“புதிய (மக்கள்) ஜனநாயகப் புரட்சியா? சோசலிசப் புரட்சியா?- ஆவணத்தின் மீதான விமர்சனம்

இங்கு பலர் சோசலிசம் பேசுகின்றனர் ஆனால் அவர்கள் எந்த வகையிலான சோசலிசம் பேசுகின்றனர் என்பது கேள்விக்குறியாக உள்ளது.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கையில் மூன்றாம் அத்தியாயத்தில் பல்வேறு சோசலிசம் பற்றி பேசி இருப்பர் ஆனால் அவை விஞ்ஞான சோசலிசத்திலிருந்து விலகியுள்ளதை விளக்கி இருப்பர் அதேபோல் கற்பனாவாத சோசலிசம் விஞ்ஞான சோசலிசம் பற்றி எங்கெல்ஸ் எழுதியுள்ள நூலிலும் விளக்கி இருப்பார்.

அதன் பிறகு ரசிய சோவியத் புரட்சிக்கட்டத்தில் ட்ராட்ஸ்கியும் சோசலிசம் பேசினான் ஆனால் இவையெல்லாம் மார்க்சிய ஆசான்களின் வழிகாட்டுதலில் இருந்ததா என்பதே கேள்வி?

முதலாளித்துவத்திலிருந்து கம்யூனிசம் நோக்கிய பயணத்தில் இடைக்கட்டம் சோசலிசம் என்பதே மார்க்சியம்.

இந்த புரட்சிக்கான பணியில் ஒரு புரட்சி இன்னொரு புரட்சியாக வளரும் அதற்கான பணி புரட்சிகர கட்சிக்கானதே அதனை இந்த ஆவணங்கள் பேசவில்லை அதன் மீதான விமர்சனம் இந்த இணைப்பில் உள்ள பிடிஎப்பில் காண்க தோழர்களே...

தோழர்களே,

இந்த விமர்சன அறிக்கையின் அவசியம் ஏனெனில் நாங்கள் இடதுசாரி ஒருங்கிணைப்பு குழுவில் வைத்த விமர்சனங்களுக்கு மிக காலதாமதமாக பதிலளித்து சோசலிச தொழிலாளர் இயக்கத்தின் விமர்சனங்களுக்கு பதிலளிக்கவும் மேலும் முந்தைய இவர்களின் ஆவணத்தின் மீதான விமர்சனமாகவும் இதனை முன்வைக்கிறோம்.

சோசலிச தொழிலாளர் இயக்கம் ஆகஸ்ட் 25 2026 அன்று இலக்கு இணைய இதழின் விமர்சனத்திற்கு பதில் என்று ஒரு பத்து பக்க கட்டுரை எழுதி உள்ளது. அதன் மீதான எமது விமர்சனம் பதிலளிக்க ஆசான் லெனின் அக்டோபர் புரட்சியின் நான்காவது ஆண்டு விழாவில் ஆற்றிய உரையாக லெனின் தேர்வு நூல்கள் பன்னிரண்டு தொகுதிகளில் தொகுதி 12ல் பக்கம் 49-64 லை திருப்பிப்பார்த்து உடும்பு பிடியாக பிடித்துள்ள “சோசலிசப் புரட்சிப்பற்றி” வாய்ப்பாட்டு வாதத்தை லெனின் அக்டோபர் புரட்சியின் படிப்பினையில் என்ன சொல்லியுள்ளார் என்பதனை கிரகித்து மற்றவற்றை பேசட்டும்.

லெனின் ஏப்ரல் ஆய்வு உரையை முன்வைத்து பேசும் இவர்கள் புரட்சிப்பற்றிய மார்க்சிய இயங்கியலை புரந்துக் கொள்ளவில்லை. ஆம் இங்குள்ள சிலர் ஜனநாயகப்புரட்சி எந்த மரத்தில் காய்க்கும் என்பதனை தேடுவது போல் இவர்களும் சோசலிசம் என்பது ஏதோ இவர்கள் கண்டுபிடித்த பொக்கிசம் போல் மாறநிலையில் பேசுகின்றனர். அதனால்தான் நாங்கள் வைத்துள்ள விமர்சனத்தை புரிந்துக் கொள்ளாமல், லெனினுடைய கோட்பாடு தவறு அரசியல் குறுக்குவாதம் என்று நாங்கள் குறிப்பிட்டதாக அவதூறு பரப்புவதாக ஒரு கார்ட்டூன் வேறு! இவர்களின் பதிலில் உள்ள குறைபாட்டை மூடிமறைக்க இவர்கள் எழுதியுள்ளதை விமர்சிக்கும் பொழுது அதற்கு பதிலளிக்க முடியாத இவர்கள், நாங்கள் லெனினை விமர்சிப்பதாக இவர்கள் பாவித்து லெனின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டு தங்களின் தவறுகளை மூடி மறைக்க விரும்புகின்றனர். ஆக இவர்களின் முந்தைய ஆவணத்தை விமர்சிப்பது இந்த அறிக்கைக்கு பதில் தருவதும் அவசியம் கருதி இந்தப்பகுதி உங்கள் முன் தோழர்களே.

சரி இவர்களின் எழுத்துக்களில் இருந்து இவர்களின் சரி தவறுகளை தேடுவோம்.

இந்தப்பகுதியை பிடிஎப் வடிவில் காண இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

“புதிய (மக்கள்) ஜனநாயகப் புரட்சியா? சோசலிசப் புரட்சியா? — விவாதத்திற்கான ஒரு முன்மொழிவு” என்ற சோசலிச தொழிலாளர் இயக்கம் ஆவணம்- இதனைப்பற்றி முதலில் எமது விமர்சனமும் அதனூடாக இந்த அண்மைய 10 பக்கதிற்கும் பதலளிக்க கடமைப்பெற்றுள்ளோம்.

, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் நீண்டகாலமாக நிலவி வரும் “இந்தியா இன்னும் அரைக்காலனிய–அரைநிலப்பிரபுத்துவ நாடு; எனவே இங்கு முதலில் புதிய/மக்கள் ஜனநாயகப் புரட்சி நடைபெற வேண்டும்” என்ற அரசியல்–திட்டக் கோட்பாட்டை நிராகரித்து, 1947-இல் அரசியல் அதிகாரம் இந்திய முதலாளிய வர்க்கத்திடம் மாற்றப்பட்டதன் மூலம் முதலாளித்துவ ஜனநாயகப் புரட்சியின் முக்கிய அரசியல் கட்டம் முடிவடைந்துவிட்டது; எனவே இன்றைய இந்தியப் புரட்சியின் கட்டம் சோசலிசப் புரட்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று வாதிடுகிறது. ஆவணம் இதன் அடிப்படையில் CPI, CPI(M), CPI(ML) ஆகியவற்றின் திட்டங்களையும் ஒப்பிடுகிறது.

ஆவணத்தின் பலம் என்னவென்றால், “புரட்சியின் கட்டத்தை எதன் அடிப்படையில் தீர்மானிப்பது?” என்ற அடிப்படை மார்க்சியக் கேள்வியை அது முன்வைக்கிறது. ஒரு புரட்சியின் இலக்கு, வர்க்க அணி சேர்க்கை, அரசியல் மூலோபாயம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை என்றும் அது சரியாக வலியுறுத்துகிறது.

ஆனால் இங்கேதான் ஒரு அடிப்படைப் பிரச்சினை எழுகிறது. “அரசியல் அதிகாரம் எந்த வர்க்கத்தின் கையில் உள்ளது?” என்ற லெனினியக் கேள்வியை ஆவணம் சரியாக எடுத்துக்கொண்டாலும், அதை சில இடங்களில் “அரசியல் அதிகாரம் யாரிடம் இருக்கிறது?” என்ற ஒரே அளவுகோலாகக் குறுக்கி, உற்பத்தி உறவுகள், வர்க்கக் கூட்டணிகள், ஏகாதிபத்தியத்தின் கட்டமைப்புச் சார்பு, நில உறவுகள், சாதி, தேசியஇன ஒடுக்குமுறை, அரசின் வர்க்க இயல்பு போன்றவற்றின் பரஸ்பர இயக்கத்தை போதுமான அளவில் ஒருங்கிணைக்கத் தவறுகிறது.

எனவே இந்த விமர்சனம் ஆவணத்தை நிராகரிப்பதற்காக அல்ல; அது எழுப்பிய சரியான கேள்வியை இன்னும் ஆழமான மார்க்சிய–லெனினிய முறையியலுக்குள் எடுத்துச் செல்வதற்காக முன்வைக்கப்படுகிறது.

"புதிய ஜனநாயகப் புரட்சியா? சோசலிசப் புரட்சியா?" – ஒரு மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனம்.

ஒரு நாட்டில் புரட்சியின் கட்டத்தைத் தீர்மானிப்பது மார்க்சியக் கட்சியின் மிக முக்கியமான அரசியல் பணியாகும். எந்த வர்க்கம் ஆள்கிறது? எந்த வர்க்கம் பிரதான எதிரி? எந்த வர்க்கங்கள் புரட்சியின் கூட்டாளிகள்? என்பதற்கான பதில்கள் இதிலிருந்தே வருகின்றன.

• இந்த ஆவணத்தின் ஆசிரியர் இந்தியாவில் 1947-இல் முதலாளித்துவப் புரட்சி நிறைவு பெற்றுவிட்டதாகவும், இந்தியா இன்று ஒரு முழுமையான முதலாளித்துவ நாடாகவும் இருப்பதால் மக்கள் ஜனநாயகப் புரட்சி என்ற திட்டம் தவறானது என்றும் வாதிடுகிறார்.

ஆனால் இந்த முடிவு மார்க்சிய-லெனினிய ஆய்வுமுறைக்கு முழுமையானதா என்பதனை குறித்த ஆய்வே இந்தப்பகுதி!

அறிக்கையின் இன்னொருப்பகுதி, “இன்று நிலப்பிரபுத்துவ உற்பத்தி முறை இல்லை; அதன் எச்சங்கள்தான் உள்ளன."

உண்மையில் இந்திய கிராமப்புறங்களை ஆய்வு செய்தால் யதார்த்த நிலைமை விளங்கும்.

மாவோ கூறிய "அரை நிலப்பிரபுத்துவம்" என்பது வெறும் ஜமீன்தாரி முறை மட்டும் அல்ல; பழைய மற்றும் புதிய சுரண்டல் உறவுகளின் கலவையாகும்.

எனவே "நிலப்பிரபுத்துவம் முற்றிலும் ஒழிந்துவிட்டது" என்பது மார்க்சிய ஆய்வைவிட பொருளாதார வளர்ச்சியை மிகைப்படுத்திப் பார்க்கும் நிலைப்பாடாகும்.

• மேலும் அறிக்கை இந்தியா அரசியல் சுதந்திரம் கொண்ட நாடு என்கிறது. இதில் ஒரு பகுதி உண்மை இருந்தாலும் முழுமையான அரசியல் சுதந்திரம் கொண்டா நாடு என்பதனை புரிந்துக் கொள்ள ஆசான் லெனின் முன்வைத்த ஏகாதிபத்தியம் பற்றியும் அதன் நவீன வடிவங்கள் பற்றி மாவோ முன்வைத்த கோட்பாடுகளை அதாவது ஏகாதிபத்திய ஆதிக்கத்தின் நவீன வடிவங்களை போதுமான அளவு கவனிக்கவில்லை என்பதே.

இன்று:

• IMF,
• World Bank,
• WTO,
• பன்னாட்டு நிதி மூலதனம்,
• உலக சந்தை ஆதிக்கம்

மூலம் நாடுகள் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன.

இந்தியப் புரட்சியின் முரண்பாடுகளை ஒற்றை முரண்பாடாகச் சுருக்குதல்

இந்த ஆவணத்தில்:

• முதலாளி வர்க்கம் மட்டுமே பிரதான எதிரி
• சோசலிசப் புரட்சி மட்டுமே உடனடி பணிஇந்த ஆவணத்தின் முக்கிய விலகல்கள்:

  1. அரசியல் அதிகாரத்தை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொள்ளுதல்

  லெனினிய இயக்கவியல் ஆய்வுக்கு மாறானது.

  2. நிலப்பிரபுத்துவ எச்சங்களின் தொடர்ச்சியை குறைத்து மதிப்பிடுதல்

  கிராமப்புற இந்தியாவின் உண்மை நிலையை முழுமையாக பிரதிபலிக்கவில்லை.

  3. புதிய ஜனநாயகக் கோட்பாட்டை வரலாற்று ரீதியாக மட்டுமே பார்க்குதல்

  மாவோவின் கோட்பாட்டின் பொதுவான அம்சங்களை நிராகரிக்கிறது.

  4. ஏகாதிபத்தியத்தின் நவீன வடிவங்களை போதுமான அளவு கணக்கில் எடுக்காதது

  லெனினின் நிதி மூலதன ஆய்வுடன் முரண்படுகிறது.

  5. வர்க்கக் கூட்டணிகளின் தந்திர முக்கியத்துவத்தை குறைத்து மதிப்பிடுதல்

  லெனின் மற்றும் மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி அரசியலுக்கு எதிரானதாக அமைகிறது.

  6. இந்திய முரண்பாடுகளின் பல அடுக்குத் தன்மையை எளிமைப்படுத்துதல்

  இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதத்திற்கு பதிலாக ஒருநேர்கோட்டு விளக்கமாக மாறுகிறது. இவை மார்க்சியம் என்ற பெயரில் தன் அகநிலை வெளிப்பாடே அறிக்கையில் மேலோங்கியுள்ளது எனலாம். இதனை ஒவ்வொன்றாக விரிவாக ஆராய்வோம் மார்க்சிய லெனினிய தத்துவக் கண்ணோட்டத்தில் தோழர்களே.

  விமர்சனம் பல இடங்களில் மார்க்சிய-லெனினிய இயக்கவியல் ஆய்வை விட, "1947-இல் முதலாளித்துவப் புரட்சி முடிந்தது; ஆகவே உடனடி சோசலிசப் புரட்சி மட்டுமே சரியான பாதை"என்ற முன்கூட்டிய முடிவை நிரூபிக்க முயல்கிறது.

  மார்க்சிய-லெனினிய அணுகுமுறை என்பது எந்தவொரு வரலாற்று மாதிரியையும் இயந்திரமாகப் பின்பற்றுவதல்ல; அதேபோல் எந்தவொரு புரட்சிக் கட்டத்தையும் முன்கூட்டியே அறிவிப்பதுமல்ல. ஒவ்வொரு நாட்டின் வர்க்க அமைப்பு, உற்பத்தி உறவுகள், ஏகாதிபத்தியச் சார்பு, தேசிய மற்றும் சமூக முரண்பாடுகள் ஆகியவற்றின் உயிருள்ள ஆய்வின் அடிப்படையில்தான் புரட்சியின் கட்டமும் பாதையும் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். இந்த ஆவணத்தின் பலவீனம் அதுவே. அது புதிய ஜனநாயகக் கோட்பாட்டை விமர்சிக்கிறது; ஆனால் இந்திய சமூகத்தின் சிக்கலான முரண்பாடுகளை முழுமையாக விளக்கும் மாற்று மார்க்சிய-லெனினிய ஆய்வை வழங்குவதில் முழுமையாக வெற்றி பெறவில்லை.

  இந்த ஆவணம் ஒரு தீவிரமான, துணிச்சலான முயற்சி — அரசியல் அதிகார மாற்றத்தைப் புறக்கணித்து பொருளாதார உறவுகளை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொள்வதன் பிரச்சினையை அது சரியாகவே சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆனால் அதே மார்க்சிய-லெனினிய அடிப்படை நெறியான "உறுதியான சூழ்நிலையின் உறுதியான ஆய்வு" எனும் கொள்கையை, ஆவணமே தானே பின்பற்றுவதில் — அரசியல் அதிகார மாற்றத்தை ஒரு புதிய இயந்திரவாத ஒற்றைச் சூத்திரமாக்கியதன் மூலமும், ஏகாதிபத்தியச் சார்பை மிகைப்படுத்திக் குறைத்து மதிப்பிட்டதன் மூலமும், நடுத்தர வர்க்கங்களை ஐக்கிய முன்னணி நெறியிலிருந்து விலகி முழுமையான எதிரிகளாக்கியதன் மூலமும் — பல இடங்களில் தவறியுள்ளது. ஒரு நாட்டின் புரட்சியின் கட்டத்தைத் தீர்மானிப்பது வெறும் கோட்பாட்டு விவாதத்தால் மட்டும் முடியாது; அது வர்க்க அமைப்பு, உற்பத்தி உறவுகள், அரசு இயந்திரத்தின் தன்மை, தொழிலாள வர்க்கத்தின் அமைப்புரீதியான தயார்நிலை ஆகியவை பற்றிய தொடர்ச்சியான, யதார்த்த தர்வுகள் அதன் ஆதாரங்களுடன் கூடிய உறுதியான ஆய்வின் அடிப்படையில்தான் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். இந்த ஆவணம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது என்றாலும், அதற்கான முழுமையான, சான்றுகள் நிறைந்த பதிலை வழங்குவதில் வெற்றி பெறவில்லை ஏனெனில் முன்னுக்கு பின் முரணான நிலையில் தானே நிற்கிறது.

புரட்சியில் கட்சியின் பங்கு — "சமூக ஜனநாயகத்தின் இரு போர்த் தந்திரங்கள்" மற்றும் "ஏப்ரல் ஆய்வுரைகள்" அடிப்படையில் லெனினின் கருத்தாக்கம் கீழே:-

லெனினின் அரசியல் சிந்தனையில் "கட்சி" என்பது ஒரு நிர்வாக அமைப்பு மட்டுமல்ல; அது வரலாற்றை உருவாக்கும் ஒரு பொருள்முதல்வாத சக்தி. புரட்சி எனும் புறநிலைச் செயல்முறையில் கட்சி என்ற துணைநிலைச் சக்தி எத்தகைய பங்கு வகிக்க வேண்டும், எந்தப் புரட்சிக் கட்டத்தில் அது எத்தகைய பணியை ஏற்க வேண்டும் என்பது குறித்த லெனினின் பகுப்பாய்வு, முதன்முதலாக 1905 இல் "சமூக ஜனநாயகத்தின் இரு போர்த் தந்திரங்கள் ஜனநாயகப் புரட்சியில்" (Two Tactics of Social-Democracy in the Democratic Revolution) எனும் நூலிலும், பின்னர் 1917 இல் "ஏப்ரல் ஆய்வுரைகளிலும்" (April Theses) தெளிவாக முன்வைக்கப்படுகிறது. இவ்விரு ஆவணங்களையும் ஒப்பிட்டு ஆராயும்போது, ஜனநாயகப் புரட்சியிலும் சோசலிசப் புரட்சியிலும் கட்சிக்கான பணி எவ்வாறு வேறுபடுகிறது, மற்றும் அவை எவ்வகையில் தொடர்ச்சியான ஒரு மூலோபாயத்தின் இரு கட்டங்களாக இணைகின்றன என்பது புலப்படும். இந்தப்பகுதி அந்த ஒப்பீட்டு பகுப்பாய்ந்து புரிந்துக் கொள்ளும் ஒரு முயற்சியே இவை.

பகுதி 1: "இரு போர்த் தந்திரங்கள்" (1905) — ஜனநாயகப் புரட்சியில் கட்சியின் பணி

1.1 வரலாற்றுச் சூழல்

1905 ஆம் ஆண்டு ரஷ்யாவில் வெடித்த முதல் புரட்சியின் பின்னணியில், ரஷ்ய சமூக ஜனநாயக தொழிலாளர் கட்சியில் மென்ஷெவிக்குகளுக்கும் போல்ஷெவிக்குகளுக்கும் இடையே எழுந்த மூலோபார வேறுபாட்டை ஆராய்வதே இந்நூலின் மையம். வரவிருக்கும் புரட்சி ஒரு "முதலாளித்துவ-ஜனநாயகப் புரட்சி" என்பதில் இரு தரப்பும் உடன்பட்டனர். ஆனால் அந்தப் புரட்சியில் தொழிலாள வர்க்கத்தின் கட்சி எத்தகைய பங்கு வகிக்க வேண்டும் என்பதில் அடிப்படையான வேறுபாடு நிலவியது.

1.2 மென்ஷெவிக் நிலைப்பாடு — கட்சிக்கு துணைப்பங்கு

மென்ஷெவிக்குகளின் வாதம்: முதலாளித்துவ-ஜனநாயகப் புரட்சி என்பதால், அதன் இயல்பான தலைமை முதலாளித்துவ லிபரல் வர்க்கத்திடமே இருக்க வேண்டும். தொழிலாள வர்க்கத்தின் கட்சி இப்புரட்சியில் ஒரு "தீவிர எதிர்க்கட்சி" பங்கை மட்டும் ஏற்று, லிபரல் முதலாளித்துவத்தை இடதுபுறமிருந்து அழுத்தும் சக்தியாக செயல்பட வேண்டும். அரசு அதிகாரத்தில் நேரடியாக பங்கு பெறவோ, தற்காலிக அரசாங்கத்தில் இணையவோ கூடாது என்பது அவர்களது கருத்து.

1.3 லெனினின் மாற்றுக் கருத்து — தொழிலாள வர்க்கத்தின் தலைமைமை (Hegemony)

அவரது வாதம்: ரஷ்ய முதலாளித்துவ வர்க்கம் வரலாற்று ரீதியாக பலவீனமானது, நிலப்பிரபுத்துவ அரசுடன் சமரசம் செய்யக்கூடியது, ஜார் ஆட்சி மற்றும் நிலப்பிரபுக்களுடன் முரண்பாடு கொண்டிருந்தாலும் புரட்சியை முழுமையாக முன்னெடுக்கும் துணிச்சல் அதற்கு இல்லை. எனவே ஜனநாயகப் புரட்சியை முழுமையாகவும், தீவிரமாகவும் முன்னெடுக்கும் திறன் தொழிலாள வர்க்கத்திற்கும், அதனுடன் கூட்டணி வைக்கும் விவசாய வர்க்கத்திற்கும் மட்டுமே உண்டு.

இதிலிருந்து லெனின் "தொழிலாளர்-விவசாயிகளின் புரட்சிகர ஜனநாயக சர்வாதிகாரம்" (revolutionary-democratic dictatorship of the proletariat and the peasantry) எனும் கருத்தாக்கத்தை முன்வைக்கிறார். இதன்படி, கட்சி புரட்சியில் வெறும் எதிர்க்கட்சியாக நின்றுவிடாமல், தற்காலிக புரட்சிகர அரசில் நேரடியாகப் பங்கேற்று, நிலவுடைமையை முழுமையாக அழித்து, ஜனநாயக உரிமைகளை நிலைநிறுத்தும் பணியை முன்னெடுக்க வேண்டும்.

1.4 கட்சிக்கான இரு எச்சரிக்கைகள்

லெனின் இதே நூலில் இரு முக்கிய எச்சரிக்கைகளையும் வலியுறுத்துகிறார்:

• அரசியல் சுயாதீனத்தை இழக்கக் கூடாது: புரட்சிகர அரசில் பங்கேற்றாலும், தொழிலாள வர்க்கத்தின் கட்சி லிபரல் முதலாளித்துவத்துடன் அரசியல் ரீதியாக இணையக்கூடாது; அது தன் தனித்துவமான வர்க்க அமைப்பாக, தனித்த திட்டத்துடன் இயங்க வேண்டும்.
• புரட்சியை "நிறுத்திவிடக் கூடாது": ஜனநாயகப் புரட்சியின் இலக்குகள் அடையப்பட்டதும் கட்சி திருப்தியடையக் கூடாது. அது உடனடியாக, இடைவெளியின்றி, சோசலிசப் புரட்சியை நோக்கிய அடுத்தக் கட்டத்திற்கு
• தொழிலாள வர்க்கத்தையும் ஏழை விவசாயிகளையும் தயார்படுத்த வேண்டும். இதுவே பின்னாளில் "நிலைத்த புரட்சி" (uninterrupted revolution) எனும் கருத்தாக்கமாக வளர்ச்சி பெறுகிறது.

எனவே, 1905 இல் லெனினுக்கு கட்சியின் பணி இரட்டையானது: ஜனநாயகப் புரட்சியில் தீவிரமான தலைமைப் பங்கு ஏற்பது, அதேசமயம் அந்தக் கட்டத்திற்குள் அரசியல் ரீதியாக முடங்கிவிடாமல் சோசலிசப் புரட்சிக்கான தயார்நிலையை தக்கவைப்பது.

பகுதி 2: "ஏப்ரல் ஆய்வுரைகள்" (1917) — சோசலிசப் புரட்சிக்கான மாறுதல்

2.1 வரலாற்றுச் சூழல்

பிப்ரவரி 1917 புரட்சி ஜார் ஆட்சியை வீழ்த்தி, ஒரு தற்காலிக அரசாங்கத்தையும், அதற்கு இணையாக தொழிலாளர்-சிப்பாய் சோவியத்துகளையும் உருவாக்கியது — இதை லெனின் "இரட்டை அதிகாரம்" (dual power) என்று அழைத்தார். இந்நேரத்தில் ரஷ்யா திரும்பிய லெனின், தனது கட்சிக்குள்ளேயே நிலவிய பழைய 1905 கால கோட்பாட்டு நிலைப்பாட்டை மறுபரிசீலனை செய்யும் வகையில் ஏப்ரல் ஆய்வுரைகளை முன்வைக்கிறார்.

2.2 "பழைய பொதுவெழுத்து" போதுமானதாக இல்லை

ஏப்ரல் ஆய்வுரைகளின் மையக் கருத்தே இதுதான்: 1905 இல் முன்வைக்கப்பட்ட "தொழிலாளர்-விவசாயிகளின் புரட்சிகர ஜனநாயக சர்வாதிகாரம்" எனும் இலக்கு, பிப்ரவரி 1917 புரட்சியின் மூலம் — சோவியத்துகளின் வடிவில் — ஏற்கெனவே நடைமுறையில் யதார்த்தமாகி விட்டது என்று லெனின் அறிவிக்கிறார். அதாவது, ஜனநாயகப் புரட்சியின் அந்தக் கட்டம் தன் வரலாற்றுப் பணியை நிறைவேற்றி முடித்துவிட்டது. எனவே அதே பழைய முழக்கத்தை இனியும் தொடர்வது கால ஒழுங்கிற்குப் பொருந்தாதது என்பது அவரது எச்சரிக்கை.

2.3 புதிய பணி — தற்காலிக அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவு வேண்டாம்

இதன் நேரடி விளைவாக, லெனின் கட்சிக்கு பல தெளிவான உடனடிப் பணிகளை வகுக்கிறார்:

• தற்காலிக அரசாங்கத்திற்கு எந்த வகையிலும் அரசியல் ஆதரவு வழங்கக் கூடாது; அது முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் நலனுக்கே தலைமை தாங்குகிறது என்பதை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.
• "எல்லா அதிகாரமும் சோவியத்துகளுக்கு" எனும் முழக்கத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும் — அதாவது, பாராளுமன்ற வகை நாடாளுமன்ற குடியரசு அல்ல, சோவியத்துகளின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு புதிய வகை அரசு (கம்யூன்-அரசு) கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டும்.
• இந்த இலக்கை உடனடி எழுச்சி மூலம் அடையக் கூடாது என்பதையும் லெனின் தெளிவுபடுத்துகிறார்; சோவியத்துகளில் இன்னும் பெரும்பான்மையினர் மென்ஷெவிக் மற்றும் சமூகப் புரட்சியாளர் கட்சிகளின் தாக்கத்தில் இருந்ததால், கட்சியின் உடனடிப் பணி "பொறுமையான, தீர்க்கமான, தொடர்ச்சியான" வெளிப்படையான விளக்கமும் விமர்சனமும் மேற்கொண்டு, சோவியத்துகளில் பெரும்பான்மையை வென்றெடுப்பதே.

2.4 கட்சி அமைப்பு தொடர்பான பணிகள்

ஏப்ரல் ஆய்வுரைகளில் லெனின் கட்சி அமைப்பு தொடர்பாகவும் இரு முக்கியப் பரிந்துரைகளை முன்வைக்கிறார்:

• கட்சியின் பெயர் மாற்றம்: "சமூக ஜனநாயகக் கட்சி" எனும் பெயரை கைவிட்டு "கம்யூனிஸ்ட் கட்சி" என்று மாற்றியமைக்க வேண்டும் என்று அவர் வாதிடுகிறார் — ஏனெனில் இரண்டாம் அகிலத்தின் பெரும்பாலான சமூக ஜனநாயகக் கட்சிகள் தேசியவாத போர்க் கொள்கைகளுக்கு அடிபணிந்து, அடிப்படை மார்க்சிய கொள்கைகளை காட்டிக் கொடுத்துவிட்டன என்பது அவரது கருத்து.பகுதி 3: இரு ஆவணங்களையும் ஒப்பிடுகையில் — கட்சியின் பணியில் தொடர்ச்சியும் மாறுதலும்

  3.1 மாறாத மூலோபார அச்சு

  1905 மற்றும் 1917 — இரண்டு வேறுபட்ட வரலாற்றுத் தருணங்களில் எழுதப்பட்ட இவ்விரு ஆவணங்களையும் ஒப்பிடும்போது, லெனினின் அடிப்படை மூலோபாரக் கருத்தில் ஒரு தொடர்ச்சி தெரிகிறது: தொழிலாள வர்க்கத்தின் கட்சி எந்தக் கட்டத்திலும் அரசியல் தலைமையை மற்றொரு வர்க்கத்திற்கு (லிபரல் முதலாளித்துவத்திற்கு) விட்டுத் தரக்கூடாது; அது எப்போதும் தன் சுயாதீனமான வர்க்க அமைப்பாகவும், நிலைத்த புரட்சியின் இலக்கை மனதில் வைத்தும் செயல்பட வேண்டும்.

  3.2 மாறும் தந்திரோபாயம்

  ஆனாலும் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் கட்சிக்கான குறிப்பிட்ட பணி வேறுபடுகிறது:

  அம்சம்

  ஜனநாயகப் புரட்சி (1905)

  சோசலிசப் புரட்சி (1917)

  இலக்கு

  நிலப்பிரபுத்துவத்தை அழித்து ஜனநாயக உரிமைகளை நிலைநாட்டுதல்

  முதலாளித்துவத்தை அழித்து தொழிலாள வர்க்க அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுதல்

  கூட்டணி

  முழு விவசாய வர்க்கத்துடன்

  ஏழை/நடுத்தர விவசாயிகளுடன் (செல்வந்த விவசாயிகளுக்கு எதிராக)

  அரசு வடிவம்

  புரட்சிகர ஜனநாயக சர்வாதிகாரம்

  சோவியத் வகை கம்யூன்-அரசு

  உடனடிச் செயல்

  தற்காலிக அரசில் பங்கேற்பு

  தற்காலிக அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவு மறுப்பு

  3.3 "நிலைத்த புரட்சி" எனும் இணைப்புச் சரடு

  இவ்விரு கட்டங்களையும் இணைக்கும் தத்துவார்த்த சரடு "நிலைத்த புரட்சி" எனும் கருத்தாக்கமே. 1905 இல் லெனின் இதை ஒரு எதிர்கால நோக்குநிலையாக மட்டும் முன்வைத்திருந்தார்; 1917 இல், வரலாற்று நிகர்வுகள் அந்த நோக்குநிலையை நடைமுறை அரசியலாக மாற்றியமைத்தன. எனவே கட்சிக்கான பணி என்பது ஒரு நிலையான வார்ப்புருவை (fixed template) பின்பற்றுவதல்ல; மாறாக, ஒவ்வொரு வரலாற்றுத் தருணத்திலும் வர்க்கச் சக்திகளின் நிலையை உன்னிப்பாகக் கணித்து, அதற்கேற்ப தந்திரோபாயத்தை மாற்றிக் கொள்ளும் அதேவேளையில், இறுதி இலக்கிலிருந்து (சோசலிசம்) ஒரு போதும் பிறழாத ஒரு வர்க்கக் கருவியாக செயல்படுவதே.

  இந்த இரு நூலின் சாரம்

  "இரு போர்த் தந்திரங்கள்" மற்றும் "ஏப்ரல் ஆய்வுரைகள்" ஆகிய இரண்டு ஆவணங்களையும் இணைத்து வாசிக்கும்போது, லெனினின் கட்சிக் கோட்பாட்டில் புலப்படும் மையக் கருத்து இதுவே: புரட்சிக்கான கட்சி என்பது வெறும் தேர்தல் இயக்கமோ, அறிவார்ந்த விவாத மையமோ அல்ல; அது வரலாற்றுத் தருணத்தை பகுப்பாய்வு செய்து, அதற்குப் பொருத்தமான உடனடிப் பணியை வகுத்து, அதே நேரத்தில் இறுதி இலக்கை மறக்காமல் வர்க்க எழுச்சியை தலைமை தாங்கிச் செலுத்தும் ஒரு வர்க்க அமைப்பு.ஜனநாயகப் புரட்சியில் அது தீவிரத் தலைமையை ஏற்கிறது; சோசலிசப் புரட்சியில் அது அதிகாரத்தை சோவியத்துகள் வழியாக தொழிலாள வர்க்கத்திற்கு மாற்றும் பணியை ஏற்கிறது. இவ்விரண்டுக்கும் இடையே இணைப்புச் சரடாக அமைவது "நிலைத்த புரட்சி" எனும் மூலோபாரக் கண்ணோட்டமே — இதுவே லெனினிய கட்சிக் கோட்பாட்டின் மையத் தூணாக, பிற்கால மார்க்சிய-லெனினியப் புரட்சிகர இயக்கங்களுக்கும் வழிகாட்டியாக அமைந்தது.

  மார்க்சும் எங்கெல்சும் லெனினும் வகுத்த சமூகப் புரட்சி, வர்க்கப் போராட்டம், பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம், தொடர்ச்சியான புரட்சி மற்றும் சர்வதேசியம் ஆகிய கோட்பாடுகளை அவற்றின் மூல ஆதாரங்களுடன் ஆராய்ந்து, சோசலிசப் புரட்சியின்தத்துவார்த்த-வரலாற்று அடித்தளத்தைத் தெளிவாக முன்வைப்பதாகும். இத்தகைய தேடல் ஒரு கல்விப் பயிற்சி மட்டுமல்ல; இன்றைய உலக யதார்த்தங்களை மார்க்சியப் பார்வையில் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியும் ஆகும்.

  கம்யூனிசம் என்பது ஒரு தத்துவ, சமூக, அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரம் சார்ந்த சித்தாந்தமாகும். அனைத்துத் தொழிலகங்கள், வேளாண் பண்ணைகள், வணிகச் சேவைகள் முதலியவற்றை அரசுடமையாக அரசின் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொண்டு, அனைவரையும் சமமாக நடத்தும் குறிக்கோள் உடைய அரசியல் முறையே கம்யூனிசம்.கம்யூனிசம் என்பது ஒரு தத்துவ, சமூக, அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரம் சார்ந்த சித்தாந்தமாகும். அனைத்துத் தொழிலகங்கள், வேளாண் பண்ணைகள், வணிகச் சேவைகள் முதலியவற்றை அரசுடமையாக அரசின் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொண்டு, அனைவரையும் சமமாக நடத்தும் குறிக்கோள் உடைய அரசியல் முறையே கம்யூனிசம்.

  ஆக,

  லெனினின் பார்வையில் சனநாயகப் புரட்சிக்கும் சோசலிசப் புரட்சிக்கும் சீனச் சுவர் எழுப்பாதீர் — அக்டோபர் புரட்சியின் நான்காம் ஆண்டு உரையை முன்வைத்து

  • 1921 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் புரட்சியின் நான்காம் ஆண்டு நிறைவையொட்டி விளாதிமிர் லெனின் எழுதிய கட்டுரை, ரஷ்யப் புரட்சியின் தன்மை குறித்த அவரது தத்துவார்த்த சிந்தனையின் முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்தும் முக்கியமான ஆவணங்களில் ஒன்றாகும். உள்நாட்டுப் போர் முடிவடைந்து, "புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை" (NEP) அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்ட இக்கட்டுரையில், கடந்த நான்கு ஆண்டுகளின் அனுபவங்களை பகுப்பாய்வு செய்யும் லெனின், சனநாயகப் புரட்சி (bourgeois-democratic revolution) மற்றும் சோசலிசப் புரட்சி ஆகிய இரண்டிற்குமான உறவைக் குறித்து தெளிவான ஒரு மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையை முன்வைக்கிறார்.

  இக்கருத்துகளை தொகுத்து வழங்குவதே விவாதிக்க எளிதாக இருக்கும் எனும் நோக்கமாகும்.

  1. புரட்சியின் இரு கட்டங்கள் குறித்த பாரம்பரிய மார்க்சிய புரிதல்

  மார்க்சிய அரசியல் கோட்பாட்டின்படி, நிலப்பிரபுத்துவ ஆட்சி முறையிலிருந்து முதலாளித்துவ சமூகத்திற்கும், அதிலிருந்து சோசலிச சமூகத்திற்கும் மாறுவது வெவ்வேறு வரலாற்றுக் கட்டங்களாகக் கருதப்பட்டன. சனநாயகப் புரட்சி என்பது நிலப்பிரபுத்துவ எச்சங்களை அகற்றி, நிலம் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் தொடர்பான ஜனநாயகக் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றுவதாகும் — இது பொதுவாக முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் தலைமையிலோ அல்லது தொழிலாள வர்க்கத்தின் தலைமையிலோ நிகழக்கூடியது. சோசலிசப் புரட்சி என்பது உற்பத்தி சாதனங்கள் மீதான தனியார் உரிமையை ஒழித்து, தொழிலாள வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுவதாகும். இரண்டாம் அகிலத்தின் பெரும்பாலான கோட்பாட்டாளர்கள், இந்த இரு கட்டங்களுக்கும் இடையே நீண்ட இடைவெளி இருக்க வேண்டும் என்று கருதினர். லெனின் இதை மறுத்து, "நிலைத்த புரட்சி" (permanent revolution) எனும் கருத்தாக்கத்தை நெருங்கும் வகையில் — இரண்டு கட்டங்களும் ஒரே புரட்சியில் இணைக்கப்பட முடியும் என்று வாதிட்டார்.

  2. ரஷ்யப் புரட்சி: இரட்டைப் பணியின் ஒருங்கிணைப்பு

  நான்காம் ஆண்டு உரையில் லெனின் முன்வைக்கும் மையக் கருத்து இதுவே: அக்டோபர் புரட்சி தொடங்கியபோது, அது சனநாயகப் புரட்சியின் பணிகளையும் சோசலிசப் புரட்சியின் பணிகளையும் ஒரே சேர இணைத்துக் கொண்டது. ஜார் ஆட்சியை வீழ்த்துவது, நிலப்பிரபுக்களிடமிருந்து நிலத்தைப் பறித்து விவசாயிகளுக்கு வழங்குவது, தேசிய இன விடுதலைக்கான உரிமையை அங்கீகரிப்பது போன்றவை அடிப்படையில் "முதலாளித்துவ-சனநாயகப்" பணிகளே....ஆனால் இவற்றை தொழிலாள வர்க்கமே தலைமையேற்று, சோவியத் அரசு அமைப்பின் மூலம், முதலாளித்துவத்தை அழிக்கும் நோக்கத்துடன் நிறைவேற்றியது.

• லெனினின் பார்வையில், பாட்டாளி வர்க்கம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியபோது, சனநாயகப் புரட்சியின் மீதமிருந்த பணிகளை "ஒரு பக்கவிளைவாக", "கடந்து செல்லும் வழியில்" துரிதமாக நிறைவேற்றியது. அதாவது, சனநாயகப் புரட்சிக்கென தனியாக ஒரு நீண்ட கால கட்டத்தை ஒதுக்கவில்லை; மாறாக, சோசலிசப் புரட்சியை முன்னெடுக்கும் செயல்பாட்டிலேயே அந்தப் பணிகள் தானாகவே தீர்க்கப்பட்டன. இது வரலாற்றில் இதற்கு முன் எந்த முதலாளித்துவ புரட்சியும் அடையாத வேகத்திலும் முழுமையிலும் நிலப்பிரபுத்துவ எச்சங்களை அகற்றியதாக அவர் சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

  3. கட்டங்களை "தவிர்ப்பது" அல்ல, "இணைப்பது"

  இங்கு லெனின் தெளிவுபடுத்தும் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு உண்டு: வரலாற்றுப் படிநிலைகளை முழுமையாகத் தவிர்க்க முடியாது என்பதை அவர் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால் ஒரு புரட்சிகர அரசு, சரியான தலைமையின் கீழ், ஒரு கட்டத்தின் பணிகளை இன்னொரு கட்டத்தின் செயல்பாட்டுடன் இணைத்து, குறுகிய காலத்தில் விரைவாக நிறைவேற்ற முடியும் என்பதை ரஷ்யப் புரட்சியின் அனுபவம் நிரூபிப்பதாக அவர் வாதிடுகிறார். எனவே சனநாயகப் புரட்சியும் சோசலிசப் புரட்சியும் இரண்டு தனித்தனி, தொடர்பற்ற நிகழ்வுகள் அல்ல; மாறாக ஒரு இயங்கியல் தொடர்ச்சியின் இரு கூறுகள் — பொருத்தமான வரலாற்று சூழலில் ஒன்றை மற்றொன்று துரிதப்படுத்தவும், ஆழப்படுத்தவும் முடியும் என்பதே அவரது கருத்து.

  4. சர்வதேசப் புரட்சி இயக்கத்திற்கான பாடம்

  இக்கட்டுரையின் இன்னொரு முக்கிய பரிமாணம், இதை லெனின் தனிப்பட்ட ரஷ்ய அனுபவமாக மட்டும் விட்டுவிடாமல், உலகளாவிய புரட்சிகர இயக்கங்களுக்கான — குறிப்பாக காலனிய, அரை-காலனிய நாடுகளுக்கான — ஒரு பொதுவான உத்தி பாடமாக முன்வைப்பதாகும். நிலப்பிரபுத்துவ எச்சங்கள் மற்றும் தேசிய அடக்குமுறை நிலவும் நாடுகளில், தொழிலாள வர்க்கம் சனநாயகப் புரட்சியின் கோரிக்கைகளை புறக்கணிக்காமல், அவற்றைத் தன் தலைமையின் கீழ் கொண்டு வந்து, சோசலிசப் புரட்சியை நோக்கிய பாதையாக மாற்ற முடியும் என்பதே அவரது வாதத்தின் மையம். இது பின்னாளில் காலனிய எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் மற்றும் தேசிய விடுதலை இயக்கங்கள் தொடர்பான மார்க்சிய-லெனினியக் கொள்கை வகுப்பிற்கு அடிப்படையாக அமைந்தது.

  5. வரலாற்று மற்றும் கோட்பாட்டு முக்கியத்துவம்

  இக்கருத்துகள் லெனினின் முந்தைய படைப்புகளான "இரு தந்திரோபாயங்கள்" (Two Tactics of Social-Democracy in the Democratic Revolution, 1905) மற்றும் ஏப்ரல் ஆய்வுரைகளில் (April Theses, 1917) முன்வைக்கப்பட்ட கருத்துகளின் தொடர்ச்சியாகவும், அனுபவபூர்வமான உறுதிப்படுத்தலாகவும் அமைகின்றன. 1905 இல் அவர் "தொழிலாளர்-விவசாயிகளின் புரட்சிகர சனநாயக சர்வாதிகாரம்" எனும் இடைநிலைக் கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்திருந்தார்; 1917 இல் அதை "எல்லா அதிகாரமும் சோவியத்துகளுக்கு" எனும் நேரடி முழக்காக மாற்றினார். 1921 உரையில், இந்த முழு பாதையையும் திரும்பிப் பார்த்து, தத்துவார்த்த ரீதியில் நியாயப்படுத்துகிறார்.

  முடிவுரை

  ஆக, அக்டோபர் புரட்சியின் நான்காம் ஆண்டு உரையில் லெனின் முன்வைக்கும் மையக் கருத்து — சனநாயகப் புரட்சியும் சோசலிசப் புரட்சியும் இயந்திரத்தனமான, தனித்தனியான கட்டங்கள் அல்ல; சரியான வர்க்கத் தலைமையின் கீழ் அவை ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்து, ஒரு தொடர்ச்சியான புரட்சிகர செயல்முறையாக நிகழக்கூடும் என்பதே. இக்கருத்தாக்கம் மார்க்சிய அரசியல் கோட்பாட்டில் "இணைந்த மற்றும் சீரற்ற வளர்ச்சி" (combined and uneven development) எனும் கருத்துருவுடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டது எனவும், இந்த ஆய்வுப் பகுதியில் மேலும் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு முக்கிய கோட்பாட்டு அச்சாகவும் கருதப்படலாம்.

  மேல்காணும், இந்த அறிமுகம் மற்றும் முன்னுரை என்பது விமர்சனப்பகுதிகளை ஆழமாக புரிந்துக் கொள்ள உதவும் என்பற்காகவே.

  அதற்கான தேடலில் மார்க்சிய ஆசான்களின் மூல நூல்களின் அடிப்படையிலே...

  இனி “சோசலிச தொழிலாளர் இயக்கம் முன் வைத்துள்ள ஆவணம்-விமர்சனம் மற்றும் அதற்கான பதில் மற்றும் விமர்சனம் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்...

  இவை மார்க்சிய லெனினிய கற்றலுக்கானவை.

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• 
  
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.