இந்தப்பகுதி மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் மனித சமூகத்தின் கட்டமைப்பு, வர்க்கப் போராட்டம் மற்றும் பொருளாதார உறவுகளைப் பற்றி விரிவாக விளக்குகின்றன. ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளம் எவ்வாறு அதன் சட்டம், மதம் மற்றும் கலாச்சாரம் போன்ற மேல்கட்டுமானங்களைத் தீர்மானிக்கிறது என்பதை இந்த உரை தெளிவுபடுத்துகிறது. வரலாற்றின் வளர்ச்சிப் பாதையை ஐந்து கட்டங்களாகப் பிரித்துக் காட்டும் இக்கட்டுரை, உபரி மதிப்பு சுரண்டப்படுவதையும், அரசு என்பது ஆளும் வர்க்கத்தின் ஒடுக்குமுறை கருவியாக இருப்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. உழைக்கும் வர்க்கத்தை ஒற்றுமை அடையவிடாமல் தடுப்பதற்கும், சுரண்டலை நியாயப்படுத்துவதற்கும் மதம் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுவதை இது விமர்சிக்கிறது. இறுதியாக, உற்பத்திச் சாதனங்கள் ஒரு சிலரின் கைகளில் முடங்காமல் அவை சமூகத்தின் பொதுச் சொத்தாக மாறும்போது மட்டுமே உண்மையான சமத்துவம் மலரும் என்று இந்த ஆதாரங்கள் வலியுறுத்துகின்றன. இது தனிமனித உழைப்பைச் சமூக நலனோடு இணைக்கும் ஒரு புரட்சிகரமான மாற்றத்திற்கான தீர்வை முன்வைக்கிறது.மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாடுகள், ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் மதத்தின் அரசியல் பயன்பாடு ஆகியவற்றை ஒன்றிணைத்து ஒரு விரிவான காணொளியை (Video Overview) உருவாக்கும் பணியைத் தொடங்கியுள்ளேன். இந்தக் காணொளி விரைவில் தயாராகிவிடும், அதற்கிடையில் உங்கள் கேள்வியின் சாராம்சத்தை இங்கு விரிவாகக் காண்போம்.
மனித சமூகம் என்பது
இதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு மார்க்சிய-லெனினிய அடிப்படையில் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு முயற்சி இதோ:
மனித சமூகத்தின் இயக்கவியல் அதாவது வரலாற்று பொருள்முதல்வாத மார்க்சிய - லெனினிய ஆய்வு என்பது:- மனிதன் ஒரு சமூகப் பிராணி. அவன் உயிர்வாழ்வதற்குத் தேவையான அடிப்படைத் தேவைகளை உற்பத்தி செய்யும்போது, பிற மனிதர்களுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட உறவில் பிணைக்கப்படுகிறான். இந்த உறவுகளின் மொத்த வடிவமே சமூகத்தின் பொருளாதார அமைப்பாகும்.
1. அடித்தளமும் மேல்கட்டுமானமும் (Base and Superstructure)
மார்க்சியம் சமூகத்தை இரண்டு முக்கியப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கிறது:
பொருளாதார அடித்தளம் (Base):- சமூகத்தின் உற்பத்தி சக்திகளும் (கருவிகள், மனித உழைப்பு, தொழில்நுட்பம்), உற்பத்தி உறவுகளும் (யார் உழைக்கிறார்கள், யார் நிர்வகிக்கிறார்கள்/உரிமையாளராக இருக்கிறார்கள்) இதில் அடங்கும்.
மேல்கட்டுமானம் (Superstructure):- இந்த அடித்தளத்தின் மீதுதான் சட்டம், அரசியல், மதம், கலாச்சாரம், குடும்ப அமைப்பு மற்றும் கல்வி ஆகியவை அமைகின்றன.
அடித்தளம் மாறும்போது, அதாவது உற்பத்தி முறை மாறும்போது (எடுத்துக்காட்டாக: விவசாயத்திலிருந்து தொழிற்சாலை உற்பத்திக்கு மாறும்போது), மேல்கட்டுமானமான குடும்ப அமைப்பும், சட்டங்களும் மாறுகின்றன.
2. வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் (Historical Materialism)
மனித சமூகம் ஒரே நிலையில் இருப்பதில்லை. அது வளர்ச்சியடைந்து கொண்டே இருக்கிறது. இந்த வளர்ச்சியை மார்க்சியம் ஐந்து கட்டங்களாக விளக்குகிறது:
| கட்டம் | உற்பத்தி முறை | சமூக நிலை |
|---|---|---|
| **ஆதிப் பொதுவுடைமை** | வேட்டையாடுதல், சேகரித்தல் | சொத்து கிடையாது, அனைவரும் சமம். |
| **அடிமை முறை** | விவசாயம் (ஆரம்ப நிலை) | அடிமை - எஜமான் (முதல் வர்க்கப் பிரிவு). |
| **நிலப்பிரபுத்துவம்** | நிலம் சார்ந்த உற்பத்தி | நிலப்பிரபு - பண்ணையடிமை. |
| **முதலாளித்துவம்** | இயந்திரத் தொழில் | முதலாளி (நிர்வாகம்/மூலதனம்) - தொழிலாளி (உழைப்பு). |
| **சோசலிசம்/பொதுவுடைமை** | கூட்டு உற்பத்தி | வர்க்கமற்ற சமூகம், உழைப்பிற்கேற்ற பலன். |
3. உழைப்பும் சுரண்டலும்: ஏன் சிலர் உழைக்கிறார்கள், சிலர் நிர்வகிக்கிறார்கள்?
இன்றைய முதலாளித்துவ சமூகத்தில், குறிப்பாக ஒரு பிரிவினர் உழைக்கின்றனர், மற்றொரு பிரிவினர் நிர்வாகம் அல்லது உரிமையாளர்களாக இருக்கின்றனர்.
மார்க்சியத்தின் படி, உற்பத்திச் சாதனங்கள் (நிலம், தொழிற்சாலை, இயந்திரங்கள்) யாரிடம் இருக்கிறதோ, அவர்களே சமூகத்தை ஆள்கிறார்கள். தொழிலாளி தனது உழைப்பை மட்டுமே விற்கிறான். அவன் உருவாக்கும் மதிப்பில் ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே அவனுக்குச் சம்பளமாக (பொருளியல் தேவையாக) கிடைக்கிறது. மீதமுள்ள பெரும் பகுதி "உபரி மதிப்பு" (Surplus Value) என்ற பெயரில் முதலாளியால் லாபமாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. இதுவே சுரண்டலின் அடிப்படை.
4. குடும்பம் மற்றும் சமூகப் பராமரிப்பு
குடும்பம், குழந்தைகள் மற்றும் அவர்களைப் பராமரிப்பதற்கான அவசியம் என்பது மார்க்சியத்தில் "உழைப்புச் சக்தியின் மறுஉற்பத்தி" (Reproduction of Labour Power) என்று அழைக்கப்படுகிறது.
ஒரு தொழிலாளி நாளை மீண்டும் வேலைக்கு வர வேண்டுமானால், அவனுக்கு உணவு, ஓய்வு மற்றும் அவனைப் போன்ற எதிர்காலத் தொழிலாளர்களை (குழந்தைகளை) உருவாக்க ஒரு குடும்பம் தேவைப்படுகிறது. முதலாளித்துவ சமூகம் குடும்பத்தை ஒரு தனிப்பட்ட அலகாகப் பார்த்தாலும், அது உண்மையில் பொருளாதாரச் சக்கரத்தைச் சுழற்றத் தேவையான ஒரு கருவியாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது.
5. லெனினியத்தின் பங்களிப்பு: அரசு மற்றும் அதிகார அமைப்பு
லெனின் இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென்றார். "அரசு" என்பது ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை ஒடுக்குவதற்கான கருவி என்று அவர் விளக்கினார்.
சமூகத்தில் பொருளாதார வசதி படைத்தவர்கள், தங்கள் நலனைப் பாதுகாக்கச் சட்டங்களையும், காவல்துறையையும், அதிகார வர்க்கத்தையும் (நிர்வாகம்) உருவாக்குகிறார்கள்.
மனித வாழ்வின் அடிப்படைத் தேவைகளான உணவு, உடை, இருப்பிடம் ஆகியவை தனிமனித முயற்சியால் மட்டும் கிடைப்பதில்லை; அவை சமூக உழைப்பின் மூலமே கிடைக்கின்றன. ஆனால், அந்த உழைப்பின் பலன் சமூகத்தில் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதில்லை.
யார் உழைக்கிறார்கள், அந்த உழைப்பை யார் நிர்வகித்து அதன் பலனை அடைகிறார்கள் என்ற கேள்வியே மார்க்சிய-லெனினியத்தின் மையம். இந்த வர்க்கப் போராட்டமே சமூக மாற்றத்திற்கான உந்துசக்தி. மனிதன் தன் குடும்பத்தையும் குழந்தைகளையும் கண்ணியமாகப் பராமரிக்க வேண்டுமானால், பொருளாதாரம் ஒரு சிலரின் கைகளில் இருப்பதை மாற்றி, அது ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் பொதுச் சொத்தாக மாற வேண்டும் என்பதே மார்க்சிய லெனினியத் தீர்வு.
சமூக உழைப்பும் தனிமனித நுகர்வும்
சமூக உழைப்பும் தனிமனித நுகர்வும்:- ஒரு மனிதன் உண்ணும் உணவு என்பது ஒரு விவசாயியின் உழைப்பு மட்டுமல்ல; அது விதையை உருவாக்கியவர், உரம் தயாரித்தவர், போக்குவரத்து தொழிலாளி என ஒரு சமூகச் சங்கிலியின் உழைப்பு.
முரண்பாடு: உழைப்பு என்பது "சமூகமயமாக" (Socialized Labor) இருக்கிறது. ஆனால், அந்த உழைப்பின் மூலம் கிடைக்கும் லாபம் மட்டும் "தனிச்சொத்தாக" (Private Appropriation) ஒரு சில முதலாளிகளிடம் போய் சேருகிறது. இதுவே அனைத்துப் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கும் அடிப்படை.
2. வர்க்கப் போராட்டம்: மாற்றத்தின் இயந்திரம்
வரலாறு நெடுகிலும் சமூகம் இரண்டு பிரிவுகளாகவே இருந்து வந்துள்ளது:
உழைக்கும் வர்க்கம் (Proletariat): தங்களிடம் உழைப்பைத் தவிர வேறு ஏதும் இல்லாதவர்கள்.
உடைமை வர்க்கம் (Bourgeoisie): நிலம், தொழிற்சாலை, இயந்திரங்கள் போன்ற "உற்பத்திச் சாதனங்களை" தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பவர்கள்.
முதலாளித்துவ அமைப்பில், உழைப்பவருக்குக் கிடைப்பது வெறும் உயிர்வாழத் தேவையான கூலி மட்டுமே. ஆனால், அவர் உருவாக்கும் "உபரி மதிப்பு" (Surplus Value) முதலாளியின் லாபமாக மாறுகிறது. இந்தச் சுரண்டலை எதிர்த்து உழைக்கும் வர்க்கம் போராடும்போதுதான் சமூகத்தில் புரட்சிகரமான மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன.
3. அரசு என்பது யாருக்கானது?
லெனின் "அரசு" (State) என்பதைப் பற்றி மிக முக்கியமாக விளக்குகிறார். ஒரு நாட்டில் உள்ள சட்டம், காவல்துறை, ராணுவம் ஆகியவை நடுநிலையானவை அல்ல. அவை எந்த வர்க்கம் அதிகாரத்தில் இருக்கிறதோ (பொருளாதார பலம் யாரிடம் இருக்கிறதோ), அவர்களின் நலனைப் பாதுகாப்பதற்கான கருவிகளாகவே செயல்படுகின்றன. எனவே, உழைக்கும் வர்க்கம் உண்மையான விடுதலையை அடைய வேண்டுமானால், இந்த அதிகார அமைப்பில் மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும்.
4. தீர்வாக பொதுவுடைமை (Socialization of Economy)
பொருளாதாரம் ஒரு சிலரின் கைகளில் இருப்பதை மாற்றி, அதைச் சமூகத்தின் பொதுச் சொத்தாக மாற்றுவது என்றால் என்ன?
திட்டமிட்ட பொருளாதாரம்: லாபத்திற்காக உற்பத்தி செய்வதை நிறுத்திவிட்டு, மக்களின் தேவைக்காக (உணவு, கல்வி,த் மரு
துவம்) உற்பத்தி செய்தல்.
சுரண்டலற்ற சமூகம்: ஒரு மனிதன் இன்னொரு மனிதனைத் தனது லாபத்திற்காகப் பயன்படுத்தும் நிலை ஒழிக்கப்படும்.
குடும்பப் பாதுகாப்பு: கல்வி, சுகாதாரம், இருப்பிடம் போன்றவற்றை அரசு (சமூகம்) பொறுப்பேற்றுக்கொள்ளும் போது, ஒரு தந்தை அல்லது தாய் தன் குழந்தையைப் பராமரிக்கப் பொருளாதாரத்திற்காகக் கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இருக்காது.
சுருக்கமாகச் சொன்னால்:
தனிமனிதனின் உழைப்பு என்பது கடலில் கலக்கும் துளி போன்றது. அந்த கடல் (பொருளாதாரம்) அனைவருக்கும் சொந்தமானதாக இருக்கும்போதுதான், ஒவ்வொரு துளிக்கும் (மனிதனுக்கும்) அங்கீகாரம் கிடைக்கும். இதுவே மார்க்சிய-லெனினியம் முன்வைக்கும் சமத்துவப் பாதை.
மேலும் இன்று மக்களின் வாழ்வியலுக்கு தேவையில்லாத மதமும் அதன் அடிப்படையில் சமூகத்தில் நிலவும் பிற்போக்கு சிந்தனைகளையும் புரிந்துக் கொள்ள முயலுவோம்
மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில், ஏகாதிபத்திய காலகட்டத்தில் மதம் ஏன் இவ்வளவு வலுவாகக் கோலோச்சுகிறது என்பதைப் பின்வரும் காரணிகளின் அடிப்படையில் விரிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்:
1. "மக்களின் அபின்" – ஒரு சமூகப் பாதுகாப்புத் திரை
மார்க்ஸ் மதத்தை "மக்களின் அபின்" என்று அழைத்தார். ஏகாதிபத்திய காலகட்டத்தில், சுரண்டல் அதன் உச்சகட்டத்தை எட்டுகிறது. உழைக்கும் மக்கள் எதிர்கொள்ளும் சொல்லொணாத் துயரங்கள், வறுமை மற்றும் பாதுகாப்பற்ற சூழல் ஆகியவற்றிலிருந்து தற்காலிகத் தப்பித்தலாக மதம் அமைகிறது.
வாழ்வின் அவலங்களுக்கு இவ்வுலகில் தீர்வு காண முடியாது என்று கருதும் மக்கள், "மறுவுலகில்" கிடைக்கும் அமைதிக்காக மதத்தைச் சரணடைகிறார்கள்.
ஏகாதிபத்தியவாதிகள் இந்த மனநிலையைப் பயன்படுத்தி, மக்களின் புரட்சிகரமான ஆவேசத்தைத் திசைதிருப்புகின்றனர்.
2. மேல்கட்டுமானத்தின் ஒரு கருவி (Superstructure)
மேலே குறிப்பிட்டது போல, பொருளாதார அடித்தளத்தைப் (Base) பாதுகாக்க மேல்கட்டுமானம் (Superstructure) உதவுகிறது.
ஏகாதிபத்தியம் என்பது முற்றிய கட்ட முதலாளித்துவம். இதில் நிதி மூலதனம் (Finance Capital) ஒட்டுமொத்த உலகையும் ஆளுகிறது.
இந்தச் சுரண்டலை நியாயப்படுத்த ஏகாதிபத்தியவாதிகள் மத நிறுவனங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர். "ஏழ்மை என்பது கடவுளால் கொடுக்கப்பட்டது" அல்லது "தலைவிதி" என்ற போதனைகள் மூலம், மக்கள் தங்களைச் சுரண்டும் முதலாளித்துவ வர்க்கத்திற்கு எதிராகக் கேள்வி கேட்காமல் இருக்கச் செய்யப்படுகிறார்கள்.
3. பிளவுபடுத்தி ஆளும் தந்திரம் (Divide and Rule)
ஏகாதிபத்தியம் தனது மேலாதிக்கத்தைத் தக்கவைக்க உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஒற்றுமையை உடைக்க வேண்டும்.
தொழிலாளர்கள் வர்க்க ரீதியாக ஒன்றிணைவதற்குப் பதிலாக, மதம் மற்றும் சாதி ரீதியாகப் பிரிந்து தங்களுக்குள்ளேயே மோதிக்கொள்ள ஏகாதிபத்தியம் மதவாதத்தைத் தூண்டிவிடுகிறது.
ஒரு நாட்டின் இயற்கை வளங்களைச் சூறையாடும்போது எழும் எதிர்ப்பை மழுங்கடிக்க, மத உணர்வுகளை ஒரு ஆயுதமாக ஏகாதிபத்திய அரசுகள் பயன்படுத்துகின்றன.
4. கலாச்சார ஏகாதிபத்தியம் (Cultural Imperialism)
லெனின் விளக்கியது போல, ஏகாதிபத்தியம் என்பது வெறும் பொருளாதார ஆக்கிரமிப்பு மட்டுமல்ல; அது ஒரு கலாச்சார ஆக்கிரமிப்பும் கூட.
மத நிறுவனங்கள் மூலம் கல்வி மற்றும் சமூகப் பணிகளில் ஈடுபடுவது போலத் தோற்றமளித்து, ஒரு நாட்டின் பூர்வகுடி மக்களின் போராட்ட குணத்தை மாற்றி, அவர்களை ஏகாதிபத்திய நலன்களுக்கு இணக்கமானவர்களாக மாற்றுவதில் மத நிறுவனங்கள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.
5. ஏகாதிபத்திய நெருக்கடியும் மத அடிப்படைவாதமும்
ஏகாதிபத்தியம் நெருக்கடிக்கு உள்ளாகும்போது (பொருளாதார மந்தநிலை போன்ற காலங்களில்), மக்களிடம் ஏற்படும் அதிருப்தியைத் திசைதிருப்ப மத அடிப்படைவாதம் (Fundamentalism) தீவிரமாகத் தூண்டப்படுகிறது.
அறிவியல்பூர்வமான சிந்தனைகளை விட, மூடநம்பிக்கைகளும் சடங்குகளும் முன்னிறுத்தப்படும்போது, சுரண்டல் முறையின் மீதான விமர்சனங்கள் மறைக்கப்படுகின்றன.
சுருக்கமாக:
ஏகாதிபத்தியத்தில் மதம் என்பது ஆளும் வர்க்கத்தின் கையில் இருக்கும் ஒரு அரசியல் கருவி. உழைக்கும் வர்க்கம் தனது துயரங்களுக்குக் காரணம் 'கடவுள்' அல்ல, மாறாக இந்த 'உற்பத்தி முறை'தான் என்பதை உணர்ந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே மதம் இக்காலகட்டத்தில் மிகத்தீவிரமாகப் பரப்பப்படுகிறது.
மேலே வலைப்பதிவில்
ஏகாதிபத்திய காலகட்டத்தில் மதம் மற்றும் அரசுக்கு இடையிலான உறவு பற்றி லெனினின் குறிப்பிட்ட நூல்கள் (உதாரணமாக: Imperialism, the Highest Stage of Capitalism) குறித்து மேலும் விவாதிக்கலாம்!!! தொடரும்
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
