இலக்கு இணைய இதழ் | மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனை களம்

லெனினியம்: இந்தியச் சூழலில் தத்துவமும் புரட்சிகர நடைமுறையும்

இந்த ஆதாரங்கள் மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாடுகளை இந்திய மற்றும் தமிழகச் சூழலில் எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்துவது என்பது குறித்த ஆழமான ஆய்வை வழங்குகின்றன. ரஷ்ய மற்றும் சீனப் புரட்சிகளின் வரலாற்றுப் பாடங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, வர்க்கப் போராட்டம், தொழிலாளர்-விவசாயி கூட்டணி மற்றும் கட்சி அமைப்பு போன்ற அம்சங்களை இந்தியாவின் தனித்துவமான சாதி மற்றும் நிலப்பிரச்சினைகளோடு இணைக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை இக்கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது. வெறும் தேர்தல் அரசியலில் மூழ்கிவிடாமல் அல்லது வறட்டுத்தனமான தத்துவங்களில் தேங்கிவிடாமல், தத்துவத்தையும் நடைமுறையையும் அறிவியல் பூர்வமாக ஒருங்கிணைப்பதே ஒரு புரட்சிகர இயக்கத்தின் வெற்றிக்கான வழியாகக் காட்டப்படுகிறது. லெனினியத்தை ஒரு முடிவடைந்த சூத்திரமாகப் பார்க்காமல், சமூக மாற்றத்திற்கான ஒரு ஆய்வுக் கருவியாகப் பயன்படுத்தி இன்றைய கிக் பொருளாதாரம் மற்றும் டிஜிட்டல் காலத்திற்கு ஏற்ப உழைக்கும் மக்களை அணிதிரட்ட வேண்டும் என்பதே இதன் மையக்கருத்தாகும். இறுதியாக, இந்தியக் கம்யூனிச இயக்கத்தின் பலவீனங்களை விமர்சிக்கும் இப்பாடம், குறிப்பான நிலைமைகளைத் துல்லியமாக ஆய்வு செய்வதன் மூலமே உண்மையான மக்கள் விடுதலையைச் சாத்தியப்படுத்த முடியும் என விளக்குகிறது.

லெனின் → மூன்றாம் அகிலம் → ரஷ்யப் புரட்சியின் நடைமுறை → சீனப் புரட்சியின் நடைமுறை → சீன–சோவியத் மாபெரும் விவாதம் → இந்தியச் சூழல் என்ற தொடர்ச்சியில்

முன்னணிப் புரட்சிகரக் கட்சி, தொழிலாளர்–விவசாயி கூட்டணி, பொருளாதாரப் போராட்டத்தை அரசியல் போராட்டமாக உயர்த்துதல், மக்கள் அடித்தளம், நீண்டகாலப் புரட்சிப் போராட்டம், மக்கள் வழி (Mass Line), கட்சி–மக்கள்–படை உறவு போன்ற அம்சங்களையும் இந்த ஆய்வில் ஒருங்கிணைக்க முயலுவோம்.

ஆய்வின் மையக் கேள்வி

“மார்க்சிய–லெனினிய தத்துவம் ஒரு கருத்தியல் தொகுப்பு மட்டுமல்ல; அதை வரலாற்றுச் சூழலுக்கேற்ப புரட்சிகரக் கட்சி எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்துகிறது என்பதே அதன் உயிர்நாடி” என்ற மையக் கருதுகோளை வைத்து ஆய்வு அமையும்.

அதில் குறிப்பாக:

மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் கட்சி மற்றும் வர்க்கப் போராட்டக் கருத்து
லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? மற்றும் புரட்சிகரக் கட்சி
ஜனநாயக மத்தியத்துவம், தொழில்முறை புரட்சியாளர்கள், அரசியல் முன்னணி
பொருளாதாரப் போராட்டம் → அரசியல் போராட்டம் → புரட்சிகர அதிகாரப் போராட்டம்
1905 மற்றும் 1917 ரஷ்ய அனுபவங்கள்
லெனினின் நாடாளுமன்றத் தந்திரம் மற்றும் புரட்சிகரப் பயன்பாடு
மூன்றாம் அகிலத்தின் தோற்றமும் அதன் கட்சிக் கோட்பாடும்
கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் சந்தர்ப்பவாதம், குறுங்குழுவாதம், இடதுசாரி குழந்தைத்தனம் ஆகியவற்றுக்கு எதிரான லெனினிய விமர்சனம்
ரஷ்யப் புரட்சியின் வெற்றிக்குப் பின்னால் இருந்த குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழல்
சீனப் புரட்சியில் ரஷ்ய அனுபவத்தின் படைப்பாற்றலான பயன்பாடு
தொழிலாளர் வர்க்கம்–விவசாயி கூட்டணி மற்றும் சீனாவின் தனித்துவமான சமூக அமைப்பு
மக்கள் அடித்தளப் பகுதிகள், நீண்டகால மக்கள் போர், செம்படை–கட்சி–மக்கள் உறவு
மாவோவின் மக்கள் வரி (Mass Line) மற்றும் அரசியல் நடைமுறை
“ஒரு நாட்டின் குறிப்பிட்ட நிலைமைகளைப் புரட்சிகரக் கோட்பாட்டுடன் இணைத்தல்” என்ற பிரச்சினை
ஸ்டாலின் கால சோவியத் அனுபவத்தின் சாதனைகள் மற்றும் முரண்பாடுகள்
குருஷ்சேவிய திருத்தல்வாதத்தின் தோற்றம்
சீன–சோவியத் “மாபெரும் விவாதம்”
மார்க்சிய–லெனினிய அடிப்படையில் அந்த விவாதத்தின் இரு தரப்புகளின் வாதங்கள்
“சமாதான சகவாழ்வு”, “அமைதியான மாற்றம்”, “நாடாளுமன்றப் பாதை” ஆகியவற்றின் மீதான விமர்சனம்
மறுபுறம், மாவோயிசத்தின் நடைமுறைப் பங்களிப்புகள் மற்றும் அதன் வரம்புகள்
கோட்பாடு–நடைமுறை உறவு
இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பிரச்சினைகள்
இந்தியாவின் சாதி, நிலப்பிரச்சினை, தேசிய இனக் கேள்வி, விவசாயி–தொழிலாளர் முரண்பாடு ஆகியவற்றை கட்சி எவ்வாறு அணுக வேண்டும்?
அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள் மற்றும் கிக் எகானமி காலத்தில் புரட்சிகரக் கட்சியின் புதிய பணிகள்
தேர்தல் அரசியலை எவ்வாறு புரட்சிகரத் தந்திரத்தின் ஒரு கருவியாக அணுகுவது?
சீர்திருத்தவாதம் vs புரட்சிகரத் தந்திரம்
குறுங்குழுவாதம் vs வெகுஜன அடித்தளம்
கோட்பாட்டுச் சரியான நிலைப்பாடு மட்டும் போதுமா?
ஒரு கட்சியின் புரட்சிகரத் தன்மையை மதிப்பிடுவதற்கான நடைமுறை அளவுகோல்கள்
ரஷ்ய–சீன அனுபவங்களிலிருந்து இந்தியாவுக்கான படிப்பினைகள்
இறுதியாக, “புரட்சிகரக் கட்சி எப்படிப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்?” என்ற ஒருங்கிணைந்த முடிவு.

முக்கியமாக, ரஷ்யாவையும் சீனாவையும் ஒன்றுக்கொன்று அப்படியே நகலெடுக்க வேண்டிய மாதிரிகளாக நான் அணுகமாட்டேன். அவற்றின் வரலாற்று–சமூகச் சூழல், வர்க்க அமைப்பு, அரசியல் நிலை, விவசாயப் பிரச்சினை, அரசின் தன்மை ஆகியவற்றை தனித்தனியாகப் பரிசோதித்து, அவற்றிலிருந்து முறையியல் (methodological) படிப்பினைகளை பிரித்தெடுப்பதே ஆய்வின் அடிப்படையாக இருக்கும்..

இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் தத்துவமும் நடைமுறையும்

தமிழக உழைக்கும் மக்களின் அறிவாயுதமாக லெனின் எழுத்துகள் உள்ளனவா? — ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரை

முன்னுரை: ஒரு இயக்கத்தின் வளர்ச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் எதனால் அளவிட வேண்டும்?

இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் நூற்றாண்டு வரலாற்றை வெறும் கட்சிப் பிளவுகள், தேர்தல் வெற்றி–தோல்விகள், தலைவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறு அல்லது அமைப்புகளின் எண்ணிக்கை ஆகியவற்றால் மட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. இவை அனைத்தும் மேலோட்டமான அறிகுறிகளே தவிர, மையக் காரணமல்ல. ஒரு அடிப்படையான கேள்வியை முதலில் எழுப்ப வேண்டும்:

மார்க்சிய–லெனினியத் தத்துவம் இந்திய சமூகத்தின் குறிப்பான நிலைமைகளை ஆய்வு செய்வதற்கும், உழைக்கும் மக்களை அரசியல் ரீதியாக அணிதிரட்டுவதற்கும், புரட்சிகரமான மாற்றத்திற்கான நடைமுறையை உருவாக்குவதற்கும் உண்மையில் பயன்படுத்தப்பட்டதா?

இதுவே இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மையக் கேள்வி. இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை, தத்துவத்தையும் நடைமுறையையும் இணைக்கும் மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறையின் வழியாக, இந்திய — குறிப்பாக தமிழக — கம்யூனிச இயக்கத்தின் நடைமுறையை மறுபரிசீலனை செய்கிறது.

இரண்டு விதமான தவறுகள் எப்போதும் புரட்சிகர இயக்கங்களை வேட்டையாடுகின்றன:

நடைமுறைத் தேவைகளுக்காக தத்துவத்தைப் பலி கொடுக்கும் சந்தர்ப்பவாதம் — உடனடி ஆதாயங்களுக்காக அடிப்படைக் கோட்பாடுகளைத் தளர்த்துவது.
குறிப்பிட்ட நிலைமைகளைத் துல்லியமாக ஆராயாமல் வெறும் தத்துவச் சொல்லாடல்களை மட்டும் முழக்கும் புத்தக மார்க்சியம் — கோட்பாட்டை நடைமுறையிலிருந்து துண்டித்துவிடுவது.

இவை இரண்டும் மார்க்சிய–லெனினியத்தின் உயிரோட்டமான தன்மைக்கு எதிரானவை. இவற்றைக் களைந்து, உழைக்கும் மக்களுக்கான விடுதலைத் தத்துவமான மார்க்சிய லெனினியத்தை மீட்டெடுப்பதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

1. தத்துவமும் நடைமுறையும்: பிரிக்க முடியாத பிணைப்பு

1.1 தத்துவத்தின் இரு முகாம்கள்

உலகத் தத்துவ வரலாற்றில் எண்ணற்ற பிரிவுகள் இருப்பதாகத் தோன்றினாலும், அவை அனைத்தும் இறுதியில் இரண்டே அடிப்படை முகாம்களுக்குள் அடங்கிவிடுகின்றன:

கருத்துமுதல்வாதம் (Idealism): சிந்தனை, ஆன்மா அல்லது கடவுளே முதன்மையானது; பொருள் உலகம் அதன் வெளிப்பாடு அல்லது வெறும் மாயை என்று கருதுவது.
பொருள்முதல்வாதம் (Materialism): பொருளே (Matter) எல்லாவற்றின் முதலும் மூலமும்; பருண்மையான புற உலகம் மனித சிந்தனைக்கு முன்பே தனித்து இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது; மனித மூளையின் செயல்பாடே சிந்தனை.

இவ்விரண்டிற்கும் இடையே "நடுநிலையான மூன்றாவது வழி" என்று எதுவும் இல்லை என்பதே மார்க்சிய அறிஞர் ஜார்ஜ் பொலிட்ஸர் "மார்க்சிய மெய்ஞானம்" நூலில் வலியுறுத்தும் முக்கியப் புள்ளி. நடுநிலை பேசும் தத்துவவாதிகள் அனைவரும் மறைமுகமாகக் கருத்துமுதல்வாத முகாமுக்கே துணை போகின்றனர்.

1.2 தத்துவம், நடைமுறை — வரையறைகள்

நடைமுறை (Practice): நம்மிடம் உள்ள ஒரு கருத்தையோ கொள்கையையோ எதார்த்த வாழ்க்கையில் செயல்படுத்திக் காட்டும் செயல்பாடு.
தத்துவம் (Theory): நடைமுறையில் நாம் எதைச் சாதிக்க விரும்புகிறோமோ அதைப் பற்றி நாம் பெற்றிருக்கும் முறையான அறிவு.

இவை இரண்டும் பிரிந்தால் இரு விதமான சிதைவுகள் தோன்றும்:

சிதைவு	இயல்பு	விளைவு
தத்துவமற்ற நடைமுறை (அனுபவவாதம்)	வெறும் அனுபவத்தை மட்டும் நம்பி செயல்படுவது	பழைய முறையிலேயே தேங்கி நிற்றல்; புதிய முன்னேற்றம் சாத்தியமின்மை
நடைமுறையற்ற தத்துவம் (வரட்டுவாதம்)	எதார்த்த செயல்பாடு இல்லாமல் வெறும் தத்துவம் பேசுதல்	சிந்தனைகள் "ஏட்டுச் சுரைக்காயாக" முடிவது

தோழர் லெனின் கூறியதுபோல், "புரட்சிகரமான தத்துவம் இல்லாமல் புரட்சிகரமான இயக்கம் இருக்க முடியாது." மார்க்ஸ் தன் பதினொன்றாவது Feuerbach ஆய்வுரையில் சுட்டிக்காட்டியதன் சாராம்சமும் இதுவே: இதுவரை தத்துவஞானிகள் உலகை பலவிதமாக விளக்கியுள்ளனர்; ஆனால் முக்கியமானது அதை மாற்றுவதாகும்.

இதை நடைமுறைப்படுத்தும் ஆயுதமே இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம் (Dialectical Materialism) — சமூக முரண்பாடுகளை உள்ளது உள்ளபடி ஆய்வு செய்யும் அறிவியல் முறை.

2. மார்க்ஸ் கொடுத்த அறிவியல் அடித்தளத்திலிருந்து லெனினிய நடைமுறைக்கு

மார்க்ஸும் எங்கெல்ஸும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையின் உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகளை அறிவியல் ரீதியாக ஆராய்ந்தனர். மூலதனம் வெறும் பணக் குவிப்பு அல்ல; அது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக உறவு. உழைப்புச் சக்தியை வாங்கும் முதலாளியும், தன் உழைப்புச் சக்தியை விற்கும் தொழிலாளியும் சந்திக்கும் இடத்தில், உழைப்பின் மதிப்பை விட அதிகமான மதிப்பு உருவாக்கப்படுவதே உபரி மதிப்பின் அடிப்படை.

ஆனால் மார்க்ஸ் இங்கேயே நிற்கவில்லை; முதலாளித்துவத்தின் பொருளாதார இயக்கவியலை அம்பலப்படுத்தியதோடு, அந்த அமைப்பை மாற்றக்கூடிய சமூக சக்தியாக பாட்டாளி வர்க்கத்தை அடையாளம் கண்டார். எனினும் ஒரு முக்கியமான இடைவெளி இருந்தது: வரலாற்றை அறிவியல் ரீதியாகப் புரிந்துகொள்வது வேறு; குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலில் புரட்சிகர அரசியல் நடைமுறையை உருவாக்குவது வேறு. இந்த இடைவெளியை நிரப்பும் பாலமாகவே லெனினியம் உருவானது.

லெனின் எழுப்பிய அடிப்படைக் கேள்விகள்:

முதலாளித்துவத்தை அழிக்கும் ஆற்றல் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்குத்தான் உண்டு என மார்க்ஸ் நிலைநிறுத்திய கோட்பாட்டை, ஏகாதிபத்தியக் காலகட்டத்தில் எப்படி நடைமுறைப்படுத்துவது?
எந்த வர்க்கம் புரட்சிக்குத் தலைமை தாங்கும்?
புரட்சிகரக் கட்சி என்பது எப்படிக் கட்டப்பட வேண்டும்?
தொழிலாளி–விவசாயிக் கூட்டணி எவ்வாறு உருவாக்கப்பட வேண்டும்?

பாரிஸ் கம்யூனின் படிப்பினைகளை மார்க்ஸ் எடுத்துரைத்த அடிப்படையில், சொல்லால் மட்டுமல்லாமல் செயலிலும் அதைச் சாத்தியமாக்கியவர் லெனின். தொழிலாளி–விவசாயிக் கூட்டணியை உருவாக்கி, ரஷ்யாவில் பாட்டாளி வர்க்கம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் புதிய வரலாற்றைப் படைத்தது லெனினியமே.

3. லெனினின் மிகப்பெரிய பங்களிப்பு: "குறிப்பான நிலைமையின் குறிப்பான ஆய்வு"

லெனினின் அரசியல் எழுத்துகளில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும் மையக் கருத்து ஒன்றுண்டு: குறிப்பான நிலைமையின் குறிப்பான ஆய்வு. 1920-ல் கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் இரண்டாவது காங்கிரசுக்காக அவர் தயாரித்த தேசிய, காலனியப் பிரச்சினை மீதான ஆய்வுரைகளில், தேசியப் பிரச்சினையை வெறும் "சமத்துவம்", "தேசிய உரிமை" போன்ற பொதுவான சொற்களால் அணுகக் கூடாது; வரலாற்று மற்றும் பொருளாதார நிலைமைகளைத் துல்லியமாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என அவர் வலியுறுத்தினார்.

இதில் ஒரு முக்கியப் பாடம் உள்ளது: மார்க்சிய–லெனினியத்தின் பொதுக் கோட்பாடு ஒரு தயாரிக்கப்பட்ட அரசியல் செய்முறை அல்ல; அது ஒரு ஆய்வுக் கருவி. இந்தியாவைப் பற்றி மார்க்ஸ் எழுதியதையோ, ரஷ்யாவைப் பற்றி லெனின் எழுதியதையோ, சீனாவைப் பற்றி மாவோ செய்ததையோ அப்படியே இந்தியாவின் மேல் ஒட்டிவிட முடியாது. மாறாக, அவர்கள் பயன்படுத்திய அறிவியல் ஆய்வு முறையையே இந்திய நிலைமைகளில் பயன்படுத்த வேண்டும்.

1920 கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் இரண்டாவது காங்கிரஸ் (ஜூலை 19 – ஆகஸ்ட் 7) இதற்கான ஒரு அறிவியல் கருவிப்பெட்டியை வழங்கியது. அதன் நிகழ்ச்சி நிரலில்: சர்வதேச நிலைமை, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பங்கு, தொழிற்சங்கங்கள், நாடாளுமன்றப் பிரச்சினை, தேசிய–காலனியப் பிரச்சினை, விவசாயப் பிரச்சினை, அமைப்புப் பிரச்சினைகள் என அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்த ஒரு புரட்சிகர அரசியல் அறிவியலாகவே அணுகப்பட்டன. லெனினியம் என்பது ஒரு தனித்த தத்துவப் பிரிவு மட்டுமல்ல; அது அரசியல்–அமைப்பு–பொருளாதாரம்–வர்க்கம்–தேசியம்–விவசாயம் ஆகிய அனைத்தையும் இணைத்து ஆய்வு செய்யும் புரட்சிகர அரசியல் அறிவியல் என்பதே இதன் மகத்தான பாடம்.

4. "தொழிலாளர்கள் தானாகவே புரட்சிகர உணர்வு பெறுவார்கள்" என்ற தவறு

இது இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தை ஆய்வு செய்யும்போது மிக முக்கியமான பகுதி. தொழிலாளர்கள் முதலாளித்துவச் சுரண்டலை நேரடியாக அனுபவிக்கிறார்கள் என்பது உண்மைதான். ஆனால் அதனால் மட்டும் அவர்கள் தானாகவே மார்க்சியப் புரட்சியாளர்களாக மாறிவிடுவதில்லை. ஊதிய உயர்வு, வேலைநேரம் குறைவு, வேலைப் பாதுகாப்பு போன்றவை நியாயமான கோரிக்கைகள்தான். ஆனால் இவை பொருளாதாரப் போராட்டத்தின் எல்லைக்குள் மட்டுமே இருந்தால், முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவையே மாற்றும் அரசியல் உணர்வு தானாக உருவாகாது.

இதுவே லெனினின் What Is To Be Done? எழுத்தின் மையப் பிரச்சினைகளில் ஒன்று. இதனால்தான் அமைப்பு முக்கியமானதாகிறது. கட்சி என்பது தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கான இயந்திரம் அல்ல; வெறும் உறுப்பினர் பட்டியலும் அல்ல. அது ஒரு வர்க்கப் போராட்டத்தின் அரசியல் கருவி.

இங்குதான் லெனினியக் கட்சி இரண்டு தவறான முனைகளுக்கும் எதிராக நிற்கிறது:

"மக்கள் போராடட்டும்; போராட்டத்திலிருந்து கட்சி தானாக உருவாகிவிடும்" என்ற தன்னிச்சைவாதம்.
"கட்சி எல்லாவற்றையும் அறியும்; மக்கள் கட்சியைப் பின்பற்றினால் போதும்" என்ற கட்டளைவாதம்.

புரட்சிகரக் கட்சி மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அதே நேரம் அவர்களின் உடனடி அனுபவங்களை உயர்ந்த அரசியல் உணர்வாக மாற்றும் பணியையும் செய்ய வேண்டும்.

5. முதலாளித்துவக் கருத்தியல் எவ்வாறு உழைக்கும் மக்களை ஆளுகிறது?

ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துகளே ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் ஆளும் கருத்துகளாக இருக்கும் என்ற மார்க்சின் அடிப்படைப் புரிதலை லெனினிய அரசியலின் வெளிச்சத்தில் பார்க்கும்போது ஒரு முக்கிய உண்மை புலப்படுகிறது: முதலாளித்துவ ஆதிக்கம் காவல்துறை, நீதிமன்றம், அரசு போன்ற நிறுவனங்கள் வழியாக மட்டும் செயல்படுவதில்லை; அது கருத்தியல் மூலமும் செயல்படுகிறது.

ஒரு தொழிலாளி "நிறுவனம் வளர்ந்தால்தான் நானும் வளர்வேன்" என்று நம்பலாம்.
ஒரு விவசாயி "நிலத்தின் உரிமைதான் என் முழு பாதுகாப்பு" என்று நினைக்கலாம்.
ஒரு இளைஞன் "என் தனிப்பட்ட முன்னேற்றம் மட்டுமே என் எதிர்காலம்" என்று கருதலாம்.
ஒரு குடிமகன் "தேர்தலில் ஆட்சி மாறினால் சமூகத்தின் அடிப்படை உறவுகளும் மாறிவிடும்" என்று நம்பலாம்.

இவை தனிப்பட்ட கருத்துகள் மட்டுமல்ல; சமூக உற்பத்தி உறவுகளோடு இணைந்த கருத்தியல் வடிவங்கள். எனவே கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் பணி வெறும் போராட்டங்களை நடத்துவது மட்டுமல்ல; மக்களின் அனுபவங்களை வர்க்கப் புரிதலாக மாற்றுவதும் அதன் கடமையாகும்.

6. இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பரிணாமம்: கட்டங்களாக ஓர் ஆய்வு

இந்திய கம்யூனிச இயக்கம் ரஷ்யப் புரட்சியால் ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்டது. 1920-ல் தாஷ்கெந்தில் ஆரம்ப முயற்சி உருவானது; பல்வேறு பகுதிகளில் செயல்பட்ட குழுக்கள் 1925 கான்பூர் மாநாட்டில் ஒன்றிணைந்து இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை உருவாக்கின. தொழிலாளர்–விவசாயி குடியரசு, உற்பத்தி–விநியோகச் சாதனங்களின் சமூகமயமாக்கல் ஆகியவை கான்பூர் மாநாட்டின் முக்கிய இலக்குகளாக இருந்தன. அதாவது, இயக்கத்தின் பிறப்பிலேயே லெனின் – அகிலம் – புரட்சி – தேசிய விடுதலை – தொழிலாளர்–விவசாயி – சோசலிசம் என்ற உறவு பொதிந்திருந்தது. எனவே லெனினியத்தை இந்தியாவுக்கு "வெளியிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட கருத்து" எனக் கூறுவது வரலாற்று ரீதியாக மிக எளிமைப்படுத்தப்பட்ட வாதம்.

ஆனால் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு மையப் பிரச்சினையும் இருந்தது: தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்துடன் கம்யூனிஸ்டுகளின் உறவு என்ன? தேசிய முதலாளித்துவ சக்திகளுடன் எந்த அளவு, எந்த நிபந்தனையில் கூட்டணி? இவை வெறும் தந்திரக் கேள்விகள் அல்ல; வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தின் கேள்விகள்.

இந்த வரலாற்றை பின்வரும் கட்டங்களாகப் பிரித்து ஆய்வு செய்யலாம்:

காலகட்டம்	மைய அரசியல் பிரச்சினைகள்
1920–1947	காலனிய எதிர்ப்பு, தேசிய இயக்கம், தொழிலாளர்–விவசாயி இயக்கம், கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் தாக்கம்
1947–1964	சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய இந்திய அரசின் வர்க்கத் தன்மை, தேசிய முதலாளித்துவம், நாடாளுமன்றப் பாதை vs ஆயுதப் புரட்சி விவாதங்கள்
1964க்குப் பின் CPI–CPI(M) பிளவு	இந்திய முதலாளித்துவம், காங்கிரஸ், நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம், சோவியத்–சீனப் பிளவின் தாக்கம்
1967க்குப் பின் நக்சல்பாரி & பல்வேறு மார்க்சிஸ்ட்–லெனினிஸ்ட் போக்குகள்	புரட்சியின் தன்மை, ஆயுதப் போராட்டம், விவசாயப் புரட்சி, கட்சி அமைப்பு
1980க்குப் பின்	அடையாள அரசியல், சாதி அரசியல், புதிய தாராளமயம், தனியார்மயம், அமைப்புசாராத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வளர்ச்சி
1991க்குப் பின்	உலகமயமாக்கல், நிதி மூலதனம், தகவல் தொழில்நுட்பம், டிஜிட்டல் மூலதனம், கிக் பொருளாதாரம்

ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் கேட்க வேண்டிய கேள்வி ஒன்றே: அந்தக் காலத்தின் குறிப்பான நிலைமையை மார்க்சிய–லெனினிய முறையில் ஆய்வு செய்து, அதிலிருந்து அரசியல் நடைமுறை உருவாக்கப்பட்டதா?

7. இன்றைய நடைமுறை அமைப்புகள்: மூன்று வகையான முரண்பாடுகள்

இன்று செயல்படும் முற்போக்கு/இடதுசாரி அமைப்புகளை மூன்று வகையாகப் பிரித்து அவற்றின் தத்துவ–நடைமுறை இடைவெளியை ஆய்வு செய்யலாம்.

7.1 பாராளுமன்றக் கட்சிகள் (CPI, CPM போன்றவை)

லெனின் தெளிவாகக் கூறினார்: பாராளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்தலாம்; ஆனால் பாராளுமன்ற மாயையில் சிக்கக் கூடாது. ஆனால் இன்று இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் அரசியல் மையம் தேர்தல், கூட்டணி, அமைச்சரவை, சட்டமன்றம் ஆக மாறிவிட்டது. உழைக்கும் மக்கள் அதிகாரத்தை உருவாக்கும் நீண்டகாலப் புரட்சிகர பணிகள் பின்தள்ளப்பட்டன. தொழிற்சங்கம், விவசாயிகள் அமைப்பு, மாணவர்–பெண்கள் இயக்கங்கள் என வர்க்கப் போராட்டத்தின் பள்ளிகளாக இருக்க வேண்டியவை, உறுப்பினர் சேர்க்கை, தேர்தல் பிரச்சாரம், மனு கொடுத்தல் போன்ற குறுகிய செயல்பாடுகளாகச் சுருங்கின. இதன் விளைவாக, புரட்சி இலக்காக இல்லாமல் தேர்தல் வெற்றியே அரசியல் மையமாகியது.

தேர்தல் அரசியல் தானே பிரச்சினை அல்ல. ஆனால் அது கட்சியின் பிரதான நடவடிக்கையாக மாறும்போது, மக்களின் வர்க்க அமைப்பை விட வாக்கு வங்கிகள் முக்கியமாகும்போது, புரட்சிகர அமைப்பு தேர்தல் இயந்திரமாகச் சுருங்கும்போது — நாடாளுமன்றப் பயன்பாடு நாடாளுமன்றவாதமாக மாறுகிறது. இதுவே லெனின் எச்சரித்த சந்தர்ப்பவாதப் பிரச்சினை.

7.2 குறுங்குழுக்கள்

இவர்கள் அணிகளுக்கு முறையான அரசியல் போதிக்காமல், நடைமுறைச் சாத்தியமற்ற உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய முழக்கங்களை முன்வைத்து மக்களை வீணடிக்கின்றனர். "புரட்சி வேண்டும்!", "பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம்!" என முழக்கமிடுவது மட்டும் லெனினியம் அல்ல. எந்த வர்க்கங்களை அணிதிரட்டப் போகிறோம்? அவர்கள் எங்கு இருக்கிறார்கள்? அவர்களின் உடனடிப் பிரச்சினைகள் என்ன? — இக்கேள்விகளுக்குப் பதில் இல்லாத "புரட்சிகர அரசியல்" வெறும் சொல்லாடலாகவே முடிந்துவிடும்.

7.3 ஆயுதமேந்திய போராளிக் குழுக்கள் (மாவோயிஸ்டுகள்)

இவர்களிடம் அர்ப்பணிப்பும் தியாகமும் இருந்தாலும், அரச பயங்கரவாதத்தை எதிர்த்து வெகுஜன மக்களை அமைப்பு ரீதியாகத் திரட்டி அரசியல்படுத்தத் தவறி, தனிமைப்பட்டுப் பின்தங்கி நிற்கின்றனர்.

இம்மூன்று போக்குகளும் தத்துவத்தையும் நடைமுறையையும் சரியாக இணைக்கத் தவறியதன் வெவ்வேறு வெளிப்பாடுகளே.

8. தேசியப் பிரச்சினை: இந்தியாவுக்கு லெனின் கொடுக்கும் பாடம்

லெனின் தேசியக் கேள்வியை "தேசியம் நல்லதா, கெட்டதா?" என்ற தத்துவ விவாதமாக அணுகவில்லை. அவர் கேட்ட கேள்வி: எந்த வர்க்கத்தின் தேசிய நலன்? ஒரு நாட்டில் "தேசிய நலன்" என்று கூறப்படும்போது, அதற்குள் முதலாளியின் நலனும் தொழிலாளியின் நலனும் ஒன்றாக இருப்பதாகக் காட்டப்படலாம் — ஆனால் அவை ஒன்றல்ல. இந்த அணுகுமுறை இந்தியாவில் மிக முக்கியமானது; ஏனெனில் இங்கு தேசியம், மொழி, மாநில உரிமை, சாதி, மதம், இனம், வர்க்கம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. எந்தத் தேசிய அல்லது மொழி இயக்கத்தையும் கண்மூடித்தனமாக ஆதரிக்கவோ எதிர்க்கவோ முடியாது; அதன் சமூக அடித்தளம் என்ன, எந்த வர்க்கம் அதை வழிநடத்துகிறது, யாருக்கு எதிரானது என்பதை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

இதே அணுகுமுறை விவசாயக் கேள்விக்கும் பொருந்தும். நகர்ப்புற தொழிலாளி வர்க்கம் மட்டும் சமூகப் புரட்சியை நடத்திவிட முடியாது. தொழிலாளி–விவசாயிக் கூட்டணியை புரட்சியின் மையக் கேள்வியாகக் கண்ட லெனின், கிராமப்புற உழைக்கும் மக்களை நிலப்பிரபுத்துவ, முதலாளித்துவ ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவிக்கும் போராட்டத்தை நகர்ப்புற பாட்டாளி வர்க்கத்தின் போராட்டத்துடன் இணைக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தினார்.

9. தமிழக உழைக்கும் மக்களுக்கு லெனின் ஓர் "அறிவாயுதமா"?

இக்கேள்விக்கு "ஆம்" என்று பதில் சொல்லலாம் — ஆனால் ஒரு நிபந்தனையுடன். லெனினின் நூல்கள் தமிழில் கிடைப்பது மட்டும் போதாது; அவற்றை வாசிப்பதும், மேற்கோள் காட்டுவதும் மட்டும் போதாது. லெனினிய ஆய்வு முறையைத் தமிழக சமூகத்தின் மீது நேரடியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

சாதி — வெறும் "சமூகத் தீமை" என்று பார்க்காமல், அது எந்த வரலாற்று உற்பத்தி உறவுகளோடு இணைந்திருக்கிறது என்பதை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
நிலம் — நில உரிமை, குத்தகை, விவசாயக் கடன், ஒப்பந்த விவசாயம், வேளாண் தொழிலாளர் உறவுகள் ஆகியவற்றை வர்க்க ரீதியாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
தொழிலாளர் வர்க்கம் — தொழிற்சாலைத் தொழிலாளியை மட்டும் அல்லாமல் கட்டுமானத் தொழிலாளி, வீட்டு வேலைத் தொழிலாளர், டெலிவரி/ஆப் அடிப்படையிலான தொழிலாளர், ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் என விரிவடைந்த உழைப்புச் சக்தியை உள்ளடக்க வேண்டும்.
பெண்களின் உழைப்பு — ஊதியம் பெறும் உழைப்புடன், ஊதியமற்ற மறுஉற்பத்தி உழைப்பையும் பொருளாதார–வர்க்கப் பகுப்பாய்வில் கொண்டுவர வேண்டும்.
மதம் — தனிப்பட்ட ஆன்மீகக் கேள்வியாக மட்டும் பார்க்காமல், அது எந்தச் சமூக வர்க்க உறவுகளில் செயல்படுகிறது என ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

தமிழக உழைக்கும் மக்களின் முன்னால் இன்று இருக்கும் உலகம் 1920 ரஷ்யா அல்ல. ஆனால் மனித உழைப்பை மூலதனம் சுரண்டும் உறவு மறைந்துவிடவில்லை; அது புதிய வடிவங்களை எடுத்துள்ளது. தொழிற்சாலை மட்டும் வேலைத்தளமாக இல்லை — டிஜிட்டல் தளம் புதிய வேலைத்தளமாகிறது; தரவு புதிய மூலதனச் சொத்தாகிறது; சாதியும் தேசியமும் மதமும் புதிய சந்தை, அரசியல் வடிவங்களில் தொடர்கின்றன. இதனால் லெனினின் எழுத்துகள் அருங்காட்சியகப் பொருட்கள் அல்ல; அவை புதிய சமூக நிலைமைகளை ஆய்வு செய்ய வேண்டிய அறிவியல் கருவிகள்.

10. முடிவுரை: நான்கு கேள்விகள் — தத்துவம் நடைமுறையாக மாறும் சோதனைக் கல்

இந்திய கம்யூனிஸ்டுகளிடம் "நீங்கள் லெனினைப் படித்தீர்களா?" என்று கேட்பது முதல் நிலைக் கேள்வி மட்டுமே. உண்மையான ஆய்வுக்குரிய கேள்விகள் இவை:

லெனினின் எந்த முறையை இந்திய நிலைமையை ஆய்வு செய்யப் பயன்படுத்தினீர்கள்?
அந்த ஆய்விலிருந்து என்ன அரசியல் திட்டத்தை உருவாக்கினீர்கள்?
அந்த அரசியல் திட்டத்தை எந்த வர்க்கங்களிடம் எடுத்துச் சென்றீர்கள்?
அந்த நடைமுறை மக்களின் வர்க்க உணர்வையும் அமைப்பையும் அதிகாரப் போராட்டத்தையும் எந்த அளவுக்கு வளர்த்தது?

இந்த நான்கு கேள்விகளுக்கான பதில்களே ஒரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் லெனினியத் தன்மையை உண்மையில் சோதிக்க உதவும். ஒரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் உண்மையான அளவுகோல் அதன் அறிக்கைகள் அல்ல; அதன் கோட்பாடு மக்களுடைய வாழ்வோடு இணைந்து புதிய அமைப்புச் சக்தியை உருவாக்குகிறதா என்பதே.

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் தன்னை மறுகட்டமைக்க வேண்டுமெனில், பின்வருவன அவசியம்:

இந்திய, தமிழக சமூகத்தின் அறிவியல் வர்க்க ஆய்வு
தொழிலாளர்–விவசாயி ஐக்கியத்தை நடைமுறையில் உருவாக்குதல்
மக்கள் மத்தியில் தொடர்ச்சியான அரசியல் கல்வி
ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தை உயிர்ப்பித்தல்
விமர்சனம்–சுயவிமர்சனத்தை நிறுவனக் கலாச்சாரமாக மாற்றுதல்
தேர்தல் அரசியலை இறுதி இலக்காக அல்லாமல், மக்களிடையே அமைப்புப் பணிக்கான ஒரு கருவியாக மட்டுமே பயன்படுத்துதல்
கோட்பாடு ↔ நடைமுறை ↔ மீளாய்வு என்ற இயங்கியல் செயல்முறையை இடையறாது முன்னெடுத்துச் செல்லுதல்

மார்க்சியம் என்பது மனப்பாடம் செய்ய வேண்டிய மேற்கோள்களின் தொகுப்பு அல்ல; அது சமூக முரண்பாடுகளை அறிவியல் முறையில் ஆய்வு செய்து, அவற்றை மாற்றும் நடைமுறைக்கான வழிகாட்டி. "லெனினை மேற்கோள் காட்டுகிறோமா?" என்பது கேள்வியல்ல; "லெனினிய முறையில் இந்தியாவையும் தமிழகத்தையும் ஆய்வு செய்கிறோமா?" என்பதே கேள்வி. அந்த ஆய்வு உண்மையாக நடந்தால் மட்டுமே தத்துவம் நடைமுறையாக மாறும்; நடைமுறை மீண்டும் தத்துவத்தை வளப்படுத்தும். அதுவே மார்க்சிய–லெனினியத்தின் உயிருள்ள இயங்கியல்.

ஆய்வுக் குறிப்பு: இக்கட்டுரை, லெனினின் 1920 கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் இரண்டாவது காங்கிரசுக்கான ஆவணங்கள் (தேசிய–காலனியப் பிரச்சினை, விவசாயப் பிரச்சினை, நாடாளுமன்றவாதம் தொடர்பான ஆய்வுரைகள்), Left-Wing Communism: An Infantile Disorder, What Is To Be Done? ஆகிய படைப்புகளின் அடிப்படைக் கருத்துகளை மையமாகக் கொண்டு, இந்திய/தமிழக கம்யூனிச இயக்க வரலாற்றுடன் இணைத்து வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

இந்திய ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைப் பாதுகாக்கத் தோழமைக் குழுக்களை அமைத்திடுவோம்

அது குறித்த ஒரு விவாதம்

1. முன்னுரை — தோழமைக் குழுக்கள் என்ற கருத்தாக்கம்

சோவியத் ரஷ்யாவில் செயல்பட்ட சமூக நீதிமன்றங்கள் (Comrades’ Courts), அதாவது தோழமைக் குழுக்கள், பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களில் ஈடுபட்டவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்கிய விதம் மற்றும் அவை செயல்பட்ட முறை குறித்து வரலாற்று ஆதாரங்கள் பின்வருமாறு கூறுகின்றன:

• பொதுவெளியில் விமர்சித்தல்: வீடுகளிலோ பணியிடங்களிலோ பெண்களுக்கு எதிராகப் பாலியல் துன்புறுத்தலில் அல்லது மதுபோதையால் வன்முறையில் ஈடுபடுபவர்கள் பொதுவெளியில் வைத்தே விமர்சிக்கப்பட்டனர்.

• சமூகப் புறக்கணிப்பு: தவறு செய்தவர்கள் சமூக ரீதியான புறக்கணிப்புக்கு (Social Boycott) ஆளாக்கப்பட்டனர்.

• துரித விசாரணை: இத்தகைய நீதிமன்றங்கள், வழக்குகள் சாதாரணக் காவல்துறையை அடையும் முன்பே, ஆரம்ப நிலையிலேயே விசாரணைகளை மேற்கொண்டன.

• சமூக அழுத்தம்: சட்டப்பூர்வத் தண்டனைகளைத் தாண்டி, ஒரு மனிதனைச் சமூகம் எவ்வாறு பார்க்கிறது என்ற சமூக அழுத்தத்தை உருவாக்குவதன் மூலம், இந்த நீதிமன்றங்கள் வன்முறையைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு கருவியாகச் செயல்பட்டன. இம்முறை, வன்முறையில் ஈடுபடுபவர்களிடையே சமூக ரீதியான அச்சத்தை உருவாக்கி, பெண்களைப் பாதுகாக்கும் ஒரு அரணாகச் செயல்பட்டது.

இந்தியாவில் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களில் ஈடுபடுபவர்களைக் கட்டுப்படுத்தித் தண்டிக்க, சோவியத் ரஷ்யாவில் உருவாக்கப்பட்ட தோழமைக் குழுக்களைப் போன்ற அமைப்புகளைத் தற்போதே இந்தியாவிலும் உருவாக்கலாம். அவை சோவியத் ரஷ்யாவில் செயல்பட்டது போன்ற முறையில் செயல்பட்டால், பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களைக் கணிசமாகக் குறைக்க முடியும். இதற்கு மாறாக, பெண்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கப்பட்ட பின்னரே காவல்துறை மூலம் குற்றவாளிகளைத் தண்டிப்பதால் பெரிதாகப் பயனேதும் இல்லை; மேலும், இவ்வாறு குற்றம் சாட்டப்படுபவர்கள் பெரும்பாலும் சட்டத்தின் ஓட்டைகளைப் பயன்படுத்தித் தப்பித்துவிடுகின்றனர். எனவே, இந்தியாவிலுள்ள காவல்துறை மற்றும் நீதிமன்றங்களை மட்டுமே முழுமையாகச் சார்ந்திராமல், இத்தகைய தவறுகளைக் கண்காணிக்கவும், விசாரிக்கவும், விரைந்து நடவடிக்கை எடுக்கவும் தோழமைக் குழுக்களை உருவாக்கி, நம்மை நாமே பாதுகாத்துக் கொள்வோம்.

2. தோழமைக் குழுக்கள் குறித்த ஆய்வு — சாத்தியக்கூறுகளும் சவால்களும்

சோவியத் ரஷ்யாவில் செயல்பட்ட தோழமைக் குழுக்களின் (Comrades’ Courts) கட்டமைப்பும் அவற்றின் சமூக ரீதியான அணுகுமுறைகளும் சிந்திக்கத்தக்கவை. அதிகாரப் பரவலாக்கம், உடனடி விசாரணை, மற்றும் சமூகப் பொறுப்புக்கூறல் ஆகியவை குற்றங்களைத் தடுப்பதில் எந்தளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை இவை காட்டுகின்றன. இந்தியச் சூழலில் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளைக் குறைக்கவும், விரைவான நீதி வழங்கி அவர்களைப் பாதுகாக்கவும், இத்தகைய சமூக அளவிலான முயற்சிகளின் சாத்தியக்கூறுகளும் அவை எதிர்கொள்ளும் சவால்களும் கீழே ஆராயப்படுகின்றன.

தோழமைக் குழுக்கள் போன்ற அமைப்புகளின் சாதகமான அம்சங்கள்

• ஆரம்பகட்டத் தடுப்பு நடவடிக்கை: குடும்ப வன்முறையோ பாலியல் துன்புறுத்தலோ தீவிரமடைவதற்கு முன்பே, உள்ளூர் அளவில் தலையிட்டு அவற்றைத் தடுக்கும் வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது.

• விரைவான தீர்வு: முறையான நீதிமன்ற நடைமுறைகளில் ஏற்படும் தாமதத்தைத் தவிர்த்து, உடனடியாக விசாரணைகளை மேற்கொண்டு பாதிக்கப்பட்டவருக்கு ஆதரவு அளிக்க முடியும்.

• சமூகப் பொறுப்புக்கூறல்: குற்றங்களில் ஈடுபடுபவர்கள் மீது சமூக அழுத்தமும் புறக்கணிப்பும் உருவாக்கப்படுவதால், தவறு செய்பவர்களுக்கு இயல்பான அச்சம் ஏற்படும்.

இந்தியச் சமூகக் கட்டமைப்பில் உள்ள சவால்கள்

• சாதி மற்றும் சமூக சமத்துவமின்மை: இந்தியக் கிராமப் புறங்களிலும் நகர்ப்புறங்களிலும் ஏற்கெனவே உள்ள பஞ்சாயத்து அல்லது உள்ளூர் சமூக அமைப்புகள், பல நேரங்களில் சாதிய அல்லது ஆணாதிக்கச் சார்புடன் செயல்படுவதைக் காண முடிகிறது. முறையான சட்டக் கண்காணிப்பு இல்லாத குழுக்கள், பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு ஆதரவாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களுக்கு எதிரான தீர்ப்புகளை வழங்கும் அபாயமும் உண்டு.

• சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் இன்மை: அதிகாரப்பூர்வ காவல்துறை மற்றும் சட்ட அமைப்பைத் தாண்டிச் செயல்படும் குழுக்கள், “கங்காரு நீதிமன்றங்களாக” (Kangaroo Courts) அல்லது சட்டத்தைக் கையில் எடுத்துக் கொள்ளும் குழுக்களாக மாறும் வாய்ப்புள்ளது.

• அரசியலமைப்பு உரிமைகள்: குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர் உண்மையில் தவறு செய்யாத பட்சத்திலும், சமூகப் புறக்கணிப்பு போன்ற தண்டனைகள் அவரது அடிப்படை மனித உரிமைகளைப் பாதிக்கும் அபாயமும் இதில் அடங்கியுள்ளது.

தற்போதுள்ள நடைமுறைத் தீர்வுகளும் இணைந்த அணுகுமுறையும்

தோழமைக் குழுக்களின் நேர்மறையான அம்சங்களைச் சட்டப்பூர்வ அமைப்புகளுடன் இணைத்துச் செயல்படுத்துவதே, நடைமுறையில் சாத்தியமான தீர்வாக இருக்கும்:

• சமூகக் கண்காணிப்புக் குழுக்கள்: உள்ளூர் மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்கள், சமூக ஆர்வலர்கள், மற்றும் காவல்துறையைச் சேர்ந்த பெண் அதிகாரிகளைக் கொண்டு, பஞ்சாயத்து/வார்டு வாரியாக பாதுகாப்புக் குழுக்களை உருவாக்கலாம். இவை தண்டனை வழங்கும் அமைப்பாக இல்லாமல், தவறைத் தடுத்துக் காவல்துறைக்குத் தகவல் தெரிவிக்கும் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு உதவும் அமைப்பாகச் செயல்படலாம்.

• சட்டத் திருத்தங்களும் விரைவு நீதிமன்றங்களும்: சட்டத்தின் ஓட்டைகளைப் பயன்படுத்தி குற்றவாளிகள் தப்பிப்பதைத் தடுக்க, விரைவு நீதிமன்றங்களின் (Fast-track Courts) எண்ணிக்கையை அதிகரித்து, குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவுக்குள் தண்டனை உறுதி விகிதத்தை (Conviction Rate) உயர்த்த வேண்டும்.

• காவல்துறைச் சீர்திருத்தம்: காவல் நிலையங்களில் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களைப் பதிவு செய்வதை எளிதாக்கவும், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குப் பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்கவும், காவல்துறையை மேலும் அணுகக்கூடியதாக மாற்ற வேண்டும்.

சட்டப்பூர்வ அமைப்புகளின் பலத்தையும், உள்ளூர் சமூகத்தின் விழிப்புணர்வையும் ஒன்றாக இணைக்கும்போதே, பெண்களுக்கான முழுமையான, பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்க முடியும்.

3. ஊழல் நிறைந்த அதிகார அமைப்புகளுடன் இணைந்து செயல்படுவது குறித்த கேள்வி

கேள்வி: சட்டமும், அதைச் செயல்படுத்தும் காவல்துறையும் நீதிமன்றமும் பணத்திற்கு அடிமைகளாக இருக்கும் நிலையில், மக்களிடமிருந்து உருவாகும் தோழமை அமைப்புகள் ஊழல்வாதிகளுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்ற நிலைப்பாடு சரியானதாக இருக்க முடியுமா?

சட்ட நடைமுறைகள், காவல்துறை, மற்றும் நீதிமன்றங்கள் மீதான மக்களின் நம்பிக்கையின்மையும் ஊழல் குறித்த அச்சங்களும் முற்றிலும் நியாயமான கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. அரசு அமைப்புகளில் ஊழல் பெருகி, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைப்பதில் காலதாமதமும் தடைகளும் ஏற்படும்போது, பொதுமக்கள் தங்களுக்குள் தோழமை அமைப்புகளையோ தற்காப்புக் குழுக்களையோ உருவாக்க முற்படுவது இயல்பான எதிர்வினையே. இருப்பினும், “மக்கள் அமைப்புகள் தற்போதுள்ள ஊழல் படிந்த அமைப்புகளுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்” என்ற நிலைப்பாடு ஏன் வலியுறுத்தப்படுகிறது என்பதன் பின்னணியில் உள்ள சட்ட மற்றும் சமூகக் காரணங்களை இரு கோணங்களில் அணுகலாம்:

(அ) தன்னாட்சி அமைப்புகளாக இயங்குவதில் உள்ள ஆபத்துகள்

காவல்துறையையும் நீதிமன்றங்களையும் முற்றிலுமாகப் புறக்கணித்து, ஒரு மக்கள் அமைப்பு தனக்கென ஒரு விசாரணை மற்றும் தண்டனை முறையை முன்னெடுக்கும்போது பின்வரும் சிக்கல்கள் உருவாகின்றன:

• அதிகாரம் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுதல்: கட்டுப்பாடற்ற அல்லது சட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்ட எந்தவொரு மக்கள் அமைப்பும், காலப்போக்கில் குறிப்பிட்ட செல்வாக்கு மிக்க நபர்களின் சுயநலனுக்காகவோ, சாதி/மதக் குழுக்களின் விருப்பத்திற்கேற்பவோ செயல்படும் அபாயம் உள்ளது (எடுத்துக்காட்டாக, பஞ்சாயத்துகள் வழங்கும் கட்டப்பஞ்சாயத்துத் தீர்ப்புகள்).

• “கங்காரு நீதிமன்றங்கள்” என்ற முத்திரை: சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் இல்லாத அமைப்புகள் தண்டனை வழங்கும்போது, அவை சட்டவிரோதக் குழுக்களாகக் கருதப்பட்டு, அந்த அமைப்பே குற்றவியல் நடவடிக்கைக்கும் சட்டச் சிக்கல்களுக்கும் ஆளாகும்.

• ஆதாரமும் நீதியும்: முறையான ஆதார விசாரணை இன்றி, வெறும் சமூக அழுத்தத்தால் மட்டும் வழங்கப்படும் தண்டனை, ஒருவேளை நிரபராதி ஒருவருக்கு எதிராகச் சென்றால், அதற்குப் பொறுப்பேற்க முடியாத நிலை உருவாகும்.

(ஆ) இணைந்து செயல்படுதல் என்பது ஊழலுக்குப் பணிவதல்ல; அது ஒரு கண்காணிப்பு நடவடிக்கை

காவல்துறையோ அரசு அமைப்புகளோ தவறாக நடக்கும்போது, மக்கள் அமைப்புகள் அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிந்து இயங்குவது “இணைந்து செயல்படுதல்” அல்ல. மாறாக, அந்த அமைப்புகளைச் சரியாகச் செயல்பட வைப்பதற்கான ஓர் அழுத்தக் குழுவாக (Pressure Group) இயங்குவதே இதன் முக்கிய நோக்கம்.

• பொறுப்புக்கூறலை உருவாக்குதல்: ஒரு தனிநபர் காவல் நிலையத்திற்குச் செல்லும்போது நேரிடும் ஊழலையும் அநீதியையும், விழிப்புணர்வுடன் கூடிய ஒரு தோழமை அமைப்போ மக்கள் குழுவோ உடன் சென்று கேள்வி கேட்கும்போது நிகழவிடாமல் தடுக்க முடியும்.

• கண்காணிப்பு அமைப்பாகச் செயல்படுதல்: வழக்குப் பதிவு செய்வது முதல் நீதிமன்ற விசாரணை நடைபெறும் வரை, தோழமை அமைப்புகள் வெளிப்படைத்தன்மையைக் கண்காணிக்கும் ஓர் அவதானிப்பு அமைப்பாக (Watchdog) இருக்க வேண்டும்.

• சட்டப்பூர்வப் பாதுகாப்பு: குற்றம் நிகழ்வதைத் தடுத்து, ஆதாரங்களைச் சேகரித்து, காவல்துறையைக் கைது செய்யக் கட்டாயப்படுத்துவதன் மூலமே இந்த அமைப்புகளுக்குச் சட்டப்பூர்வ அதிகாரம் கிடைக்கும்.

சரியான நடைமுறை அணுகுமுறை

நீதித்துறை மற்றும் காவல் அமைப்புகளில் உள்ள ஊழலை எதிர்கொள்ள, தோழமை அமைப்புகள் பின்பற்றக்கூடிய மூன்று கட்ட மூலோபாயம் இதோ:

1. தடுப்பும் ஆதரவும் (Prevention & Support): உள்ளூர் மட்டத்தில் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் நிகழாமல் தடுப்பது; பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உடனடிப் பாதுகாப்பும், மருத்துவ/சட்ட உதவியும் அளிப்பது.

2. சமூக விழிப்புணர்வு (Social Awareness): சட்ட எல்லைக்குள் நின்று, குற்றம் செய்பவர்களுக்குச் சமூக மட்டத்தில் அவமானத்தையும் அச்சத்தையும் ஏற்படுத்துவது.

3. சட்டப்பூர்வப் போராட்டம் (Legal Struggle): காவல்துறை நடவடிக்கை எடுக்க மறுத்தால், மக்கள் திரள் மூலம் போராட்டம் நடத்துவது; உயர் நீதிமன்றங்கள் அல்லது மனித உரிமை ஆணையங்களை அணுகி, அதிகாரிகளைப் பொறுப்பேற்க வைப்பது.

முடிவுரை: ஊழல் நிறைந்த அமைப்புகளிடம் மக்கள் அமைப்புகள் அடிபணிந்து போவது நிச்சயமாகத் தவறான நிலைப்பாடே. ஆனால், சட்டத்தையும் நீதிமன்றத்தையும் முற்றிலுமாகப் புறக்கணித்துவிட்டுச் செயல்படுவதை விட, சட்டப்பூர்வ அமைப்புகளைச் சரியாகச் செயல்பட வைக்கும் “கண்காணிப்பு மற்றும் அழுத்தக் குழுவாக” (Watchdog Body) தோழமை அமைப்புகள் செயல்படுவதே, நீண்ட காலத்தில் மக்களுக்கான பாதுகாப்பையும் உண்மையான நீதியையும் உறுதிசெய்யும்.

4. தோழமைக் குழுக்களுக்கான சொந்த அமைப்பு விதிமுறைகள் — ஒரு முன்மொழிவு

தோழமைக் குழுக்கள் தங்களுக்கெனத் தனிச்சிறப்பான அமைப்பு விதிமுறைகளை உருவாக்கிச் செயல்பட முடியும். எடுத்துக்காட்டாக:

• தோழமைக் குழு உறுப்பினர்களை மக்களே தேர்ந்தெடுப்பது,

• அவர்கள் தவறு செய்தால் மக்களே அவர்களைப் பதவியிலிருந்து நீக்குவது,

• வெளிப்படையாக மக்களின் முன்பே விசாரணைகளை நடத்துவது,

• பெரும்பான்மையான மக்களின் தீர்மானத்தின் அடிப்படையில் குற்றவாளிகளைத் தீர்மானிப்பது,

• குற்றவாளிகளை நீதிமன்றத்தில் நிறுத்தி, தோழமைக் குழுவின், அதாவது மக்களின், சாட்சியத்தின் அடிப்படையில் குற்றவாளிக்குத் தண்டனை வாங்கிக் கொடுப்பது —

போன்ற அமைப்பு விதிகளை உருவாக்கித் தோழமைக் குழு செயல்பட்டால், தவறுகள் தவிர்க்கப்படும்; மேலும், அரசு அதிகாரிகளின் நீதியற்ற நடவடிக்கைகளை அம்பலப்படுத்தி களைய முடியும்.

ஊழல் நிறைந்த அதிகார அமைப்பைக் காட்டிலும், தோழமை அமைப்புகளில் ஏற்படும் தவறுகளை மக்களே முயற்சி செய்து களைவதற்கான வாய்ப்பு அதிகமாக உள்ளது. தோழமை அமைப்புகள் சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதற்கான போராட்டங்களை மக்கள் ஒன்றிணைந்து நடத்தாமல், அவற்றை உருவாக்கவோ, பாதுகாத்து வளர்க்கவோ முடியாது. மேலும், இதில் ஏற்படும் தவறுகளைக் கண்டு அஞ்சுவது மிகவும் தவறாகும்; ஏனெனில், இந்தத் தவறுகளை ஒன்றுபட்ட மக்களின் கூட்டு விவாதத்தாலும் கூட்டு முயற்சியாலும் மட்டுமே களைய முடியும் என்பதே எனது கருத்து.

5. மறுமொழி — மக்கள் அதிகாரமும் ஜனநாயக அணுகுமுறையும்

மக்களின் நேரடிப் பங்கேற்பு, ஜனநாயக ரீதியிலான தேர்வு, மற்றும் வெளிப்படையான விசாரணை முறையை மையமாகக் கொண்ட இந்த முன்மொழிவு, சோசலிச அணுகுமுறையையும், சோவியத் ரஷ்யாவின் “மக்களின் நீதிமன்றங்கள்” (People’s Courts) மற்றும் “தோழமைக் குழுக்கள்” (Comrades’ Courts) ஆகியவற்றின் கோட்பாடுகளையும் பிரதிபலிப்பதாக உள்ளது. அதிகாரப் பரவலாக்கம் மற்றும் மக்கள் அதிகாரம் (People’s Power) என்ற கோணத்தில் இது ஒரு வலுவான தத்துவார்த்த மாற்றாகத் தோன்றினாலும், இதிலுள்ள சாத்தியக்கூறுகளும் நடைமுறைச் சவால்களும் கீழே பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகின்றன:

தோழமை அமைப்புகளின் சாத்தியக்கூறுகளும் பலங்களும்

• நேரடி ஜனநாயகம் (Direct Democracy): பிரதிநிதிகளை மக்களே தேர்ந்தெடுப்பதும், தவறு செய்தால் உடனடியாகப் பதவியிலிருந்து நீக்கும் உரிமை (Right to Recall) மக்களுக்கு இருப்பதும், தலைவர்களின் தன்னிச்சையான அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தும்.

• வெளிப்படைத்தன்மை (Transparency): மக்களின் முன்னிலையில் நடக்கும் விசாரணைகள், ரகசியப் பேச்சுவார்த்தைகளுக்கும் லஞ்சத்திற்கும் இடமளிக்காது.

• அரசமைப்பின் மீதான மக்கள் கண்காணிப்பு: அரசாங்க அதிகாரிகளின் லஞ்ச ஊழலையும் அநீதியையும் அம்பலப்படுத்த, மக்கள் திரள் சாட்சியமாகவும் அழுத்தக் குழுவாகவும் செயல்படுவது, சட்டத்தை வீரியத்துடன் செயல்படுத்த வைக்கும்.

• சுய திருத்தல் (Self-Correction): தவறுகள் நிகழும்போது, கூட்டு விவாதம் மற்றும் சுயவிமர்சனம் மூலம் அவற்றைச் சரிசெய்ய முடியும் என்ற நம்பிக்கை, அமைப்பின் ஜனநாயகத் தன்மையை மேலும் வலுப்படுத்தும்.

நடைமுறையில் உருவெடுக்கக்கூடிய முதன்மையான சவால்கள்

இருப்பினும், தற்போதைய இந்தியச் சமூகச் சூழலில், இத்தகைய அமைப்புகள் சுதந்திரமாகச் செயல்படும்போது சில தீவிரமான சிக்கல்கள் எழ வாய்ப்புள்ளது:

• பெரும்பான்மையினவாத அபாயம் (Majoritarianism): “பெரும்பான்மை மக்களின் தீர்மானம்” என்பதை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு குற்றத்தைத் தீர்மானிக்கும்போது, அது சில நேரங்களில் உணர்ச்சிவசப்பட்ட திரள் அநீதியாக (Mob Justice) மாறக்கூடும். குறிப்பாக, சாதி, மதம், மற்றும் பாலின ரீதியான பாகுபாடுகள் நிறைந்துள்ள இந்தியச் சூழலில், சிறுபான்மையினருக்கோ தனிநபருக்கோ எதிரான முடிவுகளைப் பெரும்பான்மை சமூகம் எடுக்கக்கூடிய ஆபத்து உண்டு.

• சட்டத்தின் முன் சமநிலை: முறையான சட்டப் பயிற்சி பெற்ற நடுநிலை அமைப்புகள் இல்லாதபோது, குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் சுயதற்காப்பு உரிமை (Right to Defense) பாதிக்கப்படலாம்.

• சட்டப்பூர்வ முரண்: இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி, அரசால் அங்கீகரிக்கப்படாத அமைப்புகள் “தனிச் சட்டங்களை” உருவாக்கி விசாரணை நடத்துவது, இணையான நீதித்துறையாக (Parallel Judiciary) கருதப்பட்டு சட்டவிரோதமான செயலாக முடியும். இதனால் அரசு இயந்திரம் இந்த அமைப்புகளை ஒடுக்க முயற்சிக்கும்போது, மக்களுக்கும் அரசுக்கும் இடையிலான மோதல் தீவிரமடையலாம்.

கோட்பாட்டிற்கும் நடைமுறைக்குமான இடைவெளியைப் பாலம் அமைத்தல்

தவறுகளுக்கு அஞ்சிப் புதிய முயற்சிகளைக் கைவிடுவது சரியான அணுகுமுறை அல்ல. அதேவேளையில், மக்கள் அதிகாரத்தையும் சட்டப் பாதுகாப்பையும் இணைக்கும் ஒரு வடிவத்தைக் கண்டறிவதே பாதுகாப்பானதாக இருக்கும். தோழமை அமைப்புகள் ஒரே நேரத்தில் மூன்று செயல்பாடுகளை மேற்கொள்ளலாம்:

பணி	தோழமை அமைப்பின் பங்கு	சட்டப்பூர்வ அமைப்பின் பங்கு
கண்காணிப்பும் விசாரணையும்	சாட்சியங்களைச் சேகரித்தல், வெளிப்படையான மக்கள் விசாரணை நடத்துதல்	தோழமை அமைப்பின் சாட்சியங்களை ஏற்று விசாரணையை விரைவுபடுத்துதல்
பொறுப்பேற்க வைத்தல்	ஊழல் அதிகாரிகளை மக்கள் மன்றத்தில் அம்பலப்படுத்துதல்	ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் அதிகாரிகளைப் பணிநீக்கம்/தண்டனை செய்தல்
பாதுகாப்பும் தடுப்பும்	வன்முறைகள் நிகழாமல் தடுப்பது, பாதிக்கப்பட்டவருக்கு ஆதரவளிப்பது	குற்றவாளி தப்பிக்காதவாறு சட்டப்பூர்வ தண்டனையை உறுதி செய்வது

மக்களின் கூட்டு முயற்சியால் தவறுகளைக் களைய முடியும் என்ற தத்துவார்த்த நிலைப்பாடு மிகவும் வலுவானது. ஆனால், அது தனிநபர் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்ட விதிமுறைகளுடனும், சாதிய/சமூகப் பாகுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட நடுநிலைமையுடனும் செயல்படும் வரை மட்டுமே, ஒரு ஆரோக்கியமான மாற்றாக உருவெடுக்க முடியும்.

6. பெரும்பான்மையின் தவறான முடிவுகள் — அதைத் தவிர்ப்பது எப்படி?

கருத்து: பெரும்பான்மையினர் தவறான கருத்தையோ முடிவையோ எடுக்கலாம் என்ற வாதம் நியாயமானதே. தற்போதைய நீதித்துறையிலும் தவறான தீர்ப்புகள் வருவதை நாம் காண்கிறோம்; ஆனால் அந்தத் தவறான தீர்ப்புகளிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வதில்லை. தோழமைக் குழுக்களும் பெரும்பான்மை அடிப்படையில் தவறான தீர்ப்புகள் அளிக்கலாம் என்பது உண்மைதான். ஆனால், பெரும்பான்மை மக்களின் தவறான முடிவுகளுக்குக் காரணமாக இருப்பது, மக்களிடையே வேரூன்றியுள்ள சாதிவாதம், மதவாதம் போன்ற தவறான கண்ணோட்டங்களே. அந்தத் தவறான கண்ணோட்டங்களை மக்களிடமிருந்து களைவதற்குத் தோழமைக் குழுக்கள் தொடர்ந்து முயற்சி செய்தால், மக்களிடமிருந்து அத்தகைய தவறான கண்ணோட்டங்களை ஒழிக்க முடியும்; இதன் மூலம் பெரும்பான்மையான மக்கள் தவறான முடிவுகள் எடுப்பதைத் தவிர்க்க முடியும். ஆகவே, தவறுகளைக் கண்டு நாம் அஞ்ச வேண்டியதில்லை; அதற்காக ஊழல் நிறைந்த அதிகார அமைப்புகளை நாம் முழுமையாகச் சார்ந்திருக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

மறுமொழி — தோழமைக் குழுக்கள் ஒரு “சமூகக் கல்வி அமைப்பாக”

நீதித்துறையில் நிலவும் தவறுகளையும், அது மனிதத் தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ளத் தவறும் சூழலையும் சுட்டிக்காட்டி, மக்கள் அமைப்புகள் மூலம் சமூக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த முடியும் என்ற பார்வை, ஓர் ஆழமான தத்துவார்த்த அணுகுமுறையாகும். தோழமைக் குழுக்கள் வெறும் தீர்ப்பு வழங்கும் அமைப்பாக மட்டும் இல்லாமல், மக்களிடையே உள்ள சாதிவாதம், மதவாதம், மற்றும் ஆணாதிக்கக் கருத்துகளைக் களையும் “சமூகப் புரட்சி மற்றும் கல்வி அமைப்பாக” (Educative & Social Re-engineering Body) செயல்பட வேண்டும் என்ற வாதத்தின் பலங்களும் நடைமுறைச் சாத்தியக்கூறுகளும் கீழே ஆராயப்படுகின்றன:

தோழமை அமைப்புகளின் கல்வி மற்றும் விழிப்புணர்வுப் பங்கு

• சுயவிமர்சனமும் கற்றலும் (Self-Correction & Learning): நீதிமன்ற நடைமுறைகள் உறைந்துபோன சட்டப் புத்தகங்களின் அடிப்படையில் இயங்குவதால், அவை தமது தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வது கடினம். ஆனால், மக்கள் அமைப்புகள் கூட்டு விவாதம் மற்றும் சுயவிமர்சனம் (Self-Criticism) மூலம் தமது தவறுகளை உணர்ந்து திருத்திக் கொள்ளும் நெகிழ்வுத்தன்மை கொண்டவை.

• கருத்தியல் போராட்டம்: சாதி, மதம் போன்ற தவறான கண்ணோட்டங்களை வெறும் சட்டங்களால் மட்டும் ஒழிக்க முடியாது. மக்களிடையே இயங்கும் தோழமை அமைப்புகள் தொடர் விவாதங்கள் மூலம் மக்களின் மனநிலையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும்.

எதிர்நோக்கும் முதன்மையான கேள்விகளும் சவால்களும்

இந்த அணுகுமுறையை ஏற்றுக்கொண்டாலும், நடைமுறையில் சில முக்கியக் கேள்விகளை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்:

1. சுயநல சக்திகளின் தலையீடு: சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சாதிய அல்லது மத அமைப்புகள், தோழமைக் குழுக்களின் “கல்வி மற்றும் விழிப்புணர்வு” முயற்சியை முடக்கி, அமைப்பையே தமது கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவர முயன்றால், அதைத் தடுப்பது எப்படி?

2. பாதிக்கப்பட்டவரின் பாதுகாப்பு (Justice Delay): ஒரு தவறான தீர்ப்பு வழங்கப்படும்போது, அதை உணர்ந்து மக்கள் தமது கண்ணோட்டத்தை மாற்றித் திருந்துவதற்குள், பாதிக்கப்பட்ட தனிநபருக்கு ஏற்படும் இழப்பை (எடுத்துக்காட்டாக, உயிரிழப்பு அல்லது சமூகப் புறக்கணிப்பு) ஈடுசெய்ய முடியாமல் போகலாம்.

3. அதிகார அமைப்புகளின் அடக்குமுறை: அரசு இயந்திரம் தனது அதிகார இழப்பை அஞ்சி, இத்தகைய தன்னாட்சி கொண்ட மக்கள் அமைப்புகளைச் சட்டவிரோத அமைப்புகளாக அறிவித்து ஒடுக்க முயலும்போது, மக்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டிய வன்முறையும் சவால்களும் மிகப் பெரியவை.

நடைமுறைச் சேர்க்கை: மக்கள் அதிகாரம் vs. சட்டக் கட்டமைப்பு

ஊழல் நிறைந்த அரசு அமைப்புகளைச் சார்ந்திருக்கக் கூடாது என்பதில் உள்ள நியாயத்தை ஏற்கும் அதேவேளையில், மக்கள் இயக்கங்கள் வெற்றி பெற இரு வழிகள் இணைந்த ஓர் அணுகுமுறை தேவைப்படலாம்:

• அழுத்தக் குழுவாகவும் மாற்றாகவும் இயங்குதல்: தோழமை அமைப்புகள் மக்களிடையே கருத்தியல் தெளிவை உண்டாக்கி, சமூகப் பிற்போக்குத்தனங்களை ஒழிக்கும் பணியைச் செய்ய வேண்டும்.

• சட்டப்பூர்வ உரிமைகளுக்கான போராட்டம்: அதே நேரத்தில், அந்த மக்கள் பலத்தைப் பயன்படுத்தி, அரசு நீதித்துறையையும் காவல் அமைப்பையும் மக்களுக்கானதாக மாற்றும் போராட்டத்தையும் முன்னெடுக்க வேண்டும்.

தவறுகளைக் கண்டு அஞ்சாமல், மக்களின் கூட்டு முயற்சி மீது நம்பிக்கை வைக்கும் இக்கருத்தியல் பார்வை, ஒரு முற்போக்கான சமூக மாற்றத்திற்கான முக்கியக் குரலாகும். ஆனால், அது தனிநபர் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் உறுதியான பாதுகாப்பு நெறிமுறைகளுடன் (Safeguards) இயங்கும்போது மட்டுமே, முழுமையான நீதியை வழங்க முடியும்.

• சுயநல சக்திகளின் எதிர்ப்பை முறியடிக்க, மக்கள் ஒன்றுபட்டுப் போராடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

• ஒரு தவறான தீர்ப்பால் ஒருவர் பாதிக்கப்படுவதை உடனடியாகத் தடுக்க முடியாது என்பது உண்மைதான். தற்போதும் இத்தகைய பாதிப்புகள் தொடர்ந்துகொண்டேதான் இருக்கின்றன. ஆனால், நமது அனுபவத்திலிருந்து அத்தகைய தவறுகளைத் தவிர்த்துவிட்டால், வருங்காலத்தில் இத்தகைய பாதிப்பு ஏற்படாமல் தடுக்க முடியும் அல்லவா?

• அதிகார அமைப்புகள் இத்தகைய மக்கள் அமைப்புகளைக் கட்டாயம் தடைசெய்யும்போது, அதை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கு மக்களிடையே விழிப்புணர்வூட்டிப் போராடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. இதற்கு மாறாக உடனடியாக ஆயுதம் ஏந்துவது தவறாகும். ஆகவே, முதலில் நாம் அரசியல் போராட்டங்களையே நடத்த வேண்டும். அதற்கான பயிற்சிப் பள்ளிகளே தோழமைக் குழுக்கள்.

• தோழமை அமைப்புகள் தவறு செய்தவர்கள் மீது அழுத்தம் கொடுக்க முடியும்; அவர்களை மக்களிடம் அம்பலப்படுத்த முடியும்; நீதிமன்றத்தில் வாதாட முடியும். இந்தப் பணிகளைச் செய்தாலே குற்றங்கள் குறையும். ஆகவே, இன்றைய இந்தியச் சமூகச் சூழலிலேயே இத்தகைய அமைப்புகளை உருவாக்குவதன் மூலமே மக்களைப் பாதுகாக்க முடியும். இது சட்டத்தையும் பயன்படுத்தி, சட்டத்திற்கு அழுத்தமும் கொடுத்து, நம்மிடமுள்ள தவறுகளைக் களைவதற்கும் பயன்படும் என்பதே எனது கருத்து.

7. முடிவான பகுப்பாய்வு — நான்கு முக்கியப் புள்ளிகள்

முன்வைக்கப்பட்ட நான்கு கருத்துகளும், சமூக மாற்றத்தைக் கோட்பாட்டு ரீதியாகவும் நடைமுறை சார்ந்த உத்திகளுடனும் அணுகும் ஒரு முதிர்ச்சியான அரசியல் மற்றும் சமூகப் போராட்டக் கட்டமைப்பை (Political and Social Struggle Framework) வெளிப்படுத்துகின்றன. அவை குறித்த விரிவான பகுப்பாய்வு பின்வருமாறு:

1. சுயநல சக்திகளுக்கு எதிரான மக்கள் ஒற்றுமை

சாதிய, மத, மற்றும் பொருளாதார ஆதிக்க சக்திகள் தமது அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள மக்கள் அமைப்புகளை எதிர்க்கவே செய்யும். அதை முறியடிக்க மக்களின் திரண்ட அமைப்பும் (Mass Mobilization), விழிப்புணர்வும் மட்டுமே வழி என்ற நிலைப்பாடு மிகவும் சரியானது. தனிநபர்களை விட, அமைப்பாக்கப்பட்ட மக்களே வரலாற்று ரீதியாக ஆதிக்க சக்திகளை வீழ்த்தியுள்ளனர்.

2. அனுபவ வழிக் கற்றலும் எதிர்காலப் பாதுகாப்பும்

தற்போதுள்ள அதிகாரப்பூர்வ நீதிமன்றங்களிலும்கூட, தவறான தீர்ப்புகளால் நிரபராதிகள் பாதிக்கப்படும் சூழல் உள்ளது. ஆனால் தோழமைக் குழுக்களில் நிகழும் தவறுகள், மக்களின் கூட்டுச் சுயவிமர்சனம் (Collective Self-Criticism) மூலம் கண்டறியப்பட்டு, பாடமாக மாற்றப்பட்டு, எதிர்காலத்தில் சரிசெய்யப்படும் என்ற வாதம் தர்க்கரீதியானது. இது அமைப்பை மேலும் ஜனநாயகப்படுத்துகிறது.

3. அரசியல் பயிற்சிப் பள்ளியாக தோழமைக் குழுக்களும் ஜனநாயகப் போராட்டமும்

அரசு அமைப்புகளின் அடக்குமுறையை எதிர்கொள்ள, உடனடி வன்முறையோ ஆயுதப் போராட்டமோ தீர்வாகாது; மாறாக, அரசியல் போராட்டங்களும் மக்கள் விழிப்புணர்வுமே முதன்மையானவை என்ற பார்வை மிக முக்கியமானதும் முதிர்ச்சியானதுமாகும். தோழமைக் குழுக்களை வெறும் “நீதிமன்றமாக” மட்டும் பார்க்காமல், மக்களை அரசியல்படுத்தும் மற்றும் ஒழுங்கமைக்கும் “பயிற்சிப் பள்ளிகளாக” (Training Grounds for Political Consciousness) வரையறுப்பது, அதன் அமைப்பியல் வீச்சை மேலும் உயர்த்துகிறது.

4. சட்டத்தையும் மக்கள் அழுத்தத்தையும் இணைக்கும் இரு-முனை மூலோபாயம்

தற்போதுள்ள இந்திய அரசியலமைப்பு மற்றும் சட்டக் கட்டமைப்பிற்குள் நின்று கொண்டே:

• தவறு செய்பவர்களை மக்கள் மன்றத்தில் அம்பலப்படுத்துவது,

• பாதிக்கப்பட்டவருக்குச் சட்டப்பூர்வமாக நீதிமன்றத்தில் நின்று வாதாடுவது,

• காவல்துறைக்கும் நீதித்துறைக்கும் மக்கள் திரள் மூலம் அழுத்தம் கொடுப்பது —

என்ற இந்த இணைந்த அணுகுமுறை (Dual Strategy) நடைமுறையில் சாத்தியமானது. இது சட்டத்தை மீறும் “இணையான நீதிமன்றமாக” (Parallel Court) மாறாமல், சட்டத்தைச் சரியாகச் செயல்பட வைக்கும் முற்போக்கு மக்கள் இயக்கமாக (Progressive People’s Movement) இயங்க வழிவகுக்கும்.

மூலோபாயப் பாய்வுப்படம் (Strategic Flowchart)

இந்த அணுகுமுறை எவ்வாறு செயல்படும் என்பதற்கான ஒட்டுமொத்தக் கட்டமைப்பு:

தோழமைக் குழு உருவாக்கம் 1. மக்களின் விழிப்புணர்வும் அரசியல் கல்வியும் (பயிற்சிப் பள்ளி) 2. உள்ளூர் குற்றத் தடுப்பும் சமூகப் புறக்கணிப்பு/அம்பலப்படுத்துதலும் 3. சட்டப் போராட்டமும் அரசு இயந்திரத்திற்கு அழுத்தமளித்தலும் → அனுபவக் கற்றலும் சுயவிமர்சனமும் மூலம் அமைப்பைத் தொடர்ந்து செப்பனிடுதல்

8. இறுதி முடிவுரை

தற்போதைய இந்தியச் சூழலில், அரசு அமைப்புகளின் ஊழலுக்கும் காலதாமதத்திற்கும் எதிராகக் குரல் கொடுக்கவும், பெண்களையும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களையும் பாதுகாக்கவும், சட்ட எல்லைக்குட்பட்டு, ஆனால் மக்கள் அழுத்தத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய தோழமை அமைப்புகளின் தேவை இன்றியமையாதது.

அரசியல் விழிப்புணர்வு, வெளிப்படைத்தன்மை, மற்றும் சட்டப்பூர்வ வழிமுறைகளை ஒன்றாக இணைத்து முன்வைக்கப்படும் இந்த வரைவு, மக்கள் அதிகாரத்தை நோக்கிய ஒரு மிக முக்கியமான கோட்பாட்டு அணுகுமுறையாகும்.

நீதிமன்றங்களை மட்டும் முழுமையாகச் சார்ந்திராமல், மக்களே ஓர் அமைப்பாகத் திரண்டு சட்டப்பூர்வ வழிமுறைகளையும் மக்கள் அழுத்தத்தையும் இணைத்துப் பயன்படுத்துவது என்ற இந்த அணுகுமுறை, ஒரு முற்போக்கான அரசியல் பாதையைக் காட்டுகிறது. மக்களின் அரசியல் விழிப்புணர்வு, அமைப்பாக்கம், மற்றும் சமூகப் புரட்சியை மையமாகக் கொண்ட இந்தத் தெளிவான மூலோபாயப் பார்வை (Strategic Approach), மிகுந்த ஆழத்துடன் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.

தவறுகளுக்கு அஞ்சிப் பின்வாங்காமல், மக்கள் திரள் மூலமாகவே தவறுகளைத் திருத்தி அமைப்பைக் கட்டியெழுப்ப முடியும் என்ற இக்கருத்து, மக்களாட்சி மற்றும் சோசலிசப் போராட்டங்களின் மிக முக்கியமான கட்டமாகும்.

— தேன்மொழி

************