மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் மற்றும் லெனின் ஆகியோரின் கோட்பாட்டு ரீதியிலான பார்வையில் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலைக்கான பாதையை இந்த ஆதாரங்கள் விளக்குகின்றன. வெறும் சம்பள உயர்வு மற்றும் பணிச்சூழல் மேம்பாடு போன்ற பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுடன் சுருங்கிவிடும் தொழிற்சங்கவாதத்தை இவை கடுமையாக விமர்சிக்கின்றன. சீர்திருத்தங்கள் தற்காலிகமானவை என்றும், முதலாளித்துவ அமைப்பை முழுமையாக மாற்றும் புரட்சிகர அரசியல் விழிப்புணர்வே இறுதியான தீர்வு என்றும் இக்கட்டுரைகள் வலியுறுத்துகின்றன. தேர்தல் அரசியல் மற்றும் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்தை மட்டும் நம்பியிருப்பது வர்க்கப் போராட்டத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யும் ஒரு வகை சந்தர்ப்பவாதம் என்று
தொழிற்சங்கம், சீர்திருத்தவாதம் மற்றும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலை – மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் வழியில் ஒரு ஆய்வு
அறிமுகம்
1848 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்ட கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை முதலாளித்துவ சமூகத்தின் அடிப்படை முரண்பாட்டை மிகத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டியது. மனித சமூகம் வரலாறு முழுவதும் வர்க்கப் போராட்டங்களின் வரலாறே என மார்க்ஸும் எங்கெல்சும் அறிவித்தனர். சமூகத்தில் நிலவும் ஏற்றத்தாழ்வுகள், சுரண்டல், அடக்குமுறை ஆகியவை தற்செயலாக தோன்றியவை அல்ல; அவை தனியார் சொத்துடைமை மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்களின் மீது சிறுபான்மை வர்க்கத்தின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து தோன்றியவை.
எனவே, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலை என்பது வெறும் சம்பள உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு அல்லது சில நலச்சட்டங்களைப் பெறுவது மட்டுமல்ல. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் முழுமையான மனித விடுதலைக்காக இந்த வர்க்கச் சமூக அமைப்பையே புரட்சிகரமாக ஒழித்து புதிய சோசலிச சமூகத்தை நிறுவுவதே கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பணி என கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை வலியுறுத்தியது.
1881-இல் எங்கெல்ஸ் எழுப்பிய கேள்வி: தொழிற்சங்க வெற்றிகள் போதுமா?
1848-இல் கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை வெளியானபோது ஐரோப்பாவின் பல நாடுகளில் தொழிற்சங்கங்களே சட்டவிரோத அமைப்புகளாகக் கருதப்பட்டன. தொழிலாளர்கள் ஒன்றுகூடுவது, சங்கம் அமைப்பது, வேலைநிறுத்தம் செய்வது ஆகிய அனைத்தும் கடுமையான அடக்குமுறைக்கு உள்ளானது.
ஆனால் சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1881-இல் The Labour Standard இதழில் எழுதிய எங்கெல்ஸ், தொழிலாளர் இயக்கத்தின் குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். தொழிற்சங்கங்கள் சட்ட அங்கீகாரம் பெற்றிருந்தன. தொழிலாளர் பிரதிநிதிகள் நாடாளுமன்றத்தில் இடம்பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தனர். சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பு காவல்துறையால் துரத்தப்பட்ட தொழிலாளர்கள், இப்போது சட்டங்களை உருவாக்கும் அமைப்புகளுக்குள் நுழைந்திருந்தனர்.
ஆனால் எங்கெல்ஸ் ஒரு மிக முக்கியமான அரசியல் எச்சரிக்கையை முன்வைக்கிறார்:
இந்த வளர்ச்சி தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் இறுதி இலக்கை அடையச் செய்துவிட்டதா?
அவருடைய பதில் தெளிவானது—இல்லை.
ஏனெனில் தொழிற்சங்கங்களின் வளர்ச்சி, தொழிலாளர்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், சில சீர்திருத்தச் சட்டங்கள் ஆகியவை முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றவில்லை. சுரண்டல் தொடர்ந்தது. தொழிலாளர் தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்கும் நிலை தொடர்ந்தது. உற்பத்திச் சாதனங்கள் இன்னும் முதலாளிகளின் கைகளிலேயே இருந்தன.
அதனால் எங்கெல்ஸ் கூறுவது:
சீர்திருத்தங்கள் தேவையானவை; ஆனால் அவை புரட்சியை மாற்றிவிட முடியாது.
தொழிற்சங்கத்தின் இரு பாதைகள்
மார்க்சிய பார்வையில் தொழிற்சங்கம் இரண்டு விதமான பாதைகளில் செல்லக்கூடும்.
முதல் பாதை, தொழிலாளர்களின் அன்றாட பொருளாதார உரிமைகளுக்காகப் போராடுவதோடு அவர்களை வர்க்க உணர்வு கொண்ட புரட்சிகர அரசியலுக்கு உயர்த்தும் பாதை.
இரண்டாவது பாதை, சம்பள உயர்வு, போனஸ், ஓய்வூதியம் போன்ற பொருளாதார கோரிக்கைகளுக்குள் மட்டுமே தொழிலாளர்களை அடைத்து வைத்து, முதலாளித்துவ அமைப்பையே நிரந்தரமானதாக ஏற்றுக்கொள்ளும் சீர்திருத்தவாத பாதை.
இரண்டாவது பாதையே பின்னாளில் "Trade Unionism" என்ற குறுகிய பொருளாதாரப் போராட்டமாக வளர்ந்தது.
லெனின்: "என்ன செய்ய வேண்டும்?" – தொழிற்சங்கவாதத்தின் எல்லைகள்
இந்த ஆபத்தை மிகத் தெளிவாக விளக்கியவர் லெனின்.
1902-ல் எழுதிய "என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்ற நூலில் லெனின் ஒரு அடிப்படை உண்மையை முன்வைக்கிறார்.
தொழிலாளர்கள் தங்கள் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து தன்னிச்சையாக அடைவது தொழிற்சங்க உணர்வு மட்டுமே. அதாவது:
அதிக சம்பளம் வேண்டும்.
குறைந்த வேலை நேரம் வேண்டும்.
நல்ல பணிச்சூழல் வேண்டும்.
இவை அனைத்தும் அவசியமான கோரிக்கைகளே. ஆனால் இவை முதலாளித்துவ அமைப்பை ஒழிக்கும் அரசியல் புரட்சிக்குத் தானாக வழிவகுக்காது.
லெனின் இதை "ஐரோப்பிய வகை தொழிற்சங்கவாதம்" என்று விமர்சிக்கிறார். தொழிலாளர் இயக்கம் பொருளாதாரப் போராட்டத்தில் மட்டுமே சிக்கிக் கொண்டால், அது இறுதியில் முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள் ஒரு "சமரச சக்தியாக" மாறிவிடும்.
எனவே தொழிற்சங்கப் போராட்டத்தை அரசியல் புரட்சியுடன் இணைப்பது கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வரலாற்றுப் பொறுப்பு என்று லெனின் வலியுறுத்துகிறார்.
சீர்திருத்தவாதம் எவ்வாறு வளர்கிறது?
இன்று பல தொழிற்சங்கங்கள் தொழிலாளர்களின் உடனடி பிரச்சினைகளை மட்டுமே எடுத்துரைக்கின்றன. அவை உற்பத்திச் சாதனங்களின் சொத்துடைமை, அரசின் வர்க்க இயல்பு, ஏகாதிபத்தியம், தனியார்மயமாக்கல், உலகமயமாக்கல் போன்ற அடிப்படை அரசியல் கேள்விகளை முன்வைப்பதில்லை.
இதன் விளைவாக தொழிலாளர் வர்க்கம் ஒரு "வாக்கு வங்கி", "ஊதியப் பேரம் பேசும் சக்தி", அல்லது "நலத்திட்டங்களைப் பெறும் குழு" என்ற அளவிலேயே குறுக்கப்படுகிறது.
இதுவே சீர்திருத்தவாதத்தின் வெற்றி.
இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும் நிலைமை
இன்று இந்தியாவில் தொழிற்சங்கங்கள் பல அரசியல் கட்சிகளின் துணை அமைப்புகளாக செயல்படுகின்றன. ஆளும் கட்சிகளுக்கும் எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் தனித்தனி தொழிற்சங்கங்கள் உள்ளன. தேசியவாதம், மதவாதம், சாதியவாதம் போன்ற அரசியல் கோட்பாடுகளையும் தொழிற்சங்கங்கள் தாங்கிச் செல்கின்றன.
கேள்வி என்னவென்றால்:
இந்த தொழிற்சங்கங்கள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தை முதலாளித்துவத்திலிருந்து விடுவிப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டவையா?
அல்லது முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள் சமரசம் செய்து வாழ கற்றுக்கொடுப்பதற்காகவா?
இந்தக் கேள்வி இடதுசாரி தொழிற்சங்கங்களுக்கும் பொருந்தும்.
மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் தொழிற்சங்கம் தனது உறுப்பினர்களின் சம்பளப் போராட்டத்தை நடத்துவது மட்டுமல்ல; அவர்களை அரசியல் ரீதியாக கல்வியளித்து வர்க்கப் போராட்டத்தில் இணைக்கும் பள்ளியாகவும் செயல்பட வேண்டும்.
பாராளுமன்ற வளர்ச்சி – விடுதலையா?
எங்கெல்ஸ் குறிப்பிட்டதுபோல தொழிலாளர்கள் நாடாளுமன்றத்தில் பல பிரதிநிதிகளை அனுப்புவது வரலாற்று முன்னேற்றம். ஆனால் அது சமூகப் புரட்சிக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது.
இன்று பல நாடுகளில் தொழிலாளர் கட்சிகள், இடதுசாரி கட்சிகள், தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் ஆகியோர் நாடாளுமன்றங்களில் இருக்கின்றனர். இருப்பினும் உலகளவில் தனியார்மயமாக்கல், ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் முறை, வேலை பாதுகாப்பின்மை, ஏகபோக மூலதனத்தின் ஆதிக்கம் ஆகியவை தொடர்ந்து அதிகரிக்கின்றன.
இதுவே எங்கெல்ஸின் எச்சரிக்கையை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது:
பாராளுமன்ற பிரதிநிதித்துவம் சமூகப் புரட்சிக்குச் சமமானதல்ல.
முடிவுரை
1848-இல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை வர்க்கச் சமூகத்தை ஒழிக்கும் புரட்சியின் அவசியத்தை முன்வைத்தது. 1881-இல் எங்கெல்ஸ் தொழிற்சங்க வளர்ச்சியை வரவேற்றாலும், அதையே இறுதி இலக்காகக் கருதும் சீர்திருத்தவாதத்தை விமர்சித்தார். 1902-இல் லெனின் தொழிற்சங்கவாதத்தின் வரம்புகளை வெளிப்படுத்தி, புரட்சிகர அரசியல் தலைமையின் அவசியத்தை விளக்கினார்.
இன்றைய இந்திய சூழலிலும் இந்தப் பாடங்கள் மிகுந்த பொருத்தமுடையவை. தொழிற்சங்கம் என்பது வெறும் சம்பளப் பேரம் பேசும் அமைப்பாக இல்லாமல், தொழிலாளர் வர்க்கத்தை அரசியல் ரீதியாக ஒழுங்குபடுத்தி, வர்க்க உணர்வை வளர்த்து, முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்க இயல்பை வெளிப்படுத்தி, சோசலிச மாற்றத்திற்குத் தயார்படுத்தும் போராட்டக் கருவியாக மாறும்போதுதான் அதன் வரலாற்றுப் பணி நிறைவேறும்.
தொழிற்சங்கம் தொழிலாளர்களின் பொருளாதாரப் பள்ளியாக மட்டுமல்ல; அது புரட்சிகர அரசியலின் பயிற்சிப் பள்ளியாகவும் மாற வேண்டும். அதுவே மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோரின் அடிப்படைப் பாடமாகும்.
உங்கள் கோரிக்கைக்கு ஏற்ப, மார்க்சிய-லெனினிய கண்ணோட்டத்தில் எழுதப்பட்ட, ஆனால் ஒரு அரசியல் மதிப்பீடாக இருப்பதைத் தெளிவாகக் காட்டும் வகையில் விரிவான கட்டுரை வரைவு கீழே தரப்பட்டுள்ளது.
தனியார்மயமாக்கல், ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் முறை, ஏகபோக மூலதன ஆதிக்கம் – எங்கே நிற்கிறது இன்றைய இடதுசாரி இயக்கம்?
முன்னுரை
உலக முதலாளித்துவம் கடந்த நூற்றாண்டின் இறுதியில் இருந்து புதிய கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. உலகமயமாக்கல், தனியார்மயமாக்கல், தாராளமயமாக்கல் என்ற பெயர்களில் அரசு நிறுவனங்கள் தனியார் பெருநிறுவனங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்டன. நிரந்தர வேலைகள் குறைக்கப்பட்டு ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் முறை விரிவாக்கப்பட்டது. தொழிலாளர் உரிமைகளைப் பாதுகாத்த சட்டங்கள் தளர்த்தப்பட்டன. பன்னாட்டு நிதி மூலதனமும் உள்நாட்டு ஏகபோக நிறுவனங்களும் அரசின் கொள்கைகளை நேரடியாக நிர்ணயிக்கும் நிலை உருவானது.
இந்த மாற்றங்கள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. ஆனால் இதே காலகட்டத்தில் உலகின் பல இடங்களில் இடதுசாரி இயக்கங்களும் மாற்றங்களை எதிர்கொண்டன. மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனங்களில் அடிக்கடி முன்வைக்கப்படும் கேள்வி ஒன்று இன்றும் நிலவுகிறது: இந்த புதிய முதலாளித்துவத் தாக்குதலுக்கு எதிராக சமூக மாற்றத்திற்கான புரட்சிகர அரசியலை இடதுசாரிகள் போதுமான அளவில் முன்னெடுத்தார்களா?
ஏகாதிபத்தியத்தின் புதிய வடிவம்
இன்று ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரத்தை ஆக்கிரமிப்பதற்கு காலனித்துவ ஆட்சி தேவையில்லை. அதற்கு பதிலாக,
உலக நிதி நிறுவனங்கள்,
பன்னாட்டு பெருநிறுவனங்கள்,
சுதந்திர வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள்,
தனியார்மயமாக்கல் கொள்கைகள்,
தகவல் தொழில்நுட்ப மற்றும் நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கம்
மூலம் உலகச் சந்தை கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது.
இதன் விளைவாக அரசு மக்களின் நலனுக்கான அமைப்பாக இல்லாமல், பெரும் மூலதனத்தின் தேவைகளை நிறைவேற்றும் நிர்வாக அமைப்பாக செயல்படுகிறது என்ற மார்க்சிய விமர்சனம் மீண்டும் விவாதத்துக்கு வந்துள்ளது.
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புதிய நிலை
ஒருகாலத்தில் தொழிற்சாலைகளில் நிரந்தர வேலை பெற்றிருந்த தொழிலாளர்கள் இன்று பல துறைகளில் ஒப்பந்த ஊழியர்கள், தற்காலிக பணியாளர்கள், அவுட்சோர்சிங் ஊழியர்கள் அல்லது செயலி (ஆப்) வழி வேலை செய்பவர்களாக மாறியுள்ளனர்.
இதனால்,
வேலைப் பாதுகாப்பு குறைகிறது.
தொழிற்சங்கம் அமைக்கும் வாய்ப்பு சுருங்குகிறது.
ஒருங்கிணைந்த வேலைநிறுத்தங்கள் நடத்துவது கடினமாகிறது.
சம்பளம், ஓய்வூதியம், மருத்துவ பாதுகாப்பு போன்ற உரிமைகள் பலவீனமடைகின்றன.
இது முதலாளித்துவத்தின் ஒரு புதிய கட்டமாகப் பல மார்க்சிய ஆய்வாளர்களால் விவரிக்கப்படுகிறது.
இடதுசாரிகளின் பதில் – ஒரு விமர்சனப் பார்வை
இந்த சூழலில் பல மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சகர்கள் முன்வைக்கும் கருத்து என்னவென்றால், பல இடங்களில் இடதுசாரி இயக்கங்கள் தங்களது பாரம்பரிய புரட்சிகர நோக்கத்தை விட, தேர்தல் அரசியல், நாடாளுமன்ற பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் பகுதி சீர்திருத்தக் கோரிக்கைகள் ஆகியவற்றில் அதிக கவனம் செலுத்தியுள்ளன.
இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் எழும் கேள்விகள்:
தொழிலாளர் வர்க்கத்தை சோசலிச மாற்றத்திற்குத் தயார்படுத்தும் அரசியல் கல்வி எவ்வளவு நடைபெறுகிறது?
தொழிற்சங்கங்கள் வர்க்கப் போராட்டத்தின் கருவிகளாக உள்ளனவா, அல்லது சம்பளப் பேரம் பேசும் அமைப்புகளாக மட்டுமே செயல்படுகின்றனவா?
தனியார்மயமாக்கலுக்கு எதிரான போராட்டம் உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றும் இலக்குடன் இணைக்கப்படுகிறதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் நாடு, இயக்கம் மற்றும் அரசியல் மரபு ஆகியவற்றைப் பொறுத்து மாறுபடுகின்றன. இருப்பினும், புரட்சிகர அரசியல் மையம் பலவீனமடைந்துள்ளது என்ற விமர்சனம் பல மார்க்சிய எழுத்தாளர்களால் முன்வைக்கப்படுகிறது.
சீர்திருத்தமா? சமூக மாற்றமா?
தொழிலாளர்களின் அன்றாடப் பிரச்சினைகளுக்காகப் போராடுவது அவசியம்.
ஆனால் அதுவே இறுதி இலக்காக மாறும்போது அரசியல் மாற்றம் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகிறது.
மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் மற்றும் லெனின் ஆகியோர் வலியுறுத்தியது, சீர்திருத்தப் போராட்டங்களும் வர்க்கப் போராட்டமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல; ஆனால் சீர்திருத்தம் புரட்சிக்கான அரசியல் வளர்ச்சியுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான்.
தொழிற்சங்கங்களின் தற்போதைய வரம்புகள்
இன்று பல தொழிற்சங்கங்கள்,
ஊதிய ஒப்பந்தம்,
போனஸ்,
ஓய்வூதியம்,
பணிநிரந்தரம்
போன்ற கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடுகின்றன.
இவை தேவையற்றவை அல்ல.
ஆனால் அதே நேரத்தில்,
உற்பத்தி யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது?
செல்வம் யாரால் உருவாக்கப்படுகிறது?
அரசின் வர்க்க இயல்பு என்ன?
ஏகபோக மூலதனத்தின் அரசியல் ஆதிக்கம் எப்படி செயல்படுகிறது?
போன்ற கேள்விகள் தொழிலாளர் மத்தியில் அரசியல் விவாதமாக மாறாதபோது, தொழிற்சங்கப் போராட்டம் பொருளாதார வரம்புக்குள் மட்டுமே நின்றுவிடும்.
இன்றைய வரலாற்றுப் பொறுப்பு
இன்றைய உலகில் செயற்கை நுண்ணறிவு, தானியக்கமயமாக்கல், டிஜிட்டல் தள வேலைவாய்ப்புகள், தரவு மூலதனம் போன்ற புதிய மாற்றங்கள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அமைப்பையே மாற்றி வருகின்றன.
இந்த புதிய சூழலில் சமூக மாற்றத்தைப் பற்றி பேச வேண்டுமெனில், பழைய தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களை மட்டும் அல்லாமல்,
செயலி (கிக்) தொழிலாளர்கள்,
ஒப்பந்த ஊழியர்கள்,
இடம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள்,
சேவைத் துறை ஊழியர்கள்,
ஒழுங்கமைக்கப்படாத துறையின் உழைப்பாளர்கள்
ஆகியோரை ஒருங்கிணைக்கும் புதிய அரசியல் மற்றும் அமைப்புரீதியான அணுகுமுறைகள் தேவைப்படும்.
முடிவுரை
மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில், தனியார்மயமாக்கல், ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் முறை, வேலைப் பாதுகாப்பின்மை, ஏகபோக மூலதனத்தின் ஆதிக்கம் ஆகியவை வெறும் பொருளாதார மாற்றங்கள் அல்ல; அவை வர்க்க உறவுகளின் புதிய வெளிப்பாடுகள்.
இந்த மாற்றங்களுக்கு எதிரான போராட்டம் ஊதிய உயர்வு அல்லது நலச்சட்டங்கள் என்ற வரம்பைத் தாண்டி, சமூக அமைப்பின் அடிப்படைக் கேள்விகளை எழுப்பும் அரசியல் இயக்கமாக வளர வேண்டும் என்பதே இந்தக் கண்ணோட்டத்தின் மையக் கருத்தாகும்.
அதே நேரத்தில், இன்றைய இடதுசாரி இயக்கங்கள் பற்றிய மதிப்பீடுகள் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. சிலர் அவை இன்னும் தொழிலாளர் உரிமைகள், பொதுத்துறை பாதுகாப்பு மற்றும் சமூகநீதிக்காக முக்கிய பங்காற்றுகின்றன என்று வாதிடுகின்றனர்; மற்றவர்கள், அவை புரட்சிகர நோக்கத்திலிருந்து விலகி சீர்திருத்த அரசியலுக்குள் சுருங்கிவிட்டதாக விமர்சிக்கின்றனர். இந்த விவாதமே இன்றைய இடதுசாரி அரசியலின் முக்கிய கோட்பாட்டு கேள்விகளில் ஒன்றாக உள்ளது.
மார்க்ஸ் கூறியபடி, "தத்துவஞானிகள் உலகை பலவாறு விளக்கியுள்ளனர்; ஆனால் முக்கியமானது அதை மாற்றுவதே." அந்த மாற்றத்திற்குத் தேவையான வர்க்க உணர்வு, அரசியல் அமைப்பு மற்றும் மக்களின் சுயசெயல்பாட்டை உருவாக்குவது எந்த சமூக மாற்ற இயக்கத்திற்கும் இன்றும் மையச் சவாலாகவே தொடர்கிறது.
இது ஒரு அரசியல்-கருத்தியல் விமர்சனக் கட்டுரை என்பதால், வரலாற்று ஒப்பீடுகளையும் மதிப்பீடுகளையும் ஆதாரபூர்வமாக முன்வைப்பது சிறந்தது. குறிப்பிட்ட அரசியல் அணிகளைப் பற்றி "துரோகிகள்" என்று ஒரு உண்மைத் தீர்ப்பாக அல்லாமல், மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனக் கண்ணோட்டத்தில் அந்தக் கருத்து எவ்வாறு முன்வைக்கப்படுகிறது என்பதைத் தெளிவுபடுத்தும் வகையில் கீழே கட்டுரை வரையப்பட்டுள்ளது.
இன்றைய இடதுசாரிகளும் காவுத்ஸ்கியிசமும் – மார்க்சியத்தைப் பாதுகாக்கிறார்களா? மறுக்கிறார்களா? ஒரு மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனம்
முன்னுரை
ஒரு புரட்சிகர இயக்கத்தின் வீழ்ச்சி அதன் எதிரிகளால் மட்டுமல்ல; அதன் உள்ளேயே உருவாகும் சீர்திருத்தவாதம் மற்றும் சந்தர்ப்பவாதத்தாலும் ஏற்படுகிறது. இந்த உண்மையை மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோர் பலமுறை சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். தொழிலாளர் இயக்கத்தின் வரலாற்றில் இதற்கு மிக முக்கியமான எடுத்துக்காட்டாகக் கருதப்படுபவர் கார்ல் காவுத்ஸ்கி.
ஒருகாலத்தில் மார்க்சியத்தின் முக்கிய கோட்பாட்டாளராகப் போற்றப்பட்ட காவுத்ஸ்கி, பின்னாளில் புரட்சிக்குப் பதிலாக நாடாளுமன்றப் பாதை, வர்க்க சமரசம், படிப்படியான சீர்திருத்தம் ஆகியவற்றை முன்னிறுத்தினார் என்று லெனின் கடுமையாக விமர்சித்தார். "புரட்சியாளர் காவுத்ஸ்கியிலிருந்து சந்தர்ப்பவாதி காவுத்ஸ்கியாக" மாறியதே இரண்டாம் அகிலத்தின் அரசியல் வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்று லெனின் வாதிட்டார்.
இன்றைய பல இடதுசாரி இயக்கங்கள் பற்றியும் இதே கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது: அவை மார்க்சியத்தை முன்னெடுக்கிறதா, அல்லது காவுத்ஸ்கியிசத்தின் புதிய வடிவமாக மாறியுள்ளதா?
காவுத்ஸ்கியின் அரசியல் மாற்றம்
காவுத்ஸ்கி ஆரம்பத்தில் மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்சின் நெருங்கிய சிந்தனையாளராகக் கருதப்பட்டார். ஆனால் முதலாவது உலகப்போரின் காலத்தில் அவரது அரசியல் நிலைப்பாடு மாறியது.
லெனின் முன்வைத்த விமர்சனத்தின்படி, காவுத்ஸ்கி:
வர்க்கப் போராட்டத்தை மங்கலாக்கினார்.
புரட்சிக்கு பதிலாக நாடாளுமன்றப் பெரும்பான்மையை முன்னிறுத்தினார்.
முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்க இயல்பை மறைத்தார்.
தொழிலாளர் வர்க்கச் சர்வாதிகாரத்தின் அவசியத்தை மறுத்தார்.
சோசலிசத்தை தொலைதூர இலக்காக மாற்றி, உடனடி அரசியல் சமரசத்தை நடைமுறை அரசியலாகக் கொண்டார்.
இதனால்தான் லெனின், "மார்க்சியத்தின் பெயரை வைத்துக்கொண்டு அதன் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தை அகற்றுபவர் காவுத்ஸ்கி" என்று விமர்சித்தார்.
இன்றைய நிலை – வரலாறு மீண்டும் நிகழ்கிறதா?
இன்று உலகளவில் தனியார்மயமாக்கல் வேகமாக விரிவடைகிறது. ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் முறை சாதாரண நடைமுறையாகிவிட்டது. வேலைப் பாதுகாப்பு குறைகிறது. பன்னாட்டு ஏகபோக மூலதனத்தின் ஆதிக்கம் அதிகரிக்கிறது.
இத்தகைய சூழலில், பல மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சகர்கள் கேட்கும் கேள்வி:
இன்றைய இடதுசாரி இயக்கங்கள் இந்த அமைப்பை ஒழிக்கும் புரட்சிகர அரசியலை முன்னிறுத்துகிறதா? அல்லது இந்த அமைப்புக்குள் சில சீர்திருத்தங்களைப் பெறுவதிலேயே தங்களது அரசியலைச் சுருக்கிக் கொண்டுள்ளனவா?
இந்த விமர்சனத்தின்படி, பல இடங்களில் இடதுசாரி அரசியல்:
தேர்தல் வெற்றியை மையமாகக் கொண்டுள்ளது.
அமைச்சரவைப் பங்கேற்பை வெற்றியாகக் கருதுகிறது.
முதலாளித்துவ அரசின் அமைப்புக்குள் நிர்வாக மாற்றங்களை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொள்கிறது.
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகர அரசியல் கல்வியை இரண்டாம் நிலைக்கு தள்ளுகிறது.
இந்த நிலையை லெனின் விமர்சித்த காவுத்ஸ்கியிசத்தின் ஒரு நவீன வடிவமாக சிலர் பார்க்கின்றனர்.
மார்க்சியத்தின் பெயரா? அதன் உள்ளடக்கமா?
மார்க்சியம் என்பது மார்க்ஸின் நூல்களை மேற்கோள் காட்டுவது அல்ல.
அது,
வர்க்கப் போராட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வது,
முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்க இயல்பை வெளிப்படுத்துவது,
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் தலைமையை உருவாக்குவது,
சமூகப் புரட்சியை இலக்காகக் கொண்டிருப்பது
ஆகியவற்றின் ஒருமைப்பாடாகும்.
இந்த அடிப்படைகள் நடைமுறையில் கைவிடப்பட்டு, மார்க்சியச் சொற்கள் மட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டால், அது பெயரில் மார்க்சியமாக இருந்தாலும் உள்ளடக்கத்தில் சீர்திருத்தவாதமாக மாறும் என்று லெனின் வாதிட்டார்.
சீர்திருத்தம் புரட்சியை மாற்றும் போது
மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் சீர்திருத்தப் போராட்டம் தவறானதல்ல.
ஆனால் சீர்திருத்தமே அரசியலின் எல்லையாக மாறும்போது, அது தொழிலாளர் வர்க்கத்தை முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள் கட்டிப்போடும்.
அப்போது தொழிற்சங்கங்கள் சம்பளப் பேரம் பேசும் அமைப்புகளாக மட்டுமே மாறுகின்றன.
அரசியல் கட்சிகள் தேர்தல் இயந்திரங்களாக மாறுகின்றன.
புரட்சி வரலாற்றுப் பாடமாக மட்டுமே மீதமிருக்கும்.
இதுவே காவுத்ஸ்கியிசத்தின் சாரம் என்று லெனின் விளக்கினார்.
லெனினின் எச்சரிக்கை
லெனின் கூறியது:
மார்க்சியத்தை வெளிப்படையாக எதிர்ப்பவர்கள் மட்டுமே அதன் எதிரிகள் அல்ல. மார்க்சியத்தின் பெயரைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அதன் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்பவர்களும் அதற்கு ஆபத்தானவர்களே.
இந்தக் கருத்தின் அடிப்படையில்தான் லெனின் காவுத்ஸ்கியை கடுமையாக விமர்சித்தார்.
அதே கோணத்தில் பார்க்கும்போது, இன்றைய சில இடதுசாரி அமைப்புகள் பற்றியும் மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சகர்கள் இதே போன்ற குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைக்கின்றனர்: புரட்சிகர இலக்கை நடைமுறையில் ஒதுக்கிவிட்டு, தேர்தல் மற்றும் சீர்திருத்த அரசியலுக்குள் தங்களை மட்டுப்படுத்திக் கொண்டுள்ளன என்று.
முடிவுரை
இன்றைய இடதுசாரி இயக்கங்கள் அனைத்தும் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல; அவற்றின் கொள்கை, நடைமுறை, அரசியல் இலக்குகள் நாடு மற்றும் இயக்கத்தைப் பொறுத்து வேறுபடுகின்றன. இருப்பினும், மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனத்தில் ஒரு முக்கியமான வாதம் தொடர்ந்து முன்வைக்கப்படுகிறது: புரட்சிகர வர்க்கப் போராட்டத்தையும் தொழிலாளர் வர்க்க ஆட்சியின் இலக்கையும் நடைமுறையில் கைவிட்டு, தேர்தல் மற்றும் சீர்திருத்த அரசியலையே முதன்மைப்படுத்தும் போக்கு காவுத்ஸ்கியிசத்தின் நவீன வெளிப்பாடாக பார்க்கப்படுகிறது.
இந்தக் கண்ணோட்டத்தின்படி, இது வெறும் அரசியல் தந்திர மாற்றம் அல்ல; மார்க்சியத்தின் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யும் கருத்தியல் விலகலாகக் கருதப்படுகிறது. அதனால்தான் லெனின் காவுத்ஸ்கியை விமர்சித்த மொழியில், இத்தகைய போக்குகளை சில மார்க்சிய-லெனினிய எழுத்தாளர்கள் "மார்க்சியத்திலிருந்து விலகல்", "சந்தர்ப்பவாதம்", "சீர்திருத்தவாதம்" என்று வரையறுக்கின்றனர்.
இந்த விமர்சனம் ஒரு அரசியல் கருத்தியல் நிலைப்பாடாகும்; அதற்கு மாறாக, தங்களை இடதுசாரி என்று அடையாளப்படுத்தும் பல கட்சிகள் மற்றும் இயக்கங்கள், தேர்தல் அரசியலும் மக்கள் போராட்டங்களும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை அல்ல என்றும், அவை சமூக மாற்றத்திற்கான வேறுபட்ட பாதைகள் என்றும் வாதிடுகின்றன. இந்த விவாதம் மார்க்சிய இயக்கத்தின் வரலாற்றில் நீண்டகாலமாகத் தொடரும் முக்கியமான கருத்தியல் முரண்பாடுகளில் ஒன்றாகும்.
.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
