'பின்னை மார்க்சியம்': ஒரு தத்துவார்த்த விமர்சனம் -இலக்கு ஆசிரியர்கள்

"பின்னை மார்க்சியம்' நூல் அடிப்படையில் என்ன தேவைக்காக எழுதப்பட்டுள்ளது?

"பின்னை மார்க்சியம்' நூலின் மீதான எமது இந்த விமர்சனம், அடிப்படையில், ஃபொயர்பாக் பற்றிய ஆய்வுரைகள், டூரிங்கிற்கு மறுப்பு, என்ன செய்ய வேண்டும், அரசும் புரட்சியும், பொருள்முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும் ஆகிய நூல்களின் துணையுடன் எழுதப்பட்ட கட்டுரை. இவை விரிவாக்கப்பட்ட பகுதி இதற்குமுன்னரே எழுதியுள்ளோம் அதன் தொடர்ச்சியே இந்தப்பகுதி தோழர்களே… மார்க்சிய லெனினிய வழிகாட்டலை கைவிட்டு ஏகாதிபத்திய சரக்கை கொண்டு மார்க்சியத்தை வளர்ப்பதாக கூறும் இதுபோன்ற நூல்கள் எவ்வகையிலும் மார்க்சிய தத்துவ வளர்ச்சிக்கு பங்களிக்காது! ஏனெனில் லெனின் சொன்னவையே, "வர்க்க சமூகத்தில் இரண்டே தத்துவங்கள்தான் உள்ளது, ஒன்று உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்கான தத்துவம் மற்றொன்று உழைக்கும் மக்களைஅடக்கி ஆளும் ஆளுவோரின் தத்துவம், மூன்றாவது ஒரு தத்துவம் இல்லை அப்படி ஒன்று பேசப்பட்டால் அவை முதலாளித்துவதின் தத்துவமே" என்ன செய்ய வேண்டும் நூலின் காண்க...

மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையில் 'பின்னை மார்க்சியம்': ஒரு தத்துவார்த்த விமர்சனம் -இலக்கு ஆசிரியர்கள்

பின்னை மார்க்சியம் அறிமுகம்' நூலின் பதிப்புரை, முன்னுரை ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஃபொயர்பாக் பற்றிய ஆய்வுரைகள், டூரிங்கிற்கு மறுப்பு, என்ன செய்ய வேண்டும், அரசும் புரட்சியும், பொருள்முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும் ஆகிய நூல்களின் துணையுடன் எழுதப்பட்ட கட்டுரை. இவை விரிவாக்கப்பட்ட பகுதி இதற்குமுன்னரே எழுதியுள்ளோம் அதன் தொடர்ச்சியே …

மார்க்சிய லெனினிய வழிகாட்டலை கைவிட்டு ஏகாதிபத்திய சரக்கை கொண்டு மார்க்சியத்தை வளர்ப்பதாக கூறும் இதுபோன்ற நூல்கள் எவ்வகையிலும் மார்க்சிய தத்துவ வளர்ச்சிக்கு பங்களிக்காது! ஏனெனில் லெனின் சொன்னவையே, "வர்க்க சமூகத்தில் இரண்டே தத்துவங்கள்தான் உள்ளது ஒன்று உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்கான தத்துவம் மற்றொன்று உழைக்கும் மக்களைஅடக்கி ஆளும் ஆளுவோரின் தத்துவம் மூன்றாவது ஒரு தத்துவம் இல்லை அப்படி ஒன்று பேசப்பட்டால் அவை முதலாளித்துவதின் தத்துவமே" என்ன செய்ய வேண்டும் நூலின் பக்கம் 61-62.

முன்னுரை

இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் மேற்குலகில் வளர்ந்த பின்னை மார்க்சியம் (Post-Marxism), மார்க்சியத்தின் பெயரில் அதன் அடிப்படைகளிலிருந்தே விலகிச் சென்ற ஒரு போக்கு. அது "மார்க்சியத்தை மறுவாசிப்பு செய்கிறோம்" என்று கூறுவதால், மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் அது மார்க்சியத்தின் நவீனமயமாக்கல் போலத் தோன்றும். ஆனால் ஆழமாகப் பார்த்தால், வர்க்கப் போராட்டம், பொருள்முதல்வாதம், பாட்டாளி வர்க்கத் தலைமை, அரசு பற்றிய பார்வை ஆகியவற்றில் அது அடிப்படை மாற்றங்களை முன்வைக்கிறது என்பது தெரியும்.

இந்தக் கட்டுரை, பின்னை மார்க்சியத்தின் முக்கியக் கூறுகளை மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோரின் அடிப்படை நூல்களின் ஒளியில் ஆராய்கிறது. விமர்சனம் என்பது வெறும் மறுப்பு அல்ல; எதிர்த் தரப்பு வாதங்களை நேர்மையாக எதிர்கொண்டு, தர்க்கரீதியாக நிறுவுவதே விமர்சனத்தின் பணி என்பதை மனதில் கொண்டே இது எழுதப்படுகிறது.

1. பொருள்முதல்வாதக் கண்ணோட்டம்: 'உலகம் மாறிவிட்டது' என்ற வாதத்தின் அடிப்படை

பின்னை மார்க்சியர்களின் முக்கிய வாதம், மார்க்சின் காலத்திற்குப் பிறகு உற்பத்தி முறைகள் மாறிவிட்டதால் மார்க்சியத்தின் பகுப்பாய்வுக் கருவிகளும் காலாவதியாகிவிட்டன என்பதாகும். இதன் தத்துவ அடித்தளத்தைப் பார்ப்பது அவசியம்.

மார்க்ஸ் தனது 'ஃபொயர்பாக் பற்றிய ஆய்வுரைகள்' (Theses on Feuerbach, 1845) நூலில், தத்துவம் உலகை விளக்கியதைப் போதுமானதாகக் கருதாமல் அதை மாற்றுவதே அதன் பணி என்று வலியுறுத்தினார். பதினொன்றாவது ஆய்வுரையின் கருத்து இதுதான்: த

...அந்த ஆய்வுரை இப்படிக் கூறுகிறது: "தத்துவஞானிகள் உலகை வெவ்வேறு வழிகளில் விளக்கியிருக்கிறார்கள்; ஆனால் முக்கியமானது அதை மாற்றுவதே." இந்த வரி, சிந்தனையும் நடைமுறையும் பிரிக்க முடியாதவை என்ற அடிப்படையை உணர்த்துகிறது.

இதே கருத்தை ஏங்கெல்ஸ் தனது 'லுட்விக் ஃபொயர்பாக்' நூலில் விரிவுபடுத்துகிறார். சிந்தனைக்கும் இருப்புக்கும் உள்ள உறவு, எது முதன்மையானது என்ற கேள்வியே தத்துவத்தின் அடிப்படைக் கேள்வி என்றும், அதற்கான பதிலின் அடிப்படையிலேயே தத்துவம் பொருள்முதல்வாதமாகவோ கருத்துமுதல்வாதமாகவோ பிரிகிறது என்றும் அவர் விளக்குகிறார்.

லெனின் 'பொருள்முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும்' (1909) நூலில் இதை மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறார். பொருள் என்பது நமது உணர்வுகளிலிருந்து சுயாதீனமாக, புறநிலையாக இருக்கும் யதார்த்தம்; உணர்வு அதன் பிரதிபலிப்பு. இந்த வரையறையை மறுத்து, பொருளை "உணர்வுகளின் தொகுப்பு" என்று குறுக்கும் மாக் போன்ற சிந்தனையாளர்களை லெனின் கடுமையாக விமர்சிக்கிறார். பின்னை மார்க்சியத்தின் பல கிளைகள், உண்மையை சமூக உரையாடலின் அல்லது கதையாடலின் விளைபொருளாகப் பார்ப்பதால், இந்த அனுபவவாத விமர்சனத்தின் சிக்கல்களை மீண்டும் சந்திக்கின்றன என்பது கவனிக்கத்தக்கது.

முடிவாக: முதலாளித்துவத்தின் வடிவங்கள் மாறியிருக்கின்றன என்பது உண்மை. ஆனால் வடிவ மாற்றம் என்பது சாராம்ச மாற்றம் அல்ல. நிதி மூலதனம், டிஜிட்டல் தளங்கள், உலகமயமாக்கல் ஆகியவை எவ்வளவு புதியவையாக இருந்தாலும், உழைப்பின் மீதான சுரண்டலும் உபரி மதிப்பின் அபகரிப்பும் அவற்றின் அடிப்படையில் தொடர்கின்றன. இதை அடையாளம் காணாமல் மார்க்சியத்தின் கருவிகளைக் கைவிடுவது, நிகழ்காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் திறனையே இழக்கச் செய்யும். நூலாசிரியரின் நோக்கம் மார்க்சியத்தை வளர்பதற்கு அல்ல என்பது தெளிவு!

2. அடிக்கட்டுமானமும் மேற்கட்டுமானமும்: வர்க்கமா, அடையாளமா?

பின்னை மார்க்சியத்தின் மையக் கருத்து, சமூக முரண்பாடுகள் பல்வேறு சுயேச்சையான 'அகநிலைகளிடையே' நிகழ்கின்றன என்பதாகும். பெண்ணியம், இனப் போராட்டம், சாதி எதிர்ப்பு, சூழலியல் ஆகியவை வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து தனித்து, சமமான தன்னாட்சி கொண்ட போராட்டங்களாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

இதற்கு எதிராக ஏங்கெல்ஸின் 'டூரிங்கிற்கு மறுப்பு' (Anti-Dühring) நூல் ஒரு முக்கியமான கருவியை வழங்குகிறது. டூரிங் சமூக நிகழ்வுகளை நேரடியான அதிகாரம் அல்லது 'வன்முறை'யின் (Gewalt) மூலம் மட்டுமே விளக்க முயன்றபோது, ஏங்கெல்ஸ் பொருளாதார உறவுகளே இறுதியில் வரலாற்றை நிர்ணயிக்கின்றன என்பதை நிறுவினார். ஆனால் அதே நேரத்தில் அவர் இயந்திர நிர்ணயவாதத்தையும் மறுத்தார்: அரசியல், சட்டம், பண்பாடு ஆகியவை பொருளாதார அடித்தளத்தின் மீது செயல்படும் சுயேச்சையான ஆற்றல்களாக இருக்கின்றன என்றும், அவற்றிற்கு நிகழ்வு நிர்ணயிப்பில் பங்கு உண்டு என்றும் விளக்கினார்.

இங்கே முக்கியப் புரிதல் இதுதான்: மார்க்சியம் பண்பாட்டையோ அடையாளத்தையோ மறுக்கவில்லை. அவற்றின் வேர்கள் உற்பத்தி உறவுகளில் இருக்கின்றன என்றே கூறுகிறது. சாதி ஒடுக்குமுறையின் வரலாற்று வேர்கள் நிலவுடைமை உற்பத்தி முறையிலும், அதன் பிறகு அதன் பொருளாதாரச் சுரண்டல் வடிவங்களிலும் இருக்கின்றன. ஆகவே சாதிக்கு எதிரான போராட்டம் வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவே முழுமை பெறுகிறது; தனித்தனியான அடையாள அரசியலாக அது முடிவு பெற முடியாது.

ஏங்கெல்ஸ் இதை ஒரு பொதுக் கொள்கையாகவும் சொல்கிறார்: பல்வேறு ஒடுக்குமுறைகளின் பின்னணியில் உள்ள பொருளாதார நலன்களை அடையாளம் காணாமல், அவற்றின் வெளித்தோற்றங்களை மட்டும் பார்ப்பது சமூக அறிவியலின் தவறு.

லக்லாவ்–மூஃபே அணுகுமுறையின் சிக்கல்: அவர்கள் வர்க்கத்தை ஒரே 'மையப் பிரிவாக' (privileged subject) அங்கீகரிப்பதை நிராகரித்து, 'பன்மைக் கூறுகளின் சமத்துவத்தை' முன்வைக்கின்றனர். ஆனால் இந்தப் பன்மைத்தன்மை முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளின் மீது எந்த நிலையான பகுப்பாய்வையும் அளிப்பதில்லை. எல்லாப் போராட்டங்களும் சம நிலையில் இருந்தால், அவற்றை ஒன்றிணைக்கும் அடிப்படைக் காரணம் எது என்ற கேள்விக்கு விடை கிடைப்பதில்லை. இதன் விளைவாக, உழைக்கும் மக்களின் ஒற்றுமை 'ஒருங்கிணைந்த சமூகக் கூட்டணி' என்ற பெயரில் கரைந்துவிடுகிறது.

3. கட்சி, அரசு, புரட்சி: லெனினிய விமர்சனம்

பின்னை மார்க்சியத்தின் இன்னொரு பெரிய வாதம், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட புரட்சிகரக் கட்சியும் அதிகார மையமும் ஒடுக்குமுறைக்கு வழிவகுக்கின்றன என்பது. நெக்ரி–ஹார்ட்டின் 'பன்மைக் கூட்டம்' (Multitude) கருத்தாக்கம் இதற்குச் சான்றாகக் காட்டப்படுகிறது.

லெனின் 'என்ன செய்ய வேண்டும்?' (1902) நூலில் இந்தப் பிரச்சினைக்கு நேரடியாகப் பதிலளிக்கிறார். புரட்சிகரக் கோட்பாடு இல்லாமல் புரட்சிகர இயக்கம் இருக்க முடியாது என்பது அவரது அடிப்படை வாதம். தன்னெழுச்சியான தொழிலாளர் போராட்டங்கள் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளை நோக்கி மட்டுமே செல்லும்; அரசியல் உணர்வையும் வரலாற்றுப் பார்வையையும் வழங்குவது ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட முன்னணிப் படையின் பணி. இதன் பொருள், தொழிலாளி வர்க்கத்தை ஒடுக்குவது அல்ல; அதன் சுயவிடுதலைக்கான அறிவுத் தலைமையை உருவாக்குவதே.

அரசும் புரட்சியும் (1917) நூலில் லெனின் அரசின் தன்மையை விளக்குகிறார். வர்க்க முரண்பாடுகள் சமரசம் செய்ய முடியாத அளவுக்குக் கூர்மையடையும்போது அரசு தோன்றுகிறது; அது ஆளும் வர்க்கத்தின் ஆட்சிக் கருவி. இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், 'அரசு நடுநிலையானது' அல்லது 'தீவிர ஜனநாயகத்தால் அரசை மீறலாம்' என்ற கருத்துகள் அரசின் வர்க்கத் தன்மையை மறைக்கின்றன. முதலாளித்துவ அரசு இராணுவம், நீதித்துறை, ஊடகம், நிதி நிறுவனங்கள் என்ற அமைப்புகளின் மூலம் இயங்குகிறது. அதை ஒரு தன்னெழுச்சி இயக்கத்தின் 'கதையாடலால்' மட்டும் வெல்ல முடியாது.

ஆனால் லெனின் அரசின் நிரந்தரத்தன்மையையும் கூறவில்லை. பாட்டாளி வர்க்க அரசு ஒரு இடைக்காலக் கருவி; வர்க்கங்கள் ஒழியும்போது அது படிப்படியாக மறைந்துவிடும் என்பது அவரது வாதம். இங்கே பின்னை மார்க்சிய விமர்சனம் பெரும்பாலும் தவறவிடும் ஒரு புள்ளி இதுதான்: அதிகாரம் பற்றிய விமர்சனம் நியாயமானதாக இருக்கலாம், ஆனால் அதற்குத் தீர்வு அதிகாரத்தை முற்றிலும் மறுப்பதல்ல; அதிகாரத்தின் வர்க்க அடிப்படையை மாற்றுவதே.

கட்சி பற்றிய விமர்சனம்: 'வறட்டுக் கட்டுப்பாடு' அல்லது 'அதிகாரத்துவம்' என்ற அபாயங்கள் உண்மையானவை என்பதை மார்க்சியர்களும் அறிந்திருக்கின்றனர். ஆனால் அவற்றுக்கான தீர்வு கட்சியைக் கைவிடுவதல்ல; ஜனநாயக மத்தியத்துவம், வெகுஜனக் கோடு, மக்களிடமிருந்து கற்று மக்களுக்குக் கொண்டு செல்லும் பணிமுறை ஆகியவற்றின் மூலம் அதைச் சரிசெய்வதே. தன்னெழுச்சி, ஒழுங்கின்மைக்கு வழிவகுப்பது போலவே, அதிகார மையம் இல்லாத 'பன்மைக் கூட்டம்' வலிமையான எதிரியை எதிர்கொள்ளும் தகுதியை இழந்துவிடுகிறது.

4. 'மறுவாசிப்பு' என்பதும் திருத்தல்வாத அபாயமும்

நூலாசிரியர் "மார்க்சியத்தின் விமர்சன ஆற்றலைப் பாதுகாத்து அதை மறுவடிவமைப்பதே" சரியான வழி என்று கூறுகிறார். இந்த முழக்கம் கேட்பதற்கு நியாயமாகத் தோன்றும். ஆனால் 'விமர்சன ஆற்றல்' என்பதை எதிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.

மார்க்சுக்கு விமர்சனம் என்பது நடைமுறையுடன் பிணைந்தது. 'உலகை மாற்றுவது' என்பதே தத்துவத்தின் நோக்கம். வர்க்கப் போராட்டம், பொருளாதார அடிப்படை, பாட்டாளி வர்க்கத் தலைமை ஆகியவற்றை நீக்கிவிட்டு விமர்சனத்தை மட்டும் எஞ்சவிட்டால், அது முதலாளித்துவ உலகை விளக்கும் ஒரு கல்விப்புல அறிவாக மட்டுமே நின்றுவிடும். ஃபிராங்க்பர்ட் பள்ளியும் பின்னை நவீனத்துவமும் இந்த வகையில்தான் மார்க்சியத்தைக் கல்விப்புலக் கோட்பாடாகச் சுருக்கின என்பதை இன்றைய விமர்சகர்கள் பலரும் ஏற்கின்றனர்.

லெனின் 'மார்க்சியமும் திருத்தல்வாதமும்' போன்ற எழுத்துகளில் எதிர்கொண்ட திருத்தல்வாதம், மார்க்சியத்தின் சில கூறுகளை ஏற்றுக்கொண்டு அதன் புரட்சிகரக் கருவை நீக்குவதாகவே இருந்தது. 'மறுவாசிப்பு' என்ற பெயரில் நடக்கும் இன்றைய மாற்றங்கள் இதே வடிவத்தைப் பின்பற்றுகின்றனவா என்பது ஆய்வுக்குரிய கேள்வி. இது கருத்துச் சுதந்திரத்தை மறுப்பதற்கான வாதம் அல்ல; எந்த விமர்சனமும் நடைமுறைக் கேள்வியைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படையான கோரிக்கை.

மார்க்சியத்தின் 'பழைய வடிவங்கள்' எவை, சாராம்சங்கள் எவை? இதை வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதே முக்கியம். மேற்கோள்கள், குறிப்பிட்ட காலத்தின் உதாரணங்கள், 19ஆம் நூற்றாண்டு

...19ஆம் நூற்றாண்டின் தொழில்நுட்ப உதாரணங்கள், குறிப்பிட்ட கால அரசியல் சூழல்கள் ஆகியவை பழைய வடிவங்கள். வர்க்க முரண்பாட்டின் மீதான பகுப்பாய்வு, வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம், உழைக்கும் வர்க்கத் தலைமை ஆகியவை சாராம்சங்கள். பழைய வடிவங்களைக் கைவிடுவது வளர்ச்சி; சாராம்சத்தைக் கைவிடுவது திருத்தல்வாதம். இந்த வேறுபாட்டைத் தெளிவாகக் கொண்டிருந்தால் மட்டுமே 'மறுவாசிப்பு' என்ற சொல்லுக்குப் பொருள் இருக்கிறது.

5. எதிர்த் தரப்பு வாதங்களை எதிர்கொள்ளுதல்

விமர்சனம் நேர்மையாக இருக்க வேண்டுமெனில், பின்னை மார்க்சியர்கள் முன்வைக்கும் வலுவான கேள்விகளையும் கவனிக்க வேண்டும்.

முதலாவதாக, சோவியத் அனுபவமும் பல நாடுகளின் சோசலிசப் பரிசோதனைகளும் அதிகாரத்துவம், ஜனநாயக மறுப்பு, தனிநபர் உரிமை மீறல்கள் ஆகியவற்றைச் சந்தித்தன என்பது உண்மை. இவற்றை மார்க்சியத்தின் கருவியாகவே விமர்சகர்கள் பார்ப்பது இயல்பானது. மார்க்சிய-லெனினியர்கள் இதற்கு பதிலளிக்க வேண்டியது நேர்மையின் கடமை: அந்த அனுபவங்களில் நிகழ்ந்த விலகல்களை ஆய்வு செய்து, அவற்றின் வர்க்க மற்றும் வரலாற்றுக் காரணங்களை அடையாளம் காண்பது. அரசும் புரட்சியும் நூலில் லெனின் வலியுறுத்தும் 'அரசின் படிப்படியான மறைவு' என்ற இலக்கே, அதிகாரக் குவிப்பு நிரந்தரமாக்கப்படக் கூடாது என்பதற்கான அளவுகோல் ஆகும்.

இரண்டாவதாக, அடையாள அரசியல் வெறும் பிளவுவாதம் அல்ல; பெண்கள், தலித் மக்கள், பழங்குடியினர், சிறுபான்மையினர் ஆகியோர் தங்கள் குரலை வர்க்கப் பொதுவெளியில் கேட்கச் செய்ய வேண்டிய வரலாற்றுத் தேவையிலிருந்து எழுந்தது. அவர்களுடைய அனுபவங்கள் 'பொது வர்க்கம்' என்ற சுருக்கத்தில் மறைந்துவிடக் கூடாது என்ற விமர்சனம் நியாயமானது. மார்க்சியம் இதை ஏற்கும்போது, வர்க்கப் பகுப்பாய்வுக்குள் சாதி, பாலினம், இனம் ஆகியவற்றின் குறிப்பிட்ட ஒடுக்குமுறை வடிவங்களை இணைக்க வேண்டும். ஒரே வர்க்கப் பிரிவுக்குள்ளேயே பாலின, சாதி ஒடுக்குமுறைகள் வேறுபடுவதை மார்க்சியம் புறக்கணிக்கக் கூடாது. இதுவே மார்க்சிய-லெனினியம் தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்ள வேண்டிய களம்.

மூன்றாவதாக, அதிகாரம் பற்றிய பின்னை மார்க்சிய விமர்சனம் ('அதிகாரம் எல்லா இடங்களிலும் பரவியிருக்கிறது') ஒரு ஆழமான அவதானிப்பைக் கொண்டுள்ளது. தினசரி வாழ்வின் அதிகாரம் பொருளாதாரத்தோடு மட்டும் முடிவதில்லை. இந்தக் கேள்வியை மார்க்சியம் நிராகரிக்காமல், பண்பாட்டு, உளவியல், அன்றாட நடைமுறை அதிகாரங்களையும் தனது பகுப்பாய்வுக்குள் கொண்டுவர முடியும். இது மார்க்சியத்தை வறண்டதாக்கும் அல்ல; அதன் வரம்புகளை ஆழப்படுத்தும்.

இவை ஏற்கப்பட வேண்டிய அளவுக்கு உண்மையான கேள்விகள். ஆனால் இவற்றுக்கான விடை, வர்க்கப் பகுப்பாய்வைக் கைவிடுவதில் இல்லை; அதைச் செறிவாக்குவதில் இருக்கிறது.

முடிவுரை

பின்னை மார்க்சியம் முன்வைக்கும் பல விமர்சனங்கள், முதலாளித்துவத்தின் நவீன வடிவங்கள், அடையாளப் போராட்டங்களின் முக்கியத்துவம், அதிகாரத்தின் பரவல் ஆகியவை தொடர்பான அவதானிப்புகளைக் கொண்டுள்ளன. இவற்றைப் புறக்கணிப்பது மார்க்சியத்திற்கே பாதகம்.

ஆனால் பின்னை மார்க்சியத்தின் அடிப்படைத் தர்க்கம்,

பொருளாதார அடித்தளத்தையும் வர்க்கப் போராட்டத்தையும் அடையாள அரசியலுக்குக் கீழே தள்ளுவது,
ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட புரட்சிகரக் கட்சியையும் பாட்டாளி வர்க்க அரசியல் அதிகாரத்தையும் நிராகரிப்பது,
மார்க்சியத்தின் புரட்சிகர நடைமுறைக் கூறை நீக்கி அதைக் கல்விப்புலக் கோட்பாடாக்குவது

ஆகியவற்றின் காரணமாக, அது மார்க்சிய-லெனினியத்திலிருந்து தத்துவார்த்தப் பின்வாங்கலாகவே மதிப்பிடப்பட வேண்டியுள்ளது.

மார்க்ஸ் தனது ஆய்வுரையில் கூறியது போல, உலகை விளக்குவது போதாது; அதை மாற்றுவதே பணி. அந்த மாற்றத்திற்கான கருவியாக மார்க்சியத்தை அதன் தத்துவ அடிப்படையிலிருந்து விலகாமல் இன்றைய தேவைக்கு பயன்படுத்தும் மார்க்சிய தத்துவ அறிவு பெற்றவர்களாக இருக்கவேண்டும். அதற்கு வர்க்கப் பகுப்பாய்வைச் செறிவாக்கவும், பல்வேறுப் போராட்டங்களை அதனுடன் இணைக்கவும், நடைமுறையை விமர்சனத்தின் உரைகல்லாக வைத்திருக்கவும் வேண்டும். இதுவே மார்க்சியர்களுக்கான "முடிவடையாத உரையாடலின்" உண்மையான வடிவம்.

திறந்த மார்க்சியம், பிந்தைய மார்க்சியம், பிராங்பர்ட் மார்க்சியம்: ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சன ஆய்வு

— எங்கெல்ஸின் டூரிங்கிற்கு மறுப்பு, லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்?, பொருள்முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும் ஆகிய நூல்களின் தத்துவ அடிப்படையில்

முன்னுரை

மார்க்சியம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் தோன்றிய அரசியல் கருத்துகளின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல. அது இயற்கை, சமூகம், சிந்தனை ஆகியவற்றின் இயக்கத்தைப் பொருள்முதல்வாத அடிப்படையில் விளக்கும் ஒரு விஞ்ஞான உலகக் கண்ணோட்டம். அதேவேளையில், முதலாளித்துவச் சமூகத்தின் வர்க்க முரண்பாடுகளை ஆராய்ந்து, அவற்றின் வரலாற்று வேர்களைக் கண்டறிந்து, உழைக்கும் வர்க்கத்தின் விடுதலைக்கான புரட்சிகர நடைமுறைக்கு வழிகாட்டும் தத்துவமும் ஆகும்.

மார்க்சியத்தின் வளர்ச்சிப் பயணத்தில் பல்வேறு அறிவுசார் போக்குகள் தோன்றியுள்ளன. அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்கவை:

Open Marxism – திறந்த மார்க்சியம்
Post-Marxism – பிந்தைய மார்க்சியம்
Frankfurt Marxism – பிராங்பர்ட் மார்க்சியம் அல்லது பிராங்பர்ட் சிந்தனைப் பள்ளி

இந்த மூன்று போக்குகளும் மார்க்சியத்தை வளர்த்தெடுப்பது என்பதன் பெயரில் குழப்பத்தையும் முன் வைத்து மார்க்சியம் காட்டியுள்ள வழிமுறைகளிலிருந்து விலகி முதலாளித்துவச் சமூக சார்பாக இந்த விமர்சனங்களை முன்வைக்கின்றன. ஆனால் மார்க்சியத்தின் அடிப்படைத் தத்துவங்களான இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம், வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம், வர்க்கப் போராட்டம், பாட்டாளி வர்க்கத்தின் வரலாற்றுப் பாத்திரம், புரட்சிகரக் கட்சி, அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றுடன் இவை எவ்வாறு உறவுகொள்கின்றன என்பது ஆய்வுக்குரியதாகும். இதனை மறுத்து அடையாள அரசியலையும் உழைக்கும் மக்களை பிரிவினை செய்யும் பணியையும் இந்த பிரிவினர் செய்கின்றனர்.

இங்கு முக்கியமான கேள்வி இதுதான்:

மார்க்சியத்தை வளர்த்தெடுப்பது என்பது அதன் விஞ்ஞான அடிப்படைகளை மேலும் செழுமைப்படுத்துவதா? அல்லது அந்த அடிப்படைகளையே மாற்றியமைத்து, மார்க்சியத்தின் பெயரில் வேறொரு தத்துவப் பாதையை உருவாக்குவதா?

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளாமல், மார்க்சியத்தின் பெயரில் முன்வைக்கப்படும் எல்லாக் கருத்துகளையும் மார்க்சிய வளர்ச்சியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அதேநேரத்தில், மார்க்சியத்துடன் தொடர்புடைய புதிய ஆய்வுகள் அனைத்தையும் ஒரே அடிப்படையில் நிராகரிப்பதும் விஞ்ஞான அணுகுமுறையாகாது.

எனவே, இந்த மூன்று சிந்தனைப் போக்குகளையும் எங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோரின் தத்துவப் படைப்புகளின் அடிப்படையில் விமர்சன ரீதியாக அணுகுவது அவசியமாகிறது.

1. முதலில் இந்த மூன்று சிந்தனைப் போக்குகளின் வரலாற்றுப் பின்னணி

1.1 திறந்த மார்க்சியம் (Open Marxism)

திறந்த மார்க்சியம் என்ற பெயர் ஒரே மாதிரியான, ஒரே அமைப்பைக் கொண்ட தத்துவப் பள்ளியைக் குறிக்கவில்லை என்று அந்த ஆசிரியர்களே விளக்குகின்றனர். அவை பல்வேறு காலகட்டங்களில் பல்வேறு அறிவுஜீவிகளால் வெவ்வேறு பொருள்களில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

குறிப்பாக 1980–90களில் வெர்னர் போன்ஃபெல்ட் (Werner Bonefeld), ரிச்சர்ட் கன் (Richard Gunn), ஜான் ஹாலோவே (John Holloway), சைமன் கிளார்க் (Simon Clarke) போன்றவர்களின் எழுத்துகளில் இந்தப் போக்கு முக்கியத்துவம் பெற்றது.

இவர்கள் முன்வைத்த சில முக்கியமான கருத்துகள்:

மார்க்சியத்தை முடிவுற்ற கோட்பாடாகக் கருதக்கூடாது.
வர்க்கப் போராட்டத்தைச் சமூகத்தின் இயக்கத்தில் மையப்படுத்திப் பார்க்க வேண்டும்.
அரசையும் முதலாளித்துவத்தையும் தனித்தனி நிறுவனங்களாக மட்டும் பார்க்காமல், முதலாளித்துவச் சமூக உறவுகளின் வெளிப்பாடுகளாக ஆராய வேண்டும்.
கட்சி, அரசு, தொழிலாளர் அமைப்புகள் ஆகியவற்றை விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவையாகக் கருதக்கூடாது.
மார்க்சியத்தை இயந்திரத்தனமான, அதிகார மையப்படுத்தப்பட்ட விளக்கங்களிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும்.

இவர்களின் ஆய்வுகளில் முதலாளித்துவத்தின் சமூக வடிவங்கள், மூலதனத்திற்கும் உழைப்பிற்கும் இடையிலான முரண்பாடு, வர்க்க உறவுகளின் இயக்கம் ஆகியவை முக்கிய இடம் பெறுகின்றன.

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் எழுப்ப வேண்டிய கேள்வி:

மார்க்சியத்தைத் திறந்த நிலையில் வைத்திருப்பது என்பது அதன் விஞ்ஞான அடிப்படைகளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு புதிய வரலாற்று அனுபவங்களின் மூலம் அதை வளர்த்தெடுப்பதா? அல்லது மார்க்சியத்தின் அடிப்படையான தத்துவ மற்றும் அரசியல் முடிவுகளையே தொடர்ந்து கேள்விக்குட்படுத்தி, அவற்றின் உறுதியை நீர்த்துப்போகச் செய்வதா?

இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் மிகப்பெரிய வேறுபாடு உள்ளது.

மார்க்சியத்தை வளர்ப்பதற்கான விமர்சனம் அவசியமானது. மார்க்சியத்தின் பெயரில் உருவான தவறுகள், அதிகாரத்துவப் போக்குகள், இயந்திரத்தனமான அணுகுமுறைகள், நடைமுறையில் ஏற்பட்ட தோல்விகள் ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்ய வேண்டும். ஆனால் அவற்றை விமர்சிப்பதன் பெயரில் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் அடிப்படைகளையே கைவிடுவது மார்க்சியத்தை வளர்ப்பதாகாது.

மார்க்சியத்தின் வளர்ச்சி என்பது அதன் அடிப்படைகளை மறுப்பதல்ல; புதிய வரலாற்று நிலைமைகளில் அவற்றின் விஞ்ஞானச் செல்லுபடித்தன்மையைச் சோதித்து, மேலும் செழுமைப்படுத்துவதாகும்.

1.2 பிந்தைய மார்க்சியம் (Post-Marxism)

பிந்தைய மார்க்சியம் என்பது மார்க்சியத்திற்குப் பின்னர் தோன்றிய ஒரு சிந்தனைப் போக்காகும். குறிப்பாக இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியில் இது முக்கியத்துவம் பெற்றது.

அர்ஜென்டினாவைச் சேர்ந்த எர்னஸ்டோ லாக்லாவ் (Ernesto Laclau), பெல்ஜியத்தைச் சேர்ந்த சாந்தல் மூஃப் (Chantal Mouffe) ஆகியோர் இதன் முக்கியமான சிந்தனையாளர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்.

இவர்களின் Hegemony and Socialist Strategy (1985) என்ற நூல் இந்தச் சிந்தனைப் போக்கின் முக்கியமான படைப்பாகும்.

இதன் முக்கியக் கருத்துகள்:

சமூக மாற்றத்தைப் பொருளாதார வர்க்க முரண்பாடுகளால் மட்டுமே விளக்க முடியாது.
தொழிலாளர் வர்க்கம் மட்டுமே சமூக மாற்றத்தின் ஒரே அரசியல் மையம் என்று கூற முடியாது.
சாதி, பாலினம், இனம், தேசியம், சுற்றுச்சூழல், பாலியல் அடையாளம் போன்ற பல்வேறு சமூகப் பிரச்சினைகளுக்கும் அரசியல் முக்கியத்துவம் உண்டு.
சமூக அடையாளங்கள் நிலையானவை அல்ல; அரசியல் மற்றும் கருத்தியல் போராட்டங்களின் வழியாக உருவாகின்றன.
பல்வேறு சமூக இயக்கங்களின் கோரிக்கைகளை இணைத்து அரசியல் மேலாதிக்கத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

இவர்கள் மார்க்சியத்தின் சில வர்க்க மையப்படுத்தப்பட்ட விளக்கங்களை மறுபரிசீலனை செய்து, அரசியல் அடையாளங்கள், மொழி, சொற்பொழிவு, மேலாதிக்கம் ஆகியவற்றுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளித்தனர்.

இதில் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், சாதி, பாலினம், இனம் போன்ற ஒடுக்குமுறைகளை ஆய்வு செய்வது மார்க்சியத்திற்கு எதிரானது அல்ல. அவற்றை உற்பத்தி உறவுகள், சொத்துடைமை, வர்க்க அமைப்பு, அரசு அதிகாரம் ஆகியவற்றுடன் இணைத்துப் புரிந்துகொள்வதே வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் அணுகுமுறையாக இருக்க முடியும்.

ஆனால் வர்க்க உறவுகளையும் உற்பத்தி முறையையும் சமூகத்தின் அடிப்படை இயக்கத்திலிருந்து விலக்கிவிட்டு, பல்வேறு அடையாளங்களின் அரசியல் உரையாடலாக மட்டும் சமூக மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது பிரச்சினை உருவாகிறது.

இங்கு எழும் மார்க்சிய–லெனினியக் கேள்வி:

சமூகத்தின் அடிப்படைப் பொருளாதார உறவுகளையும் வர்க்க முரண்பாடுகளையும் புறக்கணித்து, பல்வேறு அடையாளங்களின் அரசியல் ஒருங்கிணைப்பால் மட்டும் முதலாளித்துவத்தை ஒழிக்க முடியுமா?

அரசியல் மேலாதிக்கத்தை உருவாக்குவது அவசியமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த மேலாதிக்கம் எந்த வர்க்கத்தின் நலன்களைப் பிரதிபலிக்கிறது? உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை உறவுகளை அது மாற்றுகிறதா? அரசின் வர்க்கத் தன்மையை மாற்றுகிறதா? அதிகாரம் எந்த வர்க்கத்தின் கைகளில் இருக்கிறது? என்பதற்குப் பதிலளிக்காமல் சமூக மாற்றத்தை விளக்க முடியாது.

1.3 பிராங்பர்ட் மார்க்சியம் (Frankfurt Marxism)

பிராங்பர்ட் சிந்தனைப் பள்ளி அல்லது Frankfurt School என்பது 1923ஆம் ஆண்டு ஜெர்மனியின் பிராங்பர்ட் நகரில் நிறுவப்பட்ட சமூக ஆய்வு நிறுவனத்துடன் தொடர்புடைய சிந்தனை மரபாகும்.

இதன் முக்கியமான சிந்தனையாளர்கள்:

மேக்ஸ் ஹோர்க்ஹைமர் (Max Horkheimer)
தியோடர் அடோர்னோ (Theodor Adorno)
ஹெர்பர்ட் மார்க்யூஸ் (Herbert Marcuse)
வால்டர் பெஞ்சமின் (Walter Benjamin)
பின்னர் யூர்கன் ஹாபர்மாஸ் (Jürgen Habermas)

இவர்கள் மார்க்சியத்தின் பெயரில் பல முதலாளித்துவ கருத்துகளை மார்க்சியத்தோடு இணைத்து பேசுவதும் மார்க்சியத்தை விமர்சனக்கிறோம் என்ற பெயரில் முதலாளித்துவச் சமூகத்தை விமர்சன ரீதியாக ஆராய்ந்தனர் என்பது ஏற்க முடியுமா?.

குறிப்பாக:

முதலாளித்துவத்தின் கீழ் கலாச்சாரத்தின் வணிகமயமாக்கல்.
ஊடகங்களின் வழியாக உருவாக்கப்படும் கருத்தியல் ஆதிக்கம்.
மனிதர்களின் சிந்தனை மற்றும் நுகர்வுப் பழக்கங்களில் முதலாளித்துவத்தின் தாக்கம்.
அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பம் அதிகார உறவுகளுடன் எவ்வாறு இணைகின்றன?
பகுத்தறிவின் பெயரில் உருவாகும் ஆதிக்க வடிவங்கள்.
நவீன சமூகத்தில் மனிதனின் அந்நியமாதல்.

இவை அவர்களின் ஆய்வுகளில் முக்கிய இடம் பெற்றன. குறிப்பாக ஹோர்க்ஹைமர், அடோர்னோ ஆகியோரின் கலாச்சாரத் தொழில்துறை (Culture Industry) பற்றிய ஆய்வுகள் குறிப்பிடத்தக்கவை.

இவர்களின் ஆய்வுகளில் முதலாளித்துவத்தின் கலாச்சார மற்றும் கருத்தியல் ஆதிக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான பயனுள்ள கூறுகள் உள்ளன.

ஆனால் மார்க்சிய–லெனினியப் பார்வையில் சில அடிப்படையான கேள்விகள் எழுகின்றன:

முதலாளித்துவத்தின் கருத்தியல் ஆதிக்கத்தை உடைப்பதற்கான வர்க்கப் போராட்டத்தின் பங்கு என்ன?
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகர அரசியல் அமைப்பு எத்தகையதாக இருக்க வேண்டும்?
முதலாளித்துவ அரசின் அதிகாரத்தை மாற்றுவதற்கான வழிமுறை என்ன?
கலாச்சார விமர்சனத்திலிருந்து பொருளாதார அதிகார மாற்றத்திற்குச் செல்வது எப்படி?

கலாச்சார விமர்சனம் மட்டும் சமூகப் புரட்சிக்கு மாற்றாக முடியாது.

2. எங்கெல்ஸின் டூரிங்கிற்கு மறுப்பு: மார்க்சியத்தின் விஞ்ஞான அடிப்படைகளைப் பாதுகாத்தல்

நூல்: Anti-Dühring — Herr Eugen Dühring's Revolution in Science (1878)

எங்கெல்ஸ் எழுதிய டூரிங்கிற்கு மறுப்பு (Anti-Dühring) மார்க்சியத் தத்துவத்தின் அடிப்படைகளை விளக்குவதிலும், மார்க்சியத்திற்கு எதிராக முன்வைக்கப்பட்ட கருத்துகளை விமர்சிப்பதிலும் மிக முக்கியமான நூலாகும்.

யூஜின் டூரிங் (Eugen Dühring) தனது தத்துவம், அரசியல் பொருளாதாரம், சோசலிசம் ஆகிய துறைகளில் புதியதொரு முழுமையான கோட்பாட்டை முன்வைத்தார். அவருடைய கருத்துகள் ஜெர்மன் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் சில பிரிவுகளில் செல்வாக்குப் பெற்றன. இதற்கு எதிராக எங்கெல்ஸ் விரிவான விமர்சனத்தை முன்வைத்தார்.

இந்த நூலின் முக்கியத்துவம் டூரிங்கின் தனிப்பட்ட தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதில் மட்டும் இல்லை. மார்க்சியத்தை ஒரு விஞ்ஞான உலகக் கண்ணோட்டமாகப் புரிந்துகொள்வதற்கான அடித்தளத்தை விளக்குவதிலும்தான் இருக்கிறது.

2.1 உலகின் அடிப்படைப் பொருள்; சிந்தனை அதன் பிரதிபலிப்பு

மார்க்சியப் பொருள்முதல்வாதம் உலகம் மனிதனுடைய சிந்தனையிலிருந்து சுதந்திரமாக, புறநிலையாக இருக்கிறது என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

மனிதனின் சிந்தனை உலகை உருவாக்குவதில்லை. மாறாக, மனிதனின் சிந்தனை புற உலகின் பிரதிபலிப்பாக உருவாகிறது.

இயற்கை, மனித சமூகம், உற்பத்தி உறவுகள் ஆகியவை மனிதனின் விருப்பத்திற்கும் கற்பனைக்கும் அப்பாற்பட்ட புறநிலை யதார்த்தங்களைக் கொண்டுள்ளன.

இதனால் மனிதனின் சிந்தனைக்கும் அரசியல் கருத்துகளுக்கும் முக்கியத்துவமில்லை என்று பொருளல்ல. அவை உருவாகும் பொருளாதார, சமூக நிலைமைகளையும், அவை மீண்டும் சமூகத்தில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தையும் ஒருங்கிணைத்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதுதான் பொருள்முதல்வாத அணுகுமுறை.

இதனை மறந்து, சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான அடிப்படையாக மொழி, கருத்து, அடையாளம், உரையாடல் ஆகியவற்றை மட்டுமே முன்னிறுத்தினால், பொருள்முதல்வாத விளக்கத்தின் அடிப்படைத் தன்மை பலவீனமடையக்கூடும்.

2.2 இயக்கமும் முரண்பாடும் சமூக மாற்றத்தின் அடிப்படை

எங்கெல்ஸ் இயற்கையையும் சமூகத்தையும் நிலையான, மாறாத பொருட்களின் தொகுப்பாகப் பார்க்கவில்லை.

அவை தொடர்ச்சியான இயக்கத்திலும் மாற்றத்திலும் உள்ளன. அவற்றின் வளர்ச்சியில் உள் முரண்பாடுகள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.

முதலாளித்துவச் சமூகத்திலும் உற்பத்தியின் சமூகத் தன்மைக்கும் உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியார் உடைமைக்கும் இடையில் முரண்பாடு நிலவுகிறது.

உழைப்பின் மூலம் செல்வம் சமூக ரீதியாக உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. ஆனால் அதன் பெரும்பகுதி தனியார் மூலதனத்தின் கட்டுப்பாட்டில் குவிக்கப்படுகிறது.

இதனால் மூலதனத்திற்கும் உழைப்பிற்கும் இடையிலான முரண்பாடு தொடர்ந்து வளர்கிறது.

இந்த முரண்பாட்டை வெறும் கருத்தியல் மாற்றத்தால் தீர்க்க முடியாது. அதன் பொருளாதார மற்றும் சமூக அடிப்படைகளையே மாற்ற வேண்டும்.

இதன் அடிப்படையில் எழும் விமர்சனக் கேள்வி:

சமூக முரண்பாடுகளை கருத்தியல் மற்றும் அடையாள அரசியலின் வழியாக மட்டும் அணுகுவது, அவற்றின் பொருளாதார அடிப்படைகளை மறைத்துவிடாதா?

2.3 சோசலிசம் ஒரு கற்பனையல்ல; வரலாற்று இயக்கத்தின் விளைவு

எங்கெல்ஸ் சோசலிசத்தை நல்லெண்ணம் கொண்டவர்களின் கற்பனையாக அணுகவில்லை.

முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையின் வளர்ச்சி, உற்பத்தியின் சமூகமயமாக்கல், வர்க்க முரண்பாடுகள் ஆகியவற்றின் வரலாற்று இயக்கத்திலிருந்து சோசலிசத்தின் அவசியத்தை விளக்கினார்.

இதில் முக்கியமானது, சமூக மாற்றத்திற்கான பொருளாதார நிலைமைகள் மட்டுமல்ல; அவற்றை மாற்றுவதற்கான அரசியல் போராட்டமும் ஆகும்.

எனவே, சமூகத்தை விமர்சிப்பது மட்டுமே போதாது. அதன் மாற்றத்திற்கான வர்க்க சக்தியையும் அரசியல் வழிமுறையையும் கண்டறிய வேண்டும்.

மார்க்சியத்தின் விஞ்ஞானத் தன்மை என்பது அது எப்போதும் புதிய ஆய்வுகளுக்கும் திருத்தங்களுக்கும் உட்படுவது; ஆனால் அந்த ஆய்வுகள் புறநிலை யதார்த்தத்தையும் வரலாற்று இயக்கத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

3. லெனினின் பொருள்முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும்: தத்துவ அடித்தளத்தைப் பாதுகாப்பது ஏன் அவசியம்?

நூல்: Materialism and Empirio-Criticism (1909)

லெனின் எழுதிய பொருள்முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும் என்ற நூல் மார்க்சியத் தத்துவ வரலாற்றில் முக்கியமான தலையீடாகும்.

இந்நூல் 1908ஆம் ஆண்டில் எழுதப்பட்டு 1909ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. அக்காலத்தில் ரஷ்ய மார்க்சிய இயக்கத்திற்குள் எர்ன்ஸ்ட் மாக் (Ernst Mach), ரிச்சர்ட் அவெனாரியஸ் (Richard Avenarius) ஆகியோரின் அனுபவவாத விமர்சனத் தத்துவங்களின் தாக்கம் ஏற்பட்டிருந்தது. அலெக்சாண்டர் போக்தானோவ் உள்ளிட்ட சிலர் மார்க்சியத்தையும் இந்தப் புதிய தத்துவப் போக்குகளையும் இணைக்க முயன்றனர்.

லெனின் எழுப்பிய அடிப்படையான கேள்வி:

மனிதனின் சிந்தனைக்கு வெளியே புறநிலை உலகம் இருக்கிறதா? அல்லது மனிதனின் அனுபவம், உணர்வு, கருத்து ஆகியவற்றின் வழியாகத்தான் உலகின் இருப்பை விளக்க வேண்டுமா?

இது வெறும் தத்துவ விவாதம் அல்ல. உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான மார்க்சிய முறையையே தீர்மானிக்கும் கேள்வியாகும்.

3.1 புறநிலை யதார்த்தமும் மனித உணர்வும்

லெனின் வலியுறுத்தும் பொருள்முதல்வாத நிலைப்பாடு தெளிவானது.

மனிதனின் உணர்வுக்கு வெளியே பொருள் உலகம் இருக்கிறது. அந்த உலகைப் பற்றிய அறிவை மனிதன் தனது நடைமுறை அனுபவம், ஆய்வு, உற்பத்தி நடவடிக்கை, அறிவியல் கண்டுபிடிப்பு ஆகியவற்றின் வழியாகப் பெறுகிறான்.

மனிதன் பிறப்பதற்கு முன்பே இயற்கை இருந்தது. மனிதனின் உணர்வு உருவாகுவதற்கு முன்பே பொருள் உலகம் இருந்தது.

எனவே, புறநிலை யதார்த்தத்தை மனிதனின் அனுபவத்திற்குள் மட்டுப்படுத்த முடியாது.

லெனின் அறிவின் வளர்ச்சியைப் பற்றியும் ஒரு முக்கியமான கருத்தை முன்வைக்கிறார்: அறியாமையிலிருந்து அறிவுக்கும், முழுமையற்ற அறிவிலிருந்து மேலும் முழுமையான அறிவுக்கும் மனித அறிவு வளர்கிறது.

இதைத் திறந்த மார்க்சியம், பிந்தைய மார்க்சியம், பிராங்பர்ட் சிந்தனைப் பள்ளி ஆகியவற்றின் ஆய்வுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது ஒரு மையமான தத்துவக் கேள்வி உருவாகிறது.

சமூக யதார்த்தம் என்பது மனிதர்களின் கருத்துகளாலும் மொழியாலும் அரசியல் உரையாடல்களாலும் மட்டுமே உருவாக்கப்படுகிறதா?

அல்லது மனிதர்களின் சிந்தனைக்கு வெளியே நிலவும் உற்பத்தி உறவுகள், சொத்துடைமை, வர்க்க உறவுகள், பொருளாதார அமைப்பு ஆகியவை சமூகத்தின் புறநிலை அடித்தளங்களாக உள்ளனவா?

மார்க்சியப் பொருள்முதல்வாதம் இரண்டாவது நிலைப்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொள்கிறது. கருத்தியல் மற்றும் மொழி முக்கியமானவை என்றாலும், அவை பொருளாதார மற்றும் சமூக உறவுகளிலிருந்து தனித்துப் புரிந்துகொள்ளப்பட முடியாது.

3.2 உண்மை என்பது தனிமனிதக் கருத்தல்ல; நடைமுறையில் சோதிக்கப்பட வேண்டியது

லெனின் அறிவின் உண்மைத்தன்மையை நடைமுறையுடன் இணைக்கிறார்.

ஒரு தத்துவக் கருத்து அழகாக இருக்கிறது என்பதற்காகவோ, அறிவுஜீவிகளால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது என்பதற்காகவோ அது விஞ்ஞான உண்மையாகிவிடாது.

அது புறநிலை உலகுடன் பொருந்துகிறதா? அறிவியல் ஆய்வில் நிலைக்கிறதா? நடைமுறையில் சோதிக்கப்படுகிறதா? என்பதுதான் முக்கியம்.

இதனை சமூக ஆய்வுக்கும் பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

ஒரு சமூகத்தை மாற்றுவதற்கான அரசியல் கோட்பாடு:

சமூகத்தின் உண்மையான பொருளாதார நிலைமைகளை விளக்குகிறதா?
வர்க்க உறவுகளைச் சரியாக அடையாளம் காண்கிறதா?
உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வியல் அனுபவங்களைப் புரிந்துகொள்கிறதா?
ஒடுக்குமுறைகளின் அடிப்படைக் காரணங்களை வெளிப்படுத்துகிறதா?
தனது கருத்துகளை நடைமுறையில் சோதித்து, தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்கிறதா?

என்பதைக் கேட்க வேண்டும்.

இதன் அடிப்படையில், எந்தப் புதிய மார்க்சியச் சிந்தனையையும் அதன் பெயரை வைத்து மதிப்பிடாமல், அதன் தத்துவ அடிப்படை, சமூகப் பகுப்பாய்வு, அரசியல் நடைமுறை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மதிப்பிட வேண்டும்.

3.3 சாராம்சத்தை விட்டுவிட்டு தோற்றத்தை மட்டும் ஆராய்வது

சமூகத்தில் மனிதர்களுக்கு வெளிப்படும் நிகழ்வுகளுக்கும் அவற்றின் அடிப்படையில் செயல்படும் பொருளாதார உறவுகளுக்கும் இடையில் வேறுபாடு உள்ளது.

உதாரணமாக, வேலையின்மை என்பது ஒரு தனிமனிதனின் அனுபவமாக வெளிப்படுகிறது. ஆனால் அதன் சமூகக் காரணங்களைப் புரிந்துகொள்ள முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை, மூலதனக் குவிப்பு, உழைப்புச் சந்தை, உற்பத்தி விரிவாக்கம் மற்றும் நெருக்கடிகள் ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும்.

அதேபோல் சாதி ஒடுக்குமுறை என்பது சமூக அடையாளத்தின் பிரச்சினையாக மட்டும் இருப்பதில்லை. அதன் வரலாற்று உருவாக்கம், உழைப்புப் பிரிவினை, சொத்துடைமை, நில உறவுகள், சமூக அதிகாரம், அரசியல் நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது.

எனவே, சமூக நிகழ்வுகளை அவற்றின் தோற்றத்தில் மட்டும் புரிந்துகொள்வது போதாது. அவற்றின் வரலாற்று மற்றும் பொருளாதார அடிப்படைகளுக்குள் செல்ல வேண்டும்.

இதுவே லெனினின் பொருள்முதல்வாத அறிவறிதல் முறையிலிருந்து நாம் பெற வேண்டிய முக்கியமான பாடமாகும்.

4. லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? — தத்துவத்திலிருந்து புரட்சிகர அரசியல் நடைமுறைக்கு

நூல்: What Is To Be Done? (1902)

இதுவரை நாம் பார்த்த எங்கெல்ஸின், லெனினின் தத்துவப் படைப்புகள் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான அடிப்படையை விளக்குகின்றன.

ஆனால் மார்க்சியம் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதுடன் நின்றுவிடுவதில்லை. அதை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர நடைமுறையையும் வலியுறுத்துகிறது.

இந்த இடத்தில்தான் லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்ற நூல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

1902ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட இந்த நூல் ரஷ்ய சமூக ஜனநாயக இயக்கத்திற்குள் நிலவிய பொருளாதாரவாதம், தன்னியல்புவாதம், கோட்பாட்டுத் தெளிவின்மை, அமைப்புச் சீர்குலைவு ஆகிய பிரச்சினைகளுக்கு எதிராக எழுதப்பட்டது.

4.1 தன்னியல்பான போராட்டமும் புரட்சிகர அரசியல் உணர்வும்

தொழிலாளர்கள் முதலாளிகளுக்கு எதிராக ஊதிய உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு, வேலைப் பாதுகாப்பு போன்ற கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடுகிறார்கள்.

இந்தப் போராட்டங்கள் அவசியமானவை.

ஆனால் இத்தகைய பொருளாதாரப் போராட்டங்கள் தானாகவே முழுமையான புரட்சிகர அரசியல் உணர்வை உருவாக்கிவிடுமா?

லெனின் இதற்கு மறுப்பு தெரிவிக்கிறார்.

பொருளாதாரப் போராட்டத்தின் அனுபவத்திலிருந்து தொழிலாளர்கள் தங்களுக்கும் முதலாளிகளுக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஆனால் அரசின் வர்க்கத் தன்மை, பிற சமூக வர்க்கங்களுடனான உறவுகள், அரசியல் அதிகாரத்தின் இயல்பு, முதலாளித்துவ அமைப்பின் முழுமையான இயக்கம் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கு விரிவான அரசியல் மற்றும் தத்துவார்த்தக் கல்வி அவசியமாகிறது.

அதனால்தான் லெனின் புரட்சிகரத் தத்துவத்தின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார்.

அவரது புகழ்பெற்ற கருத்து:

புரட்சிகரத் தத்துவம் இல்லாமல் புரட்சிகர இயக்கம் இருக்க முடியாது.

இதனை இன்றைய அரசியல் சூழலுடன் பொருத்திப் பார்ப்போம்.

ஒரு தொழிலாளர் தனது ஊதியத்திற்காகப் போராடுகிறார். ஒரு விவசாயி தனது நில உரிமைக்காகப் போராடுகிறார். தலித் மக்கள் தீண்டாமைக்கு எதிராகப் போராடுகிறார்கள். பெண்கள் பாலின ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடுகிறார்கள்.

இவை ஒவ்வொன்றும் அவசியமான போராட்டங்கள்.

ஆனால் இந்தப் போராட்டங்களைத் தனித்தனி கோரிக்கைகளாக மட்டும் வைத்திருப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றின் வரலாற்று, பொருளாதார, அரசியல் அடிப்படைகளை விளக்கி, முதலாளித்துவ மற்றும் இதர ஒடுக்குமுறை உறவுகளுக்கு எதிரான விரிவான சமூக மாற்றப் போராட்டத்துடன் இணைப்பது அவசியம்.

இங்குதான் புரட்சிகரத் தத்துவத்தின் பங்கு வெளிப்படுகிறது.

4.2 வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு அரசியல் தலைமை ஏன் தேவை?

லெனின் தன்னியல்பான இயக்கங்களின் முக்கியத்துவத்தை மறுக்கவில்லை. ஆனால் அவற்றை மட்டும் நம்பியிருப்பது போதாது என்று வலியுறுத்தினார்.

தன்னியல்பான போராட்டங்கள் பல்வேறு திசைகளில் வளரலாம். அவற்றை ஒருங்கிணைத்து, விரிவான அரசியல் போராட்டமாக வளர்ப்பதற்கு கோட்பாட்டுத் தெளிவும் அமைப்பும் தலைமைத்துவமும் தேவை.

அரசியல் கட்சி என்பது தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கான அமைப்பு மட்டுமல்ல. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வரலாற்று நலன்களைப் புரிந்துகொண்டு, பல்வேறு சமூகப் போராட்டங்களை இணைத்து, புரட்சிகர அரசியல் உணர்வை வளர்க்கும் அமைப்பாக இருக்க வேண்டும்.

லெனினின் அமைப்பு குறித்த விவாதத்தின் முக்கியத்துவம் இதில்தான் உள்ளது.

இதனைத் திறந்த மார்க்சியம் மற்றும் பிந்தைய மார்க்சியத்தின் சில அரசியல் அணுகுமுறைகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது கேள்விகள் எழுகின்றன.

வர்க்கப் போராட்டத்தை ஒருங்கிணைக்கும் புரட்சிகர அரசியல் அமைப்பின் தேவை எவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது?
பல்வேறு சமூக இயக்கங்கள் நீடித்த அரசியல் மாற்றத்திற்கான ஒருங்கிணைந்த திட்டத்தை எவ்வாறு உருவாக்குகின்றன?
முதலாளித்துவ அரசியல் அதிகாரத்தை எதிர்கொள்ளும் அமைப்புரீதியான தயாரிப்பு என்ன?
போராட்டங்களின் தன்னியல்புக்கும் திட்டமிட்ட புரட்சிகரத் தலைமைக்கும் இடையிலான உறவு என்ன?

இவற்றுக்கான பதில்கள் இல்லாமல் சமூக மாற்றத்தைப் பற்றிய விரிவான தத்துவம் உருவாக முடியாது.

4.3 கருத்தியல் போராட்டம் இல்லாமல் வர்க்கப் போராட்டம் முழுமையடையாது

லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில் கருத்தியல் போராட்டத்திற்கு முக்கியமான இடமுண்டு.

முதலாளித்துவ வர்க்கம் தனது ஆட்சியைப் பொருளாதார அதிகாரத்தின் மூலம் மட்டுமல்லாமல், அரசியல் நிறுவனங்கள், கல்வி, ஊடகங்கள், மதம், சமூகக் கருத்துகள் போன்ற பல்வேறு வழிகளிலும் நிலைநிறுத்துகிறது.

எனவே, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் போராட்டம் பொருளாதாரத் தளத்தில் மட்டும் நடைபெற முடியாது.

அது அரசியல், கருத்தியல், கலாச்சாரத் தளங்களிலும் நடைபெற வேண்டும்.

இதில் பிராங்பர்ட் சிந்தனைப் பள்ளியின் கலாச்சார ஆதிக்கம் பற்றிய ஆய்வுகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கூறுகள் உள்ளன. ஆனால் அந்த ஆய்வுகளை வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்தாமல், பொருளாதார அடித்தளம், அரசு அதிகாரம், உற்பத்தி உறவுகள் ஆகியவற்றுடன் இணைக்க வேண்டும்.

அதாவது, கலாச்சார விமர்சனமும் வர்க்கப் போராட்டமும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல. அவற்றின் சரியான உறவை விளக்குவதுதான் முக்கியம்.

5.2 பிந்தைய மார்க்சியம்: வர்க்க அரசியலின் இடத்தை அடையாள அரசியல் எடுத்துக்கொள்ள முடியுமா?

பிந்தைய மார்க்சியத்தின் முக்கியமான பிரச்சினை என்று மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனம் முன்வைக்கக்கூடியது, வர்க்க உறவுகளுக்கு வழங்கப்படும் விளக்க நிலை குறித்ததாகும்.

சாதி, இனம், பாலினம், தேசியம், சுற்றுச்சூழல் போன்ற முரண்பாடுகள் உண்மையான சமூக முரண்பாடுகள். அவற்றை வெறும் பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளாகக் குறுக்கிவிடக் கூடாது.

ஆனால் அவற்றின் வரலாற்று வளர்ச்சியையும் சமூகப் பொருளாதார அடிப்படைகளையும் ஆராயாமல், அவற்றைத் தனித்தனி அடையாளங்களின் அரசியல் போராட்டங்களாக மட்டுமே அணுகுவதும் போதுமானதல்ல.

இந்தியச் சமூகத்தை எடுத்துக்கொள்வோம்.

சாதி என்பது வெறும் அடையாளம் அல்ல. அது வரலாற்று ரீதியாக உழைப்புப் பிரிவினை, தொழில் ஒதுக்கீடு, சமூக அதிகாரம், சொத்துடைமை, தீண்டாமை, அரசியல் ஆதிக்கம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்திருக்கிறது.

சாதி ஒழிப்புக்கான போராட்டத்தில் சட்ட உரிமைகள், சமூகச் சமத்துவம், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், கல்வி, நிலம், வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றுக்கான போராட்டங்கள் அவசியமானவை.

ஆனால் சாதி உறவுகளைப் பாதுகாக்கும் பொருளாதார மற்றும் சமூக அமைப்புகளையும் மாற்றாமல் சாதி முழுமையாக ஒழிந்துவிடும் என்று கூற முடியாது.

இங்கு அடையாள அரசியலை நிராகரிப்பது நோக்கமல்ல. அடையாளத்தின் அடிப்படையில் வெளிப்படும் ஒடுக்குமுறையை அதன் வரலாற்று மற்றும் வர்க்க அடிப்படையுடன் இணைத்து ஆராய்வதே நோக்கம்.

லெனின் என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் உணர்வு, தொழிற்சாலை எல்லைகளைக் கடந்து, அனைத்து வர்க்கங்களின் உறவுகளையும் அரசின் செயல்பாடுகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்.

இதிலிருந்து பெற வேண்டிய பாடம்:

வர்க்க அரசியல் என்பது மற்ற சமூக ஒடுக்குமுறைகளைப் புறக்கணிப்பது அல்ல; அவற்றின் தனித்தன்மையையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய பொருளாதார, அரசியல் அடிப்படைகளையும் புரிந்துகொண்டு ஒருங்கிணைப்பதாகும்.

பல்வேறு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களின் போராட்டங்கள் ஒரு புரட்சிகர ஜனநாயக இயக்கத்தில் இணைவது அவசியம். ஆனால் அந்த ஒருங்கிணைப்பு எந்த வர்க்கத்தின் தலைமையில், எந்த சமூக மாற்றுத் திட்டத்தின் அடிப்படையில், எந்த அரசியல் இலக்கை நோக்கி நடைபெறுகிறது என்பதுதான் தீர்மானிக்கும் கேள்வியாகும்.

5.3 பிராங்பர்ட் மார்க்சியம்: கலாச்சார விமர்சனம் மட்டும் போதுமா?

பிராங்பர்ட் சிந்தனைப் பள்ளியின் முக்கியமான பங்களிப்பு, முதலாளித்துவத்தின் கருத்தியல் மற்றும் கலாச்சார ஆதிக்கத்தை ஆழமாக ஆராய்ந்ததாகும்.

முதலாளித்துவம் தொழிற்சாலைகளிலும் சந்தைகளிலும் மட்டும் செயல்படுவதில்லை. அது மனிதர்களின் சிந்தனை, நுகர்வு, பொழுதுபோக்கு, கலாச்சாரம், வாழ்க்கைமுறை ஆகியவற்றிலும் ஊடுருவுகிறது.

இதைப் புரிந்துகொள்ள இவர்களின் ஆய்வுகள் உதவுகின்றன.

உதாரணமாக, இன்றைய தொலைக்காட்சி, சமூக ஊடகம், விளம்பரம், சினிமா, நுகர்வுக் கலாச்சாரம் ஆகியவை மனிதர்களின் விருப்பங்களையும் சமூகப் பார்வைகளையும் எவ்வாறு வடிவமைக்கின்றன என்பதை ஆராய்வது அவசியமானதாகும்.

ஆனால் இங்கு ஒரு கேள்வி எழுகிறது.

முதலாளித்துவத்தின் கலாச்சார ஆதிக்கத்தை அம்பலப்படுத்திய பிறகு, அதனை மாற்றுவதற்கான அரசியல் நடைமுறை என்ன?

கலாச்சாரத் தொழில்துறையை விமர்சிப்பது மட்டுமே மூலதனத்தின் தனியார் உடைமையை ஒழிக்குமா?

மனிதனின் அந்நியமாதலை விளக்குவது மட்டுமே தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரத்தை உருவாக்குமா?

கருத்தியல் ஆதிக்கத்தைப் பற்றிய ஆய்வு அவசியம். ஆனால் பொருளாதார அதிகாரத்தின் அடிப்படைகளையும், அரசின் வர்க்கத் தன்மையையும், வர்க்கப் போராட்டத்தின் அரசியல் அமைப்பையும் ஆராயாமல் முழுமையான மாற்றத்தை விளக்க முடியாது.

எனவே, பிராங்பர்ட் சிந்தனைப் பள்ளியின் கலாச்சார விமர்சனப் பங்களிப்புகளைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம். அதேநேரத்தில், அவற்றின் அரசியல் முடிவுகளையும் புரட்சிகர நடைமுறை குறித்த அணுகுமுறைகளையும் தனித்தனியாக விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்த வேண்டும்.

6. மூன்று சிந்தனைப் போக்குகளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது

ஆய்வுக்குரிய அம்சம்	திறந்த மார்க்சியம்	பிந்தைய மார்க்சியம்	பிராங்பர்ட் சிந்தனைப் பள்ளி
முக்கியக் கவனம்	மார்க்சியக் கோட்பாட்டின் மறுபரிசீலனை	அடையாளம், மொழி, மேலாதிக்கம்	கலாச்சாரம், கருத்தியல் ஆதிக்கம்
வர்க்கப் போராட்டம்	வர்க்க உறவுகளின் இயக்கத்தை மறுபரிசீலனை செய்கிறது	வர்க்கத்தின் தனிச்சிறப்பை மறுபரிசீலனை செய்கிறது	வர்க்கப் போராட்டத்துடன் கலாச்சார விமர்சனத்தை இணைக்கிறது
பொருளாதார அடித்தளம்	மூலதனம்–உழைப்பு முரண்பாடு	பொருளாதார விளக்கத்தின் மையத்தன்மையைக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறது	பொருளாதாரத்துடன் கலாச்சாரத்தையும் ஆராய்கிறது
அரசியல்	அரசு, அமைப்பு, அதிகாரம் குறித்த விமர்சனம்	பல்வேறு இயக்கங்களின் அரசியல் ஒருங்கிணைப்பு	ஆதிக்கம், பகுத்தறிவு, விடுதலை குறித்த விமர்சனம்
மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வுக் கேள்வி	விஞ்ஞான அடித்தளம் பாதுகாக்கப்படுகிறதா?	வர்க்க அரசியலின் வரலாற்றுப் பாத்திரம் தெளிவாகிறதா?	கலாச்சார விமர்சனம் புரட்சிகர நடைமுறையுடன் இணைகிறதா?

இந்த ஒப்பீடு மூன்று மரபுகளின் முழுமையான விளக்கமல்ல. ஒவ்வொன்றுக்குள்ளும் பல்வேறு பிரிவுகளும் முரண்பாடுகளும் உள்ளன. எனவே, இவற்றை ஒரே மாதிரியான தத்துவங்களாகக் கருதாமல், அவற்றின் குறிப்பிட்ட நூல்கள், கருத்துகள், அரசியல் முடிவுகள் ஆகியவற்றைத் தனித்தனியாக மதிப்பிட வேண்டும்.

7. மார்க்சியத்தை வளர்ப்பதற்கும் மார்க்சியத்தைத் திருத்தி மாற்றுவதற்கும் இடையிலான வேறுபாடு

இங்கு ஒரு முக்கியமான தத்துவப் பிரச்சினையை நாம் விவாதிக்க வேண்டும்.

மார்க்சியத்தை ஒரு முடிவுற்ற, மாற்ற முடியாத, கேள்விக்கு உட்படுத்தக்கூடாத கோட்பாடாகக் கருதுவது மார்க்சிய இயங்கியல் முறைக்கு எதிரானது.

மார்க்சும் எங்கெல்ஸும் தங்கள் காலத்தில் நிலவிய அறிவியல், பொருளாதாரம், தத்துவம் ஆகியவற்றின் வளர்ச்சியுடன் தொடர்ந்து உரையாடினார்கள். லெனினும் தனது காலத்தின் புதிய தத்துவப் பிரச்சினைகளை எதிர்கொண்டு மார்க்சியத்தை வளர்த்தார்.

எனவே, மார்க்சியம் புதிய அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளையும் புதிய சமூக அனுபவங்களையும் ஏற்றுக்கொண்டு வளர வேண்டும்.

ஆனால் அதற்கும் மார்க்சியத்தின் அடிப்படைத் தத்துவங்களை மாற்றியமைப்பதற்கும் வேறுபாடு உண்டு.

அந்த வேறுபாட்டைப் பின்வருமாறு புரிந்துகொள்ளலாம்.

மார்க்சியத்தை வளர்த்தெடுப்பது:

பொருள்முதல்வாத உலகக் கண்ணோட்டத்தைப் பாதுகாப்பது.
சமூகத்தின் வரலாற்று இயக்கத்தைப் பொருளாதார அடிப்படையில் ஆய்வு செய்வது.
வர்க்க முரண்பாடுகளின் புதிய வடிவங்களை அடையாளம் காண்பது.
சாதி, பாலினம், தேசியம், இனம் போன்ற ஒடுக்குமுறைகளின் வரலாற்று அடிப்படைகளை ஆராய்வது.
புதிய அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளைத் தத்துவார்த்தமாக உள்வாங்குவது.
புரட்சிகர நடைமுறையின் அனுபவங்களிலிருந்து தவறுகளைக் கண்டறிந்து திருத்திக்கொள்வது.
கோட்பாட்டையும் நடைமுறையையும் இணைப்பது.

மார்க்சியத்தின் அடிப்படையை நீர்த்துப்போகச் செய்யக்கூடிய அணுகுமுறைகள்:

புறநிலை யதார்த்தத்தைவிட கருத்தியல் உரையாடலுக்கு முதன்மை அளிப்பது.
உற்பத்தி உறவுகளையும் வர்க்க உறவுகளையும் சமூக ஆய்வின் மையத்திலிருந்து விலக்குவது.
பல்வேறு அடையாளப் போராட்டங்களைப் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அதிகார உறவுகளிலிருந்து பிரிப்பது.
முதலாளித்துவத்தின் கருத்தியல் விமர்சனத்துடன் நின்றுவிட்டு அதன் பொருளாதார அடித்தளத்தை மாற்றுவதற்கான வழிமுறையைத் தெளிவுபடுத்தாமல் இருப்பது.
புரட்சிகர அரசியல் அமைப்பு, வர்க்கத் தலைமை, அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றின் பிரச்சினைகளைப் புறக்கணிப்பது.

இரண்டாவது பட்டியலில் உள்ள ஒவ்வொரு அணுகுமுறையும் மேற்கண்ட மூன்று சிந்தனைப் போக்குகளின் அனைத்து பிரதிநிதிகளுக்கும் பொருந்தும் என்று கூற முடியாது. குறிப்பிட்ட எழுத்துகளிலும் அரசியல் நடைமுறைகளிலும் அவை எவ்வாறு வெளிப்படுகின்றன என்பதை ஆராய்ந்துதான் முடிவெடுக்க வேண்டும்.

8. இன்றைய இந்தியச் சமூகத்தில் இந்த விவாதத்தின் முக்கியத்துவம்

இந்தியச் சமூகத்தில் மார்க்சியம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளைப் புரிந்துகொள்ள இந்தத் தத்துவ விவாதம் மிகவும் அவசியமானது.

இந்தியாவில் சாதி ஒடுக்குமுறை, மதவாதம், தேசிய இனப் பிரச்சினைகள், நிலமற்ற விவசாயிகளின் பிரச்சினைகள், தொழிலாளர் சுரண்டல், வேலையின்மை, பெண்கள் மீதான ஒடுக்குமுறை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய சமூகப் பிரச்சினைகளாக உள்ளன.

இவற்றைத் தனித்தனியாகப் பிரித்து ஆராய்வது அவற்றின் வரலாற்றுத் தொடர்புகளைப் புரிந்துகொள்ளத் தடையாக அமையலாம்.

உதாரணமாக:

சாதிப் பிரச்சினை: சாதியை வெறும் அடையாளப் பிரச்சினையாக மட்டும் பார்க்காமல், அதன் வரலாற்று உருவாக்கம், உழைப்புப் பிரிவினை, நில உடைமை, உற்பத்தி உறவுகள், சமூக அதிகாரம் ஆகியவற்றுடன் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

பெண்கள் மீதான ஒடுக்குமுறை: குடும்ப அமைப்பு, சொத்துடைமை, ஊதியமற்ற உழைப்பு, சமூக உற்பத்தி, பாலின அதிகாரம் ஆகியவற்றின் வரலாற்றுத் தொடர்புகளை ஆராய வேண்டும்.

மதவாதம்: மத நம்பிக்கைகளை மட்டும் விமர்சிப்பது போதாது. மதவாத அரசியலின் பொருளாதார மற்றும் வர்க்க அடித்தளங்களையும், ஆளும் வர்க்க நலன்களுடன் அதன் உறவுகளையும் ஆராய வேண்டும்.

தொழிலாளர் பிரச்சினை: ஊதிய உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு போன்ற உடனடிக் கோரிக்கைகளுடன் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளையும் தனியார் மூலதனத்தின் ஆதிக்கத்தையும் எதிர்கொள்ளும் அரசியல் உணர்வை வளர்க்க வேண்டும்.

இவற்றை ஒருங்கிணைக்கும்போது மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறையின் முக்கியத்துவம் வெளிப்படுகிறது.

இங்கு லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில் வலியுறுத்தப்படும் அனைத்துத் தரப்பு அரசியல் ஆய்வும், புரட்சிகரத் தத்துவமும், அமைப்புரீதியான தயாரிப்பும் முக்கியமானதாகின்றன.

ஒரு புரட்சிகர இயக்கம் தொழிலாளர்களின் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்குள் மட்டும் தன்னைச் சுருக்கிக்கொள்ள முடியாது. அது அனைத்து ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பிரச்சினைகளிலும் தலையிட்டு, அவற்றை விரிவான அரசியல் போராட்டத்துடன் இணைக்க வேண்டும்.

அதேநேரத்தில், அந்த ஒருங்கிணைப்பு வர்க்க அரசியலையும் சோசலிச மாற்றத்திற்கான இலக்கையும் இழந்துவிடக் கூடாது.

9. முடிவுரை: மார்க்சியத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது அதை வளர்த்தெடுப்பதுதான்!

திறந்த மார்க்சியம், பிந்தைய மார்க்சியம், பிராங்பர்ட் சிந்தனைப் பள்ளி ஆகியவை இருபதாம் நூற்றாண்டின் மார்க்சிய அறிவுசார் வரலாற்றில் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளன.

இவை முதலாளித்துவச் சமூகத்தின் பல்வேறு அம்சங்களை ஆராய்ந்துள்ளன. மார்க்சியத்தின் சில விளக்கங்களையும் நடைமுறைகளையும் விமர்சித்துள்ளன. அவற்றின் ஆய்வுகளில் இருந்து பயனுள்ள கருத்துகளையும் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

ஆனால் ஒரு கருத்து மார்க்சியத்தின் பெயரில் முன்வைக்கப்படுகிறது என்பதற்காக அது தானாகவே மார்க்சியமாகிவிடாது.

அதன் தத்துவ அடித்தளம் என்ன? அது பொருள்முதல்வாதத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறதா? சமூகத்தின் வரலாற்று இயக்கத்தை எவ்வாறு விளக்குகிறது? உற்பத்தி உறவுகளையும் வர்க்க முரண்பாடுகளையும் எவ்வாறு அணுகுகிறது? அரசின் வர்க்கத் தன்மையை எவ்வாறு விளக்குகிறது? புரட்சிகர அரசியல் நடைமுறைக்கு என்ன வழிகாட்டுகிறது? என்பதுதான் முக்கியம்.

எங்கெல்ஸ் தனது டூரிங்கிற்கு மறுப்பு நூலில் மார்க்சியத்தின் விஞ்ஞான அடித்தளங்களை விளக்கினார்.

லெனின் தனது பொருள்முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும் நூலில் மார்க்சியத்தின் பொருள்முதல்வாத உலகக் கண்ணோட்டத்தைப் பாதுகாப்பதன் அவசியத்தை எடுத்துரைத்தார்.

அதே லெனின் என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில் புரட்சிகரத் தத்துவம், வர்க்க உணர்வு, அரசியல் தலைமை, அமைப்பு ஆகியவற்றின் அவசியத்தை வலியுறுத்தினார்.

இந்த மூன்று நூல்களும் நமக்கு உணர்த்தும் அடிப்படைப் பாடம் ஒன்றுதான்:

மார்க்சியம் என்பது சமூகத்தைப் பற்றிய விமர்சனக் கருத்துகளின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல; சமூகத்தின் புறநிலை இயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதன் வர்க்க முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்தி, உழைக்கும் மக்களின் புரட்சிகர நடைமுறைக்கு வழிகாட்டும் விஞ்ஞானத் தத்துவமாகும்.

மார்க்சியத்தை வளர்ப்பது என்பது அதன் விஞ்ஞான அடிப்படைகளை மறுப்பதல்ல. அவற்றை புதிய வரலாற்று அனுபவங்களின் வெளிச்சத்தில் மேலும் செழுமைப்படுத்துவதாகும்.

மார்க்சியத்தின் பெயரில் உருவாகும் ஒவ்வொரு புதிய போக்கையும் விமர்சனமின்றி ஏற்றுக்கொள்வதும் தவறு; அதன் பயனுள்ள ஆய்வுப் பங்களிப்புகளைக்கூட பரிசீலிக்காமல் நிராகரிப்பதும் தவறு.

எனவே, மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறை என்பது கண்மூடித்தனமான ஏற்றுக்கொள்ளலோ, கண்மூடித்தனமான நிராகரிப்போ அல்ல. அது பொருள்முதல்வாதம், இயங்கியல், வரலாற்று ஆய்வு, வர்க்கப் பகுப்பாய்வு, நடைமுறைச் சோதனை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஒவ்வொரு கருத்தையும் மதிப்பிடுவதாகும்.

இந்தக் கட்டுரையின் மையத் தத்துவ முடிவு

மார்க்சியத்தை விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக மாற்றுவது மார்க்சியமல்ல. அதேபோல் மார்க்சியத்தின் விஞ்ஞான அடிப்படைகளை நீக்கிவிட்டு அதற்கு மார்க்சியம் என்று பெயரிடுவதும் மார்க்சியமல்ல.

தத்துவம் இல்லாத நடைமுறை குருட்டுத்தனமானது; நடைமுறை இல்லாத தத்துவம் உயிரற்றது.

மார்க்சியத்தின் வலிமை அதன் பொருள்முதல்வாத உலகக் கண்ணோட்டத்திலும், வரலாற்று இயங்கியல் முறையிலும், வர்க்கப் போராட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் விஞ்ஞான அணுகுமுறையிலும், புரட்சிகர நடைமுறையுடன் கொண்டிருக்கும் உயிருள்ள தொடர்பிலும்தான் இருக்கிறது.

10. மேலும் படிக்க வேண்டிய முதன்மை நூல்கள்

இந்தக் கட்டுரையை ஆழமான தத்துவ ஆய்வாக விரிவுபடுத்துவதற்கு பின்வரும் மூல நூல்களை ஒப்பிட்டுப் படிப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

Anti-Dühring by Friedrich Engels | 9798992417401 | Paperback

1. Anti-Dühring — Friedrich Engels

தத்துவம், அரசியல் பொருளாதாரம், விஞ்ஞான சோசலிசம் ஆகியவற்றின் அடிப்படைகளைப் புரிந்துகொள்ள.

எங்கெல்ஸ் பற்றிய தத்துவ ஆய்வு

MATERIALISM AND EMPIRIO-CRITICISM. VOL. XIII by Vladimir Lenin | Goodreads

2. Materialism and Empirio-Criticism — V. I. Lenin

புறநிலை யதார்த்தம், பொருள்முதல்வாதம், அறிவின் இயல்பு, நடைமுறை ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள.

முழு நூலைப் படிக்க

What is to be done? - Wellred Books

3. What Is To Be Done? — V. I. Lenin

புரட்சிகரத் தத்துவம், வர்க்க உணர்வு, கட்சி அமைப்பு, அரசியல் போராட்டம் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள.

முழு நூலைப் படிக்க

Hegemony and Socialist Strategy: Towards a Radical Democratic Politics - Laclau, Ernesto: 9780860917694 - AbeBooks

4. Hegemony and Socialist Strategy — Ernesto Laclau and Chantal Mouffe

பிந்தைய மார்க்சியத்தின் கருத்துகளை நேரடியாகப் புரிந்துகொள்வதற்கான முதன்மை நூல்.

Dialectic of enlightenment by Max Horkheimer | Goodreads

5. Dialectic of Enlightenment — Max Horkheimer and Theodor Adorno

பிராங்பர்ட் சிந்தனைப் பள்ளியின் கலாச்சாரம், பகுத்தறிவு, ஆதிக்கம் பற்றிய ஆய்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள.

பிராங்பர்ட் விமர்சனக் கோட்பாடு பற்றிய ஆய்வு

ஆய்வுக்கான அடுத்த கட்டம்: இந்தக் கட்டுரையை மேலும் விரிவுபடுத்தும்போது, குறிப்பாக லாக்லாவ்–மூஃப் முன்வைக்கும் மேலாதிக்கக் கோட்பாட்டை லெனினின் வர்க்க அரசியல் கருத்துகளுடன் ஒப்பிட்டும், ஹாலோவேயின் அரசைப் பற்றிய அணுகுமுறையை அரசும் புரட்சியும் நூலுடன் ஒப்பிட்டும் தனித்தனி அத்தியாயங்களாக எழுதுவது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

அதன் மூலம் வெறும் கருத்தியல் விமர்சனத்தைத் தாண்டி, இச்சிந்தனைப் போக்குகளின் தத்துவம், அரசியல், வர்க்க அணுகுமுறை, புரட்சிகர நடைமுறை ஆகியவற்றை ஆழமாக ஒப்பிட முடியும்.

.......

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

மூலதனமும் பணமும் ஒன்றல்ல!

மார்க்ஸின் அரசியல் பொருளாதாரப் பார்வையில் ஒரு விளக்கம்

மூலதனமும் பணமும் ஒன்றுதான் என்று பொதுவாகப் பலர் கருதுகின்றனர். பணம் வைத்திருப்பவன் முதலாளி என்றும், அதிகப் பணம் வைத்திருப்பவன் அதிக மூலதனத்தைக் கொண்டிருக்கிறான் என்றும் நினைக்கின்றனர். ஆனால் மார்க்ஸ் தனது மூலதனம் (Capital) முதல் தொகுதியில் மேற்கொண்ட அரசியல் பொருளாதார ஆய்வில், பணத்திற்கும் மூலதனத்திற்கும் இடையிலான அடிப்படையான வேறுபாட்டைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

பணம் என்பது ஒரு பொருளாதாரப் பரிமாற்றத்திற்கான பொதுவான சமமான வடிவம். ஆனால் மூலதனம் என்பது உபரி மதிப்பை உருவாக்கி, பெருக்கிக் கொள்வதற்காகச் செயல்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக உறவு.

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வதுதான் மார்க்ஸின் மூலதன ஆய்வுக்குள் நுழைவதற்கான முதல் படியாகும்.

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

1. பணம் எப்போது மூலதனமாகிறது?

ஒரு தொழிலாளி தனது உழைப்புக்காகப் பணம் பெறுகிறான். அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு உணவு, உடை, வீடு போன்ற தனது தேவைகளை நிறைவேற்றுகிறான். இங்கே பணம் வாழ்க்கைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கான பரிமாற்றச் சாதனமாகச் செயல்படுகிறது.

அதேபோல், ஒருவர் ஒரு பொருளை விற்று அதற்குப் பதிலாகப் பணத்தைப் பெறுகிறார். அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு வேறொரு பொருளை வாங்குகிறார்.

இதனை மார்க்ஸ் பின்வரும் சூத்திரத்தில் விளக்குகிறார்:

\[ C-M-C \]

இங்கு C என்பது பண்டம் (Commodity), M என்பது பணம் (Money).

அதாவது, ஒரு பொருளை விற்றுப் பணம் பெற்று, அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு மற்றொரு பொருளை வாங்குவது. இங்கே பணத்தின் நோக்கம் மற்றொரு பயன்பாட்டு மதிப்பைப் பெறுவதாகும்.

ஆனால் முதலாளித்துவப் பொருளாதாரத்தில் பணம் வேறொரு நோக்கத்திற்காகச் செயல்படுகிறது.

2. பணம் மூலதனமாக மாறும் இயக்கம்

ஒரு முதலாளி சந்தையில் 10 லட்சம் ரூபாய் முதலீடு செய்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர் பொருட்களை வாங்குவதற்காக மட்டும் பணத்தைச் செலவிடுவதில்லை. மேலும் பணத்தைப் பெருக்குவதற்காகச் செலவிடுகிறார்.

மார்க்ஸ் இதனைப் பின்வரும் சூத்திரத்தில் விளக்குகிறார்:

\[ M-C-M' \]

இங்கு:

M – ஆரம்பத்தில் முதலீடு செய்யப்படும் பணம்.
C – உற்பத்திச் சாதனங்களும் உழைப்புச் சக்தியும்.
M′ – ஆரம்பப் பணத்தைவிட அதிகமான பணம்.

உதாரணமாக, 10 லட்சம் ரூபாய் முதலீடு செய்யப்பட்டு, உற்பத்தி மற்றும் விற்பனைக்குப் பிறகு 12 லட்சம் ரூபாய் திரும்பக் கிடைத்தால், அந்தக் கூடுதல் 2 லட்சம் ரூபாய் எங்கிருந்து வந்தது என்பதுதான் மார்க்ஸின் ஆய்வின் மையக் கேள்வி.

பணம் அதிகரித்துவிட்டது என்பதாலேயே அந்த அதிகரிப்பின் உண்மையான தோற்றுவாய் விளக்கப்பட்டுவிடுவதில்லை.

3. உபரி மதிப்பின் தோற்றம் எங்கே?

முதலாளி சந்தையில் இயந்திரங்கள், மூலப்பொருட்கள் போன்றவற்றுடன் தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்தியையும் வாங்குகிறார்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது.

தொழிலாளி தனது உழைப்பை அல்ல, தனது உழைப்புச் சக்தியை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு விற்கிறான். அந்த உழைப்புச் சக்தியின் மதிப்பு, அதை மீண்டும் உற்பத்தி செய்வதற்குத் தேவையான வாழ்க்கைச் சாதனங்களின் மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

ஆனால் தொழிலாளி தனது வேலை நேரத்தில், தனது உழைப்புச் சக்தியின் மதிப்புக்குச் சமமான மதிப்பை மட்டுமல்லாமல், அதைவிட அதிகமான புதிய மதிப்பையும் உருவாக்குகிறான்.

உதாரணமாக, ஒரு தொழிலாளியின் ஒரு நாள் உழைப்புச் சக்தியின் மதிப்பு 500 ரூபாய் என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால் அவர் ஒரு நாளில் உருவாக்கும் புதிய மதிப்பு 1,000 ரூபாய் என்றால், அந்த 500 ரூபாய் கூடுதல் மதிப்பே உபரி மதிப்பாகும்.

\[ \text{புதிய மதிப்பு} = v+s \]

இங்கு:

\(v\) – மாறும் மூலதனம் (தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்திக்காகச் செலவிடப்படுவது).
\(s\) – உபரி மதிப்பு (Surplus Value).

இவ்வாறு தொழிலாளியின் ஊதியமாக வழங்கப்படும் மதிப்பைவிட அதிகமான மதிப்பை அவரது உழைப்பு உருவாக்குகிறது. அந்த உபரி மதிப்பை முதலாளி தனது உடைமையாக்கிக் கொள்கிறார்.

எனவே, மூலதனத்தின் பெருக்கத்திற்கான அடிப்படை உற்பத்திச் செயல்முறையில் மறைந்திருக்கிறது.

4. மூலதனம் என்பது வெறும் பொருள் அல்ல; அது ஒரு சமூக உறவு!

மார்க்ஸின் ஆய்வில் மிகவும் முக்கியமான அம்சம் இதுதான்.

ஒரு இயந்திரம் தனியாக மூலதனம் அல்ல. ஒரு தொழிற்சாலை தனியாக மூலதனம் அல்ல. பணமும் தனியாக மூலதனம் அல்ல.

அவை எத்தகைய சமூக உறவுகளுக்குள் செயல்படுகின்றன என்பதுதான் அவற்றின் பொருளாதாரத் தன்மையைத் தீர்மானிக்கிறது.

ஒரு தொழிலாளி தனது உற்பத்திச் சாதனங்களை இழந்து, தனது வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காகத் தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார். மறுபுறம், உற்பத்திச் சாதனங்களையும் பணத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் முதலாளி அந்த உழைப்புச் சக்தியை வாங்கி உற்பத்தியை நடத்துகிறார்.

இந்த இரு வர்க்கங்களுக்கிடையிலான சமூக உறவில்தான் முதலாளித்துவ மூலதனத்தின் அடிப்படை அமைந்திருக்கிறது.

எனவே, மூலதனம் என்பது பணம் அல்லது இயந்திரங்களின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல; அது உழைப்பைச் சுரண்டுவதன் மூலம் உபரி மதிப்பைப் பெற்று, தன்னைத் தானே பெருக்கிக்கொள்ளும் வரலாற்று ரீதியான உற்பத்தி உறவாகும்.

5. இதைப் புரிந்துகொள்வதில் உள்ள அரசியல் முக்கியத்துவம்

பணம் வைத்திருப்பவர்கள் அனைவரும் முதலாளிகள் அல்ல. ஒருவர் தனது சேமிப்புப் பணத்தைக் கொண்டு குடும்பத்தை நடத்தலாம். மற்றொருவர் தனது சிறிய வருமானத்தைக் கொண்டு வாழலாம். ஆனால் உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை, உழைப்புச் சக்தியை வாங்கிப் பயன்படுத்துதல், உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுதல் ஆகியவை ஒன்றிணையும் இடத்தில்தான் முதலாளித்துவ மூலதன உறவு உருவாகிறது.

அதனால், பணக்காரர்களின் பணத்தை மட்டும் குறைப்பதோ, பணப் புழக்கத்தை மட்டும் கட்டுப்படுத்துவதோ மூலதனச் சுரண்டலை ஒழித்துவிடாது.

உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியுடைமை, கூலி உழைப்பு, உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுதல் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூக உறவுகளே மாற்றப்பட வேண்டும்.

இதனால்தான் மார்க்சியம் தனிநபர்களின் செல்வத்தை மட்டும் விமர்சிப்பதில்லை; அந்தச் செல்வத்தை உருவாக்கி, ஒரு வர்க்கத்திடம் குவிக்கச் செய்யும் உற்பத்தி உறவுகளையே விமர்சிக்கிறது.

முடிவுரை

மார்க்ஸ் நமக்குக் கற்பிக்கும் அடிப்படைப் பாடம் இதுதான்:

பணம் என்பது மூலதனமாக மாறக்கூடிய ஒரு வடிவம். ஆனால் பணம் இருப்பதாலேயே அது மூலதனமாகிவிடாது. உழைப்புச் சக்தியைப் பயன்படுத்தி உபரி மதிப்பை உருவாக்கி, அதனைத் தனதாக்கிக் கொண்டு மேலும் மதிப்பைப் பெருக்கிக்கொள்ளும் சமூக உறவில்தான் மூலதனத்தின் உண்மையான சாரம் அடங்கியிருக்கிறது.

எனவே, மூலதனத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால் பணத்தின் அளவை மட்டும் பார்க்கக் கூடாது. யார் உற்பத்திச் சாதனங்களைச் சொந்தமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? யார் உழைக்கிறார்கள்? யார் உழைப்பால் உருவாக்கப்படும் உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுகிறார்கள்? என்ற வர்க்க உறவுகளை ஆராய வேண்டும்.

மூலதனத்தின் ரகசியம் பணத்தில் இல்லை; மனித உழைப்பைச் சுரண்டி உபரி மதிப்பைப் பெறும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவில்தான் இருக்கிறது.

ஆதார நூல்: கார்ல் மார்க்ஸ் எழுதிய மூலதனம் (Das Kapital), முதல் தொகுதி — முதல் அத்தியாயம் (பண்டம்), இரண்டாவது அத்தியாயம் (பரிமாற்றம்), நான்காவது அத்தியாயம் (பணம் மூலதனமாக மாறுதல்), ஐந்தாவது அத்தியாயம் (உபரி மதிப்பின் பொதுவான சூத்திரத்தின் முரண்பாடுகள்), ஆறாவது அத்தியாயம் (உழைப்புச் சக்தியை வாங்கி விற்றல்), ஏழாவது அத்தியாயம் (உழைப்பு நிகழ்முறையும் மதிப்பு பெருக்கும் நிகழ்முறையும்).

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

மார்க்சியத்தின் பெயரில் திருத்தல்வாதமும் சந்தர்ப்பவாதமும்

மார்க்சியத்தின் பெயரில் திருத்தல்வாதமும் சந்தர்ப்பவாதமும்: தத்துவம், வர்க்கப் போராட்டம், புரட்சிகர நடைமுறை

லெனின் மற்றும் மாவோவின் தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதல்களின் அடிப்படையில் ஓர் ஆய்வு

இலக்கு – மார்க்சிய லெனினிய தத்துவ விவாத இதழுக்கான ஆய்வுக் கட்டுரை

முன்னுரை

மார்க்சிய அரசியலில் இன்று நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான பிரச்சினைகளில் ஒன்று, மார்க்சியத்தின் பெயரால் மார்க்சியத்தின் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யும் திருத்தல்வாத மற்றும் சந்தர்ப்பவாத அரசியல் போக்குகளாகும்.

முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் அரசியல் ஆதிக்கத்தை வெளிப்படையாகப் பாதுகாக்கும் வலதுசாரி அரசியலை அடையாளம் காண்பது ஒப்பீட்டளவில் எளிதானது. ஆனால் மார்க்சியம், கம்யூனிசம், சோசலிசம் போன்ற பெயர்களைத் தாங்கிக்கொண்டு செயல்படும் சில அரசியல் போக்குகள், நடைமுறையில் முதலாளித்துவ அமைப்பின் அடிப்படைகளைப் பாதுகாக்கும் விதத்தில் செயல்படும்போது, அவற்றை அடையாளம் காண்பது தத்துவார்த்தத் தெளிவையும் வர்க்கப் பகுப்பாய்வையும் கோருகிறது.

இங்கு நாம் எழுப்ப வேண்டிய கேள்வி மிகவும் அடிப்படையானது:

ஒரு கட்சி தன்னை மார்க்சியக்/கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்று அழைத்துக்கொள்வதால் மட்டும் அது மார்க்சியக்/ கம்யூனிஸ்ட் கட்சியாகிவிடுமா? ஒரு அமைப்பு கம்யூனிசத்தைப் பேசுவதால் மட்டும் அதன் அரசியல் நடைமுறை உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்கானதாகிவிடுமா?

இல்லை. ஒரு அரசியல் அமைப்பின் வர்க்கத் தன்மையை அதன் பெயரைக் கொண்டு தீர்மானிக்க முடியாது. அதன் தத்துவார்த்த நிலைப்பாடு, அரசியல் திட்டம், அமைப்புச் செயல்பாடு, வர்க்கப் போராட்டத்தில் அது வகிக்கும் பாத்திரம், நடைமுறை முடிவுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் மதிப்பிட வேண்டும்.

இந்தப் பிரச்சினையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின் மற்றும் மாவோ ஆகியோரின் தத்துவார்த்தப் பங்களிப்புகளை ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தி ஆராய வேண்டியுள்ளது.

1. மார்க்சியம்: உலகத்தை விளக்குவதோடு நின்றுவிடாமல் மாற்றுவதற்கான தத்துவம்

மார்க்ஸ் தனது ஃபாயர்பாக் பற்றிய ஆய்வுரைகள் (1845) என்ற படைப்பின் பதினொன்றாவது ஆய்வுரையில் முன்வைத்த புகழ்பெற்ற கருத்து:

"தத்துவஞானிகள் உலகத்தைப் பல்வேறு வழிகளில் விளக்கியிருக்கிறார்கள்; ஆனால் பிரச்சினை அதை மாற்றுவதில்தான் இருக்கிறது."

இந்தக் கருத்து மார்க்சியத்தின் நடைமுறைப் பொருள்முதல்வாத அடித்தளத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒரு சமூகத்தில் வறுமை நிலவுகிறது என்று கூறுவது ஒரு விளக்கம். வறுமைக்கான காரணங்களை ஆராய்வது அறிவியல் அணுகுமுறை. ஆனால் வறுமையை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் உற்பத்தி உறவுகளையும் சுரண்டல் அமைப்பையும் மாற்றுவதற்கான சமூகப் போராட்டத்தை முன்னெடுப்பதுதான் புரட்சிகர நடைமுறை.

முதலாளித்துவச் சமூகத்தில் தொழிலாளி தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்று வாழ்கிறான். உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் கைகளில் குவிந்திருக்கிறது. தொழிலாளியின் உழைப்பால் உருவாகும் மதிப்பில் ஒரு பகுதியை முதலாளி உபரி மதிப்பாகக் கைப்பற்றுகிறான். இந்த உற்பத்தி உறவே முதலாளித்துவச் சுரண்டலின் அடிப்படையாக இருக்கிறது.

எனவே, குறைந்த கூலி, வேலையின்மை, வறுமை, பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு போன்ற பிரச்சினைகளைத் தனித்தனியான நிர்வாகக் குறைபாடுகளாக மட்டும் அணுக முடியாது. அவற்றின் பின்னால் இயங்கும் உற்பத்தி உறவுகளையும் வர்க்க அதிகாரத்தையும் ஆராய வேண்டும்.

இதுவே சீர்திருத்தவாத அணுகுமுறைக்கும் புரட்சிகர மார்க்சிய அணுகுமுறைக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடாகும்.

சீர்திருத்தங்கள் மக்களின் வாழ்க்கையில் உடனடி நிவாரணங்களை ஏற்படுத்தலாம். அவற்றுக்கான போராட்டங்கள் அவசியமானவை. ஆனால் சீர்திருத்தங்களைப் பெறுவதையே சமூக விடுதலையின் இறுதி இலக்காக மாற்றிவிடும்போது, முதலாளித்துவ அமைப்பை மாற்றுவதற்கான அரசியல் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகிறது.

மார்க்சியம் சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டத்தை நிராகரிப்பதில்லை; அந்தப் போராட்டங்களைச் சமூக மாற்றத்திற்கான வர்க்கப் போராட்டத்துடன் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்கிறது.

2. லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்?: தன்னெழுச்சியிலிருந்து அரசியல் உணர்வுள்ள வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு

நூல்: What Is To Be Done? – 1902

Shto Delatch? Nabolevchye Voprosy Nashevo Dvishenija What is to be Done? Burning Questions of Our Movement | Vladimir Ilyich LENIN, Ulianov | 1st Edition

மார்க்சிய அரசியலில் திருத்தல்வாதம், பொருளாதாரவாதம், சந்தர்ப்பவாதம் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கு லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்ற நூல் மிக முக்கியமான தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதலாகும்.

இந்த நூலில் லெனின் எழுப்பும் அடிப்படையான பிரச்சினை, தொழிலாளர்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களுக்கும் அறிவியல் சோசலிச அரசியல் உணர்வுக்கும் இடையிலான உறவாகும்.

தொழிலாளர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கை நிலைமைகளின் அடிப்படையில் முதலாளிகளுக்கு எதிராகப் போராடுகிறார்கள். கூலி உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு, பணிப் பாதுகாப்பு, தொழிற்சங்க உரிமைகள் போன்ற கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடுகிறார்கள். இத்தகைய போராட்டங்கள் வர்க்கப் போராட்டத்தின் அவசியமான ஆரம்ப நிலைகளாகும்.

ஆனால் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்கான போராட்டம் மட்டுமே முதலாளித்துவ அமைப்பை மாற்றுவதற்கான முழுமையான அரசியல் உணர்வை உருவாக்கிவிடாது என்பதை லெனின் வலியுறுத்துகிறார்.

தொழிலாளர்கள் தங்களுடைய முதலாளிக்கு எதிராகப் போராடுவதோடு மட்டுமல்லாமல், அரசு, சட்டம், அரசியல் அதிகாரம், சமூக உறவுகள், பல்வேறு ஒடுக்குமுறைகள் ஆகியவற்றின் வர்க்கத் தன்மையையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதற்குத் தேவையானது அறிவியல் சோசலிசத் தத்துவத்தால் வழிநடத்தப்படும் அரசியல் கல்வியும் அமைப்புப் பணியுமாகும்.

இங்கு லெனின் பொருளாதாரவாதத்தை விமர்சிக்கிறார். தொழிலாளர்களின் உடனடிப் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்குள் மட்டுமே அரசியல் பணியைக் குறுக்கிவிடுவது, தொழிலாளர் இயக்கத்தை முதலாளித்துவச் சிந்தனையின் செல்வாக்கிற்குள் விட்டுவிடும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது.

அதாவது, தொழிலாளர்கள் முதலாளிகளுடன் நல்ல கூலிக்காகப் பேரம் பேசும் நிலையைத் தாண்டி, முதலாளித்துவச் சுரண்டலை உருவாக்கும் சமூக உறவுகளையே கேள்விக்குட்படுத்தும் நிலைக்கு வளர வேண்டும்.

இதற்குப் புரட்சிகரக் கட்சியின் பங்கு அவசியமாகிறது.

லெனின் முன்வைக்கும் கட்சி என்பது தேர்தல் காலங்களில் மட்டும் செயல்படும் அமைப்பல்ல. அது அறிவியல் சோசலிசத் தத்துவத்தில் தேர்ச்சி பெற்ற, தொழிலாளர் இயக்கத்துடன் உயிரோட்டமான தொடர்பு கொண்ட, மக்களின் அரசியல் அனுபவங்களைப் பொதுமைப்படுத்தி அவர்களுடைய போராட்டங்களுக்கு வழிகாட்டும் அமைப்பாக இருக்க வேண்டும்.

இதிலிருந்து இரண்டு முக்கியமான முடிவுகளைப் பெறலாம்.

முதலாவது, மக்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களை ஒருபோதும் குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது.

இரண்டாவது, அந்தப் போராட்டங்களை அறிவியல் தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதலின்றி விட்டுவிடவும் கூடாது.

இன்றைய சூழலில் சில அமைப்புகள் தொழிலாளர்களின் அன்றாடப் பிரச்சினைகளைப் பேசுவதோடு தங்களுடைய அரசியல் பணியை நிறுத்திக்கொள்கின்றன. சில அமைப்புகள் மறுபுறம் புரட்சிகர முழக்கங்களை எழுப்புகின்றன; ஆனால் மக்களின் உண்மையான வாழ்க்கைப் போராட்டங்களோடு தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொள்வதில்லை.

இரண்டு அணுகுமுறைகளுமே தத்துவத்திற்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான உறவை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாததன் வெளிப்பாடாகவே இருக்கிறது.

லெனினின் வழிகாட்டல் இவ்விரண்டையும் இணைப்பதாகும்.

மக்களின் அன்றாடப் போராட்டங்களை உயர்ந்த அரசியல் உணர்வுக்கு எடுத்துச் செல்வதும், அரசியல் உணர்வை மக்களின் நடைமுறைப் போராட்டங்களோடு இணைப்பதும் புரட்சிகரக் கட்சியின் முக்கியமான பணியாகும்.

Marxists.org+2

3. அரசும் புரட்சியும்: அரசின் வர்க்கத் தன்மையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் சமூக மாற்றம் சாத்தியமா?

நூல்: State and Revolution – 1917

The State and Revolution by Vladimir Ilich Lenin: 9780140184358 | PenguinRandomHouse.com: Books

திருத்தல்வாத அரசியலின் முக்கியமான வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று, ஏற்கெனவே உள்ள அரசின் கட்டமைப்பை அடிப்படையாக மாற்றாமல் அதற்குள் அதிகாரப் பங்கேற்பைப் பெறுவதன் மூலமாகவே சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையாகும்.

இந்தப் பிரச்சினையை லெனின் தனது அரசும் புரட்சியும் என்ற நூலில் ஆழமாக ஆராய்கிறார்.

அரசு என்பது சமூகத்தின் அனைத்து வர்க்கங்களுக்கும் சமமான நடுநிலையான அமைப்பு அல்ல. வர்க்க முரண்பாடுகள் சமரசமின்றி தீவிரமடையும் வரலாற்றுச் சூழலில் உருவாகும் அரசியல் அதிகார அமைப்பாகும்.

முதலாளித்துவ அரசில் சட்டமன்றம், நிர்வாகம், நீதித்துறை, காவல்துறை, இராணுவம் உள்ளிட்ட அமைப்புகள் குறிப்பிட்ட வரலாற்று மற்றும் சமூக உறவுகளுக்குள் இயங்குகின்றன. அவற்றின் செயல்பாடுகளைத் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்வதோடு, அவை பாதுகாக்கும் சொத்துடைமை உறவுகளையும் வர்க்க அதிகாரத்தையும் ஆராய வேண்டும்.

இதனால்தான் லெனின், முதலாளித்துவ அரசின் இயந்திரத்தை அப்படியே கைப்பற்றிப் பயன்படுத்துவது மட்டும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலைக்குப் போதுமானதல்ல என்று மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸின் பாரிஸ் கம்யூன் அனுபவப் பகுப்பாய்வை அடிப்படையாகக் கொண்டு விளக்குகிறார்.

இங்கு ஒரு முக்கியமான தத்துவார்த்த வேறுபாட்டை உணர வேண்டும்.

நாடாளுமன்றத்தில் தொழிலாளர் பிரதிநிதிகள் நுழைவது, தொழிலாளர் உரிமைகளுக்கான சட்டங்களை வலியுறுத்துவது, அரசின் கொள்கைகளை எதிர்ப்பது ஆகியவை தாமாகவே திருத்தல்வாதச் செயல்பாடுகள் அல்ல.

ஆனால் நாடாளுமன்றப் பங்கேற்பையே சமூக மாற்றத்தின் முழுமையான வழியாகக் கருதி, அரசின் வர்க்கத் தன்மையை மாற்றுவதற்கான அரசியலைக் கைவிடும்போது அது சீர்திருத்தவாத எல்லைக்குள் முடங்கிவிடுகிறது.

அரசின் அதிகாரம் யாருடைய நலன்களைப் பாதுகாக்கிறது? அதன் சட்டங்களும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளும் எந்த வர்க்க உறவுகளைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்கின்றன? உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமையில் மாற்றம் ஏற்படாமல் அரசியல் அதிகாரத்தின் உள்ளடக்கத்தில் அடிப்படை மாற்றம் சாத்தியமா? என்ற கேள்விகள் இங்கு எழுகின்றன.

இந்தக் கேள்விகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, தேர்தல் வெற்றி அல்லது அரசாங்கத்தில் பங்கேற்பு ஆகியவற்றையே சோசலிச மாற்றத்தின் அளவுகோலாகக் கருதுவது மார்க்சிய அரசியல் அல்ல அவை மார்க்சியத்தை மறுக்கும் திருத்தல்வாத பார்வையாச் சுருக்கிவிடுகிறது.

எனவே, அரசியல் அதிகாரம் குறித்த மார்க்சியப் புரிதல் என்பது தேர்தல் அரசியலை ஆதரிப்பதா எதிர்ப்பதா என்ற குறுகிய விவாதமல்ல. அரசின் வர்க்கத் தன்மையையும் அதிகாரத்தின் சமூக அடித்தளத்தையும் மாற்றுவது பற்றிய அடிப்படையான விவாதமாகும்.

en.marxists.info+1

4. இடதுசாரிக் கம்யூனிசம்: ஓர் இளம்பருவக் கோளாறு: சந்தர்ப்பவாதத்தையும் இடதுசாரி அதிதீவிரவாதத்தையும் எதிர்கொள்வது

நூல்: Left-Wing Communism: An Infantile Disorder – 1920

Ленин Н. Детская болезнь «левизны» в коммунизме. Пб., 1920. Первое издание, прижизненное. В издательской обложке и в современном художественном футляре. Хорошая сохранность.

லெனினின் இந்த நூல் புரட்சிகர அரசியலில் மிகவும் முக்கியமான ஒரு பிரச்சினையைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

அதாவது, வலதுசாரி சந்தர்ப்பவாதத்தை எதிர்ப்பது மட்டும் போதாது; இடதுசாரி அதிதீவிரவாதத்தையும் எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

சிலர் நாடாளுமன்றம் முதலாளித்துவ அமைப்பின் ஒரு கருவி என்பதால் அதில் பங்கேற்கவே கூடாது என்று வாதிடுகின்றனர். சிலர் பிற்போக்கான தொழிற்சங்கங்களில் பணியாற்றுவது புரட்சிகரமற்றது என்று கருதுகின்றனர். மக்களின் பெரும்பான்மையினரின் அரசியல் அனுபவத்தையும் உணர்வு நிலையையும் கணக்கில் கொள்ளாமல், தங்களுடைய விருப்பப்படி போராட்ட வடிவங்களைத் தீர்மானிக்கின்றனர்.

இத்தகைய அணுகுமுறைகளை லெனின் விமர்சிக்கிறார்.

புரட்சிகர அரசியல் என்பது சரியான முழக்கங்களை எழுப்புவதில் மட்டும் அடங்கியதல்ல. மக்களின் உண்மையான அனுபவங்கள், அரசியல் உணர்வு நிலை, வர்க்க உறவுகள், போராட்டச் சூழல் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொண்டு செயல்படுவதிலும் அடங்கியுள்ளது.

இதில் ஒரு முக்கியமான கருத்து வெளிப்படுகிறது: புரட்சிகர மார்க்சியம் என்பது சந்தர்ப்பவாதத்திற்கும் அதிதீவிரவாதத்திற்கும் இடையில் வெறுமனே ஒரு நடுநிலைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதல்ல. மாறாக, குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலை அறிவியல் ரீதியாக ஆராய்ந்து சரியான போராட்ட உத்திகளையும் தந்திரோபாயங்களையும் வகுப்பதாகும்.

அரசு அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் நேரம் வரும் வரை, புரட்சிகர சக்தியை ஒன்று திரட்டும் கடினமான பணியில் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்துவதுதான் ஒரு பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியின் முக்கியமான அடிப்படை பணியாகும். அன்றாடப் போராட்டத்தில் ஒன்று குவிப்பதையும், சூழ்நிலைகள் கனிந்து வரும்போது புரட்சியில் வெற்றியை ஈட்டுவதற்கான தயாரிப்புகளைச் செய்வதை தனது தலைமைச் கடமையாக கொள்ள வேண்டும். பாட்டாளிவர்க்கக் கட்சி மற்றும் மக்களின் அரசியல் விழிப்புணர்வை அதிகரிக்கவும், தனது சொந்த வர்க்கச் சக்திகளைப் பயிற்றுவிக்கவும், அதன் போரிடும் தகுதியைப் பக்குவப்படுத்தவும், மேலும் புரட்சிக்குத் சித்தாந்த ரீதியாகவும், அரசியல் ரீதியாகவும், ஸ்தாபன ரீதியாகவும், இராணுவ ரீதியாகவும் தயாரிப்பதற்காகவும் அன்றாடப் போராட்டங்களின் பல்வேறு வடிவங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறு செயல் படுவதன் மூலம் மட்டுமே, புரட்சிகர சூழ்நிலைகள் கனிந்திருக்கும்போது வெற்றி வாய்ப்புகளைத் தவறவிடாமல் இருக்க முடியும். இல்லையெனில் புரட்சிகரமான யதார்த்த நிலைமைகள் நிலவும்போது பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சி புரட்சியை நடத்தும் வாய்ப்பை வெறுமனே நழுவிச் செல்ல விட்டுவிடும்.

இன்றைய நமது இடதுசாரிகள் புரட்சிகரச் சூழ்நிலை நிலவாதபோது எந்தப் புரட்சிகான பணியையும் நடத்தக் கூடாது என்பதை ஒவ்வு ஒழிச்சலின்றி வலியுறுத்தி வரும் குருசேவ் கும்பல் (ரசியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தலைவர்கள்) வழியினை பின்பற்றி, லெனின் வழிகாட்டிய புரட்சிகரச் சூழ்நிலை உருவாவதற்கு முன் அன்றாடப் புரட்சிகரப் போராட்டங்களையும், புரட்சிகர சக்திகளை ஒன்று திரட்டுவதும் ஒரு பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சி எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பது குறித்து எதுவும் சொல்வதில்லை. உண்மையில் புரட்சிகரச் சூழ்நிலை இல்லாமல்போவதே புரட்சிக்கான தயாரிப்பு செய்வது, புரட்சிகரச் சக்தியை ஒன்று குவிப்பது ஆகிய கடமைகளை, புரட்சிகரச் சூழ்நிலைகள் இல்லை என்ற சாக்கில் குருசேவ் கும்பல் (ரசியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தலைவர்கள்) கைவிடுகிறார்கள் என்கிறார் மாவோ.
லெனின் ஒருமுறை புரட்சிகரச் சூழ்நிலை பற்றிய ஒடுகாலி காவுட்ஸ்கியின் மனப்பான்மையை மிக அழகாக விளக்கினார். அவர் சொல்கிறார்: புரட்சிகர நெருக்கடி தோன்றும்போது "...புரட்சிகரமாக மாறுவதற்குக் காவுட்ஸ்கியும் கூடத் தயாராக இருக்கிறார்! ஆனால், அப்போது ஒவ்வொரு அயோக்கியனும் கூட புரட்சிவாதியாகத்தான் தன்னை அறிவித்துக் கொள்வான்” என்கிறார. "அவ்வாறு இல்லையெனில் காவுட்ஸ்கியின் புரட்சியைப் பற்றி அசட்டையாக இருப்பார்". லெனின் கட்டிக் காட்டுவது போல காவுட்ஸ்கி ஒரு எடுத்துக்காட்டான பிலிஸ்டைன் (அற்பவாதி), ஒரு புரட்சிகர மார்க்சியவாதிக்கும் அற்பவாதிக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு என்னவென்றால், மார்க்சியவாதி "பாட்டாளி வர்க்கத்தையும் அனைத்து உழைக்கும் மக்கள் மற்றும் சுரண்டப்படும் மக்களையும் அதற்காக (புரட்சிக்குத்) தயார்செய்யக் கூடிய தைரியத்தைப் பெற்றிருப்பார்." இதிலிருந்து லெனின் கூறிய காவுட்ஸ்கியில் மாதிரியான அற்பவாதிகளாக குருச்சேவ் கும்பலும் ஏன் குருசேவையும் அவரைப் பின் பற்றுவர்களும் இருக்கிறார்களா இல்லையா? என்பதை உழைக்கும் மக்கள் தாங்களாகவே முடிவு செய்து கொள்ள முடியும்.

சமரசம் பற்றிய லெனினின் விளக்கம்

இந்த நூலில் லெனின் சமரசம் குறித்தும் விரிவாக விவாதிக்கிறார்.

எந்தச் சமரசமும் தவறு என்று கூறுவது மார்க்சிய நிலைப்பாடல்ல. அதேபோல் எந்தச் சமரசத்தையும் ஏற்றுக்கொள்வதும் மார்க்சிய நிலைப்பாடல்ல.

சமரசத்தின் தன்மை, அதன் வரலாற்றுச் சூழல், அதில் பங்கேற்கும் வர்க்க சக்திகள், அதனால் கிடைக்கும் அரசியல் விளைவுகள் ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும்.

ஒரு தற்காலிக உடன்பாடு புரட்சிகர இயக்கத்தின் போராட்டத் திறனைப் பாதுகாக்கவும் வளர்க்கவும் உதவலாம். ஆனால் மற்றொரு உடன்பாடு தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயேச்சைத்தன்மையை அழித்து, அதன் போராட்டத்தை முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் நலன்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தலாம்.

இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

எனவே, ஆளும் வர்க்கத்துடன் ஏற்படுத்தப்படும் ஒவ்வொரு உடன்பாட்டையும் அதன் அரசியல் உள்ளடக்கத்தின் அடிப்படையில் ஆராய வேண்டும்.

இங்கு லெனின் வழங்கும் முக்கியமான பாடம்: புரட்சிகரக் கொள்கைகளில் உறுதியாக இருப்பது என்பது அரசியல் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப எந்த உத்தியையும் மாற்றாமல் இருப்பது அல்ல. கொள்கைகளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப தந்திரோபாயங்களை மாற்றிக் கொள்வதாகும்.

இது இன்றைய இடதுசாரி அரசியலுக்கும் பொருந்தக்கூடிய முக்கியமான தத்துவார்த்தப் பாடமாகும்.

Marxists.org+3

5. மாவோவின் நடைமுறை பற்றி: அறிவு எங்கிருந்து வருகிறது, எவ்வாறு வளர்கிறது?

நூல்: On Practice – 1937

文化出版物类 - 韶山毛泽东同志纪念馆

மார்க்சியத் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் அதை நடைமுறையில் பயன்படுத்துவதற்கும் மாவோவின் நடைமுறை பற்றி என்ற கட்டுரை முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகிறது.

மாவோ அறிவு உருவாகும் செயல்முறையை மனிதர்களின் நடைமுறைச் செயல்பாடுகளோடு தொடர்புபடுத்தி விளக்குகிறார்.

மனிதர்கள் இயற்கையோடும் சமூகத்தோடும் உற்பத்தியிலும் வர்க்கப் போராட்டத்திலும் ஈடுபடும்போதுதான் அவர்களுக்கான அறிவு உருவாகிறது. இந்த நடைமுறை அனுபவங்களிலிருந்து பெறப்படும் அறிவு, சிந்தனை மற்றும் தத்துவார்த்தப் பொதுமைப்படுத்தலின் வழியாக வளர்ச்சியடைகிறது. பின்னர் அந்த அறிவு மீண்டும் நடைமுறையில் சோதிக்கப்படுகிறது.

இதுவே அறிவின் இயங்கியல் வளர்ச்சியாகும்.

மாவோ இதன் மூலம் இரண்டு தவறான போக்குகளை விமர்சிக்கிறார்.

முதலாவது – புத்தக அறிவை இயந்திரத்தனமாகப் பயன்படுத்தும் பிடிவாதவாதம்.

மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோரின் நூல்களில் உள்ள கருத்துகளை வரலாற்றுச் சூழலிலிருந்து பிரித்து, எல்லா நாடுகளுக்கும் எல்லாக் காலங்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான தீர்வாகப் பயன்படுத்துவது தவறான அணுகுமுறை.

இரண்டாவது – தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதலைப் புறக்கணிக்கும் அனுபவவாதம்.

தனிப்பட்ட அனுபவங்களையும் உடனடி நடைமுறைச் செயல்பாடுகளையும் மட்டுமே நம்பி, அவற்றை அறிவியல் ரீதியாகப் பொதுமைப்படுத்தும் தத்துவார்த்தப் பணியைப் புறக்கணிப்பதும் தவறானதாகும்.

இந்த இரண்டு போக்குகளும் புரட்சிகர இயக்கத்தின் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக அமையலாம்.

இங்கு நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது, மார்க்சிய நூல்களை மேற்கோள் காட்டுவது மட்டும் தத்துவார்த்தத் தெளிவாகாது என்பதாகும்.

இந்தியச் சமூகத்தை ஆராயும்போது அதன் தனித்துவமான வரலாறு, காலனிய ஆதிக்கத்தின் தாக்கம், நிலப்பிரபுத்துவ எச்சங்கள், முதலாளித்துவ வளர்ச்சி, சாதிய உற்பத்தி மற்றும் சமூக உறவுகள், விவசாயப் பிரச்சினைகள், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அமைப்பு ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும்.

மற்றொரு நாட்டில் உருவான புரட்சிகர அனுபவத்தை அப்படியே நகலெடுப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த அனுபவத்தின் பொதுவான தத்துவப் பாடங்களைப் புரிந்துகொண்டு இந்தியச் சமூகத்தின் குறிப்பான நிலைமைகளுக்குப் பொருத்த வேண்டும்.

அதாவது, தத்துவத்தை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்; நடைமுறையின் அனுபவங்களிலிருந்து தத்துவார்த்தப் புரிதலை மேலும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நடைமுறையிலிருந்து அறிவு உருவாகிறது; அறிவு நடைமுறையை வழிநடத்துகிறது; நடைமுறை மீண்டும் அறிவைச் சோதித்து வளர்க்கிறது.

இதுவே மார்க்சிய அறிவுக் கோட்பாட்டின் முக்கியமான அம்சமாகும்.

Marxists.org

6. மாவோவின் முரண்பாடு பற்றி: சமூகத்தை இயக்கும் முரண்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்வது

நூல்: On Contradiction – 1937

实践论矛盾论品牌及商品 - 京东

மார்க்சிய இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதத்தின் மையமான விதிகளில் ஒன்று முரண்பாட்டின் விதியாகும்.

மாவோ தனது முரண்பாடு பற்றி என்ற படைப்பில், ஒவ்வொரு பொருளிலும் ஒவ்வொரு சமூகச் செயல்முறையிலும் உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகள் எவ்வாறு இயக்கத்தையும் மாற்றத்தையும் உருவாக்குகின்றன என்பதை விரிவாக ஆராய்கிறார்.

சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது அதில் உள்ள அனைத்து முரண்பாடுகளையும் ஒரே அளவில் கருத முடியாது.

முதன்மை முரண்பாடுகள், இரண்டாம் நிலை முரண்பாடுகள், ஒரு முரண்பாட்டின் முதன்மையான அம்சம், குறிப்பிட்ட முரண்பாடுகளின் தனித்துவம் ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும்.

உதாரணமாக, முதலாளித்துவச் சமூகத்தில் முதலாளி வர்க்கத்திற்கும் தொழிலாளி வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாடு அடிப்படையான வர்க்க முரண்பாடாகும்.

ஆனால் இந்தியச் சமூகத்தை ஆராயும்போது வர்க்க முரண்பாட்டுடன் சாதிய ஒடுக்குமுறை, நில உடைமை உறவுகள், பாலின ஒடுக்குமுறை, தேசிய இனப் பிரச்சினைகள் போன்ற பல்வேறு முரண்பாடுகளும் உள்ளன.

இவற்றை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத தனித்தனிப் பிரச்சினைகளாக அணுகுவது மார்க்சிய அணுகுமுறையாகாது.

அதேநேரத்தில், அனைத்தையும் ஒரே முரண்பாடாகச் சுருக்கிவிடுவதும் தவறாகும்.

முரண்பாடுகளின் வரலாற்றுத் தன்மையையும் குறிப்பான நிலைமைகளையும் ஆராய்ந்து, எந்த முரண்பாடு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் முதன்மையான பாத்திரத்தை வகிக்கிறது என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும்.

இதன் அடிப்படையில் திருத்தல்வாத அரசியலின் ஒரு முக்கியமான பிரச்சினையை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு அரசியல் அமைப்பு சமூகத்தில் வெளிப்படும் உடனடி முரண்பாடுகளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை உருவாக்கும் அடிப்படையான சமூக உறவுகளைப் புறக்கணிக்குமானால், அது முழுமையான சமூகப் பகுப்பாய்வை வழங்க முடியாது.

உதாரணமாக, சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தை வெறும் சட்டத் திருத்தத்திற்குள் மட்டும் சுருக்க முடியாது. அதற்குப் பின்னால் இயங்கும் சமூக அதிகாரம், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு, நிலம் மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை, தொழில் பிரிவினை, சமூகப் பாகுபாடு ஆகியவற்றையும் ஆராய வேண்டும்.

முரண்பாடுகளின் குறிப்பான தன்மையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் சரியான அரசியல் நடைமுறையை உருவாக்க முடியாது.

இதுதான் மாவோவின் இயங்கியல் அணுகுமுறை நமக்கு வழங்கும் முக்கியமான பாடமாகும்.

Marxists.org+1

7. மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி அணுகுமுறை: ஒற்றுமையும் போராட்டமும் இணைந்திருக்க வேண்டும்

மார்க்சிய அரசியலில் கூட்டணி மற்றும் ஐக்கிய முன்னணி தொடர்பான பிரச்சினை மிகவும் முக்கியமானது.

தொழிலாளர் வர்க்கம் தனியாக மட்டுமே சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட முடியும் என்று கருதுவது சமூகத்தின் உண்மையான வர்க்க அமைப்பைப் புறக்கணிப்பதாகும். விவசாயிகள், ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள், சிறு உற்பத்தியாளர்கள், பிற உழைக்கும் பிரிவுகள் எனப் பல்வேறு சமூக சக்திகளுடன் உறவுகளை உருவாக்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஆனால் கூட்டணி உருவாக்குவது என்பதற்காகத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயேச்சைத்தன்மையை இழந்துவிட முடியாது.

மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி அணுகுமுறை இந்தப் பிரச்சினையைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலில் பொதுவான எதிரியை எதிர்கொள்வதற்காக வெவ்வேறு வர்க்க சக்திகளுடன் தற்காலிகக் கூட்டணிகளை உருவாக்கலாம். ஆனால் அத்தகைய கூட்டணிக்குள் தொழிலாளர் வர்க்கம் தனது அரசியல் நிலைப்பாட்டையும் அமைப்புரீதியான சுயேச்சைத்தன்மையையும் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இங்கு இரண்டு அம்சங்கள் முக்கியமானவை:

ஒற்றுமை: பொதுவான எதிரி அல்லது பொதுவான பிரச்சினைக்கு எதிராக வெவ்வேறு சக்திகளை ஒருங்கிணைப்பது.
போராட்டம்: கூட்டணிக்குள் நிலவும் வர்க்க முரண்பாடுகளையும் அரசியல் வேறுபாடுகளையும் மறைக்காமல் தொடர்ந்து விவாதிப்பது.

ஒற்றுமையை மட்டுமே வலியுறுத்தி வர்க்க வேறுபாடுகளை மறைத்துவிட்டால், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயேச்சைத்தன்மை பாதிக்கப்படும்.

போராட்டத்தை மட்டுமே வலியுறுத்தி மற்ற சமூக சக்திகளுடன் எந்தவிதமான ஒத்துழைப்பையும் மறுத்துவிட்டால், உழைக்கும் மக்களின் பரந்த ஒற்றுமையை உருவாக்க முடியாது.

எனவே, கூட்டணி என்பது கொள்கையைக் கைவிடுவதற்கான வழிமுறையல்ல. மாறாக, குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலில் வர்க்கப் போராட்டத்தை முன்னெடுப்பதற்கான அரசியல் உத்தியாக இருக்க வேண்டும்.

இன்றைய இந்திய அரசியல் சூழலில் மதவாதம், சாதிய ஒடுக்குமுறை, ஏகாதிபத்திய ஆதிக்கம், தொழிலாளர் உரிமைகள் மீதான தாக்குதல்கள் போன்ற பிரச்சினைகளுக்கு எதிராகப் பரந்த ஒற்றுமை தேவைப்படலாம்.

ஆனால் அந்த ஒற்றுமையின் பெயரால் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் நீண்டகால அரசியல் இலக்குகளையும் சமூக மாற்றத்திற்கான திட்டத்தையும் கைவிட முடியாது.

இதுவே ஐக்கிய முன்னணியின் தத்துவார்த்தப் பொருளாகும்.

Marxists.org+1

8. இந்த ஆறு நூல்களும் வெளிப்படுத்தும் பொதுவான தத்துவார்த்தப் பாடம்

மேற்கண்ட லெனின் மற்றும் மாவோவின் படைப்புகளை ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்திப் படிக்கும்போது, புரட்சிகர மார்க்சிய அரசியலின் சில அடிப்படையான அம்சங்கள் தெளிவாகின்றன.

நூல்	முக்கியமான தத்துவார்த்தப் பாடம்
லெனின் – என்ன செய்ய வேண்டும்?	தன்னெழுச்சியான போராட்டத்தை அறிவியல் அரசியல் உணர்வாக வளர்த்தல்
லெனின் – அரசும் புரட்சியும்	அரசின் வர்க்கத் தன்மையையும் அதிகாரத்தின் சமூக அடித்தளத்தையும் புரிந்துகொள்ளுதல்
லெனின் – இடதுசாரிக் கம்யூனிசம்	சந்தர்ப்பவாதத்தையும் அதிதீவிரவாதத்தையும் எதிர்த்து சரியான தந்திரோபாயத்தை வகுத்தல்
மாவோ – நடைமுறை பற்றி	அறிவுக்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான இயங்கியல் உறவைப் புரிந்துகொள்ளுதல்
மாவோ – முரண்பாடு பற்றி	முதன்மை மற்றும் இரண்டாம் நிலை முரண்பாடுகளை அறிவியல் ரீதியாகப் பகுப்பாய்வு செய்தல்
மாவோ – ஐக்கிய முன்னணி தொடர்பான எழுத்துகள்	வர்க்கச் சுயேச்சைத்தன்மையைப் பாதுகாத்து ஒற்றுமையையும் போராட்டத்தையும் இணைத்தல்

இந்த ஆறு தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதல்களையும் ஒருங்கிணைத்துப் பார்க்கும்போது, மார்க்சியம் என்பது வெறுமனே முதலாளித்துவத்திற்கு எதிராக முழக்கமிடும் அரசியல் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

அது சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தையும் அரசியல் அதிகாரத்தையும் வர்க்க முரண்பாடுகளையும் ஆராய்ந்து, அவற்றை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர வழிமுறையை உருவாக்கும் அறிவியல் தத்துவமாகும்.

9. இந்தியச் சமூகத்தில் புரட்சிகர மார்க்சிய நடைமுறைக்கான அடிப்படைத் தேவைகள்

மேற்கண்ட தத்துவார்த்தப் புரிதல்களை இந்தியச் சமூகத்திற்குப் பொருத்திப் பார்க்கும்போது சில முக்கியமான பணிகள் முன்னுக்கு வருகின்றன.

முதலாவது: இந்தியச் சமூகத்தின் வர்க்கக் கட்டமைப்பை அறிவியல் ரீதியாக ஆராய்தல்.

இந்தியச் சமூகம் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அதன் வளர்ச்சி வரலாற்றில் நிலப்பிரபுத்துவ எச்சங்கள், காலனிய மரபுகள், சாதிய சமூக உறவுகள் போன்றவை தொடர்ந்து செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றன. எனவே இந்தியச் சமூகத்தின் தனித்துவமான வரலாற்று வளர்ச்சியை ஆராயாமல், வேறு நாடுகளின் புரட்சிகர அனுபவங்களை அப்படியே பொருத்துவது தவறானது.

இரண்டாவது: வர்க்கப் போராட்டத்தையும் சாதி ஒழிப்புப் போராட்டத்தையும் இணைத்தல்.

சாதி என்பது வெறும் மனப்பான்மை அல்லது மத நம்பிக்கை சார்ந்த பிரச்சினை மட்டுமல்ல. அது வரலாற்றில் உருவான சமூக உறவுகள், தொழில் பிரிவினை, சமூக அதிகாரம், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு ஆகியவற்றோடு தொடர்புடையது.

எனவே சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தை வெறும் சட்டச் சீர்திருத்தங்களுக்குள் சுருக்கிவிட முடியாது. அதேநேரத்தில், வர்க்கப் போராட்டம் என்ற பெயரில் சாதிய ஒடுக்குமுறையைப் புறக்கணிக்கவும் முடியாது.

மூன்றாவது: தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சையான அரசியல் அமைப்பை வளர்த்தல்.

தொழிலாளர் வர்க்கம் வெவ்வேறு அரசியல் கட்சிகளின் தேர்தல் ஆதரவாளர்களாக மட்டுமே நீடித்துவிடக்கூடாது. தனது வர்க்க நலன்களையும் வரலாற்றுப் பாத்திரத்தையும் உணர்ந்து, அரசியல் ரீதியாகச் செயல்படும் சக்தியாக வளர வேண்டும்.

நான்காவது: தத்துவார்த்தக் கல்வியைத் தொடர்ச்சியான அமைப்புப் பணியாக மாற்றுதல்.

மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின், மாவோ ஆகியோரின் நூல்களைப் படிப்பது அவசியம். ஆனால் அவற்றைப் படிப்பதோடு நின்றுவிடாமல், இந்தியச் சமூகத்தின் உண்மையான நிலைமைகளோடு தொடர்புபடுத்தி ஆராய வேண்டும்.

ஐந்தாவது: விமர்சனத்தையும் சுயவிமர்சனத்தையும் வளர்த்தல்.

அரசியல் அமைப்புகளில் தலைமையின் தவறுகளை மறைப்பது, தத்துவார்த்த விவாதங்களைத் தவிர்ப்பது, தனிநபர் விசுவாசத்தை அரசியல் கொள்கைக்கு மேலாக வைப்பது ஆகியவை அமைப்பின் வளர்ச்சிக்குத் தடையாகின்றன.

சரியான விமர்சனமும் சுயவிமர்சனமும் இல்லாமல் புரட்சிகர அமைப்புகளின் தத்துவார்த்த மற்றும் நடைமுறைத் திறனை வளர்க்க முடியாது.

10. மார்க்சியத்தின் பெயரில் இயங்கும் அரசியலை எவ்வாறு மதிப்பிடுவது?

இன்றைய இடதுசாரி அரசியலில் நாம் முன்வைக்க வேண்டிய கேள்வி, யார் அதிகமாக மார்க்சியத்தைப் பேசுகிறார்கள் என்பதல்ல. யாருடைய அரசியல் நடைமுறை எந்த வர்க்க நலன்களை முன்னிறுத்துகிறது என்பதாகும்.

ஒரு அமைப்பின் அரசியல் தன்மையை மதிப்பிடுவதற்கு பின்வரும் அடிப்படைகள் அவசியம்:

அதன் தத்துவார்த்த அடித்தளம் மார்க்சிய இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளதா?
இந்தியச் சமூகத்தின் குறிப்பான பொருளாதார மற்றும் வரலாற்று நிலைமைகளை அறிவியல் ரீதியாக ஆராய்கிறதா?
தொழிலாளர்கள் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் உடனடிப் பிரச்சினைகளை அவர்களின் நீண்டகால விடுதலை இலக்குடன் இணைக்கிறதா?
நாடாளுமன்ற நடவடிக்கைகளையும் மக்கள் போராட்டங்களையும் எந்த வர்க்க அரசியல் நோக்கத்துடன் பயன்படுத்துகிறது?
கூட்டணிகளை உருவாக்கும்போது தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சைத்தன்மையைப் பாதுகாக்கிறதா?
சாதி, வர்க்கம், பாலினம், தேசிய இன ஒடுக்குமுறைகள் ஆகியவற்றின் குறிப்பான முரண்பாடுகளை ஆராய்கிறதா?
தன்னுடைய அரசியல் தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு திருத்திக்கொள்ளும் விமர்சன மற்றும் சுயவிமர்சனப் பண்பைக் கொண்டுள்ளதா?
அதன் அரசியல் நடவடிக்கைகள் மக்களின் அரசியல் உணர்வையும் சுயேச்சையான அமைப்பாற்றலையும் வளர்க்கின்றனவா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடையளிப்பதன் மூலமாகத்தான் ஒரு அரசியல் அமைப்பின் உண்மையான வர்க்க உள்ளடக்கத்தையும் நடைமுறையையும் மதிப்பிட முடியும்.

ஒரு கட்சியின் பெயரை வைத்து அதைத் திருத்தல்வாதம் என்று முத்திரை குத்துவதும் மார்க்சிய அணுகுமுறையல்ல. அதன் குறிப்பான கொள்கைகளையும் செயல்பாடுகளையும் வரலாற்றுச் சூழலில் ஆராய்ந்துதான் முடிவுக்கு வர வேண்டும்.

முடிவுரை: மார்க்சியத்தைப் பேசுவது வேறு; மார்க்சியத்தை நடைமுறைப்படுத்துவது வேறு!

மார்க்சிய அரசியலில் நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டிய அடிப்படையான பிரச்சினை, வலதுசாரியத்தை எதிர்ப்பதோடு நின்றுவிடுவதல்ல. மார்க்சியத்தின் பெயரால் அதன் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யும் திருத்தல்வாதம், சீர்திருத்தவாதம், சந்தர்ப்பவாதம் ஆகிய அரசியல் போக்குகளையும் தத்துவார்த்த ரீதியாக ஆராய்ந்து விமர்சிப்பதாகும்.

வலதுசாரியம் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் நலன்களை வெளிப்படையாகப் பாதுகாக்கிறது. ஆனால் திருத்தல்வாதம் மார்க்சியத்தின் சொற்களையும் அடையாளங்களையும் பயன்படுத்திக்கொண்டே முதலாளித்துவ அமைப்பின் அடிப்படைகளை மாற்றுவதற்கான போராட்டத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளக்கூடும்.

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளாமல், எல்லா இடதுசாரி அமைப்புகளையும் ஒரே அளவில் மதிப்பிடுவதோ அல்லது இடதுசாரி என்ற பெயரைத் தாங்கிக்கொள்பவர்கள் அனைவரையும் புரட்சிகர மார்க்சியவாதிகளாகக் கருதுவதோ சரியான அணுகுமுறையாகாது.

லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? நமக்குத் தத்துவார்த்த அரசியல் உணர்வின் அவசியத்தை எடுத்துரைக்கிறது. அரசும் புரட்சியும் அரசின் வர்க்கத் தன்மையைப் புரியவைக்கிறது. இடதுசாரிக் கம்யூனிசம் சந்தர்ப்பவாதத்தையும் அதிதீவிரவாதத்தையும் கடந்து சரியான தந்திரோபாயத்தை வகுக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

மாவோவின் நடைமுறை பற்றி அறிவுக்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான இயங்கியல் உறவை விளக்குகிறது. முரண்பாடு பற்றி சமூகத்தின் பல்வேறு முரண்பாடுகளை அறிவியல் ரீதியாகப் பகுப்பாய்வு செய்ய வழிகாட்டுகிறது. ஐக்கிய முன்னணி தொடர்பான அவரது எழுத்துகள், ஒற்றுமையையும் போராட்டத்தையும் வர்க்கச் சுயேச்சைத்தன்மையுடன் இணைப்பதன் அவசியத்தை உணர்த்துகின்றன.

இந்த நூல்கள் அனைத்தும் நமக்கு உணர்த்தும் அடிப்படைப் பாடம் ஒன்றுதான்: மார்க்சியத்தை வெறும் கோட்பாடாகவும் மேற்கோள்களாகவும் மாற்றிவிடக்கூடாது. அதைச் சமூகத்தை ஆராய்வதற்கும், மக்களின் வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளின் வேர்களைக் கண்டறிவதற்கும், அவற்றை மாற்றுவதற்கான அரசியல் நடைமுறையை உருவாக்குவதற்கும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

சமூகத்தில் நிலவும் ஒடுக்குமுறைகளையும் சுரண்டல்களையும் கண்டித்து எழுதுவது அவசியம். ஆனால் அவற்றைத் தொடர்ந்து உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் பொருளாதார மற்றும் சமூக உறவுகளை மாற்றுவதற்கான போராட்டத்தை முன்னெடுக்காமல் வெறுமனே விமர்சிப்பதோடு நின்றுவிட்டால், அந்த விமர்சனம் சமூக மாற்றத்திற்கான முழுமையான அரசியல் பணியாக மாறாது.

மார்க்சியத்தின் பெயரில் தேர்தல் வெற்றிகளை மட்டுமே இலக்காகக் கொள்வதும், ஆளும் வர்க்கத்துடன் நிரந்தர அரசியல் சமரசம் செய்துகொள்வதும், மக்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களை அறிவியல் தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதலின்றி விட்டுவிடுவதும், மறுபுறம் மக்களின் நடைமுறைப் போராட்டங்களிலிருந்து விலகி புரட்சிகர முழக்கங்களை மட்டும் எழுப்புவதும் மார்க்சியத்தின் முழுமையான நடைமுறையாகாது.

உழைக்கும் மக்களின் விடுதலை என்பது ஒரு சில சலுகைகளைப் பெறுவதோ, ஆட்சியாளர்களிடம் சில உரிமைகளைக் கோருவதோ மட்டுமல்ல. அவர்களைச் சுரண்டுகின்ற சமூக உறவுகளையும் வர்க்க ஆதிக்கத்தையும் மாற்றுவதற்கான வரலாற்றுப் போராட்டமாகும்.

எனவே, மார்க்சியத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது அதன் பெயரைப் பாதுகாப்பதல்ல; அதன் அறிவியல் தத்துவத்தையும் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தையும் நடைமுறையில் பாதுகாப்பதாகும்.

வலதுசாரியத்தை எதிர்ப்போம்; திருத்தல்வாதத்தையும் சந்தர்ப்பவாதத்தையும் தத்துவார்த்த ரீதியாக விமர்சிப்போம்; அதேநேரத்தில் இடதுசாரி அதிதீவிரவாதத்தையும் தவிர்ப்போம். மக்களின் நடைமுறைப் போராட்டங்களை அறிவியல் மார்க்சியத் தத்துவத்துடன் இணைப்போம்.

சித்தாந்தத் தெளிவு இல்லாத நடைமுறை திசைதவறிவிடும்; நடைமுறை இல்லாத சித்தாந்தம் உயிரற்றதாகிவிடும். இவ்விரண்டின் இயங்கியல் இணைப்பில்தான் புரட்சிகர மார்க்சிய அரசியல் வளர்ச்சியடைகிறது.

மார்க்சியத்தின் பெயரைச் சுமப்பது புரட்சிகர அரசியலல்ல; மார்க்சியத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதே சமூக மாற்றத்திற்கான அரசியல் பணியாகும்!

உசாத்துணை நூல்கள் – மேலதிக ஆய்வுக்காக

ஆசிரியர்	நூல்	ஆண்டு
கார்ல் மார்க்ஸ்	ஃபாயர்பாக் பற்றிய ஆய்வுரைகள்	1845
லெனின்	என்ன செய்ய வேண்டும்?	1902
லெனின்	அரசும் புரட்சியும்	1917
லெனின்	இடதுசாரிக் கம்யூனிசம்: ஓர் இளம்பருவக் கோளாறு	1920
மாவோ	நடைமுறை பற்றி	1937
மாவோ	முரண்பாடு பற்றி	1937
மாவோ	ஐக்கிய முன்னணி தொடர்பான எழுத்துகள்	1937–38

முதன்மை மூல நூல்களைப் படிப்பதற்கான இணைய ஆதாரங்கள்:

இலக்கு இணைய இதழுக்கான ஆசிரியர் குறிப்பு

இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையின் மைய நோக்கம், மார்க்சியத்தின் பெயருக்கும் அதன் உண்மையான தத்துவார்த்த மற்றும் நடைமுறை உள்ளடக்கத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை விளக்குவதாகும். லெனின் மற்றும் மாவோவின் முக்கியப் படைப்புகளின் வழியாகத் திருத்தல்வாதம், சந்தர்ப்பவாதம், சீர்திருத்தவாதம், அதிதீவிரவாதம் ஆகியவற்றின் அரசியல் பிரச்சினைகளை ஆராய்வதோடு, தத்துவத்தையும் நடைமுறையையும் இணைக்கும் புரட்சிகர அணுகுமுறையின் அவசியத்தையும் இந்தக் கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது.

***************************************************.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

இணையத்தில்

'பின்னை மார்க்சியம்': ஒரு தத்துவார்த்த விமர்சனம் -இலக்கு ஆசிரியர்கள்

மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையில் 'பின்னை மார்க்சியம்': ஒரு தத்துவார்த்த விமர்சனம் -இலக்கு ஆசிரியர்கள்

திறந்த மார்க்சியம், பிந்தைய மார்க்சியம், பிராங்பர்ட் மார்க்சியம்: ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சன ஆய்வு

முன்னுரை

1. முதலில் இந்த மூன்று சிந்தனைப் போக்குகளின் வரலாற்றுப் பின்னணி

1.1 திறந்த மார்க்சியம் (Open Marxism)

1.2 பிந்தைய மார்க்சியம் (Post-Marxism)

1.3 பிராங்பர்ட் மார்க்சியம் (Frankfurt Marxism)

2.1 உலகின் அடிப்படைப் பொருள்; சிந்தனை அதன் பிரதிபலிப்பு

2.2 இயக்கமும் முரண்பாடும் சமூக மாற்றத்தின் அடிப்படை

2.3 சோசலிசம் ஒரு கற்பனையல்ல; வரலாற்று இயக்கத்தின் விளைவு

3. லெனினின் பொருள்முதல்வாதமும் அனுபவவாத விமர்சனமும்: தத்துவ அடித்தளத்தைப் பாதுகாப்பது ஏன் அவசியம்?

3.1 புறநிலை யதார்த்தமும் மனித உணர்வும்

3.2 உண்மை என்பது தனிமனிதக் கருத்தல்ல; நடைமுறையில் சோதிக்கப்பட வேண்டியது

3.3 சாராம்சத்தை விட்டுவிட்டு தோற்றத்தை மட்டும் ஆராய்வது

4. லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? — தத்துவத்திலிருந்து புரட்சிகர அரசியல் நடைமுறைக்கு

4.2 வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு அரசியல் தலைமை ஏன் தேவை?

4.3 கருத்தியல் போராட்டம் இல்லாமல் வர்க்கப் போராட்டம் முழுமையடையாது

5.2 பிந்தைய மார்க்சியம்: வர்க்க அரசியலின் இடத்தை அடையாள அரசியல் எடுத்துக்கொள்ள முடியுமா?

5.3 பிராங்பர்ட் மார்க்சியம்: கலாச்சார விமர்சனம் மட்டும் போதுமா?

6. மூன்று சிந்தனைப் போக்குகளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது

7. மார்க்சியத்தை வளர்ப்பதற்கும் மார்க்சியத்தைத் திருத்தி மாற்றுவதற்கும் இடையிலான வேறுபாடு

8. இன்றைய இந்தியச் சமூகத்தில் இந்த விவாதத்தின் முக்கியத்துவம்

9. முடிவுரை: மார்க்சியத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது அதை வளர்த்தெடுப்பதுதான்!

10. மேலும் படிக்க வேண்டிய முதன்மை நூல்கள்

மூலதனமும் பணமும் ஒன்றல்ல!

மூலதனமும் பணமும் ஒன்றல்ல!

மார்க்ஸின் அரசியல் பொருளாதாரப் பார்வையில் ஒரு விளக்கம்

1. பணம் எப்போது மூலதனமாகிறது?

2. பணம் மூலதனமாக மாறும் இயக்கம்

3. உபரி மதிப்பின் தோற்றம் எங்கே?

4. மூலதனம் என்பது வெறும் பொருள் அல்ல; அது ஒரு சமூக உறவு!

5. இதைப் புரிந்துகொள்வதில் உள்ள அரசியல் முக்கியத்துவம்

முடிவுரை

மார்க்சியத்தின் பெயரில் திருத்தல்வாதமும் சந்தர்ப்பவாதமும்

இலக்கு இதழின் கட்டுரைகள்

'பின்னை மார்க்சியம்': ஒரு தத்துவார்த்த விமர்சனம் -இலக்கு ஆசிரியர்கள்

செய்தியை சார்ந்த அலசல்