புரட்சிகளின் காலகட்டம்: 1848–49
காரல் மார்க்ஸின் புரட்சிகர அரசியல் நடைமுறை – ஒரு கற்றல் மற்றும் வாசிப்புச் சுருக்கம்
முன்னுரை
1848–49 ஆண்டுகள் ஐரோப்பிய வரலாற்றில் ஒரு மிகப்பெரிய திருப்புமுனைக் காலமாகும். பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, ஆஸ்திரியா, இத்தாலி, ஹங்கேரி உள்ளிட்ட பல பகுதிகளில் அரசியல் எழுச்சிகளும் மக்கள் புரட்சிகளும் வெடித்தன. இந்தக் காலகட்டம் காரல் மார்க்ஸுக்கு வெறும் அரசியல் நிகழ்வுகளைப் பார்ப்பதற்கான காலமாக இருக்கவில்லை. **புரட்சி என்பது எவ்வாறு வளர்கிறது, எந்த வர்க்கங்கள் அதில் பங்கேற்கின்றன, முதலாளித்துவ வர்க்கம் எப்போது புரட்சிகரமாகவும் எப்போது எதிர்ப்புரட்சிகரமாகவும் மாறுகிறது, பாட்டாளி வர்க்கம் எந்த அரசியல் பாத்திரத்தை ஏற்க வேண்டும், ஜனநாயகப் புரட்சியுடனான அதன் உறவு என்ன** என்பவற்றை நடைமுறையில் சோதித்தறிந்த காலமாக அமைந்தது.
1848 புரட்சிகளுக்குச் செல்லும் காலத்திலேயே மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் *கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை*யை வெளியிட்டிருந்தனர். ஆகவே 1848–49 என்பது அவர்களின் கோட்பாடு நடைமுறைப் புரட்சிகர இயக்கத்துடன் மோதிய வரலாற்றுச் சோதனைக் காலமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. ([Connexions][1])
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே.
---
1. ஐரோப்பாவில் புரட்சிகள் வெடித்தன – மார்க்ஸ் பிரஸ்ஸல்ஸிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார்
1848 தொடக்கத்தில் ஐரோப்பா முழுவதும் அரசியல் நெருக்கடி தீவிரமடைந்தது. பிரான்சில் பிப்ரவரி புரட்சி வெடித்தது. மன்னராட்சி வீழ்ந்து இடைக்கால குடியரசு உருவானது.
இந்தச் சூழலில் மார்க்ஸ் பிரஸ்ஸல்ஸில் இருந்தார். ஆனால் பெல்ஜிய அரசாங்கம் அவரை அரசியல் ஆபத்தாகக் கருதி வெளியேற்றியது. அவர் பாரிஸுக்குச் சென்றார். பிரெஞ்சு இடைக்கால அரசாங்கம் அவரை மீண்டும் வரவேற்றது. ஆனால் மார்க்ஸ் பாரிஸில் நீண்டகாலம் தங்காமல் ஜெர்மனிக்குத் திரும்பினார். ஏனெனில் அடுத்த முக்கியமான புரட்சிகரப் பணித்தளம் ஜெர்மனியாக இருப்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். ([Project Gutenberg][2])
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான பாடம் கிடைக்கிறது:
புரட்சியாளரின் பணியானது ஒரு நாட்டில் பாதுகாப்பாக அமர்ந்து புரட்சியைப் பற்றி எழுதுவது அல்ல; புரட்சி நடைபெறும் இடத்துக்குச் சென்று அதன் வர்க்க இயக்கத்தில் தலையிடுவதாகும்.
---
2. பாரிஸில் மார்க்ஸ் – “புரட்சியை ஏற்றுமதி செய்யும்” திட்டத்திற்கு எதிர்ப்பு
பிரான்சில் புரட்சி வெடித்தவுடன், சில புரட்சிகர சக்திகள் ஆயுதப்படைகளை உருவாக்கி மற்ற நாடுகளுக்கும் புரட்சியை எடுத்துச் செல்ல முயன்றன.
மார்க்ஸ் இதுபோன்ற சாகசவாதத்தை எச்சரிக்கையுடன் அணுகினார்.
இங்கே மார்க்சின் நிலைப்பாட்டை புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அடிப்படை:
புரட்சி என்பது ஒரு புரட்சிகரக் குழுவின் விருப்பத்தால் உருவாக்கப்படுவதல்ல; அது குறிப்பிட்ட சமூக முரண்பாடுகளின் வளர்ச்சியிலிருந்து உருவாகும்.
அதனால் மக்கள் இயக்கத்தின் உண்மையான நிலையை மதிப்பிடாமல், வெளிப்புறமாக ஆயுதப்படை அனுப்பி புரட்சியை உருவாக்கலாம் என்ற அணுகுமுறை மார்க்சியமானதல்ல.
இதன் எதிர்மறை வடிவமே பின்னாளில் **புரட்சிகர சாகசவாதம்** என விமர்சிக்கப்பட்டது.
---
3. ஜெர்மனியில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கோரிக்கைகள்
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் ஜெர்மனிக்குத் திரும்பியபோது, உடனடியாக “சோசலிசப் புரட்சி” என்ற தனித்த அரசியல் முழக்கத்தை முன்வைக்கவில்லை.
அவர்கள் ஜெர்மன் புரட்சியின் குறிப்பான நிலைமையை மதிப்பிட்டனர்.
ஜெர்மனி இன்னும் முழுமையான முதலாளித்துவ ஜனநாயக மாற்றத்தை அடையவில்லை. நிலப்பிரபுத்துவ எச்சங்கள், முடியாட்சி, பழைய அதிகார அமைப்புகள் ஆகியவை நீடித்தன.
எனவே **ஜெர்மனியின் ஜனநாயகப் புரட்சியை முன்னெடுத்துச் செல்லும் அரசியல் பணியில் பாட்டாளி வர்க்கம் தலையிட வேண்டும்** என்ற நிலைப்பாட்டை அவர்கள் எடுத்தனர்.
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் தயாரித்த **“ஜெர்மனியில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கோரிக்கைகள்”** இந்த அணுகுமுறையின் நடைமுறை வெளிப்பாடாக இருந்தது. அது ஜனநாயகப் புரட்சிக்கான ஒரு பாட்டாளி வர்க்க குறைந்தபட்சத் திட்டமாக அமைந்தது.
இங்கே ஒரு முக்கியமான மார்க்சியப் பாடம்:
பாட்டாளி வர்க்கம் தனது இறுதி இலக்கை விட்டுவிடாமல், நடப்புக் கட்டத்தின் ஜனநாயகப் பணிகளுக்குள் தலையிட வேண்டும்.
---
4. புரட்சிகர ஜெர்மனியில் செயல்பட ஆரம்பித்தல்
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் ஏப்ரல் 1848ல் ஜெர்மனிக்குத் திரும்பினர்.
கோலோன் நகரம் அவர்களின் முக்கிய அரசியல் மையமாக அமைந்தது. தொழிலாளர் அமைப்புகள், ஜனநாயகக் கழகங்கள், கம்யூனிஸ்ட் லீக் உறுப்பினர்கள் ஆகியோருடன் இணைந்து செயல்படத் தொடங்கினர்.
அந்தக் காலத்தில் கம்யூனிஸ்ட் லீக் மிகவும் சிறிய அமைப்பாக இருந்தது. புரட்சியின் சூழலில் அதன் இரகசிய அமைப்பு மட்டும் போதாது என்பதை மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் உணர்ந்தனர்.
எனவே அவர்கள் உறுப்பினர்களை:
* தொழிலாளர் சங்கங்களில்,
* ஜனநாயக அமைப்புகளில்,
* பொதுமக்கள் இயக்கங்களில்
செயல்படுமாறு வழிநடத்தினர்.
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் பற்றிய வரலாற்று குறிப்புகள் தெளிவாகச் சொல்வது: கம்யூனிஸ்ட் லீக் ஒரு சிறிய அமைப்பாக இருந்ததால் அதை உடனடியாக வெகுஜனப் பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியாக மாற்ற முடியவில்லை; அதனால் தொழிலாளர் அமைப்புகள் மற்றும் ஜனநாயகக் கழகங்களில் பணியாற்றுவது அவசியமானது. ([Marxists Archive][4])
---
5. கோட்ச்சாக், போரன் போன்ற போக்குகளுக்கு எதிரான போராட்டம்
1848 புரட்சியில் தொழிலாளர் இயக்கத்துக்குள் பல்வேறு போக்குகள் இருந்தன.
சிலர்:
* உடனடி ஆயுத எழுச்சியை,
* தனிப்பட்ட சாகசத்தை,
* புரட்சியின் வேகத்தை செயற்கையாக அதிகரிப்பதை
வலியுறுத்தினர்.
மார்க்ஸ் இவற்றுக்கு எதிராகப் போராடினார்.
இதன் பின்னணியில் ஒரு முக்கியமான மார்க்சியக் கொள்கை உள்ளது:
புரட்சிகரமான பொறுமை
மக்கள் இயக்கம் வளராத நிலையில் செயற்கையான எழுச்சியைத் திணிப்பது புரட்சிகரத்தன்மை அல்ல.
அதேபோல் மக்கள் இயக்கம் உருவாகும்போது “இன்னும் நேரம் வரவில்லை” என்று பின்வாங்குவதும் புரட்சிகரமானதல்ல.
"நிலையை அறிவியல் ரீதியாக மதிப்பிட்டு, அதற்கேற்ப அரசியல் தந்திரத்தை மாற்றுவது"தான் மார்க்சிய நடைமுறை.
---
6. ஜனநாயக இயக்கத்தின் பாட்டாளி வர்க்க அணி
இங்கு 1848–49 மார்க்சிய அரசியலின் மிக முக்கியமான பாடம் வெளிப்படுகிறது.
மார்க்ஸ் ஜனநாயக இயக்கத்திலிருந்து தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை.
ஆனால் அவர் ஜனநாயக இயக்கத்தில் கலந்து கொண்டதன் பொருள் "முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்துடன் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் வர்க்க சுயாதீனத்தை கைவிட்டார்" என்பதல்ல.
மாறாக:
"ஜனநாயகப் புரட்சியின் இடதுசாரி–பாட்டாளி வர்க்க அணியை வலுப்படுத்துவது"
என்பதே அவரது நோக்கமாக இருந்தது.
இதனால்தான் பின்னர் லெனின் 1905 ரஷ்யப் புரட்சியைப் பற்றிப் பேசும்போது 1848ல் மார்க்ஸ் எடுத்த நிலைப்பாடுகளை முக்கியமான முன்னுதாரணமாகப் பயன்படுத்தினார். லெனின், *Two Tactics of Social-Democracy in the Democratic Revolution* நூலில் 1848 *Neue Rheinische Zeitung* பற்றிய மார்க்சின் கருத்துக்களை விரிவாக எடுத்துரைக்கிறார். ([Lenin Public Archives][5])
---
7. நியூ ரெய்னிஷி ஜீட்டுங்கின் தலைமை ஆசிரியர்
1848 ஜூன் 1 முதல் **Neue Rheinische Zeitung** வெளியானது.
மார்க்ஸ் அதன் தலைமை ஆசிரியராக இருந்தார்.
அது பெயரளவில் மட்டும் ஒரு செய்தித்தாள் அல்ல.
அது:
* புரட்சிகர அரசியல் பிரச்சாரக் கருவி,
* மக்கள் அரசியல் கல்விக்கான கருவி,
* ஜனநாயக இயக்கத்தின் இடதுசாரிப் பிரிவுக்கான வழிகாட்டி,
* தொழிலாளர் வர்க்கத்தை அரசியல் ரீதியாகத் தயாரிக்கும் கருவி
ஆக இருந்தது.
அதன் துணைத்தலைப்பு:
“Organ der Demokratie” — “ஜனநாயகத்தின் அமைப்பு/ஏடு”
என்பதாக இருந்தது.
ஆனால் அந்த ஜனநாயகத்தின் உள்ளடக்கம் வெறும் முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் அல்ல; அது பாட்டாளி வர்க்கத்தின் தனித்த நலன்களையும் வலியுறுத்தியது. வரலாற்று ஆவணங்கள் இதனை தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. ([Connexions][6])
---
8. பூர்ஷுவா ஜனநாயகப் புரட்சியைப் பூர்த்தி செய்வதற்கான போராட்டம்
இந்தப் பகுதி முழு 1848–49 அரசியல் அனுபவத்தின் மையமாகும்.
மார்க்ஸ் புரட்சியின் அந்த கட்டத்தில்:
“இப்போது முதலாளித்துவப் புரட்சி முடிந்துவிட்டது; உடனே தனித்த சோசலிசப் புரட்சி”
என்று நடைமுறையில் கூறவில்லை.
மாறாக ஜெர்மனியின் பழைய முடியாட்சி, நிலப்பிரபுத்துவ மற்றும் பிற்போக்கு அமைப்புகளை முறியடித்து ஜனநாயகப் புரட்சியை முழுமைப்படுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.
அதே நேரத்தில், அந்தப் புரட்சியை "முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் கையில் மட்டும் விடக்கூடாது" என்றும் அவர் முயன்றார்.
இதுவே மார்க்சிய அரசியலின் நுட்பம்:
"புரட்சியின் தற்போதைய வரலாற்றுப் பணியை நிறைவேற்றுதல் + அடுத்த கட்ட பாட்டாளி வர்க்கப் போராட்டத்திற்கான தயாரிப்பு."
---
9. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் போராட்டத்திற்கு ஆதரவு
மார்க்ஸின் சர்வதேசக் கண்ணோட்டமும் 1848–49 காலத்தில் தெளிவாக வெளிப்பட்டது.
பிரான்ஸ், ஜெர்மனி மட்டுமல்லாமல் இத்தாலி, ஹங்கேரி, போலந்து போன்ற தேசிய விடுதலை இயக்கங்களின் வளர்ச்சியையும் அவர் கவனித்தார்.
மார்க்சின் சர்வதேசியம் என்பது:
“எந்த தேசியப் போராட்டத்தையும் எதிர்ப்பது”
என்பதல்ல.
மாறாக:
"எந்த தேசிய இயக்கம் பிற்போக்கை உடைக்கிறது? எந்த இயக்கம் பிற்போக்கை வலுப்படுத்துகிறது? எந்த தேசியப் போராட்டம் ஐரோப்பிய புரட்சியின் வளர்ச்சிக்கு உதவுகிறது?"
என்பதை வர்க்க அடிப்படையில் மதிப்பிடுவது.
---
10. பாரிஸின் ஜூன் பேரெழுச்சி
1848 ஜூன் மாதம் பாரிஸில் தொழிலாளர்கள் எழுச்சி நடத்தினர்.
இது 1848 புரட்சியின் வர்க்கத் தன்மையை வெளிப்படுத்திய மிக முக்கியமான நிகழ்வு.
முதலாளித்துவ ஜனநாயக சக்திகளுக்கும் தொழிலாளர் வர்க்கத்துக்கும் இடையிலான முரண்பாடு வெளிப்படையாகத் தோன்றியது.
மார்க்ஸ் இந்த தொழிலாளர் எழுச்சியை ஆதரித்தார்.
இதுவே "Neue Rheinische Zeitung"-ஐ பிற முதலாளித்துவ பத்திரிகைகளிலிருந்து வேறுபடுத்தியது.
ஜூன் எழுச்சியை அது வெறும் “கலவரம்” என்று பார்க்கவில்லை; அது தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் போராட்டமாகப் பார்த்தது. ([Project Gutenberg][2])
---
11. பாட்டாளி வர்க்கத்தின் புரட்சிகரக் கருத்துக் குரலான பத்திரிகை
இதனால் 'Neue Rheinische Zeitung' மீது அரசின் கண்காணிப்பும் தாக்குதலும் அதிகரித்தது.
பத்திரிகையின் நோக்கம்:
"மக்களை செய்தியால் நிரப்புவது மட்டும் அல்ல; மக்களின் அரசியல் உணர்வை வளர்ப்பது."
இதன் காரணமாக அது:
* அரசாங்கத்தை விமர்சித்தது,
* பிற்போக்கு சக்திகளை அம்பலப்படுத்தியது,
* போலி ஜனநாயகத்தை விமர்சித்தது,
* தொழிலாளர் நலன்களை முன்வைத்தது,
* சர்வதேசப் புரட்சிகர இயக்கங்களுக்கு ஆதரவு தெரிவித்தது.
ர்க்ஸ் தலைமையிலான இந்த பத்திரிகை வெறும் கருத்தியல் வெளியீடாக அல்லாமல், **மக்களை அரசியல்மயப்படுத்தும் புரட்சிகர அமைப்பாக** செயல்பட்டது. ([Marxists Archive][4])
---
12. எதிர்ப்புரட்சித் தாக்குதலுக்கு எதிர்ப்பு
1848ன் ஆரம்ப வெற்றிகளுக்குப் பிறகு எதிர்ப்புரட்சி மெதுவாக வலுப்பெற்றது.
முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் ஒரு பகுதி, பழைய நிலப்பிரபுத்துவ மற்றும் முடியாட்சி சக்திகளுடன் சமரசம் செய்யத் தொடங்கியது.
இது மார்க்ஸின் முக்கியமான வரலாற்றுப் பார்வையை உறுதிப்படுத்தியது:
"முதலாளித்துவ வர்க்கம் புரட்சிகரமாக இருக்கும் காலம் வரையறுக்கப்பட்டது."
பழைய அமைப்புகளை உடைப்பதன் மூலம் தனது சந்தை மற்றும் அரசியல் அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்தும் வரை அது புரட்சிகரமாக இருக்கலாம்.
ஆனால் தொழிலாளர் வர்க்கம் சுயாதீனமாக அரசியல் சக்தியாக எழும்பும்போது, அதே முதலாளித்துவ வர்க்கம் புரட்சியிலிருந்து அஞ்சத் தொடங்குகிறது.
1848 பிரெஞ்சு அனுபவம் இதை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தியது.
---
13. கோலோன் தொழிலாளர் லீகிலும் ஜனநாயக சொஸைட்டியிலும் மார்க்ஸ்
மார்க்ஸ் வெறும் பத்திரிகை அலுவலகத்தில் அமர்ந்து எழுதவில்லை.
அவர்:
* கோலோன் தொழிலாளர் அமைப்புகளுடன்,
* ஜனநாயகக் கழகங்களுடன்,
* தொழிலாளர் தலைவர்களுடன்,
* கம்யூனிஸ்ட் லீக் உறுப்பினர்களுடன்
நேரடியாகப் பணியாற்றினார்.
இது மார்க்சிய அரசியலில் ஒரு முக்கியமான பாடத்தை வெளிப்படுத்துகிறது:
"புரட்சிகர கோட்பாடு மக்களிடமிருந்து பிரிந்த அறிவுசார் செயல்பாடாக இருக்க முடியாது."
கோட்பாடு → அரசியல் அமைப்பு → மக்கள் இயக்கம் → வர்க்கப் போராட்டம் → மீண்டும் கோட்பாட்டின் வளர்ச்சி.
இதுதான் 1848 அனுபவத்தின் இயக்கவியல்.
---
14. பெர்லினுக்கும் வியன்னாவுக்கும் வருகை
மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் ஜெர்மனியின் பல புரட்சிகர மையங்களுடன் தொடர்பு கொண்டனர்.
பெர்லின் மற்றும் வியன்னா ஆகியவை அந்தக் காலத்தில் மிக முக்கியமான புரட்சிகர மையங்களாக இருந்தன.
தொழிலாளர்கள், மாணவர்கள், ஜனநாயகவாதிகள், தேசிய இயக்கங்கள், அரசியல் குழுக்கள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்பு கொண்டிருந்தன.
இந்த அனுபவம் மார்க்ஸுக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை வெளிப்படுத்தியது:
புரட்சி ஒரு நேர்கோட்டில் முன்னேறுவதில்லை.
வெற்றி → எதிர்ப்புரட்சி → புதிய எழுச்சி → மீண்டும் ஒடுக்குமுறை என்ற சுழற்சியில் அது நகர்கிறது.
---
15. ஜெர்மனியில் செப்டம்பர் நெருக்கடி
1848 செப்டம்பரில் ஜெர்மன் புரட்சி கடுமையான நெருக்கடிக்குள் சென்றது.
புரட்சிகர ஜனநாயக சக்திகளுக்கும் பழைய அரசு அமைப்புகளுக்கும் இடையிலான மோதல் தீவிரமடைந்தது.
கோலோனில் 26 செப்டம்பர் 1848 அன்று அவசரநிலை/இராணுவ ஆட்சி போன்ற கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டன. *Neue Rheinische Zeitung* உட்பட ஜனநாயக பத்திரிகைகள் தற்காலிகமாக நிறுத்தப்பட்டன. அக்டோபர் 12 அன்று அது மீண்டும் வெளியானது. ([Wikirouge][7])
இதுவே பத்திரிகையின் அரசியல் செல்வாக்கை குறைக்கவில்லை; மாறாக அது இன்னும் தீவிரமான புரட்சிகர அரசியல் குரலாக மாறியது.
---
16. வியன்னாவின் அக்டோபர் பேரெழுச்சி
வியன்னாவில் அக்டோபர் 1848ல் மிகப்பெரிய மக்கள் எழுச்சி நடைபெற்றது.
இது ஆஸ்திரிய எதிர்ப்புரட்சிக்கு எதிரான மிக முக்கியமான போராட்டமாக இருந்தது.
ஆனால் இறுதியில் இராணுவ சக்தி பயன்படுத்தப்பட்டு எழுச்சி ஒடுக்கப்பட்டது.
1848ன் ஒவ்வொரு தோல்வியும் மார்க்ஸுக்கு ஒரு விஷயத்தை தெளிவுபடுத்தியது:
"புரட்சிகர மக்கள் சக்தி மட்டும் போதாது; அதை ஒருங்கிணைக்கும் அரசியல் தலைமையும் வர்க்க அமைப்பும் தேவை."
---
17. பிரஷ்யாவில் எதிர்ப்புரட்சியின் திடீர் கலகத்தை எதிர்த்தல்
1848 இறுதியில் பிரஷ்ய அரசாங்கம் தனது எதிர்ப்புரட்சிகர அதிகாரத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தத் தொடங்கியது.
பெர்லின் தேசிய அவையின் மீது அழுத்தம் அதிகரித்தது.
இதற்கு எதிராக *Neue Rheinische Zeitung* வரி செலுத்த மறுப்பு உள்ளிட்ட குடிமை எதிர்ப்பை ஆதரித்தது.
இது வெறும் நாடாளுமன்றத் தீர்மானங்களை ஆதரிப்பதல்ல.
அரசாங்கத்தின் சட்டபூர்வத் தோற்றத்தின் பின்னால் இருக்கும் வர்க்க வன்முறையை அம்பலப்படுத்துவதாகும்.
லெனின் பின்னர் 1848 மார்க்ஸின் கட்டுரைகளை ஆய்வு செய்து, அரசியல் புரட்சியின் காலத்தில் “அரசியலமைப்பு மாயை” எவ்வாறு முதலாளித்துவ சமரசத்திற்கு வழிவகுக்கிறது என்பதை எடுத்துக்காட்டினார். ([Lenin Public Archives][5])
---
18. ஜெர்மன் மற்றும் ஐரோப்பிய புரட்சிகளின் முதலாவது பலன்களும் வருங்கால வாய்ப்புகளும்
1848 புரட்சிகள் உடனடி அரசியல் வெற்றியில் முடிவடையவில்லை.
ஆனால் அவை பழைய ஐரோப்பிய அமைப்பை அடிப்படையில் உலுக்கியன.
அவற்றின் மிகப்பெரிய வரலாற்றுப் பலன்:
**பல்வேறு வர்க்கங்கள் ஒரே புரட்சிகர மேடையில் ஒன்று கூடின; பின்னர் அவற்றின் உண்மையான வர்க்க நலன்கள் வெளிப்பட்டன.**
மார்க்ஸுக்கு இது முக்கியமான அரசியல் ஆய்வகமாக அமைந்தது.
அவர் கண்டறிந்தது:
* முதலாளித்துவம்,
* நிலப்பிரபுத்துவம்,
* குட்டி முதலாளித்துவம்,
* பாட்டாளி வர்க்கம்,
* விவசாயிகள்,
* ஜனநாயகவாதிகள்
இவர்களுக்கிடையிலான உறவுகள் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல.
---
19. ஜனநாயக சக்தியின் ஒற்றுமைக்காகப் பணி
மார்க்ஸ் புரட்சிகர ஜனநாயக சக்திகளின் ஒற்றுமையை முக்கியமாகக் கருதினார்.
ஆனால் இது **வர்க்க வேறுபாடுகளை அழித்த ஒற்றுமை** அல்ல.
அவருடைய நோக்கம்:
பிற்போக்கு முடியாட்சி மற்றும் நிலப்பிரபுத்துவ சக்திகளை எதிர்த்து ஜனநாயக சக்திகளின் கூட்டு முன்னணி உருவாக வேண்டும்; அதற்குள் பாட்டாளி வர்க்கம் தனது சுயாதீன அரசியல் நிலைப்பாட்டைத் தக்க வைத்திருக்க வேண்டும்.
இதுவே பின்னாளில் மார்க்சியத்தில் **தந்திரோபாயக் கூட்டணி + வர்க்க சுயாதீனம்** என்ற முக்கியப் பாடமாக வளர்ந்தது.
---
20. இரு வழக்கு விசாரணைகள்
*Neue Rheinische Zeitung* மீது அரசாங்கம் தொடர்ந்து வழக்குகள் தொடுத்தது.
மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் மற்றும் பத்திரிகையின் மற்ற ஆசிரியர்கள் அரசியல் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்.
ஆனால் நீதிமன்ற விசாரணைகளிலும் மார்க்ஸ் தனது அரசியல் நிலைப்பாட்டைத் தற்காப்பாக மட்டுமே முன்வைக்கவில்லை.
**புரட்சியின் சட்டபூர்வத்தன்மை மற்றும் பழைய அரசின் சட்டபூர்வத்தன்மை ஆகியவற்றையே அரசியல் ரீதியாக எதிர்கொண்டார்.**
இந்த வழக்குகள் மார்க்ஸின் பத்திரிகை அரசியல் வெறும் எழுத்து நடவடிக்கை அல்ல என்பதை காட்டுகின்றன.
---
21. 1849 பிப்ரவரி–மார்ச்: வெகுஜனப் பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியை நோக்கி
1848 அனுபவத்துக்குப் பிறகு மார்க்ஸ் ஒரு முக்கியமான முடிவுக்கு வந்தார்:
**சிறிய கம்யூனிஸ்ட் அமைப்பு மட்டும் போதாது.**
பாட்டாளி வர்க்கம் வெகுஜன அரசியல் சக்தியாக வளர வேண்டும்.
இதற்காக:
* தொழிலாளர் சங்கங்கள்,
* ஜனநாயக அமைப்புகள்,
* அரசியல் பத்திரிகை,
* மக்கள் இயக்கங்கள்
ஆகியவற்றை இணைக்க வேண்டும்.
வரலாற்று ஆவணங்கள் *Neue Rheinische Zeitung* ஒரு எதிர்கால **வெகுஜனப் பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சிக்கான அரசியல்–கருத்தியல் தயாரிப்புக் கருவியாக** செயல்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகின்றன. ([Marxists Archive][4])
இது இன்று கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திற்கு மிகவும் முக்கியமான பாடம்:
**கட்சி என்பது வெறும் உறுப்பினர் பட்டியல் அல்ல; வர்க்கத்தை அரசியல் ரீதியாக ஒருங்கிணைக்கும் அமைப்பு.**
---
22. ஹங்கேரி மற்றும் இத்தாலியின் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம்
1848–49 காலத்தில் ஹங்கேரி மற்றும் இத்தாலிய தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்களும் தீவிரமடைந்தன.
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் தேசிய இயக்கங்களை ஒரே அளவுகோலில் மதிப்பிடவில்லை.
அவர்கள் கேள்வி எழுப்பியது:
**இந்த தேசிய இயக்கம் ஐரோப்பிய எதிர்ப்புரட்சியை பலவீனப்படுத்துகிறதா அல்லது வலுப்படுத்துகிறதா?**
அதாவது தேசியப் பிரச்சினையையும் வர்க்கப் போராட்டத்தின் சர்வதேச இயக்கத்துடனும் இணைத்துப் பார்த்தனர்.
இதனால் 1848 அனுபவம் பின்னர் மார்க்சிய தேசிய இனக் கொள்கையின் வளர்ச்சிக்கும் முக்கியமான வரலாற்றுப் பின்னணியாக அமைந்தது.
---
23. ரைன் பேரெழுச்சி தோற்கடிக்கப்பட்டது
1849 மே மாதத்தில் ஜெர்மன் புரட்சியின் இறுதி எழுச்சிகளில் ஒன்று ரைன் பிராந்தியத்திலும் நடந்தது.
ஆனால் எதிர்ப்புரட்சிகர அரசு இராணுவ சக்தியைப் பயன்படுத்தி அதை ஒடுக்கியது.
இதனுடன் 1848–49 ஜெர்மன் புரட்சியின் முக்கிய வாய்ப்பு முடிவுக்கு வந்தது.
மார்க்ஸ் பிரஷ்யாவிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார்.
*Neue Rheinische Zeitung* தனது கடைசி இதழை **1849 மே 19** அன்று வெளியிட்டது. அந்த இறுதி இதழ் சிவப்பு மையில் அச்சிடப்பட்டது. ([Wikirouge][7])
அதன் விடைபெறும் அரசியல் செய்தி தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலையையே மையமாகக் கொண்டிருந்தது. ([Connexions][6])
---
24. ஆனால் தோல்வி = வரலாற்றின் முடிவு அல்ல
இதுதான் 1848–49 அனுபவத்தின் மிகப்பெரிய மார்க்சியப் பாடம்.
புரட்சி தோல்வியடைந்தது.
ஆனால் மார்க்ஸ் புரட்சிகர அரசியலை கைவிடவில்லை.
மாறாக அவர்:
* ஏன் புரட்சி தோல்வியடைந்தது?
* முதலாளித்துவ வர்க்கம் ஏன் பின்வாங்கியது?
* ஜனநாயக சக்திகள் ஏன் பிளவுபட்டன?
* தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அமைப்பு ஏன் பலவீனமாக இருந்தது?
* விவசாயிகளின் சக்தி ஏன் புரட்சிகரமாக முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை?
* எதிர்ப்புரட்சியை எதிர்கொள்ளும் அரசியல் தலைமையின் குறைபாடு என்ன?
என்ற கேள்விகளை ஆய்வு செய்யத் தொடங்கினார்.
இதிலிருந்தே அடுத்த கட்ட மார்க்சிய அரசியல் வளர்ந்தது.
---
25. “மார்க்சியத்தின் புதிய வரலாற்றுச் சோதனை”
1848–49 புரட்சிகள் மார்க்சியத்திற்கு இரண்டு முக்கியமான பரிசோதனைகளை வழங்கின.
முதல் பரிசோதனை:
**கோட்பாடு நடைமுறையில் செயல்படுகிறதா?**
மார்க்ஸ் அதை நடைமுறையில் சோதித்தார்.
இரண்டாவது:
**புரட்சியின் தோல்வியிலிருந்து கோட்பாடு தன்னைத் திருத்திக்கொள்கிறதா?**
மார்க்ஸ் தோல்வியை வெறும் துயரமாகப் பார்க்கவில்லை.
அதை ஆய்வுப் பொருளாக மாற்றினார்.
அதனால் 1848–49க்குப் பிறகு மார்க்சியத்தின் அரசியல் பகுப்பாய்வு இன்னும் ஆழமானது.
---
26. 1848–49 அனுபவத்தில் இருந்து மார்க்ஸ் கற்ற முக்கியமான 10 பாடங்கள்
1. புரட்சி தானாக வெற்றி பெறாது
மக்கள் எழுச்சி இருந்தாலே போதாது.
2. வர்க்கங்களின் கூட்டணி நிலையானதல்ல
புரட்சியின் வெவ்வேறு கட்டங்களில் கூட்டணிகள் மாறுகின்றன.
3. முதலாளித்துவ வர்க்கம் எப்போதும் புரட்சிகரமானதல்ல
தொழிலாளர் வர்க்கம் சுயாதீன சக்தியாக எழும்பும்போது அது எதிர்ப்புரட்சியுடன் சமரசம் செய்யலாம்.
4. ஜனநாயக இயக்கத்தில் பங்கேற்பது வர்க்க சரணாகதி அல்ல
ஆனால் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியலை கைவிடக் கூடாது.
5. தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கு சொந்த அரசியல் அமைப்பு தேவை
1848 இதை மிகவும் தெளிவாக்கியது.
6. பத்திரிகை ஒரு அரசியல் ஆயுதம்
*Neue Rheinische Zeitung* இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.
7. புரட்சிகர சாகசவாதம் மார்க்சியம் அல்ல
நிலைமையை மீறி செயற்கையாக எழுச்சி உருவாக்க முடியாது.
8. அதே நேரத்தில் சந்தர்ப்பவாத பின்வாங்கலும் மார்க்சியம் அல்ல
புரட்சிகர சூழலில் மக்கள் முன்முயற்சியைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
9. தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தை வர்க்கப் பார்வையில் அணுக வேண்டும்
தேசியக் கேள்வியைப் புறக்கணிக்கவும் கூடாது; தேசியவாதத்தின் பின்னால் வர்க்கப் பிரிவுகளை மறைக்கவும் கூடாது.
10. தோல்வியிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்
புரட்சிகர இயக்கத்தின் வரலாறு வெற்றிகளின் வரலாறு மட்டுமல்ல.
--
27. இன்றைய கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு 1848–49 என்ன கற்றுக்கொடுக்கிறது?
இந்தப் பகுதியின் மிக முக்கியமான அரசியல் பாடம் இதுதான்:
**மார்க்ஸ் 1848ல் “சோசலிசம்” என்ற இறுதி இலக்கை கைவிடவில்லை. ஆனால் அந்தக் காலகட்டத்தின் குறிப்பான புரட்சிகரப் பணிகளைத் தவிர்த்தும் விடவில்லை.**
அவர் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு விஷயங்களைச் செய்தார்:
**நடப்புப் புரட்சியின் பணியில் தீவிரமாகப் பங்கேற்றார்.**
மற்றும்:
**அந்தப் புரட்சிக்குள் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியல் சக்தியை வளர்க்க முயன்றார்.**
இதுதான் இந்த நூல் பகுதியை வாசிக்கும் போது நாம் கவனிக்க வேண்டிய மையப் புள்ளி.
---
28. “ஜனநாயகப் புரட்சி – சோசலிசப் புரட்சி” விவாதத்துடன் 1848–49ன் தொடர்பு
நாம் முன்பு விவாதித்த கேள்விக்கும் 1848–49 நேரடியாகப் பொருந்துகிறது.
மார்க்ஸ் ஜெர்மனியில் அப்போது **முதலாளித்துவ ஜனநாயகப் புரட்சியின் பணிகள் இன்னும் நிறைவேறவில்லை** என்று புரிந்துகொண்டார்.
ஆனால் அவர்:
> “அதனால் தொழிலாளர் வர்க்கம் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் வாலாக இருக்க வேண்டும்”
என்று கூறவில்லை.
மாறாக:
**ஜனநாயகப் புரட்சியை முன்னோக்கி தள்ளும் சக்தியாக பாட்டாளி வர்க்கம் செயல்பட வேண்டும்; அதே நேரத்தில் தனது சொந்த அரசியல் அமைப்பையும் வர்க்க நலனையும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்**
என்பதே அவரது நடைமுறை.
இதுதான் பின்னர் மார்க்சியத்தில்:
“புரட்சியின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயாதீனம்”
என்ற முக்கியப் பாடமாக வளர்ந்தது.
---
29. மிக முக்கியமான முடிவு
1848–49 மார்க்ஸின் வாழ்க்கையில் ஒரு தோல்வியடைந்த புரட்சியின் அத்தியாயம் மட்டுமல்ல.
அது:
மார்க்சியம் புத்தகத்தில் இருந்த கோட்பாட்டிலிருந்து புரட்சிகர நடைமுறைக்குள் நுழைந்த காலம்.
மார்க்ஸ்:
**புரட்சியைப் பார்த்தவர் அல்ல.**
**புரட்சியில் பங்கேற்றவர்.**
அவர்:
* பத்திரிகை நடத்தினார்,
* தொழிலாளர்களுடன் பணியாற்றினார்,
* ஜனநாயக இயக்கத்தில் தலையிட்டார்,
* முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் ஊசலாட்டத்தை விமர்சித்தார்,
* எதிர்ப்புரட்சியை எதிர்த்தார்,
* தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அமைப்பை வளர்க்க முயன்றார்,
* தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்களை வர்க்கப் பார்வையில் அணுகினார்,
* தோல்வியிலிருந்து புதிய அரசியல் முடிவுகளைப் பெற்றார்.
அதனால் 1848–49 அனுபவத்தின் மையப் பாடத்தை ஒரு வாக்கியத்தில் கூற வேண்டுமானால்:
> **“புரட்சிகர சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்துவது மட்டும் போதாது; அதற்குள் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியல் சக்தியை உருவாக்கி, ஜனநாயகப் போராட்டத்தின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் அடுத்த கட்ட வர்க்கப் போராட்டத்திற்கான தயாரிப்பாக மாற்ற வேண்டும்.”**
இதுவே *Neue Rheinische Zeitung* அனுபவத்தின் ஆழமான அரசியல் அர்த்தமாகும். அதன் நோக்கம் மக்களைச் செய்தியால் நிரப்புவது அல்ல; அவர்களை **அரசியல் ரீதியாகக் கல்வியூட்டி, ஒன்றுபடுத்தி, வெகுஜனப் பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியை உருவாக்குவதற்கான நிலையைத் தயாரிப்பது** என்பதாக வரலாற்று ஆவணங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. ([Marxists Archive][4])
இந்த வாசிப்பிலிருந்து பெற வேண்டிய இறுதி வரிசை
**1848 புரட்சி → ஜனநாயகப் போராட்டம் → முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் ஊசலாட்டம் → தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீனம் → எதிர்ப்புரட்சி → தோல்வி → வரலாற்றுப் பகுப்பாய்வு → புதிய புரட்சிகரக் கோட்பாட்டு வளர்ச்சி.**
அதுவே **1848–49 மார்க்ஸின் “வரலாற்றுச் சோதனை”யின் இயக்கவியல்.**
.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
