இந்தத் தொகுப்பானது மார்க்சிய-லெனினிய தத்துவத்தையும் அதன் புரட்சிகர நடைமுறைகளையும் விளக்கும் ஒரு ஆழமான பார்வையை வழங்குகிறது. தத்துவம் என்பது வெறும் ஏட்டுக் கல்வி மட்டுமல்ல, அது சமூகத்தை மாற்றுவதற்கான ஒரு செயல்முறை வழிகாட்டி என்பதை இது வலியுறுத்துகிறது. லெனின் மற்றும் மாசேதுங் ஆகியோரின் சிந்தனைகள் மூலம், சீர்திருத்தவாதத்திற்கும் புரட்சிக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளையும், உழைக்கும் வர்க்கம் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான அவசியத்தையும் இந்த ஆதாரங்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் தற்போதைய நிலையை விமர்சன ரீதியாக அணுகும் இக்கட்டுரை, கோட்பாடுகளும் நடைமுறைப் போராட்டங்களும் ஒன்றிணைய வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தை முன்வைக்கிறது. இறுதியாக, பழைய சமூகக் கட்டமைப்புகளைத் தகர்த்து புதிய மாற்றத்தை உருவாக்க, தத்துவத்தை மக்கள் சக்தியாக மாற்றுவதே உண்மையான புரட்சிகரப் பாதை என்று இது அறிவுறுத்துகிறது....
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
புரட்சியா? சீர்திருத்தமா?
கடந்த காலத்தின் குறிப்பிட்ட மிச்ச சொச்சங்களே, உதா ரணமாக, முடியாட்சி, நிரந்தரப் படை முதலியவற்றை சார்ந் திருப்பது முதலாளி வர்க்கத்துக்கு சாதகமானது பாட்டாளி வர்க்கத்துக்கு பாதகமானது. முதலாளி வர்க்கப் புரட்சி கடந்த காலத்தின் மிச்ச சொச்சங்கள் அனைத்தையும் அவ்வளவு உறுதி யாகத் துடைத்தெறியாமல், அவற்றில் சிலவற்றை விட்டுச் சென்ருல், அதாவது, இந்தப் புரட்சி பூரண உறுதிப்பாட்டுடன் நடைபெருவிட்டால், சம்பூரணமாக நடைபெருவிட்டால், இது திடசங்கல்பத்துடனும், இடையீடு இன்றியும் நடைபெருவிட் டால், . அது முதலாளி வர்க்கத்துக்கு சாதகமானது. முத லாளித்துவ ஜனநாயகத் திசையில் தேவையான மாற்றங்கள் புரட்சி மூலம் நடவாமல், சீர்திருத்தங்கள் மூலம் மெது மெது வாக, படிப்படியாக, மேலும் அபாயமின்றி, மேலும் மென்மை யாக நடைபெற்ருல். இந்த மாற்றங்கள் பொது மக்க ளின், அதாவது விவசாயிகளினதும், சிறப்பாக தொழிலாளர் களினதும் க்தந்திரமான புரட்சிகர நடவடிக்கை, முன்முயற்சி, ஆற்றல் ஆகியவற்றை சாத்தியமான அளவு சிறிது சிறிதாக வளர்த்தால், அது முதலாளி வர்க்கத்துக்கு மேலும் சாதகமா னது; அவை துரிதமாக வளர்ந்தால், தொழிலாளர்களைப் பொறுத்தவரையில், பிரெஞ்சு மக்கள் கூறுவதுபேரல, துப்பாக் கியை ஒரு தோளிலிருந்து மறு தோளுக்கு மாற்றுவது வெகு சுலபமாகும்; அதாவது, முதலாளித்துவ புரட்சி தமது கைகளில் கொடுக்கும் துப்பாக்கிகளை, புரட்சி தமக்கு வழங்கும் சுயா தீனத்தை, அடிமைமுறை இல்லாத அடிப்படையிலிருந்து தோன் றும் ஜனநாயக உரிமைகளை, முதலாளி வர்க்கத்துக்கு எதிராகத் திருப்புவது வெகு சுலபமாகும். மறுபுறம், முதலாளித்துவ ஜன நாயகத் திசையில் தேவையான மாற்றங்கள் சீர்திருத்தங்கள் மூலம் நடவாமல், புரட்சி மூலம் நடைபெறுவது, தொழிலா ளர் வர்க்கத்துக்கு மேலும் சாதகமானதாகும். காரணம், சீர்திருத்த வழி என்பது தாமத வழியாகும்; காலத்தைக் கடத்தும் வழியாகும்; தேசிய சேதனப் பொருள்களின் துர்நாற்றம் வீசும் பகுதிகளின் நசிவை கஷ்டப்பட்டு தாமதமாக்கும் வழியாகும். அவை வீசும் துர்நாற்றம் முதன்முதலாகவும், எல்லாவற்றுக் கும் மேலாகவும் பாட்டாளி வர்க்கத்தையும், விவசாயி வர்க்கத் தையும்தான் துன்புறுத்தும். புரட்சி வழி என்பது விரைந்து துண்டிக்கின்ற, பாட்டாளி வர்க்கத்துக்கு மிகக் குறைந்த கஷ்ட முடைய வழியாகும். ஒற்றையாட்சிக்கும் அதோடு சம்பந்தப் பட்ட மிக வெறுக்கத்தக்க, இழிந்த, உழுத்துப்போன, நோய் பரப்புகின்ற நிறுவனங்களுக்கும் மிகக் குறைந்த அளவு சலுகை கொடுக்கின்ற, மிகக் குறைந்த அளவு அக்கறை செலுத்துகின்ற வழியாகும்.
- லெனின்
மக்கள் படை ஒன்று இல்லாவிட்டால், மக்களுக்கு ஒன்றுமே இல்லை..- மாஓசேதுங்
ஆயுதங்களின் உபயோகத்தை அறிந்துகொள்ள, ஆயுதங் களைப் பெற்றுக்கொள்ள முயற்சிக்காத ஒரு அடக்கி
ஒடுக்கப் பட்ட வர்க்கம் அடிமைகளாய் நடத்தப்படுவதற்கு மாத்திரம் தகுதியானது. நாம்
முதலாளித்துவ சாந்திவாதிகளாய், சந்தர்ப்ப வாதிகளாய் இருந்தால் ஒழிய,
நாம் வர்க்க சமுதாயத்தில் வாழ்கின்றோம்,
வர்க்கப் போராட்டத்தின் மூலமன்றி இந்த சமுதாயத்திலிருந்து
வெளியேற வழியே இல்லை, இருக்கவும் முடியாது என்பதை நாம் மறக்க இயலாது. ஒவ்வொரு வர்க்க சமுதாயத்திலும், அது
அடிமைமுறை, பண்ணை
அடிமைமுறை, அல்லது
இன்றுபோல கூலி உழைப்பு-இவற்றில் எதை அடிப் படையாகக் கொண்டிருந்தாலும் சரி,
அடக்கி ஒடுக்கும் வர்க்கம் எப்பொழுதும் ஆயுதபாணியாகவே
இருக்கின்றது. 'பாட்டாளி
வர்க்கத்தை ஆயுதபாணியாக்கி, முதலாளி வர்க்கத்தை நிராயுத பாணியாக்குவது' என்பதே நமது சுலோகமாகும்.
-
மார்க்ஸிஸம்-லெனினிஸ தத்துவத்தால் ஆயுதபாணியாக்கப் பட்ட,
சுயவிமர்சன முறையைப் பயில்கின்ற,
பொது மக்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய,
சிறந்த கட்டுப்பாடுடைய ஒரு கட்சி;
இத்தகைய கட்சியின் தலைமையிலுள்ள ஒரு ராணுவம்;
இத்தகைய கட்சியின் தலைமையிலுள்ள புரட்சிகர வர்க்கங்கள்,
புரட்சிகரக் குழுக்கள் எல்லாவற்றினதும் ஒரு ஐக்கிய முன்னணி
- இந்த மூன்றும்தான் நாம் எதிரியைத் தோற்கடித்த மூன்று பிரதான ஆயுதங்கள்.
-மாஒசேதுங்
புரட்சிவாதிகள் அனைவரும், சிறப்பாக இன்னும் விடுதலை அடையாத நாடுகளின் புரட்சிவாதிகள் அனைவரும், தத்தம் நாட்டின் ஸ்தூலமான புரட்சி அனுஷ்டானத்தில் பிர யோகிப்பதற்காக, மாஒசேதுங் சிந்தனையைப் படிப்பதும், அதில் தேர்ச்சி பெறுவதும் அவசியம். இந்நூலில் அடங்கியுள்ள கருத் துக்கள் பெரும்பாலும், ஆசிரியர் பல்வேறு காலங்களில் எழுதிய கட்டுரைகளின் வடிவில் வெளிவந்தவை. இன்றைய முயற்சி யாதெனில், இந்த கருத்துகள் எல்லாவற்றையும் தொகுத்து, ஒரு முழுமையான வடிவில் உருவாக்கித் தருவதேயாகும். சில இடங்களில் அவை மேலும் விரிவாக்கி, விளக்கப்படுகின்றன. சில அம்சங்களில், அவை மீண்டும் மீண்டும் இடம்பெற்றுள்ளன. இது தவிர்க்க முடியாதது. நமது சகாப்தத்தின் மிகவும் புரட்சி கரமான தத்துவத்தை, மாஓசேதுங் சிந்தனையை, சராசரி வாச கர் ஒருவருக்கு இயன்ற அளவு எளிதாக விளக்கும் முயற்சி இது.
இது கலைத்துறைப் பொழுதுபோக்கில் எழுதிய ஒரு பயிற்சிப் பாடம் அல்ல. இது
புரட்சிவாதிகள் அனைவரையும் சரியான தத்துவத்தால் ஆயுதபாணிகள் ஆக்கும்,
நமது பிரதான எதிரி களை - அந்நிய ஏகாதிபத்தியத்தையும்,
நிலப்பிரபுத்துவத்தையும், ஐக்கிய தேசிய கட்சி, சமஷ்டி (தமிழரசு) கட்சி முதலியவை போன்ற அவற்றின் வேட்டை
நாய்களையும் - தூக்கியெறிந்து, நமது நாட்டின் சமுதாய அமைப்பில் ஒரு புரட்சிகர மாற்றத்தைக்
கொண்டுவர அவர்களுக்குத் துணை புரியும் என்ற நம்பிக் கையில் எழுதப்பட்டது.
நம்மைப் பொறுத்தவரையில், தத்துவம் என்பது வரட்டு வேதாந்தம் அல்ல. அது செயலுக்கு ஒரு
வழிகாட்டி, "இது
வரையில் தத்துவஞானிகள் உலகை வியாக்கியானம் மாத்திரம் செய்துள்ளனர். நமது கடமை அதை
மாற்றுவதாகும்" என்று மார்க்ஸ் அவர்கள் கூறினர். ‘புரட்சிகரத் தத்துவம் இல்லா
விட்டால்,
புரட்சிகர இயக்கம் என்பது இருக்க முடியாது’ என்று லெனின்
அவர்கள் நமக்குப் போதித்துள்ளார்.
அதேவேளையில், நமது மூளைகள் வெற்றிடமாக ஒருபோதும் இருக்கமாட்டா என்பதை நாம்
புரிந்துகொள்ளவேண்டும். அதில் முதலாளித்துவ சிந்தனை இருக்கும்,
அல்லது பாட்டாளி வர்க்க சிந்தனை இருக்கும். நமது
மூளைகளுக்குள் இந்த இரண்டு சித் தாந்தங்களுக்கும் இடையில் சர்வசதா போராட்டம்
நடந்து கொண்டிருக்கும். 'நமது மூளையில் இரண்டு சித்தாந்தங்களுக் கும் இடையில் நீண்டகாலம் சமாதான
சகவாழ்வு இருக்க முடியாது. இறுதியில் முதலாளித்துவ சித்தாந்தம் வெற்றிபெறும்,
அல்லது பாட்டாளி வர்க்க சித்தாந்தம் வாகைசூடும்’ என்று
தோழர் மாஓசேதுங் அவர்கள் கூறியதாகச் சொல்லப்படுகின்றது.
நாம் பிறந்தது முதல், ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு மணிநேரமும், ஒவ்வொரு நிமிடமும், பழைய சமுதாயத்தின் மூலம், அதன் பிற்போக்கு சமூக பழக்க வழக்கங்கள் மூலம், கல்விகள் மூலம், மத சம்பிரதாயங்கள் மூலம் பல்வேறு ஊடகங்கள், வெகுஜனங்களை ஊழல்படுத்தும் முதலாளித்துவ பத்திரிகைகள் மூலம், அரைநிர்வான உடைகள் மூலம், பைத்தியக்கார சிகை அலங்காரங்கள் போன்ற நவ நாகரிகப் பாவனைகள் மூலம், மூலம் பரவும் முதலாளித்துவ எதிர்ப் புரட்சிக் கருத்துகளால் நமது மனம் தாக்கப்பட்டவண்ணம் இருக்கின்றது. நாம் முதலாளித்துவ கருத்துகளின் அழுத்தமான விற்பனையால் தாக்கப்படுகின்ருேம். அவை மக்கள் மீது, சிறப்பாக வாலிபர், யுவதிகள் மீது வெற்றிகரமாகச் செல்வாக்கு வகித்து, அவர்களை எதிர்நோக்கியுள்ள உண்மையான பிரச்சினைகளிலிருந்து அவர்களுடைய மனதைத் திருப்பி, அவர்களை ஊழல்படுத்து கின்றன.
நாம் இதை எதிர்த்துப் போரிடவேண்டும். நாம் பாட்டாளி வர்க்க சித்தாந்தத்தின்
மேம்பாட்டுக்காக, மார்க்ஸிஸம் லெனினிஸம்-மாஒசேதுங் சிந்தனையின் மேலாதிக்கத்துக்காக
போராடவேண்டும். எல்லாக் கஷ்டங்களும் நமக்கெதிராகவே உள்ளன. உண்மை மாத்திரம் நம்
பக்கத்தில் உண்டு. இங்கு தான் புரட்சிகர தத்துவத்தில் தேர்ச்சிபெறுவதன்
முக்கியத்துவம் புதைந்து கிடக்கின்றது. முன்பு கூறியதுபோல,
நமது தோழர் களை புரட்சிகர தத்துவத்தால் ஆயுதபாணிகளாக்க இது
துணை செய்யும், சாத்தியமான
அளவு விரைவில் சமுதாயத்தில் புரட்சி கர மாற்றம் ஒன்றை ஏற்படுத்த அவர்கள் இதை
உபயோகிப்பர் என்ற நம்பிக்கையுடன் இந்நூல் எழுதப்பட்டது- (மாவோவின் சிந்தனைகளின் நூலாசிரியர் தோழர் சண்முகதாசன்).
சடப்பொருள், சிந்தனை
இரண்டில் சடப்பொருள் முதன்மை வகிப்பதுபோல, நடைமுறை, தத்துவம் இரண்டில், நடைமுறை முதன்மையானது என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆணுல்,
(சிந்தனை அல்லது) மனம் சடப்பொருளின்
அதியுயர்ந்த வடிவமாக விளங்கு வதுபோல, தத்துவம்கூட நடைமுறையிலிருந்தே எழுகின்றது. இருந்தும்,
தத்துவத்தின் பிழையின்மை, அதன் மீண்டும் செழு மைப்படுத்துகின்ற நடைமுறையில் தான்
பரீட்சிக்கப்பட முடியும்.
ஆகவே, தத்துவமும், நடைமுறையும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிக்கப்படக் கூடாதவை. நடைமுறையில் பிரயோகிப்பதற்காகவே நாம் தத்துவத்தைப் படிக்கின்றோம். தோழர் மாஒசேதுங் அவர்கள். ஒருகால் குறிப்பிட்டது போல, மார்க்ஸிஸம்-லெனினிஸம் என்பது அம்பு போன்றது. ஆனால், அது ஒவ்வொரு நாட்டினதும் ஸ்தூலமான புரட்சிகர நடைமுறை என்ற இலக்கை நோக்கி எய்யப்படவேண்டும். நாம் இலக்கின்றிச் சும்மா எய்தால், அம்பு சும்மா பறக்குமேயன்றி இலக்கை அடியாது. அதே வேளையில், அம்பு இல்லாமல், இலக்கையும் தாக்க முடியாது.
ஆகவே,
தத்துவத்தையும் நடைமுறையையும் யந்திரம் போல பிரித்து
வைக்கக் கூடாது. சொந்த நாட்டின் ஸ்தூலமான நடைமுறையைப் படிக்க மறுக்கும்
அதேவேளையில், தத்துவத்தின் முக்கியத்துவத்தை யார் மிகைப்படுத்திக் கூறுகிருரோ,
அவர் வரட்டுவாதியாவர், யார் (அனுபவத்தில்) நடைமுறையில் மாத்திரம்
அக்கறை செலுத்தி தத்துவத்தின் முக்கியத்துவத்தை மறுக்கிருறோ,
அவர் அனுபவவாதியாவர்.
வரட்டுவாதம், அனுபவவாதம் இரண்டும் தவறானவை. நடைமுறை இல்லாத தத்துவம், தத்துவம் இல்லாத நடைமுறை இரண்டும் பயனற்றவை. இரண்டினதும் ஐக்கியம்தான் நமக்கு வேண்டும்.
தத்துவமும் நடைமுறையும் – மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் நடைமுறையின் விமர்சனம்
"தத்துவம் உலகை விளக்குவதற்காக மட்டுமல்ல; அதை மாற்றுவதற்கான
ஆயுதம்."
"இதுவரை தத்துவஞானிகள் உலகை பலவிதமாக
விளக்கியுள்ளனர்; ஆனால் முக்கியமானது அதை மாற்றுவதாகும்." – மார்க்ஸ்
"புரட்சிகரத் தத்துவம் இல்லாவிட்டால்
புரட்சிகர இயக்கம் இருக்க முடியாது." – லெனின்
"சரியான அரசியல் கோடு தீர்மானிக்கும் சக்தி; ஆனால் அதை வெற்றியாக மாற்றுவது
மக்களும் அவர்களுடைய ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட நடைமுறையும்தான்." – மாவோ சேதுங் (பொருள்)
1. தத்துவம் ஏன் நடைமுறையாக மாற வேண்டும்?
மார்க்சியம் ஒரு நூலகத் தத்துவமல்ல; அது வரலாற்றை மாற்றும்
அறிவியல். சடப்பொருள்–முதல்வாதத்தின் அடிப்படை விதிப்படி, மனிதனின் சமூக இருப்பே அவனது
சிந்தனையை நிர்ணயிக்கிறது. அதேவேளையில், சிந்தனை மீண்டும் சமூகத்தை மாற்றும் பொருள்
சக்தியாக மாறுகிறது. இதுவே நடைமுறையின் முதன்மை.
எனவே, மார்க்சியக் கோட்பாட்டின் உண்மை மதிப்பு
அதன் அழகிய தர்க்கத்தில் அல்ல; அது வர்க்கப் போராட்டத்தில், அரசியல் அமைப்பில், மக்களை இயக்குவதில், பழைய ஆட்சியமைப்பை அகற்றுவதில், புதிய சமூக உறவுகளை
உருவாக்குவதில் நிரூபிக்கப்பட வேண்டும்.
அதனால்தான் மாவோ கூறினார்:
"அறிவின் மூலாதாரம் நடைமுறை; அறிவின் உண்மைத்தன்மையை
நிரூபிப்பதும் நடைமுறையே."
2. தத்துவம்–நடைமுறை ஐக்கியம்: மார்க்சியத்தின் அடிப்படை
மார்க்ஸ், எங்கல்ஸ், லெனின், மாவோ ஆகியோர் அனைவரும் ஒரே
கருத்தை வலியுறுத்தினர்:
- கோட்பாடு நடைமுறையிலிருந்து உருவாக வேண்டும்.
- நடைமுறை மீண்டும் கோட்பாட்டைச் சோதித்து
செழுமைப்படுத்த வேண்டும்.
- இதுவே Dialectical Unity of Theory and Practice.
இந்த உறவு துண்டிக்கப்பட்டால் இரண்டு
விலகல்கள் தோன்றும்:
(அ) வரட்டுவாதம் (Dogmatism)
வெளிநாட்டு அனுபவங்களை அப்படியே மனப்பாடம்
செய்து தன் நாட்டின் உண்மை நிலையை ஆய்வு செய்யாமல் பயன்படுத்துவது.
(ஆ) அனுபவவாதம் (Empiricism)
நாள்தோறும் நடப்பவற்றில் மட்டும் மூழ்கி, அறிவியல் தத்துவத்தை மறுப்பது.
மாவோ தனது "On
Practice" மற்றும் "On
Contradiction" நூல்களில் இந்த இரு விலகல்களையும் கடுமையாக விமர்சித்தார்.
3. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம்: தத்துவமும் நடைமுறையும்
இடையிலான முரண்பாடு
இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம்
நூற்றாண்டைக் கடந்துள்ளது. ஆயினும் இந்தியாவில் இன்னமும்:
- பெருமளவு நிலமற்ற விவசாயிகள்,
- சாதி ஒடுக்குமுறை,
- மதவெறி,
- பெருநிறுவன ஏகபோக ஆதிக்கம்,
- வேலைஇன்மை,
- விவசாய நெருக்கடி,
- தொழிலாளர் உரிமைச் சிதைவு
தொடர்கின்றன.
மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் எழும் கேள்வி:
ஏன் இத்தனை ஆண்டுகள் கழித்தும் கம்யூனிஸ்ட்
இயக்கம் ஆட்சியைக் கைப்பற்றவில்லை?
இது தனிநபர் தோல்வி அல்ல; அரசியல் நடைமுறையின்
விமர்சனத்திற்கு உரிய கேள்வி.
4. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் நடைமுறையின் முக்கிய
முரண்பாடுகள்
(1) புரட்சிகர இலக்கிலிருந்து தேர்தல் மையவாதத்திற்கு மாற்றம்
லெனின் தெளிவாக கூறினார்:
பாராளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்தலாம்; ஆனால் பாராளுமன்ற மாயையில்
சிக்கக்கூடாது.
இந்தியாவில் முக்கிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின்
அரசியல் மையம்:
- தேர்தல்,
- கூட்டணி,
- அமைச்சரவை,
- சட்டமன்றம்
ஆக மாறிவிட்டது.
உழைக்கும் மக்கள் அதிகாரத்தை உருவாக்கும் நீண்டகாலப் புரட்சிகர பணிகள்
பின்தள்ளப்பட்டன.
இதனால்:
புரட்சி இலக்காக இல்லை; தேர்தல் வெற்றியே அரசியல்
மையமாகியது. இவைதான் இவர்களின் நடைமுறையாகி மார்க்சிய லெனினிய தத்துவத்தை
காற்றில் பறக்கவிட்டுவிட்டனர்.
(2) மக்கள் அமைப்புகள் போராட்ட மையங்களிலிருந்து தேர்தல்
இயந்திரங்களாக மாறின
மார்க்சியத்தில்:
- தொழிற்சங்கம்
- விவசாயிகள் அமைப்பு
- மாணவர் இயக்கம்
- பெண்கள் இயக்கம்
இவை அனைத்தும் வர்க்கப் போராட்டத்தின்
பள்ளிகளாக இருக்க வேண்டும்.
ஆனால் இங்கே அவை:
- உறுப்பினர் சேர்க்கை,
- தேர்தல் பிரச்சாரம்,
- மனு கொடுத்தல்,
- நினைவூட்டல்,
என்ற குறுகிய செயல்பாடுகளாகச் சுருங்கின.
(3) புரட்சிகர அரசியல் கல்வி பலவீனமடைந்தது
மார்க்ஸ் கூறியது:
ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துக்களே ஒவ்வொரு
காலத்திலும் ஆளும் கருத்துகளாக இருக்கும்.
இன்று:
- தொலைக்காட்சி,
- சமூக ஊடகங்கள்,
- மதவெறி,
- சாதி அரசியல்,
- நுகர்வுவாதம்,
மக்களின் சிந்தனையை வடிவமைக்கின்றன.
இதற்கு எதிராக தொடர்ச்சியான அரசியல் கல்வியை
உருவாக்குவதில் எந்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் ஏன் கம்யூனிஸ்ட் அமைப்புகள் போதிய
ஆழம் காட்டவில்லை.
(4) இந்திய சமூகத்தின் குறிப்பிட்ட முரண்பாடுகளைப் பற்றிய
முழுமையான ஆய்வு குறைவு
மாவோ கூறியது:
"ஆய்வு இல்லாமல் பேசுவதற்கு உரிமை இல்லை."
இந்தியாவில்:
- சாதி,
- மதம்,
- மொழி,
- பிராந்திய சமமின்மை,
- ஆதிவாசி பிரச்சினைகள்,
- பெண் ஒடுக்குமுறை,
இவற்றை வர்க்கப் பகுப்பாய்வுடன் இணைக்கும்
தொடர்ச்சியான ஆய்வு பல இடங்களில் போதிய அளவில் மேற்கொள்ளப்படவில்லை.
(5) விமர்சனமும் சுயவிமர்சனமும் பலவீனமடைதல்
மாவோ கூறிய மூன்று ஆயுதங்களில் ஒன்று:
சுயவிமர்சனம்.
ஆனால் நடைமுறையில்:
- தோல்விகளின் அறிவியல் மதிப்பீடு,
- அரசியல் தவறுகளின் திறந்த ஆய்வு,
- கோட்பாட்டு திருத்தம்
பல கட்சிகளில் குறைந்துவிட்டது.
இதனால் தவறுகள் திருத்தப்படாமல் மீண்டும்
மீண்டும் நிகழ்கின்றன.
5. லெனின் கூறிய "புரட்சி வழி – சீர்திருத்த வழி"
என்ற வேறுபாடு
லெனின் தெளிவாக எழுதுகிறார்:
சீர்திருத்தம் காலம் கடத்தும்; புரட்சி பழைய அமைப்பை வேகமாக
அகற்றும்.
இதன் பொருள் சீர்திருத்தங்களை நிராகரிப்பது
அல்ல.
மாறாக:
- சீர்திருத்தங்களை மக்களின் போராட்டத்தை வளர்க்கப்
பயன்படுத்த வேண்டுமே தவிர,
- சீர்திருத்தத்தையே இறுதி இலக்காக மாற்றக்கூடாது.
இந்த அளவுகோலில் பார்த்தால்:
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் முக்கியமான
பகுதி சீர்திருத்தத்தைத்
தந்திரமாக அல்ல, அரசியல்
பாதையாகவே ஏற்றுக்கொண்டது என்ற விமர்சனம் மார்க்சிய–லெனினிய மரபுக்குள் நீண்டகாலமாகவே
விவாதிக்கப்பட்டு வருகிறது.
6. ஆயுதப் போராட்டம் குறித்த மேற்கோள்களின் மார்க்சிய விளக்கம்
லெனின், மாவோ ஆகியோரின் மேற்கோள்கள்
குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழல்களில் எழுதப்பட்டவை. அவை ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கம், அரசின் வர்க்க இயல்பு, புரட்சியின் வடிவங்கள் குறித்து
அவர்களின் கோட்பாட்டு நிலைப்பாட்டை பிரதிபலிக்கின்றன.
இவற்றை எந்த நாட்டிலும், எந்தக் காலத்திலும் மாற்றமின்றி
பயன்படுத்த வேண்டிய பொதுவிதியாக அல்லாமல், அந்தந்த சமூகத்தின் வரலாற்று, அரசியல், பொருளாதார நிலைமைகளை அறிவியல்
ரீதியாக ஆய்வு செய்து புரிந்துகொள்ள வேண்டிய உரைகளாக அணுகுவது மார்க்சிய
ஆய்வுமுறைக்கே ஏற்புடையது. மார்க்சிய மரபிலேயே பல்வேறு நாடுகளில் புரட்சியின்
வடிவங்கள் குறித்து வேறுபட்ட மதிப்பீடுகளும் விவாதங்களும் இடம்பெற்றுள்ளன.
7. இன்று தேவையானது என்ன?
மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் தன்னை மறுகட்டமைக்க வேண்டுமெனில்:
- இந்திய சமூகத்தின் அறிவியல் வர்க்க ஆய்வு.
- வர்க்க உறவுகளின் முழுமையான பகுப்பாய்வு.
- தொழிலாளர்–விவசாயி ஐக்கியத்தை நடைமுறையில்
உருவாக்குதல்.
- மக்கள் மத்தியில் தொடர்ச்சியான அரசியல் கல்வி.
- ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தை உயிர்ப்பித்தல்.
- விமர்சனம்–சுயவிமர்சனத்தை நிறுவன கலாச்சாரமாக
மாற்றுதல்.
- தேர்தல் அரசியலை மக்களிடையே அமைப்புப் பணிக்கு
உட்படுத்தி, சமூக மாற்றதிற்கு அதை முழு அரசியல்
செயல்பாட்டின் ஒரே மையமாக மாற்றாத அணுகுமுறை.
- கோட்பாடு ↔ நடைமுறை ↔ மீளாய்வு என்ற இயங்கியல்
செயல்முறையை இடையறாது முன்னெடுத்துச் செல்லுதல்.
நிறைவுரை
மார்க்சியம் என்பது மனப்பாடம் செய்ய வேண்டிய
மேற்கோள்களின் தொகுப்பு அல்ல; அது சமூக முரண்பாடுகளை அறிவியல் முறையில் ஆய்வு செய்து, அவற்றை மாற்றும் நடைமுறைக்கான
வழிகாட்டி. ஒரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் உண்மையான அளவுகோல் அதன் அறிக்கைகள் அல்ல; அதன் கோட்பாடு மக்களுடைய
வாழ்வோடு இணைந்து புதிய அமைப்புச் சக்தியை உருவாக்குகிறதா என்பதே முக்கியம்.
மார்க்ஸ் கூறிய "உலகை மாற்றுதல்", லெனின் வலியுறுத்திய "புரட்சிகரத் தத்துவம்", மாவோ விளக்கிய "நடைமுறையில் உண்மையைச் சோதித்தல்" – இம்மூன்றின் ஐக்கியமே மார்க்சியத்தின் உயிர்நாடி. கோட்பாடு மக்களிடமிருந்து தோன்றி, மக்களிடமே திரும்பி, மீண்டும் மக்களின் நடைமுறையில் பரிசோதிக்கப்பட்டு வளரும்போதுதான் அது உயிருள்ள புரட்சிகர தத்துவமாகிறது. இல்லையெனில் அது வரட்டுவாதமாகவோ, அல்லது திசையற்ற அனுபவவாதமாகவோ சுருங்கிவிடும்.
.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
