வர்க்க அரசியலும் ஜனநாயக சீர்திருத்தமும்-மார்க்சிய லெனினிய அடிப்படையில்

அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்திலிருந்து CJP வரை — ஊழல் எதிர்ப்பு, தேர்தல் அரசியல் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் வர்க்கக் கண்ணோட்டம் என்னவாக இருக்க வேண்டும்?

அண்ணா ஹசாரே இயக்கம் ஒரு காலத்தில் மக்களின் ஊழல் எதிர்ப்புக் கோபத்தை பெரும் அரசியல் இயக்கமாக மாற்றியது. அதன் ஒரு பகுதி பின்னர் தேர்தல் அரசியலுக்குள் நுழைந்தது. அந்த வரலாற்றை வெறுமனே “அவர்கள் வந்தார்கள்; ஆட்சி மாறியது” என்று வாசிப்பது போதாது. அந்த இயக்கம் எவ்வாறு ஒரு அமைப்பு எதிர்ப்பை நிர்வாகச் சீர்திருத்தம் மற்றும் தேர்தல் அரசியல் என்ற வரம்புக்குள் மாற்றியது என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும். (Aam Aadmi Party)

இன்று CJP தேர்தல் ஆணையத்தையும் வாக்காளர் பட்டியல் பிரச்சினையையும் முன்வைத்து போராடுகிறது. அந்தப் போராட்டம் எழுப்பும் ஜனநாயகக் கேள்விகளை நிராகரிக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் அதனை “இந்த அதிகாரியை மாற்றினால் ஜனநாயகம் சரியாகிவிடும்” என்ற இடத்தில் நிறுத்திவிடவும் கூடாது. 

“ஊழலை ஒழிக்க வேண்டும்”, “நேர்மையான ஆட்சி வேண்டும்”, “தேர்தல் முறையை பாதுகாக்க வேண்டும்”, “வாக்குரிமையைப் பாதுகாக்க வேண்டும்” — இவை அனைத்தும் மக்களிடையே இயல்பாக உருவாகும் நியாயமான கோரிக்கைகள்.

ஆனால் மார்க்சியர்களுக்கு இங்கே ஒரு அடிப்படையான கேள்வி எழுகிறது:

ஊழல் என்பது சில தனிநபர்களின் நேர்மையின்மையா?
அல்லது அது முதலாளித்துவ அரசியல்–பொருளாதார அமைப்பின் ஒரு வெளிப்பாடா?

அதேபோல, தேர்தலில் ஆட்சி மாற்றப்படுவது மட்டுமே ஜனநாயக மாற்றமா?அல்லது உழைக்கும் மக்கள் உற்பத்தி, செல்வம், அரசு மற்றும் அரசியல் அதிகாரத்தின் மீது உண்மையான கட்டுப்பாட்டைப் பெறுவதுதான் அடிப்படை மாற்றமா?

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்தையும், இன்று CJP நடத்தும் தேர்தல் ஆணைய எதிர்ப்புப் போராட்டத்தையும், தமிழகத்தில் திமுகவுக்கு மாற்றாக தவெகவை முன்வைக்கும் அரசியலையும் ஒரே வரிசையில் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

CJP, அண்ணா ஹசாரே, தவெக — மூன்றிலிருந்தும் ஒரே பாடம்இவை மூன்றும் ஒரே அமைப்புகள் அல்ல.

அவற்றின் அரசியல் நோக்கங்களும் ஒன்றல்ல. ஆனால் அவற்றை வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தில் ஆய்வு செய்யும்போது ஒரு பொதுவான கேள்வி எழுகிறது:

மக்களின் உண்மையான அதிருப்தி எந்த அரசியல் திசைக்கு செல்கிறது? சமூக மாற்றத்திற்கா அல்லது உள்ள அமைப்பில் சீர்திருத்தம் செய்யவா?

அந்த அதிருப்தி-ஊழல் எதிர்ப்பு-ஆக இருக்கலாம்.

தேர்தல் சீர்திருத்தம்-ஆக இருக்கலாம்.

ஒரு கட்சி ஆட்சிக்கு எதிரான வாக்கு-ஆக இருக்கலாம்.

புதிய கட்சி மீது நம்பிக்கை-ஆக இருக்கலாம்.

ஆனால் மார்க்சியர்களின் வரலாற்றுப் பணி அந்த அதிருப்தியை:

வர்க்க உணர்வாகவும்,
வர்க்க அமைப்பாகவும்,
புரட்சிகர அரசியல் சக்தியாகவும்

உயர்த்துவதாகும்..

CJP — அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்தின் “இன்னொரு வெர்சன்” என்றால் அதன் பொருள் என்ன?

இதனை வரலாற்று அடிப்படையில் ஒரு ஒப்பீட்டு அரசியல் வாசிப்பாக மட்டுமே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; CJP நேரடியாக அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்தின் மறுபதிப்பு என்று நிரூபிக்கப்பட்ட முடிவாக அல்ல.

ஆனால் இரண்டிலும் ஒரு பொதுவான அரசியல் வடிவத்தை காணலாம்:

அண்ணா ஹசாரே காலத்தில்:

ஊழல்

↓

அரசியல் அமைப்பின் மீது கோபம்

↓

நேர்மையான ஆட்சி

↓

லோக்பால்

↓

அரசியல் மாற்றம்

CJPயில்:

தேர்தல் முறைகேடு / வாக்காளர் பட்டியல்

↓

தேர்தல் ஆணையத்தின் மீது எதிர்ப்பு

↓

தேர்தல் வெளிப்படைத்தன்மை

↓

CEC பதவி விலக வேண்டும்

↓

ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்

இரண்டிலும் எழும் மார்க்சியக் கேள்வி:

“அதற்குப் பிறகு என்ன?”

“அதற்குப் பிறகு என்ன?” — இதுதான் மார்க்சியக் கேள்வி

CEC பதவி விலகினால் என்ன?

ஒரு புதிய CEC வருவார்.

தேர்தல் ஆணைய நடைமுறை மாறலாம்.

SIR திருத்தப்படலாம்.

வாக்காளர் பட்டியல் சரிசெய்யப்படலாம்.

இவை அனைத்தும் முக்கியமான வெற்றிகளாக இருக்கலாம்.

ஆனால்:

முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் அப்படியே இருக்கும். அதனால் போராட்டம் அங்கே முடிவடையக் கூடாது. ஏனெனில் இந்த சமூகத்தின் சுரண்டல் வடிவம் நீடிக்கும் வரை இந்த மாற்றங்கள் தற்காலிக விளைவே ஆகையால் நிரந்தர தீர்வை நோக்கி செல்ல வேண்டியுள்ளோம். 

மார்க்சியர் மக்களிடம் கூற வேண்டியது:

“உங்கள் வாக்குரிமையைப் பாதுகாப்போம்; ஆனால் வாக்குரிமையுடன் உங்கள் வாழ்வுரிமையையும் போராடிப் பெற வேண்டும்.”

“தேர்தல் ஜனநாயகத்துடன் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வாதர உரிமைக்கான ஜனநாயக அடிப்படைகள் வேண்டும்.”

“வாக்களிக்கும் உரிமையுடன் உற்பத்தி மீதான உரிமையும் வேண்டும்.”

“அரசியல் சமத்துவத்துடன் சமூக–பொருளாதார சமத்துவமும் வேண்டும்.”

பாராளுமன்றத்தை புறக்கணிப்பதா?

இங்கும் மார்க்சிய நிலைப்பாடு தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.இல்லை.

லெனின் புரட்சியாளர்கள் முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றத்துக்குள் சென்று உழைக்கும் மக்களை அரசியல் ரீதியாகப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும் என்றார். (அரசும் புரட்சியும்)

ஆனால்,நாடாளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்துவது வேறு ≠ நாடாளுமன்றத்தை நம்புவது வேறு இரண்டும் ஒன்றல்ல.

இதுவே வேறுபாடு மிக முக்கியமாக கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு புரட்சிகரக் கட்சி தேர்தலில் போட்டியிடலாம். வாக்குகளைப் பெறலாம். சட்டமன்றத்தில் பேசலாம். மக்களின் கோரிக்கைகளை முன்வைக்கலாம். ஆனால் அதன் இறுதி அரசியல் நோக்கம்:

சட்டமன்ற ஆசனங்களை(சீட்டுகளை) அதிகரிப்பது அல்ல; தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் உணர்வையும் அமைப்பையும் வளர்ப்பது. பாராளுமன்றம் முதலாளித்துவ நலன் காப்பவை உழைக்கும் மக்களுக்கானவை இல்லை என்பதனை புரிய வைக்கவே!!

அண்ணா ஹசாரே இயக்கம் எழுப்பிய உண்மையான கேள்வி என்ன?

2011-ல் அண்ணா ஹசாரே தலைமையிலான ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கம் இந்திய அரசியலில் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

அதன் மையக் கோரிக்கை ஜன் லோக்பால் சட்டம். அப்போது ஊழல், கருப்புப் பணம், அரசியல் அதிகார துஷ்பிரயோகம் போன்ற பிரச்சினைகளுக்கு எதிராக பெரும் மக்கள் இயக்கம் உருவானது. பின்னர் அந்த இயக்கத்தின் ஒரு பகுதி அரசியலுக்குள் நுழைய வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்து, 2012-ல் ஆம் ஆத்மி கட்சி உருவானது. (Aam Aadmi Party)

இதில் ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுப் பாடம் உள்ளது.

ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கம் → அரசியல் கட்சி → தேர்தல் அரசியல்

என்ற பாதை உருவானது.

ஆனால் கேள்வி:

அந்த மாற்றம் ஊழலின் வர்க்க அடித்தளத்தை மாற்றியதா?

இல்லை.

ஏன்?

ஏனெனில் ஊழலின் ஊற்றுக்கண்ணே இந்த முதாளித்துவ சுரண்டல் அமைப்புதான்!!!

ஏனெனில் ஊழலை பெரும்பாலும்:

“தவறான அரசியல்வாதிகள் + பலவீனமான சட்டம் + கண்காணிப்பு இல்லாமை”

என்ற நிர்வாகப் பிரச்சினையாக அணுகினால், அதன் பின்னால் இருக்கும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள், அரசியல் அதிகாரத்துடன் மூலதனத்தின் உறவு, அரசின் வர்க்கத் தன்மை ஆகியவை மறைக்கப்பட்டுவிடுகின்றன.

ஊழல் என்பது தனிநபர் ஒழுக்கப் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல

ஒரு முதலாளித்துவ சமூகத்தில் பெரும் நிறுவனங்கள் அரசியல் கட்சிகளுக்கு நிதி வழங்குகின்றன.

அரசியல்வாதிகள் தொழில் நிறுவனங்களுடன் தொடர்பு கொள்கிறார்கள்.

அரசு கொள்கைகள் முதலீடு, நிலம், இயற்கை வளம், வரி, தொழிலாளர் சட்டம், வங்கி, ஒப்பந்தம், கட்டமைப்பு போன்றவற்றுடன் இணைகின்றன.

இதனால் அரசியல் அதிகாரமும் பொருளாதார அதிகாரமும் ஒன்றையொன்று பாதிக்கின்றன.

எனவே மார்க்சியர் கேட்க வேண்டியது:

“எந்த அரசியல்வாதி ஊழல்வாதி?”

என்பதைத் தாண்டி,

“எந்த சமூக அமைப்பு அரசியல் அதிகாரத்தையும் பொருளாதார அதிகாரத்தையும் இப்படிப்பட்ட உறவுக்குள் கொண்டு வருகிறது?”

என்பதாகும்.

மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ் கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையில், அரசியல் அதிகாரத்தை வர்க்க ஆதிக்கத்துடன் தொடர்புபடுத்துகின்றனர். வர்க்கங்கள் அழியும் அளவுக்கு உற்பத்தி உறவுகள் மாற்றப்படும்போதுதான் அரசியல் அதிகாரத்தின் பழைய வர்க்கத் தன்மையும் மறையும் என்று அவர்கள் விளக்குகின்றனர். (Marxists Internet Archive)

அதனால்:

ஊழல்வாதியை மாற்றுவது ≠ ஊழலின் சமூக அடித்தளத்தை மாற்றுவது.

அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்திலிருந்து கிடைத்த மிக முக்கியமான அரசியல் பாடம்

அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்தைப் பற்றி ஒரு விஷயத்தை நேர்மையாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்:

அது மக்களின் உண்மையான கோபத்தை அரசியல் அரங்கிற்கு கொண்டு வந்தது.

ஆனால் அந்தக் கோபம் எந்தத் திசைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டது என்பதுதான் முக்கியம்.

அரசியல் அமைப்பின் மீது மக்களுக்கு இருந்த வெறுப்பு:

“ஊழலை ஒழிப்போம்”

என்ற பொதுவான கோரிக்கையாக வெளிப்பட்டது.

அதிலிருந்து ஒரு பகுதி:

“நாமே ஆட்சிக்கு வந்தால் நல்ல ஆட்சி கொடுக்கலாம்”

என்ற தேர்தல் அரசியலாக மாறியது.

இது ஒரு முக்கியமான அரசியல் மாற்றம்.

ஆனால் மார்க்சியக் கேள்வி:

“நல்ல மனிதர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் மாறுமா?”

என்பதாக இருக்க வேண்டும்.

மாறாது.

இதில்தான் இன்றைய CJP போராட்டத்துடன் ஒற்றுமை தெரிகிறது

இன்று CJP வாக்காளர் பட்டியல், தேர்தல் ஆணையம் மற்றும் தேர்தல் செயல்முறையைச் சுற்றி போராட்டம் நடத்துகிறது.

CJP தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் கியானேஷ் குமார் பதவி விலக வேண்டும், SIR நடவடிக்கையில் மாற்றம் வேண்டும், தேர்தல் ஆணையத்தின் செயல்பாட்டில் அதிக வெளிப்படைத்தன்மை வேண்டும் போன்ற கோரிக்கைகளை முன்வைத்துள்ளது. அக்டோபர் 2 அன்று மும்பையில் போராட்டம் தொடங்கியதுடன், நாடு முழுவதும் நடவடிக்கைகளை விரிவுபடுத்துவதாக அறிவித்தது. (The Indian Express)

தேர்தல் உரிமையைப் பாதுகாப்பது முக்கியமான ஜனநாயகப் பிரச்சினை.

ஆனால் மார்க்சியர் கேட்க வேண்டியது:

“தேர்தல் முறையைப் பாதுகாத்தால் மட்டும் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை மாறுமா?”

இதற்கான பதில்- அடிப்படையில் இல்லை.

தேர்தல் என்பது அரசியல் அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான வடிவம்.

ஆனால் சமூகத்தின் முழு அதிகார அமைப்பு தேர்தல் பெட்டிக்குள் அடங்கிவிடாது.

வாக்குச் சீட்டு இருக்கிறது; ஆனால் உற்பத்தி யாருடையது?

ஒரு தொழிலாளி தேர்தலில் ஒரு வாக்கு போடுகிறார்.

அதே தொழிலாளி வேலை செய்யும் தொழிற்சாலை யாருடையது?

முதலாளியின்.

அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருள் யாருடையது?

முதலாளித்துவ உடைமையின் கீழ் உள்ளது.

அவர் உருவாக்கும் உபரி மதிப்பை யார் கைப்பற்றுகிறார்கள்?

மூலதனத்தின் உரிமையாளர்கள்.

வங்கிகள், பெருநிறுவனங்கள், நிலம், இயற்கை வளங்கள், தொழில்துறை முதலீடு ஆகியவற்றின் மீது யாருக்கு அதிக கட்டுப்பாடு? பொருளாதார ரீதியாக ஆளும் வர்க்கத்திற்கே.

அப்படியானால் கேள்வி:

“தேர்தலில் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வாக்களிப்பது மட்டுமே அரசியல் அதிகாரமா?”

மார்க்சியப் பதில்:

இல்லை. அதற்கான பணி நீண்டவை அவைதான் புரட்சியை நேசிக்கும் உழைக்கும் மக்களை நேசிக்கும் ஒரு புரட்சிகர கட்சியின் பணி அவை இங்கில்லை... அதனை புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும் தோழர்களே!.

மக்களின் நியாயமான கோபத்தையும் ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கங்களையும் வெறும் நிர்வாக சீர்திருத்தங்கள் அல்லது தேர்தல் அரசியலாக சுருக்கிவிடாமல், அவற்றை மார்க்சிய வர்க்கக் கண்ணோட்டத்துடன் அணுக வேண்டும் என்று இச்சுருக்கம் விளக்குகிறது. அண்ணா ஹசாரே இயக்கம் மற்றும் சி.ஜே.பி (CJP) போன்ற அமைப்புகளின் போராட்டங்கள் முக்கியமான ஜனநாயகக் கேள்விகளை எழுப்பினாலும், அவை முதலாளித்துவ சுரண்டல் முறையையோ பொருளாதார உற்பத்தி உறவுகளையோ மாற்றியமைப்பதில்லை. தேர்தல்களில் வாக்களிக்கும் உரிமை மட்டுமே முழுமையான அரசியல் அதிகாரமாகிவிடாது என்றும், உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வாதாரமும் சமூக-பொருளாதார சமத்துவமும் மட்டுமே உண்மையான மாற்றத்தைத் தரும் என்றும் இது வாதிடுகிறது. நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தைப் பயன்படுத்துவது புரட்சிகர அரசியலுக்கான ஒரு கருவியாக மட்டுமே இருக்க வேண்டுமே தவிர, அதுவே இறுதி இலக்காக மாறக்கூடாது. இறுதியில், மக்களின் அதிருப்தியை தற்காலிக சீர்திருத்தங்களுக்குள் முடக்காமல், அவர்களை ஒரு புரட்சிகர வர்க்க சக்தியாக உயர்த்துவதே மார்க்சியர்களின் வரலாற்றுப் பணியாகும் என்பதை இக்கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது.

அண்ணா ஹசாரே இயக்கம் மற்றும் CJP (Citizens for Justice and Peace) போராட்டங்கள் இரண்டின் அடிப்படை அரசியல் நோக்கங்கள் பின்வருமாறு அமைகின்றன:

1. அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்தின் அடிப்படை நோக்கங்கள்:

  • ஊழல் எதிர்ப்பு மற்றும் நேர்மையான ஆட்சி: மக்களிடையே இயல்பாக எழும் "ஊழலை ஒழிக்க வேண்டும்", "நேர்மையான ஆட்சி வேண்டும்" என்ற கோரிக்கைகளை மையமாகக் கொண்டு உருவானது.
  • ஜன் லோக்பால் சட்டம்: ஊழல், கருப்புப் பணம் மற்றும் அதிகார துஷ்பிரயோகத்தைத் தடுக்க ஜன் லோக்பால் சட்டத்தை இயற்றுவது இதன் முதன்மை அமைப்பியல் கோரிக்கையாக இருந்தது.
  • நிர்வாகச் சீர்திருத்தமும் தேர்தல் அரசியலும்: ஊழலைத் தவறான அரசியல்வாதிகள் மற்றும் பலவீனமான சட்டத்தின் வெளிப்பாடாக அணுகி, லோக்பால் அமைப்பு மற்றும் "நேர்மையான மனிதர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் நல்ல ஆட்சி கொடுக்கலாம்" என்ற நோக்கில் தேர்தல் அரசியலை நோக்கி நகர்வதை (எ.கா. ஆம் ஆத்மி கட்சி உருவாக்கப்பட்டது) நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.

2. CJP போராட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கங்கள்:

  • தேர்தல் ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாத்தல்: வாக்காளர் பட்டியல் முறைகேடுகள் மற்றும் தேர்தல் முறைகேடுகளுக்கு எதிராகப் போராடி, மக்களின் வாக்குரிமையையும் தேர்தல் ஜனநாயகத்தையும் பாதுகாப்பதை நோக்கமாக்குகிறது.
  • தேர்தல் ஆணையச் சீர்திருத்தம்: தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் (CEC கியானேஷ் குமார்) பதவி விலக வேண்டும், SIR நடைமுறைகள் திருத்தப்பட வேண்டும் மற்றும் தேர்தல் ஆணையத்தின் செயல்பாட்டில் அதிக வெளிப்படைத்தன்மை இருக்க வேண்டும் என்பவை இதன் கோரிக்கைகளாகும்.
  • அதிகார அமைப்பிற்குள் மாற்றம்: குறிப்பிட்ட அதிகாரியை மாற்றுவது அல்லது தேர்தல் ஆணைய நடைமுறைகளைச் சரிசெய்வது போன்ற நிர்வாக மற்றும் தேர்தல் செயல்முறைச் சீர்திருத்தங்களை மையமாகக் கொண்டுள்ளது.

இரண்டிற்கும் இடையிலான பொதுவான அரசியல் வரம்பு (வர்க்கக் கண்ணோட்டம்):

இரண்டு இயக்கங்களும் மக்களிடம் உள்ள நியாயமான அதிருப்தியையும் கோபத்தையும் வெளிப்படுத்தினாலும், அவற்றின் அடிப்படை அரசியல் நோக்கம் தற்போதுள்ள முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள் நிர்வாக மற்றும் தேர்தல் சீர்திருத்தங்களை (Administrative and Electoral Reforms) கொண்டுவருவதோடு நின்றுவிடுகிறது.

இவை ஊழலையோ அல்லது ஜனநாயகப் பிரச்சினைகளையோ முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் மற்றும் வர்க்க ஆதிக்கத்தின் விளைவாக அணுகாமல், அமைப்பிற்குள்ளான சீர்திருத்தங்கள் மூலம் சரிசெய்ய முற்படுகின்றன.

உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான அதிகாரம் என்பது வெறும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தேர்தலில் வாக்களிப்பதோ அல்லது முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குட்பட்ட நாடாளுமன்ற ஜனநாயகச் சீர்திருத்தங்களுடன் நின்றுவிடுவதோ அல்ல.

உங்கள் மூலாதாரத்தின்படி, மார்க்சிய வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தில் உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான அதிகாரம் பின்வரும் அடிப்படைகளைக் கொண்டுள்ளது:

  • உற்பத்தி சாதனங்கள் மற்றும் செல்வத்தின் மீதான கட்டுப்பாடு: தொழிற்சாலைகள், வங்கிகள், பெருநிறுவனங்கள், நிலம் மற்றும் இயற்கை வளங்கள் போன்ற உற்பத்தி சாதனங்களின் மீதும், உழைப்பால் உருவாக்கப்படும் செல்வம் மற்றும் உபரி மதிப்பின் மீதும் உழைக்கும் மக்களே நேரடிக் கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருப்பது.
  • அரசியல் மற்றும் அரசு அதிகாரம்: அரசு மற்றும் அரசியல் அதிகாரம் என்பது ஆளும் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் ஆதிக்கக் கருவியாக இல்லாமல், உற்பத்தி, செல்வம் மற்றும் அரசு அமைப்புகளின் மீது உழைக்கும் மக்கள் முழுமையான அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவது.
  • சமூக-பொருளாதார சமத்துவமும் வாழ்வுரிமையும்: வெறும் வாக்களிக்கும் உரிமையோடு (அரசியல் சமத்துவம்) நின்றுவிடாமல், உற்பத்தி மீதான உரிமையையும், வாழ்வாதார உரிமைகளையும், சமூக-பொருளாதார சமத்துவத்தையும் அடைவது.
  • முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவது: முதலாளித்துவச் சுரண்டல் வடிவங்களை ஒழித்து, உழைக்கும் மக்கள் தங்களின் வாழ்வாதாரம், உழைப்பு மற்றும் உற்பத்தியின் மீது முழுமையான கட்டுப்பாட்டைச் செலுத்துவது.

சுருக்கமாகக் கூறின், வாக்குப்பெட்டிக்கு அப்பால் சென்று, உற்பத்தி சாதனங்கள், சமூகச் செல்வம் மற்றும் அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றின் மீது உழைக்கும் வர்க்கம் செலுத்தும் கட்டமைப்பியல் ரீதியான கட்டுப்பாடே அவர்களின் உண்மையான அதிகாரமாகும்.

லெனின் (தனது அரசும் புரட்சியும் நூலில்) புரட்சியாளர்கள் முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றத்தைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது என்றும், அதற்குள் சென்று உழைக்கும் மக்களை அரசியல் ரீதியாகப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும் என்றும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

இதில் "நாடாளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்துவது", "நாடாளுமன்றத்தை நம்புவது" ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையிலான முக்கிய வேறுபாடுகள் பின்வருமாறு விளக்கப்பட்டடிருக்கின்றன:

  • நாடாளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்துவது (Utilizing Parliament):

    • முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற அமைப்பிற்குள் சென்று, அந்த மேடையைப் பயன்படுத்தி உழைக்கும் மக்களை அரசியல் ரீதியாக விழிப்புணர்ச்சி அடையச் செய்வதும் பயிற்றுவிப்பதுமாகும்.
    • ஜனநாயக உரிமைகளுக்காகவும் வாக்குரிமையைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் போராடும் அதே வேளையில், அந்தத் தளத்தை உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க உணர்வை உயர்த்துவதற்காகப் பயன்படுத்துவதாகும்.

  • நாடாளுமன்றத்தை நம்புவது (Relying on Parliament):

    • நாடாளுமன்றத் தேர்தல்கள், ஆட்சி மாற்றம் அல்லது சட்டங்கள் இயற்றுவது (எ.கா. லோக்பால் சட்டம்) மூலமாக மட்டுமே முதலாளித்துவச் சுரண்டலையும் ஊழலையும் ஒழித்துவிட முடியும் என்று கருதுவதாகும்.
    • ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வாக்குச் சீட்டு மூலம் வாக்களிப்பது மட்டுமே முழுமையான அரசியல் அதிகாரம் என்றும், தேர்தல் முறையைச் சரிசெய்தால் மட்டுமே உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை மாறிவிடும் என்றும் நம்புவதாகும்.

2011-ல் அண்ணா ஹசாரே தலைமையிலான ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கம், நாட்டில் நிலவிய ஊழல், கருப்புப் பணம் மற்றும் அரசியல் அதிகார துஷ்பிரயோகத்திற்கு எதிராகப் பெரும் மக்கள் இயக்கமாகத் தொடங்கியது. இதன் முதன்மை அமைப்பியக் கோரிக்கையாக ஜன் லோக்பால் சட்டம் இருந்தது.

அரசியல் அமைப்பின் மீது மக்களுக்கு இருந்த கோபமும் வெறுப்பும் "ஊழலை ஒழிப்போம்" என்ற பொதுவான கோரிக்கையாக உருவெடுத்தது. அதன்பின்னர், "நாமே ஆட்சிக்கு வந்தால் நல்ல/நேர்மையான ஆட்சியைக் கொடுக்கலாம்" என்ற எண்ணம் அவ்வியக்கத்தின் ஒரு பகுதியினரிடம் உருவானது.

இதன் விளைவாக, 2012-ல் ஆம் ஆத்மி கட்சி (Aam Aadmi Party) உருவாக்கப்பட்டு, அவ்வியக்கத்தின் ஒரு பகுதி நேரடியாகத் தேர்தல் அரசியலுக்குள் நுழைந்தது.

மார்க்சிய வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தில் இதன் வரம்புகள்:

  • நிர்வாகப் பிரச்சினையாக அணுகியது: ஊழலைத் "தவறான அரசியல்வாதிகள், பலவீனமான சட்டம், கண்காணிப்பு இல்லாமை" என்ற நிர்வாகப் பிரச்சினையாக மட்டுமே அணுகியது.
  • அமைப்பிற்குள்ளான ஆட்சி மாற்றம்: "நல்ல மனிதர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் அமைப்பைச் சரிசெய்துவிடலாம்" என்ற தேர்தல் அரசியலாக மாறியதே தவிர, ஊழலின் மூலக்காரணமான முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளையோ அல்லது வர்க்க அடித்தளத்தையோ அம்மாற்றம் கேள்விக்குள்ளாக்கவில்லை.

தமிழக அரசியலில் தவெக (TVK) போன்ற புதிய கட்சிகளின் வரவை மார்க்சிய வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தில் அணுகும்போது பின்வரும் முக்கிய அம்சங்களை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்:

1. மக்களின் அதிருப்தியும் புதிய கட்சியின் மீதான நம்பிக்கையும்:

ஆளும் கட்சிக்கு (எ.கா. திமுக) எதிரான மக்களின் இயல்பான எதிர்ப்பும் அதிருப்தியும், நிலவும் அரசியல் சூழலில் ஒரு "புதிய கட்சி மீது நம்பிக்கையாகவோ" அல்லது மாற்று ஆட்சி மாற்றத்திற்கான வாக்குகளாகவோ வெளிப்படுகின்றன.

2. அமைப்பிற்குள்ளான ஆட்சி மாற்றம் vs வர்க்கக் கட்டமைப்பின் மாற்றம்:

அண்ணா ஹசாரே இயக்கம், CJP போராட்டங்கள் மற்றும் தவெக போன்ற புதிய அரசியல் வரவுகள் அனைத்தும் வேறுபட்ட வடிவங்களாக இருந்தாலும், வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு பொதுவான கேள்வி எழுகிறது: மக்களின் உண்மையான அதிருப்தி அடிப்படைச் சமூக மாற்றத்தை நோக்கிச் செல்கிறதா அல்லது உள்ள அமைப்பிற்குள் சீர்திருத்தம் செய்யச் செல்கிறதா?

  • அமைப்பிற்குள்ளான மாற்றம்: "ஒரு கட்சிக்கு மாற்றாகப் புதிய கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால் நிலைமை சரியாகிவிடும்" என்று கருதுவது முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள்ளான ஆட்சி மாற்றமாகவே (Regime change) அமைகிறது.
  • வர்க்க அடித்தளம் மாறாதிருத்தல்: புதிய மனிதர்களோ அல்லது புதிய கட்சிகளோ ஆட்சிக்கு வந்தாலும், ஊழலுக்கும் சுரண்டலுக்கும் அடிப்படையாக இருக்கும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளும், அரசின் வர்க்க அடித்தளமும் மாறுவதில்லை.

3. மார்க்சியர்களின் வரலாற்றுப் பணி:

ஒரு புதிய கட்சிக்கு வாக்களிப்பது அல்லது தேர்தலின் மூலம் ஆட்சியை மாற்றுவதுடன் உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் செயல்பாடு நின்றுவிடக் கூடாது.

மார்க்சியர்களின் முதன்மைப் பணி என்பது, ஒரு குறிப்பிட்ட ஆட்சிக்கு எதிரான மக்களின் அதிருப்தியையும் புதிய கட்சி மீதான எதிர்பார்ப்பையும்:

  • வர்க்க உணர்வாகவும் (Class Consciousness),
  • வர்க்க அமைப்பாகவும் (Class Organization),
  • புரட்சிகர அரசியல் சக்தியாகவும் உயர்த்துவதாகும்.

சுருக்கமாக: தேர்தல் அரசியலில் ஒரு கட்சிக்கு மாற்றாகப் புதிய கட்சி வருவது இயல்பானது; ஆனால், உற்பத்திச் சாதனங்கள் மற்றும் செல்வத்தின் மீதான வர்க்க ஆதிக்கம் மாறாதவரை, வெறும் ஆட்சி மாற்றம் என்பது உழைக்கும் மக்களுக்கு உண்மையான அதிகாரத்தையோ அடிப்படை வாழ்வாதார மாற்றத்தையோ தந்துவிட முடியாது.

💭 குறிப்பேட்டில் உள்ள "தேர்தல் சீர்திருத்தமும் மார்க்சிய வர்க்கப் போராட்டமும்" என்ற ஒலி வடிவ விளக்கம் (Audio Overview) அல்லது காணொளியை (Video Overview) அடிப்படையாகக் கொண்டு மேலும் விவாதிக்க விரும்புகிறீர்களா?



தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

**

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

By at கருத்துகள் இல்லை:
Labels: ,

மார்க்சிய தத்துவமும் வர்க்கப் போராட்டமும்-மாவோ

**பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கும் முதலாளி வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான தத்துவார்த்தப் போராட்டம்** என்பது சமூகத்தின் தொடர்ச்சியான இயக்கமாகும், இதில் மார்க்சிய சித்தாந்தம் பல்வேறு விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டு தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறது. தவறான கருத்துக்களைத் தடை செய்வதற்குப் பதிலாக, அவற்றை **மக்கள் மத்தியில் விவாதத்திற்கு உட்படுத்துவதன் மூலமே சரியான சித்தாந்தங்களை வளர்க்க முடியும்** என்று இக்கட்டுரை விளக்குகிறது. மேலும், வறட்டுவாதத்தை விட **திருத்தல்வாதம் மிகவும் ஆபத்தானது** என்பதால், சோசலிச வளர்ச்சியையும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையையும் வலுப்படுத்துவது அவசியமாகும். கருத்துச் சுதந்திரத்திற்குத் தடையாக இல்லாமல், **தேசிய ஒருமைப்பாடு மற்றும் சோசலிசப் பாதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆறு முக்கிய நிபந்தனைகளே** ஒருவரின் செயல்களின் நன்மைகளை அளவிடும் உரைகற்களாகச் செயல்படுகின்றன. இறுதியாக, சோசலிச நாடுகள் தங்களது வரலாற்றுச் சூழலுக்கு ஏற்ப சட்டதிட்டங்களை வடிவமைத்துக் கொள்ள சுதந்திரம் உண்டு என்பதையும், **மக்களுக்கு உண்மையாகச் சேவை செய்யும் அனைத்து அரசியல் கட்சிகளுடனும்** இணக்கமாகச் செல்ல முடியும் என்பதையும் இத்தூய கருத்துக்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கும் முதலாளி வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான வர்க்கப் போராட்டமும் பல்வேறு அரசியல் சக்திகளுக்கு இடையிலான வர்க்க போராட்டமும் பாட்டாளி வர்க்கத்துக்கும் முதலாளி வர்க்கத்தின் இடையேயான தத்துவார்த்த தளத்தில் நடக்கின்ற வர்க்கப் போராட்டமும், இப்போதும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. நெளிவு சுழிவுகளோடு சில நேரங்களில் மிகவும் கூர்மையாகவும் இந்தப் போராட்டம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பாட்டாளி வர்க்கம் தனது தத்துவங்களுக்கு ஏற்ப இந்த உலகத்தை மாற்றி அமைக்க போராடும் அதே நேரத்தில் முதலாளி வர்க்கம் தனது நலனுக்கேற்றவாறு இந்த உலகை மாற்றியமைக்கு போராடுகின்றன. ஒரே நேரத்தில் இரண்டு விதமான போராட்டங்கள். வெற்றி பெறப் போவது சோசலிசமா முதலாளித்துவமா என்ற கேள்விக்கான விடையை எதிர்காலம்தான் சொல்லும். உலக மக்கள்தொகையில் மார்க்சியவாதிகளின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு? அறிவுஜீவிகள் மத்தியிலே கூட மார்க்சியவாதிகளின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு? அவர்கள் எப்போதும் சிறுபான்மையினர் தான். எனவே மார்க்சிய தத்துவம் இன்றும் பெரும் போராட்டத்தினூடே தான் வளர வேண்டியிருக்கின்றது. நேற்றும் இன்றும் நாளையும் என்றும் அப்படித்தான். சரியானவற்றுக்கும் தவறான வற்றுக்கும் இடையேயான போராட்டம் தொடர்ந்து நடக்கின்றது, இடையறாத இந்தப் போராட்டத்தில், எது சரியோ அது தன்னை மேலும் செழுமைப் படுத்திக் கொள்கின்றது. உண்மைக்கும் பொய்மைக்கும் இடையே, நன்மைக்கும் தீமைக்கும் இடையே, அழகுக்கும் அருவருப்புக்கும் இடையே தொடர்ந்து போராட்டம் நடக்கின்றது, இப்போராட்டத்தில் நேர்மறையான சக்திகள் வெற்றி பெறுகின்றன, தம்மைச் செழுமைப்படுத்திக் கொள்கின்றன. தவறானவற்றை மக்கள் ஒதுக்கித் தள்ளி சரியானவற்றை ஏற்றுக் கொள்ளும்போது புதிய உண்மைகள் தோன்றுகின்றன. ஆனால் புதிய உண்மைகள் புதிய பொய்மைகளுடன் தமது போராட்டத்தைத் தொடங்குகின்றன. இப்போராட்டம் முடிவில்லாதது, தொடர்வது, உண்மை இவ்வாறுதான் வளர்கின்றது. தன்னை நிலை நிறுத்து கின்றது, இதுவே விதி. இந்த உண்மையைத்தான் மார்க்சிய தத்துவம் என்று அழைக்கின்றோம்.

சீன மண்ணில் வெற்றி பெறப் போவது சோசலிசமா முதலாளித்துவமா என்ற கேள்விக்கான விடையை எதிர்காலம்தான் சொல்லும், அதற்கு நீண்டகாலம் பிடிக்கும். பழைய சமூக அமைப்பில் இருந்த முதலாளிவர்க்கத்தின், அறிவுஜீவிகளின் தாக்கம் இப்போதும் இங்கு நீடிக்கின்றது. அவர்களது இந்தத் தாக்கம் என்ற அஸ்திவாரத்தின் மீதுதான் அவர்களின் வர்க்கத்தத்துவம் நிற்கின்றது. இதைப் புரிந்து கொள்ளவில்லையெனில், அல்லது சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வில்லையெனில் மிக மோசமான தவறுகள் நடக்கலாம், தத்துவார்த்த தளத்தில் நடத்தப்பட வேண்டிய போராட்டம் புறம் தள்ளப்படலாம். தத்துவார்த்தப் போராட்டம் வேறு எந்தப்போராட்டத்தையும் விட வித்தியாசமானது. ஏனெனில் வேறெந்தப் போராட்டத்திலும் வன்முறையைப் பிரயோகிக்க முடியும், ஆனால் தத்துவார்த்தப் போராட்டம் என்பது அறிவு சார்ந்த தர்க்கவியல் போராட்டமாகும். அறிவியல் ரீதியாகத் தன்னை மெய்ப்பிக்கின்ற தத்துவமே இந்தப் போராட்டத்தில் வெல்லும். தத்துவார்த்தப் போராட்டத்தில் சோசலிசம் வலுவான நிலையில் உள்ளது. நமது அரசின் அடிப்படை அதிகாரம் பாட்டாளிவர்க்கத்தின் தலைமையிலான தொழிலாளர்களின் கையில் உள்ளது, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வலுவாக உள்ளது, அதன் மதிப்போ உச்சத்தில் உள்ளது. நமது பணிகளில் தவறுகளும் குறைபாடுகளும் இருக்கின்றன என்றாலும், அடிப்படையில் நமது எண்ணமும் செயல்பாடுகளும் மக்களுக்கானவை என்பதையும், தேச முன்னேற்றத்தில் அக்கறையுள்ள அனைவருடனும் இணைந்து ஒரு மகத்தான பலம்பொருந்திய தேசத்தைக் கட்டுவதற்கு நாம் என்றுமே ஆயத்தமாக உள்ளோம் என்பதையும், ஏற்கெனவே பல குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகளைச் செய்துள்ளோம், இனியும் செய்வோம் என்பதையும் நியாய சிந்தனை படைத்த யாரும் ஒப்புக்கொள்வார்கள்.

பழைய சமூகத்திலிருந்து வந்த பெரும்பாலான முதலாளி வர்க்கத்தினரும் அறிவுஜீவிகளும் தேசபக்தர்கள்தான்; நமது சோசலிசத் தாய்நாட்டை வளம்பொருந்திய, பலம்பொருந்திய ஒரு சக்தியாக வளர்த்தெடுக்கும் பணியில் அவர்களும் தம்மை அர்ப்பணித்துக்கொள்ள ஆயத்தமாகவே இருக்கின்றார்கள், இனிமேல் பின்னால் செல்வதற்கான காரணம் எதுவும் இல்லை என்பதை அவர்கள் அறிவார்கள், சோசலிச சமூகத்திலிருந்து பின்வாங்கி நாம், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையிலான பாட்டாளிகளிடமிருந்து தனிமைப்பட்டால் தமக்கு எதிர்காலம் இல்லை என்பதையும் அவர்கள் புரிந்து கொண்டுள்ளார்கள்.

சீன மக்களில் பெரும்பாலோர் மார்க்சிய தத்துவத்தையே தமது வாழ்க்கை நெறியாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளார்கள் என்பது தெளிவானது. அப்படியிருக்க அதனை விமர்சனம் செய்யலாமா என்று சிலர் கேட்கலாம், விமர்சனம் செய்ய முழு உரிமை உண்டு, மார்க்சியம் ஒரு விஞ்ஞானக் கோட்பாடு, உண்மையானது என்பதால் விமர்சனங்களைக் கண்டு அது அஞ்சுவதில்லை, மாறாக விமர்சனங்களைக் கண்டு அது அஞ்சினால், அல்லது விமர்சனங்களால் தவிடுபொடியாகும் அளவிற்கு பலஹீனமானது என்றால் அத்தத்துவத்தால் ஒரு பயனும் இல்லை, நடைமுறையில் என்ன பார்க்கின்றோம்? கருத்துமுதல்வாதிகள், மார்க்சிய தத்துவத்தை தினந்தோறும் முடிந்தவகையில் எல்லாம் விமர்சனம் செய்து கொண்டுதானே இருக்கின்றார்கள்? சமூக மாற்றத்தை விரும்பாத, முதலாளித்துவ சிறுமுதலாளித்துவ ஆதரவாளர்களும் இதே வேலையைத்தானே செய்து கொண்டிருக்கின்றார்கள்? மார்க்சியவாதிகள் விமர்சனங்களைக் கண்டு அஞ்சக் கூடாது. விமர்சனத் தாக்குதல்கள், பேராட்டப் புயல்கள் போன்றவற்றால் தம்மை புடம்போட்டு உறுதியாக வைத்திருக்க வேண்டும்.தவறான கருத்துகள், தத்துவங்களுக்கு எதிரான போர் நோய் தடுப்பு மருந்துக்கு சமமாகும். வெப்ப அறைகளில் வள்ர்க்கப்பட்ட  தாவரங்கள் எதிர்ப்பு சக்தி கிடையாது. "நூறு புக்கள் மலரட்டும்!நூறு சிந்தனைகள் மலரட்டும்! என்ற முழக்கம், மார்க்க்சிய தத்துவத்தை நிலைகுலையச்செய்யாது;மாறாக இந்த முழக்கத்தால் தத்துவார்த்த தளத்தில் மேலும் பல இடி, மழை, புயல்களை மார்க்சியம் சந்திக்கும், ஆனால் அவற்றை எதிர்கொண்டு மேலும் வலிமை பெற்று வலுவுடன் நிமிர்ந்து நிற்கும்.

மார்க்சியம் அல்லாத தத்துவங்கள் குறித்த நமது அணுகுமுறை எவ்வாறு இருக்க வேண்டும்? அபாயகரமற்ற எதிர்ப்புரட்சியாளர்கள், கலகக்காரர்கள் போன்றவர்களின் பேச்சுரிமையை பறிக்கின்றோம், ஆனால் மக்கள் மத்தியில் நிலவும் தவறான தத்துவங்களை எவ்வாறு அணுகுவது? அப்படிப்பட்ட தத்துவங்களை, பிரச்சாரத்தை தடை செய்துவிடலாமா? கூடாது. இப்பிரச்சனை மனிதனின் சிந்தனையோடு தொடர்புடையது. இப்பிரச்சனையை கரடுமுரடாக அணுகினால் எந்தப் பயனும் இருக்காது என்பதோடு, அது வேண்டாத விளைவுகளை ஏற்படுத்தும், தவறான தத்துவங்களை தடை செய்து விடலாம், ஆனால் தடை செய்வதால் மட்டுமே அத்தத்துவங்கள் அழிந்து விடாது, மறுபுறம் சரியான தத்துவங்களை சுற்றுப்புறச் சூழலோடு, இயற்கையான தட்பவெப்ப நிலையோடு இசைந்து வளர்க்காமல் மிகவும் பத்திரமாக வளர்ப்பதாக எண்ணிக்கொண்டு வெப்ப அறைகளில் வளர்த்தால், அவற்றுக்கு நோயெதிர்ப்பு சக்தி இருக்காது, நோய்களைத் தாக்குப்பிடித்து நிற்காது. அப்படியானால் என்ன செய்ய வேண்டும்? தவறான தத்துவங்களைத் தடை செய்யாமல் மக்கள் மத்தியில் பிரச்சாரம் செய்ய அனுமதித்தால்தான் மக்கள் மத்தியில் விவாதங்களும் விமர்சனங்களும் எழும்; சுதந்திரமான விவாதங்களும் விமர்சனங்களும்தான், தவறான தத்துவங்கள் எவை, மக்களுக்கு வழிகாட்டும் தத்துவங்கள் எவை என்று தெளிவு பெற மக்களுக்கு வழி செய்யும்.

முதலாளிவர்க்கமும் சிறுமுதலாளிவர்க்கமும் தத்தமது கொள்கைகளை மக்கள் மத்தியில் பிரச்சாரம் செய்து கொண்டேதான் இருப்பார்கள், இப்பிரச்சாரத்தை நீங்கள் தடை செய்யக்கூடாது, அவர்களை ஒடுக்கக் கூடாது. ஆனால் அவர்களின் பிரச்சாரம் மீது நீங்கள் விவாதத்தையும் விமர்சனத்தையும் தூண்ட வேண்டும். உங்களது எதிர் விவாதங்களையும் விமர்சனங்களையும் நிறுத்தக் கூடாது, நிறுத்தினால் அவர்களது கை ஓங்கிவிடும். தவறுகளை விமர்சிப்பதும் நச்சுச்செடிகளை வேரோடு கிள்ளி எறிவதும் தொடர் நடவடிக்கையே. ஆனால் விமர்சனங்கள் ஆக்கப்பூர்வமாக இருக்க வேண்டுமே தவிர வறட்டுவாதமாக இருக்கக் கூடாது. நுண்புலப்பொருளியல்வழிவாதம் உதவாது, மாறாக இயக்கவியல் வழிவாதமே உதவும். விஞ்ஞானப்பூர்வ பகுத்தாய்வும் நேர்மையான வாதமும் தேவை. வறட்டுவாதம் எதற்கும் உதவாது. நச்சுச்செடிகளை கிள்ளியெறிய வேண்டியதுதான், ஆனால் மணம் வீசும் பூஞ்செடிகளைப் பறித்து எறிந்துவிடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சாமானிய மக்களுடன் ஒன்றிணைந்து நச்சுச் செடிகளையும் பூக்களையும் தரம் பிரித்தறிவோம், நச்சுச்செடிகளை கிள்ளியெறியும் சரியான வழிகளைக் கண்டறிவோம்.

வறட்டுவாதத்திற்கு எதிரான விமர்சனம் நடக்கும்போது திருத்தல்வாதத்திற்கு எதிரான விமர்சனத்தையும் செய்ய வேண்டும். திருத்தல்வாதம், வலது சந்தர்ப்பவாதம் இரண்டுமே முதலாளித்துவ சிந்தனைகள்தான், வறட்டுவாதத்தை விடவும் அபாயமானவை. திருத்தல்வாதிகள், வலது சந்தர்ப்பவாதிகள் இருவருமே மார்க்சியத்துக்கு உதட்டளவில் சேவை செய்பவர்களே. அவர்களும் "வறட்டுவாத"த்தை எதிர்க்கின்றார்கள். ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் மார்க்சியத்தின் உட்கருவைத்தான் தாக்குகின்றார்கள்; பொருளியல், இயக்கவியல் இரண்டையும் எதிர்க்கின்றார்கள் அல்லது சிதைக்கின்றார்கள்; மக்கள் ஜனநாயக சர்வாதிகாரத்தை, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமைப் பாத்திரத்தை எதிர்க்கின்றார்கள் அல்லது சிதைக்கின்றார்கள்; சோசலிச மாற்றத்தை, சோசலிச நிர்மாணப் பணிகளை எதிர்க்கின்றார்கள், அல்லது பலஹீனப்படுத்த முயல்கின்றார்கள். சோசலிசப் புரட்சி, அடிப்படையில் வெற்றிபெற்ற பிறகும், மீண்டும் முதலாளித்துவ அமைப்பைக் கொண்டு வந்து விடலாம் என்று இப்போதும் ஒரு பிரிவினர் நம்பிக்கையோடு இருக்கின்றார்கள் என்பதையும், பாட்டாளிவர்க்கத்தின் மீது அனைத்து முனைகளிலிருந்தும் - தத்துவார்த்த முனை உட்பட - இவர்கள் தாக்குதல் தொடுப்பார்கள் என்பதையும் மறக்காதீர்கள். இவர்களுக்கு வலதுகரமாக இருப்பவர்கள் திருத்தல்வாதிகளே.

"நூறு பூக்கள் மலரட்டும்! நூறு சிந்தனைகள் மலரட்டும்!" என்ற முழக்கத்திற்கு வர்க்க குணாம்சம் கிடையாது. ஆனால் இந்த முழக்கத்தை பாட்டாளி வர்க்கம் தனக்குச் சாதகமாகத் திருப்பிக்கொள்ள முடியும், அதேபோல் முதலாளிவர்க்கமும் மற்றவர்களும் கூட தமக்குச் சாதகமாகத் திருப்பிக்கொள்ள முடியும். மணம் வீசும் மலர்கள் எவை என்பது குறித்தும், நச்சுச்செடிகள் எவை என்பது குறித்தும், பல்வேறு வர்க்கங்கள், பிரிவுகள், சமூகக் குழுக்கள் ஆகிய ஒவ்வொரு பகுதியினரும் தமக்கே உரித்தான வரையறையை,கொள்கைகளைக் கொண்டுள்ளனர். ஆனால், மணம் வீசும் மலர்கள் எவை, நச்சுச்செடிகள் எவை என்பது குறித்து சாமானிய மக்களுக்கும் ஒரு பார்வை உண்டு அல்லவா? அவர்கள் இந்த இரண்டையும் எவ்வாறு பிரிக்கின்றார்கள்? தமது அன்றாட அரசியல் வாழ்வில், ஒருவரது சொல்லும் செயலும் சரியா தவறா என்பதை மக்கள் எவ்வாறு முடிவு செய்கின்றார்கள்? நமது அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் கோட்பாடுகள் தொடுத்து மிகப்பெரியபான்மை மக்களின் விருப்பம், பல்வேறு தருணங்களில் அரசியல்


கட்சிகள் எடுத்த பொதுவான அரசியல் நிலைபாடுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில், ஒரு பொதுவான கருத்தின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, கீழ்க்கண்ட நிபந்தனைகளில்தான் ஒருவரது எழுத்தும் எண்ணமும் சரியா தவறா என்பதை முடிவு செய்யும்:

 * ஒருவரது சொல்லும் செயலும் மக்களையும் தேசிய இனங்களையும் ஒன்றுபடுத்துவதாக இருக்க வேண்டும், பிரிக்கக் கூடாது.

 * சோசலிச வளர்ச்சி மாற்றத்திற்கும் சோசலிச நிர்மாணப் பணிகளுக்கும் அவை உதவ வேண்டும், தீங்கு விளைவிக்கக் கூடாது.

 * மக்கள் ஜனநாயக சர்வாதிகாரத்தை வலுப்படுத்த உதவ வேண்டும், பலஹீனப்படுத்தவோ சிதைக்கவோ கூடாது.

 * ஜனநாயக மையத்தை வலுப்படுத்த உதவ வேண்டும், பலஹீனப்படுத்தவோ சிதைக்கவோ கூடாது.

 * கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை வலுப்படுத்த உதவ வேண்டும், பலஹீனப்படுத்தவோ சிதைக்கவோ கூடாது.

 * சர்வதேச சோசலிச ஒற்றுமைக்கும், சமாதானத்தை விரும்புகின்ற உலக மக்களின் ஒற்றுமைக்கும் அவை பயன்பட வேண்டும், தீங்கு விளைவிக்கக் கூடாது.

இந்த ஆறு நிபந்தனைகளிலும் முக்கியமானவை சோசலிசப் பாதை, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமை பற்றிக் குறிப்பிடும் நிபந்தனைகள்தான். இந்த நிபந்தனைகள் யாவும் மக்களின் கருத்துரிமையைக் கட்டுப்படுத்தும் நோக்கிலானவை அல்ல, மாறாக ஊக்கப்படுத்துபவை. இந்த நிபந்தனைகளை ஒத்துக்கொள்ளாதவர்கள் தமது நியாயங்களை எடுத்துச் சொல்லலாம். ஆனால் பெரும்பான்மையான மக்கள் இந்த நிபந்தனைகளை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளவரை, விமர்சனம், சுயவிமர்சனம் ஆகியவற்றை முதன்மையாகச் செய்யவேண்டும். மக்களின் சொல்லும் செயலும் சரியா தவறா என்பதையும் அவை மணம் வீசும் மலர்களா, இல்லை நச்சுச்செடிகளா என்பதையும் இந்த நிபந்தனைகளின் அடிப்படையில் எடைபோட்டுப் பார்க்க வேண்டும். இவை அரசியல் உரைகற்கள். விஞ்ஞானக் கோட்பாடுகளின் நம்பகத்தன்மையை அளவிடவும், கலைப்படைப்புகளின் அழகியல் மதிப்பீடுகளை எடைபோடவும் வேறுபட்ட நிபந்தனைகள் உள்ளன. ஆனால் இந்த ஆறு நிபந்தனைகளும் கலை, விஞ்ஞானத் துறைகளின் அனைத்து நடவடிக்கைகளுக்கும் பொருந்தும், நம்மைப் போன்ற ஒரு சோசலிச நாட்டின் எந்த ஒரு விஞ்ஞான, கலைத்துறை நடவடிக்கையின் நோக்கமும் இந்த நிபந்தனைகளைத் தாண்டி வெளியே செல்ல முடியுமா?

மேற்கண்ட நிபந்தனைகள் சீன தேசத்தின் பிரத்தியேகமான வரலாற்றுச் சூழலுக்கு ஏற்ப வடிவமைக்கப்பட்டவை. இதேபோல் ஒவ்வொரு சோசலிச நாடும், ஒவ்வொரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் தமது நாட்டின் சூழலுக்கும் தேவைக்கும் ஏற்ப தமது சட்டதிட்டங்களை வடிவமைத்துக் கொள்ளலாம், நமது சீன வழியைத்தான் பின்பற்ற வேண்டும் என நாம் வற்புறுத்த மாட்டோம்.

"நீண்டகால தோழமை உறவு, பரஸ்பர கண்காணிப்பு" - இந்த முழக்கமும் சீன தேசத்தின் பிரத்தியேகமான வரலாற்றுச் சூழலுக்கு ஏற்ப வடிவமைக்கப்பட்டதுதான். இந்த முழக்கத்தை நாம் நீண்ட பல வருட ஆலோசனைகளுக்குப் பிறகுதான் நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்துள்ளோம், ஏதோ திடீரென ஒருநாளில் வடிவமைக்கப்பட்டதல்ல இது. நீண்டகால இணக்கமான தோழமை உறவு என்ற கருத்து நீண்ட பல நாட்களாக நம்மால் விவாதிக்கப்பட்ட ஒன்றுதான், சோசலிச சமூக அமைப்பு சென்ற வருடம் நிறுவப்பட்டபின் இந்த முழக்கத்துக்கு இறுதியான தெளிவான வடிவம் கொடுத்தோம். முதலாளிவர்க்கம், சிறுமுதலாளிவர்க்க ஜனநாயகக் கட்சிகள் ஒருபுறமும், பாட்டாளிவர்க்கம் மறுபுறமும் அருகருகே இணக்கமாக நீடித்துச்செல்ல முடியாதா? செல்ல முடியும், சோசலிச சமூகத்தைக் கட்டவும் சோசலிசத்தை நிர்மாணிக்கவும் மக்களைத் திரட்டும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ள, மக்களின் ஆதரவைப் பெற்றுள்ள அனைத்து அரசியல் கட்சிகளுடனும் நாம் இணக்கமாகச் செல்வதில் நமக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை, 1950 ஜூன் மாதம் நடந்த அரசியல் கலந்தாய்வு மாநாட்டின் முதலாவது தேசியக்குழுவின் இரண்டாம் அமர்வில் எனது உரையில் நான் இவ்வாறு கூறியிருந்தேன்:

"மக்களுக்கு சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்ட ஒருவருக்கு, மக்களுக்கு உண்மையிலேயே சேவை செய்கின்ற ஒருவருக்கு, மக்கள் சிரமத்தில் இருந்தபோது உதவி செய்த ஒருவருக்கு, மக்களுக்கு இப்போதும் எந்தத் தயக்கமும் இன்றித் தொடர்ந்து உதவி செய்துகொண்டிருக்கும் ஒருவருக்கு இந்த நாட்டில்

– மாவோ தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட படைப்புகள் தொகுதி-5 பக்கங்கள்- 600-606.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

By at கருத்துகள் இல்லை:
Labels: ,

இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வரலாறும் தொழிற்சங்க இயக்கமும்

காலனிய ஆட்சிக் காலத்தில் இந்தியாவில் நவீனத் தொழிலாளர் வர்க்கம் உருவான வரலாற்றையும், 1917 ரஷ்யப் புரட்சிக்குப் பின்னர் உருவான தொழிற்சங்க இயக்கங்களின் வளர்ச்சியையும் இக்கட்டுரை விரிவாக ஆராய்கிறது. இரயில்வே, ஆலைகள் மற்றும் சுரங்கங்களில் பணியாற்றிய தொழிலாளர்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே தங்களது பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுடன் காலனிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான அ politischen (அரசியல்) போராட்டங்களையும் எவ்வாறு இணைத்துப் போராடினர் என்பதை விளக்குகிறது. மேலும், 1920-களில் உருவான அகில இந்தியத் தொழிற்சங்க காங்கிரஸ் (AITUC) மற்றும் கம்யூனிஸ்டுகளின் தலைமையில் ஏற்பட்ட போர்க்குணமிக்க சங்கங்களின் எழுச்சியையும் இது சுட்டிக் காட்டுகிறது. பிரிட்டிஷ் அரசின் அடக்குமுறைகள், மீரட் சதி வழக்கு போன்ற சோதனைகளையும் தாண்டி, தொழிலாளர்கள் தேசிய இயக்கத்தில் பங்கெடுத்த விதம் குறித்து அலசப்பட்டுள்ளது. இறுதியாக, இரண்டாம் உலகப்போர் மற்றும் கடற்படை எழுச்சிக்குப் பின்னர், தொழிற்சங்கங்கள் அரசியல் கட்சிகளின் வழியாகப் பிளவுண்டு பல்கிப்பெருகிய வரலாற்றையும் இவ்வாவணம் தொகுத்துரைக்கிறது.

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்தப்பகுதியை அழுத்தவும் தோழர்களே

இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்; ரஷ்யப் புரட்சிக்குப் பிந்தைய தொழிற்சங்க இயக்கமும் அதன் நிலைப்பாடுகளும் (1850–1947)

ஆவணங்களின் அடிப்படையிலான வரலாற்றுப் பூர்வ ஆய்வுக் கட்டுரை

சுருக்கம்

இக்கட்டுரை இந்தியாவில் நவீனத் தொழிலாளர் வர்க்கம் உருவான வரலாற்றையும், 1917 ரஷ்யப் புரட்சிக்குப் பிந்தைய தொழிற்சங்க இயக்கத்தின் வளர்ச்சியையும், அதன் போராட்ட நடைமுறைகளையும், அரசியல் நிலைப்பாடுகளையும் தொகுத்து ஆராய்கிறது. கட்டுரையின் மையக் கருத்துகள்:

  1. இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கம் காலனிய ஆட்சியின் கீழ், இரயில்வே, சணல், பருத்தி ஆலைகள், தோட்டங்கள், சுரங்கங்கள் ஆகிய துறைகளில் உருவானது. அது தொடக்கத்திலிருந்தே பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளையும் அரசியல் ஒடுக்குமுறை எதிர்ப்பையும் இணைத்துப் போராடியது (1908 பம்பாய் வேலைநிறுத்தம்).
  2. முதல் உலகப் போர், ரஷ்யப் புரட்சி, ஒத்துழையாமை இயக்கம் ஆகியவற்றின் தாக்கத்தில் 1918–1921 காலத்தில் நிரந்தரத் தொழிற்சங்க அமைப்புகளும் (மதராஸ் தொழிலாளர் சங்கம், 1918) அகில இந்தியத் தொழிற்சங்க காங்கிரஸும் (AITUC, 1920) உருவாயின.
  3. 1920-களின் பிற்பகுதியில் கம்யூனிஸ்டுகள் தலைமையில் உருவான போர்க்குணமிக்க சங்கங்கள் (கிர்னி காம்கார் யூனியன், 1928) காலனிய அரசின் ஒடுக்குமுறையை (மீரட் சதி வழக்கு, தொழிற்தகராறுச் சட்டம் 1929) எதிர்கொண்டன. இது இயக்கத்தில் பிளவுகளுக்கும் வழிவகுத்தது.
  4. 1937–1947 காலத்தில் காங்கிரஸ் அமைச்சரவைகளின் தொழிலாளர் கொள்கை, இரண்டாம் உலகப்போர், 1946 கடற்படை எழுச்சி ஆகியவற்றின் பின்னணியில் தொழிற்சங்க இயக்கம் கட்சி வாரியாகப் பிரிந்தது (INTUC 1947, HMS 1948).
  5. தமிழ்நாட்டில் மதராஸ் தொழிலாளர் சங்கம் (1918), 1921 பக்கிங்ஹாம்-கர்னாடிக் ஆலை வேலைநிறுத்தம், 1923 முதல் மே நாள், கோயம்புத்தூர் ஆலைத் தொழிலாளர் சங்கம் (1937) ஆகியவை இந்த வரலாற்றின் தனித்துவமான கூறுகள்.

ஆதாரம் பற்றிய குறிப்பு (படிப்பதற்கு முன் அவசியம்): இக்கட்டுரையின் நிகழ்வுத் தேதிகளும் எண்களும், இணையத்தில் கிடைக்கும் வரலாற்று ஆவணக் காப்பகங்கள் (இந்திய தொழிலாளர் ஆவணக் காப்பகம் – indianlabourarchives.org), மார்க்சிஸ்ட்ஸ் இணைய ஆவணக் காப்பகம் (லெனின் எழுத்துகள்), விக்கிப்பீடியா மற்றும் கல்வித் தளக் கட்டுரைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து தொகுக்கப்பட்டவை; ஒவ்வொரு பிரிவின் இறுதியிலும் இணைப்புகள் தரப்பட்டுள்ளன. கல்வித் தளக் கட்டுரைகள் (GKToday போன்றவை) இரண்டாம்நிலை ஆதாரங்கள்; அவற்றில் சில முரண்பாடுகள் இருந்தன (கீழ்க்காண் பிரிவு 9). வெளியீட்டுக்கு முன் கார்னிக், சந்தவர்க்கர், சுகோமல் சென் போன்றோரின் நூல்களின் பக்க எண்களுடன் சரிபார்க்க வேண்டும். இணையத்தில் சரிபார்க்க முடியாத தகவல்கள், "(பொது வரலாற்று அறிவு – சரிபார்க்க)" எனக் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.

1. முன்னுரை: ஆய்வின் கேள்விகளும் கண்ணோட்டமும்

தொழிலாளர் வர்க்க வரலாற்றை மூன்று கேள்விகளால் அணுகலாம்:

  1. உருவாக்கம்: வர்க்கம் எப்போது, எந்தச் சமூக நிலைமைகளில் உருவானது?
  2. அமைப்பு: அது எந்த வடிவங்களில் (சங்கம், கூட்டமைப்பு, கட்சி) தன்னை ஒழுங்கமைத்துக்கொண்டது?
  3. அரசியல் நிலைப்பாடு: முதலாளிகளுடனும், காலனிய அரசுடனும், தேசிய இயக்கத்துடனும் அதன் உறவு எப்படி அமைந்தது?

லெனின் 1908-இல் பம்பாய் வேலைநிறுத்தம் குறித்து எழுதிய "உலக அரசியலில் எளிதில் தீப்பற்றும் பொருள்" ("Inflammable Material in World Politics", ஜூலை 23 / ஆகஸ்ட் 5, 1908) என்ற கட்டுரை, இந்தக் கேள்விகளுக்கான சர்வதேசக் கண்ணோட்டத்தைத் தருகிறது. திலகரின் தண்டனைக்கு எதிராக நடந்த பம்பாய் வீதிப் போராட்டங்களையும் வேலைநிறுத்தத்தையும் குறிப்பிட்ட லெனின், "இந்தியாவிலும் பாட்டாளி வர்க்கம் உணர்வுபூர்வமான அரசியல் வெகுஜனப் போராட்டத்தை நோக்கி வளர்ந்துவிட்டது; அவ்வாறு இருக்கும்போது இந்தியாவில் உள்ள ரஷ்யப் பாணி பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் அழிவு உறுதி" என்ற பொருளில் எழுதினார். (மூலம்: லெனின் தொகுப்பு நூல்கள், தொகுதி 15; மேலே குறிப்பிட்ட மேற்கோள் ஆங்கிலப் பதிப்பின் கருத்துச் சுருக்கம்.) இந்தப் பார்வை, இந்தியப் பாட்டாளி வர்க்கத்தை வெறும் பொருளாதாரச் சக்தியாக அல்லாமல், அரசியல் சக்தியாகக் காணும் மார்க்சிய-லெனினியப் பாரம்பரியத்தின் தொடக்கப் புள்ளி.

2. இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தோற்றம் (1850–1914)

2.1 தொழில்துறை அடித்தளம்

காலனிய ஆட்சியில் இரயில்வே (1853-இல் முதல் பாதை), சணல் ஆலைகள் (வங்காளம்), பருத்தி ஆலைகள் (பம்பாய், அகமதாபாத், மதராஸ், கான்பூர், கோயம்புத்தூர்), தேயிலைத் தோட்டங்கள் (அசாம்), நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் (ஜாரியா, ராணிகஞ்ச்) ஆகியவை விரிவடைந்தன. இதன் விளைவாக, நிலத்திலிருந்து பெயர்க்கப்பட்ட, கிராமத் தொடர்பையும் தொழிற்சாலை வாழ்க்கையையும் ஒரே நேரத்தில் கொண்ட தொழிலாளர் பிரிவுகள் உருவாயின. நீண்ட வேலை நேரம், குறைந்த கூலி, ஒப்பந்த முறை, சாதி-மத அடிப்படையிலான மேஸ்திரி (ஜாபர்) கட்டுப்பாடு ஆகியவை இவர்களின் அடிப்படை நிலைமைகள்.

2.2 தொடக்கக் கால எதிர்ப்புகள்

  • 1862, 1877: கிழக்கு வங்காள இரயில்வே, நாக்பூர் எம்பிரஸ் மில்ஸ் ஆகியவற்றில் தன்னெழுச்சியான வேலைநிறுத்தங்கள் நடந்தன.
  • 1881, 1891: முதல், இரண்டாம் தொழிற்சாலைச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன. முதல் சட்டம் ஒன்பது வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளின் வேலையைத் தடுத்தது; இரண்டாம் சட்டம் வாராந்திர விடுமுறை, உணவு இடைவேளை ஆகியவற்றைக் கொண்டுவந்தது. இவ்வாறான சட்டங்களுக்குப் பின்னால் இங்கிலாந்து (லங்காஷயர்) ஆலை முதலாளிகளின் போட்டிக் கணக்கும் இருந்தது என்பது வரலாற்றாசிரியர்கள் பலரின் மதிப்பீடு (பொது வரலாற்று அறிவு – சரிபார்க்க).
  • 1889: சென்னை பின்னி (பக்கிங்ஹாம்-கர்னாடிக்) ஆலைத் தொழிலாளர்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமையை வாராந்திர விடுமுறையாகக் கோரி வேலைநிறுத்தம் செய்தனர் (மெட்ராஸ் மியூசிங்ஸ்).
  • 1890: நாராயண் மேகாஜி லோகண்டே பம்பாய் மில்-ஹேண்ட்ஸ் சங்கத்தை நிறுவினார். இது இந்தியாவின் முதல் தொழிலாளர் சங்கங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது; ஆனால் இது நவீன முறையிலான உறுப்பினர் சந்தா, விதிமுறைகள் கொண்ட நிரந்தரத் தொழிற்சங்கம் அல்ல, ஓர் நலச் சங்கம் என்று பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
  • 1905–1906: வங்கப் பிரிவினைக்குப் பிறகு கல்கத்தா அச்சகத் தொழிலாளர் சங்கம் (1905), இந்திய மாலுமிகள் சங்கம் (1906) போன்றவை உருவாயின.
  • 1908 (ஜூலை): திலகர் கைது, ஆறு ஆண்டு தண்டனைக்கு எதிராகப் பம்பாய் ஆலைத் தொழிலாளர்கள் ஆறு நாள் அரசியல் வேலைநிறுத்தம் நடத்தினர் (ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் பங்கேற்றதாகக் கூறப்படுகிறது). "திலகரின் தண்டனையின் ஒவ்வொரு ஆண்டுக்கும் ஒரு நாள்" என்பது அதன் குறியீட்டு வடிவம். லெனின் இதை அவதானித்து மேற்படி கட்டுரையை எழுதினார்.

மதிப்பீடு: 1908 நிகழ்வு, இந்தியத் தொழிலாளர்கள் தொழில்-பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளை மட்டும் அல்லாமல், காலனிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான அரசியல் வெளிப்பாடாகவும் வேலைநிறுத்தத்தைப் பயன்படுத்தினர் என்பதற்கான முதன்மைச் சான்று. இது பின்னர் AITUC-இன் அரசியல் தன்மைக்கு அடித்தளமாயிற்று.

ஆதாரங்கள்: Trade Unionism and Indian National Movement – GKToday; Bombay Mill Workers and Labour Politics – GKToday; Labour in Madras – Madras Musings; லெனின், Inflammable Material in World Politics – Marxists.org

3. முதல் உலகப்போர், ரஷ்யப் புரட்சி, 1918–1920: சங்கங்களின் பிறப்பு

3.1 பின்னணி

போரினால் ஏற்பட்ட விலைவாசி உயர்வு, ஆலை முதலாளிகளின் போர்க்கால இலாபம், 1917 அக்டோபர் ரஷ்யப் புரட்சி, போருக்குப் பிந்தைய தேசிய எழுச்சி (ரௌலட் சட்டம், 1919; ஒத்துழையாமை இயக்கம், 1920–22) ஆகியவை தொழிலாளர் போராட்டங்களுக்குப் புதிய ஆற்றலைத் தந்தன. 1919-இல் உருவான சர்வதேசத் தொழிலாளர் அமைப்பில் (ILO) இந்தியா உறுப்பினரானது; அதன் மாநாட்டுக்கு இந்தியத் தொழிலாளர் பிரதிநிதியைத் தேர்ந்தெடுக்கும் தேவை, அகில இந்திய அளவிலான கூட்டமைப்பை உருவாக்கும் உடனடிக் காரணமாக அமைந்தது என்று பல வரலாற்று நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன (பொது வரலாற்று அறிவு – சரிபார்க்க). 1920-களின் தொடக்கத்தில், ஒரு மதிப்பீட்டின்படி, 1920–1924 காலத்தில் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட வேலைநிறுத்தங்கள் நடந்தன.

3.2 மதராஸ் தொழிலாளர் சங்கம் (1918)

  • தொடக்கம்: ஏப்ரல் 13, 1918-இல் பெரம்பூர் பாரக்ஸ் சாலையில் கூட்டம்; ஏப்ரல் 27, 1918-இல் சங்கம் நிறுவப்பட்டது. உறுப்பினர் கட்டணம் ஒரு அணா.
  • தலைவர்கள்: பி.பி. வாடியா (தலைவர்), திரு.வி. கலியாணசுந்தரனார் (துணைத் தலைவர்), ஜி. செல்வபதி செட்டி, ஜி. இராமானுஜுலு நாயுடு (செயலாளர்கள்). சிங்காரவேலர் இதன் வளர்ச்சியில் முக்கியப் பங்காற்றியவர் என்று விக்கிப்பீடியா கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது; ஆனால் சங்கத் தலைவர் என்ற இடம் வாடியாவுக்கு உரியது என்று சங்கத்தின் சொந்த ஆவணம் தெரிவிக்கிறது (பிரிவு 9 பார்க்க).
  • பின்னணி: பக்கிங்ஹாம், கர்னாடிக், சூளை ஆலைத் தொழிலாளர்கள் ஏறத்தாழ 12 மணி நேரம் வேலை செய்தனர்; பருத்தித் தூசிக்கு ஆளாயினர்; உணவு இடைவேளை போதவில்லை.
  • கோரிக்கைச் சாசனம் (மே 30, 1918): ஆறு கோரிக்கைகள்: 40 நிமிட உணவு இடைவேளை; அகமதாபாத் அளவிலான கூலி; ஐரோப்பியக் கண்காணிப்பாளர்களின் மரியாதையான நடத்தை; வேலையிலிருந்து நீக்க முறையான நடைமுறை; ஒவ்வொரு மாதமும் 7-ஆம் தேதிக்குள் கூலி; இயந்திரக் கோளாறால் கூலி வெட்டப்படக்கூடாது என்பது.
  • முதல் மோதல்: அக்டோபர் 28, 1918-இல் ஆலை நிர்வாகம் தொழிலாளர்களைப் பூட்டியது (lockout). போர்க்காலத்தில் இராணுவத்துக்குத் துணி வழங்கும் தேவையால், வாடியா போன்ற தலைவர்கள் போராட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் நிலைப்பாட்டை எடுத்தனர். இது சங்கத்திற்குள் வேறுபட்ட கருத்துகளை உருவாக்கியது.
  • தனித்தன்மை: இது ஒரு கிளர்ச்சிக் குழுவாக அல்லாமல், கட்டணம் செலுத்தும் உறுப்பினர்கள், செயலாளர்கள், எழுதப்பட்ட கோரிக்கைகள் கொண்ட நிரந்தரச் சங்கமாக இயங்கியதால், பல வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை "இந்தியாவின் முதல் நவீனத் தொழிற்சங்கம்" என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.

3.3 அகமதாபாத், 1918–1920

1918-இல் அகமதாபாத் ஆலை வேலைநிறுத்தத்தை ஒட்டிக் காந்தி, அனுசூயா சாராபாயுடன் இணைந்து உருவாக்கிய ஜவுளித் தொழிலாளர் சங்கம் (TLA), ஒத்துழைப்பு, அகிம்சை, நம்பிக்கைப் பொறுப்பு (trusteeship), கட்டாய நடுவர் தீர்ப்பு என்ற கொள்கையை முன்வைத்தது. இது போர்க்குணக் கொள்கையிலிருந்து மாறுபட்ட, தொழிலாளர்-முதலாளி இணக்கத்தை முன்வைத்த மாற்று மாதிரியாக மாறியது; பின்னர் INTUC-இன் முன்னோடி வடிவமாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

3.4 AITUC உருவாதல் (அக்டோபர் 31, 1920)

  • இடம், தேதி: பம்பாய், எம்பயர் திரையரங்கம், 31 அக்டோபர் 1920.
  • பங்கேற்பு: 64 சங்கங்களைச் சேர்ந்த 101 பிரதிநிதிகள்; 1,40,854 உறுப்பினர்கள்.
  • தலைவர்கள்: லாலா லஜபதி ராய் (முதல் தலைவர்), திவான் சமன்லால் (பொதுச் செயலாளர்), ஜோசப் பாப்டிஸ்டா (வரவேற்புக் குழுத் தலைவர்), என்.எம். ஜோஷி. மோதிலால் நேரு, ஜின்னா, அன்னி பெசன்ட் ஆகியோரும், பிரிட்டிஷ் தொழிற்சங்க காங்கிரஸின் சகோதரப் பிரதிநிதியும் பங்கேற்றனர்.
  • நோக்கு: லஜபதி ராய், "ஒழுங்கமை, கிளர்ச்சி செய், கல்வி கொடு" என்று தொழிலாளர்களை "வர்க்க உணர்வு" கொண்டவர்களாக்கும் அவசியத்தை வலியுறுத்தினார் (விக்கிப்பீடியா). இதனால் அதன் தொடக்க நிலைப்பாடு, தேசிய இயக்கத்துடன் இணைந்த, ஆனால் தொழிலாளர் நலனை முன்வைக்கும் கூட்டமைப்பு என்பதாக இருந்தது.
  • 1921 ஜாரியா மாநாடு: AITUC-இன் இரண்டாவது அமர்வு (ஜாரியா, 1921) இந்தியாவின் முழு விடுதலை (சுதந்திரம்) கோரும் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியதாக விக்கிப்பீடியா குறிப்பிடுகிறது; இது காங்கிரஸின் 1929 லாகூர் தீர்மானத்துக்கு எட்டு ஆண்டுகள் முன்பாகும்.

3.5 ரஷ்யப் புரட்சியின் தாக்கம்

இந்தியாவுக்கு ரஷ்யப் புரட்சியின் செல்வாக்கு மூன்று வழிகளில் வந்ததாகக் கருதலாம்:

  1. கருத்துநிலை: கம்யூனிச அகிலத்தின் இரண்டாம் காங்கிரஸ் (1920) காலனிய நாடுகள் குறித்த ஆய்வறிக்கைகளை விவாதித்தது. இதில் லெனின் - எம்.என். ராய் வேறுபாடு பிரபலமானது (பொது வரலாற்று அறிவு – சரிபார்க்க).
  2. அமைப்பு: முசஃபர் அகமது, எஸ்.ஏ. டாங்கே, சிங்காரவேலர், ஷௌகத் உஸ்மானி போன்றோர் கம்யூனிசக் குழுக்களை உருவாக்கினர். 1924-இல் இவர்களில் பலர் மீது கான்பூர் போல்ஷிவிக் சதி வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது (எம்.என். ராய், முசஃபர் அகமது, டாங்கே, ஷௌகத் உஸ்மானி, நளினி குப்தா, சிங்காரவேலர், குலாம் ஹுசைன் ஆகியோர் குறிப்பிடப்பட்டனர்). 1925 டிசம்பர் 25–26 கான்பூர் மாநாட்டில் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பொதுவாக நிறுவப்பட்டதாகக் கொள்ளப்படுகிறது; சிங்காரவேலர் அம்மாநாட்டுக்குத் தலைமை தாங்கினார் (விக்கிப்பீடியா).
  3. குறியீடு: சிவப்புக் கொடி, மே நாள் ஆகியவை முதன்முதலில் இந்தியாவில் பொதுவெளிக்கு வந்தன (அடுத்த பிரிவு).

சட்ட எதிர்வினை: 1924 கான்பூர் வழக்குக்குப் பிறகு, தொழிற்சங்கங்களை ஒழுங்குபடுத்தும் நோக்கில் தொழிற்சங்கச் சட்டம் 1926 இயற்றப்பட்டது. அது பதிவுசெய்யப்பட்ட சங்கங்களுக்குச் சட்ட அங்கீகாரத்தையும், அதன் அதிகாரிகளுக்குக் குற்றவியல், உரிமையியல் பொறுப்பிலிருந்து விலக்கையும் அளித்தது. முதல் ஆண்டில் 28 சங்கங்கள் பதிவுசெய்து அறிக்கை அளித்தன; உறுப்பினர்கள் 1,00,619. விடுதலை (1947) நேரத்தில் இது 2,766 பதிவுபெற்ற சங்கங்கள், 16.6 இலட்சத்துக்கு மேற்பட்ட உறுப்பினர்கள் என வளர்ந்தது. பிந்தைய கட்டத்தில், சட்டம் வழங்கிய அங்கீகாரம் தொழிற்சங்கங்களை "பதிவு" மூலம் கண்காணிக்கவும் கட்டுப்படுத்தவும் உதவியது என்பது மார்க்சிய ஆய்வாளர்களின் விமர்சனம்.

ஆதாரங்கள்: AITUC – Wikipedia; Trade unions in India – Wikipedia; Madras Labour Union (primary document) – Indian Labour Archives; Labour in Madras – Madras Musings; Singaravelu – Wikipedia; Labour Nationalism in Colonial India – GKToday; Labour conspiracy and trade union movements – PWOnlyIAS

4. தமிழ்நாட்டின் முன்னோடிப் போராட்டங்கள்: 1921 வேலைநிறுத்தமும் 1923 மே நாளும்

4.1 பக்கிங்ஹாம்-கர்னாடிக் ஆலை வேலைநிறுத்தம் (1921)

  • காரணம்: சங்கத்தின் மீது ஆலை நிர்வாகம் கொண்டிருந்த எதிர்ப்பு; தொழிலாளர் பணிநீக்கங்கள்; சங்க அங்கீகாரம் மறுப்பு.
  • காலம்: மே/ஜூன் 1921 முதல் சுமார் ஆறு மாதங்கள். (ஒரு ஆவணம் மே 1921 என்றும், விக்கிப்பீடியா 21 ஜூன் 1921 என்றும் குறிப்பிடுகிறது; இந்த வேறுபாடு பிரிவு 9-இல் விவாதிக்கப்படுகிறது.)
  • வடிவம்: வேலைநிறுத்த காலத்தில் ஆலை நிர்வாகம் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்களை மாற்றாளாக அமர்த்தி, தொழிலாளர் ஒற்றுமையைச் சாதி மோதலாகத் திசைதிருப்ப முயன்றது. இது வர்க்க ஒற்றுமையை உடைக்கச் சாதியைப் பயன்படுத்தும் ஆளும் வர்க்க உத்திக்கான முன்னுதாரணம்.
  • ஒடுக்குமுறை: போலீஸ் தாக்குதலில் உயிரிழப்புகள்; ஆகஸ்ட்-அக்டோபர் 1921-இல் மேலும் மோதல்கள்; இறுதியில் வேலைநிறுத்தம் தோல்வியடைந்தது.
  • படிப்பினை: சங்கத்தின் வலிமை, போராட்டத்துக்குள் சாதி வேறுபாடுகளைக் கையாளும் ஆற்றல், அரசு இயந்திரத்தின் ஒடுக்குமுறை ஆகியவை தமிழ்நாட்டுத் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் தொடக்கப் பாடங்கள்.

4.2 முதல் மே நாள் (1923)

சிங்காரவேலர் மே 1, 1923-இல் மதராஸில் "இந்துஸ்தான் தொழிலாளர்-விவசாயிக் கட்சி" (Labour Kisan Party of Hindustan) தொடங்கினார். இந்தியாவில் முதல் மே நாள் கொண்டாட்டமும் சிவப்புக் கொடி ஏற்றலும் இங்கு நடந்ததாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது; உயர்நீதிமன்றக் கடற்கரை, திருவல்லிக்கேணி ஆகிய இரு இடங்களில் கூட்டங்கள் நடந்தன. இது இந்தியத் தொழிலாளர் இயக்கம் சர்வதேசத் தொழிலாளர் ஒற்றுமைக் குறியீடுகளை ஏற்றுக்கொண்ட தொடக்கமாகும்.

4.3 பிற தமிழ்நாட்டு வளர்ச்சிகள்

  • சிங்காரவேலரும் திரு.வி.க.வும் மின்சாரம், டிராம், பெட்ரோலியம், இரயில்வே தொழிலாளர்களையும் சங்கங்களாக ஒழுங்கமைத்தனர் (விக்கிப்பீடியா).
  • கோயம்புத்தூர் மாவட்ட ஜவுளித் தொழிலாளர் சங்கம்: டிசம்பர் 12, 1937-இல் உதயர்பாளையத்தில் என்.ஜி. ராமசாமி தலைமையில் உருவானது. 1941-இல் போர்க்கால விலை உயர்வுக்கு எதிராக 25% கூலி உயர்வு கோரி வேலைநிறுத்தம் நடந்தது; பத்து நாள் பிறகு அரசு தலையீட்டில் 12.5% அகவிலைப்படி கிடைத்தது. 1948-இல் புதிய பணிச்சுமை விதிகளால் 31 ஆலைகளில் சுமார் 11,200 தொழிலாளர்கள் வேலையிழந்தனர்; மூன்று மாத வேலைநிறுத்தம் தோல்வியுற்றது. பின்னாளில் தொழில் தகராறுச் சட்டத்தில் ஆட்குறைப்பு இழப்பீட்டு விதி, 1951 முதல் இருதரப்பு ஒப்பந்தம், 1956 முத்தரப்பு ஊதிய ஒப்பந்தம் ஆகியவை இச்சங்கத்தின் சாதனைகளாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

ஆதாரங்கள்: Singaravelu – Wikipedia; A Brief Sketch of the Coimbatore District Textile Workers' Union – Indian Labour Archives; Madras Labour Union – Indian Labour Archives

5. 1920-களின் இறுதி: போர்க்குணம், கம்யூனிஸ்டுகளின் எழுச்சி, அரசின் ஒடுக்குமுறை

5.1 பம்பாய் பொது வேலைநிறுத்தங்கள்

  • 1918–1919: 75 ஆலைகளில் ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட ஜவுளித் தொழிலாளர்கள், போர்க்கால விலை உயர்வை ஈடுசெய்ய 25% போனஸ் கோரினர்.
  • டிசம்பர் 1920: சுமார் 1,50,000 தொழிலாளர் பங்கேற்ற பொது வேலைநிறுத்தம்; தினசரி வேலை நேரம் 12 மணியிலிருந்து 10 மணியாகக் குறைக்கப்பட்டது; போனஸ் உயர்ந்தது.
  • ஏப்ரல்–அக்டோபர் 1928: ஆறு மாதம் நீடித்த வேலைநிறுத்தம். காரணம், ஆலை முதலாளிகளின் "பகுத்தறிவுத் திட்டம்" (Rationalisation Scheme): அதிக வேலைச் சுமை, குறைந்த கூலி, ஆட்குறைப்பு. ஒரு ஆதாரப்படி 1,50,000-க்கும் மேற்பட்டோர் பங்கேற்றனர்; பம்பாய் ஜவுளித் தொழில் ஸ்தம்பித்தது.

5.2 கிர்னி காம்கார் யூனியன் (GKU), 1928

  • உருவாக்கம்: மே 1928-இல், 1923-இல் உருவான கிர்னி காம்கார் மகாமண்டலிலிருந்து கம்யூனிஸ்டுகள் பிரிந்து உருவாக்கினர்; டாங்கே பொதுச் செயலாளர்.
  • வளர்ச்சி: விக்கிப்பீடியா குறிப்பின்படி அக்டோபர் 30, 1928 அன்று உறுப்பினர் எண்ணிக்கை 324 என்றும் அவ்வாண்டு இறுதிக்குள் 54,000 என்றும் வருகிறது (காலக் குறிப்பில் தெளிவின்மை உண்டு; சங்கம் பிறந்த மே முதல் இறுதிவரை என்று புரிந்துகொள்ளலாம்; பிரிவு 9). செங்கொடி அதன் சின்னம்.
  • தலைவர்கள்: எஸ்.ஏ. டாங்கே, எஸ்.எஸ். மிராஜ்கர், பி.எஃப். பிராட்லி, கே.என். ஜோக்லேகர்.
  • அமைப்பு முறை: தொழிலாளர் குழுக்கள், மில் மட்டக் கமிட்டிகள், வெளியீடு (மராத்தி இதழ் "கிராந்தி").
  • முக்கியத்துவம்: AITUC-இல் கம்யூனிஸ்டுகள் ஆதிக்கம் பெறுவதற்கு இது பெரிய அடித்தளமாயிற்று; டிசம்பர் 1929-இல் கம்யூனிஸ்ட் அல்லாத தலைவர்கள் வெளியேறிய பின் கம்யூனிஸ்டுகள் AITUC-ஐக் கட்டுப்படுத்தினர்.

5.3 அரசின் எதிர்வினை

  • தொழிற்தகராறுச் சட்டம் 1929: பொதுப் பயன்பாட்டுச் சேவைகளில் 14 நாள் முன்னறிவிப்பின்றி வேலைநிறுத்தம் சட்டவிரோதம்; அரசை நிர்ப்பந்திக்கும் அனுதாப (பொது) வேலைநிறுத்தங்களுக்குத் தடை.
  • பொதுப் பாதுகாப்பு மசோதா: சட்டசபை நிராகரித்த பிறகு, வைசிராய் இர்வின் 1929-இல் இதை ஆணையாக (ordinance) வெளியிட்டார்.
  • மீரட் சதி வழக்கு: 20 மார்ச் 1929-இல் பம்பாய், கல்கத்தா, டாக்கா, அலகாபாத், பஞ்சாப் ஆகிய இடங்களில் 31 தொழிற்சங்க/கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் கைது (ஜூனில் லெஸ்டர் ஹட்சின்சன் 32-ஆவது நபராக); இந்தியத் தண்டனைச் சட்டம் பிரிவு 121A-இன் கீழ், "அரசர்-பேரரசரின் இறையாண்மையைப் பறிக்கச் சதி" என்ற குற்றச்சாட்டு. நான்கரை ஆண்டுகளுக்கும் மேல் நீடித்த விசாரணையைக் குற்றம்சாட்டப்பட்டோர் தங்கள் அரசியல் கருத்துகளைப் பரப்பும் மேடையாகப் பயன்படுத்தினர். ஜனவரி 1933: தீர்ப்பு (முசஃபர் அகமது ஆயுள் நாடு கடத்தல்; டாங்கே, ஸ்பிராட், கேட்டே, ஜோக்லேகர், நிம்ப்கர் 12 ஆண்டுகள்). ஜூலை/ஆகஸ்ட் 1933: அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் தண்டனைகளைக் குறைத்தது (அகமது, டாங்கே, உஸ்மானி மூன்று ஆண்டுகள்; ஒன்பது பேர் விடுதலை). 1934: கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்பட்டது.
  • விளைவு: வழக்கு இயக்கத்தை ஒடுக்குவதற்குப் பதிலாக, இந்தியா, பிரிட்டன் இரண்டிலும் சர்வதேசப் பரப்புரைக்கு உதவி, கம்யூனிசக் கருத்துகளின் செல்வாக்கை அதிகரித்தது என்பது பரவலான மதிப்பீடு.

5.4 விட்லி ஆணையமும் முதல் பிளவும்

  • விட்லி தொழிலாளர் ஆணையம் (1929–1931): தொழிற்சாலை, தோட்டத் தொழிலாளர் நிலைமைகளை ஆராய்ந்து சுகாதாரம், பாதுகாப்பு, கூலி மேம்பாடு குறித்துப் பரிந்துரைத்தது. அதில் பங்கேற்பதா, புறக்கணிப்பதா என்ற கேள்வி AITUC-இல் பிளவை ஆழமாக்கியது (இந்த ஆணையத்தை எதிர்த்தவர்கள் கம்யூனிஸ்டுகள்; பங்கேற்றவர்கள் ஜோஷி போன்ற சீர்திருத்தவாதிகள் என்பது பொது வரலாற்றுக் கருத்து – சரிபார்க்க).
  • 1929 நாக்பூர் (பிளவு 1): கம்யூனிஸ்ட் இணைப்புக் கேள்வியால் AITUC பிளவுற்றது. சீர்திருத்தவாதத் தரப்பு வெளியேறி இந்தியத் தொழிற்சங்கக் கூட்டமைப்பை (Indian Trade Union Federation) உருவாக்கியது என்பது பொது வரலாற்றுப் பதிவு (சரிபார்க்க).
  • 1931 கல்கத்தா (பிளவு 2): கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் "சிவப்புத் தொழிற்சங்க காங்கிரஸ்" (Red Trade Union Congress) அமைத்தனர். 1935-இல் மீண்டும் இணைவு ஏற்பட்டது என்பது பொது வரலாற்றுப் பதிவு (சரிபார்க்க).

ஆதாரங்கள்: Bombay Mill Workers and Labour Politics – GKToday; Girni Kamgar Union – Wikipedia; Meerut Conspiracy Case and Labour Politics – GKToday; Meerut Conspiracy Case – Wikipedia; Trade Unionism and Labour Politics – GKToday; மூல ஆவணங்கள்: Inprecor 1929 (Comintern இதழ்) – Marxists.org

6. 1930–1936: சட்டமறுப்பு இயக்கமும் தொழிலாளர் பங்கேற்பும்

  • சோலாப்பூர் எழுச்சி (மே 1930): 50,000-க்கும் மேற்பட்ட ஜவுளித் தொழிலாளர் பொது வேலைநிறுத்தம் செய்தனர்; காவல் நிலையங்கள், இரயில் நிலையம், நகராட்சிக் கட்டடங்கள், மதுக்கடைகளைத் தாக்கினர்; ஒரு வாரம் நகரைத் தம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தனர். ஜனவரி 1931-இல் மல்லப்பா தனஷெட்டி, குர்பான் ஹுசைன், ஜகந்நாத் ஷிண்டே, ஷ்ரீகிஷன் சார்தா ஆகிய நால்வர் தூக்கிலிடப்பட்டனர்.
  • GIP இரயில்வே (1930 தொடக்கம்): 20,000-க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தம் செய்து இராணுவ-போலீஸ் போக்குவரத்தைப் பாதித்தனர்.
  • ஜாம்ஷெட்பூர் (1929–1930): சுபாஷ் சந்திர போஸ் தலைமையில் கோல்முரி டின்பிளேட் தொழிலாளர் சங்கப் போராட்டம்.
  • பம்பாய்: வெளிநாட்டுத் துணி மறியல், வடாலா உப்பு எடுப்பு.

மதிப்பீடு: தொழிலாளர்கள் சட்டமறுப்பு இயக்கத்தில் தம் வேலை நிலைமை சார்ந்த மற்றும் காலனிய எதிர்ப்பு கோரிக்கைகளை இணைத்துப் பங்கேற்றனர். ஆனால் காங்கிரஸ் தலைமை (குறிப்பாகக் காந்தி) தொழிலாளர் தன்னியல்பு எழுச்சியை (சோலாப்பூர் போன்றவை) வர்க்கப் போராட்டமாக வளர அனுமதிக்கத் தயங்கியது என்ற மார்க்சிய விமர்சனம் உண்டு (பொது வரலாற்றுக் கருத்து – சரிபார்க்க).

ஆதாரம்: Workers in the Civil Disobedience Movement – GKToday

7. 1937–1945: காங்கிரஸ் அமைச்சரவைகள், இரண்டாம் உலகப்போர்

7.1 காங்கிரஸ் அமைச்சரவைகளின் காலம் (1937–1939)

  • ஜூலை 1937: 1935 இந்திய அரசுச் சட்டத்தின் கீழ் காங்கிரஸ் மாகாண அரசுகள் அமைந்தன.
  • கான்பூர் (1937): ஜவுளித் தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தம் (ஒரு ஆதாரப்படி 55 நாட்கள்; பிறிதொரு ஆதாரம் மே 1938-இல் சுமார் 40,000 தொழிலாளர் பொது வேலைநிறுத்தம் என்கிறது). நவம்பர் 1937: ராஜேந்திர பிரசாத் தலைமையில் கான்பூர் தொழிலாளர் விசாரணைக் குழு; 8–21% கூலி உயர்வு பரிந்துரை, கான்பூர் மஸ்தூர் சபா அங்கீகாரம்.
  • பம்பாய் தொழில் தகராறுச் சட்டம் 1938: சங்கங்களை வகைப்படுத்தி, வேலைநிறுத்தத்துக்கு முன் கட்டாய நடுவர் தீர்ப்பை விதித்தது. இடதுசாரிகள் இதை, வேலைநிறுத்த உரிமையைப் பறிக்கும் சட்டம் என எதிர்த்தனர்; நவம்பர் 7, 1938 அன்று பி.ஆர். அம்பேத்கரின் சுயேச்சைத் தொழிலாளர் கட்சியும் கம்யூனிஸ்டுகளும் இணைந்து பம்பாயில் வேலைநிறுத்தம்/பேரணி நடத்தினர்.
  • பிற: தாய்மைப்பேறு நலச் சட்டங்கள், கடைப் பணியாளர் சட்டம் (1939), தொழிற்சாலை ஆய்வு, குறைந்தபட்ச ஊதிய வாரியங்கள். அசாம் அமைச்சரவை டிகோய் எண்ணெய் ஆலை வேலைநிறுத்தத்தை ஆதரித்தது (1939). அக்டோபர்–நவம்பர் 1939-இல் அமைச்சரவைகள் போரில் இந்தியா இணைக்கப்பட்டதை எதிர்த்துப் பதவி விலகின.
  • மார்க்சிய மதிப்பீடு: காங்கிரஸ் அமைச்சரவை, ஒருபுறம் நலச் சட்டங்கள் வழங்கியது; மறுபுறம் வேலைநிறுத்தத்தை ஒழுங்குபடுத்தி, "தொழில் அமைதி"யைப் பாதுகாக்கும் முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்கப் பாத்திரத்தைச் செய்தது. இது தேசிய இயக்கத்துக்குள் முதலாளித்துவத் தலைமைக்கும் தொழிலாளர் நலனுக்கும் உள்ள முரண்பாட்டின் வெளிப்பாடு.

7.2 இரண்டாம் உலகப்போர்

  • 1939–1942: போர் எதிர்ப்பு வேலைநிறுத்தங்கள் (எ.கா. 1939 அக்டோபர் 2 பம்பாய் வேலைநிறுத்தம் - பொது வரலாற்று அறிவு, சரிபார்க்க); 1942 Quit India இயக்கத்தில் மில்கள், இரயில்வே தொழிலாளர் பங்கேற்பு (GKToday).
  • 1941-இல் கோயம்புத்தூர் 10 நாள் வேலைநிறுத்தம்: 25% கோரிக்கை; 12.5% அகவிலைப்படி.
  • கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் "மக்கள் போர்" நிலைப்பாடு: சோவியத் ஒன்றியம் மீது ஜெர்மன் தாக்குதலுக்குப் (ஜூன் 1941) பிறகு CPI போரை "மக்கள் போர்" என வரையறுத்து, பிரிட்டிஷ் அரசுடன் ஒத்துழைக்கும் கொள்கையை எடுத்தது; கட்சி மீதான தடையும் நீக்கப்பட்டது (1942). இந்தக் கொள்கை Quit India இயக்கத்திலிருந்து அதைத் தனிமைப்படுத்தியதாக இடதுசாரி வட்டாரங்களிலேயே கடுமையான விமர்சனம் உள்ளது. (இது இக்கட்டுரைக்காக மூல ஆவணங்களில் தனியாகச் சரிபார்க்கப்படவில்லை; பொது வரலாற்று அறிவு – சரிபார்க்க.)
  • 1940 பிளவு: எம்.என். ராய் தலைமையிலான குழு AITUC-இலிருந்து வெளியேறி இந்தியத் தொழிலாளர் கூட்டமைப்பை (Indian Federation of Labour) அமைத்தது என்பது பொது வரலாற்றுப் பதிவு (சரிபார்க்க). இக்கூட்டமைப்பு பின்னர் HMS-இல் இணைந்தது (கீழே).

ஆதாரங்கள்: Labour Measures of Congress Ministries – GKToday; Trade Unionism and Indian National Movement – GKToday; Coimbatore Textile Workers' Union – Indian Labour Archives; Labour conspiracy and trade union movements – PWOnlyIAS

8. 1945–1949: எழுச்சி, கடற்படை எழுச்சி, சங்கங்களின் அரசியல் பிளவு

8.1 1945–1946 போராட்ட அலை

  • 1945: கல்கத்தா, பம்பாய் துறைமுகத் தொழிலாளர்கள் போருக்கான சரக்குகளை ஏற்ற மறுத்தனர். அதே ஆண்டு, WFTU (உலகத் தொழிற்சங்கக் கூட்டமைப்பு) தொடக்கத்தில் AITUC பங்கேற்றது (670 மில்லியன் தொழிலாளரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய லண்டன் மாநாடு).
  • 1946 பிப்ரவரி 18–25: இந்தியக் கடற்படை (RIN) எழுச்சி: HMIS தல்வார் கப்பலில் தொடங்கி 56 கப்பல்கள், கரைநிலையங்கள், சுமார் 10,000 மாலுமிகள் பங்கேற்றனர்; பிப்ரவரி 20-க்குள் 45 போர்க்கப்பல்களைக் கைப்பற்றினர். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆதரவளித்து, பிப்ரவரி 22-இல் பொது வேலைநிறுத்தத்துக்கு அழைத்தது; கல்கத்தாவில் மட்டும் ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டோர் பேரணி நடத்தினர். பம்பாயில் ஆலை, துறைமுகத் தொழிலாளர், மாணவர்கள், 1,200 வான்படை வீரர்கள் ஆதரவுடன் பொது வேலைநிறுத்தம் நடந்தது. உயிரிழப்புகள் 236 வரை குறிப்பிடப்படுகின்றன (இதில் வகுப்புக் கலவரம் காரணமான உயிரிழப்புகளும் அடங்கும்).
  • தேசியத் தலைமையின் நிலை: காங்கிரஸ் (வல்லபாய் படேல்), முஸ்லிம் லீக் (ஜின்னா) இரண்டும் எழுச்சியை எதிர்த்தன; அதிகார மாற்றத்தைப் பாதிக்கும் என அஞ்சின; மாலுமிகளைச் சரணடையச் செய்தனர். காந்தி, "தயார் செய்யப்பட்ட புரட்சிகரக் கட்சியின் வழிகாட்டுதல் இல்லாமல்" நடந்த எழுச்சியை விமர்சித்தார்.
  • மார்க்சிய மதிப்பீடு: இது பாட்டாளி வர்க்க-இராணுவ ஒற்றுமையின் வலிமையான வெளிப்பாடு; ஆனால் பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியின் தலைமையில் இதைத் தொடர்ந்து வழிநடத்தும் அமைப்பு வலிமை இல்லாததால், அரசியல் தலைமை தேசிய முதலாளிய அரசியல் கட்சிகளிடம் சென்றது.
  • 1946–47: அஞ்சல், இரயில்வே, பிற தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தங்கள்.

8.2 தொழிற்சங்கங்கள் அரசியல் கட்சிகளின் வழியாகப் பிரிதல்

ஆண்டு அமைப்பு உருவாக்கம் / பின்னணி குறிப்புகள்
1920 AITUC அக்டோபர் 31, பம்பாய் கம்யூனிஸ்ட் செல்வாக்கு 1929-க்குப் பிறகு; 1945-இல் CPI-உடன் தொடர்பு
1947 INTUC மே 3, 1947 காங்கிரஸ் தலைவர் ஜே.பி. கிருபளானி தொடங்கிவைத்தார்; அஷோக் மேத்தா, ஆர்.எஸ். ருய்க்கர், மணிபென் படேல் ஆகியோர் அமைப்பாளர்கள்; காங்கிரஸுடன் நெருக்கமான தொடர்பு
1948 HMS டிசம்பர் 29, ஹவுரா சோசலிஸ்டுகள், ஃபார்வர்டு பிளாக்கினர், சுயேச்சைச் சங்கத் தலைவர்கள்; "கம்யூனிஸ்ட் ஆதிக்கம் கொண்ட AITUC"-ஐ விட்டு வெளியேறிய சோசலிஸ்டுகள்; 1949-இல் ICFTU உறுப்பினர்
1949 UTUC (மூலத்தில் தனியாகச் சரிபார்க்கப்படவில்லை) இடதுசாரி மாற்றுக் கூட்டமைப்பு என்று பொது வரலாறு கூறுகிறது (சரிபார்க்க)

இந்தப் பிளவுகள் இந்திய தொழிற்சங்க இயக்கத்தை "வர்க்க அடிப்படையிலான ஒற்றுமை"யிலிருந்து "கட்சி அடிப்படையிலான பன்மை"க்கு நகர்த்தின. இந்த நிலை இன்றும் தொடர்கிறது.

ஆதாரங்கள்: Royal Indian Navy mutiny – Wikipedia; INTUC – Wikipedia; Hind Mazdoor Sabha – Wikipedia; AITUC – Wikipedia

9. ஆதார முரண்பாடுகளும் எச்சரிக்கைகளும்

ஆய்வின்போது கண்ட முரண்பாடுகளை வெளிப்படையாகத் தருகிறேன்:

  1. "முதல் தொழிற்சங்கம்": மதராஸ் தொழிலாளர் சங்கம் (1918) "முதல் பதிவு/நவீனத் தொழிற்சங்கம்"; பம்பாய் மில்-ஹேண்ட்ஸ் சங்கம் (1890) "முதல் தொழிலாளர் சங்கம்" என்றும், அதன் தன்மை (நலச் சங்கமா, தொழிற்சங்கமா) குறித்துக் கருத்து வேறுபாடு உண்டு.
  2. மதராஸ் சங்கத் தலைமை: சங்கத்தின் சொந்த ஆவணம் வாடியாவைத் தலைவராகக் குறிக்கிறது; விக்கிப்பீடியாவின் சிங்காரவேலர் கட்டுரை சிங்காரவேலரை முன்னிலைப்படுத்துகிறது. சிங்காரவேலர் தொழிலாளர் இயக்கத்தில் பெரும் பங்காற்றினார் என்பதில் எந்த மறுப்பும் இல்லை; ஆனால் தலைவர் பதவி யாருக்கு என்பதை முதன்மை ஆவணங்களில் சரிபார்க்க வேண்டும்.
  3. 1921 வேலைநிறுத்தத் தேதி: "மே 1921" (சங்க ஆவணம்) vs "ஜூன் 21, 1921" (விக்கிப்பீடியா).
  4. GKU உறுப்பினர் எண்ணிக்கை: விக்கிப்பீடியா "30 அக்டோபர் 1928 – 324 உறுப்பினர்; ஆண்டு இறுதிக்குள் 54,000" என்கிறது; முதன்மை ஆவணங்களில் சரிபார்க்க வேண்டிய ஒன்று.
  5. INTUC ஆண்டு: ஒரு கல்வித் தளக் குறிப்பு 1944 என்று குறிப்பிடுகிறது; INTUC-இன் சொந்த அதிகாரபூர்வ விவரம் மே 3, 1947 என்கிறது. கட்டுரையில் 1947 பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
  6. மீரட் வழக்கு எண்ணிக்கை: 27 முதல் 33 வரை வேறுபடுகிறது; 31 பேர் மார்ச் 1929-இல் கைது, ஹட்சின்சன் ஜூனில் சேர்க்கை என்பது பெரும்பாலான பதிவுகளின் பொது ஒப்புமை.
  7. கான்பூர் 1937–38 வேலைநிறுத்த விவரங்கள்: வெவ்வேறு ஆதாரங்கள் வெவ்வேறு கால அளவு/எண்ணிக்கையைத் தருகின்றன.
  8. வேலைநிறுத்தப் புள்ளிவிவரங்கள்: ஆண்டுவாரி வேலைநிறுத்த எண்ணிக்கை, பங்கேற்றோர், இழந்த மனித-நாட்கள் (கார்னிக், Indian Trade Unions: A Survey போன்ற நூல்களில் உள்ளவை) இணையத்தில் சரிபார்க்க இயலாததால் இக்கட்டுரையில் நான் சேர்க்கவில்லை. இது ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரைக்கு முக்கியமான அட்டவணை; ஆகவே அச்சு நூல்களில் இருந்து இணைப்பது நல்லது.
  9. இரண்டாம்நிலை ஆதாரங்கள்: GKToday, PWOnlyIAS போன்றவை தேர்வுக்கான சுருக்கக் குறிப்புகள்; கல்வி ஆய்வுக்கு முதன்மை ஆவணம் அல்லது கல்விப் பதிப்பகத்தின் நூல்களே மேற்கோளாகக் கொள்ளத்தக்கவை.

10. பகுப்பாய்வு: நிலைப்பாடுகளும் படிப்பினைகளும்

10.1 மூன்று போக்குகள்

  1. சீர்திருத்த/நல்லிணக்கப் போக்கு: ஜோஷி போன்றோர், விட்லி ஆணையத்துடன் ஒத்துழைப்பு, நடுவர் தீர்ப்பு, சட்டப்பூர்வ வழிமுறை; அகமதாபாத் TLA-வின் காந்திய நம்பிக்கைப் பொறுப்புக் கொள்கை (பின்னர் INTUC).
  2. தேசியவாத-அரசியல் போக்கு: லஜபதி ராய், நேரு, போஸ் போன்றோர் வழி; தொழிலாளர் இயக்கத்தை விடுதலை இயக்கத்துடன் இணைக்கும் அணுகுமுறை; பம்பாய் 1908, ஜாரியா 1921, சட்டமறுப்புப் பங்கேற்பு.
  3. வர்க்கப் போராட்ட/கம்யூனிஸ்ட் போக்கு: டாங்கே, முசஃபர் அகமது, சிங்காரவேலர், GKU; தொழிலாளர் குழுக்கள், நீண்ட வேலைநிறுத்தம், அரசு அதிகாரத்துக்கான அரசியல் கோரிக்கை, சர்வதேசத் தொடர்பு (Comintern, WFTU).

10.2 போராட்ட நடைமுறைகளின் வடிவங்கள்

  • கோரிக்கைச் சாசனம் (1918), பூட்டு/வேலைநிறுத்த எதிர்ப்பு (1918, 1921, 1928).
  • அரசியல் வேலைநிறுத்தம் (1908, 1938, 1946), அனுதாப வேலைநிறுத்தம் (1946; இது 1929 சட்டத்தால் தடையுறும் வடிவம்).
  • தன்னெழுச்சிப் போராட்டம் (சோலாப்பூர் 1930) vs. திட்டமிடப்பட்ட பொது வேலைநிறுத்தம் (1928).
  • சட்டபூர்வ வழிகள்: பதிவு (1926), அங்கீகாரம் (கான்பூர் மஸ்தூர் சபா), இருதரப்பு/முத்தரப்பு ஒப்பந்தம் (கோயம்புத்தூர் 1951, 1956).
  • வெளியீடுகள், பரப்புரை: கிராந்தி, வாடியாவின் உரைத் தொகுப்பு (1921).

10.3 அரசு, சட்டம், ஒடுக்குமுறை

1926 சட்டம் (அங்கீகாரம் + கண்காணிப்பு), 1929 தொழிற்தகராறுச் சட்டம் (வேலைநிறுத்தக் கட்டுப்பாடு), பொதுப் பாதுகாப்பு ஆணை (1929), மீரட் வழக்கு (1929–33), 1938 பம்பாய் தொழில்தகராறுச் சட்டம் (கட்டாய நடுவர்). இதன் போக்கு தொடர்ச்சியாக ஒன்றாகவே இருந்தது: தொழிற்சங்கத்தை சட்டத்துக்குள் அடக்கி, போர்க்குணமிக்க வடிவங்களைக் குற்றமாக்குதல். முதலாளித்துவ அரசு, தேசியக் காங்கிரஸ் அரசாயினும் இக்கொள்கையைத் தொடர்ந்தது என்பது 1938 அனுபவம்.

10.4 பலமும் பலவீனமும் (மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில்)

பலம்: விரைவாகப் பெருகிய வெகுஜன அடித்தளம் (GKU சில மாதங்களில் 54,000); அரசியல், பொருளாதாரப் போராட்டங்களின் இணைப்பு; சர்வதேசத் தொடர்பு; ஆளும் வர்க்கம் காட்டிய அச்சமே (சட்டங்கள், வழக்குகள்) இயக்கத்தின் வலிமைக்குச் சான்று.

பலவீனம்:

  • சாதி, மதம், மொழி, வட்டாரம் சார்ந்த பிளவுகளைக் கடந்து வர்க்க ஒற்றுமையை நிலைநிறுத்தல் (1921 மதராஸ் அனுபவம்).
  • போராட்டங்கள் தனித்தனி ஆலை/தொழில் எல்லைகளுக்குள் நின்றது; தேசிய அளவிலான ஒருங்கிணைந்த தலைமை குறைந்தது.
  • அடிக்கடி பிளவுகள் (1929, 1931, 1940, 1947–49).
  • கட்சித் தலைமையின் கொள்கைத் தவறுகள் (எ.கா. 1942 நிலைப்பாடு குறித்த விமர்சனம்) இயக்கத்தை வெகுஜனத் தேசிய எழுச்சியிலிருந்து துண்டித்தன. (இது ஒரு விவாதத்துக்குரிய மதிப்பீடு.)
  • அமைப்புசார்ந்த (formal sector) தொழிலாளர்கள் மீது கவனம்; பரந்த முறைசாராத் தொழிலாளர்கள், விவசாயத் தொழிலாளர்களுடன் இணைப்புக் குறைவு.

10.5 தமிழ்நாட்டுக்கான சிறப்புக் கூறுகள்

  • தொழிற்சங்கத்தின் தொடக்கம் (1918) தேசிய அளவில் முன்னோடி; ஆனால் அதன் தொடக்கத் தலைமையின் ஒத்துழைப்புக் கொள்கையும், 1921-இல் வெளிப்பட்ட சாதி-வர்க்க முரண்பாடும் பிந்தைய இயக்கத்துக்குப் பாடங்களாயின.
  • சிங்காரவேலர் வழியாகக் கம்யூனிசம், மே நாள், சிவப்புக் கொடி அறிமுகம்; திரு.வி.க. வழியாகத் தமிழ் மொழியில் தொழிலாளர் பரப்புரை.
  • கோயம்புத்தூர் ஜவுளி இயக்கம் (1937 முதல்) வழியாகக் கூலி, அகவிலைப்படி, ஆட்குறைப்பு இழப்பீடு போன்ற சட்டப்பூர்வ சாதனைகள், அத்துடன் 1948 தோல்வி - இரண்டும் இயக்கத்தின் வெற்றி-தோல்வி சுழற்சியின் உதாரணம்.

11. முடிவுரை

1850–1947 இடைப்பட்ட இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்க வரலாறு, காலனிய முதலாளித்துவத்தின் உள்ளிருந்து உருவான ஒரு வர்க்கம், தன் நலனுக்கான போராட்டத்தை விடுதலைப் போராட்டத்துடன் இணைத்துக் கொண்டு, படிப்படியாகத் தன்னை அமைப்பாக்கிக் கொண்டதைக் காட்டுகிறது. 1917 ரஷ்யப் புரட்சி அதற்கு உடனடியான சித்தாந்த, அமைப்பு, குறியீட்டு உத்வேகம் அளித்தது; 1918-இல் மதராஸிலும் அகமதாபாத்திலும் தொடங்கி, 1920-இல் AITUC உருவாக்கத்தில் வளர்ந்து, 1928-இல் GKU போர்க்குணத்தில் உச்சம் தொட்டது. அரசு சட்டத்தாலும் வழக்கு-சிறையாலும் அதை எதிர்கொண்டது. 1937–47-இல் காங்கிரஸ் ஆட்சி, இரண்டாம் உலகப்போர், கடற்படை எழுச்சி ஆகியவை தொழிற்சங்கங்களை அரசியல் கட்சிகளின் வழியே துண்டாடின.

இந்த வரலாற்றிலிருந்து தொழிலாளர் இயக்கத்துக்கான நீடித்த படிப்பினைகள்:

  1. பொருளாதாரப் போராட்டத்தை அரசியல் உணர்வுடன் இணைக்க வேண்டும்.
  2. சாதி, மத, மொழி வேறுபாடுகளை முதலாளி வர்க்கம் பிரித்தாள உதவாதவாறு வர்க்க ஒற்றுமையைக் கட்ட வேண்டும்.
  3. சட்டப்பூர்வப் பணிக்கும் போர்க்குணமிக்கப் போராட்டத்துக்கும் இடையிலான சமநிலை தேவை.
  4. ஒருங்கிணைந்த, அறிவியல்பூர்வமான அரசியல் தலைமை இல்லாதபோது இயக்கத்தின் தன்னெழுச்சிப் போராட்டங்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டுப் பிளவுபடும்.

மேலும் படிக்க வேண்டிய அச்சு நூல்கள் 

  • வி.பி. கார்னிக், Indian Trade Unions: A Survey (வேலைநிறுத்தப் புள்ளிவிவரங்களுக்கு)
  • ராஜ்நாராயண் சந்தவர்க்கர், The Origins of Industrial Capitalism in India: Business Strategies and the Working Classes in Bombay, 1900–1940 (பம்பாய் ஆலைத் தொழிலாளர்)
  • திபேஷ் சக்ரபர்த்தி, Rethinking Working-Class History: Bengal 1890–1940 (சணல் ஆலைத் தொழிலாளர்)
  • சுகோமல் சென், Working Class of India: History of Emergence and Movement, 1830–1990
  • ஜி. அதிகாரி (தொகு.), Documents of the History of the Communist Party of India
  • மீரட் வழக்கில் குற்றம்சாட்டப்பட்டோரின் அறிக்கைகள்
  • எம். சிங்காரவேலர், திரு.வி. கலியாணசுந்தரனார் ஆகியோரின் தமிழ் எழுத்துகள்; இந்திய தொழிலாளர் ஆவணக் காப்பகத்தின் தமிழ்நாட்டு ஆவணத் தொகுப்பு (indianlabourarchives.org)

இணைய ஆதாரங்கள்

.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:


***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

By at கருத்துகள் இல்லை:
Labels: ,
இதற்கு குழுசேர்: இடுகைகள் (Atom)

இலக்கு இதழின் கட்டுரைகள்

வர்க்க அரசியலும் ஜனநாயக சீர்திருத்தமும்-மார்க்சிய லெனினிய அடிப்படையில்

அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்திலிருந்து CJP வரை — ஊழல் எதிர்ப்பு, தேர்தல் அரசியல் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் வர்க்கக் கண்ணோட்டம் என்னவாக இருக்க வேண்டு...

செய்தியை சார்ந்த அலசல்