இலக்கு இணைய இதழ் | மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனை களம்

லெனினியம்: இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வழிகாட்டியும் விமர்சனமும்-ஒலி வடிவில்

இந்த ஆதாரங்கள் இந்தியப் புரட்சி மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வளர்ச்சி

குறித்து லெனின் வழங்கிய வழிகாட்டுதல்களையும் அதுகுறித்த விமர்சனங்களையும் விரிவாக விளக்குகின்றன. இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் என்பது வெறும் தேசியவாதமாகச் சுருங்காமல், அது தொழிலாளர் மற்றும் விவசாயிகளின் வர்க்கப் போராட்டத்துடன் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்று லெனின் வலியுறுத்தியதை இக்கட்டுரைகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்திய இடதுசாரி இயக்கங்கள் தேசிய முதலாளித்துவத்தின் மீது கொண்ட அதீத நம்பிக்கையாலும், தேர்தல் அரசியலில் மூழ்கியதாலும் லெனினியப் பாதையிலிருந்து விலகிவிட்டதாக இதில் கோட்பாட்டு ரீதியான விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுகிறது. நிலப்பிரபுத்துவ ஒடுக்குமுறை மற்றும் ஏகாதிபத்திய சுரண்டலுக்கு எதிராக உழைக்கும் மக்களின் சுயாதீன அரசியலை

முன்னெடுப்பதே உண்மையான மாற்றத்திற்கு வழிவகுக்கும் என்பது லெனினின் மையக்கருத்தாகும். சாதி மற்றும் மதப் பிரிவினைகளைக் கடந்து வர்க்க ஒற்றுமையைக் கட்டியெழுப்புவதன் மூலமே இந்தியாவில் ஒரு புரட்சிகர மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்த முடியும் என்று இந்தத் தொகுப்பு முடிவாகக் கூறுகிறது. இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழலிலும் லெனினின் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் பார்வைகள் இந்தியாவிற்கு எவ்வாறு பொருத்தமானவையாக இருக்கின்றன என்பதையும் இந்த ஆதாரங்கள் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன....

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

லெனினியம்: இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வழிகாட்டியும் விமர்சனமும்

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் பலவீனங்கள் அதன் இலட்சியங்களில் அல்ல; மார்க்சிய–லெனினிய அடிப்படைகளிலிருந்து ஏற்பட்ட விலகல்களில்தான் பெரும்பாலும் இருக்கின்றன. லெனின் வலியுறுத்திய தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைமை, விவசாயப் புரட்சியின் அவசியம், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, கட்சியின் சுயாதீனம் ஆகிய அடிப்படைகளை மீண்டும் நடைமுறையில் கொண்டுவராமல் இந்தியாவில் புரட்சிகர இடதுசாரி அரசியலின் மறுமலர்ச்சி சாத்தியமில்லை.

இந்தக் கட்டுரை லெனினின் தேசிய–காலனியக் கேள்வி குறித்த எழுத்துக்கள், இந்தியப் புரட்சியாளர்களுக்கு அவர் அளித்த வழிகாட்டுதல்கள் மற்றும் மார்க்சிய–லெனினிய கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் அமைந்த விமர்சனமாகும். வரலாற்றில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் பல்வேறு பிரிவுகள் (CPI, CPI(M), மற்றும் பிற மார்க்சிய–லெனினிய அமைப்புகள்) இந்த விமர்சனப் புள்ளிகளில் ஒவ்வொன்றுக்கும் வெவ்வேறு பதில்களை வழங்கியுள்ளன என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

. “To the Indian Revolutionary Association” (1920), பூபேந்திரநாத் தத்தாவுக்கு எழுதிய கடிதம் (1921), தேசிய–காலனியக் கேள்வி பற்றிய அவரது ஆய்வுகள் மற்றும் இந்தியாவைப் பற்றிய பல்வேறு குறிப்புகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, இந்திய கம்யூனிச இயக்கம் குறித்து லெனின் கொண்டிருந்த பார்வையைத் தொகுத்து ஒரு கட்டுரையாக வழங்குகிறேன். (Marxists)

இந்திய கம்யூனிச இயக்கம் பற்றிய லெனின் பார்வை

காலனிய அடிமைத்தனத்திலிருந்து பாட்டாளி வர்க்க விடுதலைக்கான பாதை

1917 அக்டோபர் சோசலிசப் புரட்சிக்குப் பிறகு உலக அரசியலைப் பற்றிய லெனினின் பார்வையில் ஒரு மிகப் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. முன்னதாக ஐரோப்பிய தொழிலாளர் இயக்கமே உலகப் புரட்சியின் மையமாகக் கருதப்பட்டிருந்தது. ஆனால் ஏகாதிபத்தியத்தின் வளர்ச்சியோடு காலனிய நாடுகளின் தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்கள் உலக சோசலிசப் புரட்சியின் முக்கிய அங்கமாக மாறியுள்ளன என்று லெனின் வலியுறுத்தினார். இந்தியா இந்தப் பார்வையில் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றிருந்தது. (Marxists)

இந்தியா: ஏகாதிபத்தியச் சுரண்டலின் மிகப்பெரிய பலிகடா

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இந்தியா சந்தித்த கொடூரமான சுரண்டலை லெனின் பலமுறை சுட்டிக்காட்டினார். இந்தியாவில் நிலவிய வறுமை, பட்டினி, நிலப்பிரபுத்துவ ஒடுக்குமுறை மற்றும் பிரிட்டிஷ் முதலாளித்துவ கொள்ளை ஆகியவை உலக ஏகாதிபத்திய அமைப்பின் வெளிப்பாடுகள் என்று அவர் விளக்கினார்.

1908-இல் இந்தியாவைப் பற்றி எழுதுகையில், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் "நாகரிகம்" என்பது உண்மையில் கொள்ளை, அடக்குமுறை மற்றும் வன்முறையின் மறைமுக வடிவமே என்று லெனின் குறிப்பிட்டார். இந்திய மக்களின் எழுச்சி ஆசிய மக்களின் எதிர்கால புரட்சிகர எழுச்சிக்கான அறிகுறி என்றும் அவர் கருதினார். (Marxists)

தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவு

1920-ல் காபூலில் செயல்பட்ட இந்தியப் புரட்சியாளர்களுக்கு அனுப்பிய வாழ்த்துச் செய்தியில் லெனின் மிகவும் தெளிவான ஒரு கருத்தை முன்வைத்தார். இந்திய மக்களின் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் நியாயமானது மட்டுமல்ல; அது உலக அளவிலான ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகும் என்றார்.

அவர் கூறிய முக்கிய கருத்துகள்:

இந்திய மக்களின் விடுதலைப் போராட்டம் உலக தொழிலாளர் இயக்கத்துடன் இணைக்கப்பட வேண்டும்.
இந்திய தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகளின் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சக்தியே வெற்றிக்கான அடிப்படை.
மத, இன வேறுபாடுகளைத் தாண்டிய ஒற்றுமை அவசியம்.
ஆசிய மக்களின் கூட்டு எழுச்சி ஏகாதிபத்தியத்திற்கு தீர்க்கமான தோல்வியை ஏற்படுத்தும். (Marxists)

இதிலிருந்து, லெனின் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தை ஆதரித்தாலும், அதை வெறும் தேசியவாதக் கண்ணோட்டத்தில் அல்லாமல் தொழிலாளர்–விவசாயி வர்க்க அரசியலுடன் இணைத்து பார்த்தார் என்பதை அறிய முடிகிறது.

இந்தியப் புரட்சியின் மைய சக்தி யார்?

இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்திற்கு லெனின் வழங்கிய மிக முக்கியமான பாடம் இதுதான்.

1921-ல் பூபேந்திரநாத் தத்தாவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் அவர்:

இந்தியாவில் விவசாய இயக்கங்கள் பற்றிய புள்ளிவிவரங்களை சேகரியுங்கள்; தேசிய இயக்கத்தை சமூக வர்க்கங்களின் அடிப்படையில் ஆராயுங்கள்

என்று வலியுறுத்தினார். (Marxists Internet Archive)

இந்த ஆலோசனை மிகவும் முக்கியமானது.

ஏனெனில் அக்கால இந்திய தேசியவாதிகள் பலரும் "தேசம்" என்ற பொதுப்பிரிவைப் பற்றி பேசினார்கள். ஆனால் லெனின் "தேசம்" என்பது ஒரே மாதிரியான சமூக அமைப்பு அல்ல; அதற்குள் முதலாளிகள், நிலப்பிரபுக்கள், தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் போன்ற முரண்பட்ட வர்க்கங்கள் உள்ளன என்று வலியுறுத்தினார். (Marxists Internet Archive)

எனவே இந்தியப் புரட்சியின் உண்மையான அடித்தளம்:

தொழிலாளர் வர்க்கம்
ஏழை மற்றும் நடுத்தர விவசாயிகள்
ஒடுக்கப்பட்ட உழைக்கும் மக்கள்

ஆகியவர்களே என்றார்.

தேசிய முதலாளித்துவத்தின் வரம்புகள்

லெனின் தேசிய விடுதலை இயக்கங்களில் பங்கேற்கும் தேசிய முதலாளித்துவ சக்திகளுடன் தற்காலிக ஒற்றுமையை ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால் அவர்களிடம் முழுமையாக நம்பிக்கை வைக்கக் கூடாது என்றும் எச்சரித்தார்.

ஏனெனில்:

தேசிய முதலாளித்துவம் ஏகாதிபத்தியத்துடன் சமரசம் செய்யலாம்.
மக்கள் இயக்கங்களை கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்கலாம்.
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியலை ஒடுக்கலாம்.

எனவே கம்யூனிஸ்டுகள் தேசிய இயக்கத்தில் பங்கேற்க வேண்டும்; ஆனால் தங்களுடைய சுயாதீன வர்க்க அரசியலை விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது என்றார். (Marxists)

இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்திற்கான லெனினின் வழிகாட்டுதல்

லெனினின் எழுத்துக்களில் இருந்து இந்திய கம்யூனிஸ்டுகளுக்கான சில அடிப்படைப் பாடங்களைத் தொகுக்கலாம்:

ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு போராட்டத்தை ஆதரிக்க வேண்டும்.
தேசிய விடுதலையை சமூகப் புரட்சியுடன் இணைக்க வேண்டும்.
தொழிலாளர்–விவசாயி கூட்டணியை உருவாக்க வேண்டும்.
மத, சாதி, இன வேறுபாடுகளைத் தாண்டிய வர்க்க ஒற்றுமையை கட்டியெழுப்ப வேண்டும்.
தேசிய முதலாளித்துவத்தின் வரம்புகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல் சுயாதீனத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.
கிராமப்புற விவசாயப் பிரச்சினையை புரட்சியின் மையக் கேள்வியாகக் கருத வேண்டும். (Marxists)

இன்றைய இந்திய சூழலுக்கான பொருத்தம்

லெனின் இந்தியாவைப் பற்றிக் கூறிய பல கருத்துகள் இன்றும் பொருத்தமுடையவை. பன்னாட்டு மூலதனத்தின் ஆதிக்கம், விவசாய நெருக்கடி, தொழிலாளர் பாதுகாப்பின்மை, மதவாத அரசியல் மற்றும் சாதி அடிப்படையிலான பிளவுகள் ஆகியவை தொடர்கின்றன.

இந்த சூழலில் லெனினின் அடிப்படைப் பாடம்:

"வர்க்க அரசியலை விட்டுவிட்டு வெறும் தேசியவாதம் அல்லது அடையாள அரசியலால் விடுதலை சாத்தியமில்லை; தொழிலாளர்–விவசாயி மக்களின் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட புரட்சிகர சக்தியே சமூக மாற்றத்தின் அடிப்படை"

என்பதாகும். இந்தக் கருத்துதான் இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்திற்கும், குறிப்பாக மார்க்சிய–லெனினிய அரசியலுக்கும் இன்று வரை வழிகாட்டும் மையக் கோட்பாடாகத் திகழ்கிறது. (Marxists)

முடிவாக, லெனின் இந்தியாவை வெறும் ஒரு காலனியாகப் பார்க்கவில்லை; உலக ஏகாதிபத்திய அமைப்பை உடைக்கும் மிகப்பெரிய புரட்சிகர சக்திகளில் ஒன்றாகவே பார்த்தார். இந்திய தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் எழுச்சி உலகப் புரட்சியின் முக்கிய அங்கமாக இருக்கும் என்ற அவரது நம்பிக்கையே இந்திய கம்யூனிச இயக்கம் பற்றிய அவரது பார்வையின் சாரமாகும். (Marxists)

ஒரு அரசியல்-கோட்பாட்டு விமர்சனக் கட்டுரை. இதை வரலாற்று உண்மைகளையும், லெனினின் தேசிய–காலனியக் கேள்வி, பாட்டாளி வர்க்கத் தலைமை, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சுயாதீனம் போன்ற கோட்பாடுகளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு அணுக வேண்டும். "இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி" என்று ஒரே அமைப்பை மட்டும் அல்லாமல், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் முக்கிய போக்குகள் மீது மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனமாக இதைப் பார்க்கலாம்.

லெனினின் பார்வையிலிருந்து இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் விலகல்கள்

ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனம்

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் நூற்றாண்டை நெருங்கும் வரலாற்றைக் கொண்டிருந்தாலும், இந்திய சமூகத்தை அடிப்படையாக மாற்றும் புரட்சிகர சக்தியாக வளரத் தவறியது ஏன் என்ற கேள்வி தொடர்ந்து எழுகிறது. இந்தக் கேள்விக்கு விடை காண, லெனின் இந்தியா மற்றும் காலனிய நாடுகள் குறித்து முன்வைத்த கோட்பாடுகளை அளவுகோலாகக் கொண்டு இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் நடைமுறைகளை மதிப்பீடு செய்வது அவசியமாகிறது.

லெனின், காலனிய நாடுகளில் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தை ஆதரித்தார். ஆனால் அதைவிட முக்கியமாக, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியலையும், விவசாய மக்களை மையமாகக் கொண்ட புரட்சிகர இயக்கத்தையும் வலியுறுத்தினார். தேசிய முதலாளித்துவத்துடன் தற்காலிக ஒத்துழைப்பு சாத்தியமானாலும், தொழிலாளர் வர்க்கம் அதன் பின்னால் வால்பிடிக்கக் கூடாது என்று எச்சரித்தார்.

இந்த அளவுகோலின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் மிகப்பெரிய தவறு தேசிய முதலாளித்துவத்தைப் பற்றிய மதிப்பீட்டிலேயே காணப்படுகிறது.

தேசிய முதலாளித்துவத்தின் மீது மாயை

இந்திய சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு உருவான ஆட்சியை, பல கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் "தேசிய வளர்ச்சிக்கான முற்போக்கான ஆட்சி" எனக் கருதினர். குறிப்பாக நேரு காலத்தில் அரசுத் துறை வளர்ச்சி, திட்டமிடல், பொதுத்துறை முதலீடு போன்றவற்றை சோசலிச வளர்ச்சிக்கான முன்னேற்றமாகப் புரிந்துகொண்டனர்.

ஆனால் லெனினின் பார்வையில், தேசிய முதலாளித்துவம் இறுதியில் தனது வர்க்க நலன்களையே பாதுகாக்கும். அது தொழிலாளர்–விவசாயி மக்களின் ஆட்சிக்காக போராடாது. இந்திய அனுபவம் இதை உறுதிப்படுத்தியது. நிலச்சீர்திருத்தங்கள் முழுமையடையவில்லை; நிலப்பிரபுத்துவத்தின் பல வடிவங்கள் தொடர்ந்தன; தொழிலாளர் சுரண்டல் நீடித்தது.

தேசிய முதலாளித்துவத்தின் மீது வைத்திருந்த இந்த நம்பிக்கை, கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தை புரட்சிகரப் பாதையிலிருந்து நாடாளுமன்ற சீர்திருத்தப் பாதைக்கு இழுத்துச் சென்றது.

தேர்தல் மையவாதத்தின் வளர்ச்சி

லெனின் நாடாளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றார்; ஆனால் அதை புரட்சிக்கான துணைக் கருவியாக மட்டுமே கருதினார். தேர்தல் வெற்றி என்பது புரட்சியின் மாற்றுப் பெயர் அல்ல.

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் ஒரு பெரிய பகுதி, குறிப்பாக சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, தேர்தல் அரசியலையே மையமாகக் கொண்டது. தொழிற்சங்கங்கள், விவசாய அமைப்புகள், மக்களின் போராட்டங்கள் ஆகியவை பல இடங்களில் தேர்தல் இயந்திரங்களாக மாற்றப்பட்டன.

இதன் விளைவாக:

வர்க்கப் போராட்டம் பலவீனமடைந்தது.
தொழிலாளர் இயக்கங்கள் பாதுகாப்பு கோரிக்கைகளுக்குள் சுருங்கின.
நிலப்பிரச்சினை புரட்சிகர கேள்வியாக முன்வரவில்லை.
கட்சி அமைப்புகள் மக்களின் இயக்கங்களிலிருந்து விலகின.

லெனின் வலியுறுத்திய "புரட்சிகர கட்சி" என்ற கருத்து, பல இடங்களில் "தேர்தல் கட்சி" என்ற நிலைக்குத் தாழ்ந்தது.

விவசாயக் கேள்வியை அலட்சியம் செய்தல்

பூபேந்திரநாத் தத்தாவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் லெனின் இந்திய விவசாய இயக்கங்களை ஆராய வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டார். இதன் பொருள், இந்தியப் புரட்சியின் மையக் கேள்வி விவசாயிகளின் நிலைமை என்பதே.

ஆனால் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் ஒரு பகுதி நகர்ப்புற தொழிலாளர் இயக்கங்களிலேயே அதிக கவனம் செலுத்தியது. கிராமப்புறங்களில் நிலப்பிரபுத்துவம், கடன் சுரண்டல், சாதி ஆதிக்கம், நிலமின்மை போன்ற பிரச்சினைகள் புரட்சிகர அரசியலுடன் போதுமான அளவில் இணைக்கப்படவில்லை.

இதனால் கிராமப்புற மக்களின் பெரும் பகுதி கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் நிரந்தர அரசியல் ஆதாரமாக மாறவில்லை.

வர்க்க அரசியலுக்கு பதிலாக அடையாள அரசியலுடன் சமரசம்

லெனினின் தேசியக் கொள்கை, ஒடுக்கப்பட்ட இனங்களின் உரிமையை ஆதரித்தாலும், இறுதியில் தொழிலாளர் வர்க்க ஒற்றுமையை நோக்கமாகக் கொண்டது.

ஆனால் இந்திய அரசியலில் சாதி, மதம், மொழி, பிராந்தியம் போன்ற அடையாள அரசியல்கள் வலுப்பெற்றபோது, பல இடங்களில் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் அவற்றை வர்க்கப் பகுப்பாய்வின் அடிப்படையில் அணுகுவதற்குப் பதிலாக அவற்றோடு சமரசம் செய்தது.

இதன் விளைவாக:

சாதி ஒடுக்குமுறையின் பொருளாதார அடித்தளம் போதுமான அளவில் விளக்கப்படவில்லை.
மதவாதத்தின் வர்க்கத் தன்மை வெளிக்கொணரப்படவில்லை.
சமூக நீதிக் கேள்வி மற்றும் வர்க்கப் போராட்டம் ஒருங்கிணைக்கப்படவில்லை.

இதனால் வர்க்க அரசியல் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டது.

ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பின் பலவீனம்

லெனின் காலனிய நாடுகளில் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பை கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் மையக் கடமையாகக் கண்டார்.

1991 பொருளாதார தாராளமயமாக்கலுக்குப் பிறகு இந்திய பொருளாதாரம் உலக நிதி மூலதனத்துடன் மேலும் ஆழமாக இணைக்கப்பட்டது. தனியார்மயம், பன்னாட்டு முதலீடு, கார்ப்பரேட் ஆதிக்கம் ஆகியவை விரிவடைந்தன.

இந்த புதிய சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ள இந்திய இடதுசாரிகள் முழுமையான மாற்று அரசியல்–பொருளாதாரத் திட்டத்தை உருவாக்கத் தவறினர். பல போராட்டங்கள் நடந்தாலும், அவை நாடு முழுவதும் புரட்சிகர எதிர்ப்பாக வளரவில்லை.

கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள்

லெனினின் எழுத்துக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் மீண்டும் உயிர்ப்பட வேண்டுமெனில்:

தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயாதீனத்தை மீட்டெடுக்க வேண்டும்.
விவசாயப் புரட்சியை மையக் கேள்வியாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
தேர்தல் அரசியலை புரட்சிகர மக்கள் இயக்கங்களுக்கு உட்படுத்த வேண்டும்.
சாதி, மதம், பாலினம் உள்ளிட்ட ஒடுக்குமுறைகளை வர்க்கப் பகுப்பாய்வுடன் இணைத்து அணுக வேண்டும்.
ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பை புதிய உலகமயமாக்கல் சூழலில் மறுவரையறை செய்ய வேண்டும்.
தொழிலாளர்–விவசாயி கூட்டணியை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப வேண்டும்.
மக்கள் மத்தியில் வேரூன்றிய புரட்சிகரக் கட்சி அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும்.