இன்றைய இந்தியச் சூழலில், அரசியல் கட்சிகள் தொழிற்சங்கங்களை வெறும் தங்களின் "வாக்கு வங்கி" அமைப்புகளாகவும், அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் இடங்களாகவும் மாற்றியுள்ளன. பி.ஜே.பி-யின் பி.எம்.எஸ் (BMS), தி.மு.க-வின் எல்.பி.எப் (LPF) எனப் பட்டியல் நீள்கிறது. ஆனால், இவர்களுக்குத் தொழிற்சங்கங்களின் உண்மையான வர்க்கத் தன்மை தெரியுமா என்பது கேள்விக்குறியே.
இன்று இந்தியாவில் பி.ஜே.பி, தி.மு.க, அ.தி.மு.க போன்ற கட்சிகள் தொழிற்சங்கங்களை வைத்திருப்பது தொழிலாளர்களின் உரிமைகளுக்காக அல்ல, மாறாக:
- வர்க்க சமரசம்: தொழிலாளர்களின் போராட்ட உணர்வைத் தணித்து, முதலாளிகளுடன் சமரசம் செய்து கொள்வது.
- அதிகாரத் தரகு: அரசு அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தித் தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் தங்களின் தனிப்பட்ட நலன்களைப் பெருக்கிக் கொள்வது.
- பிளவுபடுத்துதல்: மதம், ஜாதி மற்றும் கட்சி ரீதியாகத் தொழிலாளர்களைப் பிரித்து வைத்து, அவர்களின் வர்க்க ஒற்றுமையைச் சிதைப்பது.
பி.ஜே.பி-யின் தொழிற்சங்கம் ஆர்.எஸ்.எஸ்-ன் கொள்கைகளைத் தொழிலாளர்களிடம் திணிக்கிறது. தி.மு.க போன்ற கட்சிகள் ஆட்சிக்கு வரும்போது, அதே தொழிற்சங்கங்கள் நிர்வாகத்திற்கு ஆதரவாக மாறித் தொழிலாளர்களின் போராட்டங்களை ஒடுக்குகின்றன. இது லெனின் குறிப்பிட்ட "தொழிலாளர் உயர்மட்ட அடுக்கு" (Labor Aristocracy) என்ற துரோகத்தனத்தின் வெளிப்பாடு.
மார்க்சிய லெனினியத் தீர்வு
எங்கெல்ஸ் 1881-ல் கேட்டது போல: "கூலி முறையையே ஒழிப்போம்" என்ற முழக்கம் இன்று எங்கே போனது?
ஒரு உண்மையான புரட்சிகரத் தொழிற்சங்கம் என்பது:
- எந்தவொரு முதலாளித்துவக் கட்சியின் நிழலிலும் இருக்கக் கூடாது.
- சமூக மாற்றத்திற்கான அரசியல் போராட்டத்தைத் தொழிலாளர் மத்தியில் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.
- தேர்தல் வெற்றிகளுக்காகத் தொழிலாளர்களைப் பயன்படுத்தும் கருவியாக அல்லாமல், உற்பத்திச் சாதனங்களை மக்கள் மயமாக்கும் இலக்கை நோக்கி நகர வேண்டும்.
தொழிற்சங்கங்கள் என்பவை வெறும் சலுகைகளைப் பெறுவதற்கான இடங்கள் அல்ல; அவை கூலி அடிமைத்தனத்தின் சங்கிலியை அறுப்பதற்கான பட்டறைகள். இன்றைய இந்தியக் கட்சிகளின் தொழிற்சங்கங்கள் அந்தச் சங்கிலியை இன்னும் பலப்படுத்துகின்றன. எங்கெல்ஸின் கட்டுரைகள் இன்று நமக்குத் தரும் பாடம் இதுதான்: "தொழிலாளர்கள் தங்களின் பொருளாதாரப் போராட்டத்தை ஒரு அரசியல் போராட்டமாக மாற்றாதவரை, அவர்கள் முதலாளித்துவத்தின் கையில் சிக்கிய பொம்மைகளாகவே இருப்பார்கள்.இதன அடிப்படையில் இங்குள்ள நிலமைகளை ஆராய்வோம்.
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
"ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே முதல் நாள், உலகெங்கும் உள்ள உழைக்கும் மக்களின் வெற்றித் திருநாளாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. இது வெறும் விடுமுறை நாள் அல்ல; எத்தனையோ போராட்டங்கள், தியாகங்கள் மற்றும் ரத்த சாட்சிகளின் நினைவாகப் பெறப்பட்ட உரிமைகளின் அடையாளம். "எட்டு மணி நேர வேலை, எட்டு மணி நேர உறக்கம், எட்டு மணி நேர ஓய்வு" என்ற அடிப்படை உரிமைக்காகச் சிகாகோ நகரில் தொடங்கிய அந்தப் போராட்டம், இன்று உலகளாவிய உழைப்பாளர் எழுச்சியாக உருவெடுத்துள்ளது.
போராட்டத்தின் வரலாறு
1886-ம் ஆண்டு அமெரிக்காவின் சிகாகோ நகரில் தொழிலாளர்கள் தங்களின் வேலை நேரத்தைக் குறைக்கக் கோரி வீதியில் இறங்கினர். அன்றைய காலகட்டத்தில் 12 முதல் 16 மணி நேரம் வரை அடிமைகளாக வேலை வாங்கப்பட்ட நிலையை எதிர்த்து எழுந்த அந்த முழக்கம், உலகையே உலுக்கியது. அடக்குமுறைகளையும் மீறி தொழிலாளர்கள் காட்டிய அந்த ஒற்றுமைதான், இன்று நாம் அனுபவிக்கும் பல சட்டப்பூர்வ உரிமைகளுக்கு அடித்தளமிட்டது.
படிப்பினைகள்
உரிமை என்பது தானாகக் கிடைப்பதல்ல; அது போராடிப் பெற வேண்டியது. நமது உரிமைகளை நிலைநாட்டவும், சுரண்டலற்ற சமூகத்தைப் படைக்கவும் இந்த மேநாளில் ஒன்றிணைவோம்.
மேதின போராட்ட வரலாறு
மேதினம் (மே 1) என்பது வெறும் விடுமுறை நாள் அல்ல; அது உழைக்கும் வர்க்கம் தனது உரிமைகளுக்காகவும், அரசியல் அதிகாரத்திற்காகவும் நடத்திய வீரஞ்செறிந்த போராட்டத்தின் அடையாளம். மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில் மேதினத்தின் முக்கியத்துவத்தையும், இன்றைய சூழலில் நாம் முன்னெடுக்க வேண்டிய பாதையையும் விளக்கும் விரிவான கட்டுரை இதோ:
1. மேதினத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணி: ஒரு வர்க்கப் பார்வை
19-ஆம் நூற்றாண்டில் முதலாளித்துவத்தின் வளர்ச்சி உழைக்கும் மக்களைக் கொத்தடிமை நிலைக்குத் தள்ளியது. 15 முதல் 18 மணிநேர வேலை என்ற அடக்குமுறைக்கு எதிராக, "எட்டு மணிநேர வேலை, எட்டு மணிநேர ஓய்வு, எட்டு மணிநேரக் கல்வி (கலை/ஓய்வு)" என்ற முழக்கத்துடன் தொழிலாளர்கள் அணிதிரண்டனர். 1886-ல் சிகாகோவில் சிந்தப்பட்ட இரத்தம், உழைக்கும் வர்க்கத்தின் சர்வதேச ஒற்றுமையை பறைசாற்றியது.
இந்தப்பகுதியை வீடியோ வடிவில் காண கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
மார்க்சியத்தைப் பொறுத்தவரை, மேதினம் என்பது வெறும் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்கான நாள் மட்டுமல்ல; அது "உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள்" என்ற அறைகூவலின் செயல்வடிவம்.
2. பாட்டாளி வர்க்கச் சர்வாதிகாரம்: லெனினிய அணுகுமுறை
நீங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஆவணத்தில் (இலக்கு-95) குறிப்பிட்டுள்ளபடி, சமூகத்தில் இரண்டு அடிப்படை வர்க்கங்கள் மட்டுமே உள்ளன:
- சுரண்டும் வர்க்கம் (முதலாளிகள்)
- சுரண்டப்படும் வர்க்கம் (பாட்டாளி மக்கள்)
லெனின் மிகத்தெளிவாகக் கூறுவது போல, சரக்குப் பொருளாதாரம் எங்கு நிலவுகிறதோ, அங்கு முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரம் தவிர்க்க முடியாதது. இதற்கு மாற்றாக, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் நலனைப் பாதுகாக்கும் "பாட்டாளி வர்க்கச் சர்வாதிகாரம்" மட்டுமே சோசலிசத்தை நோக்கிச் செல்லும் ஒரே வழியாகும். இடைப்பட்ட வர்க்கமான குட்டி முதலாளித்துவ வர்க்கம் எப்போதும் ஊசலாடும் தன்மையுடையது; அதனால் ஒரு சுதந்திரமான அரசியல் பாதையை அவர்களால் உருவாக்க முடியாது.
3. புரட்சியா அல்லது சீர்திருத்தமா?
இன்றைய சூழலில் மிக முக்கியமான கேள்வி: நாம் அடைய விரும்புவது தற்காலிகச் சீர்திருத்தங்களையா அல்லது முழுமையான புரட்சியா?
- சீர்திருத்தப் பாதை: இது முதலாளித்துவத்தின் ஆயுளை நீட்டிக்கும் ஒரு "தாமத வழி". இது உழைக்கும் மக்களின் துயரங்களை மெதுவாக்குமே தவிர, வேரோடு அழிக்காது.
- புரட்சி வழி: இது லெனின் குறிப்பிட்டது போல, பழைய அழுகிப்போன நிறுவனங்களை விரைந்து அகற்றி, பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு குறைந்த கஷ்டத்துடன் கூடிய விடுதலையை வழங்கும் வழி.
முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் என்பது உண்மையில் முதலாளிகளின் நலனைப் பாதுகாக்கும் ஒரு முகமூடியே. அதைத் தகர்த்து, உண்மையான மக்கள் ஜனநாயகத்தை நிலைநாட்டப் புரட்சிகர நடவடிக்கையே அவசியம்.
4. இன்றைய சூழலும் சவால்களும் (2026-ன் பின்னணியில்)
தற்போதைய நவீன பொருளாதார மாற்றங்கள் உழைக்கும் மக்களுக்குப் புதிய சவால்களை முன்னிறுத்தியுள்ளன:
- பணிப்பாதுகாப்பின்மை: ஒப்பந்த முறை (Contract Labor) மற்றும் 'கிக் எகானமி' (Gig Economy) மூலம் தொழிலாளர் உரிமைகள் பறிக்கப்படுகின்றன.
- மறைமுக உழைப்புச் சுரண்டல்: தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் 10-12 மணிநேர வேலை என்பது 'வீட்டிலிருந்து வேலை' (WFH) போன்ற பெயர்களில் திணிக்கப்படுகிறது.
- தொழில்நுட்ப ஆதிக்கம்: செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) மற்றும் தானியங்கி முறைகள் (Automation) தொழிலாளர்களின் வேலைவாய்ப்பிற்கு அச்சுறுத்தலாகவும், முதலாளிகளின் லாபத்தைப் பெருக்கும் கருவியாகவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
5. நம்முன் உள்ள சரியான வழிமுறை என்ன?
மார்க்சிய-லெனினிய அடிப்படையில் இன்று நாம் முன்னெடுக்க வேண்டிய சரியான வழிமுறைகள்:
- அரசியல் மயப்படுதல்: தொழிலாளர்கள் வெறும் ஊதிய உயர்வுக்காக மட்டும் போராடாமல், அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதை இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும். "உழைப்பவர்களுக்கே அதிகாரம்" என்பதே நமது முழக்கமாக இருக்க வேண்டும்.
- திருத்தல்வாதத்தை எதிர்த்தல்: பாட்டாளி வர்க்க இயக்கத்திற்குள் புகுந்துள்ள "திருத்தல்வாதிகளை" (Revisionists) அடையாளம் கண்டு ஒதுக்க வேண்டும். இவர்கள் புரட்சிகரப் பாதையை நீர்த்துப்போகச் செய்து, முதலாளித்துவத்துடன் சமரசம் செய்பவர்கள்.
- சர்வதேச ஒருமைப்பாடு: ஏகாதிபத்தியமும் மூலதனமும் உலக அளவில் ஒன்றிணைந்துள்ள நிலையில், தொழிலாளர்களும் எல்லைகளைக் கடந்து சர்வதேச ரீதியில் ஒன்றிணைய வேண்டும்.
- சித்தாந்தக் கல்வி: மார்க்ஸ், லெனின், மாசேதுங் ஆகியோரின் போதனைகளை ஆழமாகப் புரிந்து கொண்டு, இன்றைய சூழலுக்கு ஏற்ப அவற்றைப் பிரயோகிக்க வேண்டும். குறிப்பாக, உற்பத்தி சாதனங்கள் தனிநபருக்குச் சொந்தமாக இருப்பதை எதிர்த்து, அவற்றைச் சமூக உடைமையாக்கப் போராட வேண்டும்.
முடிவுரை
மேதினம் என்பது ஒரு சடங்கு அல்ல; அது ஒரு போர்க்கருவி. பழைய நிலப்பிரபுத்துவ மிச்சசொச்சங்களையும், நவீன ஏகாதிபத்தியச் சங்கிலிகளையும் உடைத்தெறியும் ஆற்றல் பாட்டாளி வர்க்கத்திடம் மட்டுமே உள்ளது. உழைக்கும் மக்கள் தங்களின் அரசியல் உரிமைகளுக்காகவும், வர்க்கமற்ற சமுதாயத்தை உருவாக்கவும் அணிதிரள்வதே இந்த மேதினத்தின் உண்மையான செய்தியாகும்.
வெல்க பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி!
வரலாற்றில் தொழிற்சங்கத்தின் அவசியம்
தொழிற்சங்கங்கள்: வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஆயுதமா அல்லது பிழைப்புவாதத்தின் கூடாரமா? - ஒரு மார்க்சிய லெனினிய ஆய்வு
1. தொழிற்சங்கங்களின் தோற்றம்: பிரிட்டனின் தொழிற்சாலைகளும் எங்கெல்ஸின் அவதானிப்பும்
தொழிற்சங்கங்கள் என்பவை முதலாளித்துவத்தின் வளர்ச்சியோடு இயல்பாகத் தோன்றியவை. இங்கிலாந்தில் தொழிற்புரட்சி ஏற்பட்டபோது, தனித்தனித் தொழிலாளர்கள் முதலாளிகளிடம் பேரம் பேசும் சக்தியற்றவர்களாக இருந்தனர். ஒரு தொழிலாளி குறைந்த கூலிக்கு வேலை செய்ய மறுத்தால், முதலாளி அவரை நீக்கிவிட்டு மற்றொருவரை வேலைக்கு எடுப்பார். இந்த நிலையை மாற்றவே, "கூட்டுப் பேரம்" (Collective Bargaining) என்ற ஆயுதம் உருவானது.
1881-ல் எங்கெல்ஸ் எழுதிய கட்டுரைகளில் ஒரு முக்கியமான விதியைக் குறிப்பிடுகிறார்: "உழைப்புச் சக்தியின் விலையை (கூலியை) தீர்மானிப்பதில் முதலாளிக்கும் தொழிலாளிக்கும் இடையிலான இடைவிடாத போராட்டம்." தொழிற்சங்கங்கள் இல்லையென்றால், தொழிலாளர்களின் நிலை அடிமைத்தனத்தை விட மோசமாகிவிடும் என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.
2. தொழிற்சங்கத்தின் பணி: பொருளாதாரப் போராட்டமா? அரசியல் போராட்டமா?
எங்கெல்ஸ் மற்றும் லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் தொழிற்சங்கங்களின் பணி இரண்டு நிலைகளில் இருக்க வேண்டும்:
- பொருளாதார நிலை (Economic Struggle): வேலையிடத்தில் கூலி உயர்வு, 8 மணி நேர வேலை, பாதுகாப்பு போன்ற கோரிக்கைகளை வென்றெடுப்பது. இதை எங்கெல்ஸ் "தற்காப்புப் போராட்டம்" என்கிறார்.
- அரசியல் நிலை (Political Struggle): கூலி அடிமைத்தனத்தை உருவாக்கும் 'முதலாளித்துவ அமைப்பையே' ஒழிப்பது.
லெனின் தனது என்ன செய்ய வேண்டும்? (What is to be done?) நூலில் எச்சரித்தது போல, தொழிற்சங்கங்கள் வெறும் "கூலி உயர்வு" போராட்டத்தோடு நின்றுவிட்டால் அது "டிரேட் யூனியனிசம்" (Trade Unionism) எனப்படும் முதலாளித்துவ அடிமைத்தனத்திலேயே முடிந்துவிடும். தொழிற்சங்கம் என்பது தொழிலாளி வர்க்கத்திற்கு அரசியல் உணர்வை ஊட்டி, அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றத் தயார் செய்யும் ஒரு "புரட்சிகரப் பள்ளியாக" (School of Communism) இருக்க வேண்டும்.
தொழிற்சங்கங்களின்
அரசியல் இலக்கு: எங்கெல்ஸின் 1881-ஆம் ஆண்டு கட்டுரைகளின் வழி ஒரு பகுப்பாய்வு
1. தொழிற்சங்கங்களின்
வரலாற்றுத் தேவை:- 19-ஆம் நூற்றாண்டில்
இங்கிலாந்தின் தொழில்துறை வளர்ச்சியை உற்றுநோக்கிய ஃபிரடெரிக் எங்கெல்ஸ், தொழிலாளர்கள் ஏன்
அமைப்பாகத் திரள வேண்டும் என்பதைத் தர்க்கரீதியாக விளக்கினார். தனித்தனித்
தொழிலாளர்கள் முதலாளிகளிடம் பேரம் பேசுவது என்பது தற்கொலைக்குச் சமம்.
முதலாளித்துவப் போட்டியில் உழைப்புச் சக்தியின் விலையை (கூலியை)
அதளபாதாளத்திற்குத் தள்ள முதலாளிகள் முயலும்போது, அதைத் தடுத்து நிறுத்த உருவான 'இயற்கையான
தற்காப்பு அரண்களே' தொழிற்சங்கங்கள்.
2. "நியாயமான கூலி" -
ஒரு மாயை:- எங்கெல்ஸ் தனது
கட்டுரையில் **"ஒரு நியாயமான வேலைநாளுக்கு ஒரு நியாயமான கூலி"** (A fair day's wage for a fair
day's work) என்ற முழக்கத்தை ஆழமாக விமர்சிக்கிறார்.
முரண்பாடு:- முதலாளித்துவ அமைப்பில் 'நியாயமான கூலி' என்பது ஒருபோதும் சாத்தியமில்லை. ஏனெனில், ஒரு தொழிலாளி உருவாக்கும் மதிப்பில் ஒரு பகுதியை முதலாளி 'உபரி மதிப்பாக' (இலாபமாக) அபகரித்துக் கொண்ட பிறகு எஞ்சியிருப்பதே கூலியாக வழங்கப்படுகிறது.
எங்கெல்ஸின் வாதம்:- இந்த முழக்கம் அடிமைத்தனத்தை நியாயப்படுத்தும்
முழக்கமாகும். இதற்குப் பதிலாக, தொழிலாளர்கள் "கூலி முறையையே
ஒழிப்போம்" என்ற அரசியல் முழக்கத்தை முன்வைக்க வேண்டும் என்று அவர்
வலியுறுத்தினார்.
3. தொழிற்சங்கங்களின்
உண்மையான பணி: வெறும் பொருளாதாரவாதமா?
தொழிற்சங்கங்களின் பணி
என்பது வெறும் 10% கூலி உயர்வுடன்
முடிந்துவிடக் கூடாது என்பது தெளிவாகிறது.
தற்காலிகப் பணி:- முதலாளிகளின் அத்துமீறல்களைத் தடுப்பதும், சந்தை ஏற்ற
இறக்கங்களிலிருந்து தொழிலாளர்களைப் பாதுகாப்பதும் தொழிற்சங்கங்களின் தொடக்கக்காலப்
பணியாகும்.
உன்னதமான பணி:- தொழிற்சங்கங்கள் என்பவை "அரசியல்
அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கான" பயிற்சிப் பள்ளிகள். பொருளாதாரப் போராட்டத்தை
ஒரு கட்டத்தில் அரசியல் போராட்டமாக மாற்றத் தவறும் தொழிற்சங்கங்கள், இறுதியில்
முதலாளித்துவத்தின் கையாட்களாக மாறிவிடும் என்று எங்கெல்ஸ் எச்சரிக்கிறார்.
4. இன்றைய இந்தியச்
சூழலுக்கான பாடம்:- இன்று
இந்தியாவில் உள்ள பல தொழிற்சங்கங்கள், எங்கெல்ஸ் விமர்சித்த அதே 'பொருளாதாரவாத' (Economism) சேற்றில்
சிக்கியுள்ளன. மேதின உரைகளிலும், கோரிக்கை மனுக்களிலும் 'சலுகைகளை' மட்டுமே கேட்கும்
போக்கு நிலவுகிறது.
ஆனால், மார்க்சிய-லெனினிய
வழிகாட்டுதலின்படி:
1. தொழிற்சங்கங்கள்
தொழிலாளி வர்க்கத்திற்குத் தங்களின் "வர்க்க எதிரி" யார் என்பதை
அடையாளம் காட்ட வேண்டும்.
2. வெறும்
சீர்திருத்தங்களை (Reforms) மட்டும் கோராமல், உற்பத்திச் சாதனங்கள் மீதான தனியார் உரிமையை
ஒழிப்பதற்கான பாதையை நோக்கித் தொழிலாளர்களைத் திரட்ட வேண்டும்.
3. தொழிலாளர்களின்
போராட்டமானது, அரசு
இயந்திரத்திற்கு எதிரான அரசியல் போராட்டமாகப் பரிணமிக்க வேண்டும்.
தொழிற்சங்கங்கள் என்பவை
தொழிலாளர்களைப் பாதுகாப்பதற்கான கவசங்கள் மட்டுமல்ல, அவை முதலாளித்துவத்தைச் சுட்டெரிப்பதற்கான
தீப்பந்தங்கள். தொழிலாளர்கள் தங்களின் 'கூலி அடிமைத்தனம்' குறித்த உண்மையை
உணர்ந்து, அரசியல்
விடுதலைக்காகப் போராட வேண்டும் என்ற எங்கெல்ஸின் புரட்சிகரமான அறைகூவலை மீண்டும்
நினைவூட்டுகின்றன.
--------------
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
