சீர்திருத்தவாதம் கம்யூனிசம் அல்ல-இவர்கள் கம்யூனிஸ்டுகளா?

இந்தக் கட்டுரை மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் ஒரு உண்மையான கம்யூனிஸ்ட் என்பவரை எவ்வாறு வரையறுக்க வேண்டும் என்பதை விளக்குகிறது. சமூகச் சீர்திருத்தவாதிகளான பெரியார் மற்றும் அம்பேத்கர் ஆகியோரின் சாதி ஒழிப்புப் பணிகளை அங்கீகரிக்கும் அதே வேளையில், அவர்கள் ஏன் கம்யூனிஸ்டுகள் அல்ல என்பதற்கான வர்க்க ரீதியான காரணங்களை இது முன்வைக்கிறது. வெறும் சமூக அநீதிக்கு எதிராகப் போராடுவது அல்லது சீர்திருத்தங்களைக் கோருவது மார்க்சியம் ஆகாது என்றும், முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை ஒழிப்பதே அதன் அடிப்படை என்றும் கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது. வர்க்கப் போராட்டம், பாட்டாளி வர்க்க அரசியல் அதிகாரம் மற்றும் அரசமைப்பை மாற்றியமைத்தல் போன்ற அளவுகோல்களைக் கொண்டு சீர்திருத்தவாதத்திற்கும் புரட்சிகர அரசியலுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை இது தெளிவுபடுத்துகிறது. இறுதியில், உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் உணர்வை உயர்த்தி, புரட்சிகர கட்சியின் மூலம் சமூக மாற்றத்தை உருவாக்குவதே கம்யூனிசத்தின் இலக்கு என்பதை இக்கட்டுரை சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஒரு காலத்தில் புரட்சிக்கான கட்சியால் அலங்கறித்துக் கொண்ட இந்த இரு குழுக்ககும் இன்று அம்பேத்கர் பெரியார் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் பொழுது இவர்களின் நடைமுறை என்னவாக இருக்கும் என்று நீங்களே புரிந்துக் கொள்ளவே இந்த பதிவு... 

ஒரு சமூகத்தில் சாதி ஒடுக்குமுறை, தீண்டாமை, பெண்கள் மீதான ஒடுக்குமுறை, மத மூடநம்பிக்கை, கல்வியின்மை, வறுமை, அரசியல் உரிமையின்மை போன்றவற்றுக்கு எதிராக ஒருவர் போராடுகிறார் என்பதால் மட்டும் அவரை கம்யூனிஸ்ட் என்று வரையறுக்க முடியாது.

அதேபோல், “சமத்துவம்”, “சுதந்திரம்”, “சகோதரத்துவம்”, “சோசலிசம்”, “பொதுவுடைமை” போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்துவதும் ஒருவரை மார்க்சிஸ்ட் அல்லது கம்யூனிஸ்ட் ஆக்குவதில்லை.

மார்க்சியத்தின் அடிப்படை கேள்வி:

எந்த வர்க்கத்தின் விடுதலை? எந்த வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரம்? எந்த உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றம்? எந்த அரசை மாற்றுவது? எந்த சமூக அமைப்பை நிறுவுவது?என்பதாகும்.

மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் கம்யூனிஸ்டுகளின் உடனடி அரசியல் நோக்கத்தை “பாட்டாளி வர்க்கத்தை ஒரு வர்க்கமாக அமைத்தல், முதலாளித்துவ மேலாதிக்கத்தைத் தூக்கியெறிதல், பாட்டாளி வர்க்கத்தால் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுதல்” என்ற திசையில் விளக்கினர்.

கம்யூனிஸ்ட் என்றால் யார்?

மார்க்சிய–லெனினிய அர்த்தத்தில் கம்யூனிஸ்ட் என்பது:

முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு சில சீர்திருத்தங்களை விரும்புபவர் அல்ல; பாட்டாளி வர்க்கத்தை ஒரு அரசியல் சக்தியாக அமைத்து, முதலாளித்துவ வர்க்க ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, உற்பத்திச் சாதனங்களின் முதலாளித்துவ தனியுடைமையை ஒழித்து, சோசலிச சமூக மாற்றத்திற்காகப் போராடுபவர்.

மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் Communist Manifesto கம்யூனிஸ்டுகளின் அரசியல் நோக்கத்தை பாட்டாளி வர்க்கத்தை ஒரு வர்க்கமாக அமைத்தல், முதலாளித்துவ மேலாதிக்கத்தைத் தூக்கியெறிதல், அரசியல் அதிகாரத்தை பாட்டாளி வர்க்கம் கைப்பற்றுதல் என்ற வரிசையில் முன்வைக்கிறது. 

மார்க்சியத்தின் மையம் — வர்க்கப் போராட்டம்

மார்க்சியத்தின் தனித்துவம் சமூக அநீதியை மட்டும் கண்டுபிடிப்பதில் இல்லை.

அது கேட்கிறது-இந்த அநீதியை எந்த உற்பத்தி உறவு உருவாக்குகிறது? அதை எந்த வர்க்கம் பாதுகாக்கிறது? அதை மாற்றும் சமூக சக்தி எது? அந்த மாற்றத்திற்கான அரசியல் அமைப்பு என்ன?

இதில்தான் சீர்திருத்தவாதத்துக்கும் மார்க்சியத்துக்கும் அடிப்படை வேறுபாடு வருகிறது.

சீர்திருத்தவாதம்-அநீதி → சட்ட மாற்றம் → சமூகச் சீர்திருத்தம் என்று செல்லக்கூடும்.

மார்க்சியம்- அநீதி → அதன் பொருளாதார அடித்தளம் → வர்க்க உறவு → வர்க்கப் போராட்டம் → அரசியல் அதிகாரம் → உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றம் என்று செல்கிறது..

அரசு பற்றிய கேள்வி-இது இன்னும் முக்கியமான வேறுபாடு.

மார்க்சிய–லெனினிய கோட்பாட்டில் அரசு வர்க்கங்களுக்கு மேலே நிற்கும் நடுநிலை அமைப்பு அல்ல.

லெனின் State and Revolution இல் அரசை வர்க்க ஆதிக்கத்துடன் தொடர்புடைய கட்டாய அமைப்பாக விளக்குகிறார். முதலாளித்துவ அரசை வெறுமனே கைப்பற்றி அதே இயந்திரத்தைப் பயன்படுத்துவது போதாது; பாட்டாளி வர்க்கம் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கும் பழைய அரச இயந்திரத்தை உடைப்பதற்கும் இடையிலான உறவை மார்க்சியப் புரட்சிக் கோட்பாடு வலியுறுத்துகிறது.

பெரியாரையும் இதே அளவுகோலில் பார்க்க வேண்டும்

பெரியாரின் சமூகப் பணியில்:

• சாதி எதிர்ப்பு
• சுயமரியாதை
• பகுத்தறிவு
• பெண்கள் விடுதலை
• பார்ப்பனிய எதிர்ப்பு
• சமூக சமத்துவம்
• சில காலகட்டங்களில் சமதர்ம/சோசலிச ஆதரவு

போன்ற அம்சங்கள் இருந்தன.

ஆனால் இவற்றை வைத்தே:

“பெரியார் கம்யூனிஸ்ட்”

என்று முடிவு செய்ய முடியாது.

மார்க்சிய அளவுகோல்:

அவர் பாட்டாளி வர்க்கத்தை ஒரு சுயாதீன அரசியல் வர்க்கமாக அமைத்தாரா?

முதலாளித்துவ அரசை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர அரசியல் திட்டம் வைத்திருந்தாரா?

முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை ஒழிப்பதை அரசியல் இலக்காக வைத்தாரா?

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி போன்ற புரட்சிகர வர்க்க அமைப்பை உருவாக்கினார் அல்லது ஆதரித்தாரா?

என்பதாக இருக்க வேண்டும்.

இந்தக் கேள்விகளில் அவருடைய அரசியல் பாதை மார்க்சிய–லெனினிய கட்சி அரசியலுடன் ஒன்றல்ல என்பதைத் தனித்தனியாக வரலாற்று ஆவணங்களின் மூலம் ஆய்வு செய்தாலே புரிந்துக் கொள்ள முடியும்.

“சாதி ஒழிப்பு” மற்றும் “வர்க்க ஒழிப்பு” — இரண்டையும் ஒன்றாக்கக் கூடாது

இங்கே மிக முக்கியமான கோட்பாட்டுப் புள்ளி உள்ளது.

சாதி ஒரு உண்மையான சமூக ஒடுக்குமுறை.அதை எதிர்ப்பது அவசியம்.

ஆனால்-சாதி ஒழிப்பு = முதலாளித்துவ ஒழிப்பு என்று கூற முடியாது.

மார்க்சிய அரசியலின் கேள்வி:

சாதி ஒடுக்குமுறையை வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து பிரித்து தனித்த சீர்திருத்தத் திட்டமாக்குவதா?

அல்லது:

சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தை உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க ஒற்றுமையுடனும், உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றத்துடனும் இணைப்பதா?

என்பதாகும்.

சீர்திருத்தவாதத்தின் அடிப்படை வரம்பு

சீர்திருத்தவாதத்தின் முக்கியமான வரம்பு:

அது அமைப்பின் சில விளைவுகளை மாற்றலாம்; ஆனால் அமைப்பின் வர்க்க அடித்தளத்தை மாற்றாமல் விடலாம்.

உதாரணமாக:

தொழிலாளருக்கு அதிக கூலி
ஆனால் → கூலி உழைப்பு தொடர்கிறது.

தலித்துக்கு பிரதிநிதித்துவம்
ஆனால் → நிலம் மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்களின் உரிமை மாற்றமில்லை.

பெண்ணுக்கு சட்ட உரிமை
ஆனால் → குடும்ப உழைப்பின் பொருளாதார அமைப்பு தொடர்கிறது.

ஏழைக்கு நலத்திட்டம்
ஆனால் → உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியுடைமை தொடர்கிறது.

இதனால் சீர்திருத்தம் மக்களின் வாழ்க்கையில் உண்மையான முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்; ஆனால் அது தானாகவே சோசலிசப் புரட்சியாக மாறாது.

லெனினின் முக்கியமான கவலை சீர்திருத்தம் கிடைப்பதல்ல.

சீர்திருத்தத்தை இறுதி அரசியல் இலக்காக மாற்றுவதுதான்.

தொழிலாளர் இயக்கம் வெறும் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகள் மற்றும் உடனடி சலுகைகளுக்குள் அடைக்கப்பட்டால், அது தொழிற்சங்க உணர்வைத் தாண்டிச் செல்லாமல் போகலாம் என்று What Is To Be Done? இல் லெனின் வாதிட்டார். தொழிலாளர்களின் அரசியல் உணர்வு சமூகத்தின் அனைத்து வர்க்கங்களையும் அரசியல் ரீதியாகப் புரிந்துகொள்ளும் நிலைக்கு உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்றார்.

லெனின் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் தன்னெழுச்சியான போராட்டம் பெரும்பாலும் தொழிற்சங்க உணர்வின் வரம்புக்குள் இருக்கக்கூடும்; விஞ்ஞான சோசலிச அரசியல் உணர்வை திட்டமிட்ட அரசியல் அமைப்பு கொண்டு வர வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.

எனவே:

மக்கள் போராட்டம்

• மார்க்சிய அறிவியல்
• புரட்சிகர கட்சி
• வர்க்க அரசியல்

= பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சிக்கான அரசியல் சக்தி

என்றுதான் லெனினிய அணுகுமுறை செல்கிறது.

“நான் மக்களுடன் இருக்கிறேன்.”

என்று கூறலாம்.

மார்க்சியம் கேட்கும் கேள்வி:

எந்த வர்க்கமாக மக்களை அமைக்கிறீர்கள்?

ஒருவர்:

“ஒடுக்கப்பட்ட அனைவரும் ஒன்றுபட வேண்டும்.”

என்று கூறலாம்.

மார்க்சியம் கேட்கும் கேள்வி:

ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்குள்ளேயுள்ள வர்க்க வேறுபாடுகளை எப்படி கையாள்கிறீர்கள்?

ஒருவர்:

“அரசு சமூக நீதியை வழங்க வேண்டும்.”

என்று கூறலாம்.

மார்க்சியம் கேட்கும் கேள்வி:

அரசின் வர்க்கத் தன்மையை எப்படி புரிந்துகொள்கிறீர்கள்?

ஒருவர்:

“சாதியை அழிப்போம்.”

என்று கூறலாம்.

மார்க்சியம் கேட்கும் கேள்வி:

சாதி ஒழிப்பு எந்த வர்க்கப் போராட்டத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது?

இதுவே மார்க்சியப் பரிசோதனை.

எனவே “கம்யூனிஸ்ட்” என்ற பெயருக்கான குறைந்தபட்ச அளவுகோல்

ஒருவரை மார்க்சிய–லெனினிய அர்த்தத்தில் கம்யூனிஸ்ட் என்று வரையறுப்பதற்கு குறைந்தபட்சம் பின்வரும் கேள்விகளைப் பார்க்க வேண்டும்:

① தத்துவம்

வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் மற்றும் இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதத்தை ஏற்கிறாரா?

② வர்க்கம்

சமூக மாற்றத்தின் மைய சக்தியாக வர்க்கப் போராட்டத்தை ஏற்கிறாரா?

③ முதலாளித்துவம்

முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை ஒழிப்பதை இலக்காகக் கொண்டுள்ளாரா?

④ பாட்டாளி வர்க்கம்

பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியல் பாத்திரத்தை ஏற்கிறாரா?

⑤ அரசு

அரசின் வர்க்கத் தன்மையைப் புரிந்துகொள்கிறாரா?

⑥ அரசியல் அதிகாரம்

பாட்டாளி வர்க்க அரசியல் அதிகாரத்தைப் புரட்சியின் மையப் பிரச்சினையாகக் காண்கிறாரா?

⑦ கட்சி

புரட்சிகர வர்க்கக் கட்சியின் அவசியத்தை ஏற்கிறாரா?

⑧ அமைப்பு

மக்கள் போராட்டத்தை நீண்டகால வர்க்க அமைப்பாக மாற்றுகிறாரா?

⑨ உற்பத்தி உறவுகள்

உற்பத்திச் சாதனங்களின் முதலாளித்துவ தனியுடைமை ஒழிப்பை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளாரா?

⑩ நடைமுறை

இந்தக் கோட்பாடுகள் அவரது அரசியல் நடைமுறையில் வெளிப்படுகின்றனவா?

இந்த பத்து அளவுகோல்களில் ஒருவர் எங்கு நிற்கிறார் என்பதைப் பார்த்தால்தான் “கம்யூனிஸ்ட்”, “சோசலிஸ்ட்”, “சீர்திருத்தவாதி”, “குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதி”, “சமூக சீர்திருத்தவாதி” போன்ற வகைப்பாடுகளைப் பற்றி அறிவியல் ரீதியாக விவாதிக்க முடியும்.

அதனால் அம்பேத்கர்–பெரியாரை எவ்வாறு வகைப்படுத்துவது? ஒரு கம்யூனிஸ்ட்கள் கம்யூனிச தத்துவ நடைமுறைகளை அறிந்திருந்தால் மட்டுமே அவை வகைப்படுத்த முடியும் ...

அம்பேத்கர் அல்லது பெரியார் கம்யூனிஸ்டுகள் அல்ல என்று கூறுவது அவர்களின் சமூகப் பங்களிப்புகளை மறுப்பதாகாது.

அதேபோல்,

அவர்கள் சாதி ஒழிப்பு, சுயமரியாதை, சமூக சமத்துவம் போன்றவற்றுக்காகப் போராடியதால் அவர்களை கம்யூனிஸ்டுகளாக மாற்றுவதும் மார்க்சியமல்ல.

மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் கேள்வி:

“முதலாளித்துவ அரசைச் சீர்திருத்துவதா, அல்லது பாட்டாளி வர்க்கத்தை ஒரு சுயாதீன புரட்சிகர அரசியல் சக்தியாக அமைத்து அரசியல் அதிகாரத்தை மாற்றுவதா?” என்பதாகிறது.

லெனினின் State and Revolution இல் மார்க்சிய அரசுக் கோட்பாட்டின் மையமாக இருப்பது இதுதான்: முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்க இயந்திரத்தை வெறுமனே சீர்திருத்துவதல்ல; பாட்டாளி வர்க்கம் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெற்று, சோசலிச மாற்றத்திற்கான புதிய அரசியல் அதிகாரத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

எனவே “சீர்திருத்தம் செய்தவர் கம்யூனிஸ்ட்” என்ற சமன்பாடு மார்க்சிய–லெனினிய கோட்பாட்டில் பொருந்தாது.

“மக்களிடம் சென்று, அவர்களுடைய உண்மையான போராட்டங்களில் பங்கேற்று, அந்தப் போராட்டங்களுக்குள் செயல்படும் பல்வேறு அரசியல் கருத்துகளையும் விமர்சன ரீதியாக எதிர்கொண்டு, அவற்றை மார்க்சிய வர்க்க அரசியலுடன் விமர்சிப்பது!!!என்பதே.

கம்யூனிச வகைப்பாட்டிற்கான கோட்பாட்டு வழிகாட்டி: பத்து அம்ச அளவுகோல்கள்

1. அறிமுகம்: கம்யூனிச வரையறையின் அரசியல் அவசியம்

அரசியல் களத்தில் 'கம்யூனிஸ்ட்' என்ற அடையாளம் இன்று மிகவும் தாராளமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால், ஒரு மார்க்சிய-லெனினிய தத்துவவியலாளரைப் பொறுத்தவரை, இந்த அடையாளத்தைத் துல்லியமாக வரையறுப்பது வெறும் சொல்விளக்கம் சார்ந்தது அல்ல; அது ஒரு மூலோபாயத் தேவையாகும். சமூக அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுப்பது, வறுமையை எதிர்ப்பது அல்லது சமத்துவத்தைப் பேசுவது மட்டுமே ஒருவரை கம்யூனிஸ்டாக மாற்றிவிடாது. இத்தகைய மேலோட்டமான பார்வைகள் பெரும்பாலும் தத்துவார்த்தத் தெளிவற்ற போராட்டங்களாகவே முடிகின்றன.

உண்மையான மார்க்சிய நடைமுறைக்கும், வெறும் சீர்திருத்தவாதத்திற்கும் இடையே ஒரு ஆழமான இடைவெளி உள்ளது. தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதல் இல்லாத போராட்டங்கள், அவை எவ்வளவு தீவிரமாக இருந்தாலும், இறுதியில் முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள்ளேயே சில சலுகைகளைப் பெற்றுத் தரும் 'சீர்திருத்தவாதமாகவோ' அல்லது 'குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகவாதமாகவோ' சுருங்கிவிடும் அபாயம் உண்டு. எனவே, ஒரு அமைப்பை அல்லது தனிநபரை கம்யூனிச ரீதியாக வகைப்படுத்த, மார்க்சியம் முன்வைக்கும் அறிவியல் ரீதியான அளவுகோல்களை நாம் கையாள வேண்டும்.

2. மார்க்சியத்தின் அடிப்படை வினாக்கள் மற்றும் வர்க்க விடுதலை

மார்க்சியத்தின் அடித்தளம் என்பது வெறும் உணர்ச்சிகரமான முழக்கங்களில் இல்லை; அது துல்லியமான அரசியல் வினாக்களில் ஊன்றப்பட்டுள்ளது. ஒரு கம்யூனிச இயக்கம் பின்வரும் நான்கு தூண்களை நோக்கித் தன் செயல்பாட்டை அமைக்க வேண்டும்:

1. எந்த வர்க்கத்தின் விடுதலை? - இது ஒட்டுமொத்தப் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் விடுதலையை நோக்கமாகக் கொண்டது.
2. எந்த வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரம்? - முதலாளித்துவ அதிகாரத்திற்குப் பதில் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் அதிகாரத்தை நிறுவுதல்.
3. எந்த உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றம்? - முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை ஒழித்து சோசலிச உற்பத்தி உறவுகளை உருவாக்குதல்.
4. எந்த சமூக அமைப்பு? - வர்க்கச் சுரண்டலற்ற சோசலிச மற்றும் கம்யூனிச சமூக அமைப்பை நோக்கிய பயணம்.

மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் முன்வைத்த "பாட்டாளி வர்க்கத்தை ஒரு வர்க்கமாக அமைத்தல்" மற்றும் "அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுதல்" ஆகிய நோக்கங்களே ஒரு புரட்சிகர இயக்கத்தின் திசைவழியைத் தீர்மானிக்கின்றன. இந்த அடிப்படை வினாக்களுக்குப் பதில் தேடாத எந்தவொரு இயக்கமும் மார்க்சிய வரையறைக்குள் வர இயலாது.

3. சீர்திருத்தவாதம் vs மார்க்சியம்: ஒரு கோட்பாட்டு ஒப்பீடு

சமூக அநீதிகளை அணுகும் முறையில் சீர்திருத்தவாதத்திற்கும் மார்க்சியத்திற்கும் இடையே உள்ள அடிப்படை வேறுபாடுகளைக் கீழ்க்கண்ட அட்டவணை தர்க்கரீதியாக விளக்குகிறது:

ஒப்பீட்டுப் புள்ளி	சீர்திருத்தவாதம் (Reformism)	மார்க்சியம் (Marxism)
பொருளாதார அடித்தளம்	அமைப்பின் விளைவுகளை மட்டும் மாற்ற முயல்கிறது.	உற்பத்தி உறவுகள் மற்றும் வர்க்க முரண்பாடுகளில் அநீதியின் பொருளாதார வேர்களைக் காண்கிறது.
வர்க்க உறவு	வர்க்கங்களுக்கு இடையே சமரசம் அல்லது பிரதிநிதித்துவத்தை நாடுகிறது.	வர்க்க உறவுகளின் வர்க்கப் பகைமையை அங்கீகரித்து, அதன் அடிப்படையையே மாற்றக் கோருகிறது.
வர்க்கப் போராட்டம்	சட்ட மற்றும் உடனடிச் சலுகைகளுக்கான போராட்டமாகச் சுருங்குகிறது.	அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கான புரட்சிகரப் போராட்டமாக முன்னெடுக்கிறது.
அரசியல் அதிகாரம்	நிலவும் அரசிடம் உரிமைகளைக் கோருகிறது.	பழைய அரசு இயந்திரத்தை உடைத்து புதிய பாட்டாளி வர்க்க அதிகாரத்தை நிறுவுகிறது.
உற்பத்தி உறவுகள்	தனியுடைமையைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு சில மாற்றங்களைச் செய்கிறது.	உற்பத்திச் சாதனங்களின் முதலாளித்துவ தனியுடைமையை ஒழிப்பதை இலக்காகக் கொண்டது.

சீர்திருத்தவாதத்தின் வரம்புகள் மிகவும் தெளிவானவை. கூலி உயர்வு, தலித் மக்களுக்கான பிரதிநிதித்துவம் அல்லது பெண்களுக்கான சட்ட உரிமைகள் போன்ற மாற்றங்கள் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம். ஆனால், "கூலி உழைப்பு" அல்லது "தனியுடைமை" போன்ற வர்க்க அடித்தளத்தைத் தகர்க்காதவரை, அவை தானாகவே சோசலிசப் புரட்சியாக மாறாது.

4. கம்யூனிச வகைப்பாட்டிற்கான பத்து அம்ச அளவுகோல்கள்

ஒரு அமைப்பை அறிவியல் ரீதியாக வகைப்படுத்தப் பயன்படும் பத்து அளவுகோல்கள் கீழே விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன:

1. தத்துவம்: வரலாற்று மற்றும் இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம்

மார்க்சியத்தின் உலகப் பார்வை என்பது வரலாற்று மற்றும் இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதமாகும். சமூக மாற்றங்கள் மனிதர்களின் எண்ணங்களால் ஏற்படுவதில்லை, மாறாக உற்பத்தி முறைகளின் மாற்றத்தால் ஏற்படுகின்றன என்ற தத்துவார்த்தப் புரிதலைக் கொண்டிருப்பதே ஒரு கம்யூனிஸ்டின் முதல் அடையாளம்.

2. வர்க்கம்: சமூக மாற்றத்தின் மைய சக்தியாக வர்க்கப் போராட்டம்

சமூக மாற்றத்தின் உந்துசக்தியாக வர்க்கப் போராட்டத்தை அங்கீகரிக்க வேண்டும். வர்க்கங்களுக்கு இடையே இணக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, வர்க்க முரண்பாடுகளைக் கூர்மைப்படுத்தி புரட்சியை நோக்கி நகர்த்துவதே கம்யூனிசப் பணியாகும்.

3. முதலாளித்துவம்: உற்பத்தி உறவுகளின் ஒழிப்பு

முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளைச் சீர்திருத்துவது கம்யூனிசமல்ல. மாறாக, உழைப்பைச் சுரண்டும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையை வேரோடு ஒழிப்பதையே ஒரு கம்யூனிச அமைப்பு இறுதி இலக்காகக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

4. பாட்டாளி வர்க்கம்: சுயாதீன அரசியல் பாத்திரம்

பாட்டாளி வர்க்கம் என்பது மற்ற வர்க்கங்களின் பின்னால் செல்லும் ஒரு கூட்டமல்ல. அது தனக்கென்று ஒரு சுயாதீனமான அரசியல் வேலைத்திட்டத்தைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். பாட்டாளி வர்க்கத்தை ஒரு தனித்துவமான அரசியல் சக்தியாக அணிதிரட்டுவதே கம்யூனிஸ்டுகளின் கடமையாகும்.

5. அரசு: வர்க்கத் தன்மையை உணர்தல்

அரசு என்பது நடுநிலையானது அல்ல; அது ஒடுக்கும் வர்க்கத்தின் கருவி என்பதை உணர வேண்டும். முதலாளித்துவ அரசு இயந்திரத்தைப் பாதுகாப்பது அல்லது அதற்கு முட்டுக் கொடுப்பது கம்யூனிசத்திற்கு எதிரானது.

6. அரசியல் அதிகாரம்: புரட்சியின் மையப் பிரச்சினை

அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதே புரட்சியின் முதன்மையான குறிக்கோள். வெறும் கோரிக்கைகளை முன்வைப்பதோடு நின்றுவிடாமல், அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கான தயாரிப்புகளைச் செய்வது கம்யூனிச வகைப்பாட்டின் முக்கிய அளவுகோலாகும்.

7. கட்சி: புரட்சிகர வர்க்க அமைப்பின் அவசியம்

விஞ்ஞான சோசலிச உணர்வைத் தொழிலாளர்களிடம் கொண்டு செல்லவும், புரட்சியை வழிநடத்தவும் ஒரு கம்யூனிச கட்சி அவசியம். கட்சி இல்லாத தன்னெழுச்சியான போராட்டங்கள் ஒருபோதும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற முடியாது.

8. அமைப்பு: நீண்டகால வர்க்க அமைப்பாக மாற்றுதல்

தற்காலிகப் போராட்டங்களை நீண்டகால வர்க்க அமைப்புகளாகவும், அரசியல் சக்தியாகவும் மாற்றும் திறனைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். வெறும் போராட்டக் குழுக்களாக மட்டுமே இருப்பது கம்யூனிசமாகாது.

9. உற்பத்தி உறவுகள்: தனியுடைமை ஒழிப்பு

உற்பத்திச் சாதனங்களின் மீதான தனிநபர் உரிமையை ஒழித்து, அவற்றைச் சமூகத்தின் பொதுச் சொத்தாக மாற்றுவதை (Common Ownership) இலக்காகக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

10. நடைமுறை: கோட்பாடு மற்றும் செயல்பாட்டின் இணைப்பு

மேற்கண்ட தத்துவார்த்தக் கோட்பாடுகள் வெறும் ஏடுகளில் மட்டும் இல்லாமல், ஒரு அமைப்பின் அன்றாட அரசியல் செயல்பாட்டிலும், அவர்கள் மக்களைத் திரட்டும் விதத்திலும் வெளிப்பட வேண்டும்.

5. நடைமுறைப் பயன்பாடு: பெரியார் மற்றும் அம்பேத்கர் குறித்த மார்க்சிய ஆய்வு

பெரியார் மற்றும் அம்பேத்கரின் சமூகப் பணிகள் இந்தியச் சூழலில் தனித்துவமானவை. சாதி எதிர்ப்பு, பகுத்தறிவு, தீண்டாமை ஒழிப்பு மற்றும் பெண் விடுதலை ஆகியவற்றில் அவர்கள் ஆற்றிய பங்களிப்பு அளப்பரியது. இருப்பினும், மேற்கூறிய பத்து அளவுகோல்களைக் கொண்டு ஆராயும்போது, அவர்களை 'கம்யூனிஸ்டுகள்' என்று வகைப்படுத்த முடியாது.

பெரியார் மற்றும் அம்பேத்கர் ஆகியோரின் அரசியல் தளம் என்பது 'சமூகச் சீர்திருத்தவாதம்' அல்லது 'குட்டி முதலாளித்துவ ஜனநாயகம்' (Petty-bourgeois democracy) என்ற வகைப்பாட்டிற்குள் வருகிறது. அவர்கள் சாதி ஒடுக்குமுறையை எதிர்த்த போதிலும், அந்த ஒடுக்குமுறையின் பொருளாதார அடித்தளமான முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை ஒழிப்பதையோ, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை நிறுவுவதையோ நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை.

"சாதி ஒழிப்பு = முதலாளித்துவ ஒழிப்பு" என்பது தவறான சமன்பாடாகும். சாதி ஒழிப்பு என்பது ஒரு முக்கியமான ஜனநாயகக் கடமை, ஆனால் அதுவே ஒரு வர்க்கப் புரட்சியாகிவிடாது. வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சமூகச் சீர்திருத்தங்கள், நிலவும் முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள்ளேயே சில சலுகைகளைப் பெற்றுத் தருவதுடன் நின்றுவிடுகின்றன.

6. லெனினிய அரசு மற்றும் புரட்சிக் கோட்பாடு

லெனினின் 'அரசும் புரட்சியும்' (State and Revolution) மற்றும் 'என்ன செய்ய வேண்டும்?' (What Is To Be Done?) ஆகிய நூல்கள் கம்யூனிச வகைப்பாட்டிற்கு மிக முக்கியமான தத்துவார்த்த அடிப்படையை வழங்குகின்றன.

லெனின் தெளிவாகக் குறிப்பிடுவது போல, அரசு என்பது வர்க்கங்களுக்கு மேலான அமைப்பல்ல. எனவே, பழைய முதலாளித்துவ அரசு இயந்திரத்தை அப்படியே கைப்பற்றிப் பயன்படுத்துவது சாத்தியமற்றது. புரட்சியின் மூலம் "அரச இயந்திரத்தை உடைத்தெறிவது" (Smashing the state machine) மற்றும் புதிய பாட்டாளி வர்க்க அதிகாரத்தை உருவாக்குவதே உண்மையான கம்யூனிசப் பாதையாகும்.

மேலும், தொழிலாளர் இயக்கத்தின் 'தன்னெழுச்சியான போராட்டங்கள்' பெரும்பாலும் 'தொழிற்சங்க உணர்வுக்குள்' (Trade union consciousness) மட்டுமே முடிந்துவிடும். விஞ்ஞான சோசலிச அரசியல் உணர்வை ஒரு திட்டமிட்ட புரட்சிகரக் கட்சி மட்டுமே தொழிலாளர்களிடம் கொண்டு செல்ல முடியும். இந்த உணர்வைப் பெற்றவர்களே கம்யூனிஸ்டுகள்.

7. முடிவுரை: மார்க்சியப் பரிசோதனையின் இறுதிச் சாரம்

ஒரு கம்யூனிஸ்ட் அல்லது கம்யூனிச அமைப்பிற்கான இறுதிப் பரிசோதனை (Marxist Test) என்பது அவர்கள் "மக்களுடன் இருக்கிறார்கள்" என்பதில் மட்டும் இல்லை; மாறாக "மக்களை எந்த வர்க்கமாக அணிதிரட்டுகிறார்கள்" என்பதில்தான் உள்ளது.

"ஒடுக்கப்பட்ட அனைவரும் ஒன்றுபட வேண்டும்" என்ற பொதுவான முழக்கத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் வர்க்க வேறுபாடுகளை மறைப்பது மார்க்சியமல்ல. மாறாக, சாதி, மத, இன அடையாளங்களைக் கடந்து, மக்களை ஒரு புரட்சிகரப் பாட்டாளி வர்க்கமாகத் திரட்டுவதே கம்யூனிசப் பணியாகும்.

முதலாளித்துவ அரசைச் சீர்திருத்திச் சமூக நீதியைப் பெறுவதா அல்லது புரட்சிகர அரசியல் சக்தியாக மாறி உற்பத்தி உறவுகளை வேரோடு மாற்றுவதா என்பதே கம்யூனிசத்திற்கும் சீர்திருத்தவாதத்திற்கும் இடையிலான இறுதிப் பிரிக்கும் கோடு. இந்தத் தெளிவே ஒரு புரட்சிகரக் கட்சியின் உண்மையான வெற்றியைக் தீர்மானிக்கிறது.

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• முந்தையப்பதிவை வாசிக்க இந்த இணைப்பில் செல்லவும் தோழர்களே
  
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

புரட்சிகரக் கோட்பாடும் சீர்திருத்தவாதப் பிரமைகளும்: ஒரு மார்க்சிய-லெனினிய விளக்கம்

இப்பாடப்பகுதிகள் மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாடுகளின்

அடிப்படையில், சீர்திருத்தவாதக் கருத்துக்களை விமர்சிப்பதன் அவசியத்தை ஆழமாக விளக்குகின்றன. பெரியார் மற்றும் அம்பேத்கரின் சித்தாந்தங்களை விமர்சிப்பது அவர்களைக் காயப்படுத்துவதற்காக அல்ல, மாறாக உழைக்கும் மக்களின் புரட்சிகர அரசியலை வர்க்கப் போராட்டத்துடன் இணைப்பதற்கே என்று இக்கட்டுரை வாதிடுகிறது. வெறும் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடுவது மட்டும்

போதாது என்றும், சரியான கோட்பாட்டுப் போராட்டம் இன்றி உண்மையான சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியாது என்றும் இங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது. மக்கள் மத்தியில் நிலவும் சீர்திருத்தவாத மாயைகளை அகற்றாமல், அவர்களிடையே கம்யூனிசக் கருத்துக்களை ஆழமாக விதைக்க முடியாது என்பதே இதன் மையக்கருத்தாகும். வரலாற்று ரீதியாக மார்க்ஸ் மற்றும் லெனின் கையாண்ட முறைகளை முன்வைத்து, தற்போதைய சமூகச் சூழலில் சித்தாந்தத் தெளிவு எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை இந்த ஆதாரங்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன. இறுதியில், மக்களின் உடனடிப் பிரச்சினைகளுக்காகப் போராடும் அதே வேளையில், அவர்களின் அரசியல் உணர்வை உயர்த்துவதே ஒரு கம்யூனிஸ்ட்டின் உண்மையான பணி என இது நிறுவுகிறது.

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

புரட்சிகரக் கோட்பாடும் சீர்திருத்தவாதப் பிரமைகளும்: ஒரு மார்க்சிய-லெனினிய விளக்கம்

தோழர் சந்திரசேகரன் எழுப்பியுள்ள கேள்விகள், மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது "நடைமுறைவாத" அக்கறை கொண்டதாகத் தோன்றினாலும், மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாட்டின் அடிப்படைகளை ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ளாததன் விளைவாகவே எழுந்துள்ளன. "அம்பேத்கரையும் பெரியாரையும் விமர்சிப்பதை விடுத்து, கட்சி கட்டுவதிலும் களப் போராட்டங்களிலும் இறங்கலாமே; சீர்திருத்தவாதக் கருத்துக்களைப் புறந்தள்ளிவிட்டுப் போகலாமே" என்ற வாதம், லெனினியம் கடுமையாக எதிர்த்து நின்ற "பொருளாதாரவாதம்" (Economism) மற்றும் "தூய நடைமுறைவாதத்தின்" அப்பட்டமான வெளிப்பாடாகும்.

---

கோட்பாட்டுப் போராட்டமே புரட்சிகரக் கட்சியின் அடித்தளம்

வி.இ. லெனின் தனது வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க "என்ன செய்ய வேண்டும்?" (What Is To Be Done?) நூலில் திட்டவட்டமாக விளக்குகிறார்:

"புரட்சிகரக் கோட்பாடு இன்றி புரட்சிகர இயக்கம் இருக்க முடியாது."

மேலும், எங்கெல்ஸை மேற்கோள் காட்டி லெனின் விளக்குவது போல, பாட்டாளி வர்க்கத்தின் வர்க்கப் போராட்டம் என்பது இரண்டு வடிவங்களில் அல்ல, மூன்று வடிவங்களில் நடைபெறுகிறது: பொருளாதாரப் போராட்டம், அரசியல் போராட்டம் மற்றும் கோட்பாட்டுப் போராட்டம் (Theoretical Struggle).

கோட்பாட்டுப் போராட்டத்தைக் கைவிட்டுவிட்டு அல்லது அதை இரண்டாம்பட்சமாகத் தள்ளிவிட்டு, வெறும் குழுக்களை இணைப்பதாலோ அல்லது அன்றாடப் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடுவதாலோ மட்டும் பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியை கட்டிவிட முடியாது. யார் நண்பன், யார் எதிரி, பாட்டாளி வர்க்கத்தின் உலகக் கண்ணோட்டம் என்ன என்பதை வரையறுக்காமல் உருவாக்கப்படும் எந்தவொரு "ஒற்றுமையும்" சந்தர்ப்பவாதத்தில் தான் முடியும். லெனின் கூறுவது போல்: "நாம் இணைவதற்கு முன்னால், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நம்மைத் திட்டவட்டமாகவும் தீர்க்கமாகவும் பிரித்துக் காட்டிக் கொள்ள வேண்டும் (Demarcation)."

---

மார்க்சின் வழிமுறை: சமரசமற்ற சித்தாந்தப் போர்

கார்ல் மார்க்ஸ் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் செய்த பணி என்ன? மூலதனத்தை எதிர்ப்பதற்கு முன்னதாகவே, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தலைமையை வழிநடத்த முயன்ற குட்டி முதலாளித்துவ, கற்பனாவாத, சீர்திருத்தவாதக் கருத்துக்களை அவர் தோலுரித்துக் காட்டினார்:

• புரூதோனின் குட்டி முதலாளித்துவக் கருத்துக்களுக்கு எதிராக "வறுமையின் தத்துவம்" (The Poverty of Philosophy) நூலை எழுதினார்.
  
  
• ஜெர்மன் தொழிலாளர் கட்சி சமரசத் திட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்ட போது, அதைத் தயவுதாட்சண்யமின்றி விமர்சித்து "கோத்தா திட்டத்தின் மீதான விமர்சனம்" (Critique of the Gotha Programme) எழுதினார்.
  
  
• பக்குனின், வெய்ட்லிங் போன்றோரின் தவறான திசைவழிக்கு எதிராக சர்வதேசத் தொழிலாளர் கழகத்தில் (First International) இடைவிடாத சித்தாந்தப் போராட்டத்தை நடத்தினார்.
  
  

அன்று மார்க்சைப் பார்த்து எவரும் "முதலாளித்துவத்தை எதிர்க்காமல் உடன் நிற்கும் சீர்திருத்தவாதிகளை ஏன் தாக்குகிறீர்கள்?" என்று கேட்டிருந்தால், அதற்கு மார்க்சின் பதில் ஒன்றாகத்தான் இருந்திருக்கும்: உழைக்கும் மக்களின் சிந்தனையில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் முதலாளித்துவக் கருத்துக்களை உடைக்காமல், அவர்களால் முதலாளித்துவத்தை வீழ்த்த முடியாது.

---

சீர்திருத்தவாதத்தை ஏன் "புறந்தள்ளிவிட்டு" போக முடியாது?

"சீர்திருத்தவாதிகளை ஒதுக்கிவிட்டுப் போங்களேன்" என்கிறார் தோழர். இது மார்க்சிய அணுகுமுறை அல்ல. தொழிலாளர் வர்க்கமும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும் வெற்றிடத்திலோ அல்லது தூய மார்க்சியச் சூழலிலோ வாழவில்லை. அவர்கள் முதலாளித்துவ அமைப்பின் நுகத்தடியின் கீழும், முதலாளித்துவக் கருத்தியலின் ஆதிக்கத்தின் கீழும் வாழ்கிறார்கள்.

• அம்பேத்கரியம் மற்றும் பெரியாரியம் ஆளும் வர்க்க அரசு இயந்திரத்தைத் தகர்ப்பதையோ, சொத்துடைமை அமைப்பை மாற்றுவதையோ நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. மாறாக, முதலாளித்துவ-நிலப்பிரபுத்துவக் கட்டமைப்பிற்குள்ளேயே சீர்திருத்தங்களையும் சலுகைகளையும் கோரின.
  
  
• லெனின் தெளிவுபடுத்துகிறார்: சீர்திருத்தவாதம் என்பது முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பிற்குள் பாட்டாளி வர்க்கத்தைச் சிறைவைக்கும் கருவி. முதலாளித்துவ அரசு அமைப்பைத் தூக்கியெறியாமல், அதன் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் மூலமே அல்லது வெறும் பண்பாட்டுத் தளத்தில் மட்டும் சீர்திருத்தம் கோருவது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஒரு தற்காலிக மாயையைத் தருமே தவிர நிரந்தர விடுதலையைத் தராது.
  
  

மக்களிடம் ஏற்கெனவே செல்வாக்கு செலுத்தும் ஒரு சீர்திருத்தவாத சித்தாந்தத்தை விமர்சித்து அம்பலப்படுத்தாமல், பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு கம்யூனிசக் கருத்துக்களை எடுத்துச் செல்லவே முடியாது. பழைய நச்சு நீரை வெளியேற்றாமல் புதிய நல்ல நீரை நிரப்ப முடியாது.

---

சாதி ஒழிப்பும் பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியும்

சாதி என்பது வெறும் சமூக-பண்பாட்டுப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; அது இந்திய நிலப்பிரபுத்துவ மற்றும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளுடன் பிணைந்துள்ள புறநிலை எதார்த்தம். சாதி அமைப்பை அதன் வேரான பொருளாதார, உற்பத்தி உறவுகளிலிருந்து பிரித்து, வெறும் தார்மீக அல்லது அடையாளப் பிரச்சினையாகச் சுருக்கும் எந்தவொரு கோட்பாடும் சாதியை ஒழிக்க முடியாது.

கம்யூனிஸ்ட்டுகள் அம்பேத்கர், பெரியாரைத் "தாக்க வேண்டும்" என்பதற்காக விமர்சிக்கவில்லை. மாறாக, அவர்களது கருத்துக்களின் வர்க்க வரம்புகளையும், முதலாளித்துவச் சீர்திருத்தவாதத் தன்மையையும் தொழிலாளி-விவசாயி வர்க்கத்திற்கு உணர்த்தி, அவர்களை புரட்சிகரப் பாதையில் அணிதிரட்டவே இத்தகைய விமர்சனங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

---

வறட்டுவாதம் பேசுவதும், மக்களோடு இணையாமல் இருப்பதும் கம்யூனிசத்திற்கு எதிரானது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால், "மக்களிடம் செல்வது" என்ற பெயரில் மார்க்சியத்தின் புரட்சிகரக் கூர்மையை இழந்து, மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்கு செலுத்தும் முதலாளித்துவச் சீர்திருத்தவாதக் கருத்துக்களுக்குப் பலியாவது சந்தர்ப்பவாதமாகும்.

புரட்சிகரக் கோட்பாட்டைத் தூய்மையாகப் பேணிப் பாதுகாப்பதும், சீர்திருத்தவாத மாயைகளைத் தகர்ப்பதும் களப்போராட்டத்திற்கு எதிரானவை அல்ல; மாறாக, உண்மையான பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியை நோக்கி மக்கள் திரளை வழிநடத்துவதற்கான முதல் நிபந்தனை அதுவே ஆகும்..

ஆக இன்னும் சில தேடல்....

“பெரியார், அம்பேத்கரை ஏன் தொடர்ந்து விமர்சிக்கிறீர்கள்? அவர்களை விட்டுவிட்டு அமைப்பு கட்டுங்கள்; மக்களிடம் செல்லுங்கள்; அவர்களின் வாழ்வியல் பிரச்சினைகளுக்காகப் போராடுங்கள்; மார்க்சியத்தை மக்களிடம் கொண்டு செல்லுங்கள்” என்ற விமர்சனம் முதலில் பார்க்கும்போது நடைமுறை சார்ந்ததாகத் தோன்றுகிறது.

ஆனால் இதில் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:

மக்களிடம் செல்வது என்றால், மக்கள் மத்தியில் ஏற்கனவே நிலவும் அரசியல் மற்றும் தத்துவக் கருத்துக்களை விமர்சிக்காமல் ஏற்றுக்கொள்வதா?

மார்க்சியம் அப்படிக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை.

மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் முதல் லெனின் வரை, மக்களின் நடைமுறைப் போராட்டத்திலிருந்து விலகிய தத்துவவாதத்தையும், அதே நேரத்தில் தன்னெழுச்சியான போராட்டத்தை மட்டும் போற்றும் அரசியலையும் இரண்டையும் விமர்சித்துள்ளனர்.

அதனால் இங்கு உண்மையான முரண்பாடு:

“பெரியார்–அம்பேத்கரை விமர்சிப்பதா, மக்களிடம் செல்வதா?”

என்பதல்ல.

மாறாக:

“மக்களிடம் சென்று, அவர்களுடைய உண்மையான போராட்டங்களில் பங்கேற்று, அந்தப் போராட்டங்களுக்குள் செயல்படும் பல்வேறு அரசியல் கருத்துகளையும் விமர்சன ரீதியாக எதிர்கொண்டு, அவற்றை மார்க்சிய வர்க்க அரசியலுடன் எவ்வாறு இணைப்பது?”என்பதே.

“மக்களிடம் செல்லுங்கள். அவர்களின் வாழ்வியல் பிரச்சினைகளுக்காகப் போராடுங்கள்.”

இதில் தவறு இல்லை.

மாறாக, இது மார்க்சிய அரசியலின் அவசியமான ஒரு பகுதி.

ஆனால் அடுத்த கேள்வி:

எந்த அரசியல் உணர்வுடன் மக்களிடம் செல்கிறோம்?

ஒருவர்:

“உங்கள் பிரச்சினை சாதி; அதற்கு சாதி அடிப்படையிலான தீர்வு தேவை.”

என்று கூறலாம்.

மற்றொருவர்:

“உங்கள் பிரச்சினை மதம்; மதத்தை அழித்தால் போதும்.”

என்று கூறலாம்.

மற்றொருவர்:

“உங்கள் பிரச்சினை முதலாளித்துவம்; வர்க்கப் போராட்டம் தேவை.”

என்று கூறலாம்.

இன்னொருவர்:

“சட்டத்தில் சில மாற்றங்கள் செய்தால் பிரச்சினை தீரும்.”

என்று கூறலாம்.

மக்கள் இவற்றை எல்லாம் சந்திக்கும் நிலையில்:

ஓரு கம்யூனிஸ்ட் அவற்றை விமர்சிக்கக் கூடாது என்று சொல்வது எந்த வகையான மார்க்சியம்?

“அவர்களின் கருத்துகள் உங்களுக்கு ஏற்புடையதல்ல என்றால் புறந்தள்ளிவிட்டு போங்கள்.”

என்று கூறப்படுகிறது.

ஆனால் அரசியல் கருத்துக்கள் புத்தக அலமாரியில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் பொருட்கள் அல்ல.

அவை:

• மக்களின் அரசியல் உணர்வில்,
• தேர்தல் அரசியலில்,
• சமூக இயக்கங்களில்,
• சாதி உறவுகளில்,
• தொழிலாளர் இயக்கங்களில்,
• மாணவர் இயக்கங்களில்,
• ஊடகங்களில்,
• அமைப்புகளில்

செயல்படுகின்றன.

எனவே ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்து மக்களிடம் செல்வாக்கு செலுத்தினால், அதை “நான் ஏற்கவில்லை; எனவே விட்டுவிடுகிறேன்” என்று கூறுவதால் அது மறைந்துவிடாது.

மார்க்சியத்தின் பணி:

அந்தக் கருத்து எந்த சமூக அடித்தளத்தில் உருவானது?
அது எந்த வர்க்க நலன்களை பிரதிபலிக்கிறது?
அதன் முற்போக்கான அம்சங்கள் என்ன?
அதன் வரம்புகள் என்ன?
அது மக்களின் போராட்டத்தை எந்தத் திசையில் அழைத்துச் செல்கிறது?

என்பதை ஆராய்வதாகும்.

மார்க்சியம் பிற கருத்துகளை விமர்சிக்காமல் உருவானதல்ல

மார்க்சியம் ஏற்கனவே இருந்த கருத்துகளை ஏற்றுக்கொண்டு உருவான தத்துவம் அல்ல.

மார்க்ஸ்:

• ஹெகலிய தத்துவத்தை விமர்சித்தார்;
• ஃபாயர்பாக்கை விமர்சித்தார்;
• ப்ரூதோனை விமர்சித்தார்;
• உட்டோப்பிய சோசலிஸ்டுகளை விமர்சித்தார்;
• முதலாளித்துவ அரசியல் பொருளாதாரத்தை விமர்சித்தார்;
• ஜெர்மன் சித்தாந்தத்தை விமர்சித்தார்.

“கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை” கூட வெறும் முதலாளித்துவத்தை விமர்சிக்கும் நூல் அல்ல; அக்காலத்தில் இருந்த பல்வேறு சோசலிசப் போக்குகளையும் வேறுபடுத்தி ஆராய்கிறது.

முக்கியமாக, மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் கம்யூனிஸ்டுகளின் தனித்துவத்தை விளக்கும்போது, அவர்கள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் பிற இயக்கங்களிலிருந்து தனியாகப் பிரிந்து நிற்கும் ஒரு சிறு பிரிவாக இருக்கவில்லை; ஆனால் முழு தொழிலாளர் இயக்கத்தின் பொதுவான வர்க்க நலனையும் அதன் வரலாற்றுப் பாதையையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளும் பகுதி என்று விளக்குகின்றனர்.

லெனின் “என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டபோது — முதலில் யாரை விமர்சித்தார்?

இதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம் லெனினின் “என்ன செய்ய வேண்டும்?” (What Is To Be Done?).

ரஷ்யாவில் தொழிலாளர் இயக்கம் வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தங்களில் ஈடுபட்டனர்.

பொருளாதாரப் போராட்டங்கள் நடந்தன.

மக்கள் இயக்கம் வளர்ந்தது.

அப்போது லெனின் என்ன செய்தார்?

“மக்கள் போராடுகிறார்கள்; எனவே அவர்களை விமர்சிக்க வேண்டாம்; அவர்களுடன் சேர்ந்து வேலை செய்யுங்கள்” என்று மட்டும் கூறவில்லை.

மாறாக, அந்த இயக்கத்திற்குள் இருந்த Economism / பொருளாதாரவாதத்தை கடுமையாக விமர்சித்தார்.

ஏன்?

ஏனெனில் தொழிலாளர்களின் போராட்டத்தை:-ஊதியம், வேலைநிலை, வேலை நேரம் போன்ற உடனடி பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்குள் மட்டுமே கட்டுப்படுத்துவது தொழிலாளர் இயக்கத்தின் அரசியல் திறனைச் சுருக்கிவிடும் என்று அவர் வாதிட்டார்.

லெனின், தன்னெழுச்சியான தொழிலாளர் எழுச்சி வேகமாக வளர்ந்தபோதிலும், புரட்சியாளர்களின் கோட்பாடு மற்றும் அமைப்பு அந்த இயக்கத்தின் பின்னால் தாமதமாக இருந்தது என்று எழுதினார்.

ஒரு கருத்தை அதன் பெயரால் அல்ல; அதன் தத்துவ அடித்தளத்தையும் சமூக விளைவையும் ஆய்வு செய்.

இன்று:

“பெரியார் மக்களுக்காகப் போராடினார்.”

“அம்பேத்கர் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்காகப் போராடினார்.”

என்பவை வரலாற்று ரீதியாக முக்கியமான கூற்றுகள்.

ஆனால் மார்க்சிய ஆய்வு அங்கே முடிவதில்லை.

அது அடுத்ததாகக் கேட்கும்:

அவர்களின் தீர்வின் தத்துவ அடிப்படை என்ன?

சமூக மாற்றத்தின் இயக்க சக்தி யார்?

அரசியல் அதிகாரம் யாரிடம் செல்ல வேண்டும்?

சொத்து மற்றும் உற்பத்தி உறவுகளில் என்ன மாற்றம் வேண்டும்?

அந்த மாற்றத்தை எவ்வாறு செயல்படுத்த வேண்டும்?

இதுவே மார்க்சிய ஆய்வு.

“மக்களிடம் செல்ல வேண்டும்” என்ற பெயரில்:

மக்களிடம் ஏற்கனவே பிரபலமான கருத்துகளை விமர்சிக்காமல் ஏற்றுக்கொள்வது

மார்க்சிய நடைமுறை அல்ல.

லெனின் இதற்கு “தன்னெழுச்சியை வணங்குதல்” என்ற பிரச்சினையை முன்வைத்தார்.

பின்னர் ஸ்டாலின் லெனினியத்தை விளக்கும்போது, தன்னெழுச்சியை அரசியல் வழிகாட்டுதலுக்கு மேலாக வைப்பது தொழிற்சங்க உணர்வின் எல்லைக்குள் இயக்கத்தை வைத்துவிடும் என்று வலியுறுத்தினார். (Marxists Archive)

எனவே:

மக்களிடம் செல் — ஆனால் மக்களின் பின்னால் இழுத்துச் செல்லப்படாதே.

மக்களின் போராட்டத்தில் பங்கேறு — ஆனால் அந்தப் போராட்டத்தின் தற்போதைய உணர்வையே இறுதி உண்மையாகக் கருதாதே.

இதுதான் லெனினியப் பாடம்.

பெரியார்–அம்பேத்கர் விமர்சனத்தின் உண்மையான நோக்கம் என்ன?

இங்கே ஒரு முக்கியமான சுயவிளக்கம் தேவை.

பெரியாரையும் அம்பேத்கரையும் விமர்சிப்பதன் நோக்கம்:

“நாங்கள் அவர்களை விட பெரியவர்கள்”

என்று நிரூபிப்பது அல்ல.

அது மார்க்சிய அணுகுமுறையே அல்ல.

அவர்களின் வரலாற்றுப் பங்களிப்பை மறுப்பதும் நோக்கம் அல்ல.

மாறாக:

பெரியாரிடம் இருந்து கேட்க வேண்டியது:

• சாதி எதிர்ப்பு ஏன் அவசியமானது?
• சுயமரியாதை ஏன் முக்கியமான சமூக உந்துசக்தியாக இருந்தது?
• மத அதிகாரம் சமூக உறவுகளில் என்ன பங்கு வகித்தது?
• ஆனால் சாதி ஒழிப்பு வர்க்க உறவுகளுடன் எவ்வாறு இணைக்கப்பட வேண்டும்?

அம்பேத்கரிடம் இருந்து கேட்க வேண்டியது:

• சாதி ஒரு சமூக அதிகார அமைப்பாக எவ்வாறு செயல்படுகிறது?
• பிரதிநிதித்துவம் ஏன் அவசியம்?
• அரசியல் ஜனநாயகத்திற்கு சமூக ஜனநாயகம் ஏன் தேவை?
• State Socialism பற்றிய அவரது முன்மொழிவின் வரம்புகள் என்ன?
• அரசியலமைப்பு ஜனநாயகத்தால் மட்டும் சமூக உற்பத்தி உறவுகளை மாற்ற முடியுமா?

இவை தாக்குதல் கேள்விகள் அல்ல; வரலாற்று-தத்துவ ஆய்வுக் கேள்விகள்.

மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் கம்யூனிஸ்டுகளின் தனித்துவத்தை விளக்கும்போது, அவர்கள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் உடனடி நோக்கங்களையும் தற்போதைய நலன்களையும் ஆதரிப்பதோடு, அந்தப் போராட்டத்தில் இயக்கத்தின் எதிர்காலப் பாதையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டும் என்று கூறுகிறார்கள்.

“பெரியார்–அம்பேத்கரை ஏன் விமர்சிக்கிறீர்கள்?” என்ற கேள்விக்கு:

ஏனெனில் மார்க்சியம் எந்த அரசியல் கருத்தையும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக வைக்கவில்லை.

“அவர்களின் கருத்து உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால் புறந்தள்ளிவிட்டு செல்லுங்கள்” என்றால்:

மக்கள் மத்தியில் அந்தக் கருத்துகள் செயல்படும் நிலையில் அவற்றை எவ்வாறு புறந்தள்ள முடியும்?

“மக்களிடம் செல்லுங்கள்” என்றால்:

நிச்சயமாகச் செல்ல வேண்டும். ஆனால் மக்களிடம் செல்லுதல் என்பது மக்களிடம் ஏற்கனவே இருக்கும் ஒவ்வொரு கருத்தையும் விமர்சனமின்றி ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.

“மக்களுடைய வாழ்வியல் பிரச்சினைகளுக்காகப் போராடுங்கள்” என்றால்:

ஆம். அதுவே மார்க்சிய நடைமுறையின் ஒரு அடிப்படை. ஆனால் அந்தப் போராட்டத்தை அதன் பொருளாதார, சமூக, அரசியல் வேர்களுடன் இணைப்பதும் மார்க்சியத்தின் கடமை.

மார்க்சிய விமர்சனத்தின் நோக்கம்:

பெரியாரை தோற்கடிப்பது அல்ல.

அம்பேத்கரை தோற்கடிப்பது அல்ல.

மக்களிடம் நம்மை பெரியவர்களாக நிரூபிப்பதும் அல்ல.

மாறாக:

மக்களின் விடுதலைக்கான பல்வேறு வரலாற்றுப் பாதைகளை அறிவியல் ரீதியாக ஆய்வு செய்து, அவற்றின் முற்போக்கான பங்களிப்புகளையும் வரம்புகளையும் கண்டறிந்து, இன்றைய வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு தேவையான அரசியல்-தத்துவப் படிப்பினைகளைப் பெறுவதே மார்க்சிய விமர்சனத்தின் நோக்கம்.

மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் கூறியபடி கம்யூனிஸ்டுகள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் உடனடி போராட்டங்களை விட்டு விலகுவதில்லை; அதே நேரத்தில் அந்தப் போராட்டத்தின் வரலாற்றுப் பாதையையும் அதன் இறுதி விளைவுகளையும் முன்னிறுத்துகிறார்கள். 

 

இங்கு கீழ் உள்ள விமர்சனதிற்கு பதிலே மேலே உள்ளவை...

Chandrasekharan S

தோழர் உங்களுக்கு மார்க்சியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைப்பு உருவாக்குவது..பிரிந்து கிடக்கும் குழுக்களை ஒரு புள்ளியில் ஒருங்கிணைப்பது. கட்சி கட்டுவது பற்றியும் அதன் செயல்தந்திரவழியை முன்வைப்பது ஆகியவற்றை விட முக்கியமானது அம்பேத்கர் பெரியாரை தாக்குவது என்ற செயலை தொடர்ந்து செய்கிறீர்கள். ஏன் என்ற கேள்வி.எழுகிறது.

பெரியாரும் அம்பேத்கரும் தங்கள் மக்களுக்கு தங்களால் இயன்ற பணிகளை தற்காலிக தீர்வாக முன் வைத்து செய்தார்கள். அவ்வளவுதான். அதனால் மக்களுக்கு சில தற்காலிக வாழ்வியல் முன்னேற்றம் கிடைத்ததா இல்லையா. இல்லை .மார்க்சியத்தை விட தங்கள் கருத்து மட்டுமே உயர்ந்தது என்று அவர்கள் சொன்னார்களா. இன்றைக்கு வறட்டுமார்க்சியவாதிகள் படித்து அதை வெளிப்படுத்தினால் போதும் மக்களிடம் செல்லாத நிலையில் இருப்பது சரியா. செயலின்று இருந்தால் எல்லாம் சரியாகப் போய்விடுமா. 100 ஆண்டுகள் போயின. இன்னும் எவ்வளவு ஆண்டுகள். எதனால். மக்களை நேசிக்கும் ..மார்க்சியத்தை மக்கள் போராட்டங்களுக்கு உரிய கருவியாக மாற்றுவதை யார் தடுத்தது. எந்த கம்யூனிஸ்ட் குழு பெரியார் அம்பேத்கர் கருத்துகளை மட்டுமே பின்பற்ற வேண்டும் என்று சொன்னார்கள். அப்படி எவராவது சொன்னாலும் ஒதுக்கி விடுங்களேன். உங்களுக்கு சீர்திருத்தவாதிகளின் கருத்துகள் ஏற்புடையது அல்லவெனில் அவற்றை புறந் தள்ளி போங்களேன். அதை விட்டுவிட்டு நீங்க அவர்களை விட பெரிய புரட்சியாளர்..மக்களுக்காக உழைக்கும் மாமனிதர் என்பது போல் தொடர்ந்து அவர்களை தாக்கி எழுதவேண்டிய அவசியத்தை உங்களுக்கு யார் தந்தது. அவர்கள் முதலாளித்துவ சீர்திருத்தவாதிகள் என்பதை உணர்ந்த கம்யூனிஸ்ட்டுகள், கம்யூனிஸ்ட் இயக்க செயல்பாடுகளில் வேகமாக ஈடுபடுவார்கள். மக்களுக்கு விளக்கி மார்க்சியக் கருத்துகளை ஊன்றி அவர்களோடு அவர்களின் வாழ்வியல் பிரச்சனைகளுக்கான போராடுவார்கள். நிரந்தர தீர்வுக்காக தங்களது பணியை அர்ப்பணிப்பர். இல்லை இவற்றை விட எனக்கு அம்பேத்கர் பெரியாரைப் பற்றி எழுவதுதான் பணி எனில் அதை தொடர்ந்து செய்யுங்கள். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு..ஏன் அனைத்து மக்களுக்கும் உங்க பிரச்சனைகள் எல்லாம் தீர்ந்துவிடும் . என்று சொல்லி எழுதிக்கொண்டே இருங்கள். புரட்சி மலர்ந்திடும்.

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• 
  
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.