CJP மற்றும் மார்க்சிய வர்க்க அரசியல் ஆய்வு-ஒலி வடிவில்

 Cockroach Janta Party (CJP) என்பது 2026-ஆம் ஆண்டில் வேலையற்ற

இளைஞர்களைக் குறித்தான நீதிமன்ற விமர்சனத்திற்கு எதிராக உருவான ஒரு நையாண்டி இயக்கமாகும். இந்த அமைப்பு தற்போது கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தேர்தல் ஆணையத்தின் வெளிப்படைத்தன்மை போன்ற முக்கிய ஜனநாயகப் பிரச்சினைகளை முன்னெடுத்துப் போராடி வருகிறது. பல சமூக வர்க்கங்களைச் சேர்ந்த இளைஞர்களை உள்ளடக்கிய இந்த இயக்கத்தை, ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தின் பிரதிநிதியாகவோ அல்லது புரட்சிகரமான அமைப்பாகவோ கருதிவிட முடியாது என இக்கட்டுரை விளக்குகிறது. மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையில், இந்த இயக்கத்தின் கோரிக்கைகள் நியாயமானவை என்றாலும், அவை வெறும் சீர்திருத்தங்களோடு நின்றுவிடாமல் சமூகத்தின் வர்க்கக் கட்டமைப்பை மாற்றும் திசையில் நகர வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. இடதுசாரி அமைப்புகள் சிஜேபியுடன் இணைந்து செயல்படும்போது, தங்களின் வர்க்க அரசியலையும் சுயாதீனத்தையும் விட்டுக்கொடுக்காமல் விழிப்புடன் செயல்பட வேண்டும் என்பதே இதன் மையக்கருத்தாகும். இக்கட்டுரை வெறும் தேர்தல் சீர்திருத்தங்களை மட்டும் கோராமல், உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் பொருளாதார விடுதலையை நோக்கிப் போராட்டத்தை உயர்த்திச் செல்ல வேண்டிய அவசியத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்கலாம் தோழர்களே இந்த இணைப்பை அழுத்தி

CJP குறித்து இணையத்தில் ஒரே பெயரில் பல நையாண்டி/நகல் தளங்கள் காணப்படுகின்றன. எனவே அதன் “அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கை” என்று ஏதாவது பயன்படுத்தும்போது, அதன் உண்மைத்தன்மையை தனித்தனியாகச் சரிபார்ப்பது அவசியம். இங்குள்ள அரசியல்/நிகழ்வுத் தகவல்களுக்கு முதன்மையாக Indian Express, India Today, Reuters/AP மற்றும் CJP-யின் சுயவிளக்கப் பக்கங்களை ஒப்பிட்டு பயன்படுத்தியுள்ளேன். (The Indian Express)

CJP-யின் சமூக அடித்தளம் பல வர்க்கங்களை உள்ளடக்கிய இளைஞர் அதிருப்தி இயக்கமாகத் தெரிகிறது; குறிப்பிட்ட ஒரு வர்க்கத்தின் அமைப்பு என்றோ அல்லது புரட்சிகர அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் என்றோ அதன் பின்னால் வால் பிடிக்க முடியாது ஏனெனில் ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் அவர்களின் நடவடிக்கை உள்ள அமைப்பில் உள்ள சீர்கேடுகளை சீர்திருத்தும் பணியாக உள்ளபொழுது மக்களின் கோபங்களை உணர்ச்சிகளை அரசியலாக்கிக் கொண்டுள்ளனர் என்று மட்டுமே அவர்களின் நடவடிக்கைகளிலிருந்து  கூற முடியும்.

இதுதான் மார்க்சிய வர்க்கப் பகுப்பாய்வில் கவனிக்க வேண்டிய நுட்பம்.

CJP எவ்வாறு தோன்றியது?

CJP 2026 மே மாதத்தில், வேலையில்லாத இளைஞர்களை “cockroaches” என ஒப்பிட்டதாகப் பரவலாகப் பேசப்பட்ட நீதிமன்றக் கருத்தை எதிர்த்த நையாண்டி இயக்கமாக உருவானது. அதன் பின்னர் அது கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, தேர்வு முறைகேடு, அரசு பொறுப்புணர்வு போன்ற பிரச்சினைகளை மையமாகக் கொண்ட இளைஞர் இயக்கமாக வளர்ந்தது. (Cockroach Jana Ta Party)

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான மார்க்சியப் புள்ளி வெளிப்படுகிறது:

இது ஆரம்பத்திலேயே ஒரு வர்க்கக் கட்சியாக உருவாகவில்லை; அது சமூக அதிருப்தியிலிருந்து உருவான இளைஞர் அழுத்த இயக்கம்.

எனவே அதை நேரடியாக “முதலாளித்துவக் கட்சி” அல்லது “புரட்சிகரக் கட்சி” என்று வகைப்படுத்துவது ஆதாரமற்ற எளிமைப்படுத்தலாக இருக்கும்.

அதன் சமூக அடித்தளம் என்ன?

CJP-யின் சொந்த அறிக்கைகள் மற்றும் அதன் போராட்டங்களைக் கவனித்தால் முக்கியமாக:

• மாணவர்கள்
• வேலையில்லாத இளைஞர்கள்
• தேர்வர்களும் அவர்களது குடும்பங்களும்
• நகர்ப்புற டிஜிட்டல் தலைமுறை
• அரசு வேலை/கல்வி வாய்ப்பை எதிர்பார்க்கும் இளைஞர்கள்
• பொதுவான அரசியல் அதிருப்தி கொண்ட குடிமக்கள்

ஆகியோர் இதில் திரண்டுள்ளனர். ஊடகங்களும் இதனை பெரும்பாலும் youth-led movement என விவரிக்கின்றன. (Reuters)

ஆனால் இவர்கள் அனைவரும் ஒரே வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று கூற முடியாது.

ஒரு ஏழை விவசாயக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த NEET மாணவரும், நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த NEET மாணவரும் ஒரே தேர்வு பிரச்சினையால் பாதிக்கப்படலாம். ஆனால் அவர்களின் உற்பத்தி உறவு, சொத்து நிலை, குடும்ப வர்க்க நிலை ஒன்றல்ல.

எனவே:

CJP-யின் சமூக அடித்தளம் பல வர்க்கங்களை உள்ளடக்கிய இளைஞர் அதிருப்தி இயக்கமாகத் தெரிகிறது; இவர்கள் குறிப்பிட்ட ஒரு வர்க்கத்தின் புரட்சிகர அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் என்று ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் கூற முடியாது.

 NEET போராட்டத்தின் கோரிக்கைகள் — மார்க்சிய மதிப்பீடு

ஜூலை 2026 போராட்டத்தில் CJP முன்வைத்த முக்கிய கோரிக்கைகளில்:

• கல்வி அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான் பதவி விலகுதல்,
• NEET தொடர்பாக உயிரிழந்த மாணவர்களின் குடும்பங்களுக்கு இழப்பீடு,
• போராட்டக்காரர்களுக்கு எதிரான வழக்குகளைத் திரும்பப் பெறுதல்

போன்றவை இருந்தன. (The Indian Express)

இவை அனைத்தும் உடனடி ஜனநாயக/மாணவர் நலக் கோரிக்கைகள்.

மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில் இத்தகைய கோரிக்கைகளை அலட்சியம் செய்வது சரியல்ல.ஆனால் அடுத்த கேள்வி:

NEET பிரச்சினையின் சமூக–பொருளாதார அடிப்படை என்ன?அதுதான் முக்கியம்.

இந்தியாவில் உயர்கல்வி, மருத்துவக் கல்வி, தனியார் பயிற்சி மையங்கள், குடும்ப வருமானம், கல்விக் கடன், வேலைவாய்ப்பு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்துள்ளன.

எனவே மார்க்சிய ஆய்வு:

“தேர்வு முறைகேடு நடந்தது — அதிகாரியை மாற்றுங்கள்”என்ற இடத்தில் நிற்காமல்,

“ஏன் கல்வி வாய்ப்பு ஒரு கடுமையான போட்டிப் பொருளாக மாறியுள்ளது?”

“ஏன் மருத்துவக் கல்வி போன்ற சமூகத் தேவைகள் சந்தை மற்றும் குறைந்த அரசு இடங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன?”

“கல்வி உரிமை ஏன் குடும்பத்தின் பொருளாதார வாழ்க்கை திறனுடன் இணைக்கப்படுகிறது?” என்ற கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டும். அரசின் உழைக்கும் மக்கள் விரோத கொள்கையால்தான் இந்த கொடுமைகள் நடந்தேறுகிறது ஆக கல்வியை சந்தை பொருளாரதிலிருந்து நீக்கி எல்லோரும் கல்வி கற்கும் வகையில் இருக்க வேண்டும் என்பதே!!!

இங்கேதான் சீர்திருத்தக் கோரிக்கைக்கும் மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு தென்படுகிறது.

அடுத்து

தற்போது CJP முன்வைக்கும் தேர்தல் ஆணையப் போராட்டம்

செப்டம்பர் 24 அன்று CJP, தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார் பதவி விலக வேண்டும் என்றும், இல்லையெனில் நாடு முழுவதும் போராட்டம் நடத்தப்படும் என்றும் அறிவித்துள்ளது.

அதன் தற்போதைய மூன்று முக்கிய கோரிக்கைகள்:

1. CEC பதவி விலகி, SIR தொடர்பாக சுயாதீன விசாரணை நடத்த வேண்டும்.
2. SIR மூலம் வாக்காளர் பெயர் நீக்கங்களை நிறுத்தி, தொடர்புடைய பதிவுகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
3. 2023-ஆம் ஆண்டின் தேர்தல் ஆணையர்கள் நியமனச் சட்டத்தை மாற்றி, பரந்த நிறுவன/சிவில் சமூக பங்கேற்புடன் புதிய நடைமுறை உருவாக்க வேண்டும்.

என்று CJP கூறியுள்ளது. (The Indian Express)

மேலும் அக்டோபர் 2 முதல் நாடு முழுவதும் போராட்டம் நடத்தப் போவதாக அதன் நிறுவனர் அறிவித்துள்ளார். (India Today)

இந்தக் கோரிக்கைக்கு உண்மையான அரசியல் பின்னணி இருக்கிறதா என்றால்? இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயம் உள்ளது.

CJP முன்வைக்கும் சந்தேகங்கள் வெறும் கற்பனையானவை என்று கூறிவிட முடியாது.

Indian Express வெளியிட்ட விசாரணையின்படி, தேர்தல் ஆணையத்தின் இரண்டு உறுப்பினர்கள் SIR, வாக்காளர் பெயர் சேர்த்தல்/நீக்குதல், தரவு மையப்படுத்தல் உள்ளிட்ட விஷயங்களில் கடந்த பத்து மாதங்களில் குறைந்தது 14 முறை எழுத்துப்பூர்வமாக எதிர்ப்புகளை பதிவு செய்ததாக அந்த செய்தி தெரிவித்துள்ளது. (The Indian Express)

அதே நேரத்தில் தேர்தல் ஆணையம் வேறுபட்ட விளக்கத்தை அளித்துள்ளது: தனிப்பட்ட கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், ஆணையத்தின் இறுதி முடிவுகள் அனைத்தும் ஒருமனதாக எடுக்கப்பட்டதாக அது கூறியுள்ளது. (India Today)

மேலும் டெல்லி SIR தொடர்பான வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் சில “logical discrepancy” அடிப்படையிலான நோட்டீஸ்கள் இயந்திரத்தன்மையுடன் வழங்கப்பட்டதாகக் கேள்வி எழுப்பி, வாக்காளர்களுக்கு பதிலளிக்கும் நடைமுறையை எளிதாக்குவது குறித்து ஆலோசனையும் வழங்கியுள்ளது. (The Economic Times)

வாக்குரிமை பாதுகாப்பு மற்றும் தேர்தல் நிர்வாக வெளிப்படைத்தன்மை பற்றிய கேள்வி உண்மையான ஜனநாயகப் பிரச்சினையாகும்; ஆனால் CJP முன்வைக்கும் ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டும் நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை என்றாலும்

மார்க்சிய–லெனினிய கேள்வி இன்னும் ஆழமானது

இங்கேதான் அடிப்படை வேறுபாடு.

CJPயின் தற்போதைய அரசியல் கோரிக்கை:

“தேர்தல் ஆணையம் நியாயமாக இருக்க வேண்டும்.”

மார்க்சிய–லெனினிய கேள்வி:

“தேர்தல் அமைப்பு செயல்படும் அரசின் வர்க்கத் தன்மை என்ன?” என்பதாக இருக்கும்.

தேர்தல் பட்டியலில் ஒரு தொழிலாளியின் பெயர் நீக்கப்பட்டால் அது ஜனநாயக உரிமைப் பிரச்சினை. அதே தொழிலாளர் வாக்களித்தாலும்:

• உற்பத்திச் சாதனங்கள் யாரிடம்?

• தொழிற்சாலை யாருடையது?

• நிலம் யாருடையது?

• மூலதனம் யாருடையது?

• உழைப்பின் உபரி மதிப்பை யார் கைப்பற்றுகிறார்கள்?

என்ற கேள்விகள் மாறுவதில்லை.

அதனால் மார்க்சியம் தேர்தல் உரிமையை நிராகரிப்பதில்லை; ஆனால் தேர்தல் ஜனநாயகத்தையே சமூக விடுதலையின் முழுமையான வடிவமாகவும் கருதுவதில்லை, இதனை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

 CJP-யின் வர்க்க அரசியல் வரம்பு

இங்கே மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். CJPயின் தற்போதைய கோரிக்கைகளில்:

• வாக்குரிமை பாதுகாப்பு,
• தேர்தல் நிறுவன வெளிப்படைத்தன்மை,
• பெண்களுக்கு 50% பிரதிநிதித்துவம்,
• ஊடகங்களில் பெருநிறுவன ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பது,
• கட்சி மாறும் எம்.பி./எம்.எல்.ஏ.க்களுக்கு கட்டுப்பாடு

போன்றவை காணப்படுகின்றன. அதன் இணையதளம் தன்னைப் பதிவு செய்யப்படாத, நையாண்டி சார்ந்த குடிமக்கள் இயக்கமாகக் குறிப்பிடுகிறது. (Cockroach Janta Party)

இதில் முதலாளித்துவ சொத்து உறவுகளை மாற்றுவது, உற்பத்திச் சாதனங்களின் சமூகமயமாக்கல், தொழிலாளர் வர்க்க அரசியல் அதிகாரம், சோசலிச உற்பத்தி உறவுகள் போன்றவை மையக் கொள்கைகளாக இல்லை.

ஆனால் அதிலிருந்து: மிகவும் துல்லியமான வரையறை:

பல வர்க்கங்களை உள்ளடக்கிய, இளைஞர் மையமான, நிறுவனப் பொறுப்புணர்வு மற்றும் ஜனநாயக உரிமைகளை முன்வைக்கும் அழுத்த இயக்கம்; ஆனால் தெளிவான தொழிலாளர் வர்க்க அரசியல் வேலைத்திட்டம் இல்லாத இயக்கம்.

“இடதுசாரிகள் ஏன் இதில் இணைகிறார்கள்?” 

ஒரு இயக்கத்தின் எல்லா கொள்கைகளையும் ஏற்றுக்கொண்டால்தான் அதனுடன் கூட்டு நடவடிக்கை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பது லெனினிய தந்திரோபாயம் அல்ல.

தொழிலாளர் வர்க்கம் பல்வேறு ஜனநாயகப் போராட்டங்களில் பங்கேற்கிறது.

ஆனால்:

கூட்டு நடவடிக்கை ≠ அரசியல் சரணாகதி.

உதாரணமாக CJP வாக்காளர் பட்டியல் பாதுகாப்புக்காக போராடுகிறது என்றால், இடதுசாரிகள்:“வாக்குரிமை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்”என்ற குறிப்பிட்ட கோரிக்கையில் இணைந்து போராடலாம்.

ஆனால் அதே சமயம்:“தேர்தல் சீர்திருத்தமே சமூக விடுதலை” என்ற அரசியல் முடிவை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இதுவே அரசியல் சுயாதீனம்.

 மிகப்பெரிய ஆபத்து — இடதுசாரிகள் “பின்தொடர்பவர்களாக” மாறுவது

இங்கு லெனின் கற்றுத்தரும் முக்கியமான பாடம் இருக்கிறது.

வெகுஜன இயக்கம் உருவானவுடன் அதற்குப் பின்னால் செல்வது மட்டும் புரட்சிகர அரசியல் அல்ல.

மார்க்சிய கட்சி:

மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அதே நேரத்தில் அரசியல் திசையையும் வழங்க வேண்டும்.

CJPயின் போராட்டத்தில் இடதுசாரிகள் கலந்து கொண்டு, “CEC பதவி விலக வேண்டும்!” என்று மட்டும் முழங்கினால், அவர்கள் CJPயின் கோரிக்கையை மீண்டும் கூறுபவர்களாகவே மாறிவிடுகிறார்கள்.

அதற்கு பதிலாக இடதுசாரிகள் சொல்ல வேண்டியது, “வாக்குரிமை பாதுகாப்பு வேண்டும்.”

அதோடு,“தொழிலாளர்–விவசாயி மக்களின் அரசியல் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.”

மேலும்,“தேர்தல் ஜனநாயகம் யாருக்கானது உழைக்கும் மக்களுக்கான அரசியல் பொருளாதார ஜனநாயகமும் வேண்டும்.”

மேலும்,“வாக்களிக்கும் உரிமை மட்டுமல்ல; வாழ்வாதாரத்தின் மீதான அடிப்படை உரிமையும் வேண்டும்.”என்று தங்களது வர்க்க அரசியலை முன்வைக்க வேண்டும்.

CJP போன்ற இயக்கங்கள்:

• அரசியல் செயலற்ற இளைஞர்களை அரசியல் விவாதத்திற்குள் கொண்டு வரலாம்;
• கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு பிரச்சினைகளை பொதுவெளியில் கொண்டு வரலாம்;
• வாக்குரிமை மற்றும் தேர்தல் வெளிப்படைத்தன்மையைப் பற்றிய விவாதத்தை அதிகரிக்கலாம்;
• காவல்துறை அடக்குமுறைக்கு எதிரான ஜனநாயகப் போராட்டத்தில் மக்கள் திரளச் செய்யலாம்.

ஜூலை போராட்டத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்கள் திரண்ட நிலையில், CPI(M)-ன் அரசியல் தலைமையும் காவல்துறை நடவடிக்கையை கண்டித்து போராட்டக்காரர்களுக்கு ஆதரவு தெரிவித்தது. இவை தவறல்ல...

அரசியல் ஆபத்து

மறுபுறம்:

• இடதுசாரிகள் தங்கள் வர்க்க அரசியலை இழக்கலாம்;
• தேர்தல் சீர்திருத்தமே பிரதான அரசியலாக மாறலாம்;
• நடுத்தர வர்க்க இளைஞர் கோபம் தொழிலாளர் வர்க்க அரசியலாக மாற்றப்படாமல் போகலாம்;
• எதிர்க்கட்சிகளின் தேர்தல் அரசியல் இடதுசாரி இயக்கத்தை இழுத்துச் செல்லலாம்;
• ஒரு தனிநபர் அல்லது இணையப் புகழைச் சுற்றி இயக்கம் கட்டப்படலாம்;
• முதலாளித்துவ அரசின் நிறுவனங்களை “சரிசெய்தால்” சமூகச் சுரண்டல் முடிந்துவிடும் என்ற மாயை உருவாகலாம்.

இவை நடைபெறவேண்டும் என்ற கட்டாய முடிவுகள் அல்ல; மார்க்சிய அளவுகோலில் கவனிக்க வேண்டிய சாத்தியமான அபாயங்கள்.

CJP எழுப்பும் இளைஞர் பிரச்சினைகளை:

வேலையின்மை → முதலாளித்துவ உற்பத்தி அமைப்பு

கல்வி நெருக்கடி → கல்வியின் வணிகமயமாக்கல்

NEET நெருக்கடி → சமூகத் தேவைக்கும் சந்தை அமைப்புக்கும் இடையிலான முரண்பாடு

வாக்குரிமை பிரச்சினை → வர்க்க அரசியல் ஜனநாயகம்

ஒடுக்கும் வர்க்க அரசியல் ஜனநாயகம் → ஒடுக்கபடும் உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் பொருளாதார ஜனநாயகம் என்ற வகையில் விரிவுபடுத்த வேண்டும். இதுதான் மார்க்சிய தலையீடு.

மேலும்...

“சிதறிக் கிடக்கும் உழைக்கும் மக்களை அமைப்பாக்கி, அவர்களின் உடனடி போராட்டங்களை நீண்டகால சமூக மாற்றத்துடன் இணைப்பது.”

இதுவே தத்துவத்தை நடைமுறையுடன் இணைப்பது.

இதுவே வெறும் மார்க்சியத்தைப் பேசுவதற்கும் மார்க்சியமாகச் செயல்படுவதற்கும் உள்ள வேறுபாடு.

“மக்களுக்காக முடிவு எடுப்பது அல்ல; மக்களுடன் இணைந்து உண்மையை அறிந்து, அந்த உண்மையை அறிவியல் அரசியல் உணர்வாக உயர்த்தி, மக்களையே தங்கள் வரலாற்றை உருவாக்கும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சக்தியாக மாற்றுவது.”

இந்த முறையில்தான் கோட்பாடு புத்தகத்திலிருந்து நடைமுறைக்குச் செல்கிறது; நடைமுறை மீண்டும் கோட்பாட்டைச் சோதிக்கிறது; இரண்டும் இணைந்து புரட்சிகர அரசியலை உருவாக்குகின்றன.

இதனை எத்தனை இங்குள்ள கட்சிகள்/இயக்கங்கள் புரிந்துக் கொண்டுள்ளனர்???.

உண்மையில் தத்துவ நடைமுறையானது!!!

உண்மையை ஆய்வு செய்.

வர்க்கங்களை அடையாளம் காண்.

முக்கிய முரண்பாட்டை கண்டறி.

மக்களின் உண்மையான போராட்டத்திற்குள் செல்.

அவர்களின் அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்.

அனுபவத்தை அறிவியல் அரசியல் உணர்வாக மாற்று.

போராட்டத்தை அமைப்பாக்கு.

அமைப்பை வர்க்க அரசியல் சக்தியாக வளர்த்து.

தற்காலிகக் கோரிக்கையை நீண்டகால இலக்குடன் இணை.

கூட்டணியில் இருந்தாலும் வர்க்க சுயாதீனத்தைப் பாதுகாத்து.

நடைமுறையின் விளைவுகளை மதிப்பீடு செய்.

தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு திருத்து.

திருத்தப்பட்ட கோட்பாட்டுடன் மீண்டும் மக்களிடம் செல்.

CJPயின் தற்போதைய போராட்டத்தை “இடதுசாரிகள் ஆதரிக்க வேண்டுமா வேண்டாமா?” என்ற இரு முனை கேள்வியாக மாற்றுவதற்கு பதில்

ஜனநாயக உரிமையைப் பாதுகாக்கும் குறிப்பிட்ட போராட்டத்தில் கூட்டு நடவடிக்கை இருக்கலாம்.

ஆனால்,அந்தக் கூட்டு நடவடிக்கையை CJPயின் அரசியல் திட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வதாக மாற்றக்கூடாது.

மேலும், இளைஞர்களின் தேர்தல் கோபத்தை தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் உணர்வாக மாற்றும் முயற்சியே இடதுசாரிகளின் தனித்துவமான பங்களிப்பாக இருக்க வேண்டும். இங்கிருக்கிறதா???

மிக முக்கியமாக- “வாக்கை பாதுகாப்போம்” என்பதிலிருந்து “வாழ்வாதாரத்தையும் பாதுகாப்போம்” என்பதற்கும்,

“தேர்தல் ஜனநாயகம் வேண்டும்” என்பதிலிருந்து “அரசியல் பொருளாதார ஜனநாயகமும் வேண்டும்” என்பதற்கும்,

“அரசு பொறுப்பேற்க வேண்டும்” என்பதிலிருந்து “எந்த வர்க்கத்தின் நலனுக்காக அரசு செயல்படுகிறது?” என்பதற்கும் போராட்டத்தை உயர்த்திச் செல்ல வேண்டும்.

அப்போதுதான் ஒரு குறிப்பிட்ட இளைஞர் இயக்கத்துடன் ஏற்படும் தற்காலிக ஐக்கிய முன்னணி, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன மார்க்சிய–லெனினிய அரசியலை கரைத்துவிடாமல், அதை விரிவுபடுத்தும் அரசியல் கருவியாக இருக்க முடியும்.

இதுவே “ஒன்றுபடுதல்” என்பதற்கும் “வர்க்க அடிப்படையில் ஒன்றுபட்டு அரசியல் நடத்துதல்” என்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு.

விரிவாக அடுத்தப்பகுதியில் பேசுவோம் தோழர்களே

.

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• 
  எமது முந்தைய கட்டுரை காக்ரோச் ஜனதா பார்ட்டி பற்றி இதனை வாசிக்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.