மேலும் சாமிநாதனுக்கு எதிராக களம் காணும் எல்லோரும் அவரின் சாதியின் அடிப்படையில் பேசுகின்றனர். சரி வர்க்க ரீதியாக இந்த இருவரும் வெவ்வேறு வர்க்கதினர் அல்ல. இங்குள்ள கம்யூனிட் கட்சிகளின் பணி பாராளுமன்றத்தில் எனும் பொழுது ஒரு நீதிபதி அதே வர்க்க தேவைகானவரதானே? இவர்கள் அதனை பேசாமல் எதையெதையோ பேசுகின்றனர்!
ஒரு கம்யூனிஸ்டின் எளிமை என்பது அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கை முறையோடு மட்டும் தொடர்புடையதா? அல்லது அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கூறும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல், பொருளாதார நலன்களோடும், முதலாளித்துவச் சமூக அமைப்புக்கு எதிரான அவருடைய போராட்டத்தோடும் தொடர்புடையதா?
கம்யூனிஸ்டின் எளிமை – தனிநபர் ஒழுக்கமா?
அல்லது மார்க்சிய
அரசியல் நடைமுறையின் வெளிப்பாடா?
சு. வெங்கடேசனின் விளக்கமும்,
கம்யூனிஸ்டுகளின்
வாழ்க்கை முறையைப் பற்றிய விவாதமும் – ஒரு மார்க்சிய லெனினிய விமர்சனம்
முன்னுரை: விவாதத்தின் உண்மையான மையம் எது?
இந்த விவாதம் மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது ஒரு கம்யூனிஸ்ட் நாடாளுமன்ற
உறுப்பினர் எந்தக் காரில் பயணம் செய்கிறார், எந்த வகுப்பில் ரயிலில் செல்கிறார்,
எப்படிப்பட்ட ஆடைகளை அணிகிறார்,
அவருடைய வாழ்க்கை முறை எளிமையானதா என்பதுபற்றிய விவாதமாகத்
தோன்றலாம்.
ஆனால் இதன் அடிப்படையில் எழுப்பப்பட வேண்டிய கேள்வி இதுவல்ல.
ஒரு கம்யூனிஸ்டின் எளிமை என்பது அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கை
முறையோடு மட்டும் தொடர்புடையதா? அல்லது அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கூறும்
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல், பொருளாதார நலன்களோடும்,
முதலாளித்துவச் சமூக
அமைப்புக்கு எதிரான அவருடைய போராட்டத்தோடும் தொடர்புடையதா?
கம்யூனிஸ்டின் பெருமை அவர் வாழும் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல; அவர் நடத்தும் வர்க்கப் போராட்டத்தில் இருக்கிறது!
கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்களின் எளிமையான வாழ்க்கை பற்றிய வரலாற்று நினைவுகள் வெறும் பழைய கதைகளாகக் கடந்து போகக்கூடாது. அவை இன்றைய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்கள் தங்களுடைய அரசியல் ஒழுக்கத்தையும் நடைமுறையையும் சுயவிமர்சனத்திற்கு உட்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
ஆனால் எளிமையை மட்டுமே கம்யூனிசத்தின் அடையாளமாக மாற்றுவதும் தவறு. எளிமையான வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டே திருத்தல்வாத அரசியலை முன்னெடுக்க முடியும். அதேபோல் தனிநபர் வசதிகளைப் பயன்படுத்துகிற ஒருவர் அவசியம் வர்க்க விரோதியாகிவிடுவதுமில்லை.
முக்கியமானது, அந்த வாழ்க்கை முறையின் சமூக உள்ளடக்கமும் அதன் அரசியல் நடைமுறையும்தான்.
மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோர் நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது தனிநபர்
ஒழுக்கத்தை மட்டும் அல்ல; முதலாளித்துவச் சமூக அமைப்பை அறிவியல் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்து, அதை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர இயக்கத்தை உருவாக்குவதையே.
எனவே சு. வெங்கடேசனின் பதிவுக்கு எதிரான விமர்சனமும் அவருக்கு ஆதரவான விளக்கமும் இரண்டுமே தனிநபர் தோற்றம் என்ற எல்லையைக் கடந்து அரசியல் உள்ளடக்கத்தை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். ஆனால் இங்கு இல்லை என்பதே வருத்தம் அளிக்கிறது!
1. கம்யூனிஸ்டுகளின் எளிமை என்பது தனிப்பட்ட நல்லொழுக்கமா?
நிரூபன் சக்கரவர்த்தி, ஜோதிபாசு, புத்ததேவ
பட்டாச்சார்யா போன்ற தலைவர்களின் எளிமையான வாழ்க்கை பற்றிய செய்திகள் கம்யூனிஸ்ட்
இயக்கத்தின் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான நினைவாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.
ஒரு முதலமைச்சராகப் பத்தாண்டுகள் அதிகாரத்தில் இருந்தவர் பதவியை இழந்தபோது
பெரும் சொத்துகளுடன் வெளியேறாமல் எளிமையான வாழ்க்கை வாழ்ந்தார் என்ற செய்தி
மக்களிடம் நன்மதிப்பை உருவாக்குகிறது.
அதேபோல், ஒரு
கம்யூனிஸ்ட் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் தேநீர்க் கடையில் சாதாரண மக்களுடன் அமர்ந்து
தேநீர் அருந்துவது, ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் குடிசை வீட்டில் வாழ்வது போன்ற அனுபவங்களும்
மக்களுக்கும் கம்யூனிஸ்ட் பிரதிநிதிகளுக்கும் இடையிலான நெருக்கத்தை
வெளிப்படுத்துகின்றன.
ஆனால் இவற்றை மட்டும் கம்யூனிச அரசியலின் அளவுகோலாகக் கொள்ள முடியாது.
ஏனெனில் மார்க்சியம் என்பது தனிநபர் நல்லொழுக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட
தத்துவம் அல்ல. அது சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளம், உற்பத்தி உறவுகள், வர்க்க முரண்பாடுகள், அரசின் வர்க்கத் தன்மை ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்யும் விஞ்ஞான
உலகக் கண்ணோட்டமாகும்.
எனவே ஒரு கம்யூனிஸ்ட் எளிமையாக வாழ்கிறாரா என்பது முக்கியமான கேள்விதான்.
ஆனால் அதைவிட முக்கியமான கேள்வி:
- அவர் எந்த
வர்க்கத்தின் நலன்களுக்காக அரசியல் செய்கிறார்?
- முதலாளித்துவச்
சுரண்டலுக்கு எதிராக அவருடைய அரசியல் செயல்பாடு என்ன?
- தொழிலாளர்கள்,
விவசாயிகள் தங்களுடைய வர்க்க
நலன்களை உணர்ந்து போராடுவதற்கு அவர் எவ்வாறு பங்களிக்கிறார்?
- அதிகாரத்தில்
இருக்கும்போது எந்த வர்க்கத்தின் நலன்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கிறார்?
எளிமையான வாழ்க்கை கம்யூனிஸ்டின் ஒழுக்கப் பண்பாக
இருக்கலாம். ஆனால் வர்க்க விடுதலைக்கான அரசியல் செயல்பாடுதான் அவருடைய கம்யூனிஸ்ட்
தன்மையைத் தீர்மானிக்கும் அடிப்படை அளவுகோல்.
2. சு. வெங்கடேசனின் பதில்: சரியான வாதம் எது?
தவிர்க்கப்படும்
கேள்வி எது?
சு. வெங்கடேசன் தனது பதிவில் சில கருத்துகளை முன்வைக்கிறார்.
அவற்றைத் தனித்தனியாகப் பரிசீலிப்போம்.
முதல் வாதம்:
"அது என் காரும் இல்லை; எனக்கு இன்று வரை சொந்தக் கார் ஏதுமில்லை."
ஒரு பொதுவான அரசியல் விமர்சனத்திற்கு பதிலளிக்கும்போது உண்மைகளைச் சரிபார்க்க
வேண்டும் என்பது சரியான அணுகுமுறைதான்.
ஒருவர் காரில் பயணம் செய்தார் என்பதற்காக அந்தக் கார் அவருக்குச் சொந்தமானது
என்று முடிவு செய்துவிட முடியாது.
அது கட்சியின் காராகவோ, வேறு ஒருவருடைய வாகனமாகவோ அல்லது பயண ஏற்பாட்டிற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட
வாகனமாகவோ இருக்கலாம்.
எனவே சொந்தமில்லாத காரை அவருடைய சொத்தாகச் சித்தரிப்பது ஆதாரமற்ற தனிநபர்
தாக்குதலாக மாறக்கூடும்.
ஆனால் இங்கே இன்னொரு கேள்வி இருக்கிறது.
ஒரு கம்யூனிஸ்ட் பிரதிநிதி எந்தச் சொத்துகளைத் தனக்குச் சொந்தமாக
வைத்திருக்கிறார் என்பது மட்டும்தானா அவருடைய அரசியல் வாழ்க்கையை மதிப்பிடுவதற்கான
அளவுகோல்?
இல்லை.
அவர் பயன்படுத்தும் அதிகாரம், அரசியல் செல்வாக்கு, அரசு வழங்கும் வசதிகள், அவருடைய வாழ்க்கை முறைக்கும் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை
நிலைக்கும் இடையிலான தொடர்பு ஆகியவையும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்.
சொந்தக் கார் இல்லை என்ற பதில் ஒரு குறிப்பிட்ட குற்றச்சாட்டை மறுக்கலாம்.
ஆனால் அது ஒட்டுமொத்த அரசியல் விமர்சனத்திற்கும் பதிலாகிவிடாது.
இரண்டாவது வாதம்:
"முதல் வகுப்பில் பயணிப்பதால் ஒருவரின் கருத்து தவறாகிவிடாது;
ஸ்லீப்பர் வகுப்பில் பயணிப்பதால் ஒருவர் சொல்வது
சரியாகிவிடாது."
இந்த வாதத்தில் ஒரு பகுதி முற்றிலும் சரியானது.
ஒருவருடைய கருத்தின் அறிவியல் தன்மையை அவர் பயணம் செய்யும் ரயில் வகுப்பை
வைத்து மதிப்பிட முடியாது.
ஒருவர் ஏழ்மையாக வாழ்கிறார் என்பதற்காக அவருடைய அரசியல் கருத்து
சரியாகிவிடாது. அதேபோல் ஒருவர் வசதியான வாழ்க்கை வாழ்கிறார் என்பதற்காக அவருடைய
கருத்து தவறாகிவிடாது.
மார்க்சியம் ஒருவரின் கருத்தை அவருடைய வெளித்தோற்றத்தை வைத்து
மதிப்பிடுவதில்லை. அந்தக் கருத்தின் வர்க்க உள்ளடக்கம்,
அறிவியல் அடிப்படை, சமூக யதார்த்தத்துடனான பொருத்தம்,
நடைமுறை விளைவுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான்
மதிப்பிடுகிறது.
ஆனால் இங்கு கவனிக்க வேண்டிய வேறுபாடு ஒன்று இருக்கிறது.
கருத்தின் சரித்தன்மையைப் பயண வகுப்பு தீர்மானிக்காது
என்பது வேறு; ஒரு மக்கள் பிரதிநிதியின் வாழ்க்கை முறை அரசியல்
விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டது என்பது வேறு.
முதல் கருத்து சரியானது. இரண்டாவது கருத்து ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது.
3. எளிமை என்பது தனிநபரின் தோற்றமல்ல;
வர்க்க நிலைப்பாட்டின்
வெளிப்பாடாக இருக்க வேண்டும்!
மார்க்ஸ் தனது ஜெர்மன் சித்தாந்தம் நூலில் மனிதர்களின் சமூக வாழ்க்கையையும் சிந்தனைகளையும்
அவர்களுடைய பொருளாதார வாழ்க்கை நிலைமைகளோடு தொடர்புபடுத்தி ஆய்வு செய்கிறார்.
மனிதர்களின் சிந்தனைகள் வெறுமையில் உருவாவதில்லை. அவர்கள் வாழும் சமூக உறவுகள்,
உற்பத்தி முறைகள், பொருளாதார நிலைமைகள் ஆகியவற்றோடு அவை
தொடர்புபட்டிருக்கின்றன.
இந்த அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, ஒரு கம்யூனிஸ்ட் பிரதிநிதியின் எளிமை என்பது விலை குறைந்த
ஆடைகளை அணிவது, சாதாரண
வாகனத்தில் பயணம் செய்வது, குடிசை வீட்டில் வசிப்பது என்ற வெளிப்புற அடையாளங்களுடன் முடிந்துவிடுவதில்லை.
அவருடைய அரசியல் வாழ்க்கை முதலாளித்துவ வாழ்க்கை முறையின்
மதிப்பீடுகளிலிருந்து எவ்வளவு விலகி இருக்கிறது என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
முதலாளித்துவச் சமூகம் மனிதர்களின் வெற்றியைச் செல்வம்,
பதவி, அதிகாரம், நுகர்வுப் பொருட்கள், சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றின் மூலம் அளவிடுகிறது.
கம்யூனிச இயக்கம் இதற்கு மாற்றான வாழ்க்கை மதிப்பீடுகளை உருவாக்க வேண்டும்.
அதாவது:
- தனிநபர்
செல்வக் குவிப்புக்கு எதிரான அணுகுமுறை.
- அதிகாரத்தைச்
சுயநலத்திற்காகப் பயன்படுத்துவதற்கு எதிரான நிலைப்பாடு.
- மக்கள்
பணத்தைப் பொதுச் சொத்தாகக் கருதும் பொறுப்புணர்வு.
- தொழிலாளர்
வர்க்கத்தின் வாழ்க்கை நிலைமைகளோடு நெருக்கமான உறவு.
- தனிப்பட்ட
வசதிகளுக்கு மேலாகக் கூட்டுச் சமூக நலன்களுக்கு முன்னுரிமை.
- மக்களிடம்
பொறுப்புக் கூறும் அரசியல் நடைமுறை.
இதுவே கம்யூனிஸ்ட் ஒழுக்கத்தின் சமூக உள்ளடக்கமாக இருக்க வேண்டும்.
எனவே,
எளிமை என்பது ஒரு தனிநபரின் ஆடை அலங்காரத்தைப் பற்றிய
விவாதமல்ல. அது அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வர்க்க அரசியலோடு இணைக்கப்பட
வேண்டியதாகும்.
4. நாடாளுமன்றச் சலுகைகளும் கம்யூனிஸ்ட் அரசியல் ஒழுக்கமும்
சு. வெங்கடேசன் தனது ரயில் பயணம் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருக்கான பயண உரிமை
சார்ந்தது என்று குறிப்பிடுகிறார்.
நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு வழங்கப்படும் சட்டபூர்வமான பயண வசதிகளைப்
பயன்படுத்துவது தானாகவே தவறானது என்று கூற முடியாது.
அரசியல் பிரதிநிதிகள் தங்களுடைய பணிகளைச் செய்வதற்கு அரசு சில வசதிகளை
வழங்குகிறது.
ஆனால் மார்க்சியக் கேள்வி இதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை.
இந்த நாடாளுமன்றம் எந்தச் சமூக அமைப்பின் ஓர் அங்கமாக இருக்கிறது?
இந்த அரசின் வர்க்கத் தன்மை என்ன?
நாடாளுமன்றத்தில் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் பிரதிநிதியின் வரலாற்றுப்
பணி என்ன?
லெனின் தனது அரசும் புரட்சியும் நூலில் முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்கத் தன்மையை
விளக்குகிறார். அரசு என்பது வர்க்க முரண்பாடுகளுக்கு மேலே நிற்கும் நடுநிலையான
அமைப்பு அல்ல. அது குறிப்பிட்ட வர்க்க ஆதிக்கத்துடன் தொடர்புடைய அதிகார
அமைப்பாகும்.
அதேபோல், இடதுசாரிக்
கம்யூனிசம்: ஓர் இளம்பருவக் கோளாறு நூலில் நாடாளுமன்ற அமைப்புகளைப் புரட்சிகர இயக்கம் எவ்வாறு
அணுக வேண்டும் என்பதையும் விவாதிக்கிறார்.
இதிலிருந்து பெற வேண்டிய அரசியல் படிப்பினை:
நாடாளுமன்றத்தில் பங்கேற்பது மட்டும் ஒரு கம்யூனிஸ்டின் அரசியல்
பணியாகிவிடாது. அந்த மேடையைப் பயன்படுத்தி உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க உணர்வை
வளர்ப்பதும், அவர்களின்
போராட்டங்களை முன்னெடுப்பதும், முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்கத் தன்மையை அம்பலப்படுத்துவதும்
அவசியம்.
அதேபோல் நாடாளுமன்றச் சலுகைகளைப் பயன்படுத்துவது சட்டப்படி அனுமதிக்கப்பட்டதாக
இருந்தாலும், அவற்றைப்
பயன்படுத்துவதில் பொதுநலப் பொறுப்புணர்வும் கட்சி ஒழுக்கமும் இருக்க வேண்டும்.
சட்டபூர்வமான உரிமை என்பது அரசியல் ரீதியான
விமர்சனத்திலிருந்து விடுபடும் உரிமை அல்ல.
5. மார்க்சியக் கட்சியின் உறுப்பினர் தனிநபராக மட்டும்
வாழ்வதில்லை!
ஒரு சாதாரண முதலாளித்துவ அரசியல் கட்சியின் உறுப்பினருக்கும் ஒரு புரட்சிகர
கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினருக்கும் அடிப்படையான வேறுபாடு இருக்க வேண்டும்.
முதலாளித்துவ அரசியலில் தனிநபர் வளர்ச்சி, பதவி, தேர்தல் வெற்றி, அரசியல் செல்வாக்கு போன்றவை முக்கியமான இலக்குகளாக
மாறுகின்றன.
ஆனால் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினர் தனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும்
அரசியல் கடமையையும் முற்றிலும் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது.
லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? நூல் புரட்சிகர சித்தாந்தம், அரசியல் உணர்வு, அமைப்பு, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட கட்சிப் பணி ஆகியவற்றின் அவசியத்தை
எடுத்துரைக்கிறது.
ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதற்காக மட்டும் இயங்குவதில்லை.
அது தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வரலாற்றுப் பணியை நிறைவேற்றுவதற்கான அரசியல் அமைப்பாக
இருக்க வேண்டும்.
இதனால் ஒரு மக்கள் பிரதிநிதியிடம் எதிர்பார்க்கப்படுவது என்ன?
- கட்சியின்
வர்க்க அரசியல் நிலைப்பாட்டைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும்.
- தொழிலாளர்,
விவசாயி மக்களுடன்
உயிரோட்டமான தொடர்பு கொண்டிருக்க வேண்டும்.
- மக்களின்
போராட்டங்களிலிருந்து விலகி அதிகார மையங்களில் மட்டும் செயல்படக்கூடாது.
- கட்சியின்
அரசியல் மற்றும் அமைப்புக் கட்டுப்பாட்டிற்கு உட்பட்டிருக்க வேண்டும்.
- தனது
செயல்பாடுகள் குறித்து கட்சிக்கும் மக்களுக்கும் விளக்கம் அளிக்க வேண்டும்.
இதில் ஏதேனும் குறைபாடு இருக்குமானால் அது தனிநபரின் வாழ்க்கை முறை பற்றிய
விமர்சனத்தைத் தாண்டி கட்சியின் அரசியல் நடைமுறை பற்றிய விமர்சனமாக மாறுகிறது.
6. 'ஆடை பரிசோதகரின் தத்துவம் என்ன?'
– விமர்சனத்திற்குப்
பதிலா?
சு. வெங்கடேசன் தனது பதிவின் இறுதியில்:
"ஆடை பரிசோதகரின் தத்துவம் மற்றும் அரசியல் என்ன என்பது
எல்லாவற்றையும் விட முக்கியம்" என்று குறிப்பிடுகிறார்.
இதில் ஒரு முக்கியமான முரண்பாடு இருக்கிறது.
ஒருவர் முன்வைக்கும் விமர்சனத்தின் பின்னால் என்ன அரசியல் நோக்கம் இருக்கிறது
என்பதை ஆராய்வது அவசியம்தான்.
ஒரு மார்க்சியவாதி விமர்சனத்தின் வர்க்க உள்ளடக்கத்தையும் அதன் அரசியல்
நோக்கத்தையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
ஆனால் விமர்சனம் செய்பவரின் அரசியல் பின்னணியைக் கேள்விக்குட்படுத்துவதன்
மூலம் விமர்சனத்தின் உள்ளடக்கத்தைத் தவிர்த்துவிட முடியாது.
இது ஒரு வகையில் விவாதத்தை வேறு திசைக்குத் திருப்புவதாக அமைந்துவிடும்.
ஒருவர் முதலாளித்துவ அரசியலை ஆதரிப்பவராக இருந்தாலும்,
அவர் முன்வைக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட விமர்சனம் உண்மையாக
இருக்கலாம். அதேபோல் ஒருவர் கம்யூனிஸ்டாக இருந்தாலும் அவர் முன்வைக்கும் கருத்து
தவறாக இருக்கலாம்.
மார்க்சிய அணுகுமுறை நபரை வைத்து உண்மையைத் தீர்மானிப்பதில்லை.
மாவோ தனது முரண்பாடு பற்றி என்ற நூலில் முரண்பாடுகளை அவற்றின் தனித்தன்மையோடு ஆய்வு
செய்ய வேண்டிய அவசியத்தை விளக்குகிறார்.
எனவே இந்த விவாதத்தில் முதன்மையான கேள்வி:
விமர்சிப்பவர் யார் என்பது மட்டுமல்ல; அவர் முன்வைக்கும் விமர்சனத்தில் உண்மை இருக்கிறதா?
அந்த உண்மையின் சமூகப் பொருள் என்ன?
என்பதை ஆராய்வதே.
மார்க்சியம் விமர்சனத்தை எதிரியாகப் பார்ப்பதில்லை. உண்மையை
அறிந்துகொள்வதற்கான ஒரு வழிமுறையாகவே விமர்சனத்தை அணுகுகிறது.
7. தனிநபர் எளிமையைவிட முக்கியமானது கட்சியின் வர்க்கத் தன்மை!
இங்கேதான் இந்த விவாதம் இன்னும் ஆழமாக எடுத்துச் செல்லப்பட வேண்டும்.
ஒரு கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் மிகவும் எளிமையாக வாழலாம். அவருக்கு சொந்தமாகக் கார்
இல்லாமல் இருக்கலாம். சாதாரண வீட்டில் வசிக்கலாம். மிகவும் நேர்மையானவராகவும்
இருக்கலாம்.
ஆனால் அவர் சார்ந்திருக்கும் கட்சி எந்த வர்க்கத்தின் நலன்களுக்காக அரசியல்
செய்கிறது?
அந்தக் கட்சியின் அரசியல் திட்டம் உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியுடைமையைப்
பாதுகாக்கிறதா அல்லது அதனை மாற்றுவதற்கான போராட்டத்தை முன்னெடுக்கிறதா?
தொழிலாளர்களின் கூலி, வேலை நேரம், வேலைப்
பாதுகாப்பு, விவசாயிகளின்
நில உரிமை, சாதி
ஒடுக்குமுறை, வேலையின்மை,
வறுமை போன்ற பிரச்சினைகளில் அந்தக் கட்சியின் நடைமுறை என்ன?
அதிகாரத்தில் இருக்கும்போது முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளோடு அந்தக் கட்சி
எவ்வாறு உறவுகொள்கிறது?
இவைதான் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல் தன்மையை மதிப்பிடுவதற்கான
அடிப்படைக் கேள்விகள்.
ஒரு கட்சியின் தலைவர்கள் எளிமையாக வாழ்கிறார்கள் என்பதற்காக அந்தக் கட்சியின்
வர்க்க அரசியல் தானாகவே புரட்சிகரமானதாகிவிடாது.
அதேபோல் ஒரு தலைவரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை பற்றிய சர்ச்சையை வைத்து ஒட்டுமொத்த
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தையும் நிராகரிக்கவும் முடியாது.
இங்கே நாம் வேறுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டியது:
- தனிநபரின்
ஒழுக்கம்.
- கட்சியின்
அமைப்பு ஒழுக்கம்.
- கட்சியின்
வர்க்க அரசியல்.
- கட்சியின்
நடைமுறைச் செயல்பாடு.
- அரசின்
வர்க்கத் தன்மையோடு கட்சி கொண்டிருக்கும் உறவு.
இந்த ஐந்தையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தித்தான் மதிப்பிட வேண்டும்.
8. தேர்தல் பிரதிநிதித்துவமும் புரட்சிகர அரசியலும் ஒன்றல்ல!
இன்றைய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்கள் எதிர்கொள்ளும் முக்கியமான பிரச்சினைகளில் ஒன்று
தேர்தல் அரசியலுக்கும் புரட்சிகர வர்க்க அரசியலுக்கும் இடையிலான உறவாகும்.
தேர்தலில் வெற்றி பெறுவது ஒரு அரசியல் சாதனையாக இருக்கலாம். நாடாளுமன்றத்தில்
மக்களின் பிரச்சினைகளை எழுப்புவதும் அவசியமான பணியாக இருக்கலாம்.
ஆனால் தேர்தல் வெற்றியையே அரசியல் வளர்ச்சியின் அளவுகோலாக மாற்றிவிடும்போது,
கட்சியின் வர்க்கப் போராட்டப் பணி பின்னுக்குத் தள்ளப்படும்
அபாயம் உருவாகிறது.
தேர்தல் பிரதிநிதிகள் மக்கள் இயக்கங்களின் பிரதிநிதிகளாக இருப்பதற்குப் பதிலாக,
தேர்தல் அமைப்பின் பிரதிநிதிகளாக மாறும் நிலையும்
உருவாகலாம்.
லெனின் எச்சரித்த நாடாளுமன்றவாதம் மற்றும் சந்தர்ப்பவாதப் போக்குகளை இன்றைய
அரசியல் நடைமுறைகளோடு ஒப்பிட்டு ஆய்வு செய்ய வேண்டிய அவசியம் இங்கே இருக்கிறது.
ஒரு கம்யூனிஸ்ட் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நாடாளுமன்றத்தில் சிறப்பாகப் பேசலாம்.
மக்கள் பிரச்சினைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கலாம். இலக்கியம்,
பண்பாடு, சமூகப் பிரச்சினைகளில் பங்களிக்கலாம்.
ஆனால் அதனுடன் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சையான அரசியல் இயக்கத்தைக்
கட்டியமைக்கும் பணி இணைக்கப்படாவிட்டால், அந்தப் பிரதிநிதித்துவம் அதன் வரலாற்று வரம்புக்குள்
சுருங்கிவிடும்.
9. இறுதியாக நாம் எழுப்ப வேண்டிய கேள்விகள்
இந்த விவாதத்தை ஒரு தனிநபரின் கார், சட்டை, ரயில் பயணம் ஆகியவற்றோடு சுருக்கிவிடக்கூடாது.
அதேநேரத்தில் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் மக்கள் பிரதிநிதி என்பதற்காக அவருடைய வாழ்க்கை
முறையும் அரசியல் செயல்பாடுகளும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவை என்றும்
கருதக்கூடாது.
இந்த விவாதத்திலிருந்து பின்வரும் கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டும்.
- கம்யூனிஸ்ட்
பிரதிநிதிகளின் வாழ்க்கை முறை தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வாழ்க்கை நிலைமைகளோடு
எவ்வாறு தொடர்புபட்டிருக்கிறது?
- நாடாளுமன்றப்
பதவி கட்சியின் புரட்சிகர அரசியல் நோக்கங்களுக்கு எவ்வாறு பயன்படுகிறது?
- மக்கள்
பிரதிநிதிகள் பயன்படுத்தும் அரசு வசதிகளுக்கும் அவர்களுடைய அரசியல்
பொறுப்புணர்வுக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது?
- கட்சியின்
அரசியல் நடைமுறையில் தனிநபர் செல்வாக்கும் பதவி அரசியலும் வளர்ந்து வருகிறதா?
- கட்சியின்
உறுப்பினர்கள் தங்களுடைய அரசியல் செயல்பாடுகளையும் வாழ்க்கை முறையையும்
சுயவிமர்சனத்திற்கு உட்படுத்துகிறார்களா?
- தேர்தல்
வெற்றிகளுக்கு இணையாக தொழிலாளர், விவசாயி மக்களின் சுயேச்சையான வர்க்கப் போராட்டங்களும்
வளர்க்கப்படுகின்றனவா?
இவைதான் உண்மையான மார்க்சிய அரசியல் விவாதத்தை முன்னெடுக்கும் கேள்விகள்.
முடிவுரை: கம்யூனிஸ்டின் பெருமை அவர் வாழும் வாழ்க்கையில்
மட்டுமல்ல; அவர் நடத்தும் வர்க்கப் போராட்டத்தில் இருக்கிறது!
கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்களின் எளிமையான வாழ்க்கை பற்றிய வரலாற்று நினைவுகள் வெறும்
பழைய கதைகளாகக் கடந்து போகக்கூடாது. அவை இன்றைய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்கள் தங்களுடைய
அரசியல் ஒழுக்கத்தையும் நடைமுறையையும் சுயவிமர்சனத்திற்கு உட்படுத்துவதற்கான
வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
ஆனால் எளிமையை மட்டுமே கம்யூனிசத்தின் அடையாளமாக மாற்றுவதும் தவறு. எளிமையான
வாழ்க்கை வாழ்ந்துகொண்டே திருத்தல்வாத அரசியலை முன்னெடுக்க முடியும். அதேபோல்
தனிநபர் வசதிகளைப் பயன்படுத்துகிற ஒருவர் அவசியம் வர்க்க விரோதியாகிவிடுவதுமில்லை.
முக்கியமானது, அந்த வாழ்க்கை முறையின் சமூக உள்ளடக்கமும் அதன் அரசியல் நடைமுறையும்தான்.
மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ்,
லெனின் ஆகியோர் நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது தனிநபர்
ஒழுக்கத்தை மட்டும் அல்ல; முதலாளித்துவச் சமூக அமைப்பை அறிவியல் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்து,
அதை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர இயக்கத்தை உருவாக்குவதையே.
எனவே சு. வெங்கடேசனின் பதிவுக்கு எதிரான விமர்சனமும் அவருக்கு ஆதரவான
விளக்கமும் இரண்டுமே தனிநபர் தோற்றம் என்ற எல்லையைக் கடந்து அரசியல் உள்ளடக்கத்தை
நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.
ஒரு கம்யூனிஸ்டின் பெருமை அவர் எந்தக் காரில் வருகிறார்
என்பதில் இல்லை; எந்த வர்க்கத்தின் பக்கம் நிற்கிறார் என்பதில் இருக்கிறது.
அவர் அணியும் ஆடையில் இல்லை;
அவர் முன்னெடுக்கும்
அரசியலில் இருக்கிறது.
அவர் பயன்படுத்தும் பதவிச் சலுகைகளில் இல்லை;
அந்தப் பதவியை
உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்காக எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறார் என்பதில் இருக்கிறது.
தனது எளிமையைப் பற்றிப் பெருமை பேசுவதில் இல்லை; சுரண்டலற்ற சமூகத்தை உருவாக்குவதற்கான போராட்டத்தில் தனது வாழ்க்கையையே அர்ப்பணிப்பதில்தான் உண்மையான கம்யூனிஸ்ட் பெருமை அடங்கியிருக்கிறது!.
*********************************
இங்கே சில குறிப்புகள்:-
பாராளுமன்றவாதத்தின் வரம்பு
இன்றைய இடதுசாரி கட்சிகள் பலவும் பாராளுமன்றத் தேர்தல்களையும் ஆட்சியில்
பங்கேற்பையும் சோசலிசத்தை அடையும் முதன்மை வழியாக நம்புகின்றன. ஆனால்
மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையில், பாராளுமன்றம் என்பது முதலாளித்துவ அரசின் ஒரு அங்கமாகும்.
அது மக்களின் குரலை ஒலிக்கச் செய்யும் இடமாக இருந்தாலும்,
உண்மையான அதிகாரம் பெருந்தொழில் முதலாளிகள்,
நிதிச் சந்தைகள், அரசு நிர்வாக இயந்திரம், பாதுகாப்பு அமைப்புகள் ஆகியவற்றின் கைகளில் இருக்கிறது.
எனவே, பாராளுமன்றத்தில் இடம் பெறுவது தானே சோசலிசம் அல்ல. தேர்தலில் வெற்றி பெறுவது, அமைச்சர் பதவி பெறுவது, அரசு நிர்வாகத்தில் பங்கேற்பது ஆகியவை தானாகவே முதலாளித்துவ அரசை மாற்றிவிடாது. அரசு என்பது ஒரு நடுநிலை நிறுவனமல்ல; அது ஆளும் வர்க்கத்தின் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டும் அமைப்பாகும். லெனின், முதலாளித்துவ பாராளுமன்றம் வரலாற்று ரீதியாக வரம்புக்குட்பட்டது என்றும், தொழிலாளர் அதிகாரத்தின் வடிவமான சோவியத் அதிகாரத்துடன் ஒப்பிடும்போது அதன் பின்தங்கிய இயல்பையும் சுட்டிக்காட்டினார்.
இதன் பொருள், தேர்தல்களில் பங்கேற்கக் கூடாது என்பதல்ல. தேர்தல் ஒரு போராட்ட மேடையாக இருக்கலாம்; மக்களிடையே சோசலிசக் கொள்கையை விளக்கவும், அரசின் வர்க்க இயல்பை வெளிப்படுத்தவும், அமைப்பை வளர்க்கவும் பயன்படும். ஆனால் தேர்தலே இலக்காக மாறினால், புரட்சிகர அரசியல் சீர்திருத்தவாதமாக மாறிவிடும். சீர்திருத்தவாதம் என்பது, முதலாளித்துவ அரச அதிகாரத்தை கவிழ்க்காமல், அரசியலமைப்பு வழிகளில் படிப்படியாக சோசலிசத்தை அடையலாம் என்ற நம்பிக்கையாகும்.
சீர்திருத்தமும் புரட்சியும்
சீர்திருத்தங்கள் முக்கியமானவை. ஊதிய உயர்வு, வேலை பாதுகாப்பு, கல்வி, சுகாதாரம், நில உரிமை, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் உரிமைகள்,
பெண்களின் சமத்துவம், அடிப்படை சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்கான போராட்டங்கள்
தொழிலாளர்களின் உடனடி தேவைகளை நிறைவேற்றுகின்றன. அவை மக்களின் தன்னம்பிக்கையை
வளர்க்கவும், அமைப்புசார்
அனுபவத்தை உருவாக்கவும் உதவும்.
ஆனால் சீர்திருத்தம் இலக்காக மாறினால், அது முதலாளித்துவத்தை நிலைநாட்டும் வழியாகிவிடும். ஏனெனில் முதலாளித்துவம் தன் அடிப்படையான சுரண்டல் உறவை மாற்றாமல், சில இனிமையான திருத்தங்களை வழங்கி மக்களின் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியும். சீர்திருத்தவாதிகள் இந்தத் திருத்தங்களை இறுதி இலக்காக நிறுத்துகிறார்கள்.
ஊதிய உயர்வுக்கான போராட்டம் ஊதிய உயர்வில் முடியக்கூடாது. அது ஏன் ஊதிய உயர்வு
தேவை,
யார் லாபத்தை உருவாக்குகிறார்,
யார் அதை சுரண்டுகிறார், அரசு எந்த வர்க்கத்திற்கு சேவை செய்கிறது என்பதை
தொழிலாளர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அப்போது ஒரு பொருளாதாரப் போராட்டம் அரசியல்
போராட்டமாக உயரும்.
புரட்சிகர நடைமுறை என்றால் என்ன
பாரிஸ் கம்யூன், ரஷ்யப் புரட்சி, சீனப் புரட்சி போன்ற அனுபவங்கள், தொழிலாள வர்க்கமும் அதன் கூட்டாளிகளும் அரச அதிகாரத்தைக்
கைப்பற்றி, புதிய
சமூக அமைப்பை உருவாக்க முடியும் என்பதை வரலாற்று ரீதியாக நிரூபித்தன. ஆனால்
அவற்றின் குறிப்பிட்ட வடிவங்களை இன்று அப்படியே நகலெடுப்பது அல்ல
மார்க்சிய-லெனினிய நடைமுறை.
அவற்றிலிருந்து கற்க வேண்டியது என்னவென்றால்:
- தொழிலாள
வர்க்கம் தன் அரசியல் அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும்.
- அமைப்பு
மக்களின் அன்றாட போராட்டங்களுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும்.
- பொருளாதாரக்
கோரிக்கைகளை அரசியல் உணர்வாக மாற்ற வேண்டும்.
- தொழிலாளர்கள்,
விவசாயிகள்,
பெண்கள்,
தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள்,
பிற்படுத்தப்பட்ட பிரிவினர்
ஆகியோரின் கூட்டணியை உருவாக்க வேண்டும்.
- முதலாளித்துவ
அரசின் இயல்பை வெளிப்படுத்தி, தொழிலாள வர்க்க அதிகாரத்தின் தேவையை விளக்க வேண்டும்.
- தேர்தல்,
தொழிற்சங்கம்,
கல்வி,
சமூகப் போராட்டம் ஆகிய
அனைத்தையும் புரட்சிகர மாற்றத்தின் பணிகளாக ஒருங்கிணைக்க வேண்டும்.
லெனினின் அரசியல் பார்வையில், புரட்சிகரவாதியின் கடமை தொழிலாளர்களிடையே சென்று, கோட்பாட்டாளராக, பரப்புரையாளராக, அரசியல் விளக்கமருள்பவராக, அமைப்பாளராகச் செயல்படுவதாகும்.
நமது நாட்டுச் சூழல்
இந்தியாவில் புரட்சியை உருவாக்குவது என்பது, ரஷ்யா அல்லது சீனாவின் வரலாற்றை அப்படியே மீண்டும் கொண்டுவருவதல்ல. நமது நாட்டில் சமூக அமைப்பு,
உற்பத்தி உறவுகள்,
பழங்குடி மக்களின் நிலப்பறிப்பு,
பெண்களின் ஒடுக்குமுறை, மதச்சார்பு அரசியல், பேரளவிலான முறைசாரா தொழிலாளர்கள்,
குடியேற்றவாத வரலாறு, தேசிய அரசின் இயல்பு ஆகியவை தனித்தனி முக்கியத்துவம்
பெறுகின்றன.
எனவே,
புரட்சிகர நடைமுறை என்பது இந்த உண்மைகளை ஆய்வு செய்து,
அவற்றுக்கேற்ப அமைப்பு, பரப்புரை, கூட்டணி, போராட்ட வடிவங்களை உருவாக்குவதாகும். தொழிலாளர்களின்
போராட்டத்தை சாதி, பாலினம், நிலம்,
மொழி, மதம் ஆகிய ஒடுக்குமுறைகளுடன் இணைத்து புரிந்துகொள்ள
வேண்டும். அப்போது மட்டுமே ஒரு உண்மையான மக்கள் முன்னணி உருவாகும்.
முடிவுரை
இங்குள்ள பல இடதுசாரி கட்சிகளும், புரட்சி பேசும் குழுக்களும், முற்போக்கு இயக்கங்களும் தத்துவத்தை வெறும் பேச்சாகவோ,
அல்லது தேர்தல் அரசியலுக்கான அலங்காரமாகவோ
பயன்படுத்துகின்றன. சிலர் பாராளுமன்ற வழியே சோசலிசம் வரும் என நம்புகிறார்கள்;
சிலர் மக்களிலிருந்து தனித்து குறுங்குழுவாதத்தில்
மூழ்கியுள்ளனர்; மற்றும்
சிலர் சமூக மாற்றத்திற்கு பதிலாக தங்களுக்கான அரசியல் இடத்தைத் தேடுகிறார்கள்.
ஆனால் மார்க்சிய-லெனினிய நடைமுறை இவற்றில் எதுவும் அல்ல. அது கோட்பாட்டை நடைமுறையில் பயன்படுத்துவது; மக்களின் அனுபவத்திலிருந்து கற்று, அவர்களை அரசியல் சக்தியாக அமைப்பது; முதலாளித்துவ அரசின் அடிப்படையை வெளிப்படுத்தி, தொழிலாள வர்க்க அதிகாரத்திற்கான வழியை உருவாக்குவது. அதுவே உண்மையான சமூக மாற்றத்தின் தத்துவம்; அதுவே புரட்சிகர நடைமுறை.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.


