தொழிலாளர் வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து ஆட்சியதிகாரம் வரை: லூலாவின் அரசியல் பயணமும் பிரேசிலின் தொழிலாளர் கட்சியும் – ஒரு மார்க்சிய லெனினியப் பகுப்பாய்வு

பிரேசிலில் லூயிஸ் இனாசியோ லூலா டா சில்வா அதிபராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பது பற்றி இங்குள்ள இடதுசாரிகள் நிலைப்பாட்டை விமர்சித்து ஒரு தேடலே இவை. உங்களின் விமர்சனங்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன தோழர்களே!

வேலையின்மை, வறுமை, கல்வி மற்றும் மருத்துவச் சமத்துவமின்மை, தொழிலாளர் உரிமைகள் மீதான தாக்குதல்கள் போன்ற பிரச்சினைகளில் உழைக்கும் மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் அரசியல் நடவடிக்கைகள் தேவை. இல்லையெனில், ஒரு தேர்தலில் வலதுசாரி வேட்பாளர் தோற்கடிக்கப்பட்டாலும், அந்த அரசியலை உருவாக்கிய சமூக முரண்பாடுகள் தொடர்ந்து நீடிக்கலாம். அதே நேரத்தில் புரிந்துக் கொள்ள வேண்டியவை தேர்தல் வெற்றி என்பது சமூகப் புரட்சியல்ல

தேர்தல் என்பது அரசியல் போராட்டத்தின் ஒரு களம்.

அந்தக் களத்தைப் பயன்படுத்தி தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், மக்கள் இயக்கங்களை விரிவுபடுத்தவும் முடியும்.

ஆனால் தேர்தல் வெற்றியை இறுதி இலக்காக மாற்றினால், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வரலாற்று இலக்கு பின்னுக்குத் தள்ளப்படும் முதலாளித்துவத்திடம் மண்டியிடும்!.

மக்களின் உடனடிப் பிரச்சினைகளுக்காகப் போராடுவது அவசியம். ஆனால் மக்களுக்கு நிவாரணம் வழங்குவதையே சமூக விடுதலையாகச் சித்தரிக்கக் கூடாது. இங்கு அவைதான் அரசியலாக நடந்துக் கொண்டுள்ளது.

பசி ஒழிப்பு, இலவசக் கல்வி, மருத்துவ வசதி, வேலைவாய்ப்பு, நிலச் சீர்திருத்தம் போன்ற கோரிக்கைகளை முன்வைப்பதுடன், அவற்றின் பின்னால் உள்ள வர்க்க உறவுகளையும் ஆராய வேண்டும்.

கட்சியின் புரட்சிகரத் தன்மையைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்க வேண்டும்

ஒரு கட்சி மக்களிடையே பிரபலமடைவதும், தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதும் மட்டும் அதன் புரட்சிகரத் தன்மையை உறுதிப்படுத்துவதில்லை.

அதன் அமைப்பு வாழ்க்கை, உட்கட்சி ஜனநாயகம், மக்கள் தொடர்பு, அரசியல் கல்வி, வர்க்கப் போராட்டங்களில் பங்கேற்பு, நடைமுறையில் தத்துவத்தைப் பயன்படுத்தும் திறன் ஆகியவை தொடர்ந்து வளர்க்கப்பட வேண்டும்.

தேர்தல் வெற்றிக்காகக் கொள்கைகளைத் தளர்த்துவது, மக்கள் இயக்கங்களைத் தேர்தல் இயந்திரங்களாக மாற்றுவது, வர்க்கப் போராட்டத்திற்குப் பதிலாகத் தலைவர்களை மையப்படுத்துவது போன்ற போக்குகள் விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்.

ஒரு தொழிலாளி அதிபராக மாறுவது வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வு. ஆனால் தொழிலாளர் வர்க்கம் ஆளும் வர்க்கமாக மாறுவது முற்றிலும் வேறுபட்ட வரலாற்று நிகழ்வு.

ஒரு தொழிலாளர் தலைவர் ஆட்சிக்கு வரலாம். ஒரு தொழிலாளர் கட்சி தேர்தலில் வெற்றிபெறலாம். ஏழை மக்களுக்கான நலத்திட்டங்களைச் செயல்படுத்தலாம். இவை அனைத்தும் சமூக வாழ்க்கையில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தலாம்.

ஆனால் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலை என்பது இவற்றுடன் முடிந்துவிடுவதில்லை.

முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றி, சுரண்டலை ஒழித்து, உற்பத்திச் சாதனங்களின் மீதான சமூக உடைமையை நிறுவி, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுவதே மார்க்சிய லெனினியத்தின் அடிப்படையான வரலாற்று இலக்காகும்.

எனவே பிரேசிலின் லூலா அனுபவத்திலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது ஒரு தலைவரின் தேர்தல் வெற்றியைப் பற்றிய பெருமிதம் மட்டுமல்ல; தொழிலாளர் இயக்கம் எவ்வாறு வளர்கிறது, எவ்வாறு அரசியல் அமைப்பாகிறது, தேர்தல் அரசியலில் எவ்வாறு மாற்றமடைகிறது, அந்த மாற்றங்களை எவ்வாறு விமர்சனபூர்வமாக அணுக வேண்டும் என்பதுதான்.

தேர்தல் வெற்றி ஒரு அரசியல் வாய்ப்பை உருவாக்கலாம்; ஆனால் சமூக விடுதலையை உருவாக்குவது வர்க்கப் போராட்டத்தின் வளர்ச்சியும், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகரமான அமைப்பாக்கமுமே ஆகும்.

இவை பல்வேறு பத்திரிக்கை செய்திகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட தகவல்களின் அடிப்படையில் தொகுத்து அதன் மீதான எமது விமர்சனமே முழுமையாக வாசிக்க கீழ்காணும் பகுதியின் உள் செல்க தோழர்களே.

தொழிலாளர் வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து ஆட்சியதிகாரம் வரை: லூலாவின் அரசியல் பயணமும் பிரேசிலின் தொழிலாளர் கட்சியும் – ஒரு மார்க்சிய லெனினியப் பகுப்பாய்வு

முன்னுரை

பிரேசிலில் லூயிஸ் இனாசியோ லூலா டா சில்வா மீண்டும் அதிபராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பது, அந்நாட்டின் தேர்தல் அரசியலில் நிகழ்ந்த ஒரு சாதாரண வெற்றி மட்டுமல்ல. இது தொழிலாளர் இயக்கத்தின் வரலாறு, தொழிற்சங்கப் போராட்டங்கள், மக்கள் அமைப்புகளின் வளர்ச்சி, அரசியல் கட்சி உருவாக்கம், வர்க்கச் சமரசங்கள், முதலாளித்துவ அரசின் தன்மை ஆகிய பல்வேறு அம்சங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு முக்கியமான அரசியல் நிகழ்வாகும்.

ஒரு தொழிற்சாலையில் சாதாரணத் தொழிலாளியாகத் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கி, தொழிற்சங்கத் தலைவராக வளர்ந்து, தொழிலாளர் கட்சியை உருவாக்குவதில் பங்காற்றி, இறுதியில் நாட்டின் அதிபராக உயர்ந்த லூலாவின் அரசியல் பயணம், தொழிலாளர் வர்க்கம் அரசியல் அரங்கில் எவ்வாறு தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள முடியும் என்பதற்கான வரலாற்று அனுபவத்தை வழங்குகிறது.

ஆனால், இந்த நிகழ்வை ஒரு மார்க்சிய லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் ஆராயும்போது, லூலாவின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைப் போராட்டங்களையோ, தேர்தல் வெற்றியையோ மட்டும் முன்னிறுத்திப் பார்க்க முடியாது.

முக்கியமாக நாம் எழுப்ப வேண்டிய கேள்வி: தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் போராட்டங்களிலிருந்து உருவான ஒரு கட்சி, அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய பிறகு எந்த வர்க்கத்தின் நலன்களை முன்னிறுத்துகிறது? முதலாளித்துவ அரசின் அதிகார அமைப்பை மாற்றுகிறதா அல்லது அதன் வரம்புகளுக்குள் செயல்படுகிறதா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகளில்தான் பிரேசிலின் தொழிலாளர் கட்சியின் வரலாற்று அனுபவத்திலிருந்து நாம் பெற வேண்டிய அரசியல் படிப்பினைகள் அடங்கியுள்ளன.

1. லூலாவின் வாழ்க்கை: தனிமனிதப் போராட்டமா, வர்க்கச் சமூகத்தின் வெளிப்பாடா?

1945 அக்டோபர் 27 அன்று பிரேசிலின் பெர்னாம்புகோ மாநிலத்தில் வறுமையான குடும்பத்தில் பிறந்த லூலா, சிறுவயதிலேயே வறுமை, பசி, சமூக ஏற்றத்தாழ்வு ஆகியவற்றை நேரடியாக அனுபவித்தார்.

வாழ்க்கையில் முன்னேறுவதற்காக அவரது குடும்பம் சாவோ பாலோவுக்குக் குடிபெயர்ந்தது. குறைந்த கல்வியறிவுடன் இளம் வயதிலேயே தொழிலாளியாக வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய அவர், உலோகத் தொழிற்சாலையில் பணிபுரிந்தபோது இயந்திர விபத்தில் தனது இடது கையின் ஒரு விரலை இழந்தார்.

இந்தச் சம்பவத்தைத் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் துயரமாக மட்டுமே பார்க்க முடியாது. தொழிலாளர்களின் பாதுகாப்பு, வேலைச் சூழல், உற்பத்தியில் மனித உழைப்பின் நிலை, முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையில் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும்.

மார்க்ஸ், மூலதனம் நூலில் விளக்குவதைப் போல, முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையில் தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்தி ஒரு பண்டமாக மாற்றப்படுகிறது. முதலாளியின் நோக்கம் மனிதனின் முழுமையான வளர்ச்சியல்ல; உற்பத்திச் செலவைக் குறைத்து உபரி மதிப்பை அதிகரிப்பதாகும்.

எனவே, தொழிலாளியின் உடல்நலம், பாதுகாப்பு, வாழ்வாதாரம் போன்றவை உற்பத்தி உறவுகளின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.

லூலாவின் வாழ்க்கை, ஒரு தனிமனிதன் வறுமையிலிருந்து உயர்ந்த கதையாக மட்டும் இல்லாமல், தொழிலாளி வர்க்கத்தின் சமூக அனுபவத்திலிருந்து அரசியல் தலைமை உருவாக முடியும் என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

ஆனால் இங்கு ஒரு முக்கியமான மார்க்சிய வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு தொழிலாளி தொழிற்சங்கத் தலைவராக மாறுவதும், ஒரு தொழிலாளர் தலைவர் முதலாளித்துவ அரசின் அதிபராக மாறுவதும் ஒரே அரசியல் நிகழ்வுகள் அல்ல. முதலாவது வர்க்கப் போராட்டத்தின் வளர்ச்சியைக் குறிக்கலாம். இரண்டாவது அரசின் வர்க்கத் தன்மை, அரசியல் அதிகாரத்தின் அமைப்பு, பொருளாதார ஆதிக்கம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது.

தொழிலாளர் பின்னணியிலிருந்து ஒருவர் ஆட்சிக்கு வருவது மட்டும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் ஆட்சியதிகாரம் நிறுவப்பட்டுவிட்டது என்பதற்கான சான்றாகாது.

2. தொழிற்சங்கப் போராட்டம்: வர்க்க உணர்வு உருவாகும் களம்

1970-களில் பிரேசில் ராணுவ சர்வாதிகார ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது. அரசியல் எதிர்ப்புகள் ஒடுக்கப்பட்டன. தொழிற்சங்க நடவடிக்கைகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன. தொழிலாளர்களின் ஊதியம் மற்றும் வேலை நிலைமைகள் குறித்த போராட்டங்களும் அரசின் அடக்குமுறையை எதிர்கொண்டன.

இந்தச் சூழலில் சாவோ பாலோவின் தொழிற்துறை மையமான ஏபிசி பகுதியில் (ABC Industrial Region) உலோகத் தொழிலாளர்களின் வேலைநிறுத்தங்கள் முக்கியத்துவம் பெற்றன.

1978–1980 காலப்பகுதியில் நடைபெற்ற தொழிலாளர் போராட்டங்கள், லூலாவை ஒரு தொழிற்சங்கத் தலைவராக மட்டுமின்றி தேசிய அரசியல் அரங்கின் முக்கியமான நபராகவும் மாற்றின.

இதிலிருந்து நாம் பெற வேண்டிய முதல் படிப்பினை:

தொழிலாளர்களின் பொருளாதாரப் போராட்டங்கள் அரசியல் போராட்டங்களாக வளர வேண்டும்.

மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் ஆகியோர் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலைக்கான போராட்டம் தனிப்பட்ட தொழிற்சாலைகளில் நடைபெறும் ஊதியப் போராட்டங்களுடன் முடிந்துவிட முடியாது என்பதை வலியுறுத்தினர்.

லெனின் தனது என்ன செய்ய வேண்டும்? என்ற நூலில், தொழிலாளர்களின் தன்னிச்சையான பொருளாதாரப் போராட்ட உணர்வுக்கும், முதலாளித்துவச் சமூக அமைப்பையே எதிர்கொள்ளும் அரசியல் வர்க்க உணர்வுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை விளக்குகிறார்.

ஊதிய உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு, பணிப் பாதுகாப்பு போன்ற கோரிக்கைகள் அவசியமானவை. ஆனால் இவை மட்டும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவதில்லை.

தொழிலாளர்கள் தங்களுடைய பிரச்சினைகளுக்கான காரணம் தனிப்பட்ட முதலாளியின் அநீதியில் மட்டுமல்ல; ஒட்டுமொத்த முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையிலும் வேரூன்றியுள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பிரேசிலின் தொழிலாளர் போராட்டங்கள் இந்த அரசியல் வளர்ச்சிக்கான ஒரு வரலாற்றுக் களமாக அமைந்தன.

3. தொழிலாளர் கட்சியின் உருவாக்கம்: ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுத் திருப்பம்

Add to Favorites

1980 பிப்ரவரி 10 அன்று பிரேசிலில் தொழிலாளர் கட்சி (Partido dos Trabalhadores – PT) உருவாக்கப்பட்டது.

தொழிற்சங்கவாதிகள், தொழிலாளர்கள், அறிவுஜீவிகள், மத அமைப்புகளைச் சேர்ந்தவர்கள், மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு பிரிவினரின் பங்களிப்புடன் இக்கட்சி உருவானது.

இதன் வரலாற்று முக்கியத்துவம் என்ன?

அதுவரை தொழிலாளர் இயக்கத்தின் பல போராட்டங்கள் தொழிற்சங்கங்கள், உள்ளூர் அமைப்புகள், தனித்தனி மக்கள் இயக்கங்கள் என்ற அளவில் இயங்கின. அவற்றின் அரசியல் அனுபவங்களை ஒருங்கிணைத்து, தேசிய அளவில் அரசியல் அதிகாரத்தை எதிர்கொள்ளும் ஒரு கட்சியை உருவாக்கும் முயற்சியாக PT உருவானது.

இது தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் அமைப்பாக்கத்தில் ஒரு முக்கியமான முன்னேற்றமாகும்.

மார்க்சிய லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கு ஏன் தனித்த அரசியல் கட்சி தேவை?

1. தொழிலாளர்களின் சிதறிக் கிடக்கும் போராட்டங்களை ஒருங்கிணைப்பதற்கு.

2. பொருளாதாரப் போராட்டங்களை அரசியல் போராட்டங்களாக உயர்த்துவதற்கு.

3. முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் அரசியல் ஆதிக்கத்தை எதிர்கொள்வதற்கு.

4. விவசாயிகள், ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தின் உழைக்கும் பிரிவுகள் ஆகியோருடன் வர்க்க அடிப்படையிலான கூட்டணியை உருவாக்குவதற்கு.

5. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வரலாற்று இலக்குகளைத் தெளிவுபடுத்துவதற்கு.

இத்தகைய அடிப்படையில் பார்க்கும்போது PT கட்சியின் உருவாக்கம் ஒரு முக்கியமான அரசியல் அனுபவமாகும்.

ஆனால் ஒரு கட்சி தொழிலாளர் இயக்கத்திலிருந்து தோன்றியது என்பதற்காகவே அது நிரந்தரமாகத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகரக் கட்சியாக நீடிக்கும் என்று கருத முடியாது.

ஒரு கட்சியின் வர்க்கத் தன்மை அதன் தோற்றத்தால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. அதன் அரசியல் திட்டம், நடைமுறை, அமைப்பு முறை, அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வர்க்க நலன்கள், அரசு மற்றும் முதலாளித்துவத்துடனான அதன் உறவு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.

4. தொழிலாளர் கட்சியின் அரசியல் மாற்றம்: போராட்ட இயக்கத்திலிருந்து தேர்தல் கட்சியாக

ஒரு மக்கள் இயக்கம் அரசியல் கட்சியாக உருவாகும்போது, அதன் முன்னால் இரண்டு முக்கியமான சவால்கள் இருக்கின்றன.

ஒன்று, மக்கள் போராட்டங்களை விரிவுபடுத்தி, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் உணர்வையும் அமைப்பையும் வளர்ப்பது.

இரண்டாவது, தேர்தல் அரசியலில் பங்கேற்று அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற முயற்சிப்பது.

இந்த இரண்டு பணிகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல. ஆனால் தேர்தல் வெற்றியே அரசியல் பணியின் முதன்மை நோக்கமாக மாறும்போது, மக்கள் இயக்கங்களின் சுயமான போராட்டங்கள் தேர்தல் நலன்களுக்கு உட்படுத்தப்படும் அபாயம் உருவாகிறது.

PT கட்சியின் வளர்ச்சியில் இந்த மாற்றத்தை நாம் கவனிக்க முடியும்.

1980-களில் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் போராட்டங்களிலிருந்து உருவான இக்கட்சி, ஆரம்பத்தில் தொழிலாளர் பங்கேற்பு, அடித்தள அமைப்புகள், மக்கள் ஜனநாயகம், சமூக மாற்றம் ஆகியவற்றை முன்னிறுத்தியது.

ஆனால் 1990-களில் தேர்தல் அரசியலில் அதன் செல்வாக்கு அதிகரித்தபோது, கட்சியின் அரசியல் அணுகுமுறையிலும் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன.

2002 தேர்தலில் வெற்றிபெறுவதற்கான முயற்சியில் PT தனது அரசியல் திட்டத்தை மிதப்படுத்தியது. சர்வதேச நிதி நிறுவனங்களுடனான ஏற்கெனவே இருந்த ஒப்பந்தங்களை மதிப்பது உள்ளிட்ட சமரச நிலைப்பாடுகளையும் முன்வைத்தது.

அமெரிக்காவின் மாசசூசெட்ஸ் பல்கலைக்கழக ஆய்வில் இடம்பெற்றுள்ள PT கட்சியின் அதிகார வளர்ச்சி பற்றிய ஆய்வும் இதனைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 2002 தேர்தலுக்குள் கட்சியின் திட்டத்தில் சோசலிசம் என்ற சொல்லும், தீவிரமான நிலச் சீர்திருத்தத் திட்டங்களும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்தன.

UMass Amherst+2

இதிலிருந்து நாம் எழுப்ப வேண்டிய மார்க்சியக் கேள்வி:

ஒரு புரட்சிகரமான மக்கள் இயக்கம் தேர்தல் வெற்றிக்காகத் தனது அடிப்படையான அரசியல் இலக்குகளைத் தளர்த்திக் கொண்டால், இறுதியில் தேர்தல் அரசியல்தான் அந்த இயக்கத்தை வழிநடத்தத் தொடங்குமா?

இதனை வெறும் தனிமனிதத் தலைவர்களின் பலவீனமாகப் பார்க்கக்கூடாது. முதலாளித்துவ அரசின் நிறுவன அமைப்புகள், தேர்தல் முறை, நாடாளுமன்றக் கூட்டணிகள், நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கம், ஊடகங்களின் செல்வாக்கு ஆகியவை ஒரு கட்சியின் அரசியல் நடைமுறையை எவ்வாறு மாற்றுகின்றன என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.

லெனினிய அரசியல் அணுகுமுறையில் நாடாளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்துவது தவறல்ல. ஆனால் நாடாளுமன்ற நடவடிக்கையை வர்க்கப் போராட்டத்திற்கும் புரட்சிகர அமைப்புப் பணிக்கும் மாற்றாகக் கருதுவது தவறான அரசியல் அணுகுமுறையாகும்.

5. லூலாவின் ஆட்சிக்காலம்: ஏழைகளுக்கான நலத்திட்டங்களும் முதலாளித்துவப் பொருளாதாரமும்

Add to Favorites

Add to Favorites

11

Add to Favorites

2003-ல் லூலா அதிபரானது பிரேசிலின் அரசியலில் ஒரு முக்கியமான திருப்பமாக அமைந்தது.

அவரது ஆட்சிக்காலத்தில் வறுமையைக் குறைப்பதற்கான சமூக நலத்திட்டங்கள், குடும்பங்களுக்கு நேரடி நிதியுதவி, கல்வி வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்துதல், குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை உயர்த்துதல் போன்ற நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

குறிப்பாக Bolsa Família என்ற குடும்ப நலத்திட்டம் ஏழை மக்களின் வாழ்வாதாரத்தில் முக்கியமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

இத்தகைய நடவடிக்கைகளின் சமூக முக்கியத்துவத்தை மார்க்சிய ஆய்வு நிராகரிக்காது.

பசியைக் குறைப்பது, கல்வி மற்றும் மருத்துவ வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்துவது, தொழிலாளர்களின் ஊதியத்தை உயர்த்துவது போன்றவை உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையில் உண்மையான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக்கூடியவை.

ஆனால் இங்கே நாம் வேறுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டிய இரண்டு அம்சங்கள் உள்ளன.

• முதலாவது, முதலாளித்துவச் சமூகத்திற்குள் தொழிலாளர்களுக்கும் ஏழை மக்களுக்கும் கிடைக்கும் பொருளாதார மற்றும் சமூகச் சலுகைகள்.

• இரண்டாவது, முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளையும் உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியுடைமை ஆதிக்கத்தையும் மாற்றும் சமூகப் புரட்சி.

இந்த இரண்டும் ஒன்றல்ல.

ஒரு முதலாளித்துவ அரசாங்கம் ஏழைகளுக்கு நலத்திட்டங்களை வழங்க முடியும். தொழிலாளர் சட்டங்களை வலுப்படுத்த முடியும். பொதுத்துறையை விரிவுபடுத்த முடியும். இவை அனைத்தும் சமூகப் போராட்டங்களின் விளைவாகவும் இருக்கலாம்.

ஆனால் இதனால் மட்டும் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் பொருளாதார ஆதிக்கம் முடிவுக்கு வந்துவிடாது.

உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை யாரிடம் இருக்கிறது? வங்கிகள், பெருநிறுவனங்கள், நிதி மூலதனம், நிலவுடைமை ஆகியவற்றின் மீது யாருடைய கட்டுப்பாடு நீடிக்கிறது? அரசின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் எந்த வர்க்கங்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்கின்றன?

இவையே ஒரு அரசாங்கத்தின் வர்க்கத் தன்மையை ஆராய்வதற்கான அடிப்படைக் கேள்விகளாகும்.

லூலாவின் முதல் இரண்டு பதவிக்காலங்களிலும் (2003–2010), சமூக நலத்திட்டங்கள் விரிவுபடுத்தப்பட்ட அதேவேளையில், முதலாளித்துவப் பொருளாதார அமைப்பு தொடர்ந்தது. எனவே அந்த ஆட்சியை சோசலிச அரசாக அடையாளப்படுத்த முடியாது.

மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் ஏற்படும் முன்னேற்றமும் சமூக உற்பத்தி உறவுகளில் ஏற்படும் அடிப்படை மாற்றமும் வெவ்வேறு அரசியல் நிகழ்வுகள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

6. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரம் என்றால் என்ன?

மார்க்சிய லெனினிய அரசியல் தத்துவத்தில் அரசு என்பது வர்க்கங்களுக்கு மேலே நிற்கும் நடுநிலையான அமைப்பு அல்ல.

லெனின் தனது அரசும் புரட்சியும் என்ற நூலில், அரசு என்பது சமரசம் செய்ய முடியாத வர்க்க முரண்பாடுகளின் விளைவாக உருவான வர்க்க ஆதிக்கத்தின் கருவி என்பதை விளக்குகிறார்.

இதன் அடிப்படையில் பிரேசிலின் அரசியல் அமைப்பை ஆராய வேண்டும்.

லூலா தேர்தலில் வெற்றிபெற்று அதிபரானார். ஆனால் அவர் பொறுப்பேற்றது ஏற்கெனவே முதலாளித்துவ அடிப்படையில் கட்டமைக்கப்பட்ட அரசியல், பொருளாதார மற்றும் நிர்வாக அமைப்பின் தலைமையைத்தான்.

அந்த அமைப்பில்:

• பெருநிறுவனங்களின் பொருளாதாரச் செல்வாக்கு தொடர்கிறது.

• வங்கிகள் மற்றும் நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கம் தொடர்கிறது.

• நிலவுடைமை மற்றும் பெருநில உரிமையாளர்களின் நலன்கள் அரசியலில் செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றன.

• முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் நீடிக்கின்றன.

• அரசின் நிர்வாகம், நீதித்துறை, காவல்துறை, ராணுவம் ஆகிய நிறுவனங்கள் ஏற்கெனவே நிலவும் அரசமைப்பின் கீழ் இயங்குகின்றன.

இத்தகைய சூழலில் தொழிலாளர் கட்சியின் தேர்தல் வெற்றி என்பது அரசாங்கத்தின் தலைமையை மாற்றுகிறது. ஆனால் அது தானாகவே அரசின் வர்க்கத் தன்மையை மாற்றுவதில்லை.

இதில்தான் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்திற்கும் பாட்டாளி வர்க்க அரசியல் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடு இருக்கிறது.

ஒரு மார்க்சிய லெனினியக் கட்சியின் பணி தேர்தலில் வெற்றி பெறுவது மட்டுமல்ல. தொழிலாளர் வர்க்கத்தை அரசியல் ரீதியாகவும், சித்தாந்த ரீதியாகவும், அமைப்பு ரீதியாகவும் தயார்படுத்துவதாகும்.

அதாவது, தொழிலாளர்கள் தங்களுடைய விடுதலையை வேறு எந்த வர்க்கத்திடமிருந்தும் எதிர்பார்க்காமல், தங்களுடைய சொந்த வர்க்கத்தின் அமைப்புச் சக்தியைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும்.

7. வலதுசாரி எழுச்சியும் போல்சோனாரிஸ்மோவும்: அதன் சமூக அடித்தளத்தைப் புரிந்துகொள்வோம்

Add to Favorites

Add to Favorites

8

Add to Favorites

பிரேசிலில் ஜெய்ர் போல்சோனாரோவின் எழுச்சியையும், அவரது அரசியல் போக்கான போல்சோனாரிஸ்மோவையும் வெறும் ஒரு தனிநபரின் அரசியல் செல்வாக்காக மட்டும் பார்க்க முடியாது.

அதன் பின்னணியில் பல சமூக மற்றும் பொருளாதார முரண்பாடுகள் உள்ளன.

1. முதலாளித்துவப் பொருளாதார நெருக்கடிகளால் உருவாகும் சமூக அதிருப்தி.

2. நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஒரு பகுதியினரிடையே உருவாகும் பொருளாதார மற்றும் சமூக அச்சங்கள்.

3. மத அடிப்படைவாத அரசியல் சக்திகளின் வளர்ச்சி.

4. சமூக ஊடகங்கள் மூலம் பரப்பப்படும் அரசியல் பிரச்சாரங்கள் மற்றும் தவறான தகவல்கள்.

5. தொழிலாளர் இயக்கங்களின் பலவீனம் மற்றும் இடதுசாரி அரசியல் மாற்று சக்திகளின் அமைப்புரீதியான குறைபாடுகள்.

இவை அனைத்தும் ஒரே அளவில் செயல்படுகின்றன என்று கூற முடியாது. ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்த வரலாற்றுப் பின்னணியும் சமூக அடித்தளமும் உள்ளன.

மார்க்சிய ஆய்வில் முக்கியமானது, வலதுசாரி அரசியலை அதன் வெளிப்புறப் பிரச்சாரங்களின் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல், அதன் பின்னால் செயல்படும் வர்க்க நலன்கள், சமூக ஆதரவுத் தளங்கள், அரசியல் அமைப்புகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஆராய்வதாகும்.

வலதுசாரி அரசியலை எதிர்ப்பது என்பது தேர்தலில் அதனைத் தோற்கடிப்பதுடன் முடிந்துவிட முடியாது.

அதன் சமூக அடித்தளத்தை உருவாக்கும் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் முரண்பாடுகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

வேலையின்மை, வறுமை, கல்வி மற்றும் மருத்துவச் சமத்துவமின்மை, தொழிலாளர் உரிமைகள் மீதான தாக்குதல்கள் போன்ற பிரச்சினைகளில் உழைக்கும் மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் அரசியல் நடவடிக்கைகள் தேவை.

இல்லையெனில், ஒரு தேர்தலில் வலதுசாரி வேட்பாளர் தோற்கடிக்கப்பட்டாலும், அந்த அரசியலை உருவாக்கிய சமூக முரண்பாடுகள் தொடர்ந்து நீடிக்கலாம்.

8. லூலாவின் 2026 தேர்தல் வெற்றி: உண்மையில் எதை உணர்த்துகிறது?

Add to Favorites

2026 அக்டோபர் 4 அன்று நடைபெற்ற முதல் சுற்றில் லூலா இரண்டாவது இடத்தைப் பெற்றார். ஃபிளாவியோ போல்சோனாரோ 47.03 சதவீத வாக்குகளையும், லூலா 45.16 சதவீத வாக்குகளையும் பெற்றனர்.

அக்டோபர் 25 அன்று நடைபெற்ற இரண்டாம் சுற்றில் லூலா 51.79 சதவீத வாக்குகளைப் பெற்று வெற்றியடைந்தார். ஃபிளாவியோ போல்சோனாரோ 48.21 சதவீத வாக்குகளைப் பெற்றார். பிரேசிலின் தேர்தல் ஆணையமான TSE இந்த முடிவை அறிவித்துள்ளது.

Tribunal Superior Eleitoral+2

இந்த வெற்றி சில முக்கியமான அரசியல் அம்சங்களை வெளிப்படுத்துகிறது.

முதலாவது: தொழிலாளர் கட்சி பிரேசிலின் தேசிய அரசியலில் தொடர்ந்து குறிப்பிடத்தக்க ஆதரவுத் தளத்தைக் கொண்டுள்ளது.

இரண்டாவது: முதல் சுற்றில் லூலாவை விட அதிக வாக்குகளைப் பெற்றிருந்த ஃபிளாவியோ போல்சோனாரோ, இரண்டாம் சுற்றில் வெற்றிபெற முடியவில்லை. இது தேர்தல் அரசியலில் வாக்காளர்களின் இரண்டாம் கட்டத் தேர்வுகளும் அரசியல் அணிதிரட்டலும் எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

மூன்றாவது: பிரேசில் அரசியல் ஆழமான சமூக மற்றும் அரசியல் பிளவுகளைக் கொண்டுள்ளது. 51.79 சதவீதத்துக்கும் 48.21 சதவீதத்துக்கும் இடையிலான வாக்கு வேறுபாடு, வலதுசாரி அரசியலின் ஆதரவுத் தளம் முற்றிலும் மறைந்துவிட்டது என்று கூறுவதற்கு இடமளிக்கவில்லை.

நான்காவது: தேர்தல் வெற்றி என்பது அரசியல் ஆதரவைப் பெறுவதற்கான ஒரு முக்கியமான வழிமுறை. ஆனால் அந்த ஆதரவை நீடித்த வர்க்க அமைப்பாகவும் மக்கள் இயக்கமாகவும் மாற்றுவது தனியான அரசியல் பணியாகும்.

எனவே லூலாவின் வெற்றியை வலதுசாரி அரசியலின் முடிவாகவோ, பிரேசிலில் சோசலிச மாற்றம் ஏற்பட்டுவிட்டதற்கான சான்றாகவோ எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

அது பிரேசிலின் தேர்தல் அரசியலில் நிகழ்ந்த ஒரு முக்கியமான அதிகார மாற்றம். அதன் நீண்டகால சமூகப் பொருளாதார விளைவுகளை அரசாங்கத்தின் நடைமுறைகளையும் வர்க்க உறவுகளையும் ஆராய்ந்துதான் மதிப்பிட முடியும்.

9. பிரேசிலின் அனுபவம்: உலகத் தொழிலாளர் இயக்கத்திற்கு வழங்கும் படிப்பினைகள்

பிரேசிலின் தொழிலாளர் கட்சியின் வரலாறு உலகெங்கிலும் உள்ள இடதுசாரி இயக்கங்கள், கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், தொழிற்சங்கங்கள் ஆகியவற்றுக்கு பல முக்கியமான படிப்பினைகளை வழங்குகிறது.

9.1 தொழிலாளர் இயக்கம் அரசியல் அதிகாரத்தை நோக்கி வளர வேண்டும்

தொழிற்சங்கப் போராட்டங்கள் அவசியமானவை. ஆனால் அவை தொழிலாளர்களின் உடனடித் தேவைகளுக்குள் சுருங்கிவிடக் கூடாது.

ஊதிய உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு, பணிப் பாதுகாப்பு போன்ற போராட்டங்களிலிருந்து முதலாளித்துவச் சுரண்டலைப் பற்றிய புரிதலுக்கு தொழிலாளர்களை உயர்த்த வேண்டும்.

இதற்கு அரசியல் கல்வியும், வர்க்க அமைப்பும், புரட்சிகரமான கட்சித் தலைமையும் தேவை.

9.2 தேர்தல் வெற்றி என்பது சமூகப் புரட்சியல்ல

தேர்தல் என்பது அரசியல் போராட்டத்தின் ஒரு களம்.

அந்தக் களத்தைப் பயன்படுத்தி தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், மக்கள் இயக்கங்களை விரிவுபடுத்தவும் முடியும்.

ஆனால் தேர்தல் வெற்றியை இறுதி இலக்காக மாற்றினால், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வரலாற்று இலக்கு பின்னுக்குத் தள்ளப்படும்.

அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான போராட்டமும், சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவதற்கான போராட்டமும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட வேண்டும்.

9.3 வர்க்கக் கூட்டணி அவசியம்; வர்க்கச் சுதந்திரத்தை இழக்கக்கூடாது

முதலாளித்துவத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் தொழிலாளர்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு இயங்க முடியாது.

விவசாயிகள், நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளர்கள், ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள், நகர்ப்புற ஏழைகள், சிறு உற்பத்தியாளர்கள் உள்ளிட்ட உழைக்கும் பிரிவினருடன் கூட்டணியை உருவாக்க வேண்டும்.

ஆனால் கூட்டணி என்பது தொழிலாளர் வர்க்கம் தனது அரசியல் சுதந்திரத்தை விட்டுக்கொடுப்பதாக இருக்கக்கூடாது.

லெனினிய அணுகுமுறையில் கூட்டணியின் அடிப்படை, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயமான அரசியல் நிலைப்பாட்டைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு பொதுவான எதிரிகளுக்கு எதிராகப் போராடுவதாகும்.

9.4 மக்கள் நலத்திட்டங்களும் அடிப்படை மாற்றமும் ஒன்றல்ல

மக்களின் உடனடிப் பிரச்சினைகளுக்காகப் போராடுவது அவசியம்.

ஆனால் மக்களுக்கு நிவாரணம் வழங்குவதையே சமூக விடுதலையாகச் சித்தரிக்கக் கூடாது.

பசி ஒழிப்பு, இலவசக் கல்வி, மருத்துவ வசதி, வேலைவாய்ப்பு, நிலச் சீர்திருத்தம் போன்ற கோரிக்கைகளை முன்வைப்பதுடன், அவற்றின் பின்னால் உள்ள வர்க்க உறவுகளையும் ஆராய வேண்டும்.

9.5 கட்சியின் புரட்சிகரத் தன்மையைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்க வேண்டும்

ஒரு கட்சி மக்களிடையே பிரபலமடைவதும், தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதும் மட்டும் அதன் புரட்சிகரத் தன்மையை உறுதிப்படுத்துவதில்லை.

அதன் அமைப்பு வாழ்க்கை, உட்கட்சி ஜனநாயகம், மக்கள் தொடர்பு, அரசியல் கல்வி, வர்க்கப் போராட்டங்களில் பங்கேற்பு, நடைமுறையில் தத்துவத்தைப் பயன்படுத்தும் திறன் ஆகியவை தொடர்ந்து வளர்க்கப்பட வேண்டும்.

தேர்தல் வெற்றிக்காகக் கொள்கைகளைத் தளர்த்துவது, மக்கள் இயக்கங்களைத் தேர்தல் இயந்திரங்களாக மாற்றுவது, வர்க்கப் போராட்டத்திற்குப் பதிலாகத் தலைவர்களை மையப்படுத்துவது போன்ற போக்குகள் விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்.

10. இந்தியாவுக்கும் தமிழகத்திற்கும் பிரேசிலின் அனுபவம் உணர்த்துவது என்ன?

பிரேசிலின் தொழிலாளர் கட்சியின் வரலாற்றை இந்தியச் சூழலுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும். ஆனால் இரு நாடுகளின் வரலாறு, அரசமைப்பு, சமூக உறவுகள், சாதிய அமைப்பு, பொருளாதார வளர்ச்சிப் பாதை ஆகியவற்றை ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

இந்தியாவில் தொழிலாளர் இயக்கங்கள், விவசாயிகள் இயக்கங்கள், சாதி ஒழிப்பு இயக்கங்கள், பழங்குடியினர் போராட்டங்கள், மாணவர் இயக்கங்கள் எனப் பல்வேறு சமூகப் போராட்டங்கள் உள்ளன.

ஆனால் இவற்றின் அரசியல் ஆற்றலை ஒருங்கிணைத்து, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தலைமையில் ஒரு சுயமான அரசியல் இயக்கமாக வளர்ப்பதில் பல சிக்கல்கள் நீடிக்கின்றன.

தமிழகத்திலும் இடதுசாரி இயக்கங்கள் தொழிலாளர் போராட்டங்கள், விவசாயத் தொழிலாளர் பிரச்சினைகள், சாதி ஒடுக்குமுறை, தனியார்மயமாக்கல், கல்வி மற்றும் மருத்துவ வணிகமயமாக்கல் போன்ற பிரச்சினைகளில் செயல்பட்டு வருகின்றன.

இருப்பினும், சில முக்கியமான கேள்விகள் எழுகின்றன.

• தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அன்றாடப் போராட்டங்கள் ஒரு பொதுவான அரசியல் திட்டத்துடன் இணைக்கப்படுகின்றனவா?

• சாதி ஒழிப்புப் போராட்டங்கள் உற்பத்தி உறவுகள் மற்றும் வர்க்கச் சுரண்டலுடன் இணைத்து அணுகப்படுகின்றனவா?

• விவசாயிகள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள், நகர்ப்புறத் தொழிலாளர்கள் ஆகியோரின் போராட்டங்கள் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றனவா?

• தேர்தல் கூட்டணிகளுக்கு அப்பால் மக்கள் இயக்கங்களின் சுயமான அமைப்புச் சக்தி வளர்க்கப்படுகிறதா?

• கட்சிகளின் அரசியல் செயல்பாடுகள் மார்க்சிய லெனினியத் தத்துவத்தால் வழிநடத்தப்படுகின்றனவா அல்லது தேர்தல் வெற்றி, உடனடி அரசியல் ஆதாயம் ஆகியவற்றால் வழிநடத்தப்படுகின்றனவா?

இவை இந்திய இடதுசாரி இயக்கங்கள் விவாதிக்க வேண்டிய அடிப்படையான அரசியல் கேள்விகள்.

இந்திய இடதுசாரி இயக்கங்களுக்கு பிரேசிலின் அனுபவம் வழங்கும் முக்கியமான கேள்வி இதுதான்:

மக்களின் போராட்டங்களிலிருந்து அரசியல் கட்சிகள் உருவாக வேண்டுமா அல்லது உருவான அரசியல் கட்சிகளின் தேர்தல் தேவைகளுக்கு ஏற்ப மக்கள் போராட்டங்கள் நடத்தப்பட வேண்டுமா?

இந்த இரண்டுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு மிகவும் முக்கியமானது.

11. இறுதிப் பார்வை: லூலாவின் வெற்றியை எவ்வாறு மதிப்பிட வேண்டும்?

லூலாவின் வாழ்க்கையையும் அரசியல் பயணத்தையும் நாம் இரண்டு வெவ்வேறு தளங்களில் மதிப்பிட வேண்டும்.

முதலாவது, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சமூகப் போராட்டங்களிலிருந்து உருவான அவரது அரசியல் வளர்ச்சி.

இரண்டாவது, அவர் தலைமையேற்ற அரசாங்கத்தின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நடைமுறை.

முதல் அம்சத்தில், பிரேசிலின் தொழிலாளர் இயக்கம் ஒரு சாதாரணத் தொழிலாளியை தேசிய அரசியல் தலைவராக வளர்த்தெடுத்த வரலாற்று அனுபவம் முக்கியமானது.

இரண்டாவது அம்சத்தில், PT கட்சியின் தேர்தல் அரசியல் வளர்ச்சி, அதன் கொள்கை மாற்றங்கள், முதலாளித்துவப் பொருளாதாரத்துடனான உறவுகள், சமூக நலத்திட்டங்கள், அரசியல் கூட்டணிகள் ஆகியவற்றை விமர்சனபூர்வமாக ஆராய வேண்டியுள்ளது.

PT கட்சியை மார்க்சிய லெனினியப் புரட்சிகரக் கட்சியாக அடையாளப்படுத்த முடியாது. அது தொழிலாளர் இயக்கத்திலிருந்து உருவான, பல்வேறு சமூகப் பிரிவுகளை உள்ளடக்கிய, தேர்தல் அரசியலில் முக்கியப் பங்காற்றும் இடதுசாரி சமூக ஜனநாயக அரசியல் கட்சியாக வளர்ந்துள்ளது என்பதே அதன் வரலாற்றைப் பற்றிய ஆய்வுகளுடன் பொருந்தக்கூடிய மதிப்பீடாகும்.

Cambridge Core+2

லூலாவின் நான்காவது அதிபர் பதவிக்கான வெற்றி, தொழிலாளர் கட்சியின் நீடித்த அரசியல் ஆதரவையும், பிரேசிலில் வலதுசாரி அரசியலுக்கு எதிராகத் திரண்ட வாக்காளர் அணிதிரட்டலையும் வெளிப்படுத்துகிறது. ஆனால் இதனை சோசலிசப் புரட்சியின் வெற்றியாகக் கருத முடியாது.

மார்க்சிய லெனினியப் பார்வையில் ஒரு அரசாங்கத்தின் உண்மையான அரசியல் தன்மையை அதன் பெயரைக் கொண்டோ, தலைவர்களின் கடந்தகால வாழ்க்கையைக் கொண்டோ, தேர்தல் வெற்றியைக் கொண்டோ தீர்மானிக்க முடியாது.

அதன் வர்க்க உள்ளடக்கம், பொருளாதாரக் கொள்கைகள், உற்பத்திச் சாதனங்களின் மீதான உடைமை உறவுகள், அரசின் அதிகார அமைப்பு, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயமான அரசியல் வளர்ச்சி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் மதிப்பிட வேண்டும்.

முடிவுரை

ஒரு தொழிலாளி அதிபராக மாறுவது வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வு. ஆனால் தொழிலாளர் வர்க்கம் ஆளும் வர்க்கமாக மாறுவது முற்றிலும் வேறுபட்ட வரலாற்று நிகழ்வு.

ஒரு தொழிலாளர் தலைவர் ஆட்சிக்கு வரலாம். ஒரு தொழிலாளர் கட்சி தேர்தலில் வெற்றிபெறலாம். ஏழை மக்களுக்கான நலத்திட்டங்களைச் செயல்படுத்தலாம். இவை அனைத்தும் சமூக வாழ்க்கையில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தலாம்.

ஆனால் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலை என்பது இவற்றுடன் முடிந்துவிடுவதில்லை.

முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றி, சுரண்டலை ஒழித்து, உற்பத்திச் சாதனங்களின் மீதான சமூக உடைமையை நிறுவி, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுவதே மார்க்சிய லெனினியத்தின் அடிப்படையான வரலாற்று இலக்காகும்.

எனவே பிரேசிலின் லூலா அனுபவத்திலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது ஒரு தலைவரின் தேர்தல் வெற்றியைப் பற்றிய பெருமிதம் மட்டுமல்ல; தொழிலாளர் இயக்கம் எவ்வாறு வளர்கிறது, எவ்வாறு அரசியல் அமைப்பாகிறது, தேர்தல் அரசியலில் எவ்வாறு மாற்றமடைகிறது, அந்த மாற்றங்களை எவ்வாறு விமர்சனபூர்வமாக அணுக வேண்டும் என்பதுதான்.

தேர்தல் வெற்றி ஒரு அரசியல் வாய்ப்பை உருவாக்கலாம்; ஆனால் சமூக விடுதலையை உருவாக்குவது வர்க்கப் போராட்டத்தின் வளர்ச்சியும், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகரமான அமைப்பாக்கமுமே ஆகும்.

ஆய்வுக்கான முக்கிய நூல்கள் மற்றும் ஆதாரங்கள்

மார்க்சிய லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் இந்தக் கட்டுரையை மேலும் ஆழப்படுத்துவதற்கு பின்வரும் நூல்களையும் ஆய்வுகளையும் பயன்படுத்தலாம்.

1. கார்ல் மார்க்ஸ் – கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை.

2. கார்ல் மார்க்ஸ் – மூலதனம், தொகுதி 1.

3. லெனின் – அரசும் புரட்சியும்.

4. லெனின் – என்ன செய்ய வேண்டும்?

5. லெனின் – இடதுசாரி கம்யூனிசம்: ஒரு இளம்பருவக் கோளாறு.

6. Wendy Hunter – The Normalization of an Anomaly: The Workers' Party in Brazil.

   

   Cambridge Core

7. Pedro Floriano Ribeiro – An Amphibian Party? Organisational Change and Adaptation in the Brazilian Workers' Party, 1980–2012.

   

   Cambridge Core

8. Oswaldo E. do Amaral & Timothy J. Power – The PT at 35: Revisiting Scholarly Interpretations of the Brazilian Workers' Party.

   

   Cambridge Core

குறிப்பு: 2026 தேர்தல் முடிவுகளுக்கு பிரேசிலின் உச்ச தேர்தல் நீதிமன்றமான TSE அதிகாரப்பூர்வ தேர்தல் அறிவிப்பு அடிப்படை ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இக்கட்டுரையின் மையமான அரசியல் ஆய்வுக் கோணம்: தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் போராட்டங்களிலிருந்து உருவாகும் கட்சிகள், தேர்தல் அரசியலுக்குள் நுழையும்போது தங்களுடைய வர்க்க அடிப்படையையும் புரட்சிகர இலக்குகளையும் எவ்வாறு பாதுகாக்கின்றன அல்லது மாற்றிக்கொள்கின்றன என்பதை வரலாற்று அனுபவங்களின் அடிப்படையில் ஆராய்வதாகும்..

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• கட்டுரைத் தலைப்பு 1
• கட்டுரைத் தலைப்பு 2

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

மூலதனத்தின் பிறப்பு -01-11-2026 இன்றைய வகுப்பு

முதலாளித்துவத்தின் தோற்றம் மற்றும் தொழிற்துறை மூலதனத்திற்கான உள்நாட்டுச் சந்தை உருவாக்கம் ஆகிய வரலாற்று வழிமுறைகளை இப்பகுதி விரிவாக விளக்குகிறது. விவசாய மக்களின் உடைமைகள் வலுக்கட்டாயமாகப் பறிக்கப்பட்டு, அவர்கள் நிலங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டதைக் குறித்தும், இதன் விளைவாகக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட பாட்டாளிகளின் வர்க்கம் உருவான விதத்தைக் குறித்தும் மூல நூல்கள் விவரிக்கின்றன. மேலும், நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பிலிருந்து படிப்படியாக வளர்ந்த முதலாளித்துவச் சாகுபடியாளர்கள் எப்படி செல்வந்தர்களாக மாறினார்கள் என்பதையும், இத்தகைய பொருளாதார மாற்றங்கள் சமூகத்தில் ஏற்படுத்திய தாக்கங்களையும் இச்சுருக்கம் தெளிவாகப் பேசுகிறது. கிராமப்புறங்களில் சுயாதீனமாக வாழ்ந்த மக்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரங்களை இழந்து, நகர்ப்புறத் தொழிற்சாலைகளின் மூலதனக் கூறுகளாகவும் கூலித் தொழிலாளர்களாகவும் மாற்றப்பட்ட முறையை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது. கடைசியாக, சிறு உற்பத்தியாளர்களின் சுதந்திரம் பறிக்கப்பட்டு, பெரிய ஒன்றிணைக்கப்பட்ட பட்டறைகள் மற்றும் நிறுவனங்களின் கைகளில் உற்பத்திச் சாதனங்கள் எவ்வாறு குவிந்தன என்பதைப் பற்றியும் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆரம்ப காலத்தில் முதலாளிகளின் உருவாக்கம் என்பது பல நூற்றாண்டுகளாக பரிணமித்த மெதுவான ஒரு மாற்றமாகும். இதில் முதலாளித்துவச் சாகுபடியாளர்கள் மற்றும் தொழில் துறை முதலாளிகள் என இரு முக்கிய வழிகளில் முதலாளிகள் உருவானார்கள்.

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

1. முதலாளித்துவச் சாகுபடியாளர்களின் (Capitalist Farmers) பிறப்பு:

• மேவாச் மற்றும் பங்குச் குத்தகைதாரர்: இங்கிலாந்தில் சாகுபடியாளரின் முதல் வடிவம் 'மேவாச்' (bailiff) என்ற பண்ணையடிமை அமைப்பாக இருந்தது. 14-ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில், நிலவுடைமையாளரும் சாகுபடியாளரும் மூலதனத்தையும் விளைபொருளையும் பங்கிட்டுக் கொள்ளும் 'பங்குச் குத்தகைதாரர்' (métayer) முறை உருவானது.
• முறையான சாகுபடியாளராக மாறுதல்: விரைவில், கூலித் தொழிலாளர்களை வேலைக்கமர்த்தித் தனது சொந்த மூலதனத்தைப் பெருக்கும் முறையான சாகுபடியாளர் (farmer) முறை இடம்பிடித்தது.
• பொது நிலங்கள் பறிமுதல்: 15 மற்றும் 16-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் நடைபெற்ற விவசாயப் புரட்சியின் போது பொது நிலங்கள் பறிக்கப்பட்டதால், சாகுபடியாளர்கள் எந்தச் செலவுமின்றித் தங்கள் கால்நடைகளின் எண்ணிக்கையைப் பெருக்கி லாபமடைந்தனர்.
• பண மதிப்பிறக்கமும் நீண்டகாலக் குத்தகையும்: 16-ஆம் நூற்றாண்டில் 99 ஆண்டுகளுக்கான நீண்டகாலக் குத்தகை ஒப்பந்தங்கள் நிலவின. அப்போது அரிய உலோகங்கள் மற்றும் பணத்தின் மதிப்பு வீழ்ச்சியடைந்து விவசாயப் பொருட்களின் விலைகள் உயர்ந்தபோதும், அவர்கள் செலுத்திய நில வாரம் (வாடகை) பழைய நிலையான மதிப்பிலேயே இருந்தது. இதனால் தொழிலாளர்களின் கூலிச் செலவு குறைந்து, சாகுபடியாளர்களின் பண மூலதனம் பெருமளவில் திரண்டது.
• பிரான்சின் நிலை: பிரான்சில் நிலப்பிரபுக்களின் கடன் பாக்கிகளை வசூலித்த மேலாளர்கள் (régisseur), ஏமாற்றுதல் மற்றும் பலவந்தப் பறிமுதல் மூலம் நிதி வசூல் செய்பவர்களாக மாறி முதலாளிகளாக உருவெடுத்தனர்.

2. தொழில் துறை முதலாளிகளின் (Industrial Capitalists) பிறப்பு:

• பாட்டாளிகள் உருவாக்கம்: விவசாயிகள் நிலங்களில் இருந்து பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்டு உடைமைகள் பறிக்கப்பட்டபோது, தொழிற்சாலைகளுக்குத் தேவையான சுதந்திரமான கூலித் தொழிலாளர்கள் (பாட்டாளிகள்) பெருமளவில் கிடைத்தனர்.
• மூலப்பொருட்களும் மூலதனச் செறிவும்: முன்பு விவசாயிகள் தங்கள் குடும்பங்களுடன் சேர்ந்து வீடுகளில் சணல் நூற்பது போன்ற கைத்தொழில்களைச் செய்து வந்தனர். விவசாயிகளின் வெளியேற்றத்திற்குப் பின், அந்த மூலப்பொருட்களும் உற்பத்திச் சாதனங்களும் (நூற்புக்கதிர்கள், தறிகள்) முதலாளிகளின் கைகளில் குவிந்து "நிரந்தர மூலதனமாக" உருமாறின.
• பெரிய பட்டறைகளின் (Manufactures) உருவாக்கம்: சிதறிக் கிடந்த சிறு உற்பத்தியாளர்களின் கருவிகளும் உழைப்பும் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு, முதலாளிகள் கூலி தொழிலாளர்களைக் கொண்டு உபரி உழைப்பை உறிஞ்சும் பெரிய ஒருங்கிணைந்த பட்டறைகளாக (manufactures réunies) மாறின.

விவசாயப் புரட்சி (15-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலிருந்து 16-ஆம் நூற்றாண்டு வரை) விவசாய வெகுஜனங்களை வறியவர்களாக்கிய அதே வேகத்தில், முதலாளித்துவச் சாகுபடியாளர்களைச் (farmers) செல்வந்தர்களாக்கியது. இதன் பின்னணியில் பல முக்கியக் காரணங்கள் இருந்தன:

1. பொது நிலங்களைப் பறிமுதல் செய்தல்:

   • விவசாயப் புரட்சியின் போது பொது நிலங்கள் அநியாயமாகப் பறிக்கப்பட்டன.
   • இதனால் சாகுபடியாளர்கள் எவ்விதக் கூடுதல் செலவுமின்றித் தங்களின் கால்நடைகளின் எண்ணிக்கையைப் பெருமளவில் உயர்த்திக் கொள்ள முடிந்தது.
   • இக்கால்நடைகள் நிலத்தைப் பண்படுத்தவும், நிலத்திற்கு உரத்தைப் பெருக்கி வழங்கவும் பயன்பட்டன.

2. நீண்டகாலக் குத்தகைகளும் பண மதிப்பிறக்கமும்:

   • 16-ஆம் நூற்றாண்டில் பண்ணைக் குத்தகைகள் பெரும்பாலும் 99 ஆண்டுகள் வரையிலான நீண்டகால ஒப்பந்தங்களாகச் செய்யப்பட்டிருந்தன.
   • அரிய உலோகங்களின் வருகையாலும் வீழ்ச்சியினாலும் பணத்தின் மதிப்பு சரிந்தது.
   • தானியம், கம்பளி, இறைச்சி போன்ற அனைத்து விவசாயப் பொருட்களின் விலைகளும் தொடர்ச்சியாக உயர்ந்து கொண்டே இருந்தன.
   • இருப்பினும், சாகுபடியாளர்கள் நிலவுடைமையாளர்களுக்குச் செலுத்த வேண்டிய நில வாரம் (வாடகை) பழைய குறைந்த நிலையான மதிப்பிலேயே தொடர்ந்தது.
   • இதனால் சாகுபடியாளர்கள் மலிவான வாடகையில் நிலத்தைப் பெற்று, அதில் விளையும் பொருட்களைப் புதிய உயர் சந்தை விலைக்கு விற்றுப் பெருமளவு லாபம் ஈட்டினர்.

3. தொழிலாளர்களின் கூலிச் செலவு குறைதல்:

   • பண மதிப்பிறக்கத்தின் விளைவாகக் கூலி விகிதங்கள் வீழ்ச்சியடைந்தன.
   • தொழிலாளர்களுக்கு வழங்க வேண்டிய கூலியின் ஒரு பகுதி, பண்ணையின் லாபக் கணக்கில் சாகுபடியாளர்களால் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டது.
   • இவ்விதமாக நிலவுடைமையாளர்கள் மற்றும் கூலித் தொழிலாளர்கள் ஆகிய இரு வர்க்கத்தினரின் இழப்பிலும், சாகுபடியாளர்களின் பண மூலதனம் அவர்களது சொந்த முயற்சி எதுவுமின்றித் தானாகவே பெருமளவில் திரண்டு அவர்களைச் செல்வந்தர்களாக்கியது.

15-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலிருந்து 16-ஆம் நூற்றாண்டு வரை நீடித்த விவசாயப் புரட்சியின் போது, விவசாயிகளின் உடைமைகள் பலவந்தமாகவும் திட்டமிட்டும் பறிக்கப்பட்டன:

1. பொது நிலங்களைப் பறிமுதல் செய்தல்: கிராமப்புறங்களில் ஏழை விவசாயிகள் காலம் காலமாகப் பயன்படுத்தி வந்த பொது நிலங்கள் அநியாயமாகப் பறிக்கப்பட்டன. இதனால் விவசாயிகள் தங்களின் கால்நடைகளை மேய்ப்பதற்கும் பிழைப்பிற்குமான பொது உரிமைகளை இழக்க நேரிட்டது.

2. நிலங்களில் இருந்து பலவந்தமாக வெளியேற்றப்படுதல்: சுதந்திரமான விவசாயிகளும் குடியானவர்களும் தங்களின் சொந்த நிலங்களிலிருந்தும் வாழ்விடங்களிலிருந்தும் மீண்டும் மீண்டும் வலுவந்தமாக உடைமை பறிமுதல் செய்யப்பட்டு விரட்டியடிக்கப்பட்டனர்.

3. பிழைப்புச் சாதனங்களை இழத்தல்: விவசாயிகள் நிலத்திலிருந்து துரத்தப்பட்டபோது, அவர்களின் முன்னாள் பிழைப்புச் சாதனங்களும் (வாழ்வாதார உழைப்புச் சாதனங்கள்) அவர்களிடம் இருந்து பிரிக்கப்பட்டன. அவை முதலாளிகளின் மாற்றத்தக்க மூலதனக் கூறுகளாக உருமாறின.

4. உற்பத்திக் கருவிகள் மற்றும் மூலப்பொருட்களின் செறிவு: முன்பு விவசாயிகள் தங்களின் குடும்பங்களுடன் சேர்ந்து சணல் நூற்பு, நெசவு போன்ற கைத்தொழில்களைச் செய்யப் பயன்படுத்திய நூற்புக்கதிர்கள், தறிகள் மற்றும் மூலப்பொருட்கள் அனைத்தும் அவர்களிடம் இருந்து பிரிக்கப்பட்டன. இவை அனைத்தும் முதலாளிகளின் கைகளில் குவிக்கப்பட்டு, தொழிற்சாலைகளின் "நிரந்தர மூலதனமாக" உருமாற்றப்பட்டன.

5. கூலிப் பாட்டாளிகளாக மாற்றப்படுதல்: நிலம், கைவினைக்கருவிகள் மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்கள் என அனைத்தையும் இழந்த விவசாயிகள், நகர்ப்புறத் தொழிற்சாலை முதலாளிகளிடம் தங்களின் உழைப்பைச் செலுத்தி கூலி பெறும் பாட்டாளிகளாக (கூலித் தொழிலாளர்களாக) மாற வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

தொழில் துறை மூலதனத்துக்கான உள்நாட்டுச் சந்தை (Internal Market) உருவானது, விவசாயப் புரட்சி மற்றும் நிலப்பறிமுதலின் நேரடி விளைவாகும். இதன் முக்கியப் படிகள் வருமாறு:

1. சுயசார்புப் பொருளாதாரம் சிதைக்கப்படுதல்: விவசாயிகள் நிலத்தில் இருந்தவரை, தங்களுக்குத் தேவையான உணவு, உடை மற்றும் அன்றாடப் பொருட்களைத் தங்கள் குடும்பங்களிலேயே சுயமாக உற்பத்தி செய்து நுகர்ந்தனர். எஞ்சிய நேரத்தில் சணல் நூற்பு, நெசவு போன்ற கைத்தொழில்களைச் செய்து சொந்தப் பயன்பாட்டிற்கும் கூடுதல் வருவாய்க்கும் பயன்படுத்தினர்.

2. பிழைப்புச் சாதனங்களும் மூலப்பொருட்களும் மூலதனமாக மாறுதல்: விவசாயிகள் நிலங்களில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டபோது, அவர்களின் பிழைப்புச் சாதனங்களும் (உணவுப் பொருட்கள்) மூலப்பொருட்களும் (சணல், கம்பளி போன்றவை) விவசாயிகளிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டன. இவை தொழில் துறை முதலாளிகளின் கைகளில் குவிந்து, தொழிற்சாலைகளின் "நிரந்தர மூலதனத்தின்" கூறுகளாகவும் மாற்றத்தக்க மூலதனமாகவும் உருமாறின.

3. கூலி உழைப்பும் கட்டாய நுகர்வும் (சந்தையின் பிறப்பு): நிலமிழந்த விவசாயிகள் நகர்ப்புறத் தொழிற்சாலைகளில் கூலித் தொழிலாளர்களாக வேலை செய்யத் தொடங்கினர். முன்பு தங்கள் வீடுகளிலேயே உற்பத்தி செய்து நுகர்ந்த பிழைப்புச் சாதனங்களை (உணவு மற்றும் உடைகளை), இப்போது அவர்கள் தொழில் துறை முதலாளியிடமிருந்து கூலியாகப் பெறும் பணத்தைக் கொடுத்துச் சந்தையிலிருந்து வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாயினர்.

4. உற்பத்திச் சாதனங்கள் முதலாளிகளிடம் குவிதல்: முன்பு கிராமப்புறங்களில் பரவலாகச் சிதறிக் கிடந்த நூற்புக்கதிர்கள், தறிகள் மற்றும் கருவிகள் அனைத்தும் முதலாளிகளின் பெரிய பட்டறைகளில் (manufactures) ஒன்றாகத் திரட்டப்பட்டன. சுதந்திரமான கைவினைஞர்கள் மற்றும் விவசாயிகளின் உற்பத்திச் சாதனங்கள் பறிக்கப்பட்டு, கூலி தொழிலாளர்களிடம் உழைப்பை உறிஞ்சும் கருவிகளாக முதலாளிகளால் மாற்றப்பட்டன.

சுருக்கமாக: விவசாயிகளின் வெளியேற்றம் கிராமப்புறச் சுயசார்பு நுகர்வை அழித்தது. இதன் மூலம், பிழைப்பிற்குச் சந்தையையே முழுமையாக நம்பியிருக்கும் திரளான கூலித் தொழிலாளர் வர்க்கம் உருவானது. இதுவே தொழில் துறை முதலாளிகள் தயாரித்த பொருட்களுக்கான விற்பனைச் சந்தையாகவும், தொழிற்சாலைகளுக்குத் தேவையான மூலப்பொருட்களைக் கொள்முதல் செய்யும் மையமாகவும் மாறி மாபெரும் உள்நாட்டுச் சந்தையை உருவாக்கியது.

சமுதாய வாழ்வின் பல்வேறு துறைகளிலும் "சிங்கப் பங்கு" (lion's share) இடைத்தட்டு மனிதர்களுக்கே (middlemen / intermediaries) கிடைத்தது. இவர்கள் நிலப்பிரபுக்கள்-விவசாயிகள், உரிமையாளர்கள்-தொழிலாளர்கள் ஆகியோருக்கு இடையே நின்று பல வழிகளில் ஆதாயமடைந்தனர்:

1. நில மேற்பார்வையாளர்களும் முதலாளிகளாக உருமாறுதலும்:

   • பிரான்சில், நிலப்பிரபுக்களின் கடன் பாக்கிகளை வசூலித்து வந்த மேற்பார்வையாளர்கள் (régisseur), நிதி கொடுக்கல்-வாங்கலில் ஈடுபடுபவர்களாக மாறினர். இவர்கள் பலவந்தப் பறிமுதல் மற்றும் ஏமாற்றுதல் மூலம் செல்வத்தைச் சேர்த்துத் தங்களை முதலாளிகளாக வளர்த்துக்கொண்டனர்.
   • இங்கிலாந்தில், பண்ணையடிமையாக இருந்த மேவாச் (bailiff), பின்பு பங்குச் குத்தகைதாரராகவும் (métayer), இறுதியில் கூலித் தொழிலாளர்களைக் கொண்டு விவசாயம் செய்யும் முதலாளித்துவச் சாகுபடியாளராகவும் (farmer) உருவெடுத்து லாபமடைந்தார்.

2. பொருளாதாரத் துறையில் சத்தான பகுதியைக் கைப்பற்றுதல்:

   • நிதி மற்றும் வணிகச் சந்தையில், பணம் கொடுக்கல்-வாங்கல் செய்வோர், பங்குச் சந்தை சூதாடிகள், வணிகர்கள் மற்றும் கடைக்காரர்கள் போன்ற இடைத்தரகர்கள் பொருளாதாரத்தின் முதன்மையான சத்தான பகுதியைக் கைப்பற்றிச் செல்வந்தர்களாயினர்.

3. சட்டம், அரசியல் மற்றும் சமயத் துறைகளில் ஆதாயம்:

   • சட்டத் துறை: சில்லறைச் சட்ட விவகாரங்களில் வழக்குரைஞர்கள் தங்களது வாடிக்கையாளர்களைச் சுரண்டிக் கொள்ளையடித்தனர்.
   • அரசியல்: வாக்காளர்களை விடப் பிரதிநிதிகளும், அரசரை விட அமைச்சர்களும் அதிக முக்கியத்துவமும் அதிகாரமும் பெற்றுப் பயனடைந்தனர்.
   • சமயம்: பாதிரியார்கள் கடவுளுக்கும் மக்களுக்கும் இடையிலான "இடையீட்டாளர்களாக" (mediators) மாறி, கடவுளையே பின்னணிக்குத் தள்ளும் அளவுக்குத் தங்களைச் செல்வாக்குமிக்கவர்களாக மாற்றிக் கொண்டனர்.

4. கீழ்நிலை அதிகாரிகளின் ஒடுக்குமுறை:

   • பிரான்சில் ஒரு காலத்தில் 1,60,000 நீதிபதிகள் போன்ற திரளான கீழ்நிலைச் சில்லறை அதிகாரிகள் இருந்து, ஏழை விவசாய மக்களை ஒடுக்குவதன் மூலம் தங்களுக்கான பலன்களை அடைந்தனர்.

இவ்வாறாக, ஆடுகளுக்கும் நல்ல மேய்ப்பர்களுக்கும் இடையே நிலவிய தவிர்க்க முடியாத இடைத்தட்டு மனிதர்களே சமுதாயத்தின் அனைத்து அமைப்புகளிலும் அதிகப்படியான பலனைப் பெற்றனர்.

தொழில் துறை மூலதனத்துக்கான உள்நாட்டுச் சந்தை (Internal Market) உருவானது, விவசாயப் புரட்சி மற்றும் விவசாயிகளின் நிலப்பறிமுதலின் நேரடி விளைவாகும். மூல நூலின் அடிப்படையில் இது நிகழ்ந்த முக்கிய முறைகள் பின்வருமாறு:

1. கூலிப் பாட்டாளிகளின் உருவாக்கம்: விவசாய மக்கள் தங்களின் நிலங்களிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்டதால், தொழில் துறைக்குத் தேவையான சுதந்திரமான கூலித் தொழிலாளர்கள் (பாட்டாளிகள்) நகர்ப்புறத் தொழிற்சாலைகளுக்குப் பெருமளவில் கிடைத்தனர்.

2. பிழைப்புச் சாதனங்கள் மூலதனமாக உருமாறுதல்: விவசாயிகள் நிலத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட அதேவேளையில், அவர்களின் முன்னாள் பிழைப்புச் சாதனங்களும் (உணவு மற்றும் வாழ்வாதாரப் பொருட்கள்) விடுவிக்கப்பட்டன. உடைமை பறிக்கப்பட்டு அலைவுறுமாறு விடப்பட்ட விவசாயிகள், தங்களின் புதிய எஜமானனான தொழில் துறை முதலாளியிடமிருந்து கூலியாகப் பெறும் பணத்தைக் கொண்டு, அதே பிழைப்புச் சாதனங்களைச் சந்தையிலிருந்து வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாயினர். இதனால் பிழைப்புச் சாதனங்கள் முதலாளிகளின் மாற்றத்தக்க மூலதனத்தின் (variable capital) பொருண்மைக் கூறுகளாக உருமாறின.

3. மூலப்பொருட்களின் செறிவு: முன்பு விவசாயிகள் தங்களின் குடும்பங்களுடன் சேர்ந்து சணல் நூற்பு, நெசவு போன்ற தொழில்களைச் செய்து சொந்தத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்து வந்தனர். ஆனால், விவசாயிகள் வெளியேற்றப்பட்ட பின், அந்த மூலப்பொருட்கள் (சணல் போன்றவை) முதலாளியின் கைகளில் குவிந்து தொழிற்சாலைகளின் நிரந்தர மூலதனத்தின் (constant capital) கூறுகளாக மாறின.

4. உற்பத்திச் சாதனங்கள் திரட்டப்படுதலும் பட்டறைகளின் பிறப்பும்: முன்பு நாடு முழுவதும் பரவலாக்கச் சிதறிக் கிடந்த நூற்புக்கதிர்கள், தறிகள் மற்றும் கருவிகள் அனைத்தும் முதலாளிகளின் கைகளில் திரட்டப்பட்டு, பெரிய ஒருங்கிணைந்த பட்டறைகளாக (manufactures réunies) உருமாறின. சுதந்திர உற்பத்தியாளர்களின் கருவிகள் பறிக்கப்பட்டு, கூலி தொழிலாளர்களிடமிருந்து ஊதியம் வழங்கப்படாத உபரி உழைப்பை உறிஞ்சும் சாதனங்களாக மாற்றப்பட்டன.

சுருக்கமாக: கிராமப்புறங்களில் சுயசார்போடு வாழ்ந்த மக்கள் அழிக்கப்பட்டு, தங்கள் வாழ்வாதாரத்திற்குச் சந்தையையே முழுமையாகச் சார்ந்திருக்கும் கூலித் தொழிலாளர்களாக மாற்றப்பட்டனர். இதன் மூலம் தொழிற்சாலைகளில் தயாரிக்கப்படும் உணவு, உடை மற்றும் மூலப்பொருட்களைப் புழக்கத்தில் விடும் மாபெரும் உள்நாட்டுச் சந்தை தொழில் துறை மூலதனத்திற்காக உருவானது.

ஆரம்ப காலத்தில் முதலாளிகள் உருவான வரலாறு என்பது பல நூற்றாண்டுகளாகப் பரிணமித்த மெதுவான ஒரு வரலாற்று மாற்றமாகும். இதில் முதலாளித்துவச் சாகுபடியாளர்கள் (Capitalist Farmers) மற்றும் தொழில் துறை முதலாளிகள் (Industrial Capitalists) என இரு வழிகளில் முதலாளிகள் உருவெடுத்தனர்:

1. முதலாளித்துவச் சாகுபடியாளர்களின் உருவாக்கம் (இங்கிலாந்து & பிரான்ஸ்):

• மேவாச் மற்றும் பங்குச் குத்தகைதாரர்: இங்கிலாந்தில் சாகுபடியாளரின் முதல் வடிவமாக 'மேவாச்' (bailiff) என்ற பண்ணையடிமை இருந்தார். 14-ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில், இவர் நிலவுடைமையாளரிடம் இருந்து விதைகள் மற்றும் கருவிகளைப் பெற்று, விளைபொருளைப் பங்கிட்டுக் கொள்ளும் 'பங்குச் குத்தகைதாரராக' (métayer) மாறினார்.
• முறையான சாகுபடியாளராக மாறுதல்: விரைவில், கூலித் தொழிலாளர்களை வேலைக்கமர்த்தித் தனது சொந்த மூலதனத்தைப் பெருக்கி, நிலவுடைமையாளருக்கு வாரம் (வாடகை) செலுத்தும் முறையான சாகுபடியாளராக (farmer) உருவெடுத்தார்.
• பொது நிலங்கள் பறிமுதல்: 15 மற்றும் 16-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் நடைபெற்ற விவசாயப் புரட்சியின் போது பொது நிலங்கள் பறிக்கப்பட்டதால், சாகுபடியாளர்கள் எந்தச் செலவுமின்றித் தங்கள் கால்நடைகளின் இருப்பைப் பெருக்கி நிலத்தைப் பண்படுத்தினர்.
• பண மதிப்பிறக்கமும் நீண்டகாலக் குத்தகையும்: 16-ஆம் நூற்றாண்டில் 99 ஆண்டுகளுக்கான நீண்டகாலக் குத்தகைகள் நிலவின. பண மதிப்பிறக்கத்தால் தானியம், கம்பளி போன்ற விவசாயப் பொருட்களின் விலைகள் உயர்ந்தபோதும், நிலவுடைமையாளருக்குச் செலுத்தும் நில வாரம் பழைய குறைந்த நிலையான மதிப்பிலேயே நீடித்தது. கூலிச் செலவும் குறைக்கப்பட்டதால், சாகுபடியாளர்களின் பண மூலதனம் அவர்கள் சொந்த முயற்சி எதுவுமின்றிப் பெருமளவில் திரண்டு செல்வந்தர்களான முதலாளித்துவச் சாகுபடியாளர் வர்க்கத்தை உருவாக்கியது.
• பிரான்சின் நிலை: பிரான்சில் நிலப்பிரபுக்களின் கடன் பாக்கிகளை வசூலித்த மேலாளர்கள் (régisseur), நிதி கொடுக்கல்-வாங்கலில் ஈடுபட்டு ஏமாற்றுதல் மற்றும் பலவந்தப் பறிமுதல் மூலம் தங்களை முதலாளிகளாக வளர்த்துக்கொண்டனர்.

2. தொழில் துறை முதலாளிகளின் உருவாக்கம்:

• சுதந்திரக் கூலிப் பாட்டாளிகளின் பிறப்பு: விவசாயிகள் நிலங்களில் இருந்து பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்டு உடைமைகள் பறிக்கப்பட்டபோது, நகர்ப்புறத் தொழிற்சாலைகளுக்குத் தேவையான சுதந்திரமான கூலித் தொழிலாளர்கள் பெருமளவில் கிடைத்தனர்.
• பிழைப்புச் சாதனங்களும் மூலப்பொருட்களும் மூலதனமாக மாறுதல்: விவசாயிகள் விட்டுச் சென்ற உணவு போன்ற பிழைப்புச் சாதனங்கள் முதலாளிகளின் "மாற்றத்தக்க மூலதனமாகவும்" (variable capital), சணல் போன்ற மூலப்பொருட்கள் "நிரந்தர மூலதனமாகவும்" (constant capital) உருமாறின.
• உற்பத்திச் சாதனங்களின் செறிவும் பட்டறைகளும்: முன்பு சுயசார்பு விவசாயிகளிடம் பரவலாகச் சிதறிக் கிடந்த நூற்புக்கதிர்கள், தறிகள் மற்றும் கருவிகள் அனைத்தும் பறிக்கப்பட்டு முதலாளிகளின் கைகளில் குவிக்கப்பட்டன. இவை கூலித் தொழிலாளர்களிடமிருந்து ஊதியம் வழங்கப்படாத உபரி உழைப்பை உறிஞ்சும் சாதனங்களாக முதலாளிகளின் பெரிய பட்டறைகளில் (manufactures réunies) உருமாறின.

மூலதனத்தின் பிறப்பு- நூலின் பக்கம் 56 லிருந்து 67 வரை இன்றைய விவாதம்

முதலாளித்துவச் சாகுபடியாளர்களின் பிறப்பு

சட்டக்கடப்பட்ட பாட்டாளிகளின் வர்க்கம் வலுவந்தமாக உருவாக்கப்பட்டது. அப்பாட்டாளிகளைக் கூலித் தொழிலாளர்களாக மாற்றிய கொடூரமான கட்டுப்பாடு, தொழிலாளர்கள் சுரண்டப்படும் அளவை அதிகரிப்பது மூலம் மூலதனத் திரட்சியைத் துரிதப்படுத்தப் போலீசை ஏவிவிட்ட அரசாங்கத்தின் வெட்கக் கேடான செயல் ஆகியவற்றைப் பற்றி எல்லாம் நாம் கவனமாய் ஆராய்ந்து விட்டோம். இப்போதுுள்ள கேள்வி: இந்த முதலாளிகள் ஆரம்பத்தில் எங்கிருந்து உருவாகி வந்தார்கள்? விவசாய மக்களின் உடைமை பறிமுதல் நேரடியாகப் பெரிய நில உரிமைவாளர்களை மட்டுமே உருவாக்குகிறது. வேறு யாரையுமுண்டு. சாகுபடியாளரின் பிறப்பைப் பொருத்தவரையில் இதை நாம் படிப்படியாக ஆராயலாம். காரணம் இது பல நூற்றாண்டுகளினூடே பரிணமித்து வருகிற மெதுவான மாற்றுக் போக்காகும். பண்ணையடிமைகளின் மற்றும், சுதந்திரமான சிறு நில உரிமைவாளர்களின் உடைமை அந்தஸ்து மிகவும் வெல்வேறானது, எனவே மிகவும் வித்தியாசமான பொருளாதார நிலைமைகளில் அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டார்கள்.

இங்கிலாந்தில் சாகுபடியாளரின் முதல் வடிவம் மேவாச் (bailiff) ஆகும். அவர் தாமே ஒரு பண்ணையடிமையாக இருந்தவர். அவரது நிலை பழைய ரோமன் சிலேடையது போன்றதாகும். ஆனால் அவர் செயல்படும் கட்டடம் மேலும் குறுகியதாக இருந்தது. 14ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியில் அவர் ஒரு சாகுபடியாளராக மாற்றிச் செய்யப்பட்டார். அசாிகுபடியாளருக்கு நிலவுடைமையாளர் விதைகள், கால்நடை மற்றும் கருவிகளை வழங்கினார். அவரது நிலைமை ஒரு விவசாயியின் நிலையிலிருந்து மிகவும் பட்டதையின், ஆனால் அவர் கூலி உழைப்பாளர்களை மேலும் அதிகமாகக் காணுகிறார். விரைவில் அவர் ஒரு பங்குச் குத்தகைதாரராக (métayer) அதாவது, அசாிகுபடியாளரானசாமி ஆளினர் விவசாயத்திற்கு வேண்டிய மூலதனத்தில் ஒரு பகுதியை அவர் முன்னிடுகிறார். மறுபழியை நிலவுடைமையாளர் முன்னிடுகிறார். இவர்கள் இருவரும் ஒப்பந்த மூலம் நிர்ணயிக்கப்பட்ட விகிதத்தில் மொத்த விளைபொருளைப் பங்கிட்டுக்கொள்கின்றனர். இங்கிலாந்தில் குத்தகையின் இந்த வடிவம் விரைவில் மறைந்து முறையான சாகுபடியாளருக்கு (farmer) இடமளிக்கப்பட்டகது: அவர் கூலித் தொழிலாளர்களை வேலைவிலியத்துவது மூலம் தனது சொந்த மூலதனத்தைத் தழைக்கச் செய்கிறார் மற்றும் உபரி நிலப்பொருளில் ஒரு பகுதியை நிலவுடைமையாளருக்கும் பணமாகவோ, தானியமாகவோ வாரமாகச் செலுத்துகிறார்.

பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில், சுதந்திரமான விவசாயியும், தனக்காகவும் அதோடு கூலிக்காகவும் வேலை செய்த பண்ணைத் தொழிலாளியும் தமது சொந்த உழைப்பால் நம்மை வளப்படுத்திக் கொண்டதுவரை, சாகுபடியாளர்களின் வாழ்க்கைத்தரமும் அவரது உற்பத்தித் துறையும் அந்த அளவுக்கு மோசமானதாகவே இருந்தன. 15ஆம் நூற்றாண்டின் கடைசி மூன்றும் பகுதியில் தொடங்கி 16ஆம் நூற்றாண்டு முழுவதும் (கடைசி பத்தாண்டு தவிர) தொடர்ந்து நீடித்த விவசாயப் புரட்சி விவசாயி வெகுஜனங்களை எவ்வளவு வேகத்தில் வரியவர்களாக்கியதோ அதே வேகத்தில் சாகுபடியாளரைச் செல்வந்தராக்கியது. * பொது நிலங்களை அந்தமாகப் பறித்துக் கொண்டது மூலம், அவர் எந்தச் செலவும் இன்றித் தமது கால்நடைகளின் இருப்பைப் பெருமளவு அதிகரித்துக்கொள்ள முடிந்தது, அவை நிலத்தைப் பண்படுத்துவதற்க்கவும் உரத்தைப் பெருக்கி வழங்கின.

பதினோம் நூற்றாண்டில் இதற்கு மற்றொரு முக்கியமான கூறு சேர்க்கப்பட்டது. அந்த சமயத்தில் பண்ணைக் குத்தகளுக்கான ஒப்பந்தங்கள் நீண்ட காலத்திற்கு பெரும் பாலும் 99 ஆண்டுகளுக்குச் செய்து கொள்ளப்பட்டன. அரிய உலோகங்களின் மதிப்பின் படிப்படியான வீழ்ச்சி, அதன் விளைவாகப் பணத்தின் மதிப்பிலான வீழ்ச்சி சாகுபடியாளர்களுக்கும் பெரும்ளவு இலாபகரமானதாக இருந்தது. மேலே விவரிக்கப்பட்ட சந்தர்ப்ப சூழல்களுக்குப் புறம்பாக, இது கூலிவிகிதங்களைக் குறைத்தது.கூலியின் ஒரு பகுதி இப்போது பண்ணையின் லாபத்தோடு சேர்க்கப்பட்டது. தானியம், கம்பிளி, இறைச்சி மட்டுமின்றி எல்லா விவசாயப் பண்டங்களினதும் தொடர்ச்சியான விலை உயர்வு மூலம் அவரது சொந்த முயற்சிகள் எதுவுமின்றி சாகுபடியாளரின் பண மூலதனம் பெருகியது. அவர் செலுத்தி வந்த வாரம் (பழைய

___________________________________ 

* Description of England என்ற தமது நூலில் ஹாரிசன் கூறுவதாவது: ‘‘பழைய நான்கு பவுன் வாரம் 40 பவுன்களாக மேம்பாடடைய முடிந்ததாயினும், தனது குத்தகைக் கால இறுதியில் ஆறு அல்லது ஏழு ஆண்டுகளுக்கான வாரம் வசூலாகி, 50 அல்லது 100 பவுங்களே பாக்கி நிற்குமானாலுங் கூட சாகுபடியாளர் தனது லாபம் மிகக் குறைவானது என்று நினைக்கிறார்.’’

__________________________________________ 

 மதிப்பில் கணக்கிடப்பட்டு) யதார்த்தத்தில் குறைந்தது. * இவ்வாறே அவர்கள் தமது தொழிலாளர்கள் மற்றும் நிலவுடைமையாளர்களுக்குப் பிரதிகூலமாக செல்வந்தர்களா...

 * 16ஆம் நூற்றாண்டில் பணத்தின் மதிпиிறக்கம் சமுதாயத்தின் பல்வேறு வர்க்கங்கள் மீது செலுத்திய செல்வாக்குப் பற்றி A Compendious or Briefe Examination of Certayne Ordinary Complaints of Diverse of our Countrymen in these our Days. By W.S. Gentleman. (London, 1581) என்ற நூலைப் பார்க்கவும். இந்தப் நூலில் வரும் உரையாடல் இதை ஷேக்ஸ்பியர் எழுதினார் என்று நீண்ட காலம் மக்கள் கருதும்படி இருந்தது. 1751லும் இது அவரது பெயரால் வெளியிடப்பட்டது. இதன் ஆசிரியர் வில்லியம் ஸ்டான்ஃபோர்ட். இந்நூலின் ஓர் இடத்தில் அறக்காப்பு வீரன் (knight) பின்வருமாறு நியாயம் பேசுகிறார்.

அறக்காப்பு வீரன்: ‘‘அண்டை அயல் வாசியான சம்சாரியே (விவசாயி), திருவாளர் வியாபாரியே, நல்லமனிதரான செம்புகொட்டியே, மற்ற கைவினைக்ஞர்களே, உங்களை நீங்களே நன்றாகப் பாதுகாத்துக்கொள்ளலாம். ஏனெனில் எல்லாப் பொருட்களுக்கும் முன்னிலை விட விலை கூடுதலாக இருப்பதால் நீங்கள் விற்பனை செய்யும் பொருட்களுக்கும் உழைப்புக்கும் விலையை உயர்த்தி விட்டீர்கள். ஆனால் நாங்கள் வாங்க வேண்டிய பொருட்களுக்குக் கூடுதல் விலை தருவதற்கு எங்களிடம் விற்பதற்க்கோ கூடுதல் விலைபெறுவதற்க்கோ எதுவுமில்லை.’’ இன்னொரு இடத்தில் அறக்காப்பு வீரன் டாக்டரிடம் கேட்கிறார்: ‘‘நீங்கள் எத்தகையவர்களை இங்கு பொருட்படுத்துகிறீர்கள் என்று தயவு செய்து கூறுங்கள். இதனால் நஷ்டம் வராதவர்கள் யார் என்று கருதுகிறீர்கள்?’’ டாக்டர்: ‘‘வாங்கியும் விற்றும் வாழும் எல்லோரையும் நான் பொருட்படுத்துகிறேன், காரணம் கூடுதல் விலைக்கு வாங்குவதையே அவர்கள் கூடுதல் விலைக்கு விற்பனை செய்கிறார்கள்.’’ அறக்காப்பு வீரன்: ‘‘இவர்களை விட்டால் இதைக் கொண்டு நலனடையும் இன்னொரு வகையினர் யார்?’’ டாக்டர்: ‘‘பழைய வார விகிதத்தில் சொந்தமாக சாகுபடி செய்ய நிலம் எடுத்துக் கொண்டுள்ள எல்லோரும் நலன் பெறுவர். காரணம் அவர்கள் வாரம் செலுத்துவது பழைய விகிதத்திலும், விற்பனை செய்வது புதிய விகிதத்திலுமாகும், அதாவது நிலத்துக்கு அவர்கள் கொடுக்கும் விலை மலிவானது. ஆனால் அதில் விளையும் பொருட்களை எல்லாம் அவர்கள் அதிக விலைக்கு விற்கிறார்கள்...’’ அறக்காப்பு வீரன்: ‘‘இவர்களுக்கு லாபம் கிடைப்பது போலவே, இதனால் கூடுதல் நஷ்டமடைவது யார்?’’ டாக்டர்: ‘‘எல்லா உயர் குடிப் பிரபுக்களும் கனவான்களும் தான், திட்டமான வாரம் கொண்டோ உதவிட்டயினர். எனவே, இங்கிலாந்தில் 16ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் அந்தக் காலக்கட்டத்தின் சந்தர்ப்ப சூழல்களைக் கவனித்துப் பார்க்கையில் செல்வந்தர்களான ஒரு முதலாளித்துவச் சாகுபடியாளர் வர்க்கம் இங்கிலாந்தில் உருவாகியதில் வியப்பில்லை.*

பணம் கொண்டோ வாழும் அனைவரும்; சாகுபடி அல்லது வாங்குதல் விற்றல் செயல்களில் ஈடுபடாத எல்லோரும் பாதிக்கப்படுவர்.’’

 * பிரான்சில், மத்திய காலங்களின் ஆரம்ப பகுதியில் நிலப்பிரபுக்களுக்காக கடன் பாக்கிகளை வசூல் செய்து, மேற்பார்வையாளராக இருந்து வந்த régisseur விரைவில் கொடுக்கல் வாங்கலில் (homme d'affaires) ஈடுபட்டவராக மாறி வலுவந்ததுப் பறிமுதல், ஏமாற்றுதல் மூலம் ஒரு முதலாளியாக தம்மை வளர்த்துக்கொண்டார். இந்த régisseurs சில சமயம் பிரபுத்துவத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தார்கள். உதாரணமாக: ‘‘பெசான்சோனில் கோட்டையை மேற்பார்வை செய்யும் ஜாக் டே தோரே என்ற அறக்காப்பு வீரன் புர்கோன் பிரபுவின் சார்பில் திஜோனில் பொறுப்பு வகிக்கும் தனது புரவலருக்கு மேற்குறிப்பிட்ட கோட்டையிலிருந்து 1359 டிசம்பர் 25 முதல் 1360 டிசம்பர் 28 வரை குத்தகை வசூலித்ததாக அறிக்கை சமர்ப்பித்தான்.’’ (Alexis Monteil, Traité des Matériaux Manuscrits etc., pp. 234, 235). சமுதாய வாழ்வின் எல்லா துறைகளிலும் சிங்கப் பங்கு எவ்வாறு இடைத்தட்டு மனிதனுக்கே கிடைக்கிறது என்பது இங்கு தெளிவாகத் தெரிகிறது. பொருளாதாரத் துறையில் உதாரணணமாக, பணம் கொடுக்கல் வாங்கல் செய்வோர் பங்கு மார்க்கெட் சூதாடிகள், வணிகர்கள், கடைக்காரர்கள் சத்தான பகுதியைப் கைப்பற்றிக் கொண்டனர்; சിവில் சட்ட விஷயங்களில் வழக்குரஞர் தனது வாடிக்கையாளரைக் கொள்ளையடிக்கிறார்; அரசியலில் பிரதிநிதி வாக்காளர்களை விட முக்கியமானவர், அமைச்சர் அரசரைவிட முக்கியமானவர்; சமயத்தில் கடவுள் ‘‘இடையீட்டாளரால்’’ (mediator) பின்னணிக்குத் தள்ளப்படுகிறார், இடையீட்டாளரைப் பாதிரிகள் பின்னால் தள்ளிவிடுகிறார்கள். இவர்கள் ‘‘ஆடுகளுக்குக் நல்ல மேய்ப்பருக்கும்’’ இடைவிலான தவிர்க்க முடியாத இடைத்தட்டு மனிதர்களாவார். பிரான்சில் இங்கிலாந்தைப் போலவே மாபெரும் பிரபுத்துவ நிலப்பிரதேசங்கள் எண்ணற்ற பல சிறிய துண்டுமனை களாய்ப் பிரிக்கப்பட்டன. ஆனால் மக்களுக்கு ஒப்பிட முடியாத அளவுக்கு மிகவும் பாதகமான முறையில் செய்யப்பட்டன. 14ஆம் நூற்றாண்டில் பண்ணைகள் அல்லது வாரக் குடியான்மைகள் (terriers) தோன்றின. இவற்றின் எண்ணிக்கை இடையறது பெருகி,தொழில் துறை மீது விவசாயப் புரட்சி ஏற்படுத்திய செயல் விளைவு.

தொழில் துறை மூலதனத்துக்கு உள்நாட்டுச் சந்தை உருவாக்கம்

விவசாயி மக்கள் மீண்டும் மீண்டும் புதிதாக உடைமை பறிமுதல் செய்யப்பட்டதும் வெளியேற்றப்பட்டதும் காரணமாக, கைவினைஞர் சங்கங்களுடன் அறவே தொடர்பில்லாதவர்களும், அதனால் எந்தவேகையிலும் தடைப்படுத்தப்படாதவர்களுமான திரளான பாட்டாளிகள் நகர்த்துத் தொழிற்சாலைகளுக்குக் கிடைத்தனர்; இந்த நல்வாய்ப்பான சூழல் முதியவர் எ. ஆண்டர்சன் (ஜேம்ஸ் ஆண்டர்சன் பெயருடன் குழப்பக் கூடாது) தமது வாணிக வரலாறு என்ற நூலில் நிதிவசத்தின் நேரடித் தலையீட்டை நம்புமாறு செய்தது. புராணத் திரட்சி என்ற இந்தக் கூறு பற்றி இன்னும் ஒரு கணம் நின்று யோசிக்க வேண்டும். ஓரிடத்தில் அண்டட்டின் பரு்ப்பொருள் இன்னோரிடமான அதன் அடர்த்தி குறைவால் திடுமுறுவதை ஜாப்ரி செய்விண்ட் ஹிலெலர் விளக்கியது *(* இந்த விஷயத்தை சர் ஜேம்ஸ் ஸ்டூவர்ட் வலியுறுத்துகிறார்.) போன்று சுதந்திரமான, கய ஆதரவில் வாழ்ந்த விவசாயிகள் அருகி வந்ததுதானது தொழில் துறை பாட்டாளிகள் பெருகி நெருங்கிச் சேருமாறு செய்தது மட்டுமல்லாமல், பயிர்வோர் தொகை சிறியதாக இருந்தபோதிலும் நிலம் முன்போலவும் அதற்கு மேலதிகமாயும் விளைவைத் தந்தது: நிலச் சொத்துடைமையிலான புரட்சிகர நிலைமைகளைத் 100,000ஐ விஞ்சியது. அவை விலை பொருளில் 1/12 முதல் 1/6 பங்கு பணமாகவோ தானியமாகவோ வாரம் செலுத்தின. இந்தப் பண்ணைகள் அவற்றின் பிரதேசத்தின் விலைக்கும் பரப்புக்கும் ஏற்ப (இவற்றில் பல மிகச் சில ஏக்கர்களைக் கொண்டவையே) வார நிலம் உள் வார நிலம் என்று நிர்ணயிக்கப்பட்டன. ஆனால் இந்தச் சாகுபடியாளர்களுக்கு நிலத்தில் வாழ்ந்திருந்த மக்கள் மீது பலவிகளில் சட்ட அதிகாரம் இருந்தது: அ<bos>1 மக்களிடையே நான்கு தரங்கள் இருந்தனர். இந்தச் சில்லரை கொடுங்கோளாளர் கீழ் விவசாய மக்கள் ஒடுக்கு முறைக்கு ஆளாயினர் என்பது தெரிந்ததே. இன்று நீதிபதிகள் உள்ளிட்ட 4,000 நிதியமைப்புகளே உள்ள பிரான்சில் ஒரு காலத்தில் 1,60,000 நீதிபதிகள் இருந்தார்கள் என்று மாண்டேய் கூறுகிறார்.

தொடர்ந்து மேம்பட்ட பண்படுத்து முறைகள், மேலதிகமான ஒத்துழைப்பு, உற்பத்தி சாதனங்களின் செறிவு ஆகியை ஏற்பட்டன; மேலும் விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர் மேலும் முனைப்பான கடின உழைப்பு மேற்கொண்டது மாத்திரமல்ல* அவர்கள் தமக்கென பாடுபட்டு வந்த உற்பத்தி துறை மேலும் மேலும் சுருங்கி விட்டதும் இதற்குக் காரணமாகும். விவசாய மக்களில் ஒரு பகுதி விடுவிக்கப்பட்டதோடு, அவர்களின் முன்னாள் பிழைப்பு சாதனங்களும் விடுப்பட்டு விட்டனர். இப்போது அவை மாற்றத்தக்க மூலதனத்தின் பொருளாயக் கூறுகளாக உருமாற்றப்பட்டன. உடைமை பறிமுதல் செய்யப்பட்டு அலைவுறுமாறு விடப்பட்ட விவசாயி தனது புதிய எமானனான தொழில் துறை முதலாளியிடமிருந்து அவற்றின் மதிப்பை கூலியின் வடிவில் வாங்க வேண்டும். பிழைப்பு சாதனங்களுக்குப் பொருத்தமானது எதுவோ அது உள்நாட்டு விவசாயத்தைச் சார்ந்து நிற்கும் தொழில் துறையின் மூலப் பொருட்களுக்கும் பொருந்தும். அவை நிரந்தர மூலதனத்தின் கூறுகளாக உருமாற்றப்பட்டன.

இரண்டாம் ஃபிரீட்ரிஹின் காலத்தில் இருந்த வெஸ்ட் ஃபாலியாவில் விவசாயிகளில் சணல் நூற்று வந்தவர்களான ஒரு பகுதியினர் வலுவந்தமாக உடைமை பறிமுதல் செய்யப்பட்டு நிலத்திலிருந்து விரட்டப்பட்டதாகவும், மீதமிருந்த மற்ற பகுதியினர் பெரிய சாகுபடியாளர்களுக்குரிய நாள்-தொழிலாளர்களாக மாற்றப்பட்டதாகவும் உதாரணத்திற்காக உத்தேசித்துக் கொள்வோம். அதே சமயம் சணல் நூற்புக்கும் நெசவுாக்குமான பெரிய நிறுவனங்கள் தோன்றுகின்றன, இவற்றில் நிலத்திலிருந்து ‘‘விடுவிக்கப்பட்ட’’ மனிதர்கள் கூலிக்காக வேலை செய்கிறார்கள் என வைத்துக் கொள்வோம். சணல் அன்று மேனி அப்படியே காணப்படுகிறது; அதன் ஓர் இழை கூட மாறவில்லை; ஆனால் அதன் உடலில் ஒரு புதிய சமூக ஆன்மா திடுமென வைக்கப்பட்டுள்ளது. அது இப்போது பட்டறையதிபரின் நிரந்தர மூலதனத்தின் ஒரு பகுதியாகிறது. முன்பு தாமே தமது குடும்பங்களுடன் சேர்ந்து இதை விளைவித்துச் சில்லறை முறையில் நூற்புச் செய்த சிறு உற்பத்தியாளர்களிடையே இது பங்கிடப்பட்டிருந்தது, இப்போதோ ஒரு முதலாளியின் கையில் செறிந்திருக்கிறது, அவர் தமக்காக நூற்கவும் நெசவு செய்யவும் மற்றவர்களை வேலைக்கமர்த்தியுள்ளது. சணல் நூற்பில் செலவிடப்பட்ட மேம்படியான உழைப்பு முன் நாட்களில் பல விவசாயக் குடும்பங்களுக்கு மிகப்படியான வருவாயைக் கொண்டுவந்தது அல்லது இரண்டாம் ஃபிரீட்ரிஹ் காலத்தில் பிரஷ்யன் அரசு குடும்பத்திற்கான வரியாகப் போய்ச் சேர்ந்தது. ஆனால் இது இப்போது சில முதலாளிகளுக்கு லாபமாகத் திரண்டு குவிகிறது. முன் நாட்களில் நாடு முழுவதும் பரவலாக்கச் சிதறிக் கிடந்த நூற்புக்கதிர்களும் தறிகளும் இப்போது சில பெரிய தொழிற் கூடங்களில், தொழிலாளர்கள் மற்றும் மூலப் பொருட்களுடன் சேர்ந்து, நிரப்பப்பட்டுக் கிடக்கின்றன. நூற்பாளர்கள் நெசவாளர்களின் சுதந்திரமான வாழ்க்கைக்குரிய சாதனங்களாக இருந்த இந்தப் நூற்புக்கதிர்கள், தறிகள் மூலப் பொருள்கள் ஆகியவை அவரிடம் உத்தரவு போட்டு, அவர்களிடமிருந்து கூலி கொடுக்கப்படாத உழைப்பை உறிஞ்சிப் பெறுவதற்கான சாதனங்களாக உருமாற்றப்பட்டுள்ளன.* பெரிய பட்டறைகளையும் பார்க்கும் போது அவை பல சிறிய உற்பத்தி மையங்களை ஒன்றாய்ச் சேர்த்ததால் தோன்றியவை என்பதும், பல சிறிய சுதந்திரமான உற்பத்தியாளர்களை உடைமை பறிமுதல் செய்ததன் மூலம் கட்டப்பட்டவை என்பதும் எவருக்கும் புரிவதில்லை. இருப்பினும் இந்தப் புறத்தோற்றம் நிதானமான பார்வையாளர்களை ஏமாற்றவில்லை. புரட்சியின் சிங்கமான மிராபோவின் காலத்தில் பெரிய பட்டறைகள் manufactures réunies (பட்டறைகளின் கூட்டு அமைப்பு) என்று - நிலங்கள் கூட்டிச் சேர்க்கப்படுவதை

___________________________________________________

 * முதலாளி கூறுகிறார்: ‘‘எனக்கு ஊதியம் செய்யும் கவுரவத்தை உங்களுக்கு வழங்க நான் தயார் ஆனால் ஒன்று. உங்களை நெறியாண்மை செய்யும் பொறுப்பை மேற்கொள்வதால் எனக்கேற்படும் சிரமத்துக்கு பிரதிபலனாக உங்களிடம் எதெல்லாம் இன்னும் இருக்கின்றனவோ அவற்றை எல்லாம் என் வசம் ஒப்படைத்து விட வேண்டும்’’ (J. J. Rousseau, Discours sur l’Économie Politique).

நாம் குறிப்பிடுவது போன்று-அழைக்கப்பட்டு வந்தன. மிராபோ கூறுவதாவது:

‘‘ஒரு நெையாளரின் கீழ் நூற்றுக் கணக்கான மனிதர்கள் வேலை செய்யும் மாபெரும் பட்டறைகள் மீது நாம் கவனம் செலுத்துகிறோம். இவை பொதுவாக manufactures réunies (ஒன்றிணைந்த பட்டறைகள்) என்று அழைக்கப்படுகின்றன. தனியாகவும் சொந்தப் பொறுப்பிலும் பெருமளவிலான தொழிலாளர்கள் வேலை செய்யும் பட்டறைகள் மிக அரிதாகவே கவனிக்கப்படுகின்றன; அவை மற்றவற்றிலிருந்து வெகு தொலைவில் இட அமைவு பெற்றுள்ளன. இது மிகவும் பிசானது, காரணம் இவையே தேசிய வளமையின் உண்ணமையிலேயே முக்கியமான பகுதியாயிருக்கின்றன. பெரிய பட்டறைகள் (ஒன்றிணைந்த பட்டறைகள்) ஒன்றிரண்டு தொழில் முனைவர்களை அதிசயிக்கத்தக்க வகையில் செல்வந்தராக்கலாம் ஆனால் தொழிலாளர்கள் நாட்கூலிக்காரர்களாகவே இருப்ப்பர், கூடுதலாயோ குறைவாகவோ ஊதியம் பெறுவர், நிறுவனத்தின் சாதனையில் அவர்களுக்கு எந்தப் பகுதியும் இருக்காது. ஒன்றிணைக்கப்படாத பட்டறையில் (manufacture séparée) இதற்கு நேர்மாறாக, யாரும் செல்வந்தராக மாட்டார்கள், ஆனால் பல தொழிலாளர்கள் வசதியாக இருப்பார்கள்; சேமித்துவைப்பவர்களும் சுறுசுறுப்பானவர்களும் சிறு மூலதனம் திரட்டிவைக்க முடியும், குழந்தை பேறு, நோய் நொடி இவற்றுக்கென தமக்கும்தம்மைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் சிறிது மீத்து வைக்க முடியும். சேமிப்பு வைக்கிற சுறுசுறுப்பான தொழிலாளர் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும், காரணம் அவர்கள் நல்ல நடத்தை, செயலுக்கம் ஆகியவை தமது நிலைகளை முக்கியமாக மேம்படுத்திக்கொள்வதற்கான சாதனங்கள் காண்பார், மற்றும் கூலியில் சிறு உயர்வு பெறுவது எதிர்காலத்திற்கு எவ்வித முக்கியத்துவமும் உடையதாகாது என்பதன் விளைவாக மக்கள் சற்று நல்ல நிலையில் வாழ வகை செய்யலாம் அதுவும் இக்காலத்தில் மட்டுமே என்பதையும் காண்பார்... சில தனி நபர்களின் பெரிய தொழிற் கூட நிறுவனங்கள் தொழிலாளர் நலனுக்கு என அன்றாட ஊதியம் தந்து தனிப்பட்ட நபர்களைச் சற்று வசதியாக இருக்க உதவலாம், ஆனால் அவை என்றுமே அரசுகளின் கவனத்தைக் கவரும் தகுதியுள்ளனவல்ல. பெரும்பாலும் சிறிய நிலங்களில் விவசாயத்தையும் இணைத்துள்ள சிறிய தொழிற் கூடங்கள் மட்டுமே சுதந்திரமானவை.’’*

 * மிராபோ, மேற்குறிப்பிட்ட நூல், தொகுதி III, பக்கங்கள் 20-109. தனியான தொழிற் கூடங்கள் ‘‘இணைக்கப்....

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• மூலதனத்தின் பிறப்பு-காரல் மார்க்ஸ் நூல் பிடிஎப் வடிவில் இந்த இந்த இணைப்பில்ல்
  
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

இலக்கு இணைய இதழின் நோக்கம்

சோவியத் வீழ்ச்சி, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தைக் கைவிட்டதன் விளைவு. அதைக் கைவிட்டதற்குக் காரணம், கட்சிக்குள் வளர்ந்த திருத்தல்வாதம் மற்றும் குட்டி முதலாளித்துவ அடுக்கின் செல்வாக்கு. இந்தப்போக்குகளை புரிந்துக் கொள்ளாத திருத்தவாதம் சீர்திருத்தவாதம் லெனினியத்தை கைவிட்டுவிட்டு ஆளும் வர்க்கத்திடம் அடிபணிந்து அடிமையாக கிடக்கிறது. அதே நேரம் மார்க்சியம் பெயரில் மார்க்சிய விரோத போக்கு சோசலிசம் இனி சாத்தியம் இல்லை என்று முதலாளித்துவதிற்கு பாத பூசை செய்கிறது இவர்களை எதிர்த்தே மார்க்சிய ஆசான்களின் எழுத்துகளை இன்றைய பொருத்தப்பாடுடன் வெளியிடுவதும் விவாதிப்பதுமே எமது நோக்கமாக கொண்டுள்ளோம். 

இலக்கு 107 பேசியதையும் அதன் சாரத்தையும் வாசிக்க இதன் முழுமையையும் வாசிக்கவும் தோழர்களே.

இலக்கு 107 இணைய இதழை பிடிஎப் வடிவில் வாசிக்க இந்த இணைப்பை அழுத்துங்கள் தோழர்களே

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

1. மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாட்டின்படி, போலி மார்க்சியவாதிகளுக்கும் (திருத்தல்வாதிகள்/சந்தர்ப்பவாதிகள்) உண்மையான கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும் இடையிலான முதன்மை வேறுபாடுகள் பின்வருமாறு வரையறுக்கப்படுகின்றன:

2. கோட்பாட்டு உறுதிப்பாடும் மார்க்சிய ஆசான்களின் வழிகாட்டலும்:

   • உண்மையான கம்யூனிஸ்ட்: மார்க்சியத்தை ஒரு அறிவியல் பூர்வமான சமூக அறிவியலாக அணுகுகிறார். கார்ல் மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ், லெனின் போன்ற மார்க்சிய ஆசான்களின் போதனைகளையும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத விதிகளையும் ஏற்றுக்கொண்டு, குறிப்பிட்ட வரலாற்றுப் புறநிலைச் சூழலுக்கு ஏற்ப (Concrete Analysis of Concrete Conditions) கொள்கை முடிவுகளை எடுக்கிறார்.
   • போலி மார்க்சியவாதி: மார்க்சிய ஆசான்களின் போதனைகளை மூடிமறைத்து, "மண்ணுக்கேற்ற மார்க்சியம்" என்ற பெயரில் தன்னிச்சையாகக் கொள்கை வகுத்து, ஆளும் வர்க்கத்தின் பின்னணியில் வால்பிடித்துச் செயல்படுகிறார்.

3. புரட்சிகரப் பாதையா அல்லது சீர்திருத்தவாதமா (Revisionism & Reformism):

   • உண்மையான கம்யூனிஸ்ட்: முதலாளித்துவ அரசு இயந்திரத்தைத் தகர்த்து, தொழிலாளர்கள் தலைமையிலான பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை நிறுவுவதையும், உற்பத்தி சாதனங்களைச் சமூகமயமாக்குவதையுமே தனது நீண்டகால இலக்காகக் கொண்டு செயல்படுகிறார்.
   • போலி மார்க்சியவாதி: எட்வர்ட் பெர்ன்ஸ்டீன், காவுத்ஸ்கி போன்ற வரலாற்றுத் திருத்தல்வாதிகளைப் போல, முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பிற்குள் நாடாளுமன்றச் சீர்திருத்தங்கள் அல்லது தற்காலிகச் சலுகைகளைப் பெறுவதோடு திருப்தியடைந்து, வர்க்கப் போராட்டத்தின் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தைச் சீர்குலைக்கிறார்.

4. சோசலிச வர்க்க உணர்வூட்டலா அல்லது பாப்புலிசப் போக்கா (Tailism vs Leadership):

   • உண்மையான கம்யூனிஸ்ட்: தொழிலாளர்களின் அன்றாடத் தன்னிச்சையான போராட்டங்களுக்கு அப்பால், ஒரு புரட்சிகரக் கட்சியின் (Vanguard Party) மூலம் சோசலிச அரசியல் விழிப்புணர்வையும் வர்க்க உணர்வையும் மக்களுக்கு ஊட்டி வழிகாட்டுகிறார்.
   • போலி மார்க்சியவாதி: கொள்கையற்ற வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட பாப்புலிசத்தையும் (பிரபல்ய அரசியல்), தற்காலிகப் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்கான தொழிற்சங்க வாதத்தையும் (Economism) மட்டுமே நம்பி, மக்களின் உடனடி உணர்ச்சிகளுக்குப் பின்னால் செல்லும் 'வால்பிடித்தல்' (Tailism) போக்கைக் கொண்டிருக்கிறார்.

5. சமூகக் கொடுமைகள் மற்றும் அடையாள அரசியல் அணுகுமுறை:

   • உண்மையான கம்யூனிஸ்ட்: சாதி ஒழிப்பு, தீண்டாமை மற்றும் சமூகக் கொடுமைகளுக்கு எதிராகப் போராடும் அதே வேளையில், அனைத்து உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க ஒற்றுமையைப் பாதுகாத்து, அவற்றை ஒட்டுமொத்த அரசு இயந்திரம் மற்றும் வர்க்கச் சுரண்டலுக்கு எதிரான போராட்டத்துடன் இணைக்கிறார்.
   • போலி மார்க்சியவாதி: சமூகப் பிரச்சனைகளை அவற்றின் பொருளாதார அடித்தளத்திலிருந்தும் உற்பத்தி முறையிலிருந்தும் துண்டித்து, தனித்தனி அடையாள அரசியலாகப் (Identity Politics) பிரித்து உழைக்கும் மக்களிடையே பிளவை ஏற்படுத்துகிறார்.

6. தேசிய சுயநிர்ணய உரிமையும் சர்வதேசவாதமும்:

   • உண்மையான கம்யூனிஸ்ட்: ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனங்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை (பிரிந்துபோகும் உரிமை உட்பட) நிபந்தனையின்றி ஆதரிக்கும் அதே நேரத்தில், சர்வதேச தொழிலாளர் வர்க்க நலனுக்கு உட்பட்டே தேசிய நலனைப் பார்க்கும் சர்வதேசவாதியாகத் (Internationalist) திகழ்கிறார்.
   • போலி மார்க்சியவாதி: கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் சுரண்டலுக்குத் துணையாகத் தேசிய சுயநிர்ணய உரிமையை மறுக்கிறார் அல்லது பிற தேசிய இன உழைப்பாளர்களுக்கு எதிராகப் பகையைத் தூண்டும் குறுந்தேசியவாதத்தில் ஈடுபடுகிறார்.

*************************

லெனின் வலியுறுத்திய தொழில்முறைப் புரட்சியாளர்கள் கோட்பாடு மற்றும் பாட்டாளி வர்க்க முன்னணிப் படையின் ஸ்தாபன விதிகள் குறித்து விரிவான ஆய்வுக் கட்டுரை தயாரித்து வழங்கப்பட்டுள்ளது. இதில் லெனினிய அமைப்புக் கோட்பாட்டிற்கான வரலாற்றுப் பின்னணி, பொருளாதாரவாதம் மற்றும் வால்பிடித்தல் மீதான விமர்சனம், ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தின் விதிகள் மற்றும் 'சாரக் கூண்டு' உவமையின் மூலம் கட்சி அமைப்பைக் கட்டியெழுப்பும் முறைகள் ஆகியவை ஆழமாகப் பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டுள்ளன.

லெனினிய ஸ்தாபனக் கோட்பாடு: தொழில்முறைப் புரட்சியாளர்களும் பாட்டாளி வர்க்க முன்னணிப் படையும்

மார்க்சிய-லெனினிய தத்துவத்தில், முதலாளித்துவ வர்க்கச் சுரண்டலையும் ஏகாதிபத்திய அடக்குமுறையையும் வீழ்த்தி, சோசலிச சமுதாயத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்குப் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு ஒரு வழிகாட்டும் ஸ்தாபன இயந்திரம் அவசியமாகிறது. 19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் மற்றும் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வி.இ. லெனின் முன்வைத்த ஸ்தாபனக் கோட்பாடுகளும், தொழில்முறைப் புரட்சியாளர்களைக் கொண்ட பாட்டாளி வர்க்க முன்னணிப் படை (Vanguard Party) பற்றிய வரையறைகளும் கம்யூனிச இயக்க வரலாற்றில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் திறந்தன. 'என்ன செய்ய வேண்டும்?' (What Is To Be Done? - 1902) மற்றும் 'எங்கிருந்து தொடங்குவது?' (Where to Begin? - 1901) ஆகிய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க படைப்புகளில் லெனின் வகுத்தளித்த அமைப்புக் கோட்பாடும் ஸ்தாபன விதிகளும், தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தன்னிச்சையான இயக்கத்தை அறிவியல் பூர்வமான புரட்சிகர இயக்கமாக மாற்றியமைத்தன.

1. வரலாற்றுப் பின்னணியும் கோட்பாட்டுத் தேவையும்: தன்னிச்சைவாதத்திலிருந்து புரட்சிகர உணர்விற்கு

1890-களின் இறுதியில் ரஷ்ய சமூக-ஜனநாயக தொழிலாளர் கட்சி (RSDLP) நிறுவப்பட்டபோதிலும், ஜார் ஆட்சியின் கடுமையான அடக்குமுறைகள் காரணமாக நாடு முழுவதும் சிதறிக்கிடந்த குழுக்களாகவே அது இயங்கியது. மத்திய அமைப்போ, தெளிவான வேலைத்திட்டமோ இல்லாத சூழலில், மார்க்சிய இயக்கத்திற்குள் மூன்று தவறான மற்றும் ஆபத்தான போக்குகள் தலைதூக்கின. இவற்றை முறியடிப்பதே லெனினிய ஸ்தாபனக் கோட்பாட்டின் முதல் தேவையாக அமைந்தது.

1.1. 'பொருளாதாரவாதம்' (Economism) மற்றும் 'வால்பிடித்தல்' (Tailism) மீதான விமர்சனம்

தொழிலாளர்கள் தொழிற்சாலைகளில் தங்களின் கூலி உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு மற்றும் பணிச்சூழல் மேம்பாடு போன்ற உடனடிப் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடினால் போதும்; அரசியல் போராட்டங்களை முதலாளிகளிடமும் தாராளவாதிகளிடமும் விட்டுவிடலாம் என்ற 'பொருளாதாரவாதப்' போக்கு தீவிரமடைந்தது. லெனின் இதனை உறுதியாக மறுத்தார். தொழிலாளர்கள் தங்களின் அன்றாடப் போராட்டங்களின் வழியாகத் தன்னிச்சையாகப் பெறக்கூடிய விழிப்புணர்வு வெறும் 'தொழிற்சங்க உணர்வு' (Trade-Union Consciousness) மட்டுமே தவிர, அது முதலாளித்துவ அமைப்பையே தலைகீழாக மாற்றிப் போடும் சோசலிச வர்க்க உணர்வாகாது என்பதை லெனின் சுட்டிக்காட்டினார்.

அரசியல் வர்க்க உணர்வூட்டாமல், மக்களின் தன்னிச்சையான கோபத்திற்கும் உடனடி உணர்ச்சிகளுக்கும் பின்னணியில் செல்லும் போக்கை லெனின் 'வால்பிடித்தல்' (Tailism) என்று கடுமையாகச் சாடினார். மக்கள் திரளின் தன்னிச்சையான இயக்கத்திற்கு முன்னால் நின்று, அவர்களுக்கு சோசலிச அரசியல் வழிகாட்டுதலை வழங்குவதே கம்யூனிஸ்டுகளின் முதன்மைப் பணியாகும்.

1.2. தனிநபர் பயங்கரவாதத்தின் (Individual Terrorism) பலவீனங்கள்

மற்றொருபுறம், சோஷலிஸ்ட்-புரட்சியாளர்கள் மற்றும் நேரோத்னிக்குகள் வழியில் வந்த சிலர், ஜார் அரசின் உயர் அதிகாரிகளையும் ஆட்சியாளர்களையும் தனிப்பட்ட முறையில் படுகொலை செய்வதன் (Individual Terrorism) மூலம் புரட்சியைத் தூண்டிவிடலாம் என்று நம்பினர். மார்க்சியக் கோட்பாட்டின்படி, ராணுவ நடவடிக்கைகளின் ஒரு பகுதியாக வன்முறை நிராகரிக்கப்படுவதில்லை என்றாலும், மக்கள் திரள் போராட்டத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட தனிநபர் சாகசங்களை லெனின் முற்றாக நிராகரித்தார்.

"தனிநபர் பயங்கரவாதம் என்பது பெருந்திரளான உழைக்கும் மக்களின் ஆற்றலை நம்புவதற்குப் பதிலாக, சில தனிநபர் 'வீரர்களின்' செயலாகப் புரட்சியைச் சுருக்கிவிடும். இது அரசமைப்பின் அடக்குமுறையை அதிகப்படுத்துமே தவிர, பாட்டாளி வர்க்கத்தின் புரட்சிகர அமைப்பைப் பலப்படுத்தாது."

2. 'தொழில்முறைப் புரட்சியாளர்கள்' (Professional Revolutionaries): வரைவிலக்கணமும் அவசியமும்

லெனினிய அமைப்புக் கோட்பாட்டின் மையக்கல்லாக விளங்குவது 'தொழில்முறைப் புரட்சியாளர்கள்' (Professional Revolutionaries) எனும் கருத்தாக்கமாகும். முதலாளித்துவ அரசின் காவல்துறை மற்றும் உளவுத்துறை அடக்குமுறைகளை எதிர்கொண்டு, ரகசியமாகவும் உறுதியாகவும் புரட்சிப் பணியை முன்னெடுக்க சாதாரண பகுதிநேர ஆர்வலர்கள் மட்டும் போதாது என்பதை லெனின் கண்டறிந்தார்.

2.1. தொழில்முறைப் புரட்சியாளரின் பண்புகள்

தொழில்முறைப் புரட்சியாளர் என்பவர், புரட்சிகரப் பணியையே தனது வாழ்வின் முதன்மைத் தொழிலாகவும் இலக்காகவும் கொண்டவர் ஆவார். இவர்களிடம் காணப்படும் முதன்மையான கூறுகள்:

• சித்தாந்தத் தெளிவு: மார்க்சிய தத்துவத்தையும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத விதிகளையும் ஆழமாகக் கற்றுத் தேர்ந்து, குறிப்பிட்ட வரலாற்றுப் புறநிலைச் சூழலைத் திட்டவட்டமாகப் பகுப்பாய்வு செய்யும் திறன்.
• ரகசியப் பயிற்சி (Conspiratorial Skills): ஜார்சாரிய உளவுத்துறையிடமிருந்து அமைப்பைப் பாதுகாக்கும் வகையில் சட்டவிரோத ரகசிய வேலைகளைச் நேர்த்தியாக நடத்தும் தொழில்முறைத் திறன்.
• இரும்பு போன்ற ஒழுக்கம்: கட்சியின் முடிவுகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு, எந்தவொரு தியாகத்திற்கும் ஆயத்தமாக இருக்கும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வு.

2.2. வெளியிலிருந்து ஊட்டப்படும் சோசலிச உணர்வு

பாட்டாளி வர்க்கம் தனது சொந்த உழைப்புச் சுரண்டல் அனுபவத்திலிருந்து மட்டும் சோசலிசத் தத்துவத்தை தன்னிச்சையாக உருவாக்க முடியாது. அறிவியல் பூர்வமான சோசலிசத் தத்துவம் என்பது அறிவுஜீவிகளாலும் தத்துவ ஆசான்களாலும் உருவாக்கப்பட்டு, புரட்சிகரக் கட்சியின் மூலம் தொழிலாளி வர்க்கத்திற்கு வெளியிலிருந்தே கொண்டுவரப்பட வேண்டும். இந்த மகத்தான கடமையை நிறைவேற்றுபவர்களே தொழில்முறைப் புரட்சியாளர்கள் ஆவர்.

3. பாட்டாளி வர்க்க முன்னணிப் படையின் (Vanguard Party) ஸ்தாபன விதிகளும் கட்டமைப்பும்

மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாட்டில் கட்சி என்பது வெறும் தேர்தல் பிரச்சார அமைப்போ அல்லது விருப்பம்போல் வந்து செல்லும் தொண்டு நிறுவனமோ அல்ல. அது பாட்டாளி வர்க்கத்தின் அரசியல் முன்னணிப் படையாகும் (Vanguard of the Proletariat).

3.1. ஜனநாயக மத்தியத்துவம் (Democratic Centralism)

லெனினியக் கட்சியின் முதன்மையான ஸ்தாபன விதி 'ஜனநாயக மத்தியத்துவம்' ஆகும். இதன் சாரம்: "விவாதத்தில் ஜனநாயகம், செயலில் ஏகமனதான மத்தியத்துவம்" (Freedom of discussion, unity of action).

1. கீழ்மட்ட விவாதம்: கொள்கை முடிவுகள் எடுப்பதற்கு முன், கட்சியின் அனைத்துக் குழுக்களிலும் உறுப்பினர்களிடையே ஜனநாயகப் பூர்வமான விவாதங்களும் கருத்துப் பரிமாற்றங்களும் நடைபெறும்.
2. மத்தியத்துவச் செயல்பாடு: பெரும்பான்மை முடிவக்கப்பட்ட பிறகு அல்லது மத்தியக் குழு முடிவெடுத்த பிறகு, அனைத்து உறுப்பினர்களும் மாற்றுக்கருத்துக்களைக் கடந்து அம்முடிவை முழுமையாகச் செயல்படுத்தக் கடமைப்பட்டவர்கள்.
3. கீழ்மட்டம் மேல்மட்டத்திற்குக் கட்டுப்படுதல்: கட்சியின் கீழ்மட்ட அமைப்புகள் மேல்மட்டக் கமிட்டிகளின் முடிவுகளுக்குக் கட்டுப்பட வேண்டும்; சிறுபான்மையினர் பெரும்பான்மையினரின் முடிவிற்கு இணைய வேண்டும்.

3.2. கட்சியின் உறுப்பினர் தகுதியும் கட்டுப்பாடும்

1903-இல் நடைபெற்ற RSDLP-யின் இரண்டாவது காங்கிரஸில், கட்சி உறுப்பினர் தகுதி குறித்து லெனினுக்கும் மார்த்தோவிற்கும் (மென்ஷ்விக் தலைவர்) இடையே கடுமையான தத்துவார்த்த மோதல் ஏற்பட்டது. மார்த்தோவ், கட்சியின் அனுதாபிகள் மற்றும் பத்திரிகையை ஆதரிப்பவர்கள் அனைவரையும் உறுப்பினராக்கலாம் என்றார். ஆனால் லெனின் அதனைத் திட்டவட்டமாக மறுத்தார்.

லெனினிய விதிகளின்படி, கட்சி உறுப்பினராவதற்கு மூன்று அடிப்படை நிபந்தனைகள் கட்டாயமாகும்:

• கட்சியின் திட்டத்தையும் கோட்பாட்டையும் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.
• கட்சிக்கு நிதி உதவி அளித்தல்.
• கட்சியின் ஏதேனும் ஒரு ஸ்தாபன அமைப்பில் நேரடியாக இணைந்து தீவிரமாகப் பணியாற்றுதல்.

இந்தக் கண்டிப்பான விதிமுறையே கட்சியைப் பழைப்புவாதிகள், ஊசலாட்டக்காரர்கள் மற்றும் மென்ஷ்விக் திருத்தல்வாதிகளிடமிருந்து பாதுகாத்து, இரும்பு போன்ற கட்டுப்பாடான புரட்சிகரப் படையாக உருவமைத்தது.

4. 'சாரக் கூண்டு' (Scaffolding) உவமையும் அகில ரஷ்ய நாளிதழின் ஸ்தாபகப் பங்களிப்பும்

1901-இல் லெனின் எழுதிய 'எங்கிருந்து தொடங்குவது?' கட்டுரையில், சிதறிக்கிடந்த புரட்சியாளர்களை ஒன்றிணைத்து ஒரு வலுவான அகில ரஷ்ய அமைப்பை உருவாக்குவதற்கு 'அகில ரஷ்ய அரசியல் நாளிதழ்' (Iska - தீப்பொறி) எனும் நடைமுறை உத்தியை முன்வைத்தார்.

4.1. சாரக் கூண்டு உவமை

ஒரு பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்தைக் கட்டும்போது, அதனைச் சுற்றிப் போடப்படும் மரச்சாரத்தை (Scaffolding) லெனின் உவமையாகக் கூறுகிறார். மரச்சாரம் என்பது கட்டிடத்தின் புறவடிவத்தைக் காட்டுவதோடு, வெவ்வேறு பகுதியில் பணியாற்றும் சிற்பிகளுக்கிடையே தொடர்பை ஏற்படுத்தி வேலைகளைப் பிரித்துக் கொடுக்க உதவுகிறது.

அதேபோல, நாளிதழுக்குச் செய்திகளைத் திரட்டுவது, அச்சிடுவது மற்றும் நாடு முழுவதும் ரகசியமாக விநியோகிப்பது ஆகிய அன்றாட வேலைகள் மூலம் நாடு முழுவதிலும் உள்ள புரட்சியாளர்களை இணைக்கும் முகவர்களின் வலைப்பின்னல் (Network of Agents) இயல்பாகவே உருவாகிறது. இந்த வலைப்பின்னலே பின்னாளில் புரட்சிகரக் கட்சியின் இரும்பு போன்ற ஸ்தாபனக் கட்டமைப்பாக மாறுகிறது.

4.2. நாளிதழின் முப்பரிமாணப் பங்கு

அகில ரஷ்ய அரசியல் நாளிதழ் மூன்று முக்கியப் பணிகளை ஒரே நேரத்தில் ஆற்றுகிறது:

• கூட்டுத்துவப் பிரச்சாரகன் (Collective Propagandist): மார்க்சியக் கோட்பாடுகளையும் அரசியல் விழிப்புணர்வையும் நாடு முழுவதும் சீராகப் பரப்புகிறது.
• கூட்டுத்துவக் கிளர்ச்சிக்காரன் (Collective Agitator): ஜார் ஆட்சியின் அக்கிரமங்களையும் வர்க்கச் சுரண்டலையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்து மக்களிடம் அரசியல் கொந்தளிப்பை உருவாக்குகிறது.
• கூட்டுத்துவ அமைப்பாளன் (Collective Organizer): கட்சியின் முகவர்களை ஒருங்கிணைத்து அமைப்பைக் கட்டியெழுப்புகிறது.

5. ஸ்தாபன அணுகுமுறைகளின் ஒப்பீட்டுப் பகுப்பாய்வு

லெனினிய முன்னணிப் படை அமைப்பானது, முதலாளித்துவக் கட்சிகள், சீர்திருத்தவாதத் தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் பாப்புலிச இயக்கங்களிலிருந்து எவ்வாறெல்லாம் வேறுபடுகிறது என்பதைப் பின்வரும் அட்டவணை தெளிவுபடுத்துகிறது.

பகுப்பாய்வுக் கூறு	லெனினிய முன்னணிப் படை (Vanguard Party)	பாப்புலிச / கவர்ச்சிவாத இயக்கம்	சீர்திருத்தவாத / தேர்தல் கட்சி
முதன்மை இலக்கு	முதலாளித்துவ அரசை வீழ்த்தி பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை நிறுவுதல்	தற்காலிக மக்கள் கோபத்தைத் திரட்டிப் பிரபலமடைதல்	முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பிற்குள் சலுகைகளும் தேர்தல்களும் பெறுதல்
உறுப்பினர் தன்மை	தொழில்முறைப் புரட்சியாளர்கள், கண்டிப்பான ஸ்தாபனக் கட்டுப்பாடு	கொள்கையற்ற வெறும் பார்வையாளர்கள் மற்றும் கூட்டம்	தளர்வான ஆதரவாளர்கள் மற்றும் வாக்காளர்கள்
அமைப்புக் கோட்பாடு	ஜனநாயக மத்தியத்துவம் (Democratic Centralism)	தனிநபர் தலைமைத்துவ வழிபாடு (Hero Worship)	நாடாளுமன்றப் பிழைப்புவாதம் மற்றும் தேர்தல் கூட்டணிகள்
விழிப்புணர்வு நிலை	சோசலிச அரசியல் வர்க்க உணர்வு (Socialist Consciousness)	உணர்ச்சிவசப்பட்ட பாப்புலிச உணர்வு	தொழிற்சங்க உணர்வு (Trade-Union Consciousness)
செயல் உத்தி	வெகுஜனப் போராட்டங்களை சோசலிச திசைவழியில் நடத்துதல்	தலைவர்களின் பிரபல்யத்திற்காகப் போராட்டங்களை நடத்துதல்	ஆளும் வர்க்கத்தின் பின்னணியில் வால்பிடித்தல் (Tailism)

மேற்கண்ட ஒப்பீட்டின்படி, லெனினிய அமைப்புக் கோட்பாடு மட்டுமே தற்காலிகச் சலுகைகளுடன் நின்றுவிடாமல், சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகளையும் அரசு இயந்திரத்தையும் புரட்சிகரமாக மாற்றியமைக்கும் திறன் கொண்டது என்பது தெளிவாகிறது.

6. சமூக ஒடுக்குமுறைகளும் ஒடுக்கப்பட்டோரின் சாம்பியனும் (Tribune of the People)

லெனினியக் கட்சி என்பது வெறும் தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களின் சம்பளப் பிரச்சனையோடு தனது பார்வையை முடித்துக் கொள்வதில்லை. 'என்ன செய்ய வேண்டும்?' நூலில் லெனின் சுட்டிக்காட்டியபடி, பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சி சமுதாயத்தில் நிலவும் அனைத்து விதமான அரசியல், சமூக, மத, சாதிய மற்றும் தேசிய ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிராக அனைத்து ஒடுக்கப்பட்டோரின் சாம்பியனாக (Tribune of the People) முன்னிற்க வேண்டும்.

• சாதிய மற்றும் சமூகக் கொடுமைகள்: சாதியத் தீண்டாமை மற்றும் சமூக இழிவுகளுக்கு எதிராகப் போராடும் அதே வேளையில், உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க ஒற்றுமையைப் பாதுகாத்து, அவற்றை முதலாளித்துவ அரசு இயந்திரத்திற்கு எதிரான போராட்டத்துடன் இணைப்பதே லெனினியப் பாதையாகும்.
• தேசிய சுயநிர்ணய உரிமை: ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனங்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை (பிரிந்துபோகும் உரிமை உட்பட) நிபந்தனையின்றி ஆதரிக்கும் அதே நேரத்தில், சர்வதேச உழைக்கும் வர்க்க நலனுக்கு உட்பட்டே தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்களை லெனினியம் அணுகுகிறது.

7. முடிவுரை

வி.இ. லெனின் முன்வைத்த தொழில்முறைப் புரட்சியாளர்கள் கோட்பாடும், பாட்டாளி வர்க்க முன்னணிப் படையின் ஸ்தாபன விதிகளும் வெறும் கடந்த கால ரஷ்ய வரலாற்றுக்கானவை மட்டுமல்ல; அவை உலகெங்கும் உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்கான அறிவியல் பூர்வமான வழிகாட்டும் மூலக் கோட்பாடுகளாகும்.

தன்னிச்சையான வெகுஜனக் கிளர்ச்சிகளோ, கொள்கையற்ற பாப்புலிசமோ அல்லது நாடாளுமன்றச் சீர்திருத்தவாதமோ முதலாளித்துவச் சுரண்டலை ஒழித்துவிட முடியாது என்பதை வரலாறு நிரூபித்துள்ளது. சித்தாந்தத் தெளிவு, இரும்பு போன்ற ஒழுக்கம், ஜனநாயக மத்தியத்துவம் மற்றும் மக்களுடன் இணைந்த புரட்சிகர நடைமுறை (Praxis) ஆகியவற்றைக்கொண்ட லெனினிய முன்னணிப் படையைக் கட்டியெழுப்புவதன் மூலமே சுரண்டலற்ற சமத்துவ சோசலிசச் சமூகத்தைப் படைக்க முடியும்..

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• 
  முந்தையப்பகுதியை வாசிக்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.