இந்த ஆதாரங்கள் மார்க்சிய தத்துவத்திற்கும் சீர்திருத்தவாத நடைமுறைகளுக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடுகளை ஆழமாக விளக்குகின்றன. சீர்திருத்தவாதம் என்பது தற்போதைய சமூக
மார்க்சிய தத்துவமும் சீர்திருத்தவாத நடைமுறைகளும்: ஒரு
ஒப்பீட்டு நோக்கு
உலகில் பல்வேறு விதமான தத்துவக் கண்ணோட்டங்களும் நடைமுறைகளும் உள்ளன. நாம்
வாழும் சமூகத்தை விளக்குவதற்கு ஒவ்வொரு தத்துவமும் தன்னளவில் முயற்சி செய்கின்றன.
ஆனால் மார்க்சிய தத்துவம் மற்றவற்றிலிருந்து தனித்து நிற்பது ஒரு முக்கியமான
புள்ளியில்தான்—அது வெறும் விளக்கத்தோடு நின்றுவிடாமல்,
அந்த விளக்கத்திற்கான தீர்வாக இங்குள்ள அமைப்பு முறையையே
மாற்றி அமைக்கச் சொல்கிறது.
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
சுரண்டலும் ஏற்றத்தாழ்வும்: மார்க்சிய அடிப்படை நோக்கு
மார்க்சிய தத்துவத்தின்படி, இன்றைய சமூக அமைப்பு என்பது ஏற்றத்தாழ்வான சுரண்டலை
அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஒரு பக்கம் செல்வம் குவிகிறது;
இன்னொரு பக்கம் வறுமையும் அடக்குமுறையும் தொடர்கிறது. இந்த
முரண்பாட்டைக் கொண்ட சமூக அமைப்பை அடியோடு மாற்றி அமைத்தால் ஒழிய,
ஏற்றத்தாழ்வற்ற வாழ்க்கை சாத்தியமாகாது என்பதே மார்க்சியம்
காட்டும் வழி. இந்தக் கொள்கையை உலகின் சில நாடுகள் நடைமுறையில் செயல்படுத்திக்
காட்டியுள்ளன என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
இந்தப் பொதுத் தன்மையை நம் சமூகத்தின் குறிப்பிட்ட சூழலுடன் இணைத்து ஆய்வு
செய்வது அவசியமாகிறது. அந்த ஆய்வின் அடிப்படையில் போராட்டக்காரர்களை ஒன்றிணைத்து,
புரட்சிகர கட்சி ஒன்றைக் கட்டியெழுப்பி,
மக்களுக்கு வழிகாட்டியாகவும் புரட்சிக்குத் தலைமை
தாங்குபவராகவும் செயல்பட வேண்டிய கடமை முன்வைக்கப்படுகிறது. இதுவே மார்க்சிய
நடைமுறையின் இலக்கு.
சீர்திருத்தவாத நடைமுறைகள்: ஒரு விமர்சனப் பார்வை
நம் சமூகத்தில் இதற்கு இணையாக பல்வேறு விதமான நடைமுறைகளும் இயங்குகின்றன.
இவற்றில் குறிப்பிடத்தக்கது சீர்திருத்தவாத நடைமுறை—அதாவது,
உள்ள சமூக அமைப்பை அடியோடு மாற்றாமல்,
அதற்குள்ளேயே தமக்கான இடத்தைத் தேடும் நடைமுறை. அம்பேத்கர்
மற்றும் பெரியார் அணுகுமுறைகள் இந்த வகையைச் சேர்ந்தவை என்று இந்த ஆய்வு
முன்வைக்கிறது.
மார்க்சியத் தத்துவமும் சீர்திருத்தவாத நடைமுறைகளும்
அமைப்புக்குள் மாற்றமா? அமைப்பின் அடித்தள மாற்றமா?
முன்னுரை
மனித சமூகம் எவ்வாறு இயங்குகிறது, அதில் ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஏன் உருவாகின்றன, ஒடுக்குமுறைகள் எவ்வாறு தோன்றுகின்றன, அவற்றை எவ்வாறு மாற்றுவது என்பவை சமூக விஞ்ஞானத்தின் அடிப்படைக் கேள்விகளாகும். இக்கேள்விகளுக்கு உலகில் பல்வேறு தத்துவங்களும் அரசியல் நடைமுறைகளும் வெவ்வேறு பதில்களை வழங்கியுள்ளன.
சில அணுகுமுறைகள் சமூகத்தில் நிலவும் அநீதிகளை ஒழுக்கம், மதம், தனிநபர் குணம் அல்லது கருத்தியல் மாற்றத்தின் அடிப்படையில் விளக்குகின்றன. சில அணுகுமுறைகள் சட்ட மற்றும் நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்கள் மூலம் பிரச்சினைகளை படிப்படியாகத் தீர்க்கலாம் எனக் கருதுகின்றன. இன்னும் சில அணுகுமுறைகள் குறிப்பிட்ட சமூக அடையாளங்களின் அடிப்படையில் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் அதிகாரப் பகிர்வை முதன்மைப்படுத்துகின்றன.
மார்க்சியத் தத்துவம் இவற்றிலிருந்து அடிப்படையில் வேறுபடுகிறது. அது சமூகத்தில் காணப்படும் வறுமை, சுரண்டல், ஏற்றத்தாழ்வு, ஒடுக்குமுறை ஆகியவற்றை வெறும் தனிநபர் நடத்தைகளின் விளைவாகப் பார்க்காமல், அவற்றின் பொருளாதார மற்றும் வர்க்க அடித்தளத்தை ஆராய்கிறது. குறிப்பாக முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையில் உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியார் உடைமை, உழைப்புச் சக்தியின் பண்டமாக்கல், உபரி மதிப்பின் appropriation, மூலதனக் குவிப்பு ஆகியவை வர்க்க முரண்பாட்டை எவ்வாறு உருவாக்குகின்றன என்பதை மார்க்சியம் விளக்குகிறது.
இதனால் மார்க்சியத்தின் கேள்வி வெறுமனே:
“இந்த அமைப்பில் எவ்வாறு சிறிது நியாயத்தை உருவாக்குவது?”
என்பதல்ல.
அதற்கு மாறாக:
“இந்த ஏற்றத்தாழ்வை தொடர்ந்து உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும் சமூக உறவுகள் என்ன? அவற்றை மாற்றாமல் ஏற்றத்தாழ்வை முழுமையாக ஒழிக்க முடியுமா?”
என்பதாகும்.
இந்த வேறுபாட்டிலிருந்தே மார்க்சியப் புரட்சிகர நடைமுறைக்கும் சீர்திருத்தவாத நடைமுறைக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடு உருவாகிறது.
1. மார்க்சியத் தத்துவத்தின் தனித்துவம்: விளக்கத்திலிருந்து மாற்றத்திற்கு
மார்க்சியத் தத்துவத்தின் மிகப் பெரிய சிறப்பு, அது சமூகத்தை விளக்குவதோடு நிற்கவில்லை என்பதில்தான் உள்ளது.
மனிதர்கள் தங்கள் வரலாற்றை உருவாக்குகின்றனர். ஆனால் அவர்கள் தாங்கள் விரும்பிய சூழ்நிலைகளில் அதை உருவாக்குவதில்லை. ஏற்கெனவே உருவாகியுள்ள பொருளாதார, சமூக மற்றும் அரசியல் உறவுகளுக்குள் அவர்கள் செயல்படுகின்றனர்.
எனவே சமூக மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள அதன் வெளிப்புற நிகழ்வுகளை மட்டும் பார்க்காமல், அதன் உற்பத்தி முறையையும் உற்பத்தி உறவுகளையும் ஆராய வேண்டும்.
மார்க்சியப் பார்வையில் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் அடிப்படை முரண்பாடுகளில் ஒன்று:
உற்பத்தி சமூகமயமானது — ஆனால் உற்பத்தியின் விளைவைத் தனியார் மூலதனம் கைப்பற்றுகிறது.
ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் இணைந்து செல்வத்தை உருவாக்குகின்றனர். ஆனால் உற்பத்திச் சாதனங்களின் உரிமை ஒரு சிறுபான்மையினரிடம் குவிந்திருக்கும் நிலையில், உற்பத்தி செய்யப்பட்ட உபரி மதிப்பின் பெரும்பகுதி மூலதனத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் செல்கிறது.
இதன் விளைவாக செல்வக் குவிப்பும் வறுமையும் ஒரே சமூக இயக்கத்தின் இரு பக்கங்களாக உருவாகின்றன.
எனவே மார்க்சியத்தின் தீர்வு வறுமையை மட்டும் குறைப்பது அல்ல; வறுமையை மீண்டும் உருவாக்கும் சமூக உறவுகளை மாற்றுவதாகும்.
2. சுரண்டல் என்பது தனிநபர் ஒழுக்கப் பிரச்சினை அல்ல
ஒரு முதலாளி நல்ல மனிதராக இருந்தாலும், தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்தியை வாங்கி, உற்பத்தி செயல்முறையின் மூலம் உபரி மதிப்பைப் பெறும் முதலாளித்துவ உறவு தொடர்கிறது.
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான மார்க்சிய முடிவு கிடைக்கிறது:
தனிநபர்களின் நல்லொழுக்க மாற்றம் மட்டும் சமூகச் சுரண்டலை ஒழிக்காது.
ஒரு முதலாளி தனது தொழிலாளர்களிடம் மனிதாபிமானமாக நடந்து கொள்ளலாம். ஊதியத்தை சற்று அதிகமாக வழங்கலாம். சில நலத்திட்டங்களை வழங்கலாம்.
ஆனால் உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியார் உரிமையும், உழைப்புச் சக்தியின் பண்ட உறவும், மூலதனக் குவிப்பின் இயக்கமும் நீடித்தால் முதலாளித்துவ உறவு மறைந்துவிடாது.
இதுதான் மார்க்சியமும் ஒழுக்கவாத சீர்திருத்த அணுகுமுறைகளும் பிரியும் முக்கியமான இடம்.
3. சீர்திருத்தம் என்றால் என்ன?
சீர்திருத்தம் என்பது சமூகத்தில் நிலவும் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரச்சினையை சட்டம், நிர்வாகம், கொள்கை, நலத்திட்டம், பிரதிநிதித்துவம் அல்லது நிறுவன மாற்றம் போன்ற வழிகளில் சரிசெய்வதாக இருக்கலாம்.
சீர்திருத்தம் தன்னிச்சையாக எதிர்மறையானது அல்ல.
தொழிலாளர்களின் ஊதிய உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு, சமூகப் பாதுகாப்பு, பெண்களுக்கான சட்ட உரிமைகள், சாதி பாகுபாட்டுக்கு எதிரான சட்டம், கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பில் இடஒதுக்கீடு போன்ற பல சீர்திருத்தங்கள் மக்களின் வாழ்க்கையில் உண்மையான முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
மார்க்சியம் இத்தகைய போராட்டங்களை நிராகரிக்கவில்லை.
மாறாக, அவை மக்கள் போராட்டத்தின் முக்கிய தளங்களாக இருக்க முடியும்.
ஆனால் சீர்திருத்தத்தை இறுதி இலக்காகக் கருதுவதற்கும், சீர்திருத்தத்தைப் புரட்சிகர மாற்றத்திற்கான போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகப் பயன்படுத்துவதற்கும் இடையே மிகப்பெரிய வேறுபாடு உள்ளது.
இதுதான் சீர்திருத்தவாதத்தின் கேள்வி.
4. சீர்திருத்தவாதத்தின் மைய வரம்பு
சீர்திருத்தவாதத்தின் அடிப்படை வரம்பு, சமூகத்தின் அடித்தள முரண்பாடுகளை மாற்றாமல் அதன் வெளிப்புற விளைவுகளை நிர்வகிக்க முயல்வதில் இருக்கிறது.
ஒரு முதலாளித்துவ சமூகத்தில் வறுமை உள்ளது.
சீர்திருத்தவாத அணுகுமுறை:
“வறுமையை குறைக்க நலத்திட்டங்களை அதிகரிப்போம்.”
என்று கூறலாம்.
மார்க்சியம் கேட்கும் கேள்வி:
“வறுமையை தொடர்ந்து உருவாக்கும் உற்பத்தி உறவுகள் என்ன?”
அதேபோல் வேலைவாய்ப்பின்மை இருந்தால்:
“வேலைவாய்ப்பு திட்டங்களை உருவாக்குவோம்”
என்பது ஒரு சீர்திருத்தப் பதிலாக இருக்கலாம்.
மார்க்சியக் கேள்வி:
“மூலதனக் குவிப்பு, தொழில்நுட்ப மாற்றம், உற்பத்தி அமைப்பு, சந்தை நெருக்கடி ஆகியவை வேலைவாய்ப்பை எவ்வாறு உருவாக்குகின்றன அல்லது அழிக்கின்றன?”
என்பதாக இருக்கும்.
இரண்டிற்கும் இடையிலான வேறுபாடு பிரச்சினையை மறுப்பதில் இல்லை; பிரச்சினையின் அடிவேரை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதில் உள்ளது.
5. சீர்திருத்தவாதம் மற்றும் திருத்தல்வாதம்: இரண்டையும் வேறுபடுத்த வேண்டும்
இங்கு ஒரு கருத்தியல் தெளிவு அவசியம்.
சீர்திருத்தம் மற்றும் சீர்திருத்தவாதம் ஒன்றல்ல.
அதேபோல் திருத்தல்வாதம் என்பது வேறு ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தியல் போக்கு.
ஒரு கம்யூனிஸ்ட் தொழிலாளர்களின் ஊதிய உயர்வுக்காகப் போராடலாம். அது சீர்திருத்தத்திற்கான போராட்டம். ஆனால் அந்தப் போராட்டத்தின் மூலம் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அமைப்பு, வர்க்க உணர்வு, அரசியல் போராட்டம் ஆகியவற்றை வளர்த்து, முதலாளித்துவத்தின் அடிப்படை உறவுகளை மாற்றுவதற்கான பாதையுடன் இணைத்தால் அது அவசியம் சீர்திருத்தவாதமாகிவிடாது.
மாறாக:
“முதலாளித்துவத்தின் உள்ளேயே படிப்படியாக எல்லா பிரச்சினைகளையும் தீர்த்துவிடலாம்; எனவே சமூக அமைப்பின் புரட்சிகர மாற்றம் தேவையில்லை”
என்ற நிலைப்பாடுதான் சீர்திருத்தவாதத்தின் மையக் கருத்தாகிறது.
எனவே சீர்திருத்தத்திற்கான போராட்டத்தை நிராகரிப்பதும் மார்க்சியம் அல்ல; சீர்திருத்தத்தையே சமூக விடுதலையின் இறுதி இலக்காக மாற்றுவதும் மார்க்சியம் அல்ல.
6. அம்பேத்கர் அணுகுமுறை: வரலாற்றுப் பங்களிப்பும் மார்க்சிய விமர்சனமும்
டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கரின் வரலாற்றுப் பங்களிப்பை மதிப்பிடும்போது மிகுந்த துல்லியம் தேவை.
அவர் இந்திய சாதி அமைப்பின் கொடுமையை, தீண்டாமையை, சமூக அவமதிப்பை, அரசியல் அதிகாரத்திலிருந்து விலக்கப்படுவதை தீவிரமாக முன்வைத்தார். கல்வி, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், சட்ட உரிமைகள், சமூக சமத்துவம், மனித மரியாதை ஆகியவற்றுக்கான போராட்டத்தில் அவரது பங்கு மிக முக்கியமானது.
இந்தப் பங்களிப்புகளை “சீர்திருத்தவாதம்” என்ற ஒரே சொல்லால் முழுமையாகச் சுருக்கிவிடுவது வரலாற்று ரீதியாகப் போதுமானதாக இருக்காது எங்கின்றனர்.
ஆனால் மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனம் வேறு ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது:
சாதி ஒழிப்பை சட்ட மற்றும் அரசியல் ஜனநாயகத்தின் வழியாக முன்னெடுப்பது மட்டுமே சாதியை உருவாக்கி மறுஉற்பத்தி செய்யும் பொருளாதார உறவுகளை முழுமையாக மாற்றுமா?
இங்கேதான் மார்க்சிய விமர்சனத்தின் முக்கியத்துவம்.
சட்ட சமத்துவம் அவசியமானது.
அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் அவசியமானது.
சமூக மரியாதை அவசியமானது.
ஆனால் நிலம், உற்பத்திச் சாதனங்கள், வேலை, கல்வி, வளங்கள், பொருளாதார அதிகாரம் ஆகியவற்றில் நிலவும் சமமின்மைகள் தொடர்ந்தால், சாதி பல புதிய வடிவங்களில் மறுஉற்பத்தி பெறக்கூடும்.
எனவே மார்க்சியம் சாதி எதிர்ப்பை நிராகரிப்பதில்லை; சாதி எதிர்ப்பை வர்க்க உறவுகளின் மாற்றத்துடன் இணைக்கிறது.
7. பெரியாரியத்தின் பங்களிப்பும் அதன் வரம்பும்
பெரியார் இயக்கம் தமிழகத்தில் சாதி, பிராமணிய ஆதிக்கம், தீண்டாமை, மத மூடநம்பிக்கை, பெண்களின் அடிமைத்தனம் போன்ற பிரச்சினைகளை எதிர்த்து சமூக விழிப்புணர்வை உருவாக்கிய வரலாற்றுச் சக்தியாக இருந்தது.
சுயமரியாதை, பகுத்தறிவு, சாதி எதிர்ப்பு, பெண்களின் உரிமை போன்ற கேள்விகள் பொதுமக்கள் அரசியலின் முக்கிய பகுதிகளாக மாறுவதில் பெரியாரிய இயக்கத்திற்கு பங்கு உண்டு.
ஆனால் மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனம் இங்கும் ஒரு அடிப்படைக் கேள்வியை முன்வைக்கிறது:
பிராமணிய ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பதும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவதும் ஒன்றா?
இல்லை.
மதத்தை விமர்சிப்பதும் மூலதன உறவுகளை ஒழிப்பதும் ஒன்றா?
இல்லை.
சாதி எதிர்ப்பும் வர்க்கச் சுரண்டலை ஒழிப்பதும் ஒன்றா?
இல்லை.
ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகப் பிரிவினருக்கு சமூக அல்லது அரசியல் முன்னேற்றம் கிடைப்பதும் ஒட்டுமொத்த உழைக்கும் மக்களின் விடுதலையும் ஒன்றா?
இல்லை.
இதுதான் பெரியாரிய அணுகுமுறையின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தையும் அதே நேரத்தில் அதன் தத்துவ வரம்பையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய இடம்.
8. ஒரு சிலரின் முன்னேற்றம் — ஒட்டுமொத்த விடுதலையா?
இது சீர்திருத்த அரசியலை மதிப்பிடுவதற்கான முக்கியமான அளவுகோல்.
ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திலிருந்து சிலர் கல்வி பெறலாம்.
சிலர் அரசு பதவிகளைப் பெறலாம்.
சிலர் அரசியல் அதிகாரத்தை அடையலாம்.
சிலர் தொழில்முனைவோராக வளரலாம்.
சிலர் நடுத்தர அல்லது மேல்தட்டு வர்க்க நிலைக்கு உயரலாம்.
இவை தனிநபர் அல்லது குறிப்பிட்ட பிரிவினரின் முன்னேற்றங்களாக உண்மையாக இருக்கலாம்.
ஆனால் மார்க்சியக் கேள்வி:
“இந்த முன்னேற்றம் சமூகத்தின் பெரும்பான்மையான உழைக்கும் மக்களின் பொருளாதார மற்றும் சமூக உறவுகளை மாற்றியுள்ளதா?”
என்பதாகும்.
ஒரு சமூகத்தின் மேல்நிலைக்கு அந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்த சிலர் உயர்ந்திருப்பது மட்டும் அந்த சமூகத்தின் ஒடுக்குமுறை மறைந்துவிட்டது என்பதற்கான ஆதாரம் அல்ல.
இதனை சாதிக்கும் வகையில், சாதி, பாலினம் அல்லது பிற அடையாளங்களின் அடிப்படையில் ஒரு மேல்தட்டு உருவாகி, அது முன்னர் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுடன் தன் வர்க்க நலன்களில் வேறுபடக்கூடும் என்பதை மார்க்சிய வர்க்கப் பகுப்பாய்வு கவனத்தில் கொள்கிறது.
9. அடையாள அரசியலின் கேள்வி
அடையாளம் சமூக அரசியலில் முக்கியமானது.
சாதி அடையாளம் உண்மையான சமூக அனுபவங்களோடு இணைந்துள்ளது.
பாலின அடையாளம் உண்மையான சமூக உறவுகளோடு இணைந்துள்ளது.
தேசிய இன அடையாளமும் வரலாற்று மற்றும் அரசியல் அனுபவங்களோடு இணைந்திருக்கலாம்.
ஆனால் ஒரு சமூக அடையாளத்தை அரசியலின் முழுமையான அடிப்படையாக மாற்றும்போது ஒரு புதிய சிக்கல் உருவாகிறது.
ஒரே சாதிக்குள் முதலாளியும் தொழிலாளியும் இருக்கலாம்.
ஒரே தேசிய இனத்துக்குள் பெருமுதலாளியும் விவசாயத் தொழிலாளியும் இருக்கலாம்.
ஒரே பாலினத்துக்குள் வெவ்வேறு வர்க்க நிலைகள் இருக்கலாம்.
எனவே அடையாளம் சமூக உண்மையின் ஒரு அம்சம்; அது வர்க்கப் பகுப்பாய்வை மாற்றிவிட முடியாது.
மார்க்சியத்தின் நோக்கம் அடையாளங்களை அழிப்பது அல்ல; அவை எந்த பொருளாதார மற்றும் வர்க்க உறவுகளுக்குள் இயங்குகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.
10. “அமைப்பிற்குள் இடம்” மற்றும் “அமைப்பின் மாற்றம்”
இதுவே இந்த ஆய்வின் மைய வேறுபாடு.
சீர்திருத்தவாத நடைமுறை பொதுவாக கேட்கும் கேள்வி:
“இருக்கும் அமைப்புக்குள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு எவ்வாறு அதிகமான உரிமைகள், வாய்ப்புகள், பிரதிநிதித்துவம், வளங்கள் கிடைக்கச் செய்வது?”
இது சில நேரங்களில் முக்கியமான மற்றும் அவசியமான போராட்டமாக இருக்கலாம்.
மார்க்சிய–லெனினிய நடைமுறை கேட்கும் கேள்வி:
“இந்த அமைப்பே ஏன் இத்தகைய ஒடுக்குமுறைகளை தொடர்ந்து உருவாக்குகிறது? அதை மாற்றுவதற்கான சமூக சக்திகள் எவை?”
இரண்டையும் ஒரேதாகக் கருத முடியாது.
முதல் ஒன்று அமைப்புக்குள் அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் உரிமைகளின் விரிவாக்கத்தை நோக்கலாம்.
இரண்டாவது அமைப்பின் வர்க்க அடித்தளத்தை மாற்றுவதை நோக்குகிறது.
11. ஆனால் மார்க்சியம் சீர்திருத்தங்களை நிராகரிக்கிறதா?
இல்லை.
இதுதான் மிகவும் முக்கியமான தெளிவு.
மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் நடைமுறை உடனடி மக்களின் தேவைகளையும் நீண்டகால சமூக மாற்றத்தையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவையாகப் பார்க்கக்கூடாது.
தொழிலாளர்களுக்கு அதிக ஊதியம் வேண்டும்.
விவசாயிகளுக்கு நில உரிமை வேண்டும்.
பெண்களுக்கு சம ஊதியம் வேண்டும்.
சாதி பாகுபாட்டுக்கு எதிரான சட்டப் பாதுகாப்பு வேண்டும்.
கல்வி அனைவருக்கும் கிடைக்க வேண்டும்.
மருத்துவம் பொதுச் சேவையாக வேண்டும்.
இவை அனைத்திற்குமான போராட்டங்கள் உண்மையானவை.
ஆனால் கம்யூனிஸ்ட் அவற்றை வெறும் நிர்வாகக் கோரிக்கைகளாக மட்டும் பார்க்காமல், வர்க்க அமைப்பு மற்றும் அரசியல் உணர்வை வளர்க்கும் போராட்டங்களாக இணைக்க வேண்டும்.
இதுவே புரட்சிகர சீர்திருத்த அரசியலுக்கும் சீர்திருத்தவாதத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு.
12. லெனினியப் பார்வையில் புரட்சிகர அரசியல்
லெனினிய நடைமுறையின் முக்கியப் பாடங்களில் ஒன்று, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அன்றாடப் பொருளாதாரப் போராட்டத்தையும் அரசியல் அதிகாரத்திற்கான போராட்டத்தையும் இணைப்பதாகும்.
ஊதிய உயர்வு மட்டும் போதாது.
வேலை நேரக் குறைப்பு மட்டும் போதாது.
ஒரு சட்டத் திருத்தம் மட்டும் போதாது.
அவை மக்களின் வாழ்க்கையில் உண்மையான முன்னேற்றங்களைத் தரலாம். ஆனால் அரசின் வர்க்கத் தன்மை, உற்பத்திச் சாதனங்களின் உரிமை, மூலதனத்தின் அதிகாரம் ஆகிய கேள்விகளை அரசியல் போராட்டத்திலிருந்து அகற்றிவிட்டால், போராட்டம் முதலாளித்துவ அமைப்பின் எல்லைக்குள் கட்டுப்படுத்தப்படலாம்.
எனவே லெனினிய அரசியல் நடைமுறை:
உடனடி கோரிக்கை → மக்கள் திரட்டல் → வர்க்க உணர்வு → அரசியல் போராட்டம் → அதிகாரக் கேள்வி → சமூக மாற்றம்
என்ற தொடர்ச்சியை உருவாக்க முயல்கிறது.
13. புரட்சிகர கட்சியின் தேவை
மார்க்சியத் தத்துவத்தை நடைமுறையாக மாற்றுவதற்கு ஒரு புரட்சிகர கட்சி ஏன் தேவைப்படுகிறது என்ற கேள்வியும் இங்கிருந்து எழுகிறது.
சமூகத்தில் பல்வேறு போராட்டங்கள் இயல்பாகவே உருவாகின்றன.
தொழிலாளர் போராட்டம்.
விவசாயிகள் போராட்டம்.
சாதி எதிர்ப்பு போராட்டம்.
பெண்கள் உரிமைப் போராட்டம்.
மாணவர் போராட்டம்.
தேசிய இன உரிமைப் போராட்டம்.
ஆனால் இவை அனைத்தும் தானாகவே ஒரே புரட்சிகர அரசியல் திசையில் ஒன்றிணைந்துவிடாது.
அவற்றின் பரஸ்பர உறவுகளை அறிவியல்பூர்வமாக விளக்கி, பொதுவான வர்க்க நலன்களை அடையாளம் கண்டு, போராட்டங்களை ஒருங்கிணைத்து, நீண்டகால அரசியல் இலக்குடன் இணைக்கும் அமைப்பு தேவைப்படுகிறது.
அதுவே லெனினியப் பொருளில் புரட்சிகர கட்சியின் வரலாற்றுப் பணியாகிறது.
14. மார்க்சிய நடைமுறை: அமைப்பை மறுப்பது அல்ல, அதன் முரண்பாடுகளைப் பயன்படுத்துவது
மார்க்சியர் பாராளுமன்றத்தையும் சட்டப் போராட்டத்தையும் தேர்தல்களையும் சீர்திருத்தங்களையும் தன்னிச்சையாக நிராகரிப்பதில்லை.
முக்கியமான கேள்வி:
அவை எந்த அரசியல் இலக்கிற்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன?
ஒரு தேர்தல் வெற்றி இறுதி இலக்காகிறதா?
அல்லது மக்களின் வர்க்க அமைப்பை வளர்க்கும் ஒரு அரசியல் அரங்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறதா?
ஒரு சட்டத் திருத்தம் இறுதி தீர்வாகிறதா?
அல்லது மக்களின் போராட்டத்தை விரிவுபடுத்தும் ஒரு இடைக்கட்ட வெற்றியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறதா?
இதில்தான் புரட்சிகர நடைமுறையும் சீர்திருத்தவாத நடைமுறையும் பிரிகின்றன.
15. சீர்திருத்தவாதத்தின் மிகப்பெரிய ஆபத்து: அமைப்புடன் சமரசம்
சீர்திருத்தம் மெதுவாக சீர்திருத்தவாதமாக மாறும் தருணம் எது?
அமைப்பின் அடித்தளத்தை மாற்றுவது சாத்தியமற்றது அல்லது தேவையற்றது என்று கருதத் தொடங்கும் தருணத்தில்.
“முதலாளித்துவத்தை மாற்ற முடியாது; அதை மனிதாபிமானமாக்குவோம்.”
“சாதியை ஒழிக்க முடியாது; பிரதிநிதித்துவத்தை மட்டும் அதிகரிப்போம்.”
“வறுமையை ஒழிக்க முடியாது; நலத்திட்டங்களை மட்டும் விரிவுபடுத்துவோம்.”
“பெண்களின் ஒடுக்குமுறையை முழுமையாக மாற்ற முடியாது; சில சட்டங்களை மட்டும் கடுமையாக்குவோம்.”
என்ற நிலைப்பாடுகள் சமூகத்தின் அடிப்படை முரண்பாடுகளை நிரந்தரமாக்கும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளன.
இதுவே சீர்திருத்தவாதத்தின் அரசியல் வரம்பு.
16. மார்க்சிய மாற்றம் என்பது உடனடி மாற்றங்களின் மறுப்பு அல்ல
மார்க்சியப் புரட்சி என்பது “நாளை எல்லாம் மாறிவிடும்” என்ற கற்பனையல்ல.
சமூக மாற்றம் நீண்டகால வர்க்கப் போராட்டத்தின் மூலம் உருவாகிறது.
அதற்கு மக்கள் அமைப்பு தேவை.
அரசியல் கல்வி தேவை.
வர்க்க உணர்வு தேவை.
பல்வேறு போராட்டங்களின் ஒற்றுமை தேவை.
அரசியல் அனுபவம் தேவை.
கட்சிக் கட்டமைப்பு தேவை.
தந்திர நெகிழ்வு தேவை.
மூலோபாயத் தெளிவு தேவை.
அதனால் மார்க்சியப் புரட்சிகர நடைமுறை ஒரே தாவல் அல்ல; நீண்டகால வர்க்கப் போராட்டத்தின் பல்வேறு கட்டங்களை இணைக்கும் இயக்கவியல் செயல்முறை.
17. மதிப்பீட்டிற்கான அடிப்படை அளவுகோல்
எந்த அரசியல் நடைமுறையையும் மதிப்பிடும்போது மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் சில அடிப்படை கேள்விகளை எழுப்பலாம்:
அது பிரச்சினையின் வெளிப்புற வடிவத்தை மட்டுமா எதிர்க்கிறது?
அதன் பொருளாதார மற்றும் வர்க்க அடித்தளத்தை ஆராய்கிறதா?
அது குறிப்பிட்ட சமூகப் பிரிவினரின் முன்னேற்றத்தையா அல்லது பெரும்பான்மை உழைக்கும் மக்களின் விடுதலையையா நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது?
அது உற்பத்தி உறவுகளை கேள்விக்குள்ளாக்குகிறதா?
அது மக்களின் போராட்டங்களை ஒருங்கிணைக்கிறதா?
அது வர்க்க உணர்வை வளர்க்கிறதா?
அது அமைப்புக்குள் பிரதிநிதித்துவத்தை மட்டுமா விரும்புகிறது, அல்லது அமைப்பின் அடித்தள மாற்றத்தையும் முன்வைக்கிறதா?
சீர்திருத்தங்களை அது இறுதி இலக்காகக் கருதுகிறதா அல்லது போராட்டத்தின் ஒரு கட்டமாகப் பயன்படுத்துகிறதா?
அதன் அரசியல் நடைமுறை முதலாளித்துவ அமைப்பின் எல்லைகளை நிரந்தரமாக ஏற்றுக்கொள்கிறதா?
அது சமூகத்தின் வரலாற்று இயக்கத்தை மாற்றும் புரட்சிகர சக்திகளை உருவாக்குகிறதா?
இந்தக் கேள்விகளின் மூலம் ஒரு அரசியல் இயக்கத்தின் உண்மையான தன்மையை மதிப்பிட முடியும்.
முடிவுரை
மார்க்சியத் தத்துவத்திற்கும் சீர்திருத்தவாத நடைமுறைக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடு “மாற்றம் வேண்டுமா வேண்டாமா?” என்பதில் இல்லை.
இரண்டுமே மாற்றத்தைப் பற்றி பேசலாம்.
வேறுபாடு:
எந்த மாற்றம்?
எந்த அளவிலான மாற்றம்?
எந்த சமூக உறவை மாற்றுவது?
யாருடைய நலனுக்காக மாற்றுவது?
அந்த மாற்றத்தை யார் உருவாக்குவது?
அது அமைப்பின் எந்த அடித்தளத்தைத் தொடுகிறது?
என்பதில்தான் உள்ளது.
சீர்திருத்தவாதம் நிலவும் சமூக அமைப்புக்குள் உரிமைகள், வாய்ப்புகள், பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் வளப் பகிர்வில் மாற்றங்களை உருவாக்க முயலலாம். அவை சில நேரங்களில் மக்களின் வாழ்க்கையில் உண்மையான முன்னேற்றங்களைக் கொண்டு வரலாம். அவற்றின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை மார்க்சியம் மறுப்பதில்லை.
ஆனால் அந்தச் சீர்திருத்தங்கள் சமூகத்தின் அடிப்படை உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றாமல் அவற்றின் விளைவுகளை மட்டுமே கட்டுப்படுத்தும் நிலையில் நின்றுவிட்டால், அவை சுரண்டல் அமைப்பின் எல்லைக்குள் அடங்கிவிடும்.
மார்க்சியத்தின் வரலாற்றுப் பணியானது அங்கே தொடங்குகிறது.
பிரச்சினையின் அறிகுறியை மட்டும் மாற்றாமல் அதன் சமூக அடித்தளத்தை மாற்றுதல்.
ஒடுக்குமுறையின் ஒரு வடிவத்தை மட்டும் எதிர்க்காமல், அதை மறுஉற்பத்தி செய்யும் உறவுகளை மாற்றுதல்.
ஒரு சிலரின் முன்னேற்றத்தை மட்டும் நோக்காமல், உழைக்கும் பெரும்பான்மையின் விடுதலையை இலக்காகக் கொள்ளுதல்.
அமைப்பிற்குள் இடம் தேடுவதைக் கடந்து, சுரண்டல் உறவுகளை மாற்றும் சமூக சக்தியை உருவாக்குதல்.
இதுவே மார்க்சிய–லெனினியப் புரட்சிகர நடைமுறையின் அடிப்படை வேறுபாடு.
எனவே சீர்திருத்தங்களை நிராகரிப்பது மார்க்சியம் அல்ல; சீர்திருத்தத்தையே இறுதி இலக்காக மாற்றுவதை நிராகரிப்பதே மார்க்சிய விமர்சனம்.
ஒரு சட்டத் திருத்தம் ஒரு மக்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்தலாம்.
ஒரு இடஒதுக்கீடு வரலாற்று வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்தலாம்.
ஒரு ஊதிய உயர்வு தொழிலாளியின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்தலாம்.
ஒரு சமூகப் பாதுகாப்புத் திட்டம் ஏழையின் துயரத்தைத் தணிக்கலாம்.
ஆனால் மார்க்சியப் புரட்சிகர அரசியலின் கேள்வி தொடர்ந்து நிற்கிறது:
“இந்த நிவாரணங்கள் ஏன் இன்னும் தேவைப்படுகின்றன? அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் தேவைப்படுத்தும் சமூக உறவுகளை எப்போது மாற்றப் போகிறோம்?”
இந்தக் கேள்வியிலிருந்துதான் சீர்திருத்தத்திலிருந்து புரட்சிகர மாற்றத்திற்கான மார்க்சியப் பாதை தொடங்குகிறது.
அமைப்பிற்குள் இடம் பெறுவதா — அமைப்பின் அடித்தளத்தை மாற்றுவதா?
இந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அறிவியல்பூர்வமாகப் புரிந்துகொள்வதே மார்க்சியத் தத்துவத்தையும் அதன் நடைமுறையையும் உண்மையாகப் புரிந்துகொள்வதற்கான அடிப்படைத் தேவையாகும்..
இந்திய கம்யூனிஸ்டுகளின் தத்துவ-நடைமுறை நெருக்கடி பற்றிய விரிவான அலசலும் இடம்பெற்றுள்ளது
கம்யூனிஸ்டுகள் யார்? அவர்களின் வரலாற்றுப் பணி என்ன?
கம்யூனிஸ்டுகள் யார்?
மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில், கம்யூனிஸ்டுகள் என்பவர்கள் வெறும் ஒரு கட்சியின் உறுப்பினர்கள் மட்டுமல்ல; அவர்கள் ஒரு புதிய சமூக மாற்றத்திற்கான முன்னணிப் படை (Vanguard).
சுரண்டலை உணர்ந்தவர்கள்: சமூகத்தில் நடக்கும் அநீதிகளுக்கும், வறுமைக்கும் காரணம் தனிநபர்கள் அல்ல; மாறாக 'தனியுடமை' எனும் சுரண்டல் அமைப்பே என்பதைக் கண்டறிந்தவர்கள்.
அறிவியல் பார்வை கொண்டவர்கள்: உலகை வெறும் நம்பிக்கைகளால் பார்க்காமல், இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம் எனும் அறிவியல் கருவி கொண்டு சமூக மாற்றத்தை ஆராய்பவர்கள்.
வர்க்க உணர்வு மிக்கவர்கள்: சாதி, மத அடையாளங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, உழைக்கும் மக்களை ஒரே வர்க்கமாக ஒருங்கிணைப்பவர்கள்.
அவர்களின் முதன்மையான பணி என்ன?
ஒரு கம்யூனிஸ்ட்டின் பணி என்பது வெறும் தேர்தல் வெற்றிகளோ அல்லது மேடைப் பேச்சுகளோ அல்ல. அவர்களின் பணி மூன்று நிலைகளில் அமைய வேண்டும் என லெனின் வலியுறுத்தினார்:
1. உழைக்கும் மக்களை அரசியல்படுத்துதல் (Political Education)
தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் தங்கள் உழைப்பு எப்படிச் சுரண்டப்படுகிறது என்பதையும், இந்தச் சுரண்டல் அமைப்பு (Capitalism) எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பதையும் அவர்களுக்குப் புரிய வைக்க வேண்டும். "உழைக்கும் மக்கள் தங்களின் அடிமைச் சங்கிலியைத் தவிர இழப்பதற்கு ஏதுமில்லை" என்ற விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும்.
2. போராட்டங்களை ஒருங்கிணைத்தல் (Mass Mobilization)
சமூகத்தில் உள்ள பல்வேறு ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகப் போராடும் மக்களை ஒன்றிணைக்க வேண்டும். உங்கள் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டது போல, அட்டைப்பூச்சிகளாக மக்களின் உதிரத்தைக் குடிக்கும் சுரண்டும் வர்க்கத்தை அடையாளம் காட்டி, அவர்களை நசுக்கும் 'சூராவளியாக' மக்களைத் திரட்டுவதே கம்யூனிஸ்டுகளின் பணி.
3. தத்துவத்தை நடைமுறைப்படுத்துதல் (Theory into Practice)
மார்க்சியம் என்பது "வறட்டுச் சித்தாந்தமல்ல, செயலுக்கான வழிகாட்டி".
பொருளாதாரப் போராட்டம்: அன்றாட வாழ்வாதாரக் கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடுவது.
அரசியல் போராட்டம்: அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி சுரண்டலற்ற சோசலிச சமூகத்தை நோக்கி நகர்வது.
தத்துவப் போராட்டம்: ஆளும் வர்க்கம் பரப்பும் பொய்ப் பிரச்சாரங்களையும், திருத்தல்வாதக் கருத்துகளையும் அம்பலப்படுத்துவது.
கடந்த காலப் பாடங்களும் இன்றைய கடமையும்
இந்திய வரலாற்றில் கம்யூனிஸ்டுகள் பல வெற்றிகளைப் பெற்றாலும், சில இடங்களில் மக்களின் யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்வதில் ஏற்பட்ட பிழைகள் (சாதியக் கட்டமைப்பைச் சரியாகக் கையாளாதது போன்றவை) இயக்கத்தைப் பலவீனப்படுத்தின. நீங்கள் குறிப்பிட்டது போல, "முன்பு செய்த தவறுகளை மீண்டும் செய்யாமல்" இருக்க வேண்டுமானால்:
கம்யூனிஸ்டுகள் மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; பின் மக்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.
திருத்தல்வாதம் மற்றும் சந்தர்ப்பவாதக் குழிகளில் விழாமல், லெனினியப் பாதையில் உறுதியாக நிற்க வேண்டும்.
மார்க்சியத் தத்துவத்தை இந்தியச் சூழலுக்கு (சாதி, நிலப்பிரபுத்துவக் கூறுகள்) ஏற்பச் சரியாகப் பொருத்த வேண்டும்.
சுருக்கமாக
சுரண்டல் இருக்கும் வரை கம்யூனிஸ்டுகளின் தேவை இருந்து கொண்டே இருக்கும். தத்துவத்தை நிலத்தடி நீராகவும், போராட்டத்தை விளையும் பயிராகவும் கொண்டு செயல்படுவதே உண்மையான கம்யூனிஸ்ட்டின் அடையாளம். தியாகங்களால் எழுதப்பட்ட வரலாற்றை, ஒரு புரட்சிகரமான எதிர்காலமாக மாற்றுவதே நம் முன்னுள்ள பெரும் பணி.
இந்தப்பகுதியைவீடியோவில் காண இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
இந்திய கம்யூனிஸ்டுகளின் நிலையை புரிந்துக் கொள்ள மேலே செல்வோம்
வற்றிய நிலத்தடி நீரும் காய்ந்த பயிர்களும்: இந்திய கம்யூனிசத்தின் தத்துவ-நடைமுறை நெருக்கடி
மார்க்சிய-லெனினிய தத்துவத்தில் தத்துவம் (Theory) மற்றும் நடைமுறை (Practice) ஆகிய இரண்டும் பிரிக்க முடியாதவை. லெனின் மற்றும் மாவோ போன்ற புரட்சியாளர்கள் தத்துவத்தை நிலத்தடி நீராகவும், புரட்சிகர நடைமுறையை அந்த நீரை அருந்தி வளரும் பயிராகவும் கருதினார்கள். நிலத்தடி நீர் வற்றினால் பயிர் கருகும்; பயிர் இல்லையென்றால் அந்த நீர் எதற்கும் பயன்படாமல் மண்ணுக்குள்ளேயே கிடக்கும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, இன்றைய இந்தியக் கம்யூனிச சூழலில் நிலத்தடி நீர் வற்றி, பயிர்களும் காய்ந்து போயுள்ள அவல நிலையைக் காண்கிறோம்.
1. வற்றிய நிலத்தடி நீர்: தத்துவத் தேக்கம்
தத்துவம் என்பது ஒரு இயக்கத்திற்குத் தேவையான ஆற்றலைத் தரும் ஊற்று. ஆனால், இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுகளிடம் இன்று தத்துவப் புரிதல் என்பது வெறும் மனப்பாடம் செய்யப்பட்ட வரிகளாகச் சுருங்கிவிட்டது.
- சூழலுக்கேற்ற மாற்றமின்மை: 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நிலவிய சூழலுக்கான தத்துவங்களை, 21-ஆம் நூற்றாண்டின் டிஜிட்டல் மற்றும் நிதி மூலதனக் காலத்திற்கு ஏற்ப அவர்கள் வளர்க்கத் தவறிவிட்டனர்.
- ஆய்வின்மை: இந்தியச் சமூகத்தின் தனித்துவமான சாதியக் கட்டமைப்பு மற்றும் மதவாத எழுச்சியை வர்க்கப் போராட்டத்துடன் இணைப்பதில் நிலவும் தத்துவத் தெளிவின்மை, இவர்களின் 'தத்துவ நீர்' வற்றிப் போனதைக் காட்டுகிறது.
2. காய்ந்த பயிர்கள்: திசைமாறிய நடைமுறை
தத்துவம் சரியாக இருந்தாலும், அதைச் செயல்படுத்தும் நடைமுறை (புரட்சிகரப் போராட்டங்கள்) இல்லை என்றால் பயிர் விளையாது.
- தேர்தல் எனும் மாயச் சுழல்: இன்றைய பிரதான கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் நடைமுறை என்பது வெறும் தேர்தல் கூட்டணிகளாகச் சுருங்கிவிட்டது. நிலத்தடி நீரைப் பாய்ச்சிப் பயிரை வளர்ப்பதை விட்டுவிட்டு, அடுத்தவன் தோட்டத்தில் உள்ள பயிரைக் காட்டி தங்களை 'விவசாயிகள்' எனப் பறைசாற்றிக் கொள்கின்றனர்.
- மக்கள் தொடர்பின்மை: தொழிற்சங்கங்களும், விவசாய சங்கங்களும் வெறும் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்காக (கூலி உயர்வு, மானியம்) மட்டுமே இயங்குகின்றன. சுரண்டல் அமைப்பையே மாற்ற வேண்டும் என்ற 'அரசியல் உணர்வு' அந்தப் பயிர்களுக்கு ஊட்டப்படவே இல்லை.
3. லெனின் - மாவோ வழியிலிருந்து விலகல்
லெனின் 'திருத்தல்வாதத்தை' (Revisionism) வேரோடு அகற்றினார். மாவோ 'மக்களிடமிருந்து மக்களுக்கே' (From the masses, to the masses) என்ற கோட்பாட்டை வலியுறுத்தினார்.
- இந்திய நிலை: இங்குள்ள கட்சிகள் லெனின் எவையெல்லாம் 'வேண்டாம்' என்றாரோ (சந்தர்ப்பவாதம், பொருளாதாரவாதம்), அவற்றையே தங்களின் 'நடைமுறை' எனத் தம்பட்டம் அடிக்கின்றன.
- தத்துவத்தைப் பேசிவிட்டு, நடைமுறையில் ஆளும் வர்க்கத்துடன் சமரசம் செய்துகொள்வது என்பது, பயிரை நட்டுவிட்டு அதற்குப் பதிலாக விஷத்தைப் பாய்ச்சுவதற்குச் சமம்.
4. அட்டைப்பூச்சிகளும் சூராவளியும்
நீங்கள் குறிப்பிட்டது போல, உழைக்கும் மக்களின் இரத்தத்தைக் குடிக்கும் 'அட்டைப்பூச்சிகளை' அடையாளம் காட்ட வேண்டியது கம்யூனிஸ்டுகளின் பணி. ஆனால், இன்றைய பல கம்யூனிசத் தலைவர்கள் அந்த அட்டைப்பூச்சிகளுடனேயே மேடைகளைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர்.
- உழைக்கும் மக்கள் ஒரு 'சூராவளியாக' எழ வேண்டுமென்றால், அவர்களுக்குத் தத்துவ ரீதியான தெளிவும் (நீர்), சமரசமற்ற போராட்ட நடைமுறையும் (உரம்) தேவை. இது இரண்டும் இல்லாததால், மக்கள் சக்தி சிதறிப்போய் ஆளும் வர்க்கத்தின் பிடியில் சிக்கியுள்ளது.
5. தீர்வு என்ன?
தத்துவத்தையும் நடைமுறையையும் மீண்டும் இணைக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்.
- புதிய தேடல்: மார்க்சியத்தை வறட்டுச் சூத்திரமாகப் பார்க்காமல், இன்றைய இந்திய யதார்த்தத்திற்கு (சாதி, கார்ப்பரேட் ஆதிக்கம்) ஏற்ப மறுஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
- களப்பணி: தேர்தல் அரசியலுக்கு அப்பால், அடித்தட்டு மக்களின் அன்றாடப் போராட்டங்களை அரசியல்படுத்த வேண்டும்.
- சுயவிமர்சனம்: லெனினியத்திற்கு விரோதமான திருத்தல்வாதப் போக்குகளைக் கட்சியிலிருந்தும் அமைப்புகளிலிருந்தும் வெளியேற்ற வேண்டும்.
முடிவுரை
"தத்துவமும் நடைமுறையும் கைகோர்க்கும் போதுதான் உண்மையான மாற்றம் பிறக்கும்"
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
