அன்று அர்பன் நக்சல்கள்... இன்று அறிசார் நக்சல்கள்!ஒரு விவாதம்

கிரீஸ் கர்னாடக்

தோழர்களே, நாம் இந்த அரசிற்கு வால் பிடிக்கும் வரை இவை தொடரும் ஆக நமக்கான பணி நாம் செய்யாத வரை...

சரி வாருங்கள் நீண்ட தேடல் முடிந்தால் முழுமையாக இணையத்தில் வாசித்து கருத்திடுங்கள் தோழர்களே!

மாணவர்களும் இளைஞர்களும் நடத்திய அமைதி வழி அறப் போராட்டத்தை ஆயுதமேந்திய நக்சலைட், மாவோயிச இயக்கங்களோடு இணைத்து, 'திமாகி (அறிவுசார்) நக்சல்' என மோடி பேசுவதன் மூலம், போராட்டக்காரர்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளைத் திசைதிருப்பவும் நடவடிக்கையே! இதில் நாம் பேச வேண்டிய அரசியல்...

கேள்வி கேட்பவர்களை ‘தீவிரவாதிகள்’ என முத்திரை குத்துவது ஏன்? மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் இந்த அரசு, கார்ப்பரேட் நலனையும் அந்த ஆதிக்கத்தை மூடி மறைக்கும் கருத்தியல் ஆயுதமே இவை.

அன்று

கிரீஷ், வாழ்வின் இறுதி நாட்களில் தமது முரட்டு குணத்திற்கு மாறாக, கலாசாரத் தலைமையின் குரலை எழுப்பினார். தமக்கு தவறெனத் தோன்றிய விஷயங்களில் விளைவைப் பொருட்படுத்தாமல் துணிச்சலான நிலைப்பாட்டை எடுத்தார். தமது கோட்பாட்டு அரசியல் நிலைக்கு எதிரான பெரிய சாதனையாளர்களையும் பொருட்படுத்தாமல் வாய்மொழி வன்முறைக்கு உள்ளாக்கும் தற்காலப் போக்கிற்கும் பலியானார். கௌரி லங்கேஷ் நினைவு நிகழ்ச்சிக்கு 'நானும் நகர நக்சல்' என்று கழுத்தில் பலகையை மாட்டிக்கொண்டு வந்த சந்தர்ப்பம் நினைவுக்கு வருகிறது. அது மிகவும் நாடகத்தனமாக இருந்தது. ஆனால் அவரது தெளிவு, தைரியம், கோபம், ஏமாற்றம், செயல்பாடு ஆகியவற்றின் உச்சகட்ட உருவகமாக இருந்தது. உடல்நிலை சரியில்லை. கையில் ஆக்சிஜன் சிலிண்டரைப் பிடித்திருந்தார். குற்றவாளிகளின் கழுத்தில் பலகை தொங்கவிடுவது வழக்கம். சிலுவையேற்றப்பட்ட கிறிஸ்துவின் கழுத்திலும் 'நாசரேத்தின் அரசன்' என்ற கிண்டலான பலகை தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது. ஆனால் கார்னாடர் இதைத் தாமே தரித்திருந்தார். 'சிந்திப்பது, அரசை விமர்சிப்பது, மத வன்முறையைக் கண்டிப்பது குற்றமானால் நானும் குற்றவாளி' என்ற நாடகத்தனமான ஒப்புதலை அது உள்ளடக்கியிருந்தது. நாட்டுப்புறக் கதை மற்றும் புராணங்களை நாடகங்களுக்குப் பயன்படுத்திய கார்னாடர், குடிமகன் உரிமைகள் விஷயத்தில், திறந்த சமூகத்திற்கு ஆதரவான ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் பட்டதாரி. ஒரு குடிமகன் சமூகத்தில் இயற்கையாக இருக்க வேண்டிய சுதந்திரத்திற்கு ஆதரவாக அவர் எப்போதும் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார். பலகையிலுள்ள எழுத்து அவர் கையெழுத்தில் இருந்தது. நாடு முழுவதும் செய்தியாக வேண்டும் என்றே ஆங்கிலத்தில் இருந்தது. அதில் உள்நாட்டு மொழி எழுத்தாளர் என்பதைப் பதிவு செய்யும் வகையில் 'நானும் கூட' என்ற இரண்டு சொற்கள் கன்னடத்தில் இருந்தன. மூச்சுத்திணறும் சூழ்நிலைக்கு ஏங்குவது போல் கையில் ஆக்ஸிஜன் சிலிண்டர் இருந்தது.-செய்தி மூலம் முகநூல்.Raja Ramu வின் பகுதியில் கன்னட பேராசிரியரும் முன்னோடி எழுத்தாளருமான Rahamath Tarikere அவர்களது பதிவாக குறிப்பிட்டுள்ளவற்றிலிருந்து.....

இன்று

இந்தப்படம் முகநூலில் Selva Ganesh அவர்களின் பக்கதிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது.

உழைக்கும் மக்களுக்கு ஏன் மாணவர்கள் விவசாயிகள் இப்படி யாருக்கும் ஒன்றுமே செய்யாத மோடியின் ஆட்சியில் கேள்வி கேட்பவர்களுக்கும் போராடுபவர்களுக்கும் அவர்களுக்கு உரிய பதிலளிக்காமல்... அவர்களை தீவிரவாதி என்று சாதரண மக்கள் முன் காட்டும் இவர்களின் நோக்கம் என்னே? சற்று வாசித்து பாருங்கள் 

மாணவர்களும் இளைஞர்களும் நடத்திய அமைதி வழி அறப் போராட்டத்தை ஆயுதமேந்திய நக்சலைட், மாவோயிச இயக்கங்களோடு இணைத்து, 'திமாகி (அறிவுசார்) நக்சல்' என மோடி பேசுவதன் மூலம், போராட்டக்காரர்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளைத் திசைதிருப்பவும், பொதுமக்களிடம் இளைஞர்களுக்கான ஆதரவைக் குறைக்கவும் முற்படுகிறார். வரலாறு நெடுகிலும் இம்மாதிரியான யுக்தியை பா.ஜ.க. கையாண்டு வருகிறது.

அரசியல் லாபம் தேடும் சொல்!

இதுபோன்ற சொற்றொடர்களைத் தங்களின் அரசியல் லாபத்துக்காக மட்டுமே பா.ஜ.க. பயன்படுத்தியது நாடாளுமன்றத்தில் அம்பலபட்ட வரலாறும் இருக்கிறது. ஒருமுறை அல்ல, இரண்டுமுறை ஆளும் அரசு இதுகுறித்து அவையில் பேசியிருக்கிறது.

குறிப்பாக 2020ம் ஆண்டு, ‘‘நக்சலைட்டுகள் என்ற சொற்றொடர் இந்திய அரசின் உள்துறை அமைச்சகத்தால் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை’’ என மத்திய உள்துறை இணை அமைச்சர் ஜி. கிஷன் ரெட்டி பதிலளித்தார்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 2022ம் ஆண்டு, இது தொடர்பாகக் கேட்கப்பட்ட கேள்விக்கு, “நக்சலைட்டுகள் எனக் கைது செய்யப்பட்ட தனிநபர்கள் குறித்த எந்த மத்திய தரவுகளும் தங்களிடம் இல்லை” எனப் பா.ஜ.க. அரசு கூறியது. இப்படி, அதிகாரப்பூர்வப் பதில்களுக்கும் பா.ஜ.க.வின் பொதுவெளி சொல்லாடலுக்கும் இடையே பெரும் இடைவெளியை இருக்கிறது.

இங்கே நக்சல் என்ற சொல் தேசியப் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் வகையைச் சேர்ந்ததல்ல, மாறாக பா.ஜ.க.வால் அரசியல் வசதிக்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு அச்சுறுத்தும் சொல் அவ்வளவே.சட்டத்தின் ஆட்சி பொது விவாதங்களுக்கும் அரசின் நடவடிக்கைகளுக்கும் வழிகாட்ட வேண்டிய ஒரு ஜனநாயக நாட்டில்,

பா.ஜ.க. தொடர்ந்து உச்சரிக்கும் 'நக்சல்' போன்ற ஆதாரமற்ற சொற்கள், அரசு அதிகாரத்தின் தவறான பயன்பாடு என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை.

அன்று அர்பன் நக்சல்கள்... இன்று அறிசார் நக்சல்கள்!

துப்பாக்கி ஏந்தி காடுகளில் போராடுபவர்களை விட, பல்கலைக்கழகங்கள், ஊடகங்கள், தொண்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் நீதித் துறையில் இருந்து கொண்டு அரசின் கொள்கைகளை விமர்சிக்கும் எழுத்தாளர்கள், பேராசிரியர்கள், மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் அதிக ஆபத்தானவர்கள் என்ற கருத்தாக்கத்தை பா.ஜ.க. தலைவர்கள் முன்வைக்கின்றனர். அதைத் தான் தனது சுதந்திர உரையில் நிலைநாட்ட முயற்சித்திருக்கிறார் பிரதமர் மோடி.

தவிர, பா.ஜ.க. இருதுருவ அரசியலைக் கையாண்டு வருகிறது. அதன்படி, இந்துக்களுக்கு எதிராக இஸ்லாமியர்களை நிறுத்தி அரசியல் செய்வதுபோல, சமூகத்தில் தேசியவாதிகள் மற்றும் தேசவிரோதிகள் அதாவது நக்சல்கள் என்ற இரு துருவ அரசியல் நிலையை உருவாக்கி, தன் சித்தாந்த ஆதரவாளர்களையும் வாக்காளர்களையும் தீவிரமாக ஒருங்கிணைக்கும் முயற்சிதான் இந்த நக்சல் குற்றச்சாட்டுகள்.

இதையே சட்டத்தின் வாயிலாக நிலைநிறுத்த, போராட்டக்காரர்கள் மீது சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டம் (UAPA) போன்ற கடுமையான சட்டங்களின் கீழ் நடவடிக்கை எடுக்கும்போது, அதற்குப் பொதுமக்கள் மத்தியில் ஒப்புதலையும் நியாயத்தையும் பெறுவதற்கு "நக்சல்" என்ற முத்திரை ஒரு கருவியாகப் பா.ஜ.க. பயன்படுத்துகிறது

ஆக நம் முன் உள்ள கேள்வியை விரிவாக அலசுவோம்

கேள்வி கேட்பவர்களை ‘தீவிரவாதிகள்’ என முத்திரை குத்துவது ஏன்?

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் அரசு, கார்ப்பரேட் ஆதிக்கம் மற்றும் கருத்தியல் அரசியல்

முன்னுரை

ஒரு ஜனநாயகத்தில் ஆட்சியாளர்களிடம் கேட்கப்படும் அடிப்படையான கேள்வி:

“நீங்கள் தேர்தலின்போது அளித்த வாக்குறுதிகளில் எதை நிறைவேற்றினீர்கள்?”

என்பதுதான்.

ஆனால் இந்தக் கேள்விக்கு பொருளாதாரக் கொள்கைகள், வேலைவாய்ப்பு, விவசாயம், கல்வி, சுகாதாரம், விலைவாசி, தொழிலாளர் உரிமைகள் போன்ற துறைகளில் அரசின் செயல்பாடுகளால் பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக, அரசை எதிர்த்து போராடுபவர்களை “தீவிரவாதி”, “நக்சலைட்”, “மாவோயிஸ்ட்”, “அரசுக்கு எதிரானவர்” போன்ற முத்திரைகளால் சித்தரிக்கும் அரசியல் உருவாகும்போது, அதை வெறும் தேர்தல் பிரச்சார உத்தியாக மட்டும் பார்க்க முடியாது.

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் இது வர்க்க அரசியலின் ஒரு கருத்தியல் கருவியாக ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை முதலில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

ஆயுதம் ஏந்திய அமைப்புகளின் வன்முறை நடவடிக்கைகளை விமர்சிப்பது ஒன்றாகும்; அமைதியான மாணவர், விவசாயி, தொழிலாளர் அல்லது குடிமக்களின் அரசியல் போராட்டத்தை அதே முத்திரையால் குற்றவாளியாக்குவது முற்றிலும் வேறாகும்.

இந்த இரண்டையும் ஒன்றாகக் கலப்பதே அரசியல் ரீதியாக ஆபத்தான நடைமுறை.

---

1. தேர்தல் ஜனநாயகத்தின் உண்மையான சோதனை தேர்தலுக்குப் பிறகுதான்

தேர்தலில் மக்கள் வாக்களிக்கிறார்கள்.

ஆனால் தேர்தலுக்குப் பிறகு அரசு:

• எந்த வர்க்கத்தின் நலனைப் பாதுகாக்கிறது?

• எந்த வர்க்கத்தின் மீது பொருளாதாரச் சுமையை ஏற்றுகிறது?

• யாருக்கு வரிச்சலுகைகள் வழங்குகிறது?

• யாருடைய சொத்துக்கள் தனியார்மயமாக்கப்படுகின்றன?

• யாருடைய நிலம் கையகப்படுத்தப்படுகிறது?

• யாருடைய தொழிலாளர் உரிமைகள் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன?

• யாருடைய கல்வி, சுகாதாரம் சந்தைப் பொருளாகிறது?

என்பதே மார்க்சிய ஆய்வின் முக்கியக் கேள்விகள்.

மார்க்சியத்தில் அரசு ஒரு வர்க்கமற்ற, நடுநிலையான அமைப்பாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை.

எனவே ஒரு அரசு தேர்தலில் வெற்றி பெற்றிருப்பது மட்டும் அதன் வர்க்கச் சாரத்தை நிரூபிக்காது.

தேர்தல் என்பது அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான ஒரு வழி; அந்த அதிகாரம் யாருடைய நலனில் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதே அதன் வர்க்கப் பொருளை வெளிப்படுத்துகிறது.

---

2. கார்ப்பரேட் நலன் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் நலன்

ஒரு முதலாளித்துவ அரசின் அடிப்படை முரண்பாடு:

மூலதனத்தின் லாபத் தேவையும் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கைத் தேவையும்.

முதலாளிக்கு தேவை:

• அதிக லாபம்,

• குறைந்த தொழிலாளர் செலவு,

• நெகிழ்வான வேலைவாய்ப்பு,

• மலிவான நிலம்,

• தனியார்மயமாக்கல்,

• குறைந்த கட்டுப்பாடுகள்,

• அதிக சந்தை வாய்ப்பு.

தொழிலாளிக்கு தேவை:

• நிலையான வேலை,

• நியாயமான ஊதியம்,

• சமூகப் பாதுகாப்பு,

• இலவச அல்லது மலிவான கல்வி,

• மருத்துவம்,

• வீடு,

• ஓய்வூதியம்,

• தொழிற்சங்க உரிமை.

இந்த இரு தேவைகளும் எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பதில்லை.இதுதான் முதலாளித்துவத்தின் வர்க்க முரண்பாடு.

அதனால் அரசு பொருளாதாரக் கொள்கைகளை உருவாக்கும்போது “அனைவரின் நலன்” என்ற பொதுச் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், அந்தக் கொள்கைகளின் நன்மை–தீமைகளை வர்க்க அடிப்படையில் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

---

3. தனியார்மயமாக்கல் ஏன் வெறும் பொருளாதார முடிவு அல்ல?

அரசு நிறுவனங்களை தனியாருக்கு மாற்றுவது என்பது வெறும் “நிர்வாகச் சீர்திருத்தம்” அல்ல.

மார்க்சியக் கேள்வி:

பொது வளங்களின் மீது யாருடைய கட்டுப்பாடு உருவாகிறது?

உதாரணமாக:

• ரயில்வே,

• சுரங்கங்கள்,

• துறைமுகங்கள்,

• விமான நிலையங்கள்,

• மின்சாரம்,

• தொலைத்தொடர்பு,

• வங்கிகள்,

• காப்பீடு,

• கல்வி,

• மருத்துவம்

போன்ற துறைகள் தனியார் மூலதனத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் சென்றால், அவை பொதுச் சேவையிலிருந்து லாபம் ஈட்டும் துறைகளாக மாற்றப்படும் அபாயம் உருவாகிறது.

இதனால் ஒரு அடிப்படை மாற்றம் நிகழ்கிறது:

மக்களின் சமூக உரிமை → சந்தைப் பண்டம் என்பதாக.

இதுவே தனியார்மயத்தின் வர்க்கப் பொருள்.

---

4. ஆனால் எதிர்ப்பவர்கள் ஏன் “தீவிரவாதிகள்” என அழைக்கப்படுகிறார்கள்?

இங்கேதான் கருத்தியல் அரசியலின் முக்கியமான பகுதி தொடங்குகிறது.

ஒரு விவசாயி:

“என் நிலம் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.” என்று கேட்கிறார்.

ஒரு மாணவர்:

“எங்களுக்கு வேலை வேண்டும்.”என்று கேட்கிறார்.

ஒரு தொழிலாளர்:

“எங்கள் ஊதியமும் உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.”என்று போராடுகிறார்.

ஒரு குடிமகன்:

“அரசு தனது கொள்கையை விளக்க வேண்டும்.”என்று கேட்கிறார்.

இவர்களுடைய கேள்விகளுக்கு நேரடியாகப் பதில் அளிப்பதற்குப் பதிலாக:

“இவர்கள் நாட்டுக்கு எதிரானவர்கள்”

“இவர்கள் வெளிநாட்டு சக்திகளின் கருவிகள்”

“இவர்கள் நக்சலைட்டுகள்”

“இவர்கள் தீவிரவாதிகள்”

என்று முத்திரை குத்துவது அரசியல் விவாதத்தை மாற்றிவிடுகிறது.

கேள்வி:

“அரசு என்ன செய்தது?”என்பதிலிருந்து:

“போராட்டக்காரர் யார்?”என்பதாக மாற்றப்படுகிறது.

இதுதான் அரசியல் திசைதிருப்பல்.

---

5. “அறிவுசார் நக்சல்” போன்ற சொற்களின் அரசியல் செயல்பாடு

ஒரு அமைதியான மாணவர் போராட்டத்தை ஆயுதமேந்திய மாவோயிச இயக்கத்துடன் இணைப்பது உண்மையில் இரண்டு முற்றிலும் வேறுபட்ட அரசியல் நிகழ்வுகளை ஒன்றாகக் கலக்கும் செயல்.

ஒரு மாணவர்:

கல்வி உரிமை கேட்டு போராடுகிறார்.

ஒரு விவசாயி:

நிலம் மற்றும் வாழ்வாதாரம் கேட்டு போராடுகிறார்.

ஒரு தொழிலாளர்:

ஊதியம் மற்றும் வேலை பாதுகாப்பு கேட்டு போராடுகிறார்.

இவர்களை ஆயுதமேந்திய இயக்கங்களுடன் ஆதாரமின்றி இணைத்துக் காட்டினால், போராட்டத்தின் உள்ளடக்கம் பொதுமக்களின் கவனத்திலிருந்து மறைக்கப்படுகிறது.

இதன் அரசியல் விளைவு:

போராட்டத்தின் கோரிக்கை → பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் என்று மாற்றப்படுகிறது.

இதுவே ஒரு முக்கியமான கருத்தியல் உத்தி.

---

6. மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் இது “வர்க்கப் போராட்டத்தை கருத்தியல் போராட்டமாக மறைத்தல்”

மார்க்சியத்தில் ஆளும் வர்க்கம் பொருளாதார அதிகாரத்தை மட்டுமல்ல, கருத்தியல் ஆதிக்கத்தையும் உருவாக்குகிறது.

மக்கள் தங்களுடைய பிரச்சினைகளை:

“எனது தனிப்பட்ட தோல்வி” என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் மார்க்சியம் கேட்கிறது:

“இந்த தனிப்பட்ட பிரச்சினைக்கு சமூக அடித்தளம் என்ன?”

ஒரு இளைஞருக்கு வேலை இல்லை.

அது தனிப்பட்ட தோல்வியா?

அல்லது வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கும் பொருளாதார அமைப்பின் பிரச்சினையா?

ஒரு விவசாயி கடனில் சிக்குகிறார்.

அது தனிப்பட்ட நிர்வாகத் தோல்வியா?

அல்லது விவசாய உற்பத்தி, சந்தை, கடன், விலை மற்றும் மூலதன உறவுகளின் பிரச்சினையா?

ஒரு தொழிலாளர் குறைந்த ஊதியம் பெறுகிறார்.

அது தனிப்பட்ட திறன் குறைவா?

அல்லது உழைப்புச் சக்தியின் சுரண்டலா?

தனிப்பட்ட பிரச்சினையை சமூகப் பிரச்சினையாக மாற்றிப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதே மார்க்சிய அரசியல் உணர்வின் ஆரம்பம்.

---

7. ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்தியல் ஆதிக்கம்

மார்க்சும் எங்கெல்ஸும் The German Ideologyயில் ஆளும் வர்க்கத்தின் பொருளாதார அதிகாரத்துடன் அதன் கருத்தியல் அதிகாரமும் இணைந்திருப்பதை விளக்குகிறார்கள்.

அதாவது, மக்கள் ஒரு பிரச்சினையை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதிலும் ஆதிக்கம் உருவாகிறது.

இதன் நவீன வடிவங்களில் ஒன்று:

பொருளாதாரக் கேள்வியை தேசிய பாதுகாப்புக் கேள்வியாக மாற்றுதல்.

உதாரணமாக:

வேலைவாய்ப்பு → தேசிய எதிர்ப்பு

விவசாயப் போராட்டம் → சதி

மாணவர் போராட்டம் → நக்சலிசம்

தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தம் → வளர்ச்சி எதிர்ப்பு

அரசின் கொள்கை விமர்சனம் → நாட்டுக்கு எதிரான அரசியல்

என்று மாற்றப்படும்போது, மக்களின் உண்மையான பொருளாதாரக் கேள்விகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.

---

8. மத அரசியல் ஏன் இத்தகைய சூழலில் முக்கியமாகிறது?

இங்கே மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரத்துடன் கருத்தியல் அரசியலை இணைக்க வேண்டும்.

ஒரு சமூகத்தில்:

• வேலைவாய்ப்பு குறைவு,

• விலைவாசி உயர்வு,

• விவசாய நெருக்கடி,

• கல்விச் செலவு,

• மருத்துவச் செலவு,

• தொழிலாளர் பாதுகாப்பின்மை

போன்ற பிரச்சினைகள் தீவிரமாக இருக்கும்போது, அவற்றுக்கான வர்க்க அடிப்படையிலான விவாதம் ஆளும் அரசுக்கு அரசியல் சவாலாக மாறலாம்.

அதற்கு மாற்றாக மதம், சாதி, தேசியவாதம் போன்ற அடையாள அரசியல்கள் முன்னிலைப்படுத்தப்படலாம்.

இதன் மூலம்:

“எதிரி யார்?”

என்ற கேள்வி பொருளாதார வர்க்கத்திலிருந்து சமூக அடையாளத்திற்கு மாற்றப்படுகிறது.

தொழிலாளி:

“எனது ஊதியம் ஏன் குறைகிறது?”

என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக,

“எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவர் எனது எதிரி?”

என்று கேட்கத் தொடங்கினால், வர்க்க ஒற்றுமை உடைகிறது.

இது ஆளும் வர்க்கத்திற்கு சாதகமான நிலையை உருவாக்குகிறது.

---

9. மதம் குறித்து மார்க்சிய நிலைப்பாடு

மார்க்சியம் மத நம்பிக்கை கொண்ட தனிநபரை வெறுப்பதில்லை.

அதன் விமர்சனம் வேறு இடத்தில் உள்ளது.

மதம் சமூகத் துன்பத்தின் ஒரு பிரதிபலிப்பாகவும், அந்தத் துன்பத்தைத் தாங்கிக்கொள்ளும் கருத்தியல் வடிவமாகவும் செயல்பட முடியும்.

அதனால் மார்க்சிய அரசியல்:

மத நம்பிக்கையாளர்களை எதிரி என்று பார்க்கக்கூடாது.

மாறாக:

மத அடையாளத்தின் பெயரில் உழைக்கும் மக்களைப் பிரிக்கும் அரசியலை விமர்சிக்க வேண்டும்.

ஒரு இந்து தொழிலாளியும், ஒரு முஸ்லிம் தொழிலாளியும் ஒரே தொழிற்சாலையில் ஒரே முதலாளிக்காக உழைத்தால், அவர்களின் பொருளாதார நலன்களில் அடிப்படை ஒற்றுமைகள் இருக்கலாம்.

அவர்களை மதத்தின் அடிப்படையில் எதிரிகளாக மாற்றுவது வர்க்க ஒற்றுமையை உடைக்கும்.

---

10. தேசியவாதமும் வர்க்க அரசியலும்

“நாடு” என்ற சொல்லையும் மார்க்சியம் வர்க்க ரீதியாக ஆய்வு செய்கிறது.

ஒரு தொழிலாளியும் முதலாளியும் ஒரே நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள்.

ஆனால்:

• முதலாளியின் மூலதனம்,

• தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்தி

ஒரே பொருளாதார நிலை அல்ல.

எனவே “தேசிய நலன்” என்ற பொதுச் சொல் பயன்படுத்தப்படும் போதெல்லாம்:

யாருடைய தேசிய நலன்?

என்ற கேள்வி எழுப்பப்பட வேண்டும்.

மக்களின் உண்மையான பாதுகாப்பு:

• வேலை,

• உணவு,

• வீடு,

• கல்வி,

• சுகாதாரம்,

• சமூகப் பாதுகாப்பு

ஆகியவற்றோடு தொடர்புடையது.

---

11. “வளர்ச்சி” என்ற சொல்லையும் வர்க்க ரீதியாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும்

அரசு:

“நாட்டின் வளர்ச்சிக்காக தனியார்மயமாக்கல் தேவை”

என்று கூறலாம்.

மார்க்சியக் கேள்வி:

யாருடைய வளர்ச்சி?

ஒரு பெரிய நிறுவனம் லாபம் ஈட்டுகிறது.

அதே நேரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களுக்கு வேலைப் பாதுகாப்பு குறைகிறது.

அது சமூக வளர்ச்சியா?

ஒரு விவசாய நிலம் தொழில்துறை திட்டத்திற்காக கையகப்படுத்தப்படுகிறது.

முதலீடு அதிகரிக்கிறது.

ஆனால் விவசாயியின் வாழ்வாதாரம் அழிகிறது.

அது யாருடைய வளர்ச்சி?

எனவே:

GDP வளர்ச்சி ≠ மனித சமூக வளர்ச்சி

என்பதை மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரம் நினைவூட்டுகிறது.

---

12. போராட்டத்தை குற்றமாக்குவதன் அரசியல் நோக்கம்

ஒரு ஆட்சிக்கு எதிரான ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் “தீவிரவாதம்” என்று அழைப்பது நான்கு அரசியல் விளைவுகளை ஏற்படுத்தலாம்.

ஒன்று — கோரிக்கையை மறைத்தல்

மக்கள் ஏன் போராடுகிறார்கள் என்ற கேள்வி மறைக்கப்படுகிறது.

இரண்டு — பொதுமக்களின் ஆதரவை உடைத்தல்

“அவர்கள் ஆபத்தானவர்கள்” என்ற அச்சம் உருவாக்கப்படுகிறது.

மூன்று — அடக்குமுறைக்கு நியாயப்படுத்தல்

காவல் நடவடிக்கைகள், கைது, கண்காணிப்பு போன்றவற்றை “பாதுகாப்பு” என்ற பெயரில் நியாயப்படுத்த முடியும்.

நான்கு — வர்க்க ஒற்றுமையைத் தடுத்தல்

தொழிலாளர், விவசாயி, மாணவர், சிறு வியாபாரி ஆகியோரின் பொதுப் பிரச்சினைகள் ஒன்றாக இணைவதைத் தடுக்க முடியும்.

இதுவே மிகவும் ஆபத்தான விளைவு.

---

13. ஆனால் ஒவ்வொரு அரசையும் “பாசிசம்” என்று அழைப்பதும் சரியல்ல

இங்கே மார்க்சிய நேர்மையை நாம் கைவிடக்கூடாது.

ஒரு அரசு போராட்டக்காரர்களை கைது செய்தது என்பதற்காக உடனடியாக:

“இது பாசிச அரசு”

என்று அறிவிப்பது அறிவியல் மார்க்சிய பகுப்பாய்வு அல்ல.

அதேபோல்:

“அரசு தேர்தலில் வெற்றி பெற்றது; எனவே அது ஜனநாயகமானது”

என்றும் கூற முடியாது.

மார்க்சிய ஆய்வு இடைநிலைகளை ஆராய வேண்டும்.

அதிகார மையப்படுத்தல், குடிமக்கள் உரிமைகள், ஊடக சுதந்திரம், நீதித்துறை, எதிர்க்கட்சிகளின் நிலை, தொழிலாளர் இயக்கத்தின் மீதான தாக்குதல், கார்ப்பரேட் மூலதனத்துடனான உறவு ஆகிய அனைத்தையும் ஆதாரங்களுடன் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

---

14. மோடி அரசை மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் எவ்வாறு விமர்சிப்பது?

ஒரு மார்க்சிய விமர்சனம் வெறும்:

“மோடி மோசமானவர்” என்று முடிவடையக்கூடாது.

அதற்கு பதிலாக:

மோடி தலைமையிலான அரசின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் எந்த வர்க்க நலன்களை முன்னிறுத்துகின்றன?

என்பதை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

அதில்:

• தனியார்மயமாக்கல்,

• தொழிலாளர் சட்ட மாற்றங்கள்,

• பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் மாற்றம்,

• வேளாண் கொள்கை,

• கார்ப்பரேட் வரி மற்றும் ஊக்கங்கள்,

• கல்வி மற்றும் சுகாதாரத்தின் சந்தைமயமாக்கல்,

• வேலைவாய்ப்பு நிலை,

• விலைவாசி,

• சமூக நலச் செலவுகள்

போன்றவற்றை தரவுகளுடன் ஆராய வேண்டும்.

அதோடு மத மற்றும் தேசியவாத அரசியல் எவ்வாறு வர்க்க அரசியலைப் பிரிக்கிறது என்பதையும் இணைத்து ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

---

15. தேர்தல் வாக்குறுதிகள் மற்றும் வர்க்க அரசியல்

ஒரு தேர்தலில் மக்கள்:

வேலை

விவசாய வருமானம்

கல்வி

மருத்துவம்

விலைவாசி கட்டுப்பாடு

வீடு

சமூகப் பாதுகாப்பு

போன்ற கோரிக்கைகளுடன் வாக்களிக்கலாம்.

ஆனால் ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு அந்தக் கோரிக்கைகள் நிறைவேறாமல், அரசியல் உரையாடல்:

மதம் + தேசியவாதம் + பாதுகாப்பு + எதிரி உருவாக்கம்

என்ற திசையில் நகர்ந்தால், மார்க்சியர்கள் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:

“பொருளாதாரத் தோல்வியை கருத்தியல் அரசியல் மூலம் ஈடுகட்டுகிறார்களா?” என்பதாகும்.

இது ஒரு ஆய்வு கேள்வி; முன்கூட்டியே நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை எனக் கூறக்கூடாது.

---

16. உழைக்கும் மக்களின் ஒற்றுமையை உடைப்பதே மிகப்பெரிய வெற்றி

முதலாளித்துவ சமூகத்தில் ஒரு தொழிலாளியின் அடிப்படை எதிரி மற்றொரு மதத்தைச் சேர்ந்த தொழிலாளி அல்ல.

ஒரு விவசாயியின் எதிரி வேறு சாதியைச் சேர்ந்த விவசாயி அல்ல.

ஒரு மாணவனின் எதிரி வேறு மாநிலத்தைச் சேர்ந்த மாணவன் அல்ல.

அவர்களின் உண்மையான சமூகப் பிரச்சினைகளை உருவாக்கும் உற்பத்தி உறவுகள் மற்றும் அதிகார அமைப்புகளையே ஆராய வேண்டும்.

மார்க்சிய அரசியலின் முக்கியப் பணி:

மதம், சாதி, மொழி, பிராந்தியம், தேசியம் போன்ற அடையாளங்களால் பிளவுபட்ட உழைக்கும் மக்களிடம் அவர்களின் பொதுவான வர்க்க நலன்களை வெளிப்படுத்துவது.

இதுதான் வர்க்க ஒற்றுமையின் அடித்தளம்.

---

17. “தீவிரவாதி” என்ற முத்திரைக்கு பதில் என்ன?

மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் மக்களிடம் சொல்ல வேண்டியது:

கேள்வி கேள்.

ஆதாரம் கேள்.

அரசின் கணக்கைக் கேள்.

பட்ஜெட்டை வாசி.

கொள்கையை ஆய்வு செய்.

யாருக்கு லாபம் என்று கேள்.

யாருக்கு இழப்பு என்று கேள்.

உன் பிரச்சினையை தனிப்பட்ட பிரச்சினையாக மட்டும் பார்க்காதே.

அதை சமூக–வர்க்கப் பிரச்சினையாகப் புரிந்துகொள்.

அதே சமயம் உண்மையான ஆயுத வன்முறையையும் அமைதியான ஜனநாயகப் போராட்டத்தையும் ஒன்றாகக் கலக்கக் கூடாது.

---

18. முடிவுரை: கேள்வியை மாற்றாதே — பதிலைப் பெறு!

ஒரு மாணவர் போராடுகிறார்.

கேள்வி:

அவர் ஏன் போராடுகிறார்?

ஒரு விவசாயி போராடுகிறார்.

கேள்வி:

அவரது வாழ்வாதாரப் பிரச்சினை என்ன?

ஒரு தொழிலாளர் போராடுகிறார்.

கேள்வி:

அவரது உழைப்பின் மதிப்பு எவ்வாறு பறிக்கப்படுகிறது?

ஒரு குடிமகன் அரசை விமர்சிக்கிறார்.

கேள்வி:

அவர் முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அரசிடம் என்ன பதில்?

இதற்கு பதிலாக போராட்டக்காரரின் மீது:

“நக்சலைட்!”

“மாவோயிஸ்ட்!”

“தீவிரவாதி!”

“நாட்டுக்கு எதிரானவர்!”

என்ற முத்திரைகளை ஒட்டுவது, கோரிக்கைக்கு பதில் அளிப்பதல்ல.

அது கேள்வியை மாற்றும் அரசியல்.

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் நாம் அதைவிட ஆழமான கேள்வியை எழுப்ப வேண்டும்:

“யார் போராடுகிறார்?” என்பதைக் காட்டிலும், “அவர் எதற்காகப் போராடுகிறார்?” என்பதே முதலில் கேட்கப்பட வேண்டும்.

“அவர் எந்தப் பெயரில் அழைக்கப்படுகிறார்?” என்பதைக் காட்டிலும், “அவருடைய கோரிக்கையின் சமூக–பொருளாதார உள்ளடக்கம் என்ன?” என்பதே முக்கியம்.

“அவர் நாட்டுக்கு எதிரியா?” என்பதற்கு முன், “அரசின் கொள்கையால் யாருக்கு நன்மை? யாருக்கு இழப்பு?” என்று கேட்க வேண்டும்.

அரசு மக்களின் கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்க வேண்டும்.

மக்களின் போராட்டத்தை முத்திரை குத்தி மௌனப்படுத்துவது ஜனநாயகத்தின் வலிமை அல்ல; அது அரசியல் பலவீனத்தின் அறிகுறியாக மாறலாம்.

மதத்தின் பெயரால் உழைக்கும் மக்களைப் பிரிக்காதே!
தேசியவாதத்தின் பெயரால் வர்க்கக் கேள்வியை மறைக்காதே!
“வளர்ச்சி” என்ற பெயரில் பொதுச் சொத்துக்களைத் தனியார்மயமாக்காதே!
கேள்வி கேட்பவர்களைத் தீவிரவாதிகள் என முத்திரை குத்தாதே!
உழைக்கும் மக்களின் கோரிக்கைகளுக்கு அரசியல்–பொருளாதாரப் பதில் கொடு!

வர்க்க உண்மையை மறைக்கும் முத்திரைகளை நிராகரிப்போம்.
மக்களின் கோரிக்கைகளின் சமூக–பொருளாதார அடித்தளத்தை வெளிப்படுத்துவோம்.

உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க ஒற்றுமையை வலுப்படுத்துவோம்..

இவைகளை முடிவு கட்ட உழைக்கும் மக்கள் தங்களை தாங்களே ஆளும் நிலைக்கு உயர்வதும் அதற்கான தத்துவ அரசியலை போதிக்க வேண்டியதும் நமக்கான கடமை என்று கருதுகிறோம்.

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

புரட்சியா சீர்திருத்தமா? அம்பேத்கரும் பெரியாரும்: சீர்திருத்தவாத அரசியலா? புரட்சிகர மாற்றமா?

புரட்சியா சீர்திருத்தமா?

அம்பேத்கரும் பெரியாரும்: சீர்திருத்தவாத அரசியலா? புரட்சிகர மாற்றமா?

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு விமர்சன ஆய்வு

முன்னுரை

இந்திய சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது சாதி, மதம், பாலின ஒடுக்குமுறை, தேசிய இன முரண்பாடுகள், வர்க்கச் சுரண்டல் ஆகியவற்றைத் தனித்தனி தீவுகளாகப் பிரித்து ஆய்வு செய்ய முடியாது. அவை அனைத்தும் குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சமூக உற்பத்தி உறவுகளோடு இணைந்திருக்கின்றன.

இந்திய சமூகத்தில் சாதி ஒடுக்குமுறை மிகக் கொடூரமான சமூக யதார்த்தம். அந்த ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக அம்பேத்கரும் பெரியாரும் முன்வைத்த போராட்டங்கள் இந்திய சமூக வரலாற்றில் முக்கியமானவை. ஆனால் ஒரு கேள்வி இங்கே எழுகிறது:

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

ஒரு சமூக ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பது மட்டும் ஒருவரை மார்க்சிய அர்த்தத்தில் புரட்சியாளராக்குமா?

மார்க்சிய–லெனினிய அளவுகோலில் இதற்கான பதில் — இல்லை.

ஒரு புரட்சியாளர் ஒரு குறிப்பிட்ட அநீதியை எதிர்ப்பதோடு நின்றுவிட முடியாது. அந்த அநீதியை உருவாக்கி மறுஉற்பத்தி செய்யும் பொருளாதார அடித்தளம், வர்க்க உறவுகள், அரசின் வர்க்கத் தன்மை மற்றும் உற்பத்தி உறவுகள் ஆகியவற்றையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

இந்த அளவுகோலில் அம்பேத்கரையும் பெரியாரையும் ஆய்வு செய்யும்போது, அவர்களின் பங்களிப்புகளையும் வரம்புகளையும் ஒன்றாகப் பார்க்க வேண்டும்.

1. மார்க்சுக்கு முன் அல்ல — மார்க்சுக்குப் பின் தோன்றிய அரசியல் சிந்தனைகள்

மார்க்ஸ் 1818-ல் பிறந்தார்.

பெரியார் 1879-ல் பிறந்தார்.

அம்பேத்கர் 1891-ல் பிறந்தார்.

எனவே அம்பேத்கரும் பெரியாரும் மார்க்ஸுக்கு முந்திய சிந்தனையாளர்கள் அல்லர். அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் மார்க்சியம் ஏற்கனவே உலக அரசியலில் முக்கியமான சிந்தனை மற்றும் இயக்கமாக வளர்ந்திருந்தது.

மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகளை ஆய்வு செய்து, முதலாளித்துவச் சுரண்டலின் அடிப்படை முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்தினர்.

லெனின் அந்த மார்க்சியத்தை ரஷ்யாவின் குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழ்நிலைக்கு எடுத்துச் சென்று, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகரக் கட்சி, அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுதல், பழைய அரச இயந்திரத்தை உடைத்தல், பாட்டாளி வர்க்க அரசை நிறுவுதல் ஆகியவற்றை நடைமுறையில் இணைத்தார்.

1917 ரஷ்யப் புரட்சி இதன் வரலாற்றுச் சான்றாக அமைந்தது.

பின்னர் சீனப் புரட்சியும், வேறுபட்ட வரலாற்று சூழ்நிலைகளில், மார்க்சியத்தின் புரட்சிகர நடைமுறையை ஒரு புதிய வடிவில் வளர்த்தது.

ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்:

ரஷ்யப் புரட்சியை அல்லது சீனப் புரட்சியை வெறுமனே நகலெடுப்பது மார்க்சியம் அல்ல.

ஒவ்வொரு நாட்டின் குறிப்பிட்ட வரலாற்று நிலைமைகளையும் வர்க்க உறவுகளையும் ஆய்வு செய்து, புரட்சிகர மாற்றத்திற்கான பாதையை உருவாக்குவதே மார்க்சிய முறையாகும்.

---

2. சீர்திருத்தமா? புரட்சியா?

லெனினிய அரசியல் கோட்பாட்டின் முக்கியமான வேறுபாடுகளில் ஒன்று:

சீர்திருத்தம் மற்றும் புரட்சி ஒன்றல்ல.

சீர்திருத்தம் என்பது ஏற்கனவே நிலவும் சமூக அமைப்புக்குள் மாற்றங்களைப் பெறுவதற்கான முயற்சி.

புரட்சி என்பது அந்த சமூக அமைப்பின் அடிப்படை வர்க்க உறவுகளையே மாற்றுவதாகும்.

ஒரு தொழிலாளிக்கு ஊதிய உயர்வு கிடைப்பது ஒரு சீர்திருத்தமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்தியை வாங்கி அதன் மூலம் உபரி மதிப்பை அபகரிக்கும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவு நீடித்துக் கொண்டிருந்தால், அந்தச் சீர்திருத்தம் முதலாளித்துவத்தை ஒழிக்காது.

அதேபோன்று:

சட்டம் மூலம் தீண்டாமை தடை செய்யப்படலாம்.

சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாட்டுக்கு எதிராக சட்டம் இயற்றப்படலாம்.

இடஒதுக்கீடு வழங்கப்படலாம்.

கல்வி மற்றும் அரசுப் பணிகளில் பிரதிநிதித்துவம் அதிகரிக்கலாம்.

இவை அனைத்தும் முக்கியமான சமூக முன்னேற்றங்களாக இருக்கலாம்.

ஆனால் இவற்றால் மட்டும் சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகள் மாற்றப்படுவதில்லை.

அதனால் மார்க்சியக் கேள்வி:

“சட்டம் மாறியதா?” என்பது மட்டுமல்ல; “அந்தச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் இயங்கும் சமூகத்தின் வர்க்க அடித்தளம் மாறியதா?” என்பதுதான்.

3. அம்பேத்கரின் அரசியல் திட்டத்தின் மையம்

அம்பேத்கர் இந்திய சாதி அமைப்பின் கொடூரமான தன்மையை ஆழமாக வெளிப்படுத்தினார்.

அவருடைய Annihilation of Caste போன்ற எழுத்துகள் சாதி அமைப்பின் மீது வலுவான அறிவார்ந்த தாக்குதலை நிகழ்த்தின.

ஆனால் அம்பேத்கரின் அரசியல் தீர்வின் மையத்தில் இருந்தது:

• அரசியல் பிரதிநிதித்துவம்
• சட்டப் பாதுகாப்பு
• அரசியலமைப்பு உரிமைகள்
• இடஒதுக்கீடு
• கல்வி
• அரசின் தலையீடு
• சமூக ஜனநாயகம்

இவை அனைத்தும் முக்கியமான போராட்டக் கருவிகளாக இருக்கலாம்.

ஆனால் மார்க்சியக் கேள்வி வேறு:

இந்திய சமூகத்தின் சாதி உறவுகளும் வர்க்க உறவுகளும் எந்த உற்பத்தி முறையோடு இணைந்திருக்கின்றன?

அந்த உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றாமல் சாதியின் பொருளாதார அடித்தளத்தை முழுமையாக அழிக்க முடியுமா?

இங்கே அம்பேத்கரிய அரசியல் மற்றும் மார்க்சிய அரசியல் இடையே முக்கியமான வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது.

அம்பேத்கர் சமூகத்தில் உள்ள நிலைமைகளை அரசியலமைப்பு மற்றும் அரசியல் முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின் வழியாக வலுப்படுத்த முயன்றார்.

மார்க்சியம் சமூக சமத்துவத்தை சுரண்டலை ஒழித்த உற்பத்தி சாதனங்களின் உடைமை உறவுகள், வர்க்க அதிகாரம் மற்றும் அரசின் வர்க்கத் தன்மை ஆகியவற்றோடு இணைக்கிறது.

---

4. “சட்டம்” மூலம் விடுதலை பெற முடியுமா?

இங்கேதான் லெனினிய விமர்சனம் முக்கியமானதாகிறது.

முதலாளித்துவ அரசில் சட்டம் என்பது வெறும் காகிதத்தில் எழுதப்பட்ட சொற்கள் அல்ல.அது வர்க்க உறவுகளின் மீது இயங்குகிறது.

ஒரு சட்டம் தொழிலாளிக்கு சில உரிமைகளை வழங்கலாம்.ஆனால் அதே சமயம் தொழிலாளி தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் சுரண்டலும் அடக்குமுறையும் சட்டதிற்கு உட்பட்டே இருக்கலாம்.

சட்டம் தனிச்சொத்துரிமையை அங்கீகரிக்கவும் மூலதனத்தின் உற்பத்தி உறவுகள் தொடரலே இவை மூலதன ஆதிகத்தை காக்கும் வர்க்க அரசே.

எனவே:

அரசியல் சமத்துவம்  இல்லாத பொழுது பொருளாதார சமத்துவம் எங்கே கிடைக்கும்.

சட்ட உரிமை தரலாம் ஆனால் வர்க்க ஏற்றதாழ்வு உள்ள ஒரு சமூகத்தில் வர்க்க விடுதலை இன்றி சட்டம் சமம் என்பது ஏற்புடவையல்ல.

இதுதான் மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படைப் பாடங்களில் ஒன்று.

---

5. பெரியாரின் பங்களிப்பும் அதன் வரம்பும்

பெரியார் இந்திய சமூகத்தில் சாதி ஆதிக்கம், பிராமணிய ஆதிக்கம், மூடநம்பிக்கை, பெண்களின் அடிமைத்தனம் போன்றவற்றுக்கு எதிராக மிகக் கடுமையான பிரச்சாரத்தை நடத்தினார்.

அவரது சுயமரியாதை இயக்கம் சமூக மனநிலைகளில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தை உருவாக்கியது.

ஆனால் பெரியாரின் அரசியல் திட்டத்தை மார்க்சியப் புரட்சியுடன் ஒன்றாகக் கருதுவது கோட்பாட்டு குழப்பத்தை உருவாக்குகிறது.

பெரியாரின் சிந்தனையின் மையத்தில்:

சாதி எதிர்ப்பு + பகுத்தறிவு + சமூக சீர்திருத்தம் + சுயமரியாதை + சமூக சமத்துவம்

ஆகியவை இருந்தன.

மார்க்சியத்தின் மையத்தில்:

வர்க்கப் போராட்டம் + உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றம் + முதலாளித்துவ ஒழிப்பு + தொழிலாளர் வர்க்க அரசியல் அதிகாரம் + சோசலிச மாற்றம்

ஆகியவை உள்ளன.

இவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாக தோன்றலாம் ஆனால் அவை ஒன்றே அல்ல. புரட்சிக்கும் சீர்திதத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு புரிந்திருக்க வேண்டும்.

---

6. சாதியை மட்டும் எதிர்ப்பது போதுமா?

மார்க்சிய நிலைப்பாட்டில் ஒரு முக்கியமான கேள்வி:

சாதி எந்த பொருளாதார உறவுகளோடு இணைந்திருக்கிறது?

சாதி வெறும் மத நம்பிக்கை அல்ல.

அது:

• உழைப்புப் பிரிவினை
• சொத்து உறவுகள்
• நில உரிமை
• தொழில் மரபுரிமை
• சமூக அதிகாரம்
• திருமண உறவுகள்
• உழைப்பின் சமூக மதிப்பு

போன்ற பல அம்சங்களோடு வரலாற்றில் இணைந்துள்ளது.

எனவே சாதியை அழிப்பது என்பது வெறும் மனநிலை மாற்றத்தால் முடிவடையாது.

சாதியை மறுஉற்பத்தி செய்யும் பொருளாதார மற்றும் சமூக உறவுகளையும் மாற்ற வேண்டியுள்ளது.

இதுதான் மார்க்சிய அணுகுமுறையின் தனிச்சிறப்பு.

---

7. “சாதி எதிர்ப்பு” மற்றும் “வர்க்கப் போராட்டம்” ஒன்றா?

இல்லை.

ஆனால் அவை முற்றிலும் பிரிக்க முடியாதவையும் அல்ல.

இந்தியாவில் தொழிலாளர் வர்க்கமே சாதியற்ற, சுரண்டலற்ற சமூகத்தை உருவாக்குவதற்கான புரட்சிகர சக்தியாக வளர வேண்டுமானால், தொழிலாளர் வர்க்கத்துக்குள் செயல்படும் சாதி பிளவுகளையும் எதிர்த்துப் போராட வேண்டும்.

அதனால் ஒரு மார்க்சியக் கட்சியின் பணியானது:

“வர்க்கத்தை மட்டும் பேசுவோம்; சாதியைப் பேச வேண்டாம்”

என்பதல்ல.

அதேபோல்,

“சாதியை மட்டும் பேசுவோம்; வர்க்கத்தைப் பேச வேண்டாம்”

என்பதும் மார்க்சிய நிலைப்பாடு அல்ல.

மாறாக:

சாதி ஒடுக்குமுறையை வர்க்கச் சுரண்டலின் வரலாற்றுச் சமூக உறவுகளோடு இணைத்து ஆய்வு செய்து, இரண்டையும் எதிர்த்துப் போராடும் பாட்டாளி வர்க்க அரசியலை உருவாக்குவதே மார்க்சியப் பணியாகும்..

8. அம்பேத்கரியம் ஏன் மார்க்சியம் அல்ல?

அம்பேத்கர் முதலாளித்துவத்தையும் அதன் சமூக விளைவுகளையும் விமர்சித்த இடங்கள் உள்ளன.

அவர் தொழிலாளர் உரிமைகளுக்காகவும் போராடினார்.

ஆனால் அதனால் அம்பேத்கரியம் மார்க்சியமாகிவிடாது.

ஒரு சிந்தனையை மார்க்சியமாக அடையாளப்படுத்த வேண்டுமானால் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள்:

1. வர்க்கப் போராட்டத்தை அது வரலாற்றின் இயக்க சக்தியாக ஏற்றுக்கொள்கிறதா?
2. முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை ஒழிப்பதை இலக்காகக் கொண்டுள்ளதா?
3. உற்பத்தி சாதனங்களின் தனியுடைமை குறித்து என்ன நிலைப்பாடு?
4. அரசின் வர்க்கத் தன்மையை எப்படி விளக்குகிறது?
5. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரம் குறித்து என்ன கூறுகிறது?
6. சோசலிச மாற்றம் அதன் அரசியல் திட்டத்தின் மையத்தில் உள்ளதா?
7. புரட்சிகரக் கட்சி மற்றும் வர்க்கப் போராட்டத்தின் தொடர்ச்சியை அது ஏற்றுக்கொள்கிறதா?

இந்த அளவுகோல்களில் பார்க்கும்போது அம்பேத்கரியத்தை மார்க்சியத்துடன் ஒன்றாக்க முடியாது.

---

9. பெரியாரியத்தை மார்க்சியமாக்க முடியுமா?

அதே பிரச்சினை பெரியாரியத்திற்கும் பொருந்தும்.

பெரியார் பல சந்தர்ப்பங்களில் சோசலிசத்திற்கும் பொதுவுடைமைக்கும் ஆதரவு தெரிவித்தார்.

மார்க்சியர்களுடன் அரசியல் தொடர்புகளும் அவருக்கு இருந்தன.

ஆனால் ஒரு தலைவரின் சில சோசலிச ஆதரவு கருத்துகள் மட்டுமே அவரது முழுமையான அரசியல் தத்துவத்தை மார்க்சியமாக மாற்றாது.

பெரியாரியத்தின் பிரதான அரசியல் இயக்கம் சமூக சீர்திருத்தம், சாதி ஒழிப்பு, பகுத்தறிவு மற்றும் சுயமரியாதை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டிருந்தது.

மார்க்சிய–லெனினியத்தின் மையக் கேள்வி:

அரசியல் அதிகாரம் எந்த வர்க்கத்தின் கையில் இருக்கிறது?

என்பதாகும்.

இதுவே அடிப்படை வேறுபாடு.

---

10. பிரிட்டிஷ் காலனித்துவம் மற்றும் இந்திய சமூகப் பிளவுகள்

இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் காலனித்துவம் சாதி, மதம், இன, பிராந்திய வேறுபாடுகளை அரசியல் நிர்வாகத்தில் பயன்படுத்திய வரலாறு உள்ளது.

“Divide and rule” என்பது காலனித்துவ ஆட்சியின் ஒரு முக்கிய அரசியல் உத்தியாக இருந்தது.

எனவே மார்க்சிய விமர்சனம் இரு திசைகளிலும் இருக்க வேண்டும்:

காலனித்துவ எதிர்ப்பு + உள்நாட்டு சமூகச் சுரண்டல் எதிர்ப்பு.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உண்மையான பிரச்சினையை மறைத்து “முதலில் தேசிய ஒற்றுமை; பிறகு சாதி பிரச்சினை” என்று கூறுவதும் தவறு.

அதேபோல் வர்க்க ஒற்றுமையை மறைத்து “சாதி மட்டுமே எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படை” என்று கூறுவதும் முழுமையான மார்க்சிய விளக்கம் அல்ல.

---

11. “சீர்திருத்தவாதம்” என்ற சொல்லை எச்சரிக்கையுடன் பயன்படுத்த வேண்டும்

இங்கே ஒரு முக்கியமான கோட்பாட்டு நுணுக்கம் அவசியம்.

சீர்திருத்தம் கோருவது = சீர்திருத்தவாதி என்று இயந்திரமாக முடிவு செய்ய முடியாது.

லெனினிய அரசியலில் தொழிலாளர் வர்க்கம் சீர்திருத்தங்களுக்காகவும் போராடுகிறது.

ஊதிய உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு, இடஒதுக்கீடு, தொழிலாளர் பாதுகாப்பு, கல்வி, சுகாதாரம் போன்ற உடனடி கோரிக்கைகள் அனைத்தும் மக்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும் போராட்டங்களாக இருக்கலாம்.

பிரச்சினை எப்போது உருவாகிறது?

சீர்திருத்தங்களை இறுதி இலக்காக மாற்றும்போது.

அதாவது:

“இந்த அமைப்பை மாற்ற முடியாது; அதற்குள் சில நல்ல மாற்றங்களை மட்டும் பெறலாம்”என்ற அரசியல் பார்வை உருவானால் அது சீர்திருத்தவாதமாகிறது. இங்கேதான் அம்பேத்கர் பெரியார் வ்னைலைப்பாடு தெளிவாகிறது.

மார்க்சிய அரசியல் இதற்கு மாறாக:

சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டத்தையே புரட்சிகர வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஆர்மப் புள்ளியாக அதனை மாற்ற முயல்கிறது.

---

12. லெனினின் பாடம்

லெனினின் அரசியல் சிந்தனையின் மையப் பாடம்:

புரட்சியாளர்கள் சீர்திருத்தங்களை நிராகரிக்க வேண்டியவர்கள் அல்ல; சீர்திருத்தவாதத்தில் சிக்கிக்கொள்ளக்கூடாதவர்கள்.

இது மிகப்பெரிய வேறுபாடு.

ஒரு தொழிலாளர் போராட்டத்தில் ஊதிய உயர்வு கிடைத்தால் அது தொழிலாளர்களுக்கு நன்மை.

ஆனால் மார்க்சியக் கட்சி அங்கேயே நின்றுவிடாது.

அது கேட்கும்:

“ஏன் தொழிலாளி தனது உழைப்பை விற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறான்?”

அதுவே பொருளாதாரப் போராட்டத்திலிருந்து அரசியல் போராட்டத்திற்கும், அங்கிருந்து புரட்சிகர அரசியல் உணர்வுக்கும் செல்லும் பாதையாகும்.

---

13. உண்மையான புரட்சிகரக் கேள்வி

அம்பேத்கருக்கும் பெரியாருக்கும் எதிராக வெறும் தனிநபர் தாக்குதல் நடத்துவது மார்க்சிய விமர்சனம் அல்ல.

மார்க்சிய விமர்சனம் முன் வைக்கும் வேண்டிய கேள்வி:

அவர்கள் முன்வைத்த அரசியல் தீர்வுகள் எந்த சமூக எல்லைக்குள் செயல்பட்டன?

அவர்கள்:

• சாதி ஒடுக்குமுறையை வெளிப்படுத்தினர்.
• சமூக சமத்துவத்தை வலியுறுத்தினர்.
• ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடினர்.
• பழமைவாத சமூக உறவுகளுக்கு எதிராக சவால் விடுத்தனர்.

இவை வரலாற்று ரீதியாக முக்கியமான பங்களிப்புகள்.

ஆனால் அதே நேரத்தில்:

• முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை ஒழித்தல்,
• தொழிலாளர் வர்க்க அரசியல் அதிகாரம்,
• புரட்சிகர அரசியல் கட்சி,
• உற்பத்தி சாதனங்களின் சமூகமயமாக்கல்,
• சோசலிச மாற்றம்

ஆகியவை அவர்களின் அரசியல் திட்டத்தின் மையமாக அமையவில்லை.

இதுவே மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனத்தின் அடிப்படை.

---

14. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலை

மார்க்சியத்தின் அடிப்படைச் சிந்தனை:

தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலை தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சொந்தப் போராட்டத்தின் மூலமே சாத்தியம்.

இதன் பொருள் வெறும் ஆட்சியை மாற்றுவது அல்ல.

சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகளையே மாற்ற வேண்டும்.

முதலாளித்துவத்தில்:

மூலதனம் → உற்பத்தி சாதனங்களின் கட்டுப்பாடு → உழைப்புச் சக்தி வாங்குதல் → உபரி மதிப்பு → மூலதனக் குவிப்பு

என்ற உறவு செயல்படுகிறது.

இந்த உறவு நீடிக்கும் வரை சமூக சமத்துவத்தின் சட்ட வடிவங்கள் இருந்தாலும் பொருளாதார வர்க்க வேறுபாடு தொடரும்.

எனவே மார்க்சியப் புரட்சி:

அரசாங்க மாற்றம் மட்டும் அல்ல.

அது:

சமூக உறவுகளின் மாற்றம்.

---

15. அம்பேத்கரும் பெரியாரும்: வரலாற்று மதிப்பீடு எப்படி இருக்க வேண்டும்?

மார்க்சியர்கள் இரண்டு தவறுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

முதல் தவறு

அம்பேத்கரும் பெரியாரும் செய்த சமூகப் போராட்டங்களை முழுமையாக நிராகரிப்பது.

இது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உண்மையான வரலாற்றுப் போராட்டங்களைப் புரிந்துகொள்ளாத குறுங்குழுவாத அணுகுமுறை.

இரண்டாவது தவறு

அவர்கள் சமூகச் சீர்திருத்தப் போராட்டங்களை நடத்தியதால் அவர்களை மார்க்சிஸ்டுகளாக அறிவிப்பது.

இது மார்க்சியத்தின் வர்க்க உள்ளடக்கத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யும்.

சரியான அணுகுமுறை:

அவர்களின் முற்போக்கான பங்களிப்புகளை அங்கீகரித்தல் + அவர்களின் கோட்பாட்டு வரம்புகளை மார்க்சிய அளவுகோலில் விமர்சித்தல்.

---

முடிவுரை

அம்பேத்கரும் பெரியாரும் இந்திய சமூகத்தின் ஆழமான ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகப் போராடிய முக்கியமான வரலாற்று ஆளுமைகள்.

ஆனால் சமூகச் சீர்திருத்தவாதம், பகுத்தறிவு, அரசியலமைப்பு முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் அல்லது சாதி எதிர்ப்பு ஆகியவை தானாகவே மார்க்சிய–லெனினியப் புரட்சியாக மாறிவிடாது.

மார்க்சியத்தின் கேள்வி இன்னும் ஆழமானது:

சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகளை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்?

அரசியல் அதிகாரம் எந்த வர்க்கத்தின் கையில் இருக்கிறது?

உழைப்பின் பலனை யார் அபகரிக்கிறார்கள்?

சாதி மற்றும் பிற ஒடுக்குமுறைகள் எந்த பொருளாதார–சமூக உறவுகளால் மறுஉற்பத்தி செய்யப்படுகின்றன?

அந்த உறவுகளை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர வர்க்க சக்தி எவ்வாறு கட்டமைக்கப்படுகிறது?

இதற்கான பதிலைத் தேடாமல் வெறும் சட்ட மாற்றம், அரசியலமைப்பு மாற்றம் அல்லது சமூக மனநிலை மாற்றத்தில் நின்றுவிட்டால், சுரண்டல் அமைப்பின் அடித்தளம் அப்படியே தொடரும்.

எனவே மார்க்சிய–லெனினியப் பார்வையில் இறுதி இலக்கு:

சாதி ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பது — ஆம்.

மத ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பது — ஆம்.

தேசிய மற்றும் இன ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பது — ஆம்.

பெண்கள் மீதான ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பது — ஆம்.

சட்ட மற்றும் ஜனநாயக உரிமைகளுக்காகப் போராடுவது — ஆம்.

ஆனால் இவை அனைத்தையும் தனித்தனி இறுதி இலக்குகளாக அல்லாமல்,

வர்க்கச் சுரண்டலை ஒழிக்கும் புரட்சிகரப் போராட்டத்துடன் இணைத்து, உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றி, சோசலிச சமூகத்தை உருவாக்கும் வரலாற்றுப் பணியின் ஒரு பகுதியாக மாற்றுவதே மார்க்சிய–லெனினிய அரசியலின் நோக்கம்.

சீர்திருத்தம் மக்களுக்கு உடனடி நிவாரணம் தரலாம்;
புரட்சி சுரண்டலின் சமூக அடித்தளத்தை மாற்றும்.

அதனால்தான் மார்க்சியத்தின் அடிப்படைச் சவால்:

“அநீதியைச் சரிசெய்வது மட்டும் அல்ல; அநீதியைத் தொடர்ந்து உருவாக்கும் சமூக அமைப்பையே மாற்றுவது.”

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• 
  
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.