இந்தக் கட்டுரையானது தமிழகத்தின் தவெக மற்றும் இணையவெளியில்
உணர்ச்சிகளின் வடிகாலும் பழைய கட்டமைப்பின் நீட்சியும்: தவெக மற்றும் CJP (Cockroach Janata Party) குறித்த ஒரு மார்க்சிய-லெனினிய பகுப்பாய்வு
அறிமுகம்:- சமகால அரசியல் தளம் மிக வேகமான, பளபளப்பான மாற்றங்களைச் சந்தித்து வருகிறது. தமிழகத்தில் சினிமா கவர்ச்சியையும், 'மாற்றம்' என்ற முழக்கத்தையும் முன்வைத்து உருவெடுத்துள்ள தமிழக வெற்றிக் கழகத்தின் (தவெக) தொடக்ககால அரசியல் நகர்வுகள் ஒருபுறம்; இந்திய அளவில் சமூக ஊடகங்களின் வழி, வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தால் விரக்தியடைந்த இளைஞர்களின் தன்னிச்சையான குறியீடாக முளைத்திருக்கும் “Cockroach Janata Party” (CJP) என்ற இணைய மீம் (Meme) அரசியல் இயக்கம் மறுபுறம்.
இவ்விரண்டும் மேலோட்டமாக வெவ்வேறானவையாகத் தோன்றினாலும், தத்துவார்த்த ரீதியாக இவை 'பாப்புலிசம்' (Populism) எனப்படும் கவர்ச்சிவாத அரசியலின் இருவேறு வடிவங்களே ஆகும். ஆளும் வர்க்கத்தின் மீதான மக்களின் இயல்பான அதிருப்தியையும் கோபத்தையும் அறுவடை செய்யும் இத்தகைய சக்திகள், சமகால சமூக மாற்றத்திற்கான உந்துசக்திகளா? அல்லது உழைக்கும் மக்களின் உணர்ச்சிகளைத் தற்காலிகமாக வெளியேற்றும் வடிகால்களா? உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான விடுதலைக்கான பணி இவர்களிடம் உள்ளதா என்பதை வர்க்கப் பார்வையில் ஆழமாக ஆராய வேண்டியுள்ளது.
1. தவெக மற்றும் CJP: உருவான சமூக-பொருளாதாரப் பின்னணி
எந்தவொரு அரசியல் எழுச்சியும் தற்செயலாகவோ அல்லது தனிநபரின் திறமையால் மட்டுமேவோ உருவாவதில்லை. அதற்குப் பின்னால் ஆழமான பொருளாதார முரண்பாடுகள் இருக்கின்றன.
இளைஞர்களின் ஏமாற்றமும் அந்நியமாதலும் (Alienation):- இந்தியாவில் கல்வி பெருகிய அளவிற்கு உற்பத்தித் துறையோ, நிரந்தர வேலைவாய்ப்புகளோ பெருகவில்லை. NEET/JEE போன்ற தேர்வு முறைகேடுகள், கல்வி வியாபாரமாதல், தாராளமயப் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் ஆகியவை ஒட்டுமொத்த இளைஞர் சமூகத்தையும் ஒருவித பாதுகாப்பற்ற நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளன.
பாரம்பரியக் கட்சிகள் மீதான சலிப்பு:- கார்ப்பரேட் ஏகபோகம், ஊழல், குடும்ப அரசியல் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்ட பழைய அரசியல் கட்சிகள் தங்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யாது என்ற கோபமே புதிய வடிகால்களைத் தேட வைக்கிறது.
வடிகால்களின் தோற்றம்:- இந்த விரக்தியின் விளைவாகத்தான், ஒருபுறம் தமிழ்நாட்டின் பாரம்பரிய சினிமா-அரசியல் கவர்ச்சியை நோக்கி இளைஞர்கள் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள்; மறுபுறம் தங்களைச் சுரண்டப்படும், இழிவாக நடத்தப்படும் கரப்பான்பூச்சிகளாக உணர்ந்து, சுய-எள்ளல் (Self-mocking) மொழியில் "Cockroach Janata Party" போன்ற டிஜிட்டல் எதிர்ப்புகளைக் கட்டியெழுப்புகிறார்கள்.
2. மக்களின் உணர்ச்சிகளை முதலீடாக்கும் பாப்புலிசத் தந்திரம்
இவ்வகை இயக்கங்கள் உழைக்கும் மக்களின் ஆழமான கட்டமைப்புப் பிரச்சினைகளைப் பேசுவதில்லை; மாறாக, அவர்களின் தற்காலிக உணர்ச்சிகளை மட்டுமே மூலதனமாக்குகின்றன.
1. அமைப்பிற்கு எதிரான கோபத்தை நபர் சார்ந்ததாக மாற்றுதல்:- வேலையின்மை, வறுமை, கார்ப்பரேட் சுரண்டல் ஆகியவை முதலாளித்துவ சமூக அமைப்பால் ஏற்படுபவை. ஆனால், தவெக போன்ற புதிய வரவுகள் இதனை ஒரு 'சிஸ்டம்' சார்ந்த பிரச்சினையாக அணுகாமல், அதிகாரத்தில் இருக்கும் சில நபர்களின் தவறாக மட்டுமே சுருக்குகிறார்கள். "அவர்களை நீக்கிவிட்டு எங்களை அமர வைத்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்" என்ற மாயையே இவர்களின் மூலதனம்.
2. டிஜிட்டல் மடைமாற்றம் (Slacktivism):- KJP/CJP போன்ற மீம் அரசியல் போக்குகள், இளைஞர்களின் புரட்சிகரமான கோபத்தை வெறும் Instagram Reels, YouTube Shorts மற்றும் கமெண்ட் செக்ஷன்களுக்குள் அடக்கிவிடுகின்றன. லெனின் கூறியது போல, “தன்னிச்சையான கோபம் மட்டுமே புரட்சிகர உணர்வாக மாறிவிடாது.” தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதல் இல்லாத வெற்று உணர்ச்சி அரசியல், இறுதியில் வெறும் வைரல் டிரெண்டாக (Viral Trend) மட்டுமே சுருங்கி, ஆவியாகிப் போய்விடுகிறது. அல்லது அதிகாரதிற்கு வந்தாலும் இன்றைய இதே அமைப்பை கட்டிக்காத்து எவ்வித மாறுதலையும் தர இயலாது.
3. மாற்றா? அல்லது அதே பழைய சமூக அமைப்பின் நீட்சியா?
மிக முக்கியமான கேள்வி: உழைக்கும் மக்களின் துன்ப துயரங்களுக்கு மாற்றாக இவர்களிடம் என்ன பொருளாதாரக் கொள்கை இருக்கிறது?
உண்மை என்னவெனில், இவர்களிடம் மாற்று எதுவும் இல்லை; அதே பழைய சமூக அமைப்பைத்தான் இன்னும் பளபளப்பான பேக்கிங்கில் நீட்டிக்க முற்படுகிறார்கள்.
பொருளாதாரக் கொள்கையின்மை:- கார்ப்பரேட்டுகளின் ஆதிக்கம், பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் தனியார்மயமாக்கப்படுவது, உழைப்புச் சுரண்டல் போன்ற முதலாளித்துவத்தின் அடித்தளங்களை இவர்கள் எங்குமே கேள்வி கேட்பதில்லை. கார்ப்பரேட் தாராளமயக் கொள்கைகளை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்குள் சில இலவசங்களையும், சலுகைகளையும், கவர்ச்சிகரமான நற்பணித் திட்டங்களையும் வழங்குவது மட்டுமே இவர்களின் உச்சகட்ட 'மக்கள் நலன்' திட்டமாக இருக்கிறது.
வர்க்க முரண்பாடுகளை மூடிமறைத்தல்:- "நாம் அனைவரும் ஒன்று", "மக்களுக்கான ஆட்சி" என்ற போலிப் பொதுமைப்படுத்தல் முழக்கங்களின் மூலம், சுரண்டுபவர்களையும் சுரண்டப்படுபவர்களையும் ஒரே தட்டின் கீழ் கொண்டுவந்து, சமூகத்தில் நிலவும் வர்க்க முரண்பாடுகளை இவர்கள் மூடிமறைக்கிறார்கள்.
4. உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்கான பணி இங்கே உள்ளதா?
மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையில், உண்மையான அரசியல் என்பது உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றம், வர்க்க விழிப்புணர்வு பெற்று உள்ள சுரண்டல் அமைப்பை மாற்றி அமைத்தல் அதற்கு தொழிலாளர்-விவசாயி மற்றும் உழைக்கும் ஏழை எளிய மக்களின் கூட்டணியின் வழியிலான அதிகாரத்தை கைபற்றி சுரண்டல் அற்ற சமூகம் படைபதற்கான போராட்டமாகும்.
CJP போன்ற இணைய இயக்கங்களோ அல்லது தவெக போன்ற நபர் மையக் கட்சிகளோ அறிகுறிகளைப் (சமூக அவலங்கள், ஊழல்) பேசுகின்றனவே தவிர, காரணத்தைப் (முதலாளித்துவம், வர்க்க சுரண்டல் ஆதிக்கம்) பேசுவதில்லை. நீங்கள் வர்க்க அரசியலைப் பேச மறுக்கும்போது, ஆளும் வர்க்கத்தின் பிற்போக்கு அரசியல் உங்களை மிக எளிதாக விழுங்கிவிடும்.
எனவே, இவர்களிடம் உழைக்கும் மக்களின் நிரந்தர விடுதலைக்கான தத்துவார்த்தப் பணியோ, கட்டமைப்புப் பணியோ கிடையாது. மாறாக, முதலாளித்துவத்திற்கு ஆபத்து வராமல் பாதுகாக்கும் ஒரு தற்காலிக 'பாதுகாப்பு வால்வாக' (Safety Valve) மட்டுமே இவை செயல்படுகின்றன.
முடிவாக:- தவெக-வின் வளர்ச்சியோ அல்லது “Cockroach Janata Party”-யின் டிஜிட்டல் எழுச்சியோ சமகால சமூக மாற்றத்திற்கான உண்மையான கருவிகள் அல்ல. அவை முதலாளித்துவ நெருக்கடியால் ஒடுக்கப்பட்ட உழைக்கும் மக்களின் உணர்ச்சிகரமான வடிகால்கள் மட்டுமே.
சுரண்டப்படும் கரப்பான்பூச்சிகளாகவோ அல்லது ஒரு தனிநபரின் பின்னால் செல்லும் துதிபாடிகளாகவோ உதிர்ந்து போவதற்கல்ல உழைக்கும் வர்க்கம். தற்காலிகக் கவர்ச்சி வலைகளையும், வெற்று நையாண்டிகளையும் கடந்து, உழைக்கும் மக்கள் தங்களின் வர்க்க உணர்வைப் (Class Consciousness) பெற்று, அமைப்புரீதியான களப் போராட்டங்களை முன்னெடுப்பதன் மூலமே உண்மையான சமூக மாற்றத்தையும் நிரந்தர விடுதலையையும் சாத்தியப்படுத்த முடியும். மீம்களும் கவர்ச்சி முழக்கங்களும் வெறும் தற்காலிகத் தீப்பொறிகள்; அவை வர்க்கப் போராட்டத்திற்கான காட்டுத்தீயாக மாறுவதே இன்றைய காலத்தின் தேவை!
இதனை இன்னொறு கோணத்தில் அலசுவோம்
பாப்புலிச அரசியலும்
தனிநபர் துதிபாடலும்: உழைக்கும் மக்கள் விடுதலைக்கான முட்டுக்கட்டை
தனிநபர்களை முதன்மைப்படுத்தி, பெருவாரியான உழைக்கும் மக்களின்
உண்மையான பொருளாதார, சமூக விடுதலை பற்றிப்
பேசாத பாப்புலிச அரசியல்,
உண்மையில்
ஆளும் வர்க்கத்திற்கும் முதலாளித்துவத்திற்கும் சேவை செய்யும் ஒரு பாதுகாப்பு அரணே
(Safety Valve) ஆகும். இது மக்களின்
புரட்சிகரமான சிந்தனைகளையும்,
வர்க்க
ஒற்றுமையையும் மழுங்கடிக்கும் ஒரு தற்காலிகக் கவர்ச்சி வலை.
எனவே, தனிநபர் துதிபாடல்களையும், வெற்று அரசியலற்ற எதிர்ப்புகளையும் கடந்து, சமூகப் பிரச்சினைகளின் வேர்களைப் புரிந்துகொள்வதும், ஒட்டுமொத்த உழைக்கும் மக்களின் கூட்டு சக்தியையும், வர்க்க உணர்வையும் முன்னிறுத்திப் போராடுவதே சமூக மாற்றத்திற்கும் உண்மையான விடுதலைக்கும் வழிவகுக்கும்.
- கம்யூனிஸ்டுகளின் கடமை: கம்யூனிச இயக்கங்களுக்குள் அல்லது இடதுசாரி சிந்தனை கொண்ட சூழலில் கூட, சில நேரங்களில் பாப்புலிசப் போக்குகள் ஊடுருவுவதுண்டு. அரசியலற்ற தனிநபர் துதிபாடலும் தனிநபர் எதிர்ப்பும் பேசுபவர்கள் தங்களை என்னவென்று அடையாளப்படுத்தினாலும், அவர்கள் பாப்புலிசத்தில் ஊறிப்போனவர்களே. சமூகக் கட்டமைப்பை மாற்றியமைக்கும் தத்துவார்த்தப் போராட்டத்தைக் கைவிட்டு, மேலோட்டமான கவர்ச்சி அரசியலிலும் மூழ்குபவர்கள் உழைக்கும் மக்களுக்கு எந்தவொரு நிரந்தர விடிவையும் தர முடியாது. கவர்ச்சி அரசியல் என்பது ஒருபோதும் மார்க்சியம் ஆகாது.
- வர்க்க உணர்வை மழுங்கடித்தல்: "நாம் அனைவரும் ஒன்று" என்ற போலிப் பொதுமைப்படுத்தல் முழக்கத்தின் மூலம், சுரண்டுபவர்களையும் சுரண்டப்படுபவர்களையும் ஒரே தட்டின் கீழ் கொண்டுவந்து, வர்க்க முரண்பாடுகளை மூடிமறைக்க முயல்கிறார்கள். உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான விடுதலைக்கான வழிகளைப் பற்றி இவர்கள் பேசுவதே இல்லை.
.
- தவெ.க போன்ற புதிய வரவுகள் முதல் உலகளாவிய கவர்ச்சிவாத
எழுச்சிகள் வரை, அவர்கள்
பேசும் 'மாற்றம்' என்பது வெறும் முக
மாற்றமே தவிர, சமூக-பொருளாதாரக்
கட்டமைப்பு மாற்றம் அல்ல. கார்ப்பரேட் நலன்களையும், தாராளமயப்
பொருளாதாரக் கொள்கைகளையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு, அதற்குள் சில
இலவசங்களையும் சலுகைகளையும் வழங்குவது மட்டுமே இவர்களின் உச்சகட்ட 'மக்கள் நலன்' திட்டமாக
இருக்கிறது. அதாவது,
அதே பழைய சுரண்டல் சமூக அமைப்பைத்தான் இவர்கள் அப்படியே தற்காத்து
நின்கிறார்கள்.
இந்த அரசியல் வடிவத்தின் மிக முக்கியமான பலவீனம் – அது சமூகப் பிரச்சினைகளை விட தனிநபர் பிரச்சினைகளையும், தனிநபர் துதிபாடல்களையும் (Personality Cult) மட்டுமே முதன்மைப்படுத்துகிறது.அமைப்புக்கு எதிரான போராட்டத்தை நபர் சார்ந்ததாக மாற்றுதல்: ஒரு சமூகத்தில் நிலவும் வேலையின்மை, வறுமை, விலைவாசி உயர்வு, உழைப்புச் சுரண்டல் போன்றவை முதலாளித்துவ சமூகக் கட்டமைப்பால் ஏற்படுபவை. ஆனால், பாப்புலிசவாதிகள் இதனை ஒரு 'சிஸ்டம்' சார்ந்த பிரச்சினையாகப் பார்க்காமல், அதிகாரத்தில் இருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட நபர் அல்லது கட்சியின் தவறாக மட்டுமே சுருக்குவர். "அந்த நபரை மாற்றிவிட்டு எங்களை அமர வைத்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்" என்ற மாயையை உருவாக்குவர்.
மக்கள் நலன், மக்கள் சக்தி என்ற பெயரில் கட்டமைக்கப்படும் இந்த அரசியல் வடிவம், ஆழமாக உற்றுநோக்கினால் சமூகத்தின் உண்மையான கட்டமைப்புப் பிரச்சினைகளைப் பேசுவதில்லை. தமிழகத்தில் அண்மைய தவெ.க-வின் (தமிழக வெற்றிக் கழகம்) அரசியல் நகர்வுகள் தொடங்கி, உலகளாவிய அல்லது தேசிய அளவிலான தீவிர வலதுசாரி/கவர்ச்சிவாத எழுச்சிகள் (KJP போன்ற போக்குகள்) வரை அனைத்தும் இந்த பாப்புலிச வடிவத்தின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களே ஆகும்.
மக்களின் தற்காலிக உணர்ச்சிகளை முதன்மைப்படுத்தி, தங்களை அரசியல் சக்திகளாக உயர்த்திக் கொள்ளும் இவர்கள், உண்மையில் உழைக்கும் மக்களின் துன்ப துயரங்களுக்கு மாற்றாக என்ன வைத்துள்ளனர்? இதே பழைய சுரண்டல் சமூக அமைப்பைத் தானே இன்னும் பளபளப்பான பேக்கிங்கில் நீட்டிக்க முற்படுகிறார்கள்? இந்த நீண்ட தேடலையும், அதன் பின்னால் உள்ள போலித்தனத்தையும் வர்க்கப் பார்வையில் விரிவாக ஆராய வேண்டியது அவசியமாகிறது.
தனிநபர்களை முதன்மைப்படுத்தி, பெருவாரியான உழைக்கும் மக்களின்
உண்மையான பொருளாதார, சமூக விடுதலை பற்றிப்
பேசாத பாப்புலிச அரசியல்,
உண்மையில்
ஆளும் வர்க்கத்திற்கே சாதகமாக முடிகிறது. இது மக்களின் புரட்சிகரமான
சிந்தனைகளையும், வர்க்க ஒற்றுமையையும்
மழுங்கடிக்கும் ஒரு கருவியாகும்.
எனவே, தனிநபர் துதிபாடல்களையும், வெற்று அரசியலற்ற எதிர்ப்புகளையும் கடந்து, சமூகப் பிரச்சினைகளின் வேர்களைப்
புரிந்துகொள்வதும், ஒட்டுமொத்த உழைக்கும்
மக்களின் கூட்டு சக்தியையும்,
வர்க்க
உணர்வையும் முன்னிறுத்திப் போராடுவதே சமூக மாற்றத்திற்கும் உண்மையான விடுதலைக்கும்
வழிவகுக்கும்.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
