இந்த ஆதாரங்கள் நவீன இந்தியாவில் தோன்றி வரும் மாணவர் மற்றும் இளைஞர் இயக்கங்களை மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில்
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
"காக்ரோச் ஜனதா பார்ட்டி" போராட்டம்: சமூக மாற்றத்தின் பாதையா, தாராளவாத எதிர்ப்பின் எல்லையா?
ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு
ஆனால் ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில், ஒரு போராட்டத்தின் வெற்றியை அதன் கூட்டத்தின் எண்ணிக்கையால் அல்ல, அதன் வர்க்க உள்ளடக்கத்தாலும் சமூக மாற்றத்திற்கான அரசியல் திசையாலும் மதிப்பிட வேண்டும்.
மக்கள் அதிருப்தியின் வெளிப்பாடு
முதலில் இந்தப் போராட்டத்தின் நேர்மறையான அம்சத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
இன்றைய இந்தியாவில்:
கல்வி தனியார்மயமாக்கப்படுகிறது.
வேலைவாய்ப்பு நெருக்கடி தீவிரமடைந்துள்ளது.
தேர்வு முறைகேடுகள், NEET போன்ற பிரச்சினைகள் மாணவர்களை பாதிக்கின்றன.
இளைஞர்களின் எதிர்காலம் நிச்சயமற்றதாக மாறியுள்ளது.
மார்க்சியர்கள் பொதுவாக மக்கள் போராட்டங்களை ஆதரிப்பார்கள்; ஏனெனில் மக்களின் அரசியல் செயல்பாடே சமூக மாற்றத்தின் அடிப்படை சக்தியாகும்.
ஆனால் ராஜினாமா கோரிக்கை மட்டும் போதுமா?
இங்கே முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.
கல்வி அமைச்சர் பதவி விலகினால் என்ன மாறும்?
ஒரு அமைச்சர் மாற்றப்பட்டாலும்:
தனியார்மய கல்வி தொடரும்.
முதலாளித்துவ வளர்ச்சி முறை தொடரும்.
வேலைவாய்ப்பு நெருக்கடி தொடரும்.
கல்வியின் வணிகமயமாக்கல் தொடரும்.
மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில் பிரச்சினை தனிநபர்களில் இல்லை; பிரச்சினை சமூக–பொருளாதார அமைப்பில் உள்ளது.
எனவே "அமைச்சரை மாற்றுங்கள்" என்பது ஒரு தாராளவாத (liberal) அரசியல் கோரிக்கை. "கல்வி யாருக்காக? எந்த வர்க்கத்திற்காக?" என்ற கேள்வியை எழுப்பாமல் சமூக மாற்றம் சாத்தியமில்லை.
இணைய அரசியலிலிருந்து மக்கள் அரசியலுக்கு
CJP பற்றிய விவாதங்களில் முக்கியமாக பேசப்படுவது அது ஒரு "ஆன்லைன் இயக்கமா அல்லது உண்மையான மக்கள் இயக்கமா?" என்பதாகும்.
மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில் இந்தக் கேள்வியே போதுமானதல்ல.
ஏனெனில்:
ஒரு இயக்கம் இணையத்தில் இருக்கலாம்.
தெருவிலும் இருக்கலாம்.
ஆனால் அது எந்த வர்க்கத்தின் அரசியலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதே முக்கியம்.
நகர்ப்புற கல்வியறிவு பெற்ற நடுத்தர வர்க்க இளைஞர்களின் கோபம் மட்டுமே இருந்தால் அது ஒரு வரம்பைத் தாண்ட முடியாது.
உண்மையான மக்கள் இயக்கம் உருவாக வேண்டுமெனில்:
தொழிலாளர்கள்
விவசாயிகள்
ஒழுங்கற்ற துறை உழைப்பாளர்கள்
ஒடுக்கப்பட்ட சமூகப் பிரிவுகள்
ஆகியோரின் போராட்டங்களுடன் இணைப்பு தேவை.
"அரசியல் எதிர்ப்பு" மற்றும் "அமைப்பு மாற்றம்"
இந்தப் போராட்டம் இந்துத்துவ வலதுசாரி அமைப்புகளின் தாக்குதல்களுக்கு எதிராக நின்றிருக்கலாம். அது ஜனநாயக ரீதியில் நேர்மறையான அம்சமாகும். ஆனால் இந்துத்துவத்திற்கு எதிராக இருப்பது மட்டுமே சமூக மாற்றமாகாது.
மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில்:
மதவாதம் ஒரு பிரச்சினை.
ஆனால் அதன் பொருளாதார அடித்தளம் முதலாளித்துவ சமூக உறவுகளில்தான் உள்ளது.
எனவே:
"இந்துத்துவத்திற்கு எதிர்ப்பு" என்பது அவசியமானது.
ஆனால்:
"முதலாளித்துவ சுரண்டலுக்கு எதிர்ப்பு" இல்லாமல் அது முழுமையான மாற்ற அரசியலாக மாறாது.
சமூக மாற்றத்தின் உண்மையான அளவுகோல்
ஒரு இயக்கம் உண்மையில் சமூக மாற்றத்தை நோக்கிச் செல்கிறதா என்பதை தீர்மானிக்க சில கேள்விகள் உள்ளன:
அது தனிநபர் மாற்றத்தை கோருகிறதா அல்லது அமைப்பு மாற்றத்தை கோருகிறதா?
அது நடுத்தர வர்க்க அதிருப்தியை மட்டுமே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறதா அல்லது உழைக்கும் மக்களின் நலன்களையும் முன்வைக்கிறதா?
அது தேர்தல் அரசியலின் எல்லைக்குள் இருக்கிறதா அல்லது சமூக–பொருளாதார உறவுகளையே சவால் செய்கிறதா?
அது கல்வி, வேலை, சுகாதாரம் போன்றவற்றை சந்தைப் பொருளாக பார்க்கிறதா அல்லது மக்களின் உரிமையாக பார்க்கிறதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களே ஒரு இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை நிர்ணயிக்கும்.
முடிவுரை
"Cockroach Janta Party" போராட்டம் இளைஞர்களின் அதிருப்தியையும் அரசின் கல்விக் கொள்கைகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது. அந்த அர்த்தத்தில் அது ஒரு முன்னேற்றமான ஜனநாயக வெளிப்பாடாகக் கருதப்படலாம்.
ஆனால் ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில், அமைச்சர் ராஜினாமா போன்ற கோரிக்கைகள் மட்டும் சமூக மாற்றத்தை உருவாக்க முடியாது. சமூக மாற்றம் என்பது தனிநபர்களை மாற்றுவது அல்ல; சமூகத்தின் வர்க்க அடித்தளத்தையும் உற்பத்தி உறவுகளையும் மாற்றுவதாகும்.
எனவே, இந்த வகை இயக்கங்கள் உண்மையான சமூக மாற்றத்தை நோக்கிச் செல்ல வேண்டுமெனில், கல்வி நெருக்கடியை முதலாளித்துவ வளர்ச்சி முறை, தனியார்மயமாக்கல், வேலைவாய்ப்பு நெருக்கடி மற்றும் வர்க்கச் சுரண்டலுடன் இணைத்து பார்க்கும் அரசியல் திசையை உருவாக்க வேண்டும். இல்லையெனில் அவை தாராளவாத எதிர்ப்பின் எல்லைக்குள் மட்டுமே நின்றுவிடும்.
கீழே உள்ள கட்டுரை, மாணவர் எழுச்சிகளின் வரலாற்று அனுபவங்களை மார்க்சிய–லெனினிய கோணத்தில் ஒப்பிட்டு ஆய்வு செய்யும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.
மாணவர் எழுச்சிகள் ஏன் சமூகப் புரட்சியாக மாறுவதில்லை?
1968 பிரான்ஸ் முதல் இன்றைய இந்தியா வரை – ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு
அறிமுகம்
வரலாற்றில் பலமுறை மாணவர்கள் சமூக அதிருப்தியின் முன்னணிப் படையாக தோன்றியுள்ளனர். பல்கலைக்கழக வளாகங்களில் தொடங்கிய கோபம் தெருக்களுக்கு பரவி ஆட்சிகளை அசைத்துள்ளது. 1968 பிரான்ஸ் மாணவர் எழுச்சி, ஜெயபிரகாஷ் நாராயண் (ஜே.பி.) இயக்கம், அரபு வசந்தம், அண்ணா ஹசாரே இயக்கம், சமீபத்திய இந்திய மாணவர் போராட்டங்கள் ஆகிய அனைத்தும் இதற்குச் சான்றுகள்.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:
ஏன் இத்தகைய மாணவர் எழுச்சிகள் சமூகப் புரட்சியாக மாறுவதில்லை?
மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில் இதற்கான பதில், மாணவர்களின் தைரியக் குறைவிலோ அல்லது போராட்டங்களின் பலவீனத்திலோ இல்லை. மாறாக, வர்க்க அமைப்பு, அரசியல் தலைமையின்மை, மற்றும் புரட்சிகர வேலைத்திட்டத்தின் பற்றாக்குறை ஆகியவற்றில்தான் உள்ளது.
1968 பிரான்ஸ்: புரட்சியின் வாசல் வரை சென்று திரும்பிய இயக்கம்
1968 மே மாதத்தில் பிரான்சில் மாணவர் போராட்டங்கள் வெடித்தன.
பாரிஸ் பல்கலைக்கழகங்களில் தொடங்கிய போராட்டம் நாடு முழுவதும் பரவியது. சுமார் ஒரு கோடி தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர். தொழிற்சாலைகள் கைப்பற்றப்பட்டன. அரசின் அதிகாரம் தளர்ந்தது.
மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இது புரட்சிக்கான சூழலாகத் தோன்றியது.
ஆனால் ஏன் புரட்சி நடக்கவில்லை?
மார்க்சிய–லெனினிய விளக்கம் தெளிவானது:
மாணவர்கள் தெருவில் இருந்தனர். தொழிலாளர்கள் தொழிற்சாலைகளில் இருந்தனர். ஆனால் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் புரட்சிகர கட்சி இல்லாததால் அந்த எழுச்சி ஆட்சிமாற்றமாக மாறவில்லை.
லெனின் கூறியபடி:
தன்னிச்சையான போராட்டம் தன்னிச்சையாகவே சோசலிச உணர்வை உருவாக்காது.
மாணவர் கிளர்ச்சி மக்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்த முடியும். ஆனால் அரசியல் அதிகாரப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க முடியாது.
ஜே.பி. இயக்கம்: ஜனநாயகப் போராட்டமா அல்லது ஆட்சிமாற்றப் போராட்டமா?
1974–75 காலகட்டத்தில் ஜெயபிரகாஷ் நாராயண் தலைமையில் மாணவர்கள் மற்றும் இளைஞர்கள் பெருமளவில் எழுச்சி கண்டனர்.
ஊழல் எதிர்ப்பு, ஜனநாயக உரிமைகள், அதிகார துஷ்பிரயோகத்திற்கு எதிர்ப்பு ஆகியவை இயக்கத்தின் கோரிக்கைகளாக இருந்தன.
இந்திரா காந்தியின் அவசரநிலை ஆட்சிக்கு எதிராக மக்களை ஒன்றிணைப்பதில் இந்த இயக்கம் முக்கிய பங்கு வகித்தது.
ஆனால் அவசரநிலை முடிந்தபின் என்ன நடந்தது?
காங்கிரஸ் ஆட்சி வீழ்ந்தது.
ஆனால்:
நிலப்பிரபுத்துவம் ஒழியவில்லை.
முதலாளித்துவ சுரண்டல் ஒழியவில்லை.
அரசு இயந்திரம் மாறவில்லை.
ஆட்சி மாறியது.
அமைப்பு மாறவில்லை.
இதுவே மார்க்சியர்கள் "அரசியல் அதிகாரத்தின் வடிவ மாற்றம்" மற்றும் "சமூக அமைப்பின் மாற்றம்" ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான வேறுபாடு எனக் கூறுகிறார்கள்.
அண்ணா ஹசாரே இயக்கம்: ஊழல் எதிர்ப்பின் வரம்புகள்
2011-இல் அண்ணா ஹசாரே இயக்கம் இந்திய நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்கத்தை பெருமளவில் அரசியல்மயமாக்கியது.
அதன் மையக் கோஷம்:
"ஊழலை ஒழிக்க வேண்டும்."
ஆனால் மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில் ஒரு கேள்வி எழுகிறது:
ஊழல் என்பது காரணமா?
அல்லது முதலாளித்துவ அரசின் அறிகுறியா?
இந்த இயக்கம் ஊழலை தனிநபர் ஒழுக்கக் குறைபாடாகக் கண்டது.
ஆனால் மார்க்சியம் ஊழலை ஒரு வர்க்க அரசின் இயல்பான விளைவாகக் காண்கிறது.
இதன் விளைவாக இயக்கம் அமைப்பு மாற்றத்திற்குப் பதிலாக நிர்வாக சீர்திருத்தத்திலேயே முடங்கியது.
அரபு வசந்தம்: சர்வாதிகாரிகள் வீழ்ந்தனர், மக்கள் ஆட்சி வரவில்லை
2010–2012 காலகட்டத்தில் துனிசியா, எகிப்து, லிபியா, யேமன் போன்ற நாடுகளில் மக்கள் எழுச்சிகள் வெடித்தன.
இளைஞர்கள், மாணவர்கள், சமூக ஊடகங்கள் முக்கிய பங்கு வகித்தன.
பல சர்வாதிகார ஆட்சிகள் வீழ்ந்தன.
ஆனால் பின்னர் என்ன நடந்தது?
சில இடங்களில் இராணுவம் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தது.
சில இடங்களில் உள்நாட்டுப் போர்கள் வெடித்தன.
சில இடங்களில் மதவாத சக்திகள் அதிகாரத்தைப் பெற்றன.
ஏன்?
ஏனெனில் பழைய ஆட்சியை அகற்றும் சக்தி இருந்தது.
ஆனால் புதிய சமூக அமைப்பை உருவாக்கும் புரட்சிகர வர்க்கத் தலைமையில்லை.
இந்திய மாணவர் இயக்கங்களின் வரம்பு
இன்று இந்தியாவில்:
NEET எதிர்ப்பு
தேர்வு முறைகேடு எதிர்ப்பு
வேலைவாய்ப்பு கோரிக்கை
கல்வி தனியார்மயமாக்கலுக்கு எதிர்ப்பு
போன்ற பல போராட்டங்கள் நடைபெறுகின்றன.
இவை அனைத்தும் உண்மையான மக்களுடைய பிரச்சினைகளிலிருந்து எழுகின்றன.
ஆனால் பெரும்பாலான இயக்கங்கள் பின்வரும் வரம்புகளுக்குள் சிக்கிக்கொள்கின்றன:
1. வர்க்கக் கேள்வியிலிருந்து விலகுதல்
கல்வி நெருக்கடியை முதலாளித்துவ பொருளாதார அமைப்புடன் இணைத்து பார்க்காமல் வெறும் நிர்வாகத் தவறாக மட்டுமே பார்க்கின்றன.
2. மாணவர்களை சமூகத்தின் மைய சக்தியாகக் கருதுதல்
மாணவர்கள் முக்கிய சக்தி.
ஆனால் அவர்கள் உற்பத்தி செயல்முறையின் மையத்தில் இல்லை.
மார்க்சிய பார்வையில் தொழிலாளர் வர்க்கமே சமூக உற்பத்தியின் மைய சக்தி.
3. சமூக ஊடக அரசியல்
இன்றைய பல இயக்கங்கள் தெருக்களை விட இணையத்தில் அதிகமாக வாழ்கின்றன.
இதனால் ஆழமான அமைப்பு கட்டமைப்பு உருவாகாமல் போகிறது.
மார்க்ஸ், லெனின் மற்றும் மாவோவின் பாடம்
மார்க்ஸ் கூறியது:
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலை தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சொந்த செயற்பாடாக இருக்க வேண்டும்.
லெனின் கூறியது:
புரட்சிக்கு புரட்சிகரக் கட்சி அவசியம்.
மாவோ கூறியது:
மக்கள் தான் வரலாற்றின் படைப்பாளிகள்.
இந்த மூன்று கருத்துகளும் ஒரே உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
மாணவர்கள் தீப்பொறியாக இருக்க முடியும்.
ஆனால் தீப்பொறி மட்டும் புரட்சியை உருவாக்காது.
புரட்சிக்குத் தேவை:
தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைமையம்
விவசாயிகளுடனான கூட்டணி
புரட்சிகர அரசியல் வேலைத்திட்டம்
ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட கட்சி
அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றும் தெளிவான நோக்கம்
சமூக மாற்றம் மற்றும் மாணவர் இயக்கங்கள்
மாணவர் இயக்கங்கள் தேவையற்றவை என்று மார்க்சியம் கூறுவதில்லை.
மாறாக:
ரஷ்யப் புரட்சிக்கு முன் மாணவர்கள் போராடினர்.
சீனப் புரட்சிக்கு முன் மாணவர்கள் போராடினர்.
வியட்நாமிலும் மாணவர்கள் முக்கிய பங்கு வகித்தனர்.
ஆனால் எங்கும் மாணவர்கள் தனியாகப் புரட்சியை வெற்றிகரமாக நடத்தவில்லை.
அவர்கள் தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் போராட்டங்களுடன் இணைந்தபோதுதான் சமூக மாற்றம் நிகழ்ந்தது.
முடிவுரை
1968 பிரான்ஸ், ஜே.பி. இயக்கம், அண்ணா ஹசாரே இயக்கம், அரபு வசந்தம், இன்றைய இந்திய மாணவர் எழுச்சிகள் ஆகிய அனைத்தும் ஒரு பொதுவான உண்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன.
மாணவர் எழுச்சிகள் சமூக அதிருப்தியின் முக்கிய வெளிப்பாடுகள்.
அவை பழைய ஆட்சிகளை அசைக்க முடியும்.
அவை மக்களை அரசியல்மயமாக்க முடியும்.
ஆனால் அவை தன்னிச்சையாக சமூகப் புரட்சியாக மாறுவதில்லை.
ஏனெனில் புரட்சி என்பது வெறும் எதிர்ப்பல்ல; அது ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரத்தை அகற்றி புதிய சமூக அமைப்பை நிறுவும் செயல்முறையாகும்.
மாணவர் எழுச்சி தீப்பொறி ஆகலாம்.
ஆனால் சமூகப் புரட்சியை வெற்றிகரமாக முன்னெடுப்பது உழைக்கும் மக்களின் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வர்க்கப் போராட்டமே ஆகும்.
இதுவே மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு நமக்குக் கற்றுத்தரும் அடிப்படைப் பாடமாகும்.
இன்றைய இந்திய இளைஞர் எழுச்சிகளின் வர்க்க வரம்புகள்
NEET, UPSC, வேலைவாய்ப்பின்மை, டிஜிட்டல் பொருளாதாரம் மற்றும் வர்க்க அரசியல் – ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு
அறிமுகம்
21ஆம் நூற்றாண்டின் இந்தியாவில் மிகப்பெரிய சமூக முரண்பாடுகளில் ஒன்று இளைஞர் நெருக்கடியாகும். உலகின் மிக அதிக இளைஞர்களைக் கொண்ட நாடாக இந்தியா விளங்குகிறது. ஆனால் இதே நேரத்தில் வேலைவாய்ப்பின்மை, கல்வி வணிகமயமாக்கல், தேர்வு முறைகேடுகள், தற்காலிக வேலைகள், டிஜிட்டல் உழைப்பின் சுரண்டல் போன்ற பிரச்சினைகள் இளைஞர்களின் எதிர்காலத்தை நிச்சயமற்றதாக்கியுள்ளன.
இந்த சூழலில் NEET எதிர்ப்பு போராட்டங்கள், UPSC மற்றும் அரசுப் பணித் தேர்வு முறைகேடு எதிர்ப்பு இயக்கங்கள், வேலைவாய்ப்பற்ற பட்டதாரிகளின் போராட்டங்கள், சமூக ஊடகங்கள் வழியிலான இளைஞர் இயக்கங்கள் தொடர்ந்து உருவாகின்றன.
ஆனால் ஒரு அடிப்படை கேள்வி எழுகிறது:
ஏன் இந்தப் போராட்டங்கள் பெரும் அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தினாலும் சமூக மாற்ற இயக்கங்களாக வளரவில்லை?
மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறை இந்தக் கேள்வியை தனிநபர் மனநிலை அல்லது தலைமைக் குறைபாடு மூலம் விளக்காது. மாறாக, இந்திய முதலாளித்துவ வளர்ச்சியின் தன்மை, வர்க்க அமைப்பு, கல்வி அமைப்பு மற்றும் அரசியல் உணர்வு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் விளக்குகிறது.
புதிய இந்தியா: வளர்ச்சியின் முகமூடியும் வேலைவாய்ப்பின்மையின் உண்மையும்
1991க்குப் பிந்தைய பொருளாதாரத் திறந்துவிடல் இந்தியாவில் வேகமான வளர்ச்சியை உருவாக்கியது என்று கூறப்படுகிறது.
ஆனால் இந்த வளர்ச்சி ஒரு முரண்பாட்டைக் கொண்டிருந்தது.
ஒருபுறம்:
ஐ.டி. துறை வளர்ந்தது.
நகரங்கள் விரிவடைந்தன.
டிஜிட்டல் பொருளாதாரம் வளர்ந்தது.
மறுபுறம்:
நிரந்தர வேலைகள் குறைந்தன.
விவசாய நெருக்கடி தீவிரமானது.
தொழில்துறை வேலைவாய்ப்பு போதுமான அளவில் உருவாகவில்லை.
பட்டதாரி வேலைவாய்ப்பின்மை அதிகரித்தது.
இதன் விளைவாக கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புக்கிடையிலான பழைய தொடர்பு உடைந்தது.
ஒரு பட்டம் பெற்றால் நல்ல வாழ்க்கை கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை சிதறியது.
இதுவே இன்றைய இளைஞர் கோபத்தின் பொருளாதார அடித்தளம்.
NEET போராட்டங்கள்: கல்வி உரிமையா அல்லது போட்டி நெருக்கடியா?
NEET தேர்வு இந்தியாவில் கல்வி சமத்துவம் பற்றிய பெரிய விவாதத்தை உருவாக்கியுள்ளது.
பல மாணவர்கள் மற்றும் பெற்றோர்கள் NEET-ஐ எதிர்க்கின்றனர்.
அதற்கான காரணங்கள்:
கிராமப்புற மாணவர்களின் பின்தங்கல்
பயிற்சி மையங்களின் ஆதிக்கம்
மொழி மற்றும் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள்
தனியார் கல்வி நிறுவனங்களின் செல்வாக்கு
இவை அனைத்தும் உண்மையான பிரச்சினைகளாகும்.
ஆனால் மார்க்சிய பார்வையில் கேள்வி இன்னும் ஆழமானது.
பிரச்சினை வெறும் NEET அல்ல.
கல்வியே சந்தைப் பொருளாக மாற்றப்பட்டிருப்பதுதான் அடிப்படைப் பிரச்சினை.
மருத்துவக் கல்வி ஒரு சமூக உரிமையா?
அல்லது வாங்கும் திறன் உள்ளவர்களுக்கான வாய்ப்பா?
இந்தக் கேள்வி எழாத வரை NEET எதிர்ப்பு ஒரு சீர்திருத்தக் கோரிக்கையாகவே இருக்கும்.
UPSC மற்றும் அரசுப் பணித் தேர்வு போராட்டங்கள்
இந்தியாவில் கோடிக்கணக்கான இளைஞர்கள் அரசுப் பணிகளுக்காக தயாராகின்றனர்.
ஏன்?
ஏனெனில்:
தனியார் துறையில் பாதுகாப்பான வேலை இல்லை.
ஊதிய நிலைத்தன்மை இல்லை.
சமூக பாதுகாப்பு இல்லை.
எனவே அரசுப் பணி "கடைசி பாதுகாப்பான வாய்ப்பு" என்று பார்க்கப்படுகிறது.
இதனால் UPSC, SSC, ரயில்வே தேர்வுகள் போன்றவை வாழ்க்கை–மரணம் பிரச்சினையாக மாறுகின்றன.
ஆனால் இங்கே ஒரு வரம்பு உள்ளது.
போராட்டங்கள் பெரும்பாலும்:
"வேலை கொடு"
என்ற கோரிக்கையில் நிற்கின்றன.
ஆனால்:
"வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் பொருளாதார அமைப்பு எது?"
என்ற கேள்வி எழுவதில்லை.
இதனால் கோபம் அமைப்பை நோக்கிச் செல்லாமல் நிர்வாகத்தை மட்டுமே நோக்கிச் செல்கிறது.
டிஜிட்டல் பொருளாதாரம் மற்றும் புதிய சுரண்டல்
இன்றைய இந்திய இளைஞர்களின் ஒரு பெரிய பகுதி:
Swiggy
Zomato
Uber
Ola
Blinkit
போன்ற தளங்களின் கீழ் வேலை செய்கின்றனர்.
அவர்கள் "தொழில்முனைவோர்" என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.
ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் பாதுகாப்பற்ற கூலி உழைப்பாளர்களாகவே உள்ளனர்.
இது முதலாளித்துவத்தின் புதிய வடிவமாகும்.
பழைய தொழிற்சாலைகள் இல்லாமல் சுரண்டல் நடக்கிறது.
முதலாளி நேரில் தெரியாமல் லாபம் பெறுகிறார்.
அல்காரிதம்கள் மேலாளர்களின் பணியை செய்கின்றன.
இந்த புதிய சுரண்டலை எதிர்கொள்ளும் அரசியல் இன்னும் முழுமையாக உருவாகவில்லை.
சமூக ஊடக காலத்தின் இளைஞர் அரசியல்
இன்றைய இளைஞர் அரசியல் பெருமளவில் டிஜிட்டல் தளங்களில் உருவாகிறது.
இதன் பலம்:
தகவல் வேகமாக பரவுகிறது.
மக்கள் எளிதாக இணைகிறார்கள்.
பிரச்சினைகள் தேசிய விவாதமாக மாறுகின்றன.
ஆனால் இதன் வரம்புகளும் உள்ளன.
டிஜிட்டல் கோபம் எப்போதும் அமைப்பாக மாறுவதில்லை.
"டிரெண்ட்" ஆகும் பிரச்சினை நாளை மறக்கப்படுகிறது.
அரசியல் ஒழுங்கமைப்பு இல்லாத இடத்தில் உணர்ச்சி வெடிப்புகள் மட்டுமே உருவாகின்றன.
இளைஞர் கோபமும் வர்க்க அரசியலும்
இன்றைய இந்திய இளைஞர்களின் கோபம் உண்மையானது.
ஆனால் அந்தக் கோபம் பெரும்பாலும்:
தேர்வு முறைகேடு
வேலைவாய்ப்பின்மை
ஊழல்
அரசியல் புறக்கணிப்பு
ஆகியவற்றின் மீது வெளிப்படுகிறது.
இவை அனைத்தும் அறிகுறிகள்.
ஆனால் நோய் வேறொன்றாகும்.
மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில் அந்த நோய்:
ஏகபோக முதலாளித்துவ வளர்ச்சி
தனியார்மயமாக்கல்
உழைப்பின் பாதுகாப்பின்மை
செல்வத்தின் மையப்படுத்தல்
ஆகியவற்றில் உள்ளது.
இந்த அடிப்படை காரணிகளுடன் இளைஞர் போராட்டங்கள் தங்களை இணைக்காதவரை அவை வர்க்க அரசியலாக மாறாது.
மாணவர்கள் ஏன் தனியாக சமூக மாற்றத்தை உருவாக்க முடியாது?
மாணவர்கள் சமூக முரண்பாடுகளை விரைவாக உணர்கிறார்கள்.
ஆனால் அவர்கள் உற்பத்தி செயல்முறையின் மையத்தில் இல்லை.
மார்க்சிய கோட்பாட்டின்படி:
சமூகத்தை மாற்றும் சக்தி என்பது வெறும் அதிருப்தி கொண்டவர்களல்ல.
உற்பத்தியை நிறுத்தக்கூடிய வர்க்கமாகும்.
அந்த வர்க்கம் தொழிலாளர் வர்க்கமாகும்.
எனவே:
மாணவர் போராட்டங்கள் தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், ஒழுங்கற்ற துறை உழைப்பாளர்கள் ஆகியோரின் போராட்டங்களுடன் இணைந்தால் மட்டுமே அவை வரலாற்று மாற்ற சக்தியாக மாற முடியும்.
இந்திய இளைஞர் இயக்கங்களின் எதிர்காலம்
இன்றைய இந்திய இளைஞர் இயக்கங்களுக்கு இரண்டு பாதைகள் உள்ளன.
முதல் பாதை
சீர்திருத்த அரசியல்.
தேர்வு மாற்றம்
புதிய விதிமுறைகள்
நிர்வாக சீர்திருத்தங்கள்
அமைச்சர்கள் மாற்றம்
இந்த பாதை சில வெற்றிகளை தரலாம்.
ஆனால் அமைப்பை மாற்றாது.
இரண்டாவது பாதை
வர்க்க அரசியல்.
கல்வியை உரிமையாகக் காணுதல்
வேலைவாய்ப்பை அடிப்படை உரிமையாகக் காணுதல்
தொழிலாளர் போராட்டங்களுடன் இணைதல்
தனியார்மயமாக்கலுக்கு எதிரான இயக்கம்
உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றும் அரசியல்
இந்த பாதை மட்டுமே சமூக மாற்றத்தின் பாதையாகும்.
முடிவுரை
NEET எதிர்ப்பு, UPSC போராட்டங்கள், வேலைவாய்ப்பற்ற பட்டதாரிகளின் எழுச்சி, டிஜிட்டல் பொருளாதாரத்தின் கீழ் உருவாகும் அதிருப்தி ஆகியவை அனைத்தும் இந்திய முதலாளித்துவ வளர்ச்சியின் ஆழமான முரண்பாடுகளின் வெளிப்பாடுகளாகும்.
ஆனால் இன்றைய இளைஞர் இயக்கங்களின் மிகப்பெரிய வரம்பு என்னவெனில், அவை பெரும்பாலும் அறிகுறிகளுக்கு எதிராகப் போராடுகின்றன; காரணங்களை எதிர்கொள்ளவில்லை.
மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில், இளைஞர் கோபம் புரட்சிகர சக்தியாக மாற வேண்டுமெனில் அது தேர்வு மையங்களிலிருந்து தொழிற்சாலைகளுக்கும், வேலைவாய்ப்பு அலுவலகங்களிலிருந்து உழைக்கும் மக்களின் போராட்டங்களுக்கும், தனிநபர் விரக்தியிலிருந்து வர்க்க அரசியலுக்கும் நகர வேண்டும்.
அப்போதுதான் இளைஞர் எழுச்சி ஒரு தற்காலிக எதிர்ப்பாக இல்லாமல், சமூக மாற்றத்தின் வரலாற்று சக்தியாக மாறும்.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக