இந்த ஆதாரங்கள் இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாறு மற்றும் அதன் தற்போதைய நிலையை மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் விரிவாக
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பைஅழுத்தவும் தோழர்களே
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் போக்குகள்: ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனம்
முன்னுரை
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாறு என்பது வெறும் கட்சிகளின் பிளவுகள்,
தேர்தல் வெற்றிகள்–தோல்விகள் அல்லது ஆயுதப் போராட்டங்களின்
வரலாறு மட்டுமல்ல. அது புரட்சிகரக் கட்சி எப்படிப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்?
தொழிலாளி
வர்க்கத்திற்கும் பரந்துபட்ட மக்களுக்கும் இடையிலான உறவு எப்படிப்பட்டதாக இருக்க
வேண்டும்? கட்சி தனது அரசியல் பாதையை எவ்வாறு நிர்ணயிக்க வேண்டும்?
உட்கட்சி ஜனநாயகம்,
ஒழுக்கம்,
விமர்சனம்–சுயவிமர்சனம்
எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும்? என்ற அடிப்படை மார்க்சிய–லெனினியக் கேள்விகளின்
வரலாறுமாகும்.
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தில் ஒருபுறம் சந்தர்ப்பவாதம், நாடாளுமன்றவாதம், திரிபுவாதம் போன்ற வலதுசாரி விலகல்களும்; மறுபுறம் குறுங்குழுவாதம், தனிநபர் வீரசாகசம், வெகுஜனங்களிலிருந்து துண்டிப்பு போன்ற இடதுசாரி விலகல்களும் தோன்றியுள்ளன. இவ்விரு
போக்குகளும் வடிவத்தில் வேறுபட்டாலும், புரட்சிகரக் கட்சியின் அறிவியல் அரசியல் தலைமையை
பலவீனப்படுத்துகின்றன.
"இந்தியக் கம்யூனிச இயக்கம் மீண்டும் தொழிலாளர்-விவசாயிகளின் உண்மையான
புரட்சிகர மாற்று சக்தியாக எழுச்சிபெற வேண்டுமாயின், வரலாற்றில்
தோன்றிய சமரசவாத, சீர்திருத்தவாத, பிளவுவாதப்
போக்குகளிலிருந்து முறையான தத்துவார்த்தப் படிப்பினைகளைப் பெறுவதும்; மார்க்சிய-லெனினிய வழிகாட்டலில் உறுதியான ஒரு புரட்சிகர வேலைத்திட்டத்தை
நடைமுறைப்படுத்துவதும் இன்றைய வரலாற்றுக் கடமையாகும்."
இந்த முன்மொழிவை மையமாக வைத்து, இந்திய மற்றும் தமிழக கம்யூனிச இயக்கத்தின்
வரலாற்றில் தோன்றிய முக்கியமான அரசியல்-தத்துவார்த்தப் போக்குகளைத் தொகுத்து,
அவற்றை மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் மதிப்பீடு செய்வதே இந்த
ஆய்வின் நோக்கம். இது ஒரு தனிப்பட்ட முடிவை திணிக்கும் முயற்சியல்ல — மாறாக,
வெவ்வேறு போக்குகள் முன்வைத்த வாதங்களையும், அவற்றின்
மீதான விமர்சனங்களையும் நேர்மையாகத் தொகுத்து வழங்கும் ஒரு முயற்சி. வரலாற்று
விவரங்கள் பொதுவாக அறியப்பட்ட, ஆவணப்படுத்தப்பட்ட நிகழ்வுகளை
அடிப்படையாகக் கொண்டவை; அரசியல் மதிப்பீடுகள்
மார்க்சிய-லெனினிய பாரம்பரியத்திற்குள்ளேயே நிலவும் விவாதங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன,
அவை இந்த பாரம்பரிக்கு வெளியே உள்ளவர்களால் வேறுவிதமாகவும்
மதிப்பிடப்படலாம் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்.
1. புரட்சிகரக் கட்சி ஏன் அவசியம்?
மார்க்சிய–லெனினிய அரசியலின் அடிப்படை உண்மை ஒன்றுதான்: தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தன்னெழுச்சியான போராட்டம் மட்டும்
சோசலிசப் புரட்சிக்குப் போதுமானதல்ல.
பொருளாதாரப் போராட்டம் தொழிலாளர்களை ஒன்றுபடுத்தலாம்;
ஊதிய உயர்வு, வேலைநிலை, தொழிலாளர் உரிமைகள் போன்ற கோரிக்கைகளுக்காக அவர்களைப்
போராடச் செய்யலாம். ஆனால் முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்கத் தன்மை,
அரசியல் அதிகாரத்தின் பிரச்சினை,
ஏகாதிபத்தியம், அரசின் வர்க்க இயல்பு, புரட்சிகர மாற்றத்தின் அவசியம் போன்ற கேள்விகள்
தன்னெழுச்சியான போராட்டத்திலிருந்து தானாக உருவாகாது.
இதனால்தான் லெனினியக் கட்சி என்பது சாதாரண தேர்தல் அமைப்போ,
தொழிற்சங்கங்களின் கூட்டமைப்போ,
கருத்தியல் விவாதக் குழுவோ அல்ல. அது தொழிலாளி வர்க்கத்தின் அரசியல் முன்னணிப் படை.
நூலில் மேற்கோள் காட்டப்படும் கருத்தின் சாரமும் இதுவே: ஒரு புரட்சிகரக் கட்சி
இல்லாமல் புரட்சிகர இயக்கத்திற்கு தொடர்ச்சியான அரசியல் தலைமையை வழங்க முடியாது.
இந்தக் கோணத்தில் இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் முதல் முரண்பாடு
வெளிப்படுகிறது.
2. இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் முதல் விலகல்: கட்சியை
நாடாளுமன்ற அமைப்பாகக் குறைத்தல்
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் ஒரு முக்கியப் போக்கு,
குறிப்பாக CPI மற்றும் CPI(M)-ன் நீண்டகால நடைமுறைகளில், நாடாளுமன்ற அரசியலை ஒரு தந்திரமாகப் பயன்படுத்துவதிலிருந்து
அதை அரசியல் நோக்கமாக மாற்றியமைத்தல் ஆகும்.
மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறையில் தேர்தல்கள் ஒரு வர்க்கப் போராட்ட அரங்காகப்
பயன்படுத்தப்படலாம். ஆனால் தேர்தல் வெற்றி என்பது புரட்சியின் மாற்றுப்பாதை அல்ல.
இங்கே ஒரு அடிப்படை வேறுபாட்டை நிறுவ வேண்டும்:
நாடாளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்துவது வேறு;
நாடாளுமன்றவாதமாக
மாறுவது வேறு.
ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தேர்தலில் பங்கேற்கலாம். சட்டமன்ற உறுப்பினர்களைப்
பெறலாம். மக்களின் உடனடி கோரிக்கைகளுக்காக சட்டமன்ற மேடையைப் பயன்படுத்தலாம்.
ஆனால் இவை அனைத்தும் தொழிலாளி–விவசாயி வர்க்கங்களின் சுயாதீன அரசியல் சக்தியை
வளர்ப்பதற்கான துணைத் தந்திரங்களாக இருக்க வேண்டும்.
ஆனால் தேர்தல் கணிதம், கூட்டணி அரசியல், ஆட்சிப் பொறுப்பு, நிர்வாகத் தொடர்ச்சி ஆகியவை கட்சியின் அரசியல் நடவடிக்கைகளின் மையமாக
மாறும்போது, புரட்சிகரக்
கட்சியின் வர்க்கச் சுயாதீனம் சிதைகிறது.
இதன் விளைவாக:
புரட்சி → தேர்தல்
வர்க்கப் போராட்டம் → தேர்தல்
கூட்டணி
வர்க்க அரசியல் → ஆட்சிப்
பங்கேற்பு
பாட்டாளி வர்க்க
அதிகாரம் → மாநில அரசு
என்ற தவறான அரசியல் மாற்றம் ஏற்படுகிறது.
இது மார்க்சிய–லெனினிய தந்திரத்தைத் தலைகீழாக்குகிறது.
3. “மக்களுக்காக” செயல்படுவது மட்டும் போதாது;
மக்களுடன் உயிரோட்டமான
உறவு வேண்டும்
நூலின் கட்சி பற்றிய பகுதியில் மிகவும் முக்கியமான கருத்து ஒன்று
வலியுறுத்தப்படுகிறது: மக்கள்தான் வரலாற்றை உருவாக்கும் உண்மையான சக்தி.
இதன் பொருள், கட்சி மக்களுக்கு மேலிருந்து உத்தரவு பிறப்பிப்பது அல்ல.
மக்களின் வாழ்க்கையை ஆய்வு செய்ய வேண்டும். அவர்களின் உண்மையான தேவைகளை அறிய
வேண்டும். அவர்கள் முன்வைக்கும் சிதறிய அனுபவங்களிலிருந்து பொதுவான அரசியல்
உண்மைகளைப் பிரித்தெடுக்க வேண்டும். பின்னர் அந்த அரசியல் முடிவுகளை மீண்டும்
மக்களிடம் கொண்டு சென்று நடைமுறையில் செயல்படுத்த வேண்டும்.
இதுவே பின்னாளில் “மக்கள் வழி” அல்லது Mass
Line
என்று அழைக்கப்படும் அணுகுமுறையின் மையம்.
இந்த அளவுகோலில் இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தைப் பார்த்தால் இரண்டு எதிர்மறையான
போக்குகள் தெரிகின்றன.
ஒன்று — மேலிருந்து கீழான அரசியல்
கட்சியின் மத்திய அல்லது மாநிலத் தலைமைகள் தீர்மானிக்கும் அரசியல் கோஷங்கள்
மக்களின் வாழ்வியல் அனுபவங்களோடு போதுமான அளவு இணைக்கப்படாமல் போகின்றன.
இரண்டு — மக்களின் தன்னெழுச்சியை அரசியல் தலைமையின்றி
விட்டுவிடுதல்
மற்றொரு போக்கில், “மக்களே எல்லாவற்றையும் தீர்மானிப்பார்கள்” என்ற பெயரில் கட்சியின் அரசியல்
தலைமையே பின்வாங்குகிறது.
இரண்டுமே தவறு.
மக்கள் இல்லாமல் கட்சி உயிரற்றது.
கட்சி இல்லாமல்
மக்களின் தன்னெழுச்சி அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் நிலைக்கு தானாக உயராது.
எனவே கட்சியும் மக்களும் ஒருவருக்கொருவர் எதிரானவை அல்ல;
புரட்சிகர உறவில் ஒன்றை ஒன்று நிறைவு செய்பவை.
4. ஜனநாயக மத்தியத்துவம்: பெயரில் ஒன்று,
நடைமுறையில் வேறு
நூலின் “கட்சி பற்றி” பகுதியில் ஜனநாயக மத்தியத்துவம் குறித்து
வலியுறுத்தப்படும் கருத்து மிகவும் முக்கியமானது.
ஜனநாயக மத்தியத்துவம் என்பது:
- தனிநபர்
அமைப்புக்குக் கீழ்ப்படிதல்;
- சிறுபான்மை
பெரும்பான்மைக்குக் கீழ்ப்படிதல்;
- கீழ்மட்ட
அமைப்புகள் மேல்மட்ட அமைப்புகளுக்குக் கீழ்ப்படிதல்;
- அனைத்து
உறுப்பினர்களும் மத்தியத் தலைமையின் தீர்மானங்களை மதித்தல்
என்பதோடு மட்டும் முடிவதில்லை.
அதன் முதல் பாதி ஜனநாயகம்; இரண்டாவது பாதி மத்தியத்துவம்.
ஜனநாயகத்தை அழித்துவிட்டு மத்தியத்துவத்தை மட்டும் வைத்தால் அது
அதிகாரத்துவமாகிறது.
மத்தியத்துவத்தை அழித்துவிட்டு ஜனநாயகத்தை மட்டும் வைத்தால் அது சிதறிய
குழுவாதமாகிறது.
எனவே:
ஜனநாயகம் + மத்தியத்துவம் = புரட்சிகரக் கட்சி ஒழுக்கம்.
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தில் ஏற்பட்ட பல பிளவுகளை இந்தக் கோணத்தில் ஆய்வு
செய்ய வேண்டும்.
சில அமைப்புகளில் தலைமை முடிவுகள் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக
மாறியிருக்கின்றன. மற்ற சில அமைப்புகளில் ஒவ்வொரு அரசியல் கருத்து வேறுபாடும்
தனிக்கட்சியாகவும் தனிக்குழுவாகவும் மாறுகிறது.
இரண்டுமே ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தின் அறிவியல் சாரத்தைப் பாதிக்கின்றன.
5. உட்கட்சி விமர்சனம் இல்லாத கட்சி தன்னைத் திருத்திக் கொள்ள
முடியாது
ஒரு புரட்சிகரக் கட்சி தவறுகளற்ற அமைப்பு அல்ல.
மாறாக, அது
தனது தவறுகளை விஞ்ஞான ரீதியாகக் கண்டறிந்து திருத்திக்கொள்ளும் திறன் கொண்ட அமைப்பு.
நூலில் விமர்சனம்–சுயவிமர்சனம் கட்சியை பலப்படுத்தும் கருவியாகக்
கருதப்படுகிறது. விமர்சனத்தின் நோக்கம் தனிநபரை அவமானப்படுத்துவது அல்ல;
அரசியல் மற்றும் ஸ்தாபனப் பிழைகளை கண்டறிந்து
திருத்துவதாகும்.
இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான விதி உருவாகிறது:
விமர்சனம் எதிரியை அழிப்பதற்கான ஆயுதம் அல்ல;
கட்சியைச்
சீரமைப்பதற்கான ஆயுதம்.
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றில் பல பிளவுகள் ஏற்பட்டுள்ளன. ஆனால்
ஒவ்வொரு பிளவும் உண்மையான மார்க்சிய விமர்சன–சுயவிமர்சனத்தின் விளைவாக இருந்ததா
என்பது தனித்தனியாக ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும்.
ஒரு பிளவு ஏற்படும் போதெல்லாம்:
- அரசியல்
கோட்பாட்டு வேறுபாடு என்ன?
- வர்க்கப்
பகுப்பாய்வில் என்ன வேறுபாடு?
- புரட்சியின்
கட்டம் குறித்த வேறுபாடு என்ன?
- தந்திரம்
குறித்த வேறுபாடு என்ன?
- அமைப்பியல்
பிரச்சினை என்ன?
- தனிநபர்
மோதல் எவ்வளவு?
- குழுவாதம்
எவ்வளவு?
என்பதை ஆராயாமல் “அவர்கள் திரிபுவாதிகள்; நாங்கள் புரட்சியாளர்கள்” என்று கூறுவது அறிவியல் விமர்சனம்
அல்ல.
அதேபோல், எந்தவொரு
விமர்சனத்தையும் “கட்சி விரோதம்” என்று முத்திரை குத்துவதும் மார்க்சிய நடைமுறை அல்ல.
6. வலதுசாரி திரிபுவாதமும் இடதுசாரி குறுங்குழுவாதமும்
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள மிகவும் முக்கியமான பகுப்பாய்வு
இதுதான்.
வலதுசாரி விலகல்
இதன் முக்கிய அம்சங்கள்:
- முதலாளித்துவ
அமைப்புக்குள் சீர்திருத்தத்தை இறுதி இலக்காகக் கருதுதல்;
- தேர்தல்
வெற்றியை புரட்சிகர முன்னேற்றத்தின் அளவுகோலாகக் கருதுதல்;
- ஆளும்
வர்க்க அரசின் வரம்புகளை மறைத்தல்;
- வர்க்க
சமரசத்தை “நடைமுறை அரசியல்” என்று அழைத்தல்;
- தொழிலாளி
வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியல் தலைமையைத் தளர்த்துதல்.
இது கட்சியை மெதுவாக ஒரு சீர்திருத்தவாதக் கட்சியாக மாற்றும் அபாயம் கொண்டது.
இடதுசாரி விலகல்
இதன் அம்சங்கள் வேறுபட்டவை:
- வெகுஜனங்களின்
உண்மையான அரசியல் நிலையைப் பொருட்படுத்தாமல் உடனடி புரட்சிகர நடவடிக்கைக்கு
அழைப்பு;
- சிறிய
குழுவின் துணிச்சலை மக்களின் அரசியல் உணர்வுக்கு மாற்றாகக் கருதுதல்;
- ஆயுத
நடவடிக்கையை அரசியல் தலைமையின் மாற்றாகக் கருதுதல்;
- மக்களிடமிருந்து
துண்டிக்கப்பட்ட “வீரசாகச” அரசியல்;
- பிற
கம்யூனிஸ்ட் அமைப்புகளையும் மக்களையும் திருத்தமுடியாத எதிரிகளாகக் கருதுதல்;
- நீண்டகால
அரசியல்–அமைப்பியல் பணியை புறக்கணித்தல்.
இது குறுங்குழுவாதம் மற்றும் தனிநபர் வீரசாகசத்திற்கு வழிவகுக்கும்.
இரண்டு பாதைகளும் எதிர்மறையானவை என்றாலும், அவற்றுக்கிடையில் ஒரு ஆழமான ஒற்றுமை இருக்கிறது:
இரண்டுமே தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உண்மையான புரட்சிகரக் கட்சி
கட்டுமானத்தை பலவீனப்படுத்துகின்றன.
7. இந்திய மாவோயிஸ்ட் இயக்கத்திற்கும் இந்த விமர்சனம்
பொருந்தும்
இந்த ஆய்வை CPI மற்றும் CPI(M) போன்ற
நாடாளுமன்ற இடதுசாரிகளுக்கு மட்டும் பயன்படுத்துவது முழுமையான மார்க்சிய
விமர்சனமாகாது.
மாவோயிஸ்ட் மரபிலுள்ள அமைப்புகளும் இதே அளவுகோல்களால் பரிசோதிக்கப்பட
வேண்டும்.
“ஆயுதப் போராட்டம்” என்பதே தானாகவே புரட்சிகர அரசியலின்
நிரூபணம் அல்ல.
முக்கியமான கேள்விகள்:
ஆயுதப் போராட்டம் எந்த வர்க்க அரசியலுக்குச் சேவை செய்கிறது?
அது மக்களிடையே எந்த
அரசியல் உணர்வை உருவாக்குகிறது?
அது மக்களின்
அமைப்புகளை வளர்க்கிறதா?
தொழிலாளி வர்க்கத்தின்
அரசியல் தலைமையை உருவாக்குகிறதா?
அல்லது ஆயுத
நடவடிக்கையே அரசியலின் மாற்றாக மாறுகிறதா?
என்பவையாகும்.
நூலின் கட்சி பற்றிய பகுதியில் தனிநபர் வீரசாகசத்தையும்,
மக்களின் ஆதரவில்லாத நடவடிக்கைகளையும் நிராகரிக்கும்
கோட்பாடு இங்கு முக்கியமானது.
மக்களிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட ஆயுத நடவடிக்கை புரட்சிகர
அரசியலின் மாற்றாக இருக்க முடியாது.
8. “வீரர்கள்” மீது நம்பிக்கையா?
“மக்கள்” மீது
நம்பிக்கையா?
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தில் பல்வேறு காலகட்டங்களில் தலைவர்கள்,
தியாகிகள், ஆயுதப் போராளிகள், தேர்தல் தலைவர்கள், தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள் ஆகியோரின் பங்களிப்பு
மிகைப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் வடிவங்களைக் கண்டிருக்கிறோம்.
ஆனால் மார்க்சியப் பார்வையில் வரலாற்றின் இறுதி இயக்க சக்தி தனிநபர் அல்ல.
மக்களே வரலாற்றை உருவாக்குகிறார்கள்.
ஒரு கட்சியின் தலைவர் மிகுந்த திறமை கொண்டவராக இருந்தாலும்,
அவர் மக்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளவில்லை
என்றால் அவரது தலைமையே வெறுமையான கட்டளையாகிவிடும்.
மறுபுறம், மக்களிடம்
பெரும் போராட்ட ஆற்றல் இருந்தாலும், அதை ஒருங்கிணைத்து அரசியல் இலக்காக மாற்றும் புரட்சிகர
அமைப்பு இல்லாவிட்டால் அந்த ஆற்றல் சிதறிப்போகும்.
எனவே:
மக்கள் + புரட்சிகரக் கட்சி + சரியான அரசியல் = வரலாற்றை
மாற்றும் சக்தி.
9. இந்திய நிலைமையில் “மக்கள் வழி” என்றால் என்ன?
இந்திய சமூகத்தின் தனித்துவமான முரண்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் எந்தவொரு
பொதுவான புரட்சிகர கோஷமும் பயனற்றதாகிவிடும்.
இந்தியாவில்:
- முதலாளித்துவச்
சுரண்டல்,
- அரைநிலப்பிரபுத்துவ
எச்சங்கள்,
- சாதிய
ஒடுக்குமுறை,
- மதவாதம்,
- தேசிய இனப்
பிரச்சினைகள்,
- ஆதிவாசி
மக்களின் நிலப்பறிப்பு,
- நிலமற்ற
விவசாயிகளின் பிரச்சினை,
- தொழிலாளர்
வர்க்கத்தின் அமைப்புசாரா தன்மை,
- பெண்களின்
உழைப்பு மற்றும் ஒடுக்குமுறை,
- ஏகாதிபத்திய
மூலதனத்தின் ஊடுருவல்
ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்துள்ளன.
எனவே இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கடமை மக்களின் உண்மையான வாழ்வியல்
முரண்பாடுகளை ஆய்வு செய்து, அவற்றை ஒரு ஒருங்கிணைந்த வர்க்க அரசியல் திட்டமாக மாற்றுவதாக இருக்க வேண்டும்.
இதற்கு சமூக ஆய்வு, வர்க்கப் பகுப்பாய்வு, அரசியல் பொருளாதார ஆய்வு,
சாதி–வர்க்க உறவின்
ஆய்வு, தேசிய
இனக் கேள்வியின் ஆய்வு ஆகியவை கட்சியின் அன்றாடப் பணியாக மாற வேண்டும்.
10. தேசியக் கேள்வி: தேசியத்தை மறுப்பதும் தவறு;
தேசியவாதத்தில்
கரைவதும் தவறு
ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தேசியக் கேள்வியை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின்
அடிப்படையில் அணுக வேண்டும்.
தேசியம் இயற்கையான நிரந்தர அடையாளம் அல்ல. ஆனால் அதனால் தேசிய உணர்வு “போலி”
அல்லது “பொருளற்றது” ஆகிவிடாது.
தேசிய உறவுகள் குறிப்பிட்ட வரலாற்று வளர்ச்சியில் உருவாகின்றன.
எனவே இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் முன் உள்ள கேள்வி:
தேசியத்தை ஏற்கிறோமா, மறுக்கிறோமா?
என்பதல்ல.
மாறாக:
எந்த வர்க்கம் தேசியக் கேள்வியை வழிநடத்துகிறது?
தேசிய ஒடுக்குமுறை
எவ்வாறு இயங்குகிறது?
தேசிய முதலாளித்துவம்
மற்றும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் நலன்கள் எங்கு வேறுபடுகின்றன?
தேசிய விடுதலையும்
சோசலிசப் புரட்சியும் எந்த வரலாற்றுச் சூழலில் இணைகின்றன?
என்பதே மார்க்சியக் கேள்வியாக இருக்க வேண்டும்.
இதில்தான் முதலாளித்துவ தேசியவாதத்திலிருந்து பாட்டாளி வர்க்க சர்வதேசியத்தை
வேறுபடுத்த முடியும்.
11. இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் பிளவுகள்: கோட்பாட்டா?
அமைப்பா?
குழுவாதமா?
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றில் ஏற்பட்ட எண்ணற்ற பிளவுகளை வெறும்
“தனிநபர் மோதல்கள்” என்று கூறுவது தவறு.
அவற்றில் பல உண்மையான அரசியல்–கோட்பாட்டு முரண்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தன.
ஆனால் ஒவ்வொரு கோட்பாட்டு முரண்பாடும் ஒரு புதிய அமைப்பாகப் பிரிவதற்கான
காரணமாக மாறும்போது, கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வர்க்கத் திறன் சிதைகிறது.
இதனால் ஒவ்வொரு பிளவையும் பின்வரும் ஐந்து கேள்விகளால் மதிப்பிட வேண்டும்:
- வர்க்கப் பகுப்பாய்வில் என்ன வேறுபாடு?
- புரட்சியின் கட்டம் குறித்த கருத்து வேறுபாடு என்ன?
- தந்திரம் மற்றும் தற்காலிக அரசியல் கோஷங்களில் என்ன வேறுபாடு?
- கட்சி அமைப்பு குறித்த வேறுபாடு என்ன?
- கோட்பாட்டு முரண்பாடு எவ்வளவு; தனிநபர்/குழுவாத முரண்பாடு எவ்வளவு?
இந்த ஆய்வு இல்லாமல் ஒவ்வொரு குழுவும் தன்னை மட்டுமே “உண்மையான புரட்சிகரக்
கட்சி” என்று அறிவித்துக் கொண்டால், இயக்கம் மேலும் மேலும் சிறு குழுக்களாகச் சிதையும்.
12. இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் இரு பெரிய அபாயங்கள்
முழுமையாகப் பார்த்தால் இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் முன் இரண்டு எதிர்மறை
துருவங்கள் உள்ளன.
வலதுசாரி அபாயம்
முதலாளித்துவ அரசியலுக்குள் கரைந்து போதல்.
இடதுசாரி அபாயம்
மக்களிடமிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட குறுங்குழுவாதமாக மாறுதல்.
முதல் போக்கு கட்சியின் புரட்சிகர இலக்கை இழக்கச் செய்கிறது.
இரண்டாவது போக்கு கட்சியின் வெகுஜன அடித்தளத்தை இழக்கச் செய்கிறது.
ஒருபுறம் “நாம் நடைமுறையாளர்கள்” என்ற பெயரில் புரட்சியை மறக்கலாம்.
மறுபுறம் “நாம் மட்டுமே புரட்சியாளர்கள்” என்ற பெயரில் மக்களை மறக்கலாம்.
மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் இவ்விரண்டையும் நிராகரிக்கிறது.
13. உண்மையான புரட்சிகரக் கட்சியின் அளவுகோல்கள்
மேற்கண்ட ஆய்விலிருந்து இந்தியாவில் ஒரு புரட்சிகர கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை
மதிப்பிடுவதற்கான சில அடிப்படை அளவுகோல்களை உருவாக்கலாம்.
1. கருத்தியல் அளவுகோல்
மார்க்சியம்–லெனினியம் வெறும் மேற்கோள் தொகுப்பாக அல்லாமல்,
சமூகத்தை ஆய்வு செய்யும் உயிருள்ள முறையாக உள்ளதா?
2. வர்க்க அளவுகோல்
தொழிலாளி வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியல் தலைமையை கட்சி வளர்க்கிறதா?
3. வெகுஜன அளவுகோல்
மக்களுடன் தொடர்ச்சியான உயிரோட்டமான தொடர்பு உள்ளதா?
4. அமைப்பு அளவுகோல்
ஜனநாயக மத்தியத்துவம் நடைமுறையில் உள்ளதா?
5. விமர்சன அளவுகோல்
கட்சி தனது தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு திருத்திக்கொள்ளும் பண்பைக் கொண்டிருக்கிறதா?
6. தந்திர அளவுகோல்
தேர்தல், தொழிற்சங்கம்,
மக்கள் இயக்கம், சட்டமன்றம் போன்ற அனைத்தையும் புரட்சிகர இலக்கிற்கு உட்பட்ட
தந்திரங்களாகப் பயன்படுத்துகிறதா?
7. வர்க்க சுயாதீனத்தன்மை
முதலாளித்துவக் கட்சிகளின் அரசியல் வாலாக மாறுகிறதா?
8. குறுங்குழுவாத எதிர்ப்பு
தன்னை மட்டுமே “உண்மையான புரட்சி” என்று கருதி பிற உழைக்கும் மக்களிடமிருந்து
தனிமைப்படுகிறதா?
9. வீரசாகச எதிர்ப்பு
சிறுபான்மை குழுவின் துணிச்சலை வெகுஜன அரசியல் இயக்கத்திற்கு மாற்றாகக்
கருதுகிறதா?
10. தேசிய–சாதி–வர்க்கப் பகுப்பாய்வு
இந்தியாவின் பல்வேறு சமூக முரண்பாடுகளை ஒருங்கிணைந்த பொருள்முதல்வாதப்
பார்வையில் ஆய்வு செய்கிறதா?
15. முடிவுரை: கட்சியை நிராகரிப்பது அல்ல;
புரட்சிகரக் கட்சியை
மறுகட்டமைப்பதே தேவை
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றை வெறும் “யார் சரி?
யார் தவறு?” என்ற குறுங்குழு விவாதமாக அணுகுவது பயனற்றது.
முக்கியமான கேள்வி:
இந்திய முதலாளித்துவ–ஏகாதிபத்திய அமைப்பைத் தகர்த்து,
தொழிலாளி–விவசாயி
மக்களின் அரசியல் அதிகாரத்தை நிறுவும் அளவுக்கு ஒரு புரட்சிகரக் கட்சியை இந்திய
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் கட்டியெழுப்பியுள்ளதா?
என்பதே.
இந்தக் கேள்விக்கு நேர்மையான பதிலைத் தேடும்போது,
நாடாளுமன்றவாதத்தையும் குறுங்குழுவாதத்தையும் ஒரே நேரத்தில்
விமர்சிக்க வேண்டியுள்ளது.
நாடாளுமன்றத்தில் வெற்றி பெற்றாலே புரட்சி வெற்றி
பெற்றுவிட்டதாகாது.
அதேபோல்,
சிறிய குழு ஆயுதம் எடுத்தாலே அது புரட்சிகரக்
கட்சியாகிவிடாது.
ஒரு உண்மையான புரட்சிகரக் கட்சி:
மார்க்சியம்–லெனினியத்தால்
வழிநடத்தப்பட வேண்டும்;
தொழிலாளி
வர்க்கத்திற்கு அரசியல் தலைமையை வழங்க வேண்டும்;
மக்களுடன் ஆழமாக
வேரூன்றியிருக்க வேண்டும்;
ஜனநாயக
மத்தியத்துவத்தை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்;
விமர்சனம்–சுயவிமர்சனத்தின்
மூலம் தன்னைத் திருத்திக் கொள்ள வேண்டும்;
தேர்தல் மற்றும்
சட்டமன்றப் போராட்டங்களைத் தந்திரமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்;
ஆனால்
நாடாளுமன்றவாதத்தில் கரையக் கூடாது;
மக்கள் போராட்டங்களை
முன்னெடுக்க வேண்டும்;
ஆனால் தனிநபர் வீரசாகசத்தில்
விழக்கூடாது.
இதுவே இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றை மதிப்பிடுவதற்கான ஒரு
பொருள்முதல்வாத அணுகுமுறை.
எனவே இன்றைய தேவையை “இன்னொரு சிறு கம்யூனிஸ்ட் குழு” உருவாக்குவது
என்று மட்டும் வரையறுக்க முடியாது.
தேவை:
கோட்பாட்டில் தெளிவு +
இந்திய சமூகத்தின் அறிவியல் ஆய்வு + தொழிலாளி வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயாதீனம் +
வெகுஜனங்களுடன் உயிரோட்டமான உறவு + ஜனநாயக மத்தியத்துவம் + விமர்சனம்–சுயவிமர்சனம்
+ சரியான புரட்சிகரத் தந்திரம்
ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் ஒரு உண்மையான புரட்சிகரக் கட்சியை மறுகட்டமைப்பதே.
அப்போதுதான் இந்திய கம்யூனிச இயக்கம் தனது கடந்தகால அனுபவங்களிலிருந்து பாடம் கற்று, பிளவுகளையும் வலதுசாரி–இடதுசாரி விலகல்களையும் கடந்து, தொழிலாளி வர்க்கத்தின் வரலாற்றுப் பணிக்குத் தகுந்த அரசியல் சக்தியாக வளர முடியும்.
மேலும் இன்னொருப்பகுதி
கட்சி
கட்டமைப்பு, கட்சிக்குள் நிகழும் இரு-வழிப் போராட்டம்,
திருத்தல்வாதத்திற்கும்
மூலதனவழிப் பிரிவினருக்கும் எதிரான தொடர் விழிப்புணர்வு ஆகியவை பற்றிய முக்கியமான கருத்துகள் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்தப் பகுதியை அடிப்படையாக வைத்து, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் நடைமுறையில் என்னென்ன செய்ய
மறந்தது என்பதை மதிப்பீடு செய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.
பகுதி I: நூலில் முன்வைக்கப்படும் கட்சி பற்றிய மைய போதனைகள்
1. கட்சிக்குள் ஒப்பந்தமற்ற,
தொடர்ச்சியான
கருத்தியல் போராட்டம்
நூல் சுட்டிக்காட்டுவது போல, சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் 9வது மாநாட்டில், லியூ ஷெல்-சி போன்ற தலைவர்கள் "புரட்சிகர உள்நாட்டு
யுத்த காலத்திலிருந்தே" கட்சிக்குள் திருத்தல்வாத,
சரணடையும் போக்கை பின்பற்றியதாக அம்பலப்படுத்தப்பட்டனர்.
இது வலியுறுத்துவது: கட்சி என்பது ஒரு நிரந்தர,
சமரசமான ஒற்றுமையல்ல
— அதற்குள் சரியான புரட்சிகர
வழிக்கும் தவறான, சமரசவாத வழிக்கும் இடையே தொடர்ச்சியான போராட்டம் நடைபெறும். இந்தப்
போராட்டத்தை மறைத்து, "கட்சி ஒற்றுமை" என்ற பெயரில் மேலோட்டமான சமாதானத்தை
பராமரிப்பது ஆபத்தானது என நூல் எச்சரிக்கிறது.
2. வலதுசாரி மற்றும் "இடதுசாரி" தவறுகள் இரண்டையும்
எதிர்த்தல்
நூலின் இப்பகுதி, ஒப்பந்தவாதிகள், திருபுவாதிகள் (revisionists), "சகல விதமான பிற்போக்குவாதிகள்" ஆகியோரின்
"ஏஜென்டுகள்" புரட்சிப் பாதையிலிருந்து இயக்கத்தை திசைதிருப்ப முயன்றதாகக்
குறிப்பிடுகிறது. அதாவது கட்சி ஒரே நேரத்தில் வலது சாய்வு (சமரசவாதம்,
அதிகார பீடங்களுடன்
ஒத்துழைப்பு) மற்றும் "இடது" சாய்வு (பிளவுவாதம்,
தனிமைப்படுதல்)
ஆகிய இரண்டு விலகல்களையும் எதிர்த்துப் போராட வேண்டும்
என்பது மைய போதனை.
3. சரியான தலைமை இல்லாமல் வெற்றி நிலைக்காது
"தோழர் மாஓ அவர்கள் தலைமையில், நவீன திரிபுவாதத்துக்கு எதிராக நடைபெற்ற சித்தாந்தப்
போராட்டத்தில் மகோன்னதமான வரலாற்று முக்கியத்துவத்தையும் மகோன்னதமான சர்வதேச
முக்கியத்துவத்தையும்" கொண்டிருந்தது என்று நூல் குறிப்பிடுகிறது. இதன்
தர்க்கம்: புரட்சியை வெற்றிக்கு இட்டுச்செல்வதற்கு சரியான கருத்தியல்-அரசியல் வழிகாட்டல் கொண்ட தலைமை
இன்றியமையாதது; தலைமை பலவீனமடையும் தருணங்களில் மூலதனவழிப் பிரிவினர் மேலாதிக்கம் செலுத்த
முயல்வார்கள்.
4. மக்கள் திரளுடன் ஆழமான தொடர்பு — அதிகார மையப்படுத்தலுக்கு
எதிரான எச்சரிக்கை
நூல் "பொது மக்களைச் சார்ந்திருப்பதன் மூலம்" கட்சி இயங்க வேண்டும்
என்றும்,
"பூரணமான பொருள்முதல்வாதிகள்
அச்சமற்றவர்கள்" என்ற கொள்கையையும் வலியுறுத்துகிறது. மேலும்,
சில முதலாளித்துவ பாதையினரைத் தனிமைப்படுத்தி,
உண்மையான புரட்சி சக்திகளில் ஒற்றுமையை குவிக்கும்
தந்திரோபாயங்களை வகுக்கும் பிரிவினர் குறித்தும் எச்சரிக்கை உண்டு. அதாவது:
அதிகாரம் ஒரு சிறு குழுவில்
குவிவதைத் தடுப்பதே கட்சியின் ஆரோக்கியத்திற்கு அவசியம்.
5. புரட்சிக்குப் பிறகும் வர்க்கப் போராட்டம் தொடரும்
இப்பகுதியின் மிக முக்கியமான படிப்பினை — சோஷலிச அரசு நிறுவப்பட்ட பின்னரும்,
கட்சிக்குள்ளேயே மூலதனவழிப்
பிரிவினர் (capitalist-roaders) தோன்றக்கூடும், அவர்களை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கே கலாசாரப் புரட்சி போன்ற
தொடர்ச்சியான புரட்சிகர இயக்கங்கள் அவசியம் என்பது. அதிகாரத்தை வென்றெடுப்பது
இறுதி இலக்கல்ல; அதைத்
தக்கவைத்து, சரியான
வழியில் பயன்படுத்துவதே தொடர்ச்சியான கடமை.
பகுதி II: இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் செய்ய மறந்தவை
மேற்கண்ட ஐந்து மைய போதனைகளை அளவுகோலாக வைத்து, இந்திய/தமிழக கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் நடைமுறை வரலாற்றை
மதிப்பிடும்போது, பின்வரும் இடைவெளிகள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன:
1. கருத்தியல் போராட்டத்தை முழுமையாக முடிக்காமல்
நிறுவனரீதியாக பிரிந்து செல்லுதல்
1964ல் CPI–CPI(M) பிளவு, 1967க்குப் பின் CPI(ML) பிளவுகள் — இவை ஒவ்வொன்றும் உண்மையான கருத்தியல்
வேறுபாடுகளிலிருந்து தோன்றியவைதான். ஆனால் நூல் வலியுறுத்தும் "கட்சிக்குள்
தொடர்ச்சியான போராட்டத்தை நடத்தி சரியான வழியை வெற்றி பெறச்செய்தல்" என்ற
முறைக்குப் பதிலாக, இந்திய இயக்கம் பெரும்பாலும் நிறுவன பிளவின் வழியே இந்தப்
போராட்டங்களைத் "தீர்த்துக்" கொண்டது. இதன் விளைவாக ஒரே வர்க்க அடித்தளத்தில் இயங்கக்கூடிய
சக்திகள் பல சிறு துண்டுகளாகச் சிதறி, ஒவ்வொரு பிரிவும் தன் "தூய்மையை" நிலைநாட்ட
முயன்று,
பரந்த வர்க்கப் போராட்டத்தை பலவீனப்படுத்தின.
2. வலது சாய்விற்கு எதிரான விழிப்புணர்வு போதுமான அளவு
நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை
நூலின் எச்சரிக்கை தெளிவானது — கட்சி வலது சாய்வையும் தொடர்ந்து கண்காணிக்க
வேண்டும். ஆனால் CPI, CPI(M) உள்ளிட்ட முக்கிய இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள்,
பாராளுமன்ற அரசியலில் நீண்டகாலமாக ஈடுபட்டதன் விளைவாக,
முதலாளி வர்க்க அரசு
இயந்திரத்துடன் ஆழமான, விமர்சனமற்ற ஒத்துழைப்பை வளர்த்துக் கொண்டன எனும் விமர்சனமும், தமிழகத்தில் திராவிடக் கட்சிகளுடனான
நீடித்த கூட்டணி அரசியல் இதன் ஒரு உள்ளூர் வடிவம் — கூட்டணி நடைமுறை அவசியமாக
இருந்தாலும், அது சுயேச்சையான வர்க்க அரசியல் அடையாளத்தை மங்கச்செய்துள்ளது என்பது நூலின் அளவுகோலின்படி
கேள்விக்குரியது.
3. தலைமையின் தொடர்ச்சியான புரட்சிகர தரம் பேணப்படவில்லை
நூல் வலியுறுத்துவது போல, சரியான தலைமை இல்லாமல் வெற்றி நிலைக்காது. ஆனால் இந்திய
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில், தலைமை பெரும்பாலும் நிறுவனமயமான, நீண்டகால பதவிகளில் நிலைத்திருக்கும் தலைமைத் தட்டாக
மாறியது என்ற விமர்சனம் உண்டு — கலாசாரப் புரட்சி போன்ற
"மேலிருந்து கீழ் நோக்கிய தலைமையை மீண்டும் மீண்டும் மக்கள் திரளின்
விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்தும்" எந்த வழிமுறையும் இந்திய கட்சிகளில்
நிறுவனரீதியாக உருவாக்கப்படவில்லை.
4. மூலதனவழிப் பிரிவினர் / அதிகார குவிப்பு குறித்த உள்
விழிப்புணர்வு இன்மை
நூலின் மிக முக்கியமான படிப்பினை — சோஷலிச/புரட்சிகர இயக்கத்திற்குள்ளேயே
மூலதனவழிப் போக்குகள் தோன்றக்கூடும் என்பதை எப்போதும் விழிப்புடன் கண்காணிக்க
வேண்டும் என்பது. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளில், குறிப்பாக நீண்டகாலம் ஆட்சியில் இருந்த மாநிலங்களில்
(மேற்கு வங்காளம் போன்றவை), உள்ளூர் தலைமைத் தட்டுகள் நிலவுடைமை/வணிக நலன்களுடன்
நெருக்கமான உறவுகளை வளர்த்துக் கொண்டதாகவும், இதை எதிர்கொள்ளும் உள்-கட்சி திருத்த இயக்கம் நடைபெறவில்லை
என்றும் விமர்சிக்கப்படுகிறது.
5. மக்கள் திரள் மேலான தொடர்ச்சியான புதுப்பித்தல் இன்மை
மா-லெ வலியுறுத்தும் "மக்கள் திரளுடன் ஆழமான,
தொடர்ச்சியான தொடர்பு" என்ற மைய போதனை,
தேர்தல் அரசியலின் நடைமுறை தேவைகளுக்கு அடிபணிந்து,
கட்சி அமைப்பை மக்கள் திரளின்
விமர்சனத்திற்கு தொடர்ந்து திறந்து வைக்கும் பழக்கமாக மாறவில்லை.
இதன் விளைவாக, கட்சி தலைமையும் அடிமட்ட உறுப்பினர்/ஆதரவாளர்களும் இடையே
இருக்க வேண்டிய உயிரோட்டமான, விமர்சன ரீதியிலான உறவு — காலப்போக்கில் மேலிருந்து கீழ்
நோக்கிய,
நிர்வாக ரீதியிலான உறவாக மாறியது எனக் கருதப்படுகிறது.
பகுதி III: தொகுப்பு — படிப்பினையின் நடைமுறை பொருள்
இந்த ஐந்து இடைவெளிகளையும் ஒன்றாக வைத்துப் பார்க்கும்போது,
ஒரு பொதுவான போக்கு தெரிகிறது: மா-லெ வலியுறுத்தும்
"தொடர்ச்சியான, உள்-கட்சி புரட்சிகர விழிப்புணர்வு"
என்ற கோட்பாட்டிற்குப் பதிலாக,
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் — வெவ்வேறு பிரிவுகளில் —
நிறுவனமயமாதல் (institutionalization) என்ற திசையில் அதிகம் நகர்ந்தது. நிறுவனமயமாதல் தானாகவே
தவறல்ல — நீடித்த அரசியல் இயக்கத்திற்கு நிறுவன உறுதி தேவை. ஆனால் மா-லெ எச்சரிப்பது போல,
நிறுவனமயமாதல் கருத்தியல் போராட்டத்தை மாற்றாக அல்ல,
அதை பூர்த்தி செய்யும்
விதமாகவே செயல்பட வேண்டும்; அப்படி நடக்காதபோது, கட்சி படிப்படியாக தன் புரட்சிகர இயங்குதிறனை இழந்து,
ஒரு நிர்வாக/தேர்தல் அமைப்பாக மட்டும் சுருங்கும் அபாயம்
உள்ளது.
இதுவே, முந்தைய ஆய்வுக் கட்டுரையில் நாம் அடையாளம் கண்ட "சமரசவாதம், சீர்திருத்தவாதம், பிளவுவாதம்" என்ற மூன்று பிறழ்வுகளுக்கும் — இந்த ம-லெய கட்சிக் கோட்பாட்டு அடிப்படையிலிருந்து — ஒரு பொதுவான வேர் காரணத்தை (root cause) சுட்டிக்காட்டுகிறது: கட்சிக்குள் மக்கள் திரள் அடிப்படையிலான, தொடர்ச்சியான சுய-திருத்த இயங்குமுறையின் இன்மை..
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
