இந்த ஆதாரங்கள் 1848-49 ஐரோப்பியப் புரட்சிகளின் அனுபவங்களிலிருந்து கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெட்ரிக் எங்கெல்ஸ் பெற்ற அரசியல் பாடங்களை விரிவாக விளக்குகின்றன. முக்கியமாக, தொழிலாளி வர்க்கம் தனது அரசியல்
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
“நிரந்தரப் புரட்சி” — மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் 1850 அரசியல் அறிக்கையை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வது
மூலம்: கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெட்ரிக் எங்கெல்ஸ், Communist League-ன் மத்தியக் குழுவின் அறிக்கை, லண்டன், மார்ச் 1850. நீங்கள் வழங்கிய மூலப்பகுதி இதன் முழுமையான உரையை உள்ளடக்கியுள்ளது.
வெளிப்புற ஒப்பீட்டிலும், இது மார்ச் 1850-ல் எழுதப்பட்ட அறிக்கையாகவும், 1848–49 புரட்சிகளின் அனுபவத்திலிருந்து தொழிலாளி வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியல் நிலைப்பாட்டை வலியுறுத்துவதாகவும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. (Marxists Internet Archive)
1. முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மையக் கேள்வி
இந்த அறிக்கையின் மையத்தில் இருப்பது:
“புரட்சி யாருடையது?”
என்பதுதான்.
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் வாதம் எளிமையானது:
ஒரே எதிரியை எதிர்த்து போராடுவதற்காக தொழிலாளி வர்க்கம் முதலாளித்துவ அல்லது குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயக சக்திகளுடன் தற்காலிகமாக இணைந்து செயல்படலாம். ஆனால் அந்தக் கூட்டணி காரணமாக தொழிலாளி வர்க்கம் தனது சொந்த அரசியல் சுயாதீனத்தையும் வர்க்க இலக்கையும் கைவிடக்கூடாது.
இதுதான் 1850 அறிக்கையின் உயிர்நாடி.
அதாவது:
கூட்டணி ≠ சரணடைதல்
ஒத்துழைப்பு ≠ அரசியல் ஒன்றிணைவு
பொதுவான எதிரி ≠ பொதுவான வர்க்க நலன்
இந்த வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்ளாமல் “நிரந்தரப் புரட்சி” என்ற கருத்தை புரிந்துகொள்ள முடியாது.
2. 1848–49 புரட்சிகள் மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸுக்கு கொடுத்த பாடம்
1848 ஐரோப்பா முழுவதும் புரட்சிகர எழுச்சிகள் ஏற்பட்ட காலம்.
ஜெர்மனியிலும் பழைய நிலப்பிரபுத்துவ–முடியாட்சிக்கு எதிராக ஜனநாயக மற்றும் தேசிய இயக்கங்கள் எழுந்தன.
தொழிலாளர்களும் இதில் தீவிரமாகப் பங்கேற்றனர்.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான முரண்பாடு வெளிப்பட்டது.
புரட்சியில் ஒன்றாக இருந்தவர்கள்
தொழிலாளர்கள்
குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகள்
பெரிய முதலாளித்துவத்தின் சில பிரிவுகள்
விவசாயிகள்
பழைய நிலப்பிரபுத்துவ ஆட்சிக்கு எதிரான பல்வேறு சமூக சக்திகள்
ஆனால் இவர்களின் இறுதி இலக்குகள் ஒன்றல்ல.
தொழிலாளர்களுக்கு:
சமூக விடுதலை
தேவை.
முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகளுக்கு:
அரசியல் ஜனநாயகம் + முதலாளித்துவ வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற அரசு
தேவை.
குட்டி முதலாளித்துவத்திற்கு:
பெரிய மூலதனத்தின் அழுத்தத்திலிருந்து சிறு சொத்துடைமையைப் பாதுகாப்பது
முக்கியம்.
எனவே ஒரே புரட்சிகர இயக்கத்துக்குள் பல வர்க்க நலன்கள் மோதிக் கொண்டிருந்தன.
1850 அறிக்கை இந்த அனுபவத்தை அரசியல் பாடமாக மாற்றுகிறது. (International Communist Party)
3. 1848-ல் தொழிலாளி வர்க்கம் செய்த முக்கியமான அரசியல் தவறு
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் சுட்டிக்காட்டும் மிகப்பெரிய பிரச்சினை:
தொழிலாளி வர்க்கம் தனது சுயாதீன அமைப்பை பலவீனப்படுத்தியது.
உங்கள் மூலத்தில் இது மிகவும் தெளிவாகக் கூறப்படுகிறது.
கம்யூனிஸ்ட் லீக் பலவீனமடைந்தபோது, ஜனநாயகக் கட்சி ஒழுங்கமைக்கப்பட்டது; அதன் விளைவாக தொழிலாளர் இயக்கம் குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகளின் தலைமையின் கீழ் சென்றது.
இதில் மிகப் பெரிய அரசியல் பாடம் உள்ளது:
தொழிலாளி வர்க்கம் தனது சொந்த அமைப்பை இழந்தால், அது ஒரு பரந்த மக்கள் இயக்கத்தில் கலந்து கொண்டாலும், அந்த இயக்கத்தின் அரசியல் திசையை தானாக நிர்ணயிக்க முடியாது.
அப்போது அதன் எண்ணிக்கையும் போராட்டத் திறனும் இருந்தாலும், அரசியல் தலைமையை வேறு வர்க்கம் கைப்பற்றும்.
4. “குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகம்” என்றால் என்ன?
இதை வெறும் “நடுத்தர வர்க்கம்” என்று புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.
1850 அறிக்கையில் மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் பல்வேறு பிரிவுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்:
பெரிய முதலாளித்துவத்தின் ஜனநாயகப் பகுதி
அரசியலமைப்பு ஜனநாயகவாதிகள்
குடியரசுவாத குட்டி முதலாளிகள்
சிறு வணிகர்கள்
கைவினைஞர்கள்
விவசாயிகள் போன்ற சமூகப் பிரிவுகள்
அவர்களின் பொதுவான அரசியல் நோக்கம்:
பழைய நிலப்பிரபுத்துவ–முடியாட்சி அமைப்பை அகற்றி, தங்களுக்கு ஏற்ற ஜனநாயக முதலாளித்துவ சமூகத்தை உருவாக்குவது.
ஆனால் அவர்கள் தனியார் சொத்தையே ஒழிக்க விரும்பவில்லை.
இதுதான் தொழிலாளி வர்க்கத்துடனான அடிப்படை முரண்பாடு.
5. சீர்திருத்தம் vs சமூகப் புரட்சி
இந்த அறிக்கையின் மிக முக்கியமான தத்துவ வேறுபாடுகளில் ஒன்று இதுதான்.
குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகள் விரும்புவது:
இருக்கும் சமூகத்தை சீர்திருத்துவது.
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் தொழிலாளி வர்க்கத்திடம் கூறுவது:
சமூகத்தின் வர்க்க அடித்தளத்தையே மாற்றுவது.
அதாவது:
குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகம்
தொழிலாளி வர்க்கப் புரட்சி
முதலாளித்துவத்தை சீர்திருத்துதல்
முதலாளித்துவ சொத்துறவை ஒழித்தல்
பெரிய மூலதனத்தின் அழுத்தத்தை குறைத்தல்
மூலதன ஆதிக்கத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருதல்
சிறு சொத்துடைமையைப் பாதுகாத்தல்
வர்க்க சொத்துறவை மாற்றுதல்
சிறந்த ஊதியம்
கூலி உழைப்பின் அடித்தளத்தை மாற்றுதல்
அரசு நலத்திட்டங்கள்
உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றம்
ஜனநாயக அரசு
தொழிலாளி வர்க்க அரசியல் அதிகாரம்
அறிக்கை இதை மிகவும் கூர்மையாகச் சொல்கிறது: தொழிலாளர்களின் நோக்கம் தனியார் சொத்தை வெறுமனே மாற்றுவது அல்ல; வர்க்க முரண்பாடுகளை மென்மைப்படுத்துவது அல்ல; வர்க்கங்களையே ஒழிக்கும் புதிய சமூகத்தை உருவாக்குவது. (Marxists Internet Archive)
6. அப்படியானால் முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகளுடன் கூட்டணி வேண்டாமா?
வேண்டும் — ஆனால் குறிப்பிட்ட நிபந்தனையுடன்.
இதுதான் அறிக்கையின் நுணுக்கமான பகுதி.
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் கூறுவது:
தொழிலாளி வர்க்கம் தன் எதிரியின் எதிரியுடன் குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையில் இணைந்து போராடலாம்.
ஆனால்:
அவர்களின் அரசியல் தலைமையின் கீழ் செல்லக்கூடாது.
அறிக்கையின் மிக முக்கியமான கொள்கையை இவ்வாறு சுருக்கலாம்:
“பொதுவான எதிரிக்கு எதிரான ஒற்றுமை — வர்க்க சுயாதீனத்துடன்.”
அறிக்கையில் இது நேரடியாகக் கூறப்படுகிறது: தொழிலாளி வர்க்கம் குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகளுடன் அவர்கள் எதிர்க்கும் சக்திக்கு எதிராக ஒத்துழைக்க வேண்டும்; ஆனால் அவர்கள் தங்கள் சொந்த வர்க்க நிலையை நிலைநிறுத்த முயலும் இடங்களில் அவர்களை எதிர்க்க வேண்டும்.
7. ஏன் “ஒற்றுமை” ஆபத்தானதாக மாறலாம்?
இங்கே மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் முன்வைக்கும் அரசியல் எச்சரிக்கை மிகவும் முக்கியமானது.
குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகள் தொழிலாளர்களிடம்:
“நாம் அனைவரும் ஜனநாயகவாதிகள்; இப்போது ஒன்றாக இருப்போம்.”
என்று கூறலாம்.
ஆனால் கேள்வி:
எந்த அடிப்படையில் ஒன்றாக இருக்கிறோம்?
என்பதுதான்.
தொழிலாளி வர்க்கம் தனது:
ஊதியக் கோரிக்கைகளை
நிலக் கோரிக்கைகளை
சொத்துறவு மீதான கோரிக்கைகளை
தொழிலாளர் அதிகாரக் கோரிக்கைகளை
வர்க்க அரசியல் அமைப்பை
ஒதுக்கிவிட்டு “பெரிய ஜனநாயக ஒற்றுமை” என்ற பெயரில் ஒன்றிணைந்தால் என்ன நடக்கும்?
தொழிலாளி வர்க்கம் ஒரு சுயாதீன வர்க்கமாக இல்லாமல், மற்றொரு வர்க்கத்தின் அரசியல் இணைப்பாக மாறிவிடும்.
அறிக்கை இதையே “workers’ party” தனது சுயாதீன நிலையை இழந்து அதிகாரப்பூர்வ ஜனநாயகத்தின் ஒரு இணைப்பாக மாறும் அபாயமாக விளக்குகிறது.
8. வெற்றி பெற்ற பிறகு உண்மையான முரண்பாடு தொடங்குகிறது
இது அறிக்கையின் மிகவும் ஆழமான பகுதி.
புரட்சிக்கு முன்:
தொழிலாளி + குட்டி முதலாளி
ஒரே எதிரியை எதிர்க்கலாம்.
ஆனால் பழைய ஆட்சி வீழ்ந்த பிறகு:
இருவரின் வர்க்க நலன்களும் மீண்டும் நேரடியாக மோதும்.
இதன் காரணம் என்ன?
பழைய ஆட்சி வீழ்ந்துவிட்டது.
இப்போது கேள்வி:
புதிய அரசை யார் கட்டுப்படுத்தப் போகிறார்கள்?
அதுதான்.
இதனால்தான் மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் தொழிலாளர்களை வெற்றிக்குப் பிறகும் அரசியல் ரீதியாக எச்சரிக்கையாக இருக்கச் சொல்கிறார்கள். புதிய ஜனநாயக அரசாங்கத்தை மட்டும் நம்பாமல், தொழிலாளர்களின் சொந்த அமைப்புகளையும் உருவாக்க வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறார்கள்.
9. “இரட்டை அதிகாரம்” நோக்கிய சிந்தனை
1850 அறிக்கையில் பின்னாளில் மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறும் ஒரு அரசியல் சிந்தனையின் ஆரம்ப வடிவத்தை பார்க்க முடிகிறது.
ஒருபுறம்:
அதிகாரப்பூர்வ ஜனநாயக அரசு
மறுபுறம்:
தொழிலாளர்களின் சுயாதீன புரட்சிகர அமைப்புகள்
என்று இரு அதிகார மையங்கள் உருவாக வேண்டும் என அறிக்கை சிந்திக்கிறது.
அது:
தொழிலாளர் குழுக்கள்
தொழிலாளர் கழகங்கள்
உள்ளூர் புரட்சிகரக் குழுக்கள்
மத்திய ஒருங்கிணைப்பு
போன்ற அமைப்புகளை வலியுறுத்துகிறது.
இதன் பின்னணியில் உள்ள அரசியல் தர்க்கம்:
“அரசாங்கம் மாறுவது மட்டும் போதாது; அதிகாரத்தின் வர்க்க உள்ளடக்கமும் மாற வேண்டும்.”
10. தேர்தலைப் பற்றிய மிக முக்கியமான பாடம்
இன்றைய அரசியலுக்கும் நேரடியாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரு பகுதி இது.
அறிக்கை தொழிலாளர்களிடம்:
தொழிலாளர் வேட்பாளர்களை நிறுத்துங்கள்
என்கிறது.
அவர்களுக்கு வெற்றி வாய்ப்பு இல்லாவிட்டாலும் கூட.
ஏன்?
மூன்று காரணங்கள்:
தொழிலாளர்களின் அரசியல் சுயாதீனத்தை வெளிப்படுத்த.
தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உண்மையான பலத்தை அளவிட.
அதன் சொந்த அரசியல் திட்டத்தை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல.
அதாவது தேர்தல்:
வெற்றி பெறுவதற்கான கருவி மட்டுமல்ல; வர்க்க அரசியல் சுயாதீனத்தை வெளிப்படுத்தும் அரசியல் மேடையும் ஆகும்.
அறிக்கை இதை மிகவும் வெளிப்படையாகக் கூறுகிறது.
11. “வாக்குகள் பிரிந்து எதிரிகள் வெற்றி பெறுவார்கள்” என்ற வாதம்
இது மிகவும் சமகாலத்தன்மை கொண்ட பகுதி.
ஜனநாயகவாதிகள் தொழிலாளர் வேட்பாளர்களிடம்:
“நீங்கள் தனியாகப் போட்டியிட்டால் ஜனநாயக வாக்குகள் பிரியும்; அதனால் எதிரிகள் வெற்றி பெறுவார்கள்.”
என்று கூறலாம்.
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் பதில்:
இந்த வாதம் தொழிலாளர்களை தங்கள் அரசியல் சுயாதீனத்தை விட்டுக்கொடுக்கச் செய்வதற்கான கருவியாக மாறக்கூடும்.
அதனால்:
தற்காலிக தேர்தல் கணக்கு < நீண்டகால வர்க்க சுயாதீனம்
என்பதே அவர்களின் தர்க்கம்.
இதனை அப்படியே எல்லா வரலாற்றுச் சூழல்களுக்கும் இயந்திரமாகப் பயன்படுத்துவது சரியல்ல; ஆனால் “கூட்டணி காரணமாக வர்க்க அரசியல் சுயாதீனத்தை கைவிடக்கூடாது” என்ற அடிப்படைப் பாடம் மிகவும் முக்கியமானது.
12. விவசாயிகள் பற்றிய அணுகுமுறை
அறிக்கை இன்னொரு முக்கியமான வர்க்கப் பிரச்சினையைத் தொடுகிறது.
நிலப்பிரபுத்துவ நிலங்கள் கைப்பற்றப்பட்டால் குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகள்:
நிலத்தை சிறு விவசாயிகளுக்குச் சொந்தமாகப் பகிரலாம்.
இதனால் ஒரு புதிய சிறு சொத்துடைமை விவசாய வர்க்கம் உருவாகலாம்.
ஆனால் மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் கேட்கும் கேள்வி:
நிலமற்ற கிராமப்புற தொழிலாளர்களின் நிலை என்ன?
அதனால் அவர்கள்:
நகரத் தொழிலாளர்கள் + கிராமப்புற பாட்டாளிகள்
என்ற கூட்டணியை வலியுறுத்துகிறார்கள். (Dominican House of Studies)
இதன் அரசியல் பொருள்:
“விவசாயிகள்” என்பதை ஒரே வர்க்கமாக பார்க்கக்கூடாது.
விவசாய சமூகத்துக்குள்ளும்:
நிலப்பிரபுக்கள்
பணக்கார விவசாயிகள்
நடுத்தர விவசாயிகள்
ஏழை விவசாயிகள்
நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளர்கள்
போன்ற வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன.
இதுதான் வர்க்கப் பகுப்பாய்வின் அடிப்படை.
13. “நிரந்தரப் புரட்சி” என்றால் என்ன?
இங்கே மிகப் பெரிய தவறான புரிதலைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
Permanent Revolution = இடைவிடாமல் ஆயுதப் போர் நடத்துவது அல்ல.
அது:
ஒரு புரட்சிகர கட்டத்தில் ஒரு வர்க்கத்தின் தலைமையில் தொடங்கிய மாற்றத்தை, அந்த மாற்றம் பாதியிலேயே நின்றுவிடாமல், அடுத்தடுத்த சமூக–வர்க்க மாற்றங்களுக்குத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்வது.
என்ற அரசியல் தர்க்கம்.
1850 அறிக்கையில் இதன் இலக்கு:
நிலப்பிரபுத்துவத்தை ஒழிப்பது → ஜனநாயக மாற்றம் → முதலாளித்துவத்தின் வரம்புகளை மீறுவது → தொழிலாளி வர்க்க அரசியல் அதிகாரம் → வர்க்கங்களின் ஒழிப்பு → சர்வதேச அளவில் புதிய சமூக அமைப்பு
என்ற தொடர்ச்சியான புரட்சிகர இயக்கமாக முன்வைக்கப்படுகிறது. (International Communist Party)
14. “நிரந்தரப் புரட்சி”யின் மூன்று அடுக்குகள்
இதனை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள மூன்று நிலைகளாகப் பார்க்கலாம்.
முதல் நிலை — பழைய ஆட்சியை எதிர்த்தல்
நிலப்பிரபுத்துவம், முடியாட்சி, அரசியல் பிற்போக்குத்தனம் போன்றவற்றுக்கு எதிரான போராட்டம்.
இரண்டாவது நிலை — ஜனநாயக வெற்றியைப் பாதுகாத்தல்
முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் அதிகாரத்துக்கு வந்த பிறகு தொழிலாளர்களை மீண்டும் அடக்க அனுமதிக்காமல் போராடுதல்.
மூன்றாவது நிலை — சமூகப் புரட்சியை முன்னெடுத்தல்
அரசியல் ஜனநாயகத்தைத் தாண்டி:
தனியார் மூலதன ஆதிக்கத்தை மாற்றுதல் → உற்பத்தி சக்திகளின் சமூகமயமாக்கல் → வர்க்க ஆதிக்கத்தின் முடிவு.
இதுவே “நிரந்தர” என்ற சொல்லின் பொருள்.
15. ஆனால் இங்கு ஒரு வரலாற்று முக்கியமான எச்சரிக்கை உள்ளது
1850 அறிக்கையை தனியாகப் படித்தால்:
“மார்க்ஸ் உடனடியாக ஒரு புதிய புரட்சி வரும் என்று நம்பினார்.”
என்று தோன்றலாம்.
அது உண்மைதான் — அந்த நேரத்தில் அவர்கள் ஒரு புதிய புரட்சிகர எழுச்சி விரைவில் ஏற்படலாம் என்று எதிர்பார்த்தனர்.
ஆனால் பின்னர் பொருளாதார நிலைமையைப் பற்றிய அவர்களின் மதிப்பீடு மாறியது.
1847 பொருளாதார நெருக்கடி புரட்சிகர சூழலை உருவாக்கியிருந்தாலும், 1849க்குப் பிறகு பொருளாதார மீட்சி எதிர்ப்புரட்சிக்கு நிலை உருவாக்கியது என்பதை அவர்கள் பின்னர் உணர்ந்தனர். இதனால் “உடனடி புதிய புரட்சி” பற்றிய அவர்களின் எதிர்பார்ப்பு திருத்தப்பட்டது. (Marxists)
இதிலிருந்து ஒரு மிக முக்கியமான மார்க்சிய முறைமையை கற்றுக்கொள்ளலாம்:
புரட்சிகர விருப்பம் மட்டும் போதாது; புறநிலை நிலைமையையும் அறிவியல் ரீதியாக மதிப்பிட வேண்டும்.
16. “நிரந்தரப் புரட்சி” ≠ “எப்போதும் புரட்சி நடக்கிறது”
இதைத் தெளிவாக வேறுபடுத்த வேண்டும்.
தவறான புரிதல்:
“புரட்சி என்றால் தொடர்ந்து கிளர்ச்சி நடத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.”
மார்க்சியப் புரிதல்:
“ஒரு புரட்சிகர செயல்முறை வர்க்க சமரசத்தால் பாதியிலேயே நிறுத்தப்படாமல், அதன் சமூக முரண்பாடுகளை அவற்றின் அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.”
அதனால் “நிரந்தரம்” என்பது கால அளவைப் பற்றி மட்டும் அல்ல.
அது:
வர்க்கப் போராட்டத்தின் தொடர்ச்சி + அரசியல் சுயாதீனம் + சமூக மாற்றத்தின் ஆழம்
பற்றியது.
17. இந்த அறிக்கையின் மிக முக்கியமான அரசியல் சூத்திரம்
முழு அறிக்கையையும் ஒரு சமன்பாடாகச் சொன்னால்:
பொதுவான எதிரி
↓
தற்காலிக கூட்டணி
↓
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அமைப்பு
↓
கூட்டணி சக்திகளின் வர்க்க வரம்புகளை வெளிப்படுத்துதல்
↓
தொழிலாளர் மக்களின் சொந்த கோரிக்கைகளை முன்னிறுத்துதல்
↓
அரசியல் அதிகாரத்திற்கான போராட்டம்
↓
உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றம்
↓
வர்க்கங்களற்ற சமூகத்தை நோக்கிய முன்னேற்றம்
இதுதான் 1850 அறிக்கையின் இயக்கவியல்.
18. இன்றைய அரசியலில் இதை எப்படி வாசிக்க வேண்டும்?
இங்கே வரலாற்றை இயந்திரமாக நகலெடுக்கக்கூடாது.
1850 ஜெர்மனியை 2026 இந்தியாவுடன் நேரடியாகச் சமமாக்க முடியாது.
ஆனால் அதன் முறையியல் பாடங்கள் இன்னும் முக்கியமானவை:
கேள்வி 1:
ஒரு கூட்டணியில் எந்த வர்க்க சக்தி தலைமையேற்கிறது?
கேள்வி 2:
கூட்டணியில் தொழிலாளர்/உழைக்கும் மக்களின் சுயாதீன அமைப்பு இருக்கிறதா?
கேள்வி 3:
கூட்டணியின் பொதுத் திட்டத்திற்கு அப்பால் சொந்த வர்க்கத் திட்டம் இருக்கிறதா?
கேள்வி 4:
தேர்தல் வெற்றி என்ற குறுகிய இலக்குக்காக நீண்டகால வர்க்க அரசியல் கைவிடப்படுகிறதா?
கேள்வி 5:
“ஒற்றுமை” என்ற பெயரில் வர்க்க முரண்பாடுகள் மறைக்கப்படுகிறதா?
கேள்வி 6:
அரசியல் அதிகார மாற்றம் மட்டுமே இலக்கா, அல்லது உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றமும் இலக்கா?
இந்தக் கேள்விகள்தான் 1850 அறிக்கையை இன்றைய சூழலிலும் படிக்க வேண்டிய முறையாகும்.
19. மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் மிகப் பெரிய எச்சரிக்கை
இந்த முழு ஆவணத்திலிருந்து ஒரு மிக ஆழமான அரசியல் எச்சரிக்கையை எடுத்துக்கொள்ளலாம்:
ஒரு புரட்சிகர இயக்கம் தனது சொந்த வர்க்க அரசியல் சுயாதீனத்தை இழந்தால், அது வெற்றி பெற்றாலும் அந்த வெற்றியின் பலனை மற்றொரு வர்க்கம் கைப்பற்ற முடியும்.
இதுவே 1848 அனுபவத்தின் மையப் பாடம்.
அதனால்:
ஒற்றுமை வேண்டும்.
ஆனால் வர்க்கச் சுயாதீனத்துடன்.
கூட்டணி வேண்டும்.
ஆனால் அரசியல் சரணாகதியின்றி.
ஜனநாயகப் போராட்டத்தில் பங்கேற்க வேண்டும்.
ஆனால் ஜனநாயகத்தின் முதலாளித்துவ வரம்புகளை மறைக்காமல்.
சீர்திருத்தங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
ஆனால் சீர்திருத்தத்தையே இறுதி இலக்காக மாற்றாமல்.
புரட்சியில் பங்கேற்க வேண்டும்.
ஆனால் எந்த வர்க்கம் அந்தப் புரட்சியை வழிநடத்துகிறது என்பதை மறக்காமல்.
20. இறுதி முடிவு: 1850 அறிக்கை ஏன் முக்கியமானது?
Address of the Central Committee to the Communist League என்பது வெறும் 1850-ஆம் ஆண்டின் ஜெர்மன் புரட்சிக்கான ஒரு அரசியல் சுற்றறிக்கை அல்ல.
அது புரட்சிகர வர்க்க அரசியலின் ஒரு அடிப்படைப் பிரச்சினையை முன்வைக்கிறது:
ஒரு பரந்த ஜனநாயக அல்லது மக்கள் இயக்கத்திற்குள் தொழிலாளி வர்க்கம் எவ்வாறு பங்கேற்க வேண்டும், அதே நேரத்தில் தனது சொந்த வர்க்க அடையாளத்தையும் அரசியல் சுயாதீனத்தையும் எவ்வாறு பாதுகாக்க வேண்டும்?
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் பதில்:
பொதுவான எதிரிக்கு எதிராக கூட்டணி அமை —
ஆனால் உன் சொந்த வர்க்க அமைப்பை கலைக்காதே.
மற்ற வர்க்கங்களின் ஜனநாயகக் கோரிக்கைகளை ஆதரிக்கலாம் —
ஆனால் அவற்றின் வரம்புகளை மறைக்காதே.
அரசியல் அதிகார மாற்றத்தில் பங்கேறு —
ஆனால் அதையே சமூக விடுதலையாகக் கருதாதே.
சீர்திருத்தங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள் —
ஆனால் அவற்றை முதலாளித்துவத்தின் நிரந்தரத் தீர்வாக ஏற்காதே.
இதன் உச்சமான கோட்பாட்டு வெளிப்பாடுதான்:
“The Permanent Revolution” — “நிரந்தரப் புரட்சி.”
இங்கு “நிரந்தரம்” என்பது முடிவில்லாத கலவரம் அல்ல; புரட்சிகர மாற்றத்தை ஒரு கட்டத்தில் முதலாளித்துவ சமரசம் மூலம் உறையச் செய்யாமல், வர்க்க அதிகாரத்தின் ஆழமான மாற்றத்தை நோக்கி தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்வது என்பதே அதன் வரலாற்று–அரசியல் பொருள். இந்த மையக் கருத்தை மூல அறிக்கையும் வெளிப்புற மூலங்களும் ஒரேபோல் உறுதிப்படுத்துகின்றன. (Marxists Internet Archive)
குறிப்பாக: 1850-ல் மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் பயன்படுத்திய “Permanent Revolution” என்ற கருத்தை, பின்னாளில் ட்ராட்ஸ்கியின் “Permanent Revolution” கோட்பாட்டுடன் நேரடியாக ஒன்றாகக் கருதுவது வரலாற்று ரீதியாகத் துல்லியமல்ல. இரண்டுக்கும் தொடர்பு இருப்பினும், அவை உருவான வரலாற்றுச் சூழலும் கோட்பாட்டு வளர்ச்சியும் வேறுபட்டவை. 1850 அறிக்கையை முதலில் அதன் சொந்த வரலாற்று சூழலில் புரிந்துகொள்வதே சரியான அணுகுமுறை. (Marxists)
முக்கிய மூலங்கள்
Marxists Archive — 1850 Address
Marx–Engels 1850 works archive
Marx–Engels 1850 தொகுப்பை மையமாக வைத்து, அதில் உள்ள முக்கிய படைப்புகளை ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்திப் பார்த்தால், 1850 என்பது ஒரு தனிப்பட்ட “நிரந்தரப் புரட்சி” அறிக்கையின் ஆண்டு மட்டுமல்ல. 1848–49 ஐரோப்பியப் புரட்சிகளின் அனுபவத்தை மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் வர்க்கப் போராட்டம், அரசியல் கூட்டணி, விவசாயிகள், அரசியல் அதிகாரம், எதிர்ப்புரட்சி மற்றும் தொழிலாளர் கட்சியின் சுயாதீனம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மறுபரிசீலனை செய்த முக்கியமான காலகட்டம் ஆகும். Marxists.org-ன் 1850 தொகுப்பில் Address of the Central Committee to the Communist League, The Class Struggle in France 1848–1850, The Peasant War in Germany, The Campaign for the German Imperial Constitution உள்ளிட்ட முக்கிய படைப்புகள் இடம்பெறுகின்றன. (Marxists)
******************************
1850: புரட்சி, எதிர்ப்புரட்சி மற்றும் “நிரந்தரப் புரட்சி”
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் 1850 படைப்புகளின் ஒருங்கிணைந்த மார்க்சிய வாசிப்பு
முன்னுரை
1848 ஐரோப்பியப் புரட்சிகள் மார்க்சிய இயக்கத்திற்கு ஒரு மிகப்பெரிய ஆய்வுக்கூடமாக அமைந்தன. முடியாட்சி, நிலப்பிரபுத்துவம், பழைய அரசியல் அமைப்புகள் ஆகியவற்றுக்கு எதிராக மக்கள் எழுச்சிகள் வெடித்தன. ஆனால் பழைய ஆட்சிகள் பல இடங்களில் வீழ்த்தப்பட்ட பின்னரும், தொழிலாளி வர்க்கம் எதிர்பார்த்த சமூக மாற்றம் நிகழவில்லை.
மாறாக, புரட்சியில் தொழிலாளர்களுடன் இணைந்து போராடிய முதலாளித்துவ மற்றும் குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயக சக்திகள் அதிகாரத்தைப் பெற்றவுடன், தொழிலாளர் வர்க்கத்தையே கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கின.
இந்த அனுபவத்திலிருந்துதான் 1850-ல் மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் ஒரு முக்கியமான அரசியல் முடிவுக்கு வருகின்றனர்:
ஒரு புரட்சியில் பல வர்க்கங்கள் ஒன்றாகப் போராடலாம்; ஆனால் அவை ஒரே இலக்கைக் கொண்டவை அல்ல.
இந்த உண்மையை மறந்துவிட்டால், புரட்சியின் முதல் வெற்றிக்குப் பின்னரே தொழிலாளி வர்க்கம் அரசியல் ரீதியாக தோல்வியடையலாம்.
1. 1850-ஐ ஒரு தனிப்பட்ட ஆவணமாக அல்ல, ஒரு சிந்தனைத் தொகுப்பாகப் படிக்க வேண்டும்
Marxists.org-ன் 1850 தொகுப்பு பல முக்கிய படைப்புகளை ஒரே காலகட்டத்தில் வழங்குகிறது:
Address of the Central Committee to the Communist League
The Class Struggle in France, 1848–1850
The Peasant War in Germany
The Campaign for the German Imperial Constitution
1850-ல் எழுதப்பட்ட பல அரசியல் கட்டுரைகள்
கடிதங்கள் மற்றும் அறிக்கைகள். (Marxists)
இவற்றை ஒன்றாகப் படித்தால், 1850 மார்க்சிய அரசியல் சிந்தனையின் நான்கு மையக் கேள்விகள் வெளிப்படுகின்றன:
புரட்சி எப்படி உருவாகிறது?
எந்த வர்க்கம் புரட்சியை வழிநடத்துகிறது?
வெற்றிக்குப் பிறகு அதிகாரம் யாரிடம் செல்கிறது?
தொழிலாளி வர்க்கம் தனது சுயாதீனத்தை எவ்வாறு பாதுகாக்கிறது?
2. 1848 புரட்சியின் முதல் பாடம்: “புரட்சியில் ஒன்றாக இருப்பது” என்பது “ஒரே வர்க்கமாக இருப்பது” அல்ல
1848-ல் தொழிலாளர்கள், ஜனநாயகவாதிகள், குட்டி முதலாளிகள், விவசாயிகள், முதலாளித்துவத்தின் சில பிரிவுகள் ஆகியவை பழைய ஆட்சிகளுக்கு எதிராக ஒன்றிணைந்தன.
ஆனால் இந்த ஒற்றுமையின் அடியில் வெவ்வேறு வர்க்க நலன்கள் இருந்தன.
முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகளுக்கு:
நிலப்பிரபுத்துவத்தையும் முடியாட்சியையும் அகற்றி முதலாளித்துவ ஜனநாயக அரசை நிறுவுதல்
முக்கியம்.
தொழிலாளர்களுக்கு:
அரசியல் விடுதலையைத் தாண்டி சமூக விடுதலை
தேவை.
இந்த இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருதுவது மிகப்பெரிய அரசியல் தவறு.
அதனால் 1850 அறிக்கையின் முக்கியமான கோட்பாடு:
பொதுவான எதிரிக்கு எதிரான கூட்டணி இருக்கலாம்; ஆனால் வர்க்க சுயாதீனம் கைவிடப்படக்கூடாது.
3. முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் ஏன் புரட்சியின் எல்லையாகிறது?
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தை வெறுமனே “போலி” என்று நிராகரிக்கவில்லை.
அது நிலப்பிரபுத்துவத்தையும் முடியாட்சியையும் எதிர்த்து வரலாற்றில் ஒரு முற்போக்கான பாத்திரத்தை வகிக்கக்கூடும்.
ஆனால் அதன் வரலாற்று வரம்பு:
அது முதலாளித்துவ சொத்துறவை ஒழிக்காது.
அதனால் முதலாளித்துவ ஜனநாயகம்:
நிலப்பிரபுத்துவத்திற்கு எதிரான புரட்சியின் கூட்டாளி
ஆக இருக்கலாம்.
ஆனால்:
முதலாளித்துவத்தை ஒழிக்கும் தொழிலாளர் புரட்சியின் இறுதி கூட்டாளி
ஆக இருக்க முடியாது.
இதுதான் 1850 அரசியல் பகுப்பாய்வின் மைய முரண்பாடு.
4. குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் — ஏன் தொழிலாளர்களுக்கு “மிகவும் ஆபத்தானது”?
1850 அறிக்கையில் ஒரு கூர்மையான கருத்து உள்ளது.
பெரிய முதலாளித்துவம் நேரடியாக தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் எதிரியாக இருப்பது வெளிப்படையாகத் தெரியும்.
ஆனால் குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகள்:
ஜனநாயகம்
குடியரசு
மக்கள்
சுதந்திரம்
சமூகநீதி
சீர்திருத்தம்
போன்ற மொழிகளைப் பயன்படுத்தலாம்.
இதனால் தொழிலாளர்களுடன் அரசியல் ஒற்றுமை எளிதாக உருவாகும்.
ஆனால் அவர்களின் அடிப்படை நோக்கம் பெரும்பாலும்:
முதலாளித்துவத்தை ஒழிப்பது அல்ல; முதலாளித்துவத்தின் கடுமையான வடிவங்களை கட்டுப்படுத்தி, சிறு சொத்துடைமையைப் பாதுகாப்பது.
அதனால்தான் 1850 அறிக்கை, குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகளுடன் தொழிலாளர்களின் உறவு மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறது. (Marxists Internet Archive)
5. “ஒற்றுமை” என்ற பெயரில் வர்க்க சுயாதீனத்தை இழக்கக் கூடாது
இது 1850 அறிக்கையின் மிகவும் சமகாலத்தன்மை கொண்ட கருத்துகளில் ஒன்று.
குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகள்:
“எல்லா ஜனநாயக சக்திகளும் ஒன்றுபட வேண்டும்.”
என்று கூறலாம்.
ஆனால் மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் கேட்கிறார்கள்:
எந்த அரசியல் திட்டத்தின் அடிப்படையில்?
தொழிலாளர் வர்க்கம் தனது சொந்த:
அமைப்பு
கோரிக்கைகள்
வேட்பாளர்கள்
அரசியல் திட்டம்
வர்க்கப் பார்வை
ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு ஒரு பொதுவான ஜனநாயகக் கூட்டணியில் கரைந்துவிட்டால், அது மீண்டும் முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின் இணைப்பாக மாறிவிடும்.
அதனால்:
வர்க்க ஒற்றுமை ≠ வர்க்கக் கலப்பு
என்பது 1850-ன் முக்கியப் பாடமாகிறது.
6. “புரட்சியின் முதல் வெற்றி”யே இறுதி வெற்றி அல்ல
இது 1850 சிந்தனையின் இன்னொரு முக்கிய அம்சம்.
ஒரு பழைய முடியாட்சி வீழ்ந்துவிட்டது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
அதன் பிறகு என்ன?
புதிய அரசாங்கம் உருவாகும்.
அந்த அரசாங்கத்தை யார் கட்டுப்படுத்துவார்கள்?
இங்கேதான் வர்க்கப் போராட்டத்தின் இரண்டாவது கட்டம் தொடங்குகிறது.
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் கூறும் அடிப்படை தர்க்கம்:
பழைய எதிரியை வீழ்த்தியவுடன் முன்னாள் கூட்டாளிகளுக்கிடையிலான முரண்பாடு வெளிப்படும்.
எனவே புரட்சியின் முதல் கட்ட வெற்றியிலேயே தொழிலாளி வர்க்கம் தனது அரசியல் அமைப்பை கலைத்துவிடக்கூடாது.
7. இதுதான் “நிரந்தரப் புரட்சி”
இங்கே “நிரந்தரப் புரட்சி” என்ற சொற்றொடரை சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அது:
எப்போதும் ஆயுதப் போராட்டம்
என்பதல்ல.
அது:
ஒரு புரட்சிகர மாற்றத்தை ஒரு வர்க்க சமரசத்தின் கட்டத்தில் நிறுத்தாமல், அதன் சமூக முரண்பாடுகளை அடுத்த கட்டத்திற்கு முன்னெடுத்துச் செல்வது.
குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகளின் நோக்கம்:
புரட்சியை முடித்துவிட்டு ஜனநாயக முதலாளித்துவ அரசை நிலைநிறுத்துவது.
தொழிலாளி வர்க்கத்தின் நோக்கம்:
ஜனநாயக மாற்றத்தைப் பயன்படுத்தி, வர்க்க அதிகாரத்தின் ஆழமான மாற்றத்தை நோக்கி முன்னேறுவது.
1850 அறிக்கை இதைத் தெளிவாக வரையறுக்கிறது: தனியார் சொத்துறவை வெறுமனே மாற்றுவது அல்ல; அதை ஒழிப்பது; வர்க்க முரண்பாடுகளைத் தணிப்பது அல்ல; வர்க்கங்களையே ஒழிப்பது; பழைய சமூகத்தை மேம்படுத்துவது மட்டுமல்ல; புதிய சமூகத்தை உருவாக்குவது. (International Communist Party)
8. அரசியல் அதிகாரம் — மையக் கேள்வி
மார்க்சிய அரசியலில் “அரசாங்கத்தை மாற்றுவது” மற்றும் “வர்க்க அதிகாரத்தை மாற்றுவது” இரண்டும் ஒன்றல்ல.
1850 சிந்தனையில் கேள்வி:
யார் ஆட்சி செய்கிறார்கள்?
என்பதோடு முடிவதில்லை.
அதற்கு அடுத்த கேள்வி:
எந்த வர்க்கத்தின் சொத்துறவை அரசு பாதுகாக்கிறது?
என்பதாகும்.
இதனால்:
அரசாங்க மாற்றம் → அரசியல் அதிகார மாற்றம் → வர்க்க அதிகார மாற்றம்
என்ற வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
9. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அமைப்பு ஏன் அவசியம்?
1848–49 அனுபவத்தில் கம்யூனிஸ்ட் லீக் அமைப்பு பலவீனமடைந்தது. அதே நேரத்தில் ஜனநாயகக் கட்சிகள் தங்களை ஒழுங்கமைத்துக் கொண்டன. இதனால் தொழிலாளர் இயக்கம் குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதிகளின் தலைமையின் கீழ் செல்லும் அபாயம் ஏற்பட்டது.
இதிலிருந்து மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் எடுத்த முடிவு:
தொழிலாளர்களுக்கு தனித்த அரசியல் அமைப்பு தேவை.
அதாவது:
தொழிலாளர் வர்க்கம் மக்களிடமிருந்து தனிமைப்பட வேண்டும்
என்று அல்ல.
மாறாக:
மக்கள் இயக்கத்துக்குள் தொழிலாளர் வர்க்கம் தனது சொந்த அரசியல் மையத்துடன் செயல்பட வேண்டும்.
இதுதான் முக்கிய வேறுபாடு.
10. தேர்தல் அரசியலிலும் இதே கோட்பாடு
1850 அறிக்கை தேர்தலை முற்றிலும் நிராகரிக்கவில்லை.
மாறாக, தொழிலாளர்கள் தங்கள் சொந்த வேட்பாளர்களை நிறுத்த வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறது.
வெற்றி வாய்ப்பு குறைந்திருந்தாலும் கூட.
ஏன்?
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயாதீனத்தை வெளிப்படுத்த
அதன் உண்மையான பலத்தை மதிப்பிட
தனது சொந்த திட்டத்தை மக்களிடம் முன்வைக்க
பிற ஜனநாயகக் கட்சிகளிலிருந்து தனது அரசியல் நிலையை வேறுபடுத்த
எனவே தேர்தல்:
அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான கருவி மட்டும் அல்ல; வர்க்க அரசியல் கல்வி மற்றும் அமைப்புக்கான கருவியும் ஆகும். (SACP Education)
11. “வாக்குகள் பிரிந்துவிடும்” என்ற அரசியல் வாதம்
1850 அறிக்கையின் தேர்தல் பகுதி இன்று படிக்கும்போது மிகவும் சுவாரஸ்யமானதாகிறது.
“தொழிலாளர் வேட்பாளர் போட்டியிட்டால் ஜனநாயக வாக்குகள் பிரியும்; அதன் மூலம் பிற்போக்காளர்கள் வெற்றி பெறுவார்கள்” என்ற வாதத்தை அறிக்கை விமர்சிக்கிறது.
இதன் பின்னணியில் உள்ள கோட்பாடு:
தொழிலாளர் வர்க்கம் எப்போதும் மற்றொரு கட்சியின் தேர்தல் கணக்குக்குள் அடைக்கப்படக் கூடாது.
ஆனால் இதை ஒரு நிரந்தர தேர்தல் விதியாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது.
மார்க்சியப் பாடம்:
குறிப்பிட்ட தேர்தல் தந்திரம் சூழ்நிலைக்கேற்ப மாறலாம்; ஆனால் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயாதீனம் தந்திரத்திற்காக முழுமையாக கைவிடப்படக்கூடாது.
12. விவசாயிகள் — ஒரே வர்க்கம் அல்ல
1850-ன் மற்றொரு முக்கியமான பங்களிப்பு விவசாயிகளின் மீதான வர்க்கப் பகுப்பாய்வு.
“விவசாயிகள்” என்று ஒரே சமூகமாகப் பார்க்காமல், கிராமப்புற சமூகத்தின் உள்ளேயும் வர்க்க வேறுபாடுகளைப் பார்க்க வேண்டும்.
உதாரணமாக:
பெரிய நிலஉடையாளர்
↓
பணக்கார விவசாயி
↓
நடுத்தர விவசாயி
↓
ஏழை விவசாயி
↓
நிலமற்ற கிராமப்புற தொழிலாளர்
என்ற வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்.
இதனால்:
“விவசாயி” என்ற அடையாளத்தை அரசியல் பகுப்பாய்வின் இறுதி அலகாகக் கொள்ள முடியாது.
எந்த விவசாயப் பிரிவு எந்த வர்க்க நலனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது?
என்பதுதான் முக்கியம்.
1850 அறிக்கை, நகரத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் கிராமப்புற பாட்டாளிகளின் கூட்டணியை வலியுறுத்தும் வகையில் இதைப் பார்க்கிறது.
13. புரட்சி தோல்வியடைந்தால் என்ன நடக்கும்?
இதில் The Class Struggle in France மற்றும் 1850-ன் பிற படைப்புகள் முக்கியமானவை.
Marxists.org-ன் 1850 தொகுப்பில் அந்த நூல் முக்கியப் படைப்பாக இடம்பெற்றுள்ளது. (Marxists)
அதன் மையப் பாடத்தை இவ்வாறு கூறலாம்:
புரட்சி → எதிர்ப்புரட்சி → வர்க்க முரண்பாடுகள் தீவிரமாதல் → புரட்சிகர கட்சியின் அரசியல் முதிர்ச்சி
என்பது ஒரு நேர்கோட்டுப் பயணம் அல்ல.
தோல்விகளும் அரசியல் கல்வியின் பகுதியாகின்றன.
அதனால் Marxists.org 1850 தொகுப்பின் முகப்பிலேயே ஒரு முக்கியமான கருத்தை முன்வைக்கிறது: புரட்சி அதன் உடனடி சாதனைகளால் மட்டுமல்ல; அதற்கு எதிராக உருவாகும் சக்திவாய்ந்த எதிர்ப்புரட்சியுடனான மோதலின் மூலம் புரட்சிகரக் கட்சி அரசியல் ரீதியாக முதிர்ச்சி பெறுவதாலும் முன்னேறுகிறது. (Marxists)
14. “தோல்வி”யிலிருந்து “அரசியல் முதிர்ச்சி” பெறுவது
இது மார்க்சிய இயக்கத்திற்கு மிகவும் முக்கியமான பாடம்.
ஒரு புரட்சி தோல்வியடைந்தால் இரண்டு தவறான முடிவுகள் எடுக்கலாம்:
முதல் தவறு:
“மக்கள் புரட்சிக்கு தயாராக இல்லை.”
இரண்டாவது தவறு:
“இன்னும் அதிகமான தீவிர நடவடிக்கை எடுத்திருந்தால் வெற்றி கிடைத்திருக்கும்.”
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் அணுகுமுறை இதைவிட அறிவியல் ரீதியானது:
புறநிலை நிலைமைகள் என்ன?
எந்த வர்க்க சக்திகள் இருந்தன?
யார் தலைமையேற்றனர்?
அமைப்பு எவ்வளவு வலிமையாக இருந்தது?
கூட்டணியின் வர்க்க தன்மை என்ன?
எதிர்ப்புரட்சி எப்படி செயல்பட்டது?
என்று ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
15. 1850-ன் இன்னொரு முக்கியமான பாடம்: புரட்சிகர அவசரவாதத்தையும் தவிர்க்க வேண்டும்
1850 மார்ச் அறிக்கையில் மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் ஒரு புதிய புரட்சி நெருங்கிவருகிறது என்று எதிர்பார்த்தனர்.
ஆனால் அதே ஆண்டில் பின்னர் அவர்கள் புரட்சிகர சூழ்நிலையைப் பற்றிய தங்கள் மதிப்பீட்டை மறுபரிசீலனை செய்தனர்.
இதில் ஒரு முக்கியமான மார்க்சிய முறை உள்ளது:
மார்க்சியம் = புரட்சிக்கான விருப்பம் மட்டும் அல்ல; புறநிலை நிலைமைகளின் அறிவியல் மதிப்பீடும் ஆகும்.
ஒரு புரட்சிகர கட்சி:
“புரட்சி வரவேண்டும்”
என்று விரும்புவதால் மட்டும் புரட்சி வராது.
தேவை:
பொருளாதார நெருக்கடி
வர்க்க முரண்பாடுகளின் தீவிரம்
அரசியல் நெருக்கடி
மக்கள் இயக்கம்
அமைப்பு
புரட்சிகர வர்க்கத் தலைமையுரிமை
சரியான தந்திரம்
போன்ற பல காரணிகளின் குறிப்பிட்ட சேர்க்கை.
16. 1850-ல் “கட்சி” என்ற கருத்தின் முக்கியத்துவம்
இங்கு “கட்சி” என்பது தேர்தல் இயந்திரம் மட்டுமல்ல.
அது:
வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயநினைவின் அமைப்பான வடிவம்.
தொழிலாளர் வர்க்கம் தன்னிச்சையான பொருளாதாரப் போராட்டங்களில் மட்டும் இருந்தால்:
ஊதியம், வேலைநிலை, பாதுகாப்பு
போன்ற கோரிக்கைகளுக்குள் சிக்கிக் கொள்ளலாம்.
ஆனால் அரசியல் கட்சி:
இந்த தனித்தனி போராட்டங்களை ஒரு வர்க்க அரசியல் திட்டத்துடன் இணைக்கிறது.
அதனால் 1850 அறிக்கையின் “independent party of the proletariat” என்ற கருத்து மிக முக்கியமானது. (Marxists Internet Archive)
17. 1850 சிந்தனையின் முழு இயக்கவியல்
இப்போது மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் 1850 சிந்தனையை ஒரு தொடராகப் பார்க்கலாம்:
பழைய நிலப்பிரபுத்துவ/முடியாட்சி அமைப்பு
↓
ஜனநாயகப் புரட்சி
↓
பல வர்க்கங்களின் தற்காலிக கூட்டணி
↓
பழைய ஆட்சியின் வீழ்ச்சி
↓
முதலாளித்துவ/குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின் எழுச்சி
↓
முன்னாள் கூட்டாளிகளுக்கிடையிலான வர்க்க முரண்பாடு
↓
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியல் அமைப்பு
↓
ஜனநாயக சீர்திருத்தங்களைத் தாண்டிய தொழிலாளர் கோரிக்கைகள்
↓
அரசியல் அதிகாரத்திற்கான போராட்டம்
↓
முதலாளித்துவ சொத்துறவின் மாற்றம்
↓
வர்க்கங்களற்ற சமூகத்தை நோக்கிய முன்னேற்றம்
இதுதான் 1850-ன் அரசியல் தர்க்கம்.
18. “சீர்திருத்தம்” பற்றி 1850 நமக்கு என்ன கற்றுக்கொடுக்கிறது?
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் சீர்திருத்தங்களை நிராகரிக்கவில்லை.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை உருவாக்குகிறார்கள்:
சீர்திருத்தம் ஒரு கருவியா? அல்லது இறுதி இலக்கா?
சீர்திருத்தம் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்தலாம்.
ஆனால்:
சீர்திருத்தம் → முதலாளித்துவ முரண்பாடுகளை ஒழித்துவிட்டதுஎன்று கூற முடியாது.
எனவே மார்க்சிய அணுகுமுறை:
உடனடி கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடு + அந்தப் போராட்டத்தின் மூலம் வர்க்க அரசியல் உணர்வை வளர்த்து + சமூக அமைப்பின் அடிப்படை முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்து.என்பதாகும்.
19. 1850-ன் மைய முரண்பாடு: “ஜனநாயகம் எங்கே முடிகிறது?”
இதுதான் முழுத் தொகுப்பின் தத்துவ ரீதியான மிக ஆழமான கேள்வி.
முதலாளித்துவ ஜனநாயகம்:
அரசியல் சமத்துவத்தை
அறிவிக்கலாம்.
ஆனால் சமூகத்தில்:
சொத்து சமத்துவமின்மை
தொடரலாம்.
ஒருவரிடம்:
தொழிற்சாலை
இருக்கலாம்.
மற்றொருவரிடம்:
தன் உழைப்புச் சக்தி
மட்டுமே இருக்கலாம்.
இருவரும் வாக்குரிமையில் சமமாக இருக்கலாம்.
ஆனால் உற்பத்தி உறவில் அவர்கள் சமமானவர்கள் அல்ல.
இதில்தான் மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரம் ஜனநாயகத்தின் வரம்பை வெளிப்படுத்துகிறது.
20. இன்றைய மார்க்சிய அரசியலுக்கான 10 முக்கியப் பாடங்கள்
1850-ஐ இன்றைய சூழலில் இயந்திரமாகப் பயன்படுத்தாமல், அதன் முறையியல் பாடங்களை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
1. கூட்டணி அவசியமாக இருக்கலாம்
ஆனால் அது வர்க்கச் சுயாதீனத்தை அழிக்கக்கூடாது.
2. பொதுவான எதிரி இருப்பது பொதுவான வர்க்க நலனை நிரூபிக்காது.
3. தேர்தல் தந்திரம் மாறலாம்
ஆனால் அரசியல் சுயாதீனம் அடிப்படை.
4. “ஜனநாயக ஒற்றுமை” என்ற சொல்லுக்குள் எந்த வர்க்க நலன் இருக்கிறது என்பதை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
5. விவசாயிகள் ஒரே வர்க்கம் அல்ல.
6. புரட்சியின் முதல் வெற்றி இறுதி வெற்றி அல்ல.
7. அரசாங்க மாற்றமும் வர்க்க அதிகார மாற்றமும் ஒன்றல்ல.
8. சீர்திருத்தம் இறுதி இலக்காக மாறக்கூடாது.
9. தோல்வியை உணர்ச்சி ரீதியாக அல்ல, வர்க்கப் பகுப்பாய்வாக அணுக வேண்டும்.
10. புரட்சிகரக் கட்சி மக்களுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும்; அதே நேரத்தில் தனது சொந்த வர்க்க அரசியல் மையத்தையும் காக்க வேண்டும்.
முடிவுரை
1850 என்பது மார்க்சிய அரசியல் சிந்தனையில் ஒரு திருப்புமுனை.
1848 புரட்சிகள் மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸுக்கு ஒரு மிகப் பெரிய உண்மையை நடைமுறையில் நிரூபித்தன:
புரட்சியில் பல வர்க்கங்கள் ஒன்றாக வரலாம்; ஆனால் புரட்சியின் இறுதி இலக்குகள் வர்க்கத்துக்கு வர்க்கம் வேறுபடும்.
அதனால் தொழிலாளர் வர்க்கம்:
முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்துடன் தற்காலிகமாக இணைந்து போராடலாம்;
ஆனால்
அதன் அரசியல் வாலாக மாறக்கூடாது.
அது:
ஜனநாயகப் போராட்டத்தில் பங்கேற்க வேண்டும்;
ஆனால்
ஜனநாயகப் புரட்சியையே தனது இறுதி இலக்காகக் கருதக்கூடாது.
அது:
விவசாயிகளுடன் கூட்டணி அமைக்க வேண்டும்;
ஆனால்
“விவசாயிகள்” என்ற பொதுப் பெயருக்குள் இருக்கும் வர்க்க வேறுபாடுகளை மறைக்கக்கூடாது.
அது:
தேர்தலில் பங்கேற்கலாம்;
ஆனால்
தேர்தல் கணக்கிற்காக தனது வர்க்க அரசியலைக் கைவிடக்கூடாது.
மிக முக்கியமாக:
புரட்சியின் ஒரு கட்டத்தில் கிடைக்கும் அரசியல் வெற்றியை சமூக விடுதலையின் இறுதி வெற்றியாகக் கருதக்கூடாது.
அந்த மாற்றத்தைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்லும் அரசியல் செயல்முறையே 1850 மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் “நிரந்தரப் புரட்சி” என்ற கருத்தின் மையம்.
இதனால் 1850-ன் முழுச் சிந்தனையை ஒரு வரியில் சுருக்கினால்:
“கூட்டணியில் இரு; ஆனால் கரைந்து போகாதே. ஜனநாயகப் போராட்டத்தை முன்னெடு; ஆனால் அதன் வரம்பை மறைக்காதே. புரட்சியின் வெற்றியைப் பாதுகாத்து, அதன் வர்க்க உள்ளடக்கத்தை ஆழப்படுத்து; தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியல் அதிகாரத்தை நோக்கி முன்னேறு.”
Marxists.org-ன் 1850 தொகுப்பை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள இதுவே அதன் பல படைப்புகளுக்கிடையிலான பொதுவான அரசியல் நூலிழையாகக் காணப்படுகிறது. (Marxists)
குறிப்பு: 1850-ன் “Permanent Revolution” என்ற கருத்தை பின்னாளில் ட்ராட்ஸ்கி உருவாக்கிய “Permanent Revolution” கோட்பாட்டுடன் அப்படியே ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது. 1850 மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் கருத்தை முதலில் 1848–49 புரட்சிகளின் குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலில் புரிந்துகொள்வதே சரியானது.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக