இந்த ஆவணம் இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் நூறு ஆண்டுகால வரலாற்றையும், அதன் தத்துவார்த்த மற்றும் அமைப்பியல் ரீதியான பரிணாம வளர்ச்சியையும் விரிவாக ஆராய்கிறது. 1917 அக்டோபர் புரட்சியின் தாக்கம் தொடங்கி, ஆரம்பகாலப் போராட்டங்கள், தெலுங்கானா ஆயுதப் புரட்சி மற்றும் 1951-ல் தேர்தல் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தது வரையிலான முக்கிய வரலாற்றுத் திருப்புமுனைகளை இது தொகுத்து வழங்குகிறது. குறிப்பாக, தமிழகத்தில் திராவிட இயக்கத்தின் எழுச்சி மற்றும் கூட்டணி அரசியல் காரணமாக இடதுசாரி இயக்கம் சந்தித்த பின்னடைவுகளுக்கான காரணங்களை இக்கட்டுரை ஆழமாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. சாதியக் கட்டமைப்பு மற்றும் வர்க்க முரண்பாடுகளை இந்தியச் சூழலுக்கு ஏற்பப் புரிந்துகொள்வதில் ஏற்பட்ட பலவீனங்களைச் சுட்டிக்காட்டும் அதேவேளையில், சிதறிக் கிடக்கும் இடதுசாரி சக்திகள் ஒன்றிணைய வேண்டியதன் அவசியத்தையும் இது வலியுறுத்துகிறது. இறுதியில், கடந்த காலத் தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு, ஒரு புரட்சிகர சோசலிச மாற்றத்தை முன்னெடுக்க வேண்டிய எதிர்காலக் கடமைகளை முன்வைப்பதோடு இந்த உரை முடிகிறது.
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
கடந்தகாலத்தைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே நாம் கடந்தக் காலத்தைப் பற்றி அக்கறை கொண்டிருக்கவில்லை. கடந்த காலத்திலிருந்து கற்றுக் கொண்டு அது தற்போதைய காலத்திற்கும் எதிர்காலதிற்கும் சேவை செய்ய வேண்டும். எதிர்கால தவறுகளை தவிர்ப்பதற்காக கடந்த கால தவறுகளிலிருந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். மாவோ கூறியதுதான், “கடந்த காலத்தில் இருந்த அனுபவமின்மையின் காரணமாக ‘இடது விலகல்’ எழுந்தது” என்கிறார். இந்திய கம்யூனிச இயக்க போக்கில் பல்வேறு போராட்டங்கள் தியாகங்கள் மற்றும் சருக்கல்கள் முழுமையாக தொகுக்க முயன்றுள்ள ஆவணம் இவை. மார்க்சியத்தின் வழிகாட்டலின்படி தமது உயிரை துச்சமென மதித்து இந்தியாவின் பலப் பகுதிகளில் மக்களுக்காக போராடிய பல முன்னணித் தோழர்கள், போராளிகளின் பெயர்கள் அவர்களின் தியாகத்தின் அடிப்படையில் இன்றும் மக்கள் மத்தியில் உயரிய இடத்தில் உள்ளன.
குறுங்குழுவாதமும், அராஜகவாதம், தன்னகங்கார போக்கும் தலை விரித்தாடுகிறது. இதனால் இன்றைக்குப் பிளவுகள் தொடர்ச்சியாக தொடர, பிளவுபட்ட குழுக்கள் மீண்டும் ஒன்றிணைய முடியாமல் போனதற்கு மார்க்சிய லெனினிய தத்துவ கண்ணோட்டம் இல்லாமை மற்றும் மார்க்சியமல்லாத குறுங்கழுவாத நோயே... மார்க்சிய, லெனினிய, மாவோ சிந்தனைகளை முறையாக கற்பது, கற்பிப்பது மட்டுமின்றி, அவற்றை இந்தியப் பிரத்தியோகத் தன்மைகளுக்கேற்ப பொருத்தப்பாடு கண்டு திட்டங்கள், செயல்முறைகள் மூலம் செயல்பட இயலாமைக் குறித்து திறந்த மனத்துடன் விவாதிக்க எவரும் தயாராக இல்லை. ஆக இன்றைக்கு அடையாள அரசியலில் சிக்கி சிதைந்துப்போன இயக்கங்களை புரட்சிகரமான சிந்தனைகளை ஊட்டி, ஒருங்கிணைத்துப் போராட ஒரு புரட்சிகர கட்சி அவசியம் ஆனால் இன்று அவை இல்லை. மக்கள் பிரச்சனைகளை மக்களோடு ஐக்கியமாகி அவர்களது கோரிக்கைகளை வைத்து போராடும் தன்மை வளர்வதில் தடையுள்ளது. ஒரு நாடு தழுவிய புரட்சிகர கட்சியைக் கட்டும் போக்கு ஆங்காங்கே நடைபெற்றாலும் எப்போது அந்தப் பணி நிறைவடையும் என்பது இன்னும் ஒரு கேள்விக்குறியாகவே உள்ளது...
1951 வரையிலான இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் அரசியல் வரலாறு பற்றிய ஆழமான கட்டுரை. நீங்கள் பதிவேற்றிய ஆவணத்திலும் இந்தப் பொருள் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக, மூன்றாம் அகிலத்தின் தாக்கம், ரஷ்யப் புரட்சியின் செல்வாக்கு, கான்பூர் மற்றும் மீரட் சதி வழக்குகள், தொழிலாளர் இயக்கம், 1945–46 மக்கள் எழுச்சி, தெலுங்கானா மற்றும் தெபாகா இயக்கங்கள் போன்றவை இடம்பெற்றுள்ளன.
ஆனால், அந்த ஆவணத்தில் சில மதிப்பீடுகள் (எ.கா. சில அரசியல் தலைமைகள் பற்றிய விமர்சனங்கள்) ஒரு குறிப்பிட்ட மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் பார்வையை பிரதிபலிக்கின்றன; அவை அனைத்தும் வரலாற்று ஆய்வாளர்களிடையே ஒருமித்த கருத்தாக இல்லை. கீழே வழங்கப்படும் கட்டுரை, அந்த ஆவணத்தில் உள்ள தகவல்களையும், பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் வேறுபடுத்திக் கொண்டு சமநிலையான வரலாற்று ஆய்வாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாறு (1917–1951)
காலனித்துவ எதிர்ப்பிலிருந்து தெலுங்கானா வரை – ஒரு அரசியல் வரலாற்று ஆய்வு
அறிமுகம்
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றை வெறும் ஒரு அரசியல் கட்சியின் வரலாறாகப் பார்க்க முடியாது. அது தொழிலாளர் வர்க்கம், விவசாயிகள், மாணவர்கள், எழுத்தாளர்கள், தேசிய விடுதலைப் போராட்டம், சர்வதேச கம்யூனிச இயக்கம், ரஷ்யப் புரட்சி, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மற்றும் இந்திய சமூக அமைப்பின் மாற்றங்களோடு பின்னிப்பிணைந்த வரலாறாகும்.
1917 அக்டோபர் ரஷ்யப் புரட்சி உலக அரசியலில் புதிய அத்தியாயத்தைத் திறந்தது. அந்தப் புரட்சி, இந்தியாவில் இருந்த பல புரட்சிகர இளைஞர்கள் மற்றும் தொழிலாளர் தலைவர்களுக்கும் புதிய அரசியல் கண்ணோட்டத்தை அளித்தது. இந்தத் தாக்கம் இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட் குழுக்களின் தோற்றத்துக்கும் பின்னர் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உருவாவதற்கும் வழிவகுத்தது.
I. ரஷ்யப் புரட்சியின் தாக்கம்
1905 மற்றும் 1917 ரஷ்யப் புரட்சிகள், குறிப்பாக 1917 அக்டோபர் புரட்சி, "தொழிலாளர் வர்க்கம் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெற முடியும்" என்ற கருத்தை உலகளவில் பரப்பியது. மூன்றாம் அகிலம் (கமின்டெர்ன்) காலனித்துவ நாடுகளில் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு இயக்கங்களுக்கும் ஆதரவு வழங்கியது; குடியேற்ற நாடுகளில் தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்கள் உலகப் புரட்சியின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்பட்டன.
இந்தியாவில் தேசிய இயக்கத்தில் ஈடுபட்ட சில புரட்சிகரர்கள், பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிரான போராட்டத்தை சமூகப் புரட்சியுடன் இணைத்து பார்க்கத் தொடங்கினர்.
II. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் குழுக்களின் தோற்றம்
1920களின் தொடக்கத்தில் இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் தனித்தனி கம்யூனிஸ்ட் குழுக்கள் உருவாயின. அவற்றில்:
மும்பையில் எஸ். ஏ. டாங்கே தலைமையிலான குழு,
வங்கத்தில் முசாபர் அகமது மற்றும் பிறர்,
சென்னையில் எம். சிங்காரவேலர்,
பஞ்சாப் மற்றும் வடஇந்தியாவில் பல சிறு குழுக்கள்
போன்ற அமைப்புகள் முக்கிய பங்காற்றின. பிரிட்டிஷ் அரசு இக்குழுக்களை தீவிரமாகக் கண்காணித்து ஒடுக்கியது.
III. 1925 – இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி
1925 டிசம்பரில் கான்பூரில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI) உருவாக்கப்பட்டதாக வரலாற்றில் பொதுவாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆரம்பகாலத்தில் அது ஒருங்கிணைந்த தேசியக் கட்சியாக இல்லாமல், பிராந்திய குழுக்களின் தளர்வான இணைப்பாக இயங்கியது. பின்னர் 1930களில் அமைப்பு வலுப்பெற்றது. உங்கள் ஆவணமும் 1933இல் அகிலஇந்திய அளவில் மத்தியப்படுத்தப்பட்ட கட்டமைப்பு குறித்து குறிப்பிடுகிறது.
IV. பிரிட்டிஷ் அடக்குமுறை
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தை ஒடுக்க பிரிட்டிஷ் அரசு பல வழக்குகளைத் தொடுத்தது.
1924 – கான்பூர் சதி வழக்கு
1929 – மீரட் சதி வழக்கு
இந்த வழக்குகள் மூலம் தொழிற்சங்கத் தலைவர்களும் கம்யூனிஸ்டுகளும் கைது செய்யப்பட்டனர். ஆனால், இவ்வடக்குமுறைகள் இயக்கத்தை முற்றிலும் தடுக்கவில்லை; மாறாக தொழிலாளர் இயக்கம் மீண்டும் வளர்ந்தது.
V. தொழிலாளர் இயக்கத்தின் எழுச்சி
1930–40களில் கம்யூனிஸ்டுகள் தொழிற்சங்கங்களிலும் விவசாயிகள் அமைப்புகளிலும் குறிப்பிடத்தக்க செல்வாக்கைப் பெற்றனர்.
முக்கிய துறைகள்:
நெசவுத் தொழில்
இரயில்வே
துறைமுகங்கள்
மாநகர தொழிலாளர்கள்
விவசாயக் கூலித்தொழிலாளர்கள்
இதன் மூலம் கம்யூனிஸ்டுகள் தொழிலாளர் உரிமை, கூலி உயர்வு, வேலை நேரம், சங்க உரிமை போன்ற கோரிக்கைகளை முன்னிறுத்தினர்.
VI. இரண்டாம் உலகப்போர் மற்றும் அரசியல் மாற்றம்
1939–1945 காலம் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திற்கு சிக்கலான காலமாக இருந்தது. உலகப்போரின் தன்மை, சோவியத் ஒன்றியத்தின் மீதான நாசி தாக்குதல், கமின்டெர்னின் வழிகாட்டல்கள் ஆகியவற்றின் தாக்கத்தில் CPI-யின் அரசியல் நிலைப்பாடுகள் மாறின. இது பின்னர் வரலாற்றாசிரியர்களிடையே விவாதப் பொருளாக இருந்து வருகிறது.
VII. 1945–46 மக்கள் எழுச்சி
இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின் இந்தியாவில் தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தங்கள், மாணவர் இயக்கங்கள், கடற்படைப் புரட்சி (Royal Indian Navy Mutiny), இரயில்வே வேலைநிறுத்தத் தயாரிப்புகள் ஆகியவை தீவிரமடைந்தன. இந்தக் காலத்தில் பல நகரங்களில் கம்யூனிஸ்டுகள் தொழிலாளர் போராட்டங்களுக்கு ஆதரவு வழங்கினர்.
VIII. தெபாகா மற்றும் தெலுங்கானா
1946–47 காலகட்டத்தில் வங்கத்தில் தெபாகா (Tebhaga) விவசாயிகள் இயக்கம் எழுந்தது. குத்தகை விவசாயிகளின் பங்கைக் கூடுதலாக வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் இந்த இயக்கம் நடைபெற்றது. இந்து–முஸ்லிம் ஒற்றுமையை வளர்த்த ஒரு விவசாய இயக்கமாகவும் இது குறிப்பிடப்படுகிறது.
அதே காலத்தில் ஹைதராபாத் மாநிலத்தில் தெலுங்கானா ஆயுதப் போராட்டம் (1946–1951) நடைபெற்றது. நிஜாம் ஆட்சி, ஜமீன்தாரி முறை மற்றும் கிராமப்புற சுரண்டலுக்கு எதிராக ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகள் இதில் பங்கேற்றனர். CPI இந்த இயக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தது; இந்திய கம்யூனிச இயக்க வரலாற்றில் இது மிக முக்கியமான அத்தியாயமாகக் கருதப்படுகிறது.
IX. சுதந்திரம், பிரிவினை மற்றும் சவால்கள்
1947இல் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றாலும், பிரிவினையால் மத வன்முறைகள் வெடித்தன. உங்கள் ஆவணம் இந்து–முஸ்லிம் ஒற்றுமையைப் பாதுகாக்க கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பல இடங்களில் முயற்சித்ததாகவும், மதவெறி எதிர்ப்பு பிரச்சாரங்களை நடத்தியதாகவும் குறிப்பிடுகிறது.
X. 1948–1951: புதிய பாதையைத் தேடிய CPI
சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு CPI-யின் அரசியல் பாதை குறித்து கட்சிக்குள் கடுமையான விவாதங்கள் எழுந்தன. ஆயுதப் போராட்டம், மக்கள் இயக்கங்கள், தேர்தல் அரசியல் ஆகியவற்றின் இடத்தைப் பற்றிய கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தன. தெலுங்கானா போராட்டம் தொடர்ந்தாலும், அரசின் இராணுவ நடவடிக்கைகளும் கட்சியின் உள்நிலை மாற்றங்களும் 1951க்குள் புதிய அரசியல் கோட்டிற்கு வழிவகுத்தன.
1951இல் CPI புதிய அரசியல் திட்டத்தை ஏற்று, இந்திய அரசியலில் தேர்தல் வழியிலும் செயல்பட முடிவு செய்தது. இதுவே 1952 முதல் பொதுத் தேர்தல்களில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி முக்கிய எதிர்க்கட்சியாக உருவாகும் அடுத்த கட்டத்திற்கான அடித்தளமாக அமைந்தது.
முடிவுரை
1951 வரை இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாறு மூன்று முக்கிய அம்சங்களைக் கொண்டது:
ரஷ்யப் புரட்சியின் தாக்கத்தில் உருவான புரட்சிகர அரசியல் சிந்தனை.
தொழிலாளர், விவசாயி, மாணவர் மற்றும் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மக்கள் இயக்கங்களின் விரிவாக்கம்.
தேசிய விடுதலைப் போராட்டம், மதப் பிரிவினை, ஆயுதப் போராட்டம் மற்றும் தேர்தல் அரசியல் ஆகியவற்றுக்கிடையே தன் அரசியல் பாதையைத் தேடிய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் பரிணாமம்.
இந்தக் காலகட்டம் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வலிமைகளையும், அதன் உள்முரண்பாடுகளையும், பின்னர் 1952க்கு பிந்தைய தேர்தல் அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதற்கான அடித்தளத்தையும் உருவாக்கிய வரலாற்றுக் கட்டமாகும்....
கடந்தகாலத்தைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக மட்டுமே நாம் கடந்தக்
காலத்தைப் பற்றி அக்கறை கொண்டிருக்கவில்லை. கடந்த காலத்திலிருந்து கற்றுக் கொண்டு
அது தற்போதைய காலத்திற்கும் எதிர்காலதிற்கும் சேவை செய்ய வேண்டும். எதிர்கால
தவறுகளை தவிர்ப்பதற்காக கடந்த கால தவறுகளிலிருந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். மாவோ
கூறியதுதான், “கடந்த காலத்தில் இருந்த அனுபவமின்மையின் காரணமாக ‘இடது
விலகல்’ எழுந்தது” என்கிறார். இந்திய கம்யூனிச இயக்க போக்கில் பல்வேறு
போராட்டங்கள் தியாகங்கள் மற்றும் சருக்கல்கள் முழுமையாக தொகுக்க முயன்றுள்ள ஆவணம்
இவை. மார்க்சியத்தின் வழிகாட்டலின்படி தமது உயிரை துச்சமென மதித்து இந்தியாவின்
பலப் பகுதிகளில் மக்களுக்காக போராடிய பல முன்னணித் தோழர்கள்,
போராளிகளின் பெயர்கள்
அவர்களின் தியாகத்தின் அடிப்படையில் இன்றும் மக்கள் மத்தியில் உயரிய இடத்தில்
உள்ளன.
குறுங்குழுவாதமும், அராஜகவாதம், தன்னகங்கார போக்கும் தலை விரித்தாடுகிறது. இதனால்
இன்றைக்குப் பிளவுகள் தொடர்ச்சியாக தொடர, பிளவுபட்ட குழுக்கள் மீண்டும் ஒன்றிணைய முடியாமல் போனதற்கு
மார்க்சிய லெனினிய தத்துவ கண்ணோட்டம் இல்லாமை மற்றும் மார்க்சியமல்லாத
குறுங்கழுவாத நோயே... மார்க்சிய, லெனினிய, மாவோ சிந்தனைகளை முறையாக கற்பது,
கற்பிப்பது
மட்டுமின்றி, அவற்றை இந்தியப் பிரத்தியோகத் தன்மைகளுக்கேற்ப
பொருத்தப்பாடு கண்டு திட்டங்கள், செயல்முறைகள் மூலம் செயல்பட இயலாமைக் குறித்து திறந்த
மனத்துடன் விவாதிக்க எவரும் தயாராக இல்லை. ஆக இன்றைக்கு அடையாள அரசியலில் சிக்கி
சிதைந்துப்போன இயக்கங்களை புரட்சிகரமான சிந்தனைகளை ஊட்டி,
ஒருங்கிணைத்துப் போராட
ஒரு புரட்சிகர கட்சி அவசியம் ஆனால் இன்று அவை இல்லை. மக்கள் பிரச்சனைகளை மக்களோடு
ஐக்கியமாகி அவர்களது கோரிக்கைகளை வைத்து போராடும் தன்மை வளர்வதில் தடையுள்ளது. ஒரு
நாடு தழுவிய புரட்சிகர கட்சியைக் கட்டும் போக்கு ஆங்காங்கே நடைபெற்றாலும் எப்போது
அந்தப் பணி நிறைவடையும் என்பது இன்னும் ஒரு கேள்விக்குறியாகவே உள்ளது...
1951 வரையிலான இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் அரசியல் வரலாறு பற்றிய ஆழமான கட்டுரை. குறிப்பாக,
மூன்றாம் அகிலத்தின் தாக்கம், ரஷ்யப் புரட்சியின் செல்வாக்கு,
கான்பூர் மற்றும் மீரட் சதி வழக்குகள்,
தொழிலாளர் இயக்கம், 1945–46 மக்கள் எழுச்சி, தெலுங்கானா, தெபாகா மற்றும் கீழ்வெண்மணி இயக்கங்கள் போன்றவை
இடம்பெற்றுள்ளன.
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாறு (1917–1951)
காலனித்துவ எதிர்ப்பிலிருந்து தெலுங்கானா வரை – ஒரு அரசியல்
வரலாற்று ஆய்வு
அறிமுகம்
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றை வெறும் ஒரு அரசியல் கட்சியின் வரலாறாகப்
பார்க்க முடியாது. அது தொழிலாளர் வர்க்கம், விவசாயிகள், மாணவர்கள், எழுத்தாளர்கள், தேசிய விடுதலைப் போராட்டம், சர்வதேச கம்யூனிச இயக்கம், ரஷ்யப் புரட்சி, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மற்றும் இந்திய சமூக அமைப்பின்
மாற்றங்களோடு பின்னிப்பிணைந்த வரலாறாகும்.
1917 அக்டோபர் ரஷ்யப் புரட்சி உலக அரசியலில் புதிய
அத்தியாயத்தைத் திறந்தது. அந்தப் புரட்சி, இந்தியாவில் இருந்த பல புரட்சிகர இளைஞர்கள் மற்றும்
தொழிலாளர் தலைவர்களுக்கும் புதிய அரசியல் கண்ணோட்டத்தை அளித்தது. இந்தத் தாக்கம்
இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட் குழுக்களின் தோற்றத்துக்கும் பின்னர் இந்திய கம்யூனிஸ்ட்
கட்சி உருவாவதற்கும் வழிவகுத்தது.
I. ரஷ்யப் புரட்சியின் தாக்கம்
1905 மற்றும் 1917 ரஷ்யப் புரட்சிகள், குறிப்பாக 1917 அக்டோபர் புரட்சி, "தொழிலாளர் வர்க்கம் அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெற
முடியும்" என்ற கருத்தை உலகளவில் பரப்பியது. மூன்றாம் அகிலம் (கமின்டெர்ன்)
காலனித்துவ நாடுகளில் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு இயக்கங்களுக்கும் ஆதரவு வழங்கியது;
குடியேற்ற நாடுகளில் தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்கள் உலகப்
புரட்சியின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்பட்டன.
இந்தியாவில் தேசிய இயக்கத்தில் ஈடுபட்ட சில புரட்சிகரர்கள்,
பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிரான போராட்டத்தை சமூகப்
புரட்சியுடன் இணைத்து பார்க்கத் தொடங்கினர்.
II. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் குழுக்களின் தோற்றம்
1920களின் தொடக்கத்தில் இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் தனித்தனி
கம்யூனிஸ்ட் குழுக்கள் உருவாயின. அவற்றில்:
- மும்பையில்
எஸ். ஏ. டாங்கே தலைமையிலான குழு,
- வங்கத்தில்
முசாபர் அகமது மற்றும் பிறர்,
- சென்னையில்
எம். சிங்காரவேலர்,
- பஞ்சாப்
மற்றும் வடஇந்தியாவில் பல சிறு குழுக்கள்
போன்ற அமைப்புகள் முக்கிய பங்காற்றின. பிரிட்டிஷ் அரசு இக்குழுக்களை
தீவிரமாகக் கண்காணித்து ஒடுக்கியது.
III. 1925 – இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி
1925 டிசம்பரில் கான்பூரில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI)
உருவாக்கப்பட்டதாக வரலாற்றில் பொதுவாகக்
குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆரம்பகாலத்தில் அது ஒருங்கிணைந்த தேசியக் கட்சியாக இல்லாமல்,
பிராந்திய குழுக்களின் தளர்வான இணைப்பாக இயங்கியது. பின்னர்
1930களில் அமைப்பு வலுப்பெற்றது. உங்கள் ஆவணமும் 1933இல் அகிலஇந்திய அளவில் மத்தியப்படுத்தப்பட்ட கட்டமைப்பு
குறித்து குறிப்பிடுகிறது.
IV. பிரிட்டிஷ் அடக்குமுறை
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தை ஒடுக்க பிரிட்டிஷ் அரசு பல வழக்குகளைத் தொடுத்தது.
- 1924 – கான்பூர் சதி வழக்கு
- 1929 – மீரட் சதி வழக்கு
இந்த வழக்குகள் மூலம் தொழிற்சங்கத் தலைவர்களும் கம்யூனிஸ்டுகளும் கைது
செய்யப்பட்டனர். ஆனால், இவ்வடக்குமுறைகள் இயக்கத்தை முற்றிலும் தடுக்கவில்லை;
மாறாக தொழிலாளர் இயக்கம் மீண்டும் வளர்ந்தது.
V. தொழிலாளர் இயக்கத்தின் எழுச்சி
1930–40களில் கம்யூனிஸ்டுகள் தொழிற்சங்கங்களிலும் விவசாயிகள்
அமைப்புகளிலும் குறிப்பிடத்தக்க செல்வாக்கைப் பெற்றனர்.
முக்கிய துறைகள்:
- நெசவுத்
தொழில்
- இரயில்வே
- துறைமுகங்கள்
- மாநகர
தொழிலாளர்கள்
- விவசாயக்
கூலித்தொழிலாளர்கள்
இதன் மூலம் கம்யூனிஸ்டுகள் தொழிலாளர் உரிமை, கூலி உயர்வு, வேலை நேரம், சங்க உரிமை போன்ற கோரிக்கைகளை முன்னிறுத்தினர்.
VI. இரண்டாம் உலகப்போர் மற்றும் அரசியல் மாற்றம்
1939–1945 காலம் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திற்கு சிக்கலான காலமாக
இருந்தது. உலகப்போரின் தன்மை, சோவியத் ஒன்றியத்தின் மீதான நாசி தாக்குதல்,
கமின்டெர்னின் வழிகாட்டல்கள் ஆகியவற்றின் தாக்கத்தில் CPI-யின் அரசியல் நிலைப்பாடுகள் மாறின. இது பின்னர்
வரலாற்றாசிரியர்களிடையே விவாதப் பொருளாக இருந்து வருகிறது.
VII. 1945–46 மக்கள் எழுச்சி
இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின் இந்தியாவில் தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தங்கள்,
மாணவர் இயக்கங்கள், கடற்படைப் புரட்சி (Royal Indian Navy
Mutiny), இரயில்வே
வேலைநிறுத்தத் தயாரிப்புகள் ஆகியவை தீவிரமடைந்தன. இந்தக் காலத்தில் பல நகரங்களில்
கம்யூனிஸ்டுகள் தொழிலாளர் போராட்டங்களுக்கு ஆதரவு வழங்கினர்.
VIII. தெபாகா மற்றும் தெலுங்கானா
1946–47 காலகட்டத்தில் வங்கத்தில் தெபாகா (Tebhaga) விவசாயிகள் இயக்கம் எழுந்தது. குத்தகை விவசாயிகளின் பங்கைக்
கூடுதலாக வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் இந்த இயக்கம் நடைபெற்றது.
இந்து–முஸ்லிம் ஒற்றுமையை வளர்த்த ஒரு விவசாய இயக்கமாகவும் இது
குறிப்பிடப்படுகிறது.
அதே காலத்தில் ஹைதராபாத் மாநிலத்தில் தெலுங்கானா ஆயுதப் போராட்டம் (1946–1951)
நடைபெற்றது. நிஜாம் ஆட்சி, ஜமீன்தாரி முறை மற்றும் கிராமப்புற சுரண்டலுக்கு எதிராக
ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகள் இதில் பங்கேற்றனர். CPI இந்த இயக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தது;
இந்திய கம்யூனிச இயக்க வரலாற்றில் இது மிக முக்கியமான
அத்தியாயமாகக் கருதப்படுகிறது.
IX. சுதந்திரம், பிரிவினை மற்றும் சவால்கள்
1947இல் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றாலும்,
பிரிவினையால் மத வன்முறைகள் வெடித்தன. உங்கள் ஆவணம்
இந்து–முஸ்லிம் ஒற்றுமையைப் பாதுகாக்க கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பல இடங்களில்
முயற்சித்ததாகவும், மதவெறி எதிர்ப்பு பிரச்சாரங்களை நடத்தியதாகவும் குறிப்பிடுகிறது.
X. 1948–1951: புதிய பாதையைத் தேடிய CPI
ஆட்சி
மாற்றதிற்குப் பிறகு CPI-யின் அரசியல் பாதை குறித்து கட்சிக்குள் கடுமையான
விவாதங்கள் எழுந்தன. ஆயுதப் போராட்டம், மக்கள் இயக்கங்கள், தேர்தல் அரசியல் ஆகியவற்றின் இடத்தைப் பற்றிய கருத்து
வேறுபாடுகள் இருந்தன. தெலுங்கானா போராட்டம் தொடர்ந்தாலும்,
அரசின் இராணுவ நடவடிக்கைகளும் கட்சியின் உள்நிலை
மாற்றங்களும் 1951க்குள்
புதிய அரசியல் கோட்டிற்கு வழிவகுத்தன.
1951இல் CPI புதிய அரசியல் திட்டத்தை ஏற்று, இந்திய அரசியலில் தேர்தல் வழியிலும் செயல்பட முடிவு செய்தது. இதுவே 1952 முதல் பொதுத் தேர்தல்களில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி முக்கிய எதிர்க்கட்சியாக உருவாகும் அடுத்த கட்டத்திற்கான அடித்தளமாக அமைந்தது.
1951 வரை இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாறு மூன்று முக்கிய
அம்சங்களைக் கொண்டது:
- ரஷ்யப்
புரட்சியின் தாக்கத்தில் உருவான புரட்சிகர அரசியல் சிந்தனை.
- தொழிலாளர்,
விவசாயி,
மாணவர் மற்றும் ஏகாதிபத்திய
எதிர்ப்பு மக்கள் இயக்கங்களின் விரிவாக்கம்.
- தேசிய
விடுதலைப் போராட்டம், மதப் பிரிவினை, ஆயுதப் போராட்டம் மற்றும் தேர்தல் அரசியல்
ஆகியவற்றுக்கிடையே தன் அரசியல் பாதையைத் தேடிய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின்
பரிணாமம்.
இந்தக் காலகட்டம் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வலிமைகளையும்,
அதன் உள்முரண்பாடுகளையும், பின்னர் 1952க்கு பிந்தைய தேர்தல் அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதற்கான
அடித்தளத்தையும் உருவாக்கிய வரலாற்றுக் கட்டமாகும்....
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் (1921–1951)
விவாதத்திற்கான தலைப்புவாரியான குறிப்புகள்
1. 1921க்கு முந்தைய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம்
அரசியல் பின்னணி
- 1917 ரஷ்ய அக்டோபர் புரட்சி இந்திய இளைஞர்களிடம் புதிய
அரசியல் சிந்தனையை உருவாக்கியது.
- பிரிட்டிஷ்
ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்துடன் சமூகப் புரட்சியை
இணைக்க வேண்டிய தேவை குறித்து விவாதங்கள் தோன்றின.
- வெளிநாடுகளில்
இருந்த இந்தியப் புரட்சியாளர்கள், குறிப்பாக எம். என். ராய் போன்றோரின் சிந்தனைகள்
தாக்கம் ஏற்படுத்தின.
விவாதக் கேள்விகள்
- இந்திய
கம்யூனிசம் தேசிய இயக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக உருவானதா?
- அல்லது
சர்வதேச கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் தாக்கமா முக்கிய காரணம்?
2. கம்யூனிஸ்ட் குழுக்கள்
1920–1925 காலகட்டத்தில் இந்தியாவில் தனித்தனி கம்யூனிஸ்ட் குழுக்கள்
இயங்கின.
முக்கிய தலைவர்கள்:
- எம். என்.
ராய்
- சிங்காரவேலர்
- எஸ். ஏ.
டாங்கே
- முசாபர்
அகமது
- எஸ். வி.
காட்டே
முக்கிய நிகழ்வுகள்
- 1923 மே 1 அன்று சிங்காரவேலர் இந்துஸ்தான் தொழிலாளர்–விவசாயிகள் கட்சியை தொடங்கினார்.
- மே தினக்
கொண்டாட்டம், தொழிலாளர்–விவசாயிகள் ஒற்றுமை,
தேசிய விடுதலை மற்றும் சமூகப்
புரட்சி ஆகியவை அதன் நோக்கங்களாகக் கூறப்பட்டன.
விவாதம்
- முதலில்
மக்கள் கட்சியா?
- அல்லது
நேரடியாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சியா?
3. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி துவக்கம் (1925)
கான்பூர் மாநாடு
1925 டிசம்பர் 26–27 நடைபெற்ற கான்பூர் மாநாட்டில் கட்சியின் பெயர் குறித்து
விவாதம் எழுந்தது.
சத்ய பக்தா
- "Indian Communist Party"
முசாபர் அகமது – காட்டே
- "Communist Party of India"
என்ற பெயரையே ஏற்க வேண்டும் என்றனர்.
இறுதியில் Communist Party of India (CPI) என்ற பெயர் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.
மாநாட்டின் இலக்குகள்
- மூலதன
ஆதிக்கத்தை ஒழித்தல்
- இந்தியாவின்
முழுமையான விடுதலை
- நில
விநியோகம்
- தொழிலாளர்–விவசாயி
உரிமைகள்
- சாதி–மத
பாகுபாட்டை ஒழித்தல்
4. பொதுமக்கள் பாதுகாப்பு மசோதா (Public
Safety Bill)
ஏன் கொண்டு வரப்பட்டது?
கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினர் இந்தியாவில் தொழிற்சங்க மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் பணிகளில்
ஈடுபடுவதைத் தடுக்க பிரிட்டிஷ் அரசு இந்த மசோதாவை கொண்டு வந்தது.
காலவரிசை
- 04.09.1928 – மசோதா அறிமுகம்
- முதல்
முயற்சி தோல்வி
- 1929 மீண்டும் கொண்டு வரப்பட்டது
- பல
கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர்.
விவாதம்
- தேசிய
பாதுகாப்பா?
- அரசியல்
அடக்குமுறையா?
5. தொழில் தகராறு மசோதா (Trade
Disputes Bill)
நோக்கம்
- வேலைநிறுத்தங்களை
கட்டுப்படுத்துதல்
- தொழிற்சங்க
நடவடிக்கைகளை கட்டுப்படுத்துதல்
அரசியல் விளைவு
தொழிலாளர் இயக்கங்களை சட்டத்தின் மூலம் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியாக
இடதுசாரிகள் இதை விமர்சித்தனர்.
6. மீரத் சதி வழக்கு
கைது
20 மார்ச் 1929
முக்கிய குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்கள்
- டாங்கே
- முசாபர்
அகமது
- எஸ். வி.
காட்டே
- சௌகத்
உஸ்மானி
- பிலிப்
ஸ்ப்ராட்
- பிராட்லி
பிரிட்டிஷ் அரசின் குற்றச்சாட்டு
- பிரிட்டிஷ்
ஆட்சியை கவிழ்க்க சதி
- ஆயுதப்
புரட்சிக்கான முயற்சி
விளைவு
இந்த வழக்கு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தை ஒடுக்க முயன்றாலும்,
இந்தியாவிலும் சர்வதேச அளவிலும் அதற்கு ஆதரவு அதிகரித்ததாக
நூல் குறிப்பிடுகிறது.
7. 1939க்குப் பிறகு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் செயல்பாடுகள்
முக்கிய அம்சங்கள்:
- இரண்டாம்
உலகப்போரின் தாக்கம்
- தொழிலாளர்
வேலைநிறுத்தங்கள்
- விவசாயிகள்
இயக்கங்கள்
- பிரிட்டிஷ்
எதிர்ப்பு போராட்டங்கள்
- தேசிய
விடுதலைப் போராட்டத்தில் தலையீடு
8. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முக்கிய போராட்டங்கள்
(அ) நவம்பர் கிளர்ச்சி
- தொழிலாளர்
எழுச்சிகளின் முக்கிய கட்டமாக நூல் எடுத்துக்காட்டுகிறது.
- காலனித்துவ
ஆட்சிக்கு எதிரான மக்கள் எதிர்ப்பின் ஒரு வடிவமாக விவரிக்கப்படுகிறது.
(ஆ) கப்பற்படை எழுச்சி (மும்பை கிளர்ச்சி)
1946
முக்கிய கோரிக்கைகள்:
- இனவெறி
எதிர்ப்பு
- மோசமான உணவு
- குறைந்த
ஊதியம்
- பிரிட்டிஷ்
இராணுவ ஒடுக்குமுறை எதிர்ப்பு
விவாதம்
- இது தேசிய
விடுதலைப் போராட்டத்தின் பகுதியாக இருந்ததா?
- தொழிலாளர்–இராணுவ
ஒற்றுமையின் வெளிப்பாடா?
(இ) வகுப்புக் கலவரங்கள்
நூல் இதை வர்க்க முரண்பாடுகள் மற்றும் ஏகாதிபத்திய–நிலப்பிரபுத்துவ
அமைப்புகளின் விளைவாக விளக்குகிறது.
(ஈ) ஹட்–டோலா இயக்கம்
- விவசாயிகளின்
பொருளாதாரச் சுமைக்கு எதிரான இயக்கம்.
- நிலவரி
மற்றும் சுரண்டலுக்கு எதிரான போராட்டமாகக் கூறப்படுகிறது.
(உ) தெபகா போராட்டம்
1946
கோரிக்கை
விளைச்சலில் குத்தகை விவசாயிகளின் பங்கு அதிகரிக்க வேண்டும்.
முக்கியத்துவம்
- வங்காள
விவசாயிகள் இயக்கத்தின் உச்சம்.
- விவசாயிகள்
அமைப்பை வலுப்படுத்திய போராட்டம்.
(ஊ) ஜமீன்தாரி முறை
விமர்சனம்
- நில உரிமை
சிலரிடம் மட்டுமே குவிந்திருந்தது.
- விவசாயிகள்
கடுமையாகச் சுரண்டப்பட்டனர்.
கோரிக்கை
நிலம் உழுவோருக்கே.
டோங்கா போராட்டம்
- விவசாய
மற்றும் கிராமப்புற மக்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகளை மையமாகக் கொண்ட
பிராந்தியப் போராட்டமாகும்.
நன்கர் முறை
- கட்டாய
உழைப்பு மற்றும் நிலப்பிரபுத்துவச் சுரண்டலுக்கு எதிரான போராட்டங்களுடன்
தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.
புன்னப்புரா–வயலார் போராட்டம்
1946
இடம்
திருவிதாங்கூர்
கோரிக்கைகள்
- பொறுப்பாட்சி
- தொழிலாளர்
உரிமை
- நில உரிமை
விளைவு
கடுமையான அரச ஒடுக்குமுறை; பல உயிரிழப்புகள்.
தெலுங்கானா போராட்டம்
1946–1951
எதிர்ப்பு
- நிஜாம்
ஆட்சி
- ஜமீன்தாரி
- கட்டாய
உழைப்பு
முக்கியத்துவம்
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்க வரலாற்றின் மிகப்பெரிய விவசாயிகள் ஆயுதப்
போராட்டங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
வெண்மணி விவசாயிகள் போராட்டம்
பின்னணி
தஞ்சை டெல்டா பகுதியில் நில உரிமை, கூலி, விவசாயத் தொழிலாளர் உரிமைகள் தொடர்பான நீண்டகால வர்க்கப்
போராட்டங்களின் ஒரு பகுதியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. (குறிப்பு: கீழ்வேண்மணி படுகொலை 1968-இல் நடைபெற்றது; அது 1951க்கு முந்தைய காலவரிசைக்குச் சேர்ந்ததல்ல.)
விவாதத்திற்கான நிறைவுக் கேள்விகள்
- இந்திய
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்துடன் எந்த அளவிற்கு இணைந்தது?
- பிரிட்டிஷ்
அரசின் சட்டங்கள் (Public Safety Bill, Trade Disputes
Bill, Meerut Conspiracy Case) அரசியல் அடக்குமுறையா அல்லது பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளா?
- விவசாயப்
போராட்டங்கள் இந்திய நிலச் சீர்திருத்த அரசியலில் என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின?
- தெலுங்கானா
மற்றும் தெபகா போன்ற இயக்கங்கள் இந்திய இடதுசாரி அரசியலின் திசையை எவ்வாறு
மாற்றின?
இந்திய விடுதலைக்குப் பிறகு தமிழக அரசியலில் மிகவும் வலுவான அரசியல்
சக்திகளில் ஒன்றாக இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI) விளங்கியது. தொழிலாளர் இயக்கம்,
விவசாயிகள் இயக்கம், மொழி உரிமைப் போராட்டங்கள், நில உரிமை, ஜனநாயக உரிமைகள் போன்ற பல்வேறு தளங்களில் கம்யூனிஸ்டுகள்
ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினர்.
ஆனால் இன்று அதே கட்சி தனித்துப் போட்டியிட்டால் ஒற்றை இலக்க வாக்கு
சதவீதத்திற்கும் கீழ் செல்வதோடு, பெரும்பாலும் பெரிய பிராந்தியக் கட்சிகளின் கூட்டணியில்
இடம்பெறும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. இந்த மாற்றம் ஒரு தேர்தல் தோல்வி
மட்டுமல்ல; அது
தமிழக சமூக மாற்றம், இந்திய முதலாளித்துவ வளர்ச்சி, திராவிட அரசியலின் எழுச்சி, கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் உள்முரண்பாடுகள் மற்றும் சர்வதேச
அரசியல் மாற்றங்களின் கூட்டுவிளைவாகும்.
1947–1952 : காங்கிரசுக்கு எதிரான முக்கிய இடதுசாரி சக்தி
விடுதலைக்குப் பிறகு சென்னை மாநிலத்தில் காங்கிரஸ் ஆட்சியை எதிர்த்த முக்கிய
சக்தியாக கம்யூனிஸ்டுகள் வளர்ந்தனர்.
இதற்குக் காரணங்கள்:
- தொழிற்சங்க
வளர்ச்சி
- விவசாயிகள்
போராட்டங்கள்
- நிலப்பிரபுத்துவ
எதிர்ப்பு
- உணவுப்
பற்றாக்குறைக்கு எதிரான மக்கள் போராட்டங்கள்
- பிரிட்டிஷ்
காலத்திலிருந்தே உருவான தொழிலாளர் அமைப்புகள்
1952 தேர்தலில் CPI குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியைப் பெற்று சட்டமன்றத்தில் முக்கிய
எதிர்க்கட்சியாக உருவெடுத்தது. இது தமிழக இடதுசாரி அரசியலின் உச்சகட்ட
ஆரம்பமாகும்.
1950களின் சமூக மாற்றம்
இந்த காலகட்டத்தில் தமிழகத்தில் இன்னொரு பெரிய அரசியல் சக்தி உருவாகிக்
கொண்டிருந்தது.
அது:
- திராவிட
இயக்கம்
- மொழி
அரசியல்
- சாதி
ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான பிரச்சாரம்
- பிராமண
ஆதிக்க எதிர்ப்பு
இந்த அரசியல் களம், வர்க்க அரசியலை விட அடையாள அரசியலை பெருமளவில் முன்னிறுத்தியது.
கம்யூனிஸ்டுகள் வர்க்கப் போராட்டத்தை முதன்மைப்படுத்தினர்.
திராவிட இயக்கம் சமூக அடையாளத்தை அரசியலாக்கியது.
இதுவே பின்னர் தமிழக அரசியலின் மைய மாற்றமாக மாறியது.
1957–1962 : திமுக எழுச்சி
1957 முதல் திமுக வேகமாக வளர்ந்தது.
இதற்கான காரணங்கள்:
- தமிழ் தேசிய
உணர்வு
- திரைப்பட
அரசியல்
- இளைஞர்
இயக்கம்
- மேடைப்
பேச்சு
- சமூகநீதி
கோஷங்கள்
இந்த காலத்தில் CPI தனது பாரம்பரிய தொழிலாளர் தளங்களைத் தக்க வைத்திருந்தாலும்,
பொதுமக்களின் அரசியல் கற்பனையை திமுக கைப்பற்றியது.
1964 : இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கப் பிளவு
1964ல் ஏற்பட்ட CPI–CPI(M) பிளவு தமிழக இடதுசாரி அரசியலின் மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாக
அமைந்தது.
இதனால்
- ஒரே
தொழிற்சங்கம் இரண்டாகப் பிரிந்தது.
- ஒரே
விவசாயிகள் இயக்கம் இரண்டாகியது.
- ஒரே வாக்கு
இரண்டு கட்சிகளுக்குப் பிரிந்தது.
- அமைப்பாற்றல்
குறைந்தது.
- தேர்தல்
பலம் சிதறியது.
மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனத்தில் இது இந்திய இடதுசாரி இயக்கத்தின் நீண்டகால
பலவீனங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
1967 : திராவிட அரசியலின் வெற்றி
1967 தேர்தல் தமிழக அரசியலை முழுமையாக மாற்றியது.
காங்கிரஸ் தோல்வியடைந்தது.
திமுக ஆட்சிக்கு வந்தது.
இதன் பின்னர் தமிழக அரசியலின் மையப் போட்டி:
DMK vs AIADMK
என்ற இருமுனைப் போட்டியாக மாறியது.
இதில் CPI மற்றும்
CPI(M)
இரண்டும் கூட்டணிக் கட்சிகளாக மாறத் தொடங்கின.
கூட்டணி அரசியலின் தொடக்கம்
1967க்குப் பிறகு
கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள்
- தனித்து
ஆட்சி அமைப்பதை நோக்கமாகக் கொள்ளவில்லை.
- தேர்தல்
வெற்றிக்காக கூட்டணியை நம்பின.
- பெரிய
கட்சிகளின் ஆதரவை சார்ந்தன.
இதனால்
அவர்களின்
- சுயாதீன
அரசியல்
- தனித்த
மக்கள் அடித்தளம்
- தேர்தல்
விரிவாக்கம்
மெல்ல பலவீனமடைந்தது.
1977–1991 : இரு திராவிடக் கட்சிகளின் ஆதிக்கம்
எம்.ஜி.ஆர். தலைமையிலான AIADMK உருவான பிறகு தமிழக அரசியல் முழுமையாக இரண்டு பெரிய
பிராந்திய சக்திகளால் ஆளப்பட்டது.
இந்த காலத்தில்
கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள்
- சில
தொகுதிகளில் மட்டுமே போட்டியிட்டன.
- கூட்டணியை
நம்பின.
- சட்டமன்ற
பிரதிநிதித்துவம் குறைந்தது.
1991 : புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை
இந்தியாவில் தாராளமயமாக்கல் அமல்படுத்தப்பட்டது.
இதன் விளைவுகள்:
- தொழிலாளர்
அமைப்பு மாறியது.
- ஒப்பந்த
வேலை அதிகரித்தது.
- ஐடி துறை
வளர்ந்தது.
- ஒழுங்கற்ற
வேலைவாய்ப்பு பெருகியது.
- தொழிற்சங்க
உறுப்பினர் அடித்தளம் குறைந்தது.
இடதுசாரிகள் புதிய தொழிலாளர் அமைப்புகளில் போதுமான அளவில் வேரூன்ற
முடியவில்லை.
சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சி
1991ல் சோவியத் ஒன்றியம் சிதைந்தது.
இதன் அரசியல் தாக்கம்:
- உலகளவில்
இடதுசாரிகளின் மனஉறுதி பாதிப்பு.
- கம்யூனிச
எதிர்ப்பு பிரச்சாரம்.
- இளைஞர்களிடையே
புதிய சிந்தனை மாற்றங்கள்.
- நிதி
மற்றும் கருத்தியல் ஆதரவு குறைவு.
2000க்குப் பிறகு
தமிழகத்தில் தேர்தல் அரசியல்
DMK
AIADMK
பின்னர்
BJP
பிராந்திய சாதிக் கட்சிகள்
புதிய கட்சிகள்
என்ற பலமுனைப் போட்டியாக மாறியது.
ஆனால்
CPI மற்றும் CPI(M)
இரண்டும்
கூட்டணிக் கட்சிகளாகவே தொடர்ந்தன.
இன்று ஏன் ஒற்றை இலக்க அரசியல்?
இதற்கு பல காரணங்கள் உள்ளன.
1. திராவிட இயக்கத்தின் சமூக ஆதிக்கம்
சமூகநீதி, இடஒதுக்கீடு,
மொழி, மாநில உரிமை போன்ற கோரிக்கைகளை திராவிடக் கட்சிகள்
வெற்றிகரமாகத் தேர்தல் அரசியலாக்கின.
2. வர்க்க அரசியலின் சுருக்கம்
வர்க்க அடிப்படையிலான அரசியல் மக்கள் மனதில் மைய இடத்தை இழந்தது.
3. CPI–CPI(M) பிளவு
ஒருங்கிணைந்த இடதுசாரி அரசியல் உருவாகவில்லை.
4. கூட்டணி சார்பு
தனித்த அரசியல் வளர்ச்சியை விட தொகுதி உடன்பாடுகள் முன்னிலை பெற்றன.
5. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் மாற்றம்
பாரம்பரிய தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களைத் தாண்டி, சேவைத் துறை, தகவல் தொழில்நுட்பம், தளவழி (gig) தொழிலாளர்கள் போன்ற புதிய உழைக்கும் மக்களிடம் அமைப்பு
விரிவடைவதில் சவால்கள் இருந்தன.
6. தேர்தல் மையப்படுத்தல்
நீண்டகால மக்கள் அமைப்புப் பணியைவிட தேர்தல் கணிதம் அதிக முக்கியத்துவம்
பெற்றதாக விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.
மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில் மதிப்பீடு
மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறையில் இந்த வரலாறு இரண்டு கோணங்களில் ஆய்வு
செய்யப்படுகிறது.
ஒருபுறம்:
- தொழிலாளர்
இயக்கம்
- நில உரிமைப்
போராட்டங்கள்
- ஜனநாயக
உரிமைகள்
- மதச்சார்பின்மை
- தொழிற்சங்க
கட்டமைப்பு
போன்ற துறைகளில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் முக்கிய பங்களிப்புகளைச்
செய்துள்ளது.
மறுபுறம், சில
மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனங்கள் பின்வரும் கேள்விகளை எழுப்புகின்றன:
- பாராளுமன்றப்
பாதைக்கு அளவுக்கு மீறிய முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டதா?
- வர்க்க
அமைப்புக் கட்டுமானம் தொடர்ச்சியாக விரிவுபடுத்தப்பட்டதா?
- கூட்டணி
அரசியல் சுயாதீன அரசியல் வளர்ச்சியைத் தளர்த்தியதா?
- புதிய
உழைக்கும் வர்க்கத்தின் அமைப்பை உருவாக்குவதில் போதிய மாற்றங்கள்
மேற்கொள்ளப்பட்டனவா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் அரசியல் மரபுகள் மற்றும் ஆய்வாளர்களிடையே
வேறுபடுகின்றன.
தமிழகத்தில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வரலாறு ஒரு தேர்தல்
எழுச்சி–வீழ்ச்சி வரலாறு மட்டுமல்ல. அது சமூக அமைப்பு,
வர்க்க உறவுகள், சாதி அரசியல், மொழி இயக்கங்கள், தொழிலாளர் மாற்றங்கள், கூட்டணி அரசியல் மற்றும் உலக கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின்
மாற்றங்களுடன் பின்னிப் பிணைந்த சிக்கலான அரசியல் பயணமாகும்.
1952இல் முக்கிய எதிர்க்கட்சியாக இருந்த ஒரு இயக்கம்,
இன்று பெரும்பாலும் கூட்டணி அரசியலின் பகுதியாகச்
செயல்படும் நிலைக்கு வந்துள்ளது. இந்த மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு வெறும்
தேர்தல் முடிவுகளைப் பார்ப்பது போதாது; வர்க்க அமைப்பு, சமூக மாற்றம், இயக்கக் கட்டமைப்பு, கருத்தியல் வளர்ச்சி, மற்றும் இந்திய அரசியல் பொருளாதாரத்தின் நீண்டகால
மாற்றங்களை ஒருங்கிணைத்து ஆய்வு செய்வதே அவசியமாகும்.
நீங்கள் பகிர்ந்துள்ள பதிவில் உள்ள இரு முக்கியப் பகுதிகளை (1917–1951 இந்திய கம்யூனிச இயக்க வரலாறு மற்றும் தமிழகத்தில் அதன் பரிணாமமும் வீழ்ச்சிக்கான காரணங்களும்) ஒருங்கிணைத்து, மார்க்சிய-லெனினிய-மாவோயிச வரலாற்று மற்றும் அமைப்பியல் ஆய்வுக் கண்ணோட்டத்தில் எழுதப்பட்ட விரிவான கட்டுரை கீழே தரப்பட்டுள்ளது.
உங்கள் வலைப்பதிவில் (Blogger) நேரடியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள ஏற்ற வகையில் தலைப்புகள் மற்றும் அமைப்புகளுடன் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது:
இந்திய கம்யூனிச இயக்கம் (1917 – இன்று வரை): வரலாற்று எழுச்சி, சவால்கள் மற்றும் எதிர்காலக் கடமைகள் – ஓர் அரசியல்-அமைப்பியல் ஆய்வு
"கடந்த காலத்திலிருந்து கற்றுக் கொண்டு, அது தற்போதைய காலத்திற்கும் எதிர்காலத்திற்கும் சேவை செய்ய வேண்டும். எதிர்காலத் தவறுகளைத் தவிர்ப்பதற்காகக் கடந்த காலத் தவறுகளிலிருந்து கற்றுக் கொள்வதே உண்மையான புரட்சிகரப் பாதையாகும்."
மா சேதுங் குறிப்பிட்டது போல, கடந்த கால அனுபவமின்மை மற்றும் சித்தாந்தத் தெளிவின்மை காரணமாக இயக்கங்களில் பல்வேறு "இடது/வலது விலகல்கள்" ஏற்படுகின்றன. இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் 100 ஆண்டுகாலப் பயணத்தில் எண்ணற்ற தியாகங்களும், வீரமிக்கப் போராட்டங்களும் நிறைந்துள்ளபோதிலும், இன்று இயக்கம் சந்தித்துவரும் பிளவுகளும் சரிவுகளும் ஆழமான தத்துவார்த்த சுயவிமர்சனத்தைக் கோருகின்றன.
1917 அக்டோபர் புரட்சியின் எழுச்சியிலிருந்து தொடங்கி, தமிழகத்தில் அதன் தாக்கம் மற்றும் இன்றைய அரசியல் தேக்கம் வரையிலான முழுமையான வரலாற்று-அரசியல் தொகுப்பு கீழே ஆராயப்படுகிறது.
பகுதி 1: இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் தோற்றமும் தொடக்கக்காலப் போராட்டங்களும் (1917–1939)
1. அக்டோபர் புரட்சியின் தாக்கம் & ஆரம்பகாலக் குழுக்கள்
1917 ரஷ்ய அக்டோபர் புரட்சி உலகெங்கும் உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கு அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் நம்பிக்கையை அளித்தது. இந்தியாவில் ஏகாதிபத்திய பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிரான தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தைச் சமூகப் புரட்சியோடு இணைக்க வேண்டும் என்ற சிந்தனை தோன்றியது.
முக்கிய மையங்கள்: 1920களின் தொடக்கத்தில் மும்பையில் எஸ்.ஏ. டாங்கே, வங்கத்தில் முசாபர் அகமது, சென்னையில் எம். சிங்காரவேலர், பஞ்சாப்பில் இன்குலாபி குழுக்கள் எனப் பல பிராந்தியங்களில் கம்யூனிஸ்ட் அமைப்புகள் உருவாயின.
மே 1 கொண்டாட்டம் (1923): தோழர் சிங்காரவேலர் 1923 மே 1 அன்று 'ஹிந்துஸ்தானி தொழிலாளர்-விவசாயிகள் கட்சி'யைத் தொடங்கி, இந்தியாவின் முதல் மே தின விழையைக் கொண்டாடினார்.
2. கான்பூர் மாநாடு (1925) மற்றும் கட்சியின் தோற்றம்
1925 டிசம்பர் 26–27 இல் நடைபெற்ற கான்பூர் மாநாட்டில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI) முறைப்படி வடிவம் பெற்றது. நிலப்பிரபுத்துவத்தைச் சுரண்டுதல், மூலதன ஆதிக்க ஒழிப்பு, உழுபவனுக்கே நிலம், சாதி-மதப் பாகுபாடு ஒழிப்பு போன்றவை முதன்மை இலக்குகளாக முன்வைக்கப்பட்டன.
3. பிரிட்டிஷ் அடக்குமுறையும் சதி வழக்குகளும்
கம்யூனிச சித்தாந்தத்தின் பரவலைத் தடுக்கப் பிரிட்டிஷ் அரசு Public Safety Bill மற்றும் Trade Disputes Bill போன்ற தொழிலாளர் எதிர்ப்புச் சட்டங்களைக் கொண்டுவந்தது.
மீரட் சதி வழக்கு (1929): டாங்கே, முசாபர் அகமது, பிலிப் ஸ்ப்ராட் உள்ளிட்ட பல முன்னணித் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டுச் சிறையிலடைக்கப்பட்டனர். ஆனால், இவ்வழக்குகள் கம்யூனிசக் கோட்பாட்டை மக்கள் மத்தியில் கொண்டு சேர்க்கும் தளமாகவே மாறின.
பகுதி 2: மக்கள் எழுச்சிகளும் ஆயுதப் போராட்டங்களும் (1940–1951)
1940களில் கம்யூனிஸ்டுகள் தொழிற்சங்கங்கள், இரயில்வே, நெசவு ஆலைகள் மற்றும் கிராமப்புற விவசாய அமைப்புகளில் வலுவான அடித்தளத்தை அமைத்தனர்.
1. வீரமிக்க விவசாயி & தொழிலாளர் போராட்டங்கள்
தெபாகா இயக்கம் (1946 - வங்காளம்): குத்தகை விவசாயிகள் விளைச்சலில் 2/3 பங்கு தங்களுக்கு வேண்டும் என நடத்திய மாபெரும் விவசாய எழுச்சி.
புன்னப்ரா-வயலார் (1946 - திருவிதாங்கூர்): மன்னராட்சி மற்றும் முதலாளித்துவ ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகக் கூலித் தொழிலாளர்களின் ஆயுதமேந்தியப் போராட்டம்.
கடற்படைப் புரட்சி (1946 - மும்பை): பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராக இந்திய மாலுமிகள் மற்றும் தொழிலாளர்கள் இணைந்து நடத்திய வரலாற்று சிறப்புமிக்கப் போராட்டம்.
2. தெலுங்கானா ஆயுதப் போராட்டம் (1946–1951)
நிஜாம் ஆட்சியின் நிலப்பிரபுத்துவச் சுரண்டல், கட்டாய உழைப்பு (வெட்டி) ஆகியவற்றிற்கு எதிராக ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகள் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையில் ஆயுதம் ஏந்திப் போராடினர். நிலங்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு விவசாயிகளுக்குப் பகிர்ந்து அளிக்கப்பட்டன. இந்திய கம்யூனிச வரலாற்றின் மிக உயர்ந்த ஆயுதப் போராட்டக் கட்டமாக இது கருதப்படுகிறது.
3. 1951 திருப்பமும் நாடாளுமன்றப் பாதையும்
1951 இல் கட்சி தனது அரசியல் திட்டத்தில் மாற்றங்களைச் செய்து, ஆயுதப் போராட்டப் பாதையிலிருந்து விலகித் தேர்தல் ஜனநாயகப் பாதையை நோக்கி நகர்ந்தது. இது 1952 பொதுத் தேர்தலில் CPI முக்கிய எதிர்க்கட்சியாக வர உதவியபோதிலும், நீண்டகாலப் புரட்சிகர இலக்குகளில் தேக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
பகுதி 3: தமிழகத்தில் இடதுசாரி இயக்கம் – எழுச்சியும் பின்னடைவும்
சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு 1952 தேர்தலில் தமிழகத்தில் காங்கிரஸ் ஆட்சிக்கு முதன்மை எதிர்க்கட்சியாகக் கம்யூனிஸ்டுகளே உருவெடுத்தனர். ஆனால், பிந்தைய தசாப்தங்களில் இயக்கம் ஒற்றை இலக்க வாக்குச் சதவீதத்திற்குச் சுருங்கியது.
வீழ்ச்சிக்கான முதன்மை அமைப்பியல் காரணங்கள்:
திராவிட இயக்கத்தின் எழுச்சியும் அடையாள அரசியலும்:
கம்யூனிஸ்டுகள் வர்க்கப் போராட்டத்தை முதன்மைப்படுத்தியபோது, திராவிட இயக்கம் மொழி, மாநில உரிமை, சாதி எதிர்ப்பு மற்றும் பிராமண ஆதிக்க எதிர்ப்பு ஆகிய அடையாள அரசியல் கோஷங்களால் பொதுமக்கள் மற்றும் இளைஞர்களின் கவனத்தைக் ஈர்த்தது.
1964 கட்சியின் பிளவு:
மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாட்டு முரண்பாடுகளால் 1964 இல் ஏற்பட்ட CPI–CPI(M) பிளவு, தொழிற்சங்கங்கள், விவசாயிகள் இயக்கங்கள் மற்றும் வாக்கு வங்கிகளைப் பாதியாகப் பிரித்து அமைப்பாற்றலைப் பலவீனப்படுத்தியது.
கூட்டணி அரசியலும் சுயாதீன இழப்பும்:
1967க்குப் பிறகு திமுக/அதிமுக ஆகிய இரு பெரும் பிராந்தியக் கட்சிகளுடன் மட்டுமே கூட்டணி அமைத்துப் போட்டியிடும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டதால், கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் தங்கள் சொந்தச் சித்தாந்தப் பிரச்சாரத்தையும் தனித்த மக்கள் அடித்தளத்தையும் இழக்க நேரிட்டது.
1991 தாராளமயமாக்கலும் புதிய உழைக்கும் வர்க்கமும்:
புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையால் முறைசாராத் தொழிலாளர்கள், ஒப்பந்த ஊழியர்கள், IT மற்றும் சேவைத் துறைத் தொழிலாளர்கள் பெருகினர். இந்த புதிய உழைக்கும் வர்க்கத்தினரைச் சங்மாக்கும் உத்திகளில் இடதுசாரிகள் பின்தங்கினர்.
பகுதி 4: இன்றைய சவால்களும் விமர்சன ஆய்வும்
இன்றைய இடதுசாரி மற்றும் புரட்சிகர இயக்கங்கள் சந்திக்கும் முக்கியமான அகநிலை பலவீனங்கள்:
குறுங்குழுவாதமும் தன்னகங்கார போக்கும்: மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாட்டின் குறைபாட்டினாலும், மார்க்சியமல்லாத குறுங்குழுவாத நோயினாலும் பிளவுபட்ட சிறு குழுக்கள் மீண்டும் ஒன்றிணைய முடியாமல் பிரிந்து கிடக்கின்றன.
இந்தியச் சூழலுக்குப் பொருத்தப்பாடு இல்லாமை: மார்க்சிய-லெனினிய-மாவோ சிந்தனைகளை வெறும் வறட்டுச் சூத்திரமாகக் கற்காமல், இந்திய சமூகத்திற்குரிய "சாதியக் கட்டமைப்பு மற்றும் வர்க்க முரண்பாடு" ஆகியவற்றின் பிரத்தியேகத் தன்மைகளுக்கேற்பப் பொருத்தப்பாடு கண்டு செயலாற்றத் தவறியது.
சம்பவ எதிர்ப்பு (Issue-based) அரசியல்: ஒரு சம்பவம் நடக்கும்போது மட்டும் கண்டன அறிக்கை விடுவது, ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவதுடன் நிறுத்திக் கொள்வது அமைப்பை வளர்க்காது. வேர் வரை சென்று சமூக-பொருளாதார அமைப்பையே மாற்றும் நீண்டகால மக்கள் இயக்கம் இங்கு முன்னெடுக்கப்படவில்லை.
முடிவுரை: எதிர்காலக் கடமை
"மரத்தின் இலைகள் உதிர்கின்றன என்பதற்காக தினமும் இலைகளைப் பெருக்கினால் மரம் மாறாது; அதன் வேரை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்."
வெறும் தேர்தல் கணக்கீடுகளுக்கும், தற்காலிகச் சீர்திருத்தங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டு, முதலாளித்துவ-நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பை வேரோடு வீழ்த்தும் புரட்சிகர சோசலிச மாற்றமே ஒரே தீர்வாகும்.
இன்றைக்கு அடையாள அரசியலிலும், நாடாளுமன்றவாதத்திலும் சிக்கிச் சிதைந்துபோயுள்ள இயக்கங்களை மீட்டெடுக்க:
மார்க்சிய-லெனினிய தத்துவத்தை இந்தியச் சூழலுக்கு ஏற்பச் சரியாகப் பயன்படுத்துதல்.
குறுங்குழுவாதங்களைத் துறந்து புரட்சிகரச் சிந்தனையுள்ள அனைத்து இடதுசாரி சக்திகளையும் ஒருங்கிணைத்தல்.
புதிய உழைக்கும் வர்க்கம் மற்றும் கிராமப்புற ஏழை எளிய மக்களுடன் ஆழமாக ஐக்கியப்பட்டு நாடு தழுவிய புரட்சிகரக் கட்சியைக் கட்டியெழுப்புதல்.
இவையே நமது காலத்தின் மிக அவசியமான அரசியல் கடமையாகும்.
.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
