இந்தக் கட்டுரை எங்கெல்ஸ் மற்றும் லெனினின் மார்க்சியக் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் இந்திய தொழிற்சங்க இயக்கத்தின் பங்களிப்பையும் அதன் வரம்புகளையும் விரிவாக ஆய்வு செய்கிறது. தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதில் தொழிற்சங்கங்கள் ஒரு தொடக்கப் பள்ளியாக செயல்பட்டாலும், அவை வெறும் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுடன் நின்றுவிடக் கூடாது என்று இப்பாடம் வலியுறுத்துகிறது. உண்மையான சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்த புரட்சிகர அரசியல் உணர்வு
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்
தொழிற்சங்கங்கள், வர்க்கப் போராட்டம் மற்றும் புரட்சிகர அரசியல்
எங்கெல்ஸிலிருந்து லெனின் வரை – இந்திய தொழிலாளர் இயக்கத்தின் மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு
முன்னுரை
முதலாளித்துவ சமூகத்தில் தொழிலாளர் வர்க்கம் தன்னிச்சையாக ஒன்றிணைந்து உருவாக்கிய முதல் நிரந்தர அமைப்புகளில் முக்கியமானது தொழிற்சங்கமாகும். தொழிலாளர்களின் கூலி, வேலை நேரம், பாதுகாப்பு, சமூகப் பாதுகாப்பு போன்ற உடனடி வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளுக்காக உருவான இந்த அமைப்புகள், காலப்போக்கில் உலக அரசியலிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. இருப்பினும், மார்க்சிய–லெனினிய கோட்பாடு தொழிற்சங்கங்களை இறுதி இலக்காகக் கருதவில்லை. அவை வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஆரம்பப் பள்ளி; ஆனால் சோசலிசப் புரட்சிக்குத் தேவையான அரசியல் தலைமையைத் தனியாக உருவாக்க முடியாது என்பதே அதன் அடிப்படை வாதமாகும்.
இந்தக் கேள்வியை எங்கெல்ஸ் தனது 1881 ஆம் ஆண்டு The Labour Standard கட்டுரைகளிலும், லெனின் தனது "என்ன செய்ய வேண்டும்?" (What Is To Be Done?) என்ற நூலிலும் ஆழமாக விளக்குகிறார். இன்றைய இந்திய தொழிலாளர் இயக்கத்தையும் இந்த கோட்பாட்டு அடிப்படையில் ஆய்வு செய்ய வேண்டியது அவசியமாகிறது.
1. எங்கெல்ஸ்: தொழிற்சங்கங்கள் ஏன் அவசியம்?
1881-ல் The Labour Standard இதழில் எழுதிய கட்டுரைகளில் எங்கெல்ஸ் தொழிற்சங்கங்களை தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் முதல் பாதுகாப்புக் கோட்டையாகக் கருதுகிறார்.
முதலாளித்துவத்தில் தொழிலாளியின் உழைப்பு ஒரு சரக்காக வாங்கி விற்கப்படுகிறது. முதலாளியின் நோக்கம் இலாபத்தை அதிகப்படுத்துவதாகும். இதற்காக கூலியைக் குறைத்தல், வேலை நேரத்தை நீட்டித்தல், தொழிலாளர் செலவைக் குறைத்தல் போன்ற முயற்சிகள் தொடர்ந்து நடைபெறும். தனித்தனியாக இருக்கும் தொழிலாளர்களால் இதை எதிர்க்க முடியாது. எனவே, ஒன்றிணைந்த அமைப்பாக தொழிற்சங்கம் உருவாகிறது.
இதனால் தொழிற்சங்கத்தின் முதல் வரலாற்றுப் பங்கு:
கூலி பாதுகாப்பு.
வேலை நேரக் குறைப்பு.
பணியிடப் பாதுகாப்பு.
தொழிலாளர் ஒற்றுமை வளர்த்தல்.
முதலாளியின் தன்னிச்சை அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தல்.
இதுவே தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் முதல் பள்ளி என்று எங்கெல்ஸ் கூறுகிறார்.
2. தொழிற்சங்கங்களின் சாதனைகள்
உலக தொழிலாளர் இயக்க வரலாற்றில் தொழிற்சங்கங்கள் பல முக்கிய வெற்றிகளைப் பெற்றுள்ளன.
எட்டு மணி நேர வேலை.
குழந்தைத் தொழிலாளர் தடை.
பெண்களுக்கு தொழிலுரிமை விரிவாக்கம்.
குறைந்தபட்ச ஊதியக் கோட்பாடு.
சமூகப் பாதுகாப்பு.
ஓய்வூதியம்.
தொழிலாளர் இழப்பீடு.
பணியிடப் பாதுகாப்பு சட்டங்கள்.
இந்த வெற்றிகள் எந்த அரசாங்கமும் தானாக வழங்கியவை அல்ல; தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் நீண்டகால போராட்டங்களின் விளைவாகவே கிடைத்தவை.
3. தொழிற்சங்கங்களின் வரம்புகள்
எங்கெல்ஸ் அதே நேரத்தில் ஒரு முக்கிய எச்சரிக்கையையும் முன்வைக்கிறார்.
தொழிற்சங்கங்கள் வெறும் கூலி உயர்வு, போனஸ், அகவிலைப்படி போன்ற பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளில் மட்டுமே தங்களைச் சுருக்கிக் கொண்டால், முதலாளித்துவ அமைப்பின் எல்லைக்குள் சிக்கிக்கொள்ளும் அபாயம் உள்ளது.
ஏனெனில்:
முதலாளித்துவம் சுரண்டலைத் தொடரும்.
இலாப உற்பத்தி முறை மாறாது.
உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியார் உடைமை நீடிக்கும்.
பொருளாதார நெருக்கடிகள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும்.
எனவே தொழிற்சங்கப் போராட்டம் அவசியமானது; ஆனால் அது மட்டும் போதுமானதல்ல.
4. லெனின்: தொழிற்சங்க உணர்வுக்கும் புரட்சிகர அரசியல் உணர்வுக்கும் உள்ள வேறுபாடு
இந்தக் கேள்வியை லெனின் தனது "என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்ற நூலில் மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறார்.
லெனினின் முக்கிய வாதம்:
தொழிற்சங்க உணர்வு (Trade Union Consciousness) தன்னிச்சையாக உருவாகும்.
அதாவது தொழிலாளர்கள் தங்கள் அனுபவத்தின் அடிப்படையில்:
கூலி உயர வேண்டும்.
வேலை நேரம் குறைய வேண்டும்.
முதலாளி அநியாயம் செய்யக்கூடாது.
என்ற கோரிக்கைகளை முன்வைப்பார்கள்.
ஆனால் இவ்வாறு உருவாகும் உணர்வு முதலாளித்துவ அமைப்பையே கேள்விக்குட்படுத்தாது.
5. புரட்சிகர அரசியல் உணர்வு என்றால் என்ன?
லெனின் கூறுவதுபோல்:
புரட்சிகர அரசியல் உணர்வு என்பது:
அரசு எந்த வர்க்கத்தின் கருவி?
முதலாளித்துவம் எவ்வாறு இயங்குகிறது?
ஏகாதிபத்தியம் என்றால் என்ன?
அரசு ஏன் முதலாளிகளைப் பாதுகாக்கிறது?
தொழிலாளர் ஆட்சி எவ்வாறு உருவாகும்?
என்ற கேள்விகளைப் புரிந்துகொள்வதாகும்.
இந்த உணர்வு தன்னிச்சையாக உருவாகாது; அது அறிவியல் சோசலிசக் கோட்பாடு, அரசியல் கல்வி, அமைப்பு மற்றும் புரட்சிகரக் கட்சியின் செயல்பாடு மூலம் வளர்க்கப்பட வேண்டும் என்று லெனின் வலியுறுத்துகிறார்.
6. தொழிற்சங்கம் மற்றும் புரட்சிகரக் கட்சி
மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில் தொழிற்சங்கமும் புரட்சிகரக் கட்சியும் ஒன்றல்ல.
தொழிற்சங்கம்:
பொருளாதாரப் போராட்டத்தை நடத்தும்.
தொழிலாளர்களை ஒழுங்கமைக்கும்.
அன்றாட உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும்.
புரட்சிகரக் கட்சி:
வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு அரசியல் திசை வழங்கும்.
சோசலிச இலக்கை முன்வைக்கும்.
தொழிலாளர்–விவசாயி கூட்டணியை உருவாக்கும்.
அரசியல் அதிகாரக் கேள்வியை முன்வைக்கும்.
இந்த இரண்டின் வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்ளாதபோது, தொழிற்சங்க இயக்கம் சீர்திருத்தவாதத்தில் சிக்கிக்கொள்ளும் அபாயம் உள்ளது.
7. இந்திய தொழிற்சங்க இயக்கம் – தற்போதைய நிலை
இந்தியாவில் பல தேசிய தொழிற்சங்கக் கூட்டமைப்புகள் செயல்படுகின்றன. அவை ஊதியம், ஓய்வூதியம், தொழிலாளர் சட்டங்கள், தனியார்மயம், ஒப்பந்த வேலை, சமூகப் பாதுகாப்பு போன்ற கேள்விகளில் தொடர்ந்து போராட்டங்களை நடத்தி வருகின்றன.
அதே நேரத்தில், இந்திய தொழிலாளர் வர்க்கம் பல புதிய சவால்களை எதிர்கொள்கிறது:
ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் முறை.
தள (Platform) பொருளாதாரம்.
கிக் வேலை.
தனியார்மயம்.
தானியக்கமும் செயற்கை நுண்ணறிவும்.
ஒழுங்கமைக்கப்படாத துறையின் விரிவாக்கம்.
இந்த மாற்றங்கள் பாரம்பரிய தொழிற்சங்க அமைப்புகளின் செயல்பாட்டு முறைகளையே மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டிய சூழலை உருவாக்குகின்றன.
8. பிப்ரவரி 12, 2026 பொது வேலைநிறுத்தம்
2026 பிப்ரவரி 12 நடைபெற்ற நாடளாவிய பொது வேலைநிறுத்தத்தில் பல தொழிற்சங்கக் கூட்டமைப்புகள் தொழிலாளர் உரிமைகள், வேலைவாய்ப்பு, சமூகப் பாதுகாப்பு, தொழிலாளர் சட்ட மாற்றங்கள் போன்ற கேள்விகளை முன்வைத்து போராட்டங்களில் ஈடுபட்டன.
இத்தகைய வேலைநிறுத்தங்கள் தொழிலாளர் அதிருப்தியை வெளிப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், தொழிலாளர் ஒற்றுமையை வளர்க்கும் அரசியல் முக்கியத்துவமும் கொண்டவை.
ஆனால், மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில், இவ்வகை போராட்டங்கள் நீண்டகால அரசியல் அமைப்புக் கட்டுமானம், வர்க்கக் கல்வி மற்றும் சமூக மாற்றத் திட்டங்களுடன் இணைக்கப்படும்போதுதான் அவற்றின் முழு திறன் வெளிப்படும்.
9. தொழிலாளர் சட்டத் தொகுப்புகள் மற்றும் எதிர்ப்பு
இந்தியாவில் தொழிலாளர் சட்டங்கள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட புதிய சட்டத் தொகுப்புகள் குறித்து பல தொழிற்சங்கங்கள் கவலை வெளியிட்டுள்ளன.
அவற்றின் முக்கியக் கேள்விகள்:
தொழிலாளர் பாதுகாப்பு.
பணிநீக்க நடைமுறைகள்.
ஒப்பந்த வேலை விரிவாக்கம்.
தொழிற்சங்க உரிமைகள்.
சமூகப் பாதுகாப்பு.
இவை தொடர்பான விவாதங்கள் தொழிலாளர்–முதலாளர் உறவுகளின் எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்கும் முக்கிய அம்சங்களாகத் திகழ்கின்றன.
10. ஒழுங்கமைக்கப்படாத துறை – புதிய சவால்
இந்திய தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் பெரும்பாலானோர் இன்னும் ஒழுங்கமைக்கப்படாத துறையிலேயே பணியாற்றுகின்றனர்.
இவர்களுக்கு:
நிரந்தர வேலை இல்லை.
சமூகப் பாதுகாப்பு குறைவு.
தொழிற்சங்க உறுப்பினர் எண்ணிக்கை குறைவு.
சட்டப் பாதுகாப்பு பலவீனம்.
இதனால் தொழிற்சங்க இயக்கம் பாரம்பரிய தொழிற்சாலைகளைத் தாண்டி, நகர்ப்புற மற்றும் கிராமப்புற ஒழுங்கமைக்கப்படாத உழைப்பாளர்களையும் ஒழுங்கமைக்கும் புதிய தந்திரங்களை உருவாக்க வேண்டியுள்ளது.
முடிவுரை
எங்கெல்ஸும் லெனினும் தொழிற்சங்கங்களின் வரலாற்றுப் பங்களிப்பை உயர்வாக மதித்தனர். ஆனால் அவர்கள் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு அடிப்படை உண்மையை வலியுறுத்தினர்: தொழிற்சங்கங்கள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அவசியமான பாதுகாப்பு அமைப்புகள்; ஆனால் அவை மட்டும் சமூக மாற்றத்தை நிறைவேற்ற முடியாது. பொருளாதாரப் போராட்டம், அரசியல் கல்வி, வர்க்க உணர்வு மற்றும் புரட்சிகர அமைப்பு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணையும் போது மட்டுமே தொழிலாளர் இயக்கம் தனது முழுமையான வரலாற்றுப் பணியை நிறைவேற்ற முடியும்.
இன்றைய இந்தியச் சூழலில், தொழிலாளர் சட்ட மாற்றங்கள், ஒழுங்கமைக்கப்படாத உழைப்பு, தள பொருளாதாரம் மற்றும் உலகமயமாக்கலின் புதிய சவால்கள் மத்தியில், தொழிற்சங்க இயக்கத்தின் எதிர்காலம் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளைத் தாண்டி, பரந்த சமூக–அரசியல் மாற்றக் கண்ணோட்டத்துடன் செயல்படுகிறதா என்பதே அதன் வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்கும் முக்கியக் கேள்வியாக உள்ளது.
இந்தக் கட்டுரையை மேலும் விரிவுபடுத்தி, எங்கெல்ஸின் 1881 The Labour Standard கட்டுரைகளிலிருந்து நேரடி மேற்கோள்கள், லெனினின் What Is To Be Done? நூலின் அத்தியாய வாரியான விளக்கம், இந்திய தொழிற்சங்க இயக்கத்தின் வரலாறு (AITUC முதல் தற்போதைய மத்திய தொழிற்சங்கங்கள் வரை), சர்வதேச தொழிலாளர் இயக்க ஒப்பீடு ஆகியவற்றை இணைத்து ஆய்வாகவும் பேசலாம் நேரமுள்ள பொழுது..
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
