அதிகாரத்தை அடைந்தும் அடிமட்ட மக்கள் ஏன் விடுதலை பெறவில்லை?
— ரஷ்யப் புரட்சியும்
திராவிட-அம்பேத்கரிய அரசியலும்: ஓர் ஒப்பீடு
அறிமுகம்
ஓர் இயக்கம் அரசியல் அதிகாரத்தை அடைவதே இறுதி இலக்கல்ல;
அது அடையும் அதிகாரத்தை வைத்து என்ன செய்கிறது என்பதே அதன்
புரட்சிகரத் தன்மையை நிர்ணயிக்கிறது. இந்த அளவுகோலின் அடிப்படையில்,
1917 ரஷ்யப் புரட்சி அடைந்த
சாதனைகளையும், பெரியாரின்
திராவிட அரசியல் பாரம்பரியத்திலிருந்து உருவான ஆட்சிக் கட்சிகளும்,
அம்பேத்கரின் பாதையைப் பின்பற்றி அரசியல் அதிகாரத்திற்கு
வந்தவர்களும் அடைந்த முடிவுகளையும் ஒப்பிட்டு ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.
1. ரஷ்யப் புரட்சி — அதிகாரம் அடித்தள மாற்றமாக
மொழிபெயர்க்கப்பட்டது
1917ல் போல்ஷெவிக்குகள் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியபோது,
அது வெறும் ஆட்சி மாற்றமாக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை.
உற்பத்தி சாதனங்களின் தனியுடைமை ஒழிக்கப்பட்டு, நிலம் விவசாயிகளிடம் மறுபங்கீடு செய்யப்பட்டது;
தொழிற்சாலைகள் தேசியமயமாக்கப்பட்டன. இந்த பொருளாதார அடித்தள
மாற்றத்தின் அடிப்படையிலேயே, அனைவருக்கும் இலவச கல்வி, வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதம், பொது சுகாதார அமைப்பு, குழந்தை பராமரிப்பு நிலையங்கள்,
முதியோர் ஓய்வூதிய அமைப்பு போன்ற சமூக நலப் பணிகள் ஒரு அரசு
கொள்கையாக முறைப்படுத்தப்பட்டன. அதாவது, அதிகாரம் என்பது ஒரு சிறு பிரிவினரின் நலனுக்காக அல்லாமல்,
உழைக்கும் மக்கள் தங்களது வாழ்க்கையைத் தாங்களே
நிர்வகிக்கும் ஒரு அமைப்பாக (சோவியத்துகள் மூலம்) செயல்படுத்தப்பட்டது. இங்கு
அதிகாரத்தைப் பிடித்தவர்கள், அந்த அதிகாரத்தை வைத்து பொருளாதார அடித்தளத்தையே
புரட்சிகரமாக மாற்றினர் — இதுவே இதன் தனிச் சிறப்பு.
2. திராவிட அரசியலும் அம்பேத்கரிய அரசியலும் — அதிகாரம்
அடித்தள மாற்றமாக மொழிபெயர்க்கப்படவில்லை
பெரியாரின் சிந்தனையிலிருந்து பிறந்த திராவிட இயக்கம்,
தமிழ்நாட்டில் பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ச்சியாக அரசியல்
அதிகாரத்தை அனுபவித்து வருகிறது. அம்பேத்கரின் பாதையைப் பின்பற்றி உருவான அரசியல்
சக்திகளும் பல மாநிலங்களில் ஆட்சி அதிகாரத்தை அடைந்துள்ளன. ஆனால் ரஷ்யப் புரட்சி
செய்ததைப் போல, நிலவுடைமை
உறவுகளையோ, கிராமப்புற
உற்பத்தி அமைப்பையோ, நிலமற்ற உழைப்பாளர்களுக்கு நிலம் மறுபங்கீடு செய்யும் புரட்சிகர நடவடிக்கையையோ
இவை மேற்கொள்ளவில்லை. மாறாக:
- நலத்திட்டங்களே கொள்கையாக, அமைப்பு மாற்றம் இல்லை:
இலவச உணவு,
மானியங்கள்,
கல்வி உதவித்தொகை போன்ற
நலத்திட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன — இவை முக்கியமானவைதான். ஆனால் இவை
நிலவுடைமை அமைப்பையோ, உற்பத்தி சாதனங்களின் உரிமையாளர் யார் என்பதையோ
மாற்றவில்லை. நலத்திட்டம் என்பது சார்ந்திருக்கும் தன்மையை உருவாக்குமே தவிர,
சுயநிர்வாகத் திறனை —
ரஷ்யாவில் சோவியத்துகள் வழங்கிய வகையிலான உற்பத்தி மற்றும் ஆளுமை உரிமையை —
வழங்கவில்லை.
- புதிய அதிகார அடுக்கின் தோற்றம்:
அரசியல் அதிகாரத்தை
அடைந்தவர்கள் பெரும்பாலும் அந்தந்தச் சமூகப் பிரிவுகளிலிருந்து எழுந்த
மேட்டுக்குடி, படித்த, நிலவுடைமை/வணிக நலன் கொண்ட ஒரு புதிய அடுக்காக
மாறினர். இவர்கள் அரசு இயந்திரத்தையும் அதிகார வலையமைப்பையும்
கட்டுப்படுத்தினரே தவிர, அதை தங்கள் சொந்த சமூகத்தின் அடித்தட்டு மக்களின்
பொருளாதார விடுதலைக்காகப் பயன்படுத்தவில்லை.
- அதிகார மட்டத்திலிருந்தே தொடரும் ஒடுக்குமுறை:
இன்று பல இடங்களில்,
அதிகாரத்தில் இருக்கும் அதே
சமூகப் பிரிவைச் சேர்ந்த மேலாதிக்க அடுக்கினரே, தங்கள் சொந்த சாதி/சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஏழை,
நிலமற்ற உழைப்பாளர்களை
நிலவுடைமை-கூலி உறவுகள் மூலம் தொடர்ந்து சுரண்டுவதைக் காணமுடிகிறது. அதாவது,
சாதி அடையாள அரசியல்
அதிகாரத்தைப் பெற்றது, ஆனால் அந்த அதிகாரம் வர்க்க சுரண்டலை ஒழிக்கும்
திசையில் பயன்படுத்தப்படவில்லை; மாறாக, புதிய வர்க்க உறவுகளுக்குள் அதே பழைய ஒடுக்குமுறை
தொடர்கிறது.
3. ஜப்பானின் புராக்குமின் அனுபவத்துடன் இணைப்பு
இது துல்லியமாக ஜப்பானின் புராக்குமின் அனுபவத்தை ஒத்திருக்கிறது. 1871ல் சட்டரீதியாக தீண்டாமை ஒழிக்கப்பட்டது;
ஆனால் பொருளாதார-சமூக அதிகார அமைப்பு மாறாததால்,
150 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும்
புராக்குமின் மக்கள் வேலைவாய்ப்பு, திருமணம், குடியிருப்பு ஆகியவற்றில் பாகுபாட்டை எதிர்கொள்கின்றனர்.
இதேபோல,
இந்தியாவில் அரசியலமைப்பு உரிமைகள் (1950)
மற்றும் திராவிட/அம்பேத்கரிய அரசியல் அதிகாரப் பெறுகை — இவை
இரண்டும் மேற்கட்டுமான மட்ட வெற்றிகளே தவிர, அடித்தள மட்ட புரட்சி அல்ல.
சட்டமும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவமும் மாறியும்,
நிலவுடைமை உறவும் கிராமிய அதிகார அமைப்பும் பெருமளவு
மாறாததால், அடித்தட்டு
உழைக்கும் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை நிலைமை பெருமளவு அப்படியே தொடர்கிறது.
4. வேறுபாட்டின் மையக் காரணம் — வர்க்கப் பார்வையா,
அடையாளப் பார்வையா?
இந்த வேறுபாட்டின் அடிப்படைக் காரணம், முந்தைய கட்டுரையில் விளக்கியது போல,
சாதி/சமூக அமைப்பை அணுகிய முறையிலேயே உள்ளது:
- ரஷ்யப்
புரட்சி வர்க்கப் பார்வையில்
தொடங்கியது — அதிகாரத்தைக்
கைப்பற்றியதன் நோக்கமே உற்பத்தி சாதனங்களை உழைக்கும் மக்களிடம் ஒப்படைப்பதே.
அதிகாரம் என்பது அந்த இறுதி இலக்கை அடைவதற்கான ஒரு கருவி மட்டுமே.
- திராவிட/அம்பேத்கரிய
அரசியல் அடையாளப் பார்வையில்
தொடங்கியது — அதிகாரத்தைப்
பெறுவதே முதன்மை இலக்காக அமைந்தது; அதைப் பெற்ற பிறகு உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றும்
திட்டவட்டமான தொடர் நடவடிக்கை இல்லாமல் போனது. அதிகாரம் தானாகவே இறுதி
இலக்காக மாறிவிட்டது, ஒரு கருவியாக அல்ல.
இதனாலேயே, அதிகாரத்தைப்
பெற்ற பிறகும், அந்த
சமூகப் பிரிவுகளுக்குள்ளேயே புதிதாக எழுந்த மேலாதிக்க அடுக்கு,
தங்கள் சொந்த சமூகத்தின் அடித்தட்டு மக்களைத் தொடர்ந்து
ஒடுக்கும் ஒரு முரண்பாடான நிலைமை உருவானது.
முடிவுரை
அதிகாரத்தை அடைவது ஒரு இயக்கத்தின் வெற்றியை உறுதிசெய்யாது;
அந்த அதிகாரத்தை வைத்து அடித்தள பொருளாதார உறவுகளை
மாற்றுகிறதா என்பதே உண்மையான அளவுகோல். ரஷ்யப் புரட்சி அதிகாரத்தை உற்பத்தி
உறவுகளை மறுசீரமைக்கும் கருவியாகப் பயன்படுத்தி, அனைவருக்கும் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, மருத்துவம், பராமரிப்பு ஆகியவற்றை உறுதி செய்தது. ஆனால் திராவிட மற்றும்
அம்பேத்கரிய அரசியல் பாரம்பரியங்கள் அரசியல் அதிகாரத்தை அடைந்த பின்னரும்,
அதே வகையான அடித்தள மறுசீரமைப்பை மேற்கொள்ளவில்லை;
இதனால் அதிகார மட்டத்தில் புதிய மேட்டுக்குடி அடுக்கு
உருவாகி,
அடித்தட்டு, நிலமற்ற, கிராமப்புற உழைக்கும் மக்களின் அடிப்படை பொருளாதார நிலைமை —
ஜப்பானின் புராக்குமின் மக்களைப் போலவே — பெருமளவு மாறாமலேயே தொடர்கிறது. இதுவே,
அரசியல் அதிகாரத்தை மட்டும் இலக்காகக் கொள்ளாமல்,
அதை உற்பத்தி உறவுகளின் புரட்சிகர மாற்றத்திற்கான
கருவியாகப் பயன்படுத்தும் தேவையை உணர்த்தும் ஒப்பீட்டு வரலாற்றுப் பாடமாகும்.
குறிப்பு: இது ஒரு குறிப்பிட்ட மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து முன்வைக்கப்படும் விமர்சன பகுப்பாய்வு. இந்த ஒப்பீட்டைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் மாற்றுப் பார்வைகளும் உள்ளன: (1) சோவியத் யூனியனின் பொருளாதார சாதனைகள் காலப்போக்கில் அதிகார மையப்படுத்தல், ஜனநாயக உரிமை மறுப்பு, மற்றும் இறுதியில் 1991 அமைப்பு சிதைவு ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையவை என வரலாற்றாசிரியர்கள் பலர் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.(2) திராவிட/அம்பேத்கரிய அரசியலின் ஆதரவாளர்கள், ஜனநாயக அமைப்புக்குள் இயங்கும் ஒரு கட்சி, ஒரே கட்சி ஆட்சி செய்த சோவியத் மாதிரியில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அளவிலான உடனடி, முழுமையான நிலம்/சொத்து மறுபங்கீட்டை நடைமுறைப்படுத்த முடியாது என்றும், படிப்படியான சீர்திருத்தமே ஜனநாயக வரம்புகளுக்குள் சாத்தியமான பாதை என்றும் வாதிடுகின்றனர். (3) பல அறிஞர்கள் இட ஒதுக்கீடு, நலத்திட்டங்கள் ஆகியவை "வெறும் மேற்கட்டுமான தீர்வுகள்" அல்ல, மாறாக பல தலைமுறை மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் அளவிடத்தக்க முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்றும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இந்த மாற்றுக் கண்ணோட்டங்களும் கணிசமான கல்விசார் செல்வாக்கு பெற்றவை.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக