இந்தக் கட்டுரைகள் மார்க்சிய-லெனினிய கண்ணோட்டத்தில் குறுந்தேசியவாத அரசியல் மற்றும் வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு
இந்தப்பகுதியை ஒலிவடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
மார்க்சியத்தை மறுத்து குறுந்தேசியவாதம் யாருக்கானது?
மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால், "குறுந்தேசியவாதம்" (sub-nationalism அல்லது narrow nationalism) என்பது ஒரு தேசத்தின் அல்லது இனத்தின் தனித்துவத்தை முன்னிறுத்தும் அரசியல் போக்காக இருந்தாலும், அது எந்த வர்க்கத்தின் நலனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வியாகும். ஒரு அரசியல் கோட்பாட்டை மதிப்பிடும்போது, மார்க்சியம் அதன் முழக்கங்களை அல்ல, அதன் வர்க்க உள்ளடக்கத்தையே ஆராய்கிறது.
தேசியப் பிரச்சினையை மார்க்சியம் எவ்வாறு அணுகுகிறது?
மார்க்சியம் தேசிய ஒடுக்குமுறையை மறுப்பதில்லை. மாறாக, ஒடுக்கப்பட்ட தேசங்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை ஆதரிக்கிறது. ஆனால் அதே நேரத்தில், தேசிய விடுதலையை வர்க்க விடுதலையிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்காது.
லெனின் கூறியது போல, ஒவ்வொரு தேசிய இயக்கத்திற்குள்ளும் இரண்டு போக்குகள் உள்ளன:
ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான ஜனநாயக உள்ளடக்கம்.
தேசிய முதலாளித்துவத்தின் வர்க்க நலனை பாதுகாக்கும் உள்ளடக்கம்.
எனவே ஒரு தேசிய இயக்கம் முற்போக்கானதா, பிற்போக்கானதா என்பதை அதன் "தேசிய" முழக்கங்கள் தீர்மானிப்பதில்லை; அது எந்த வர்க்கத்திற்கு சேவை செய்கிறது என்பதே தீர்மானிக்கிறது.
குறுந்தேசியவாதத்தின் மையப் பிரச்சினை
குறுந்தேசியவாதம் பொதுவாக சமூக முரண்பாடுகளின் அடிப்படையாக வர்க்கத்தை அல்ல, தேசம், மொழி, இனம் அல்லது சாதியை முன்வைக்கிறது.
இதனால்,
தொழிலாளியும் முதலாளியும் ஒரே "தமிழர்"
நிலமற்ற விவசாயியும் நிலப்பிரபுவும் ஒரே "தமிழர்"
உழைப்பாளியும் கார்ப்பரேட் முதலாளியும் ஒரே "தமிழர்"
என்ற அடிப்படையில் வர்க்க முரண்பாடுகள் மறைக்கப்படுகின்றன.
மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கல்ஸ் விளக்கியபடி, ஒரு சமூகத்தின் அடிப்படை முரண்பாடு உற்பத்தி உறவுகளிலிருந்து உருவாகிறது. ஆனால் குறுந்தேசியவாதம் இந்த வர்க்க அடிப்படையை விட்டு விலகி, "நாம் எல்லோரும் ஒரே தேசிய இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்" என்ற கருத்தை முன்னிறுத்துகிறது.
இதன் விளைவாக முதலாளித்துவ சுரண்டல் கேள்விக்குள்ளாகாமல் விடப்படுகிறது.
ஏன் வர்க்க அரசியல் புறக்கணிக்கப்படுகிறது?
இன்றைய உலகமயமாக்கப்பட்ட முதலாளித்துவ சூழலில் பன்னாட்டு மூலதனம், உள்நாட்டு பெருமுதலாளிகள், நிலவுடைமையாளர்கள் ஆகியோரின் ஆதிக்கம் தொடர்கிறது.
இந்த நிலையில்,
வேலைவாய்ப்பின்மை
விவசாய நெருக்கடி
தனியார்மயமாக்கல்
தொழிலாளர் உரிமை பறிப்பு
கல்வி, மருத்துவ வணிகமயமாக்கல்
போன்ற கேள்விகள் மக்களின் வாழ்க்கையை நேரடியாக பாதிக்கின்றன.
ஆனால் குறுந்தேசிய அரசியல் இவற்றை மையப்படுத்தாமல்,
மொழி
பண்பாடு
இன அடையாளம்
வரலாற்று பெருமை
போன்ற கேள்விகளை முதன்மைப்படுத்துகிறது.
இதனால் மக்களின் கவனம் சுரண்டலின் பொருளாதார அடிப்படையிலிருந்து விலக்கப்படுகிறது.
சாதி அரசியல் மற்றும் குறுந்தேசியவாதம்
தமிழகத்தில் பல குறுந்தேசிய அரசியல் போக்குகள் வர்க்கப் பகுப்பாய்வுக்கு பதிலாக சாதியை மையப்படுத்துகின்றன.
சாதி ஒடுக்குமுறை என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. அதை எதிர்ப்பது அவசியம். ஆனால் சாதியை மட்டுமே சமூகத்தின் அடிப்படை முரண்பாடாகக் கருதுவது மார்க்சிய நிலைப்பாடு அல்ல.
ஏனெனில்:
அனைத்து மேல்சாதியினரும் முதலாளிகள் அல்ல.
அனைத்து தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினரும் தொழிலாளர்கள் அல்ல.
சுரண்டலின் அடிப்படை பொருளாதார அமைப்பாக முதலாளித்துவம் தொடர்கிறது.
எனவே சாதி எதிர்ப்பை வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து பிரித்து நிறுத்தினால், அது சமூக மாற்றத்தை முழுமையாக்க முடியாது.
யாருக்கு பயன்?
மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் குறுந்தேசியவாதம் பெரும்பாலும் பின்வரும் வர்க்கங்களுக்கு பயன்படுகிறது:
1. உள்ளூர் முதலாளித்துவத்திற்கு
"நமது தேசிய முதலாளிகள்" என்ற பெயரில் உள்ளூர் மூலதன வர்க்கத்தின் நலன்கள் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.
2. நடுத்தர வர்க்க அறிவுஜீவிகளுக்கு
சமூக மாற்றத்தைப் பற்றிய கடினமான வர்க்கப் போராட்டத்திற்குப் பதிலாக அடையாள அரசியலை முன்வைப்பது எளிதாகிறது.
3. ஆளும் வர்க்கத்திற்கு
மக்கள் வர்க்க அடிப்படையில் ஒன்றுபடுவதைத் தடுக்க,
சாதி
மதம்
மொழி
தேசிய அடையாளம்
ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பிரித்துவைப்பது ஆளும் வர்க்கத்திற்கு சாதகமாகிறது.
மார்க்சிய மாற்று என்ன?
மார்க்சியம் கூறுவது:
தேசிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடு.
சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடு.
மொழி உரிமைகளை பாதுகாத்துப் போராடு.
ஜனநாயக உரிமைகளை காப்பாற்றிப் போராடு.
ஆனால் இவை அனைத்தையும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தலைமையிலான வர்க்கப் போராட்டத்துடன் இணைக்க வேண்டும்.
தேசிய விடுதலையும் சமூக விடுதலையும் பிரிக்க முடியாது.
முதலாளித்துவ சுரண்டல் நீடிக்கும் வரை, தேசிய அடையாளத்தின் பெயரில் மக்கள் ஒன்றுபட்டாலும், சமூக சமத்துவம் உருவாகாது.
முடிவுரை
மார்க்சியத்தை மறுத்து குறுந்தேசியவாதத்தை முன்னிறுத்தும் அரசியல், வெளிப்படையாக மக்களின் தேசிய உணர்வுகளைப் பேசினாலும், பெரும்பாலும் வர்க்க முரண்பாடுகளை மறைக்கும் பணியையே செய்கிறது என்று மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனம் வாதிடுகிறது.
மார்க்சிய பார்வையில் கேள்வி "எந்த தேசம்?" என்பதல்ல; "எந்த வர்க்கத்தின் நலனுக்காக?" என்பதுதான்.
எனவே தேசியப் பிரச்சினை, சாதிப் பிரச்சினை, மொழிப் பிரச்சினை ஆகிய அனைத்தையும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகர அரசியல் மற்றும் சோசலிச மாற்றத்தின் இலக்குடன் இணைக்கும்போதுதான் அவை முழுமையான விடுதலைக்கான பாதையாக மாறும். இல்லையெனில் அவை முதலாளித்துவ அமைப்புக்குள் புதிய வடிவிலான சமரச அரசியலாகவே முடிவடையும் என்று மார்க்சிய-லெனினிய ஆய்வு வலியுறுத்துகிறது.
லெனின் கூறியது என்ன? தேசிய-ஜனநாயகப் புரட்சிக்கு யார் தலைமை?
கேள்விக்கு சுருக்கமான பதில்: ஆம், லெனின் தேசிய-ஜனநாயக (அல்லது முதலாளித்துவ-ஜனநாயக) புரட்சியை வெற்றிகரமாக முடிப்பதற்கு முதலாளித்துவ வர்க்கம் நம்பகமான தலைமை சக்தியாக இருக்காது; தொழிலாளர் வர்க்கமும் விவசாயிகளும் இணைந்த புரட்சிகர கூட்டணியே அதனை முழுமையாக நிறைவேற்றும் என்று வலியுறுத்தினார். (Marxists Internet Archive)
ஆனால் இதைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
1. லெனின் கூறிய "இரண்டு புரட்சிகள்"
1905 காலகட்டத்தில் லெனின் ரஷ்யாவில் உடனடியாக முன்நிற்கும் பணி சோசலிசப் புரட்சி அல்ல, ஜனநாயகப் புரட்சி என்று கூறினார். அதாவது:
ஜார் முடியாட்சியை ஒழித்தல்
நிலப்பிரபுத்துவ எச்சங்களை அழித்தல்
நிலத்தை விவசாயிகளுக்கு வழங்குதல்
ஜனநாயகக் குடியரசை நிறுவுதல்
இவை ஜனநாயகப் புரட்சியின் பணிகள். ஆனால் இப்பணிகளை முழுமையாக நிறைவேற்ற ரஷ்ய முதலாளித்துவ வர்க்கம் தயாராக இல்லை என்று லெனின் வாதிட்டார். (Marxists Internet Archive)
2. ஏன் முதலாளித்துவம் தலைமை தாங்காது?
லெனினின் பகுப்பாய்வுப்படி, முதலாளித்துவ வர்க்கம் இரண்டு பயங்களால் கட்டுப்பட்டது:
(அ) ஜார் ஆட்சியைப் பயந்தது
அதிகாரத்துடன் சமரசம் செய்ய விரும்பியது.
(ஆ) தொழிலாளர் வர்க்கத்தை இன்னும் அதிகமாகப் பயந்தது
மக்கள் எழுச்சி தீவிரமடைந்தால் அது சோசலிச திசையில் செல்லக்கூடும் என்பதால், முதலாளிகள் புரட்சியை பாதியிலேயே நிறுத்த முயல்வார்கள். (Marxists Internet Archive)
இதனால் லெனின் கூறியது:
ஜனநாயகப் புரட்சியை இறுதி வரை கொண்டு செல்லக்கூடிய சக்தி தொழிலாளர் வர்க்கமும் விவசாயிகளும் ஆகும்.
இதைத்தான் அவர் "Revolutionary-Democratic Dictatorship of the Proletariat and Peasantry" (தொழிலாளர்-விவசாயிகளின் புரட்சிகர ஜனநாயக சர்வாதிகாரம்) என்ற கோட்பாட்டில் விளக்கினார். (Marxists Internet Archive)
3. லெனின் கூறிய தொழிலாளர்–விவசாயி கூட்டணி
லெனின் பார்வையில்:
தொழிலாளர் வர்க்கம் தலைமை வகிக்க வேண்டும்.
விவசாயிகள் முக்கிய கூட்டாளி.
இருவரின் கூட்டணியே ஜனநாயகப் புரட்சியை வெற்றியடையச் செய்யும்.
அவர் தெளிவாக, ஜனநாயகப் புரட்சியில் தொழிலாளர்களுக்கும் விவசாயிகளுக்கும் பொதுவான நலன்கள் உள்ளன; ஆனால் ஜனநாயகப் புரட்சி முடிந்த பின் வர்க்க முரண்பாடுகள் மீண்டும் வெளிப்படும் என்று குறிப்பிட்டார். (Marxists Internet Archive)
அதாவது:
ஜனநாயகப் புரட்சி → தொழிலாளர்-விவசாயி கூட்டணி
சோசலிசப் புரட்சி → தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைமையிலான அடுத்த கட்டம்
என்பதே லெனினின் கருத்து. (Marxists Internet Archive)
4. இதிலிருந்து குறுந்தேசியவாதிகள் செய்யும் முக்கிய தவறுகள்
மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனத்தின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, பல குறுந்தேசியவாதப் போக்குகள் பின்வரும் தவறுகளைச் செய்கின்றன.
தவறு 1: வர்க்கத்திற்கு பதிலாக தேசத்தை மையமாக்குதல்
லெனின் கேட்ட கேள்வி:
"எந்த வர்க்கம் தலைமை வகிக்கிறது?"
குறுந்தேசியவாதிகள் கேட்கும் கேள்வி:
"எந்த தேசம் தலைமை வகிக்கிறது?"
இதனால் வர்க்கப் பிரச்சினை மறைக்கப்படுகிறது.
தவறு 2: "அனைத்து தமிழர்களும் ஒரே நலன்" என்ற மாயை
மார்க்சியம் கூறுவது:
தமிழ் முதலாளி
தமிழ் தொழிலாளர்
இருவருக்கும் ஒரே நலன் இல்லை.
ஆனால் குறுந்தேசியவாதம்:
எல்லோரும் தமிழர்கள்
எல்லோரும் ஒரே தேசிய நலன்
என்று கருதுகிறது.
இதனால் சுரண்டல் உறவுகள் மறைக்கப்படுகின்றன.
தவறு 3: தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைமையை நிராகரித்தல்
லெனின்:
தொழிலாளர் வர்க்கமே ஜனநாயகப் புரட்சியின் மிகவும் உறுதியான புரட்சிகர சக்தி.
என்று கூறினார். (Marxists Internet Archive)
ஆனால் குறுந்தேசியவாதம்:
மொழி
இனம்
பண்பாடு
வரலாற்று பெருமை
இவற்றை மையமாக்குகிறது.
தொழிலாளர் வர்க்கத்தை அரசியல் தலைமையாக முன்வைப்பதில்லை.
தவறு 4: சாதியை அடிப்படை முரண்பாடாக மாற்றுதல்
மார்க்சியம்:
சாதி ஒடுக்குமுறையை எதிர்க்கிறது.
ஆனால் வர்க்கப் போராட்டத்தை மையமாக வைக்கிறது.
குறுந்தேசியவாதத்தின் சில வடிவங்கள்:
சாதியே எல்லாப் பிரச்சினைகளின் மூல காரணம்
என்று கூறுகின்றன.
இதனால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் பற்றிய ஆய்வு பின்தள்ளப்படுகிறது.
தவறு 5: தேசிய விடுதலையை சமூக விடுதலையிலிருந்து பிரித்தல்
லெனின்:
தேசியப் பிரச்சினையை ஆதரித்தாலும், அதை தொழிலாளர் வர்க்க அரசியலுடன் இணைத்தார்.
ஆனால் குறுந்தேசியவாதம்:
தேசிய விடுதலை முதலில்
சமூக மாற்றம் பின்னர்
என்று கூறுகிறது.
இதன் விளைவாக தேசிய முதலாளித்துவத்திற்கு இடம் உருவாகிறது.
5. லெனினிய முடிவு
லெனின் பார்வையில் ஒரு தேசிய-ஜனநாயகப் புரட்சி வெற்றிபெற வேண்டுமெனில்:
முதலாளித்துவ வர்க்கத்தை நம்பக்கூடாது.
தொழிலாளர் வர்க்கம் அரசியல் தலைமை ஏற்க வேண்டும்.
விவசாயிகளுடன் புரட்சிகர கூட்டணி அமைக்க வேண்டும்.
ஜனநாயகப் புரட்சியை சோசலிசப் புரட்சியுடன் இணைக்கும் பாலமாக மாற்ற வேண்டும்.
தேசிய கேள்வியை வர்க்கக் கேள்வியிலிருந்து பிரிக்கக்கூடாது. (Marxists Internet Archive)
இந்த அடிப்படையில் மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனம் கூறுவது என்னவெனில், குறுந்தேசியவாதத்தின் அடிப்படை பலவீனம் தேசிய அடையாளத்தை முன்னிறுத்தி, வர்க்கத் தலைமையின் கேள்வியை பின்தள்ளுவதாகும். லெனின் தொடர்ந்து வலியுறுத்தியது "தேசம்" அல்ல, "தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைமையிலான உழைக்கும் மக்களின் கூட்டணி" என்பதே ஜனநாயகப் புரட்சியின் வெற்றிக்கான நிபந்தனை ஆகும். (Marxists Internet Archive)
லெனின் தேசிய-ஜனநாயகப் புரட்சியைப் பற்றி எழுதிய நூல்களைப் படித்தால், அவர் கூறிய மையக் கருத்து இதுதான்:
முதலாளித்துவ வர்க்கம் (bourgeoisie) தனது வரலாற்றுப் புரட்சிகரப் பாத்திரத்தை இழந்துவிட்டதால், ஜனநாயகப் புரட்சியை இறுதிவரை கொண்டு செல்ல முடியாது; அதை தொழிலாளர் வர்க்கமும் விவசாயிகளும் இணைந்து முன்னெடுக்க வேண்டும். (Marxists Internet Archive)
லெனின் உண்மையில் என்ன சொன்னார்?
1905ஆம் ஆண்டு ரஷ்யப் புரட்சியின் போது, மென்ஷ்விக்குகள் ஒரு கருத்தை முன்வைத்தனர்:
ரஷ்யா இன்னும் முதலாளித்துவ வளர்ச்சிக் கட்டத்தில் உள்ளது.
ஆகவே முதலாளித்துவ வர்க்கமே ஜனநாயகப் புரட்சிக்குத் தலைமை தாங்க வேண்டும்.
தொழிலாளர் வர்க்கம் அதனை ஆதரிக்க வேண்டும்.
இதனை லெனின் கடுமையாக எதிர்த்தார்.
அவர் கூறியது:
ஜார் முடியாட்சியை முழுமையாக ஒழிக்க
நிலப்பிரபுத்துவத்தை நசுக்க
விவசாயிகளுக்கு நிலம் வழங்க
முழுமையான ஜனநாயகக் குடியரசை நிறுவ
ரஷ்ய முதலாளித்துவ வர்க்கம் தயாராக இல்லை.
ஏனெனில் அது நிலப்பிரபுக்களுடனும் முடியாட்சியுடனும் சமரசம் செய்ய விரும்பியது. (Marxists Internet Archive)
எனவே லெனின் "தொழிலாளர் வர்க்கம் மற்றும் விவசாயிகளின் புரட்சிகர ஜனநாயக சர்வாதிகாரம்" (Revolutionary-Democratic Dictatorship of the Proletariat and Peasantry) என்ற கோட்பாட்டை முன்வைத்தார். (Marxists Internet Archive)
ஏன் முதலாளித்துவம் தலைமையேற்க முடியாது?
லெனினின் வாதம்:
முதலாளித்துவ வர்க்கம் ஆரம்பகாலத்தில் புரட்சிகரமான பாத்திரம் வகித்தது. ஆனால் ஏகாதிபத்திய காலத்தில் அது:
தொழிலாளர்களை அஞ்சுகிறது
விவசாயிகளின் எழுச்சியை அஞ்சுகிறது
புரட்சியை அஞ்சுகிறது
எனவே அது ஜனநாயகப் புரட்சியைக் கூட பாதியிலேயே நிறுத்திவிடும். (Marxists Internet Archive)
இதனால்:
"ஜனநாயகப் புரட்சியை இறுதிவரை கொண்டு செல்லக்கூடிய சக்தி தொழிலாளர்-விவசாயி கூட்டணியே"
என்பது லெனினின் முடிவு. (Marxists Internet Archive)
இதிலிருந்து இந்தியா மற்றும் தமிழகம் குறித்து என்ன பாடம்?
மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் இன்று:
கார்ப்பரேட் முதலாளிகள்
பன்னாட்டு மூலதனம்
பெரிய நிலவுடைமையாளர்கள்
ஆளும் வர்க்க அரசியல் கட்சிகள்
எவரும் மக்களின் ஜனநாயகக் கோரிக்கைகளை முழுமையாக நிறைவேற்ற மாட்டார்கள்.
ஏனெனில் அவர்களின் பொருளாதார நலன் அதற்கு எதிரானது.
எனவே:
சாதி ஒழிப்பு
நிலப் பிரச்சினை
மொழி உரிமை
தேசிய உரிமை
ஜனநாயக உரிமைகள்
இவற்றை முழுமையாக வெல்ல வேண்டுமெனில் உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் சக்தி தேவைப்படும் என்று மார்க்சிய-லெனினியம் வாதிடுகிறது.
குறுந்தேசியவாதிகள் செய்யும் முக்கிய தவறுகள்
1. தேசியத்தை வர்க்கத்திற்கு மேலே வைப்பது
குறுந்தேசியவாதிகள் பொதுவாக:
"தமிழர் ஒன்றுபட வேண்டும்"
என்று கூறுகிறார்கள்.
ஆனால் மார்க்சியம் கேட்கும் கேள்வி:
"எந்த தமிழர்?"
ஏனெனில்:
தொழிலாளியும் தமிழர்
டாடா, அம்பானி போன்ற முதலாளிகளுடன் இணைந்த உள்ளூர் முதலாளியும் தமிழர்
நிலமற்ற விவசாயியும் தமிழர்
பெரிய நிலவுடைமையாளரும் தமிழர்
அனைவருக்கும் ஒரே நலன் இல்லை.
இதனை குறுந்தேசியவாதம் மறைக்கிறது.
2. தேசிய முரண்பாட்டை மட்டுமே முதன்மைப்படுத்துவது
பல குறுந்தேசியவாதிகள்:
இந்திய அரசு
வடஇந்திய ஆதிக்கம்
இந்தி ஆதிக்கம்
போன்றவற்றை மட்டுமே பேசுகின்றனர்.
ஆனால்:
தொழிலாளர் சுரண்டல்
கார்ப்பரேட் கொள்ளை
தனியார்மயமாக்கல்
நில அபகரிப்பு
போன்ற வர்க்கப் பிரச்சினைகள் இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.
3. உள்ளூர் முதலாளித்துவத்தின் பாத்திரத்தை மறைப்பது
தமிழகத்தில் தொழிலாளர்களை சுரண்டுபவர்கள் எல்லோரும் "வெளியினர்" அல்ல.
உள்ளூர்:
தொழிற்சாலை முதலாளிகள்
கல்வி வணிகர்கள்
மருத்துவ கார்ப்பரேட்கள்
நில மாபியாக்கள்
ஆகியோரும் சுரண்டலில் ஈடுபடுகின்றனர்.
ஆனால் குறுந்தேசிய அரசியல்:
"வெளி எதிரி"
என்பதை மட்டும் காட்டி,
"உள்ளூர் சுரண்டுபவர்"
என்பதை மறைக்கிறது.
4. சாதியை வர்க்கத்திற்கு மாற்றாக நிறுத்துவது
பல குறுந்தேசியவாதிகள் சமூகத்தின் மைய முரண்பாடாக சாதியை மட்டும் கருதுகின்றனர்.
மார்க்சிய நிலைப்பாடு:
சாதி எதிர்ப்பு அவசியம்.
ஆனால் சாதி ஒழிப்பு வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாது.
ஏனெனில் நிலம், உற்பத்தி, சொத்து, அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றின் கேள்வி எழாமல் சாதி ஒழிப்பு முழுமையடையாது.
5. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தலைமையை மறுப்பது
லெனினின் மையக் கருத்து:
தொழிலாளர் வர்க்கம் விவசாயிகளைத் தலைமையேற்று ஜனநாயகப் புரட்சியை வெற்றியடையச் செய்ய வேண்டும். (Marxists Internet Archive)
ஆனால் குறுந்தேசியவாதம்:
மொழி
இனம்
பண்பாடு
வரலாற்று பெருமை
ஆகியவற்றை அரசியலின் மையமாக்கி,
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியலை பின்தள்ளுகிறது.
முடிவுரை
லெனின் தேசிய-ஜனநாயகப் புரட்சியின் தலைமையை முதலாளித்துவ வர்க்கத்திடம் ஒப்படைக்கவில்லை. மாறாக, முதலாளித்துவ வர்க்கம் புரட்சியை பாதியிலேயே கைவிடும் என்றும், தொழிலாளர் வர்க்கம் மற்றும் விவசாயிகளின் புரட்சிகர கூட்டணியே ஜனநாயகப் புரட்சியை முழுமையாக நிறைவேற்றும் என்றும் வாதிட்டார். (Marxists Internet Archive)
அதனால் மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனத்தின் பார்வையில், குறுந்தேசியவாதத்தின் அடிப்படைத் தவறு:
தேசியக் கேள்வியை வர்க்கக் கேள்வியிலிருந்து பிரிப்பதும், தொழிலாளர்-விவசாயி கூட்டணியின் தலைமையை மறுப்பதும், தேசிய ஒற்றுமை என்ற பெயரில் உள்ளூர் முதலாளித்துவத்தின் வர்க்க நலன்களை மறைப்பதும் ஆகும்.
இதனால்தான் லெனின் வலியுறுத்திய "தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைமையிலான ஜனநாயகப் புரட்சி" என்ற கருத்துக்கும், இன்றைய பல குறுந்தேசிய அரசியல் போக்குகளுக்கும் இடையே அடிப்படையான கோட்பாட்டு வேறுபாடு உள்ளது. (Marxists Internet Archive).
மார்க்சியமும் குறுந்தேசியவாதமும்: வர்க்க அரசியல் குறித்த ஓர் ஆழமான கட்டுரை
மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில், "குறுந்தேசியவாதம்" (sub-nationalism) என்பது ஒரு தேசத்தின் அல்லது இனத்தின் தனித்துவத்தை முன்னிறுத்தும் அரசியல் போக்காக இருந்தாலும், அது எந்த வர்க்கத்தின் நலனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதுதான் மிக முக்கியமான கேள்வியாகும். ஒரு அரசியல் கோட்பாட்டை மதிப்பிடும்போது, மார்க்சியம் அதன் வெறும் முழக்கங்களை அல்ல, அதன் வர்க்க உள்ளடக்கத்தையே ஆழமாக ஆராய்கிறது. லெனின் கூறியது போல, ஒவ்வொரு தேசிய இயக்கத்திற்குள்ளும் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான ஜனநாயக உள்ளடக்கம் மற்றும் தேசிய முதலாளித்துவத்தின் வர்க்க நலனை பாதுகாக்கும் உள்ளடக்கம் என இரண்டு போக்குகள் உள்ளன. எனவே, ஒரு தேசிய இயக்கம் முற்போக்கானதா என்பதை அதன் "தேசிய" முழக்கங்கள் தீர்மானிப்பதில்லை; மாறாக அது எந்த வர்க்கத்திற்கு சேவை செய்கிறது என்பதே அதனைத் தீர்மானிக்கிறது.
வர்க்க முரண்பாடுகளை மறைக்கும் குறுந்தேசிய அரசியல் குறுந்தேசியவாதம் பொதுவாக சமூக முரண்பாடுகளின் அடிப்படையாக வர்க்கத்தை அல்லாமல், தேசம், மொழி, இனம் அல்லது சாதியை மட்டுமே முன்வைக்கிறது. இதனால், தொழிலாளியும் முதலாளியும் ஒரே "தமிழர்", நிலமற்ற விவசாயியும் நிலப்பிரபுவும் ஒரே "தமிழர்", உழைப்பாளியும் கார்ப்பரேட் முதலாளியும் ஒரே "தமிழர்" என்ற அடிப்படையில் சமூகத்தில் உள்ள வர்க்க முரண்பாடுகள் திட்டமிட்டு மறைக்கப்படுகின்றன. ஒரு சமூகத்தின் அடிப்படை முரண்பாடு உற்பத்தி உறவுகளிலிருந்து உருவாகிறது என்ற மார்க்சிய நிலைப்பாட்டை விட்டு விலகி, "நாம் எல்லோரும் ஒரே தேசிய இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்" என்ற கருத்தை முன்னிறுத்துவதால் முதலாளித்துவ சுரண்டல் கேள்விக்குள்ளாகாமல் விடப்படுகிறது.
இன்றைய உலகமயமாக்கப்பட்ட முதலாளித்துவ சூழலில், வேலைவாய்ப்பின்மை, விவசாய நெருக்கடி, தனியார்மயமாக்கல், தொழிலாளர் உரிமை பறிப்பு, கல்வி மற்றும் மருத்துவ வணிகமயமாக்கல் போன்ற கேள்விகள் மக்களின் வாழ்க்கையை நேரடியாகப் பாதிக்கின்றன. ஆனால் குறுந்தேசிய அரசியல் இவற்றை மையப்படுத்தாமல், மொழி, பண்பாடு, இன அடையாளம், வரலாற்று பெருமை போன்ற கேள்விகளை முதன்மைப்படுத்தி மக்களின் கவனத்தை பொருளாதார சுரண்டலிலிருந்து திசைதிருப்புகிறது.
குறுந்தேசியவாதத்தால் யாருக்குப் பயன்? மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் குறுந்தேசியவாதம் பெரும்பாலும் பின்வரும் மூன்று தரப்பினருக்குப் பயன்படுகிறது:
- உள்ளூர் முதலாளிகள்: "நமது தேசிய முதலாளிகள்" என்ற பெயரில் உள்ளூர் முதலாளித்துவத்தின் வர்க்க நலன்கள் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.
- நடுத்தர வர்க்க அறிவுஜீவிகள்: கடினமான வர்க்கப் போராட்டத்திற்குப் பதிலாக அடையாள அரசியலை முன்வைப்பது இவர்களுக்கு எளிதாகிறது.
- ஆளும் வர்க்கம்: மக்கள் வர்க்க அடிப்படையில் ஒன்றுபடுவதைத் தடுத்து, அவர்களை சாதி, மதம், மொழி, தேசிய அடையாளம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் பிரித்துவைப்பது ஆளும் வர்க்கத்திற்கு பெருமளவு சாதகமாகிறது.
லெனினிய பார்வையில் தேசிய-ஜனநாயகப் புரட்சி ஜனநாயகப் புரட்சியை (அதாவது ஜார் முடியாட்சியை ஒழித்தல், விவசாயிகளுக்கு நிலம் வழங்குதல், ஜனநாயகக் குடியரசை நிறுவுதல்) முழுமையாக நிறைவேற்ற முதலாளித்துவ வர்க்கம் தயாராக இல்லை என்று 1905-ல் லெனின் வாதிட்டார். ஏனெனில், அதிகாரத்துடன் சமரசம் செய்ய விரும்பிய முதலாளித்துவ வர்க்கம், மக்கள் எழுச்சி தீவிரமடைந்தால் அது சோசலிச திசையில் செல்லக்கூடும் என்பதால் தொழிலாளர் வர்க்கத்தைக் கண்டு அஞ்சியது. எனவே, ஜனநாயகப் புரட்சியைக் கூட முதலாளித்துவம் பாதியிலேயே நிறுத்திவிடும் என்று அவர் கூறினார். இதனால், "ஜனநாயகப் புரட்சியை இறுதி வரை கொண்டு செல்லக்கூடிய சக்தி தொழிலாளர் வர்க்கமும் விவசாயிகளும் ஆகும்" என்று லெனின் முடிவுக்கு வந்தார். இந்த கூட்டணியில் தொழிலாளர் வர்க்கம் தலைமை வகிக்க வேண்டும் என்றும், விவசாயிகள் முக்கிய கூட்டாளியாக இருக்க வேண்டும் என்றும் அவர் வலியுறுத்தினார்.
குறுந்தேசியவாதிகள் செய்யும் 5 முக்கிய தவறுகள் மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனத்தின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, குறுந்தேசியவாதப் போக்குகள் பின்வரும் அடிப்படையான தவறுகளைச் செய்கின்றன:
- வர்க்கத்திற்குப் பதிலாக தேசத்தை மையமாக்குதல்: மார்க்சியம் "எந்த வர்க்கம் தலைமை வகிக்கிறது?" என்று கேட்கும்போது, குறுந்தேசியவாதிகள் "எந்த தேசம் தலைமை வகிக்கிறது?" என்று கேட்டு வர்க்கப் பிரச்சினையை முழுமையாக மறைக்கின்றனர்.
- "அனைத்து தமிழர்களுக்கும் ஒரே நலன்" என்ற மாயை: தமிழ் முதலாளிக்கும் தமிழ் தொழிலாளருக்கும் ஒரே நலன் இல்லை என்பதை மறைத்து, எல்லோருக்கும் ஒரே தேசிய நலன் என்று குறுந்தேசியவாதம் கருதுகிறது. உள்ளூர் தொழிற்சாலை முதலாளிகள், கல்வி வணிகர்கள், நில மாபியாக்கள் போன்றோரும் சுரண்டலில் ஈடுபடுகின்றனர் என்பதை மறைத்து, "வெளி எதிரியை" மட்டுமே இது முன்னிறுத்துகிறது.
- தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைமையை நிராகரித்தல்: தொழிலாளர் வர்க்கமே உறுதியான புரட்சிகர சக்தி என லெனின் உறுதிபடக் கூறிய நிலையில், குறுந்தேசியவாதம் மொழி, இனம், பண்பாடு ஆகியவற்றை மையமாக்கி தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் தலைமையை பின்தள்ளுகிறது.
- சாதியை அடிப்படை முரண்பாடாக மாற்றுதல்: சாதி ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பது அவசியம் என்றாலும், சாதியை மட்டுமே அடிப்படை முரண்பாடாகக் கருதுவது மார்க்சிய நிலைப்பாடு அல்ல. நிலம், உற்பத்தி, சொத்து, அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றின் கேள்வி எழாமல் சாதி ஒழிப்பு முழுமையடையாது என்பதால் சாதி ஒழிப்பை வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து ஒருபோதும் பிரிக்க முடியாது.
- தேசிய விடுதலையை சமூக விடுதலையிலிருந்து பிரித்தல்: தேசியப் பிரச்சினையை லெனின் தொழிலாளர் வர்க்க அரசியலுடன் இணைத்துப் பார்த்தார். ஆனால், குறுந்தேசியவாதம் "தேசிய விடுதலை முதலில், சமூக மாற்றம் பின்னர்" என்று கூறி தேசிய முதலாளித்துவத்திற்கு இடம் உருவாக்குகிறது.
முடிவுரையும் மார்க்சிய மாற்று வழியும் மார்க்சியம் தேசிய ஒடுக்குமுறையை மறுப்பதில்லை; மாறாக அது ஒடுக்கப்பட்ட தேசங்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை ஆதரிக்கிறது. ஆனால் அதே வேளையில், தேசிய விடுதலையை வர்க்க விடுதலையிலிருந்து அது பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை. மார்க்சியம் முன்வைக்கும் மாற்று என்னவென்றால்: தேசிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடு, சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடு, மொழி மற்றும் ஜனநாயக உரிமைகளை காப்பாற்றிப் போராடு. ஆனால் இவை அனைத்தையும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தலைமையிலான வர்க்கப் போராட்டத்துடன் இணைக்க வேண்டும்.
மார்க்சிய பார்வையில் முக்கிய கேள்வி "எந்த தேசம்?" என்பதல்ல; "எந்த வர்க்கத்தின் நலனுக்காக?" என்பதுதான். தேசியப் பிரச்சினை, சாதிப் பிரச்சினை, மொழிப் பிரச்சினை ஆகிய அனைத்தையும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகர அரசியல் மற்றும் சோசலிச மாற்றத்தின் இலக்குடன் இணைக்கும்போதுதான் அவை முழுமையான விடுதலைக்கான பாதையாக மாறும். லெனின் தேசிய-ஜனநாயகப் புரட்சியின் தலைமையை முதலாளித்துவ வர்க்கத்திடம் ஒப்படைக்கவில்லை. எனவே, குறுந்தேசியவாதத்தின் அடிப்படைத் தவறு, தேசியக் கேள்வியை வர்க்கக் கேள்வியிலிருந்து பிரிப்பதும், தொழிலாளர்-விவசாயி கூட்டணியின் தலைமையை மறுப்பதும், தேசிய ஒற்றுமை என்ற பெயரில் உள்ளூர் முதலாளித்துவத்தின் வர்க்க நலன்களை மறைப்பதுமே ஆகும்.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
