அரசு என்பது ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை ஒடுக்குவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு அதிகாரக் கருவி என்பதை விளக்குகிறது. சமூகத்தில் நிலவும் இணக்கமற்ற வர்க்க முரண்பாடுகளால் உருவான நிரந்தர ராணுவம் மற்றும் காவல்துறை போன்ற அரசு இயந்திரங்கள், உழைக்கும் மக்களைக் கட்டுப்படுத்தவே பயன்படுகின்றன என்று இக்கட்டுரை வாதிடுகிறது. தேர்தல் மற்றும் வாக்குரிமை போன்ற அம்சங்களைக் கொண்ட ஜனநாயகக் குடியரசு, உண்மையில் முதலாளித்துவச் சுரண்டலைப் பாதுகாக்கும் ஒரு மிகச்சிறந்த கவசமாக மட்டுமே செயல்படுகிறது. தமிழகத்தின் தற்போதைய அரசியல் சூழலோடு ஒப்பிடுகையில், ஆட்சி மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தாலும் அடிப்படை அரசு இயந்திரத்தின் தன்மையோ அல்லது அதிகார வர்க்கத்திற்கும் முதலாளிகளுக்கும் இடையிலான பிணைப்போ மாறுவதில்லை என்பது சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இறுதியில், அதிகாரக் கட்டமைப்பில் வெறும் ஆட்களை மாற்றுவது விடிவைத் தராது என்றும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான புதிய அதிகார அமைப்பை உருவாக்குவதே உண்மையான விடுதலை என்றும்...
அரசு ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தைச் சுரண்டுவதற்கான கருவி
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியைச் சேர்ந்த மிகப் பெருவாரியான ஐரோப்பியர்களுடைய கண்ணோட்டத்தின்படி இவர்களுக்காகவே எங்கெல்ஸ் எழுதினார், இவர்கள் எந்தவொரு பெரும் புரட்சியையும் அனுபவித்து அறியாதவர்கள் அல்லது அருகிலிருந்து பார்த்திராதவர்கள்-—இது வேறு எப்படியும் இருக்க முடியாது. “தானகவே இயங்கும் மக்களது ஆயுதமேந்திய ஒழுங்கமைப்பு “ என்றால் என்னவென்பது அவர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாக ஒன்று. சமுதாயத்துக்கு மேலானதாய் நின்று மேலும் மேலும் அதற்குத் தம்மை அயலானாக்கிக் கொள்ளும் ஆயுதமேந்திய ஆட்களைக் கொண்ட தனிவகைப் படைகள் (போலீசும் நிரந்தரச் சேனையும்) அவசியமாகியது ஏனென்று கேட்டால், மேற்கு ஐரோப்பிய, ருஷ்ய அற்பவாதிகள் ஸ்பென்சர் அல்லது மிகைலோவ்ஸ்கியிடமிருந்து கடன் வாங்கிய சில தொடர்களைக் கூறி, மேலும் மேலும் சிக்கலாகி வரும் சமுதாய வாழ்வையும், பணிப் பிரிவினையும், பிறவற்றையும் குறிப்பிட முற்படுகிறார்கள்.
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்துங்கள் தோழர்களே
இவ்வாறு குறிப்பிடுவது “விஞ்ஞான வழிப்பட்டதாய்த்” தோன்றுகிறது. மிகவும் முக்கியமான, அடிப்படையான உண்மையை, அதாவது இணக்கம் காண முடியாத பகை வர்க்கங்களாய்ச் சமுதாயம் பிளவுண்டுவிட்ட தென்ற உண்மையைக் கண்ணில் படாதபடி மூடிமறைத்து சாதாரண மனிதனைத் தூக்கத்தில் இருத்த இது பயன்படுவதாகிவிடுகிற து.
இந்தப் பிளவு உண்டாகாமல் இருந்திருந்தால், “தானாகவே இயங்கும் மக்களது ஆயுதமேந்திய ஒழுங்கமைப்பு”,அதன் சிக்கலினாலும் அதன் உயர் நுட்பத்திறனாலும் பிறவற்றாலும் தடிகள் ஏந்திய குரங்கு மந்தை அல்லது புராதன மனிதர்கள் அல்லது குலங்களாய் இணைந்த மனிதர்களின் புராதன ஒழுங்கமைப்பிலிருந்து வேறுபட்டிருக்கும். ஆயினும் இது போன்ற ஓர் ஒழுங்கமைப்பு அப்பொழுதும் சாத்தியமாகவே இருந்திருக்கும்,
நாகரிகச் சமுதாயம் பகை வர்க்கங்களாய், அதுவும் இணக்கம் காண முடியாத பகை வர்க்கங்களாய்ப் பிளவுண்டதால்தான் இது சாத்தியமற்றதாகியது. இவ்வர்க்கங்கள் “தானாகவே இயங்கும்”ஆயுதபாணிகளாய் இருப்பின்,இவற்றினிடையே ஆயுதமேந்திய போராட்டம் மூண்டுவிடும். அரசு உதித்தெழுகிறது, தனிவகை சக்தி, ஆயுதமேந்திய
ஆட்களைக் கொண்ட தனிவகைப் படைகள் அமைக்கப்படுகின்றன. ஓவ்வொரு புரட்சியும் அரசு இயந்திரத்தை அழிப்பதன் மூலம், வர்க்கப் போராட்டத்தை ஓளிவுமறைவின்றி நமக்குப் புலப்படுத்திக் காட்டுகிறது; ஆளும் வர்க்கம் தனக்குச் சேவை புரியக் கூடிய ஆயுதமேந்திய ஆட்களைக் கொண்ட தனிவகைப் படைகளை மீட்டமைக்க எப்படி, முயலுகிறது என்பதையும், ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கம் ஒடுக்குவோருக்குப் பதிலாய் ஓடுக்கப்பட்டோருக்குச் சேவை புரியக் கூடிய இப்படிப்பட்ட ஒரு புதிய ஓழுங்கமைப்பைத் தோற்றுவித்துக் கொள்ள எப்படி முயலுகிறது என்பதையும் நமக்குத் தெளிவாய்க் காட்டுகிறது.
மாபெரும் புரட்சி ஒவ்வொன்றும் நடைமுறையில், திட்டவட்டமாகவும், இன்னும் முக்கியமாய் வெகுஜனச் செயல் அளவிலும் நம்முன் எழுப்பும் அதே பிரச்சினையை, அதாவது ஆயுதமேந்திய ஆட்களைக் கொண்ட “தனிவகைப்” படைகளுக்கும் “தானாகவே இயங்கும் மக்களது ஆயுதமேத்திய ஓழுங்கமைப்புக்கும்” இடையிலான உறவு பற்றிய பிரச்சினையை மேற்கூறிய மேற்கோளில் எங்கெல்ஸ் தத்துவார்த்த வழியில் எழுப்புகிறார். ஐரோப்பிய, ரஷ்யப் புரட்சிகளின் அனுபவம் இந்தப் பிரச்சினைக்கு எப்படித் திட்ட வட்டமான முறையில் பதிலளிக்கிறது என்பதை நாம் பார்ப்போம்..
வர்க்கப் பகைமைகளைக் கட்டுப்படுத்துவதன் அவசியம் காரணமாய் அரசு உதித்தது என்பதனாலும், அதே போதில் இந்த வர்க்கங்களுக்கிடையிலான மோதல்களிலிருந்தே அது உதித்தது என்பதனாலும், பொதுவாக அது மிகப் பெரும் பலம் படைத்த, பொருளாதாரத்துறையில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வர்க்கத்தின் அரசாகவிடுகிறது. அரசின் உதவியால் இவ்வர்க்கம் அரசியல்துறையிலும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வர்க்கமாக, ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தை அடக்கி வைப்பதற்கும் சுரண்டுவதற்கும் இவ்வாறு புதிய சாதனங்களைப் பெற்றுக் கொள்கிறது...” புராதன அரசுகளும் பிரபுத்துவ அரசுகளும் அடிமைகளையும் பண்ணையடிமைகளையும் சுரண்டுவதற்கான அமைப்புகளாய் இருந்தன. இதே போல "நவீன காலப் பிரதிநிதித்துவ அரசு கூலி உழைப்பை மூலதனம் சுரண்டுவதற்கான கருவியாய் இருக்கிறது. ஆனால் விதிவிலக்காய்ச் சில காலகட்டங்கள் ஏற்படுவது உண்டு. ஒன்றோடொன்று போரிடும் வர்க்கங்கள் ஒன்றுக்கொன்று ஏறத்தாழ சமநிலை பெறும் இக்கட்டங்களில் அரசு அதிகாரம் வெளித்தோற்றத்துக்கு நடுவர் போலாகி, சொற்ப காலத்துக்கு இரு தரப்பாரிடமிருந்தும் ஓரளவு சுயேச்சையுடையதாகிறது...” பதினேழு, பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுகளின் வரம்பற்ற முடியாட்சி முறையும், பிரான்சில் முதலாவது, இரண்டாவது சாம்ராஜ்யங்களது போனப்பார்ட் ஆட்சியும் ~ஜொர்மனியில் பிஸ்மார்க் ஆட்டியும் இத்தகையனவே.
எல்லா வகையான ஜனநாயகக் குடியரசுகளிலும் தற்போது ஏகாதிபத்தியமும் வங்கிகளுடைய ஆதிக்கமும், செல்வத்தின் வரம்பில்லா அதிகாரத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் செயல்படுத்துவதற்குமான இவ்விரு வழிகளையும் தனிப்பெருங் கலையாய் ““வளரச் செய்துவிட்டன”.
உதாரணமாய், ருஷ்ய ஜனநாயகக் குடியரசின் ஆரம்ப மாதங்களில் -—
“சோஷலிஸ்டுகளான : சோஷலிஸ்டு-புரட்சியாளர்களும் மென்ஷிவிக்குகளும் முதலாளித்துவ வர்க்கத்துக்கு மாலையிட்டுக் கூட்டு அரசாங்கத்தில் கூடித் தேன்நிலவு கொண்டாடியபோது எனலாம்---திரு பல்ச்சீன்ஸ்கி, முதலாளிகளையும், அவர்களுடைய கொள்ளைக்காரச் செயல்களையும், இராணுவக் காண்டிராக்டுகள் மூலம் அரசை அவர்கள் சூறையாடியதையும் கட்டுப்படுத்துவதற்கான ஒவ்வொரு நடவடிக்கையையும் தடுத்து நின்றார். பிற்பாடு அமைச்சரவையிலிருந்து திரு பல்ச்சீன்ஸ்கி ராஜினாமா செய்ததும் (முற்றிலும் அவரையே ஒத்த மற்றொரு பல்ச்சீன்ஸ்கிதான் அவரிடத்தில் அமர்ந்தார் என்பதைக் கூறத் தேவையில்லை),
ஆண்டுக்கு 1,20,000 ரூபிள் சம்பளத்தில் சொகுசான வேலை கொடுத்து முதலாளிகள் அவருக்கு “வெகுமதி'” அளித்தார்களே, அதை என்னென்பது? நேரடியான அல்லது மறைமுகமான லஞ்சம் என்பதா? அரசாங்கத்துக்கும் சிண்டிக்கேட்டுகளுக்கும் இடையிலான கூட்டு என்பதா? அல்லது “வெறும்" நேச உறவுகள் என்பதா? செர்னோவ்கள், கெஸெரெத்தேலிகள், அவ்க்சேன் தியெவ்கள், ஸ்கோபெலெவ்கள் ஆகியோர் ஆற்றும் பணி என்ன? இவர்கள் கஜானாவைச் சூறையாடும் கோடீஸ்வரார்களின் "நேரடிக்" கூட்டாளிகளா? அல்லது மறைமுகக் கூட்டாளிகளா?
ஜனநாயகக் குடியரசில் “செல்வத்தின்” சக்கராதிபத்தியம் மேலும் உறுகியாகவிடுவதன் காரணம் என்னவெனில், அரசியல் பொறியமைவின் தனிப்பட்ட குறைபாடுகளையோ, முதலாளித்துவத்தின் மோசமான அரசியல் கவசத்கையோ அது ஆதாரமாய்க் கொண்டிருக்கவில்லை என்பதுதான். ஜனநாயகக் குடியரசுதான் முதலாளித்துவத்துக்கு மிகச் சிறந்த அரசியல் கவசமாகும். ஆகவே மூலதனம் இந்த மிகச் சிறந்த கவசத்தை (பல்ச்சீன்ஸ்கிகள், செர்னோவ்கள், கெஸெரெக் தேலிகள் முதலாலோர் மூலம்) பெற்றுக் கொண்டதும், அது முதலாளித்துவ-ஜன நாயகக் குடியரசின் ஆட்களிலோ, நிறுவன ஏற்பாடுகளிலோ, கட்சிகளிலோ ஏற்படும் எந்த மாற்றத்தாலும் அசைக்க முடியாதபடி திடமாகவும் உறுதியாகவும் தனது அதிகாரத்தை நிலைநாட்டிக் கொள்கிறது.
(லெனின் தேர்வு நூல் 2 அரசும் புரட்சியும் பகுதியிலிருந்து மேல்காணுபவை)
அரசும் அதன் கருவியும்: லெனினியப் பார்வையும் இன்றைய தமிழக ஆட்சி மாற்றமும்
நிச்சயமாக, லெனினின் "அரசும் புரட்சியும்" (The State and Revolution) நூலில் உள்ள கருத்துக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இன்றைய தமிழக அரசியல் சூழலோடு ஒப்பிட்டு ஒரு கட்டுரையை கீழே காணலாம்.
அரசும் அதன் கருவியும்: லெனினியப் பார்வையும் இன்றைய தமிழக ஆட்சி மாற்றமும்
மார்க்சிய அறிஞர் லெனின் தனது தத்துவங்களில் அரசு என்பது ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை ஒடுக்குவதற்கான ஒரு கருவி என்பதைத் தெளிவாக விளக்குகிறார். தமிழகத்தில் அவ்வப்போது ஏற்படும் ஆட்சி மாற்றங்கள், இந்த "அரசு இயந்திரத்தின்" தன்மையை மாற்றுகிறதா அல்லது அதன் பழைய அமைப்பையே தொடர்கிறதா என்பதை ஆராய்வது அவசியமானது.
1. அரசு என்பது ஒடுக்குமுறைக்கான கருவி
லெனின் குறிப்பிடுவது போல, அரசு என்பது வர்க்க முரண்பாடுகளைத் தீர்க்க முடியாத ஒரு சூழலில் உருவானது. இது சமுதாயத்திற்கு மேலான ஒரு சக்தியாகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறது. தமிழகத்தில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்படும்போது, ஒரு கட்சி போய் மற்றொரு கட்சி அதிகாரத்திற்கு வருகிறது. ஆனால், லெனின் கூறிய "நிரந்தரச் சேனை" (Standing Army) மற்றும் "போலீஸ்" போன்ற அரசு எந்திரங்கள் அப்படியேதான் நீடிக்கின்றன.
லெனினின் கருத்து: அரசு என்பது "தானாகவே இயங்கும் மக்களது ஆயுதமேந்திய ஒழுங்கமைப்பு" அல்ல; மாறாக அது ஆளும் வர்க்கத்தின் நலனைப் பாதுகாக்கும் ஒரு தனிவகை படை.
2. அரசு அதிகாரிகளும் செல்வாக்கும்
லெனின் அரசு அதிகாரிகளை (Bureaucrats) "சமுதாயத்தின் உறுப்புகள்" என்று அழைக்கிறார், அவர்கள் சமுதாயத்திற்கு மேலானவர்களாகத் தங்களை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். தமிழகத்தில் ஆட்சி மாறினாலும், உயர் அதிகாரிகள் மற்றும் அதிகார வர்க்கத்தின் (IAS/IPS) கட்டமைப்பு மாறுவதில்லை.
பொருளாதாரப் பிணைப்பு: லெனின் விளக்கியது போலவே, இன்றைய ஜனநாயகக் குடியரசுகளில் செல்வம் என்பது மறைமுகமாக அதிகாரத்தைச் செலுத்துகிறது.
பல்ச்சீன்ஸ்கி உதாரணம்: லெனின் தனது நூலில் குறிப்பிட்ட பல்ச்சீன்ஸ்கி போன்ற அதிகாரிகள், முதலாளிகளுக்குச் சாதகமாகச் செயல்பட்டு விட்டு, பின் அதே முதலாளிகளிடம் உயர் சம்பளத்தில் வேலைக்குச் சேர்வதை இன்றைய "கார்ப்பரேட் - அரசியல் - அதிகாரி" பிணைப்போடு ஒப்பிடலாம்.
3. ஜனநாயகக் குடியரசும் 'கவசமும்'
ஜனநாயகக் குடியரசு என்பது முதலாளித்துவத்தின் மிகச் சிறந்த "அரசியல் கவசம்" என்கிறார் லெனின். தமிழகத்தில் தேர்தல் மூலம் ஏற்படும் ஆட்சி மாற்றம் மக்களுக்குப் புதிய நம்பிக்கையைத் தந்தாலும், அடிப்படை அரசு இயந்திரம் (State Machinery) மாறாதவரை, அது ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தைச் சுரண்டுவதற்கான கருவியாகவே தொடர்கிறது.
4. தமிழகச் சூழலோடு ஒப்பீடு
தமிழகத்தில் திராவிடக் கட்சிகளுக்கு இடையே ஏற்படும் ஆட்சி மாற்றங்கள் சமூக நீதியிலும், மக்கள் நலத் திட்டங்களிலும் சில முன்னேற்றங்களைக் கொண்டு வந்தாலும், லெனினியப் பார்வையில் சில கேள்விகள் எழுகின்றன:
அதிகாரப் பகிர்வு: லெனின் வலியுறுத்திய "மக்களே ஆயுதம் ஏந்திய ஒழுங்கமைப்பு" அல்லது "மக்களின் நேரடி அதிகாரம்" என்பது பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயகத்தில் வெறும் வாக்களிப்பதோடு நின்று விடுகிறது.
பொருளாதார ஆதிக்கம்: தமிழகத்தில் எந்த ஆட்சி வந்தாலும், பெரும் தொழிலதிபர்கள் மற்றும் வங்கிகளின் ஆதிக்கம் அரசு முடிவுகளில் செல்வாக்கு செலுத்துவதை லெனின் குறிப்பிட்ட "செல்வத்தின் சக்கராதிபத்தியத்தோடு" ஒப்பிடலாம்.
முடிவுரை
லெனின் கூறுவது போல, உண்மையான மாற்றம் என்பது வெறும் ஆட்களை மாற்றுவதல்ல; மாறாக, ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாகும் வர்க்கத்திற்குச் சேவை செய்யக்கூடிய ஒரு புதிய அமைப்பை உருவாக்குவதே ஆகும். தமிழக ஆட்சி மாற்றங்களை லெனினின் கண்ணாடி வழியே பார்க்கும்போது, நாம் வெறும் "மேலாடையை" மாற்றிக் கொள்கிறோமா அல்லது "உடலை" (அரசு இயந்திரத்தை) மாற்றுகிறோமா என்ற விவாதம் எழுகிறது. லெனின் காட்டிய பாதையில், அரசு என்பது சுரண்டுவதற்கான கருவியாக இல்லாமல், உழைக்கும் மக்களின் அதிகார மையமாக மாற வேண்டும் என்பதே அதன் சாராம்சம்.
குறிப்பு: குறிப்பாக, "ஜனநாயகக் குடியரசுதான் முதலாளித்துவத்துக்கு மிகச் சிறந்த அரசியல் கவசம்" என்ற வரிகள் இன்றைய காலத்திற்கும் அப்படியே பொருந்தக்கூடியவை.
லெனினின் புகழ்பெற்ற வரிகளான "ஜனநாயகக் குடியரசுதான் முதலாளித்துவத்துக்கு மிகச் சிறந்த அரசியல் கவசம்" என்பது அரசியல் அதிகாரத்தின் உண்மைத் தன்மையை விளக்கும் மிக ஆழமான ஒரு தத்துவமாகும். தனது "அரசும் புரட்சியும்" (The State and Revolution) நூலில் லெனின் இதனை விரிவாக விளக்குகிறார்.
ஜனநாயகக் குடியரசு: முதலாளித்துவத்தின் மிகச் சிறந்த கவசம்
பொதுவாக 'ஜனநாயகக் குடியரசு' என்பது மக்களால், மக்களுக்காக நடத்தப்படும் உன்னதமான ஆட்சி முறையாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், லெனின் போன்ற மார்க்சிய சிந்தனையாளர்கள் இதனைத் தத்துவார்த்த ரீதியாக வேறு கோணத்தில் அணுகுகிறார்கள். ஒரு முதலாளித்துவ சமூகத்தில், ஜனநாயகக் குடியரசு என்பது உழைக்கும் மக்களைச் சுரண்டுவதற்கு முதலாளி வர்க்கம் அணிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு 'கவசமே' தவிர வேறில்லை என்பது லெனினின் வாதம்.
'கவசம்' என்பதன் பொருள் என்ன?
ஒரு போர்வீரனுக்குக் கவசம் எப்படிப் பாதுகாப்பைத் தருகிறதோ, அதேபோல் முதலாளித்துவத்தின் சுரண்டல் முறைக்கு ஜனநாயகக் குடியரசு ஒரு பாதுகாப்பைத் தருகிறது.
மாற்ற முடியாத அதிகாரம்: லெனின் கூறுகையில், முதலாளித்துவம் ஜனநாயகக் குடியரசு எனும் கவசத்தைப் பெற்றுக்கொண்ட பிறகு, ஆட்சி மாற்றங்களோ, தனிநபர்களின் மாற்றங்களோ அல்லது கட்சி மாற்றங்களோ அதன் அடிப்படை அதிகாரத்தை அசைக்க முடியாது. அதாவது, எந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தாலும் பொருளாதாரக் கொள்கைகளும், முதலாளிகளின் லாபமும் பாதிக்கப்படாதவாறு அரசு இயந்திரம் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும்.
மறைமுக ஆதிக்கம்: முடியாட்சி அல்லது சர்வாதிகார ஆட்சியில் சுரண்டல் நேரடியாகத் தெரியும். ஆனால் ஜனநாயகத்தில், மக்கள் தாங்களே வாக்களித்து ஆட்சியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதாக நம்ப வைக்கப்படுகிறார்கள். இது சுரண்டப்படுபவர்களின் எதிர்ப்பைக் குறைத்து, சுரண்டல் முறையை நீண்ட காலம் நிலைநிறுத்த உதவுகிறது.
பொருளாதாரமும் அதிகாரமும்
லெனின் சுட்டிக்காட்டுவது போல, ஜனநாயகக் குடியரசுகளில் செல்வம் என்பது மறைமுகமாக அதிகாரத்தைச் செலுத்துகிறது.
பணம் மற்றும் தேர்தல்: தேர்தலில் போட்டியிடவும், பிரசாரம் செய்யவும் பெரும் செல்வம் தேவைப்படுகிறது. இதனால் இயல்பாகவே செல்வந்தர்களோ அல்லது அவர்களால் ஆதரிக்கப்படுபவர்களோ மட்டுமே அதிகாரத்திற்கு வர முடிகிறது.
அதிகார வர்க்கமும் முதலாளிகளும்: அமைச்சர்களும், உயர் அதிகாரிகளும் (IAS/IPS போன்றவை) பெருநிறுவனங்களுடன் கொண்டுள்ள மறைமுகமான பிணைப்பு, சட்டங்கள் யாருக்குச் சாதகமாக இயற்றப்பட வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கின்றன.
ஏமாற்றப்படும் வாக்குரிமை
வாக்குரிமை என்பது மக்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு அதிகாரமாகத் தோன்றினாலும், லெனினின் பார்வையில், "மூன்று அல்லது ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை, ஆளும் வர்க்கத்தின் எந்த உறுப்பினர் நாடாளுமன்றத்தில் மக்களை ஒடுக்குவார் என்பதைத் தீர்மானிப்பதே" இந்த ஜனநாயகத்தின் சுருக்கமாகும். சுரண்டல் அமைப்பு மாறாத வரை, வாக்களிப்பது என்பது கவசத்தை மெருகூட்டுவதே ஆகும்.
இன்றைய சூழலில் இதன் ஆழம்
இன்றைய உலகமயமாக்கல் மற்றும் கார்ப்பரேட் அரசியல் சூழலில் லெனினின் இந்த வரிகள் இன்னும் பொருத்தமானதாக உள்ளன.
அரசுகள் மாறினாலும், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு வழங்கப்படும் வரிச் சலுகைகளோ அல்லது இயற்கை வளங்கள் தாரைவார்க்கப்படுவதோ நிற்பதில்லை.
அரசு அதிகாரிகள் ஓய்வு பெற்றவுடன் பெரிய கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களில் உயர் பதவிகளில் அமர்வது, லெனின் குறிப்பிட்ட 'பல்ச்சீன்ஸ்கி' (Palchinsky) உதாரணத்தை நினைவுபடுத்துகிறது.
முடிவுரை
லெனின் ஜனநாயகக் குடியரசை எதிர்ப்பவர் அல்ல; மாறாக, அது முதலாளித்துவத்தின் கீழ் இருக்கும் வரை மக்களுக்கு உண்மையான விடுதலையைத் தராது என்பதை எச்சரிக்கிறார். "ஜனநாயகக் குடியரசுதான் மிகச் சிறந்த கவசம்" என்ற வரிகள், நாம் அதிகாரத்தின் வெளித்தோற்றத்தைப் பார்த்து ஏமாறாமல், அதன் பின்னால் இருக்கும் பொருளாதாரச் சுரண்டலையும், வர்க்க ஆதிக்கத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகின்றன. உண்மையான ஜனநாயகம் என்பது வெறும் வாக்குச் சீட்டில் இல்லை!.
இந்தக் கட்டுரை லெனினின் தத்துவத்தின் சாரத்தை விளக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
