இந்தக் கட்டுரை சமகால அரசியலில் நிலவும் தனிநபர் வழிபாட்டு முறையையும் "மீட்பர்" அரசியலையும் மார்க்சிய-லெனினியக்
சமூகப் பிரச்சனைகளுக்கு காரணம் தனிநபர்களா?
“மீட்பர் அரசியல்” மற்றும் மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனம்
இன்றைய உலக அரசியலிலும், குறிப்பாக இந்திய மற்றும் தமிழக அரசியலிலும், ஒரு முக்கியமான போக்கு அதிகமாக காணப்படுகிறது. மக்களின் வாழ்க்கையை பாதிக்கும் ஆழமான சமூக–பொருளாதார பிரச்சனைகள் குறித்து அறிவியல் ரீதியாக பேசுவதற்குப் பதிலாக, அரசியல் முழுவதும் சில தனிநபர்களை மையமாகக் கொண்டு நகர்த்தப்படுகிறது. ஒருபுறம் சமூகத்தின் அனைத்து பிரச்சனைகளுக்கும் சில தனிநபர்களையே காரணமாக காட்டுகின்றனர்; மறுபுறம் அதே பிரச்சனைகளை தீர்க்கவும் சில தனிநபர்களையே “மீட்பர்கள்” போல முன்னிறுத்துகின்றனர்.
இந்திய அளவில் Narendra Modi, தமிழக அரசியலில் Vijay போன்ற நபர்களைச் சுற்றி உருவாக்கப்படும் அரசியல் விவாதங்கள் இதற்கான எடுத்துக்காட்டுகளாக பார்க்கப்படுகின்றன. ஆனால் மார்க்சிய–லெனினிய பார்வை ஒரு அடிப்படை கேள்வியை எழுப்புகிறது:
“சமூகப் பிரச்சனைகளின் மூல காரணம் தனிநபர்களா? அல்லது அந்த தனிநபர்களை உருவாக்கி இயக்கும் சமூக–பொருளாதார அமைப்புகளா?”
இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை அறியாமல் எந்த அரசியல் விவாதமும் முழுமையானதாக இருக்க முடியாது.
பிரச்சனைகளை தனிநபராக்கும் அரசியல்
முதலாளித்துவ அரசியல் மற்றும் ஊடகங்கள் பெரும்பாலும் சமூக பிரச்சனைகளை தனிநபர் பிரச்சனைகளாக மாற்றுகின்றன.
வறுமை இருந்தால் “மக்கள் சோம்பேறிகள்” என்கின்றன.
வேலைவாய்ப்பின்மை இருந்தால் “இளைஞர்களுக்கு திறன் இல்லை” என்கின்றன.
ஊழல் இருந்தால் “சில அரசியல்வாதிகள் கெட்டவர்கள்” என்கின்றன.
குடும்ப நெருக்கடி இருந்தால் “மனிதர்களின் குணாதிசய குறைபாடு” என்கின்றன.
ஆனால் மார்க்சிய பார்வை இவற்றின் பின்னால் இருக்கும் பொருளாதார அடித்தளத்தை ஆராய்கிறது.
ஏன் ஒரு நாட்டில் வேலைவாய்ப்பு உருவாகவில்லை?
ஏன் விவசாயிகள் கடனில் சிக்குகின்றனர்?
ஏன் செல்வம் சிலரின் கையில் குவிகிறது?
ஏன் அரசியல் அதிகாரம் பெரும்பாலும் பணக்கார வர்க்கத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் செல்கிறது?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை தேடாமல் வெறும் சில நபர்களை குற்றவாளியாக்குவது மக்களின் கோபத்தை அமைப்பிலிருந்து தனிநபர்களிடம் திருப்பும் செயலாகும்.
“மீட்பர்” அரசியலின் தோற்றம்
ஒரு சமூகத்தில் மக்கள் துன்பப்படும்போது அவர்கள் மாற்றத்தை விரும்புகிறார்கள். ஆனால் அந்த மாற்றத்தை கூட்டுச் சமூக இயக்கத்தின் மூலம் அல்லாமல், “ஒரு வலுவான தலைவர்” மூலமாகவே பெற முடியும் என்ற எண்ணத்தை முதலாளித்துவ அரசியல் உருவாக்குகிறது.
இதனால்:
“ஒருவர் வந்தால் நாடு மாறிவிடும்”
“ஒரு தலைவர் எல்லாவற்றையும் சரிசெய்வார்”
“ஒரு நடிகர் அரசியலுக்கு வந்தால் மக்கள் காப்பாற்றப்படுவார்கள்”
என்ற அரசியல் மனநிலை உருவாக்கப்படுகிறது.
இந்த மனநிலை வரலாற்றை மக்களின் போராட்டங்களால் அல்ல, “மகத்தான மனிதர்கள்” மூலம் உருவாக்கப்பட்டது போல காட்டுகிறது.
ஆனால் மார்க்சியம் இதனை நிராகரிக்கிறது.
மார்க்ஸ் கூறியது போல, மனிதர்கள் சமூக சூழ்நிலைகளுக்குள் செயல்படுகின்றனர். எந்த ஒரு தலைவரும் அவர் விரும்பியபடி சமூகத்தை மாற்ற முடியாது; அவர் இயங்கும் பொருளாதார அமைப்பின் வரம்புகளுக்குள் தான் செயல்பட முடியும்.
மோடியை மட்டும் குற்றவாளியாக்குவது போதுமா?
இந்தியாவில் பலர் தற்போதைய பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நெருக்கடிகளுக்கு Narendra Modi ஒருவரையே முழுக் காரணமாகக் காட்டுகின்றனர். அவரின் அரசியலை விமர்சிப்பது அவசியமற்றது அல்ல. ஆனால் பிரச்சனை அதைவிட ஆழமானது.
ஏனெனில்:
கார்ப்பரேட் ஆதிக்கம்,
தனியார்மயமாக்கல்,
தொழிலாளர் உரிமைகள் மீதான தாக்குதல்,
விவசாய சந்தை கட்டுப்பாடு,
கல்வி மற்றும் மருத்துவத்தின் வணிகமயமாக்கல்,
இவை அனைத்தும் ஒரே மனிதரால் மட்டும் உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல. உலகளாவிய முதலாளித்துவ–ஏகாதிபத்திய பொருளாதார அமைப்பின் பகுதிகளாகவே இவை வளர்கின்றன.
ஒரு மனிதரை நீக்கினாலே அமைப்பு மாறிவிடாது. அந்த அமைப்பை ஆதரிக்கும் பொருளாதார சக்திகள், கார்ப்பரேட் முதலாளிகள், அதிகார இயந்திரங்கள் தொடர்ந்து செயல்படும்.
அதனால் மார்க்சிய அணுகுமுறை, தனிநபர் விமர்சனத்தைத் தாண்டி வர்க்க அரசியலைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறது.
விஜயை “மாற்றத்தின் அடையாளம்” ஆக்குவது
அதேபோல் தமிழகத்தில் நடிகர் Vijay அரசியலுக்குள் வருவதை பலர் “புதிய மாற்றம்” என முன்வைக்கின்றனர். சிலர் அவரை மக்களின் மீட்பராகக் காட்டுகின்றனர்; சிலர் அவரை ஆபத்தாகக் காட்டுகின்றனர்.
ஆனால் மார்க்சிய–லெனினிய பார்வை மீண்டும் அதே கேள்வியை எழுப்புகிறது:
அவர் எந்த வர்க்கத்தின் அரசியலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்?
தற்போதைய கார்ப்பரேட்–முதலாளித்துவ அமைப்பை சவாலுக்கு உட்படுத்துகிறாரா?
உற்பத்தி வளங்களின் சமூக உடைமை பற்றி பேசுகிறாரா?
தொழிலாளர்–விவசாயிகளின் அதிகாரத்தை முன்வைக்கிறாரா?
சமூக சமத்துவத்திற்கான அமைப்பு மாற்றத்தை வலியுறுத்துகிறாரா?
இவற்றை தவிர்த்து வெறும் “புதிய முகம்”, “நல்ல மனிதர்”, “மக்கள் ஆதரவு” போன்ற அடிப்படையில் அரசியலை அணுகுவது மீண்டும் தனிநபர் அரசியலுக்குள் மக்களை சிக்கவைக்கிறது.
ஏன் முதலாளித்துவம் தனிநபர் அரசியலை விரும்புகிறது?
மக்கள் சமூக அமைப்பை ஆராயத் தொடங்கினால் அவர்கள் கேட்க ஆரம்பிப்பார்கள்:
ஏன் செல்வம் சிலரிடம் குவிகிறது?
ஏன் உழைக்கும் மக்கள் வறுமையில்?
ஏன் அரசியல் பணக்காரர்களின் கட்டுப்பாட்டில்?
ஏன் ஊடகங்கள் கார்ப்பரேட் ஆதிக்கத்தில்?
இந்தக் கேள்விகள் அமைப்பையே சவாலுக்கு உட்படுத்தும்.
அதனால் முதலாளித்துவ அரசியல் மக்களின் கவனத்தை மாற்றுகிறது:
ஒருவரை ஹீரோவாக்குகிறது,
ஒருவரை வில்லனாக்குகிறது,
தேர்தலை திரைப்பட காட்சியாக மாற்றுகிறது,
அரசியலை ரசிகர் மோதலாக மாற்றுகிறது.
இதனால் மக்களின் அரசியல் சிந்தனை வர்க்க அரசியலிலிருந்து உணர்ச்சி அரசியலாக தள்ளப்படுகிறது.
உண்மையான தீர்வு எதில் உள்ளது?
மக்களின் பிரச்சனைகள்:
வேலையின்மை,
வறுமை,
விவசாய நெருக்கடி,
கல்வி வணிகமயமாக்கல்,
மருத்துவ செலவு,
வீட்டு வசதி பிரச்சனை,
இவை அனைத்தும் தற்போதைய உற்பத்தி மற்றும் சொத்து உறவுகளோடு தொடர்புடையவை.
ஆகவே தீர்வும் அமைப்பு மாற்றத்தில்தான் உள்ளது.
மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறை கூறுவது:
உற்பத்தி கருவிகள் சமூக நலனுக்காக பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்,
உழைப்பின் பலன் உழைக்கும் மக்களுக்கே திரும்ப வேண்டும்,
அரசியல் அதிகாரம் பணக்கார வர்க்கத்திலிருந்து உழைக்கும் மக்களிடம் செல்ல வேண்டும்,
கல்வி, மருத்துவம், வீடு, வேலை ஆகியவை அடிப்படை உரிமைகளாக இருக்க வேண்டும்.
இந்த மாற்றம் ஒரே மனிதரால் வராது; உழைக்கும் மக்களின் கூட்டுச் சமூக இயக்கத்தின் மூலம் மட்டுமே உருவாகும்.
முடிவுரை
இன்றைய அரசியலில் மக்களின் பிரச்சனைகளை தனிநபர்களோடு மட்டும் இணைத்து பார்க்கும் போக்கு அதிகரித்து வருகிறது. ஒருபுறம் சிலரை அனைத்து பிரச்சனைகளுக்கும் காரணமாக்குகின்றனர்; மறுபுறம் சிலரை “மீட்பர்கள்” போல முன்னிறுத்துகின்றனர்.
ஆனால் மார்க்சிய–லெனினிய பார்வை சமூகத்தை அதன் அடிப்படை பொருளாதார அமைப்பிலிருந்து புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறது.
ஒரு மனிதரை மாற்றுவது மட்டும் சமூகத்தை மாற்றாது. அந்த மனிதரை உருவாக்கும் சமூக–பொருளாதார அமைப்பை மாற்றாமல் மக்களின் வாழ்வில் அடிப்படை மாற்றம் ஏற்படாது.
அதனால் அரசியலை “யார்?” என்ற கேள்வியில் மட்டும் அல்லாமல்:
“எந்த வர்க்கத்தின் நலனுக்காக?”
“எந்த பொருளாதார அமைப்பை பாதுகாக்க?”
“யாருடைய உழைப்பை யார் சுரண்டுகிறார்கள்?”
என்ற கேள்விகளின் அடிப்படையில் அணுகும் போது மட்டுமே உண்மையான சமூக மாற்ற அரசியல் உருவாகும்..
தனிநபர் போட்டியிலிருந்து சமூகக் கூட்டுறவு வரை:எங்கெல்ஸின் பொருளாதாரப் பார்வையும் மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறையும்
மனித சமூகம் இன்று உற்பத்தியில் முன்னேறியிருக்கிறது. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி உச்சத்தை எட்டியுள்ளது. இயந்திரங்கள் மனித உழைப்பை எளிதாக்குகின்றன. தகவல் தொழில்நுட்பம் உலகையே கைக்குள் கொண்டுவந்துள்ளது. இருந்தும், ஏன் பெரும்பான்மையான மக்கள் இன்னும் வறுமையில் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்? ஏன் விவசாயி உழைத்தும் வாழ முடியவில்லை? ஏன் தொழிலாளி முழு நாளும் உழைத்தும் அடிப்படை தேவைகளைப் பெற முடியவில்லை? ஏன் கல்வியறிவு பெற்ற இளைஞன் வேலைவாய்ப்பின்றி அலைய வேண்டிய நிலை உருவாகியுள்ளது?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை தேடும்போது, மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் பொருளாதாரம் நமக்கு ஒரு அறிவியல் விளக்கத்தை அளிக்கிறது.
உழைப்பும் சமூக வளர்ச்சியும்
மனித சமூகம் இயற்கையிலிருந்து பிரிந்த ஒன்று அல்ல. மனிதன் இயற்கையின் ஒரு பகுதியாகவே தோன்றினான். மண், நீர், காடு, விலங்கு, இயற்கை வளங்கள் ஆகியவற்றோடு தொடர்பு கொண்டு தான் மனிதன் தனது வாழ்வை கட்டியமைத்தான். மனித சமூகம் வளர்ச்சியடைந்ததற்கான அடிப்படை சக்தி உழைப்பாகும்.
மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் கூறுவது போல, “உழைப்பு தான் மனிதனை உருவாக்கியது.” மனிதன் கல் கருவிகளை உருவாக்கினான்; பின்னர் விவசாய கருவிகளை உருவாக்கினான்; பின்னர் இயந்திரங்களை உருவாக்கினான். இவ்வாறு உற்பத்தி சக்திகள் வளர்ந்தன. அந்த வளர்ச்சியோடு சமூக அமைப்புகளும் மாறின.
ஆனால் ஒரு முக்கியமான உண்மையை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மனிதன் உருவாக்கிய தொழில்நுட்பம் மற்றும் உற்பத்தி கருவிகள் அனைத்தும் சமூக உழைப்பின் விளைவுகளாகும். அவை சில தனிநபர்களின் அறிவால் மட்டும் உருவானவை அல்ல. ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள், விஞ்ஞானிகள், விவசாயிகள், சமூக அனுபவங்கள் ஆகியவற்றின் கூட்டுச் செயல்பாடுகளின் விளைவாகவே இன்றைய உலகு உருவாகியுள்ளது.
ஆனால் இன்று அந்த சமூக உழைப்பின் பலனை யார் அனுபவிக்கிறார்கள்?
செல்வம் சிலரின் கையில் குவிவதன் காரணம்
இன்றைய முதலாளித்துவ சமூகத்தில் உற்பத்தி சமூக ரீதியாக நடைபெறுகிறது; ஆனால் அதன் லாபம் தனிப்பட்ட முறையில் கைப்பற்றப்படுகிறது. ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் உழைத்து ஒரு தொழிற்சாலையை இயக்குகின்றனர்; ஆனால் அதன் லாபம் சில முதலாளிகளின் கைகளில் மட்டுமே சேர்கிறது. கோடிக்கணக்கான விவசாயிகள் உணவு உற்பத்தி செய்கின்றனர்; ஆனால் உணவு வியாபார நிறுவனங்களும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும் செல்வத்தை குவிக்கின்றன.
இதுவே மார்க்ஸ் குறிப்பிட்ட “மூலதன சுரண்டல்” ஆகும்.
ஒரு தொழிலாளி தனது உழைப்பின் முழுப் பயனையும் பெறுவதில்லை. அவன் உருவாக்கும் மதிப்பில் ஒரு பகுதி மட்டுமே ஊதியமாக வழங்கப்படுகிறது; மீதியை முதலாளி லாபமாக எடுத்துக்கொள்கிறான். இதுவே “அதிக மதிப்பு” (Surplus Value) என்ற பொருளாதாரக் கருத்தாகும்.
இதனால் சமூகம் இரண்டு முக்கிய வர்க்கங்களாகப் பிரிகிறது:
உற்பத்தி கருவிகளை உடைமையாக வைத்திருக்கும் முதலாளி வர்க்கம்
தமது உழைப்பை விற்று வாழும் தொழிலாளர் வர்க்கம்
இரண்டிற்கும் இடையே அடிப்படையான முரண்பாடு நிலவுகிறது.
விவசாயியும் சிறு தொழில் முனைவோரும் ஏன் நசிகின்றனர்?
முதலாளித்துவ வளர்ச்சி ஆரம்பத்தில் “சுதந்திர போட்டி” எனும் தோற்றத்தை அளிக்கிறது. ஆனால் காலப்போக்கில் பெரிய முதலாளிகள் சிறிய உற்பத்தியாளர்களை விழுங்கி விடுகின்றனர். இதை எங்கெல்ஸ் மற்றும் லெனின் விரிவாக விளக்கினர்.
ஒரு சிறிய விவசாயி தனித்து சந்தையில் போட்டியிட முடியாது. விதை, உரம், மின் கட்டணம், கடன், சந்தை விலை, இடைநிலை வியாபாரிகள் — அனைத்தும் அவனை கட்டுப்படுத்துகின்றன. அவன் உழைப்பின் பயன் அவனுக்கு திரும்ப கிடைப்பதில்லை.
அதேபோல் சிறிய தொழில் முனைவோரும் பெரும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுடன் போட்டியிட முடியாமல் அழிகின்றனர். பெரிய நிறுவனங்கள் வங்கிகள், அரசு கொள்கைகள், சந்தை கட்டுப்பாடுகள், தொழில்நுட்ப ஆதிக்கம் ஆகியவற்றின் மூலம் முழு பொருளாதாரத்தையும் தங்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருகின்றன.
இதனால் சமூகத்தில் ஒரு பக்கம் அளவில்லா செல்வமும் மற்றொரு பக்கம் அளவில்லா வறுமையும் உருவாகின்றன.
தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும் மனிதனின் எதிர்காலமும்
இன்று செயற்கை நுண்ணறிவு, தானியங்கி இயந்திரங்கள், டிஜிட்டல் பொருளாதாரம் போன்றவை வேகமாக வளர்கின்றன. இதனை முன்னிறுத்தி சிலர் “புதிய தொழில்நுட்பத்தை கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; இல்லையெனில் உங்களுக்கு எதிர்காலம் இல்லை” என்று கூறுகின்றனர்.
ஆனால் மார்க்சிய அணுகுமுறை வேறு ஒரு அடிப்படை கேள்வியை எழுப்புகிறது:
“இந்த தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி யாருக்காக?”
தொழில்நுட்பம் மனித உழைப்பை எளிதாக்க வேண்டும். மனிதனுக்கு அதிக ஓய்வு நேரத்தையும் உயர்ந்த வாழ்க்கைத் தரத்தையும் வழங்க வேண்டும். ஆனால் முதலாளித்துவ அமைப்பில் தொழில்நுட்பம் பெரும்பாலும் லாபத்தை அதிகரிப்பதற்காக பயன்படுத்தப்படுகிறது.
ஒரு இயந்திரம் நூறு தொழிலாளர்களின் உழைப்பை மாற்றும் போது, அதன் பலன் சமூகம் முழுவதற்கும் கிடைக்க வேண்டியது. ஆனால் நடைமுறையில் என்ன நடக்கிறது?
தொழிலாளர்கள் வேலையிழக்கின்றனர்
சம்பளம் குறைக்கப்படுகிறது
வேலை நேரம் அதிகரிக்கப்படுகிறது
லாபம் முதலாளிகளிடம் குவிகிறது
இதனால் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் மனித விடுதலையாக இல்லாமல் புதிய சுரண்டலின் கருவியாக மாறுகிறது.
தனிநபர் போட்டியிலிருந்து சமூக கூட்டுறவிற்கு
முதலாளித்துவ சமூகம் “தனிநபர் வெற்றி” என்ற எண்ணத்தை வளர்க்கிறது. ஒருவர் மற்றொருவரை முந்த வேண்டும்; ஒருவர் தோல்வியடைந்தால் மற்றொருவர் வெற்றி பெற வேண்டும்; போட்டியே வளர்ச்சியின் அடிப்படை என அது கூறுகிறது.
ஆனால் மார்க்சிய–லெனினிய பார்வை இதனை மறுக்கிறது.
மனித சமூகம் தனிமனிதனால் உருவாக்கப்படவில்லை; கூட்டுச் சமூக உழைப்பால் உருவாக்கப்பட்டது. ஆகவே சமூக வளர்ச்சிக்கும் கூட்டுறவு அவசியம்.
எங்கெல்ஸ் குறிப்பிட்டது போல, மனித சமூகம் இயற்கையை வெல்வதன் மூலம் அல்ல; இயற்கையோடு ஒத்துழைத்து, மனிதர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் இணைந்து செயல்படுவதன் மூலமே முன்னேறுகிறது.
இதனால் எதிர்கால சமூக வளர்ச்சியின் திசை:
தனிச்சொத்து ஆதிக்கத்திலிருந்து சமூக உடைமைக்கு
சுரண்டலிலிருந்து சமத்துவத்திற்கு
போட்டியிலிருந்து கூட்டுறவிற்கு
லாப நோக்கிலிருந்து மனித தேவைக்கான உற்பத்திக்கு
என்பதாக இருக்க வேண்டும்.
லெனினிய பார்வையில் சமூக மாற்றம்
லெனின் கூறியது போல, முதலாளித்துவம் அதன் உச்ச கட்டத்தில் ஏகாதிபத்தியமாக மாறுகிறது. சில பெரும் நிறுவனங்களும் நிதி மூலதனங்களும் உலகையே கட்டுப்படுத்துகின்றன. இன்று நாம் காணும் கார்ப்பரேட் ஆதிக்கம் அதற்கே உதாரணமாகும்.
இதற்கு எதிராக தொழிலாளர் வர்க்கமும் உழைக்கும் மக்களும் அரசியல் ரீதியாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட வேண்டும். சமூக உற்பத்தி கருவிகள் தனியார் லாபத்திற்காக அல்லாமல் சமூக தேவைக்காக பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
அதுவே சோசலிசத்தின் அடிப்படை நோக்கம்.
சோசலிசம் என்பது வெறும் பொருளாதார திட்டமல்ல; மனிதனை மனிதன் சுரண்டாத ஒரு சமூகத்தை உருவாக்கும் வரலாற்றுப் போராட்டமாகும்.
முடிவுரை
இன்றைய உலகில் மனித சமூகம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளின் அடிப்படை காரணம் தனிநபர் லாபத்தை மையமாகக் கொண்ட முதலாளித்துவ சமூக அமைப்பாகும். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, பொருளாதார முன்னேற்றம், உலகமயமாக்கல் ஆகியவை மனிதகுலத்தின் நலனுக்காக பயன்படுத்தப்படாமல் சில கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபத்திற்காக பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
ஆகவே தீர்வு தனிநபர் முயற்சியில் மட்டும் இல்லை; சமூக மாற்றத்தில் உள்ளது. மனித உழைப்பின் பலன் மனித சமுதாயத்திற்கே திரும்ப வேண்டும். உற்பத்தி சமூக நலனுக்காக திட்டமிடப்பட வேண்டும். மனித தேவைகளே பொருளாதாரத்தின் மையமாக இருக்க வேண்டும்.
தனிநபர் போட்டி மனிதனை தனிமைப்படுத்துகிறது; ஆனால் சமூக கூட்டுறவு மனிதனை விடுவிக்கிறது.
தனிநபர் அரசியலா? சமூக மாற்ற அரசியலா?
எங்கெல்ஸின் பொருளாதாரப் பார்வையில் தமிழக அரசியலின் ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு
இன்றைய தமிழக அரசியலை கவனித்து பார்த்தால், மக்களின் வாழ்க்கையை தீர்மானிக்கும் அடிப்படை சமூக–பொருளாதார பிரச்சனைகள் குறித்து ஆழமான விவாதங்கள் குறைந்து வருகின்றன. அதற்கு பதிலாக தனிநபர்களை மையப்படுத்திய அரசியல், ஊடக காட்சிப்படுத்தல்கள், ரசிகர் அரசியல், “ஹீரோ” மைய அரசியல், சமூக வலைதள பரபரப்புகள் போன்றவை அரசியல் உரையாடலின் மையமாக மாற்றப்பட்டுள்ளன.
சிலர் ஒரு நடிகரை, சிலர் ஒரு தலைவரை, சிலர் ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல்வாதியை மையமாக வைத்து அரசியலைப் பேசுகின்றனர். இன்று தமிழகத்தில் நடிகர் Vijay-ஐ சுற்றி உருவாக்கப்படும் அரசியல் விவாதங்களும் இதன் ஒரு எடுத்துக்காட்டாக பார்க்கப்படலாம். அவரை ஆதரிப்பவர்களாக இருந்தாலும், எதிர்ப்பவர்களாக இருந்தாலும், பெரும்பாலான விவாதங்கள் தனிநபர் மையமாகவே நகர்கின்றன. ஆனால் மார்க்சிய–லெனினிய பார்வை ஒரு அடிப்படை கேள்வியை எழுப்புகிறது:
“மக்களின் பிரச்சனைகளுக்கான காரணம் ஒரு தனிநபரா? அல்லது அந்த பிரச்சனைகளை உருவாக்கும் சமூக அமைப்பா?”
இதுவே அரசியலைப் புரிந்து கொள்வதற்கான மிக முக்கியமான கேள்வியாகும்.
பிரச்சனைகளை தனிநபராக்கும் முதலாளித்துவ அரசியல்
முதலாளித்துவ சமூக அமைப்பு தனது உண்மையான முகத்தை மறைப்பதற்காக சமூகப் பிரச்சனைகளை பெரும்பாலும் தனிநபர் பிரச்சனைகளாக மாற்றுகிறது.
வேலைவாய்ப்பின்மை ஏற்பட்டால் “இளைஞர்கள் திறன் வளர்த்துக் கொள்ளவில்லை” என்கிறது.
வறுமை ஏற்பட்டால் “முயற்சி குறைவு” என்கிறது.
குடும்பப் பிரச்சனை ஏற்பட்டால் “குணாதிசய பிரச்சனை” என்கிறது.
விவசாய நெருக்கடி ஏற்பட்டால் “விவசாயிகள் நவீனமயமாகவில்லை” என்கிறது.
ஆனால் மார்க்சிய அணுகுமுறை இதற்கு எதிராக சமூகத்தின் அடிப்படை உற்பத்தி உறவுகளை ஆராய்கிறது.
ஏன் வேலை இல்லை?
ஏன் நிலம் சிலரின் கையில்?
ஏன் உற்பத்தி லாபத்திற்காக மட்டும் நடைபெறுகிறது?
ஏன் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி இருந்தும் மக்களுக்கு பாதுகாப்பான வாழ்க்கை கிடைக்கவில்லை?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை தேடாமல் வெறும் தனிநபர்களை மையமாக வைத்து அரசியல் செய்வது மக்களின் கவனத்தை அடிப்படை பிரச்சனைகளிலிருந்து திசைதிருப்புகிறது.
“நல்ல தலைவர் வந்தால் எல்லாம் மாறிவிடும்” என்ற மாயை
தமிழக அரசியலில் மட்டுமல்ல, உலக அரசியலிலேயே “ஒரு நல்ல தலைவர் வந்தால் சமூகமே மாறிவிடும்” என்ற எண்ணம் பரப்பப்படுகிறது. இது வரலாற்றை மனிதர்களின் தனிப்பட்ட திறமைகளால் மட்டும் விளக்க முயலும் “மகத்தான மனிதர் கோட்பாடு” (Great Man Theory) ஆகும்.
ஆனால் மார்க்சியம் வரலாற்றை வேறு விதமாகப் பார்க்கிறது.
மார்க்ஸ் கூறியது போல, மனிதர்கள் தங்கள் விருப்பப்படி வரலாற்றை உருவாக்குவதில்லை; அவர்கள் ஏற்கனவே உள்ள சமூக–பொருளாதார சூழ்நிலைகளுக்குள் செயல்படுகின்றனர்.
அதாவது எந்த ஒரு அரசியல் தலைவரும், அவர் எவ்வளவு நல்ல நோக்கம் கொண்டவராக இருந்தாலும், தற்போதைய முதலாளித்துவ–கார்ப்பரேட் சமூக அமைப்பை மாற்றாமல் மக்களின் அடிப்படை பிரச்சனைகளை நிரந்தரமாக தீர்க்க முடியாது.
ஏன் மக்கள் மீண்டும் மீண்டும் “மீட்பர் அரசியலில்” சிக்குகின்றனர்?
முதலாளித்துவ ஊடக அமைப்பு அரசியலை “மக்கள் இயக்கம்” ஆக அல்ல, “நட்சத்திர நிகழ்ச்சி” ஆக மாற்றுகிறது.
யார் பேசினார்?
யார் வைரலானார்?
யார் ரசிகர்களை கவர்ந்தார்?
யார் மேடையில் அதிக கைதட்டல் பெற்றார்?
இவை அரசியல் விவாதங்களின் மையமாக்கப்படுகின்றன.
ஆனால்:
தொழிலாளர்களின் சம்பளம்?
விவசாயிகளின் கடன்?
தனியார்மயமாக்கல்?
கல்வி மற்றும் மருத்துவத்தின் வணிகமயமாக்கல்?
கார்ப்பரேட் ஆதிக்கம்?
வேலைவாய்ப்பு பாதுகாப்பு?
இவை பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.
இதனால் மக்கள் அரசியலை ஒரு திரைப்பட கதையைப் போல அனுபவிக்கத் தள்ளப்படுகின்றனர். சமூக மாற்றத்தின் அறிவியல் புரிதலிலிருந்து அவர்கள் விலக்கப்படுகின்றனர்.
ஒரு அம்சத்தை மட்டும் பேசுவதால் ஏற்படும் வரம்புகள்
ஒரு சமூகத்தில் பல பிரச்சனைகள் இருக்கும். ஊழல், சாதி ஒடுக்குமுறை, மத அரசியல், மொழி பிரச்சனை, கல்வி நெருக்கடி, வேலைவாய்ப்பின்மை போன்றவை அனைத்தும் உண்மையான பிரச்சனைகளே.
ஆனால் அவற்றை தனித்தனியாக மட்டும் பார்த்தால் அதன் அடிப்படை காரணம் மறைக்கப்படுகிறது.
உதாரணமாக:
ஊழலை எதிர்க்கலாம்,
ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல்வாதியை விமர்சிக்கலாம்,
ஒரு கட்சியின் தவறுகளை சுட்டிக்காட்டலாம்,
ஆனால் முதலாளித்துவ சுரண்டல் அமைப்பு அப்படியே தொடர்ந்தால் மக்களின் வாழ்க்கையில் அடிப்படை மாற்றம் ஏற்படாது.
ஏனெனில் அந்த அமைப்பே:
செல்வத்தை சிலரின் கையில் குவிக்கிறது,
அரசியலை பணக்காரர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு செல்கிறது,
ஊடகங்களை கார்ப்பரேட் ஆதிக்கத்திற்கு உட்படுத்துகிறது,
தேர்தலை பண அதிகாரத்தின் போட்டியாக மாற்றுகிறது.
இதனால் வெறும் தனிநபர் மாற்றம் மட்டும் போதுமானதல்ல; சமூக அமைப்பின் மாற்றமே அவசியமாகிறது.
எங்கெல்ஸின் பார்வை: சமூகத்தை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளுதல்
எங்கெல்ஸ் சமூகத்தை ஒரு உயிரோட்டமுள்ள மொத்த அமைப்பாகப் பார்த்தார். பொருளாதாரம், அரசியல், குடும்பம், மதம், கல்வி, கலாசாரம் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையவை என அவர் விளக்கினார்.
அதனால் ஒரு பிரச்சனையை அதன் சமூக–பொருளாதார அடிப்படையிலிருந்து பிரித்து பார்க்க முடியாது.
உதாரணமாக:
வேலையின்மை என்பது வெறும் தனிநபர் திறன் குறைவு அல்ல;
குடும்ப முரண்பாடு வெறும் குணாதிசய பிரச்சனை அல்ல;
அரசியல் ஊழல் வெறும் சில கெட்ட மனிதர்களின் செயல் அல்ல.
இவை அனைத்தும் தற்போதைய உற்பத்தி மற்றும் சொத்து உறவுகளோடு தொடர்புடையவை.
உழைக்கும் மக்களுக்கு என்ன பயன்?
மக்களின் வாழ்க்கையை மாற்றும் அரசியல் என்பது:
வேலைவாய்ப்பை உறுதி செய்யும் அரசியல்,
உழைப்பின் மதிப்பை பாதுகாக்கும் அரசியல்,
கல்வி மற்றும் மருத்துவத்தை பொதுச் சேவையாக மாற்றும் அரசியல்,
கார்ப்பரேட் ஆதிக்கத்தை கட்டுப்படுத்தும் அரசியல்,
உற்பத்தி வளங்களை சமூக நலனுக்காக பயன்படுத்தும் அரசியல்,
ஆக இருக்க வேண்டும்.
ஆனால் அரசியல் வெறும் தனிநபர் புகழ்ச்சி அல்லது எதிர்ப்பு மட்டமாக குறைக்கப்படும் போது, உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான பிரச்சனைகள் தீர்க்கப்படுவதில்லை.
ஒரு நடிகர் அரசியலுக்கு வருகிறாரா இல்லையா என்பதைக் காட்டிலும் முக்கியமான கேள்வி:
அவர் எந்த வர்க்கத்தின் அரசியலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்?
தற்போதைய பொருளாதார அமைப்பை அவர் சவாலுக்கு உட்படுத்துகிறாரா?
உற்பத்தி வளங்களின் சமூக கட்டுப்பாட்டைப் பற்றி பேசுகிறாரா?
தொழிலாளி–விவசாயிகளின் அதிகாரத்தை முன்வைக்கிறாரா?
என்பதே ஆகும்.
மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறை ஏன் அவசியம்?
மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறை சமூகத்தை மேற்பரப்பில் இருந்து அல்ல, அதன் அடிப்படை பொருளாதார அமைப்பிலிருந்து ஆராய்கிறது.
அது மக்களிடம் கூறுவது:
“பிரச்சனைகளை தனிநபர்களில் மட்டும் தேடாதீர்கள்; அந்த பிரச்சனைகளை உருவாக்கும் சமூக அமைப்பை புரிந்து கொள்ளுங்கள்.”
இதனால் மக்களின் அரசியல் சிந்தனை:
உணர்ச்சி அரசியலிலிருந்து அறிவியல் அரசியலுக்கு,
ரசிகர் மனநிலையிலிருந்து வர்க்க உணர்வுக்கு,
தனிநபர் நம்பிக்கையிலிருந்து கூட்டுச் சமூக போராட்டத்திற்கு,
மாற்றப்படுகிறது.
முடிவுரை
இன்றைய தமிழக அரசியலில் பல விவாதங்கள் தனிநபர்களை மையமாகக் கொண்டு நடைபெறுகின்றன. ஆனால் மக்களின் வாழ்க்கையை தீர்மானிப்பது தனிநபர்கள் மட்டும் அல்ல; சமூக–பொருளாதார அமைப்புகளே.
ஒரு மனிதரை உயர்த்தியும் மற்றொருவரை குற்றவாளியாக்கியும் சமூக மாற்றம் உருவாகாது. உண்மையான மாற்றம் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வை சுரண்டும் பொருளாதார அமைப்பை புரிந்து கொண்டு அதை மாற்றும் அரசியல் போராட்டத்தின் மூலமே உருவாகும்.
ஆகவே, அரசியலை “யார்?” என்ற கேள்வியில் மட்டும் சிக்கவிடாமல், “எந்த வர்க்கத்தின் நலனுக்காக?”, “எந்த சமூக அமைப்பை பாதுகாக்க?”, “யாருடைய உழைப்பை யார் சுரண்டுகிறார்கள்?” என்ற கேள்விகளின் அடிப்படையில் அணுகும் போது மட்டுமே மக்களின் அரசியல் விழிப்புணர்வு உயர்வடையும்.
*****************.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
