இன்றைய விவாதம் (26-06-2026) மார்க்சின் முனைவர் ஆய்வு

தோழர்களே வணக்கம் இன்றைய (26-06-2026) வகுப்பு என்பது மார்சியம் தன் கடந்த காலத்தை எப்படி ஆய்வு செய்து புரிந்துக் கொண்டது என்பதோடு நமக்கான படிப்பினகளை தேடுவதும்.

மார்க்சிய ஆய்வில் ஒவ்வொரு தத்துவ மரபையும் அதன் சொந்த வரலாற்றுச் சூழலில் மதிப்பீடு செய்வது முக்கியம். வேதாந்தம், புத்தம், சமணம், சார்வாகம் அல்லது பிற மரபுகளை ஒரே மாதிரியான அரசியல் அல்லது வர்க்கப் பாத்திரத்தில் அடக்கிவிடாமல், அவை தோன்றிய காலத்தின் பொருளாதார மற்றும் சமூக முரண்பாடுகளுடன் தொடர்புபடுத்தி ஆய்வு செய்வதே வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் மைய அணுகுமுறையாகும்.

இன்றைய விவாத ஆவணம் கார்ல் மார்க்ஸ் 1841 இல் எழுதிய ஆய்வறிக்கையின் உள்ளடக்கமே. (மார்க்ஸ் தன்னுடைய ஆய்வுக் கருத்துரையை ஜெனா பல்கலைக் கழகத்தில் சமர்ப்பித்தார். 1841 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 15 ஆம் தேதி அவருக்கு தத்துவஞானத்தில் பேரறிஞர் (டாக்டர்) பட்டம் கொடுக்கப்பட்டது. மார்க்ஸினுடைய டாக்டர் பட்டத்துக்குரிய ஆய்வுக் கருத்துரை அவருடைய சித்தாந்த வளர்ச்சியில் ஒரு முக்கியமான கட்டத்தைக் குறித்தது.) இது முக்கியமாக டெமோக்ரிட்டஸ் (கிமு.400) மற்றும் எபிகியூரஸ்(கிமு300) ஆகிய இரு கிரேக்க தத்துவவாதிகளின் இயற்கையியல் கொள்கைகளுக்கு இடையே உள்ள நுணுக்கமான வேறுபாடுகளை ஆராய்கிறது. அணுக்களின் இயக்கம், காலத்தின் தன்மை மற்றும் விண்வெளி நிகழ்வுகள் போன்ற பல தலைப்புகளில் மார்க்ஸ் தனது கருத்துகளை இதில் பதிவு செய்துள்ளார். மேலும், மதக் கோட்பாடுகள், இறையியல் மீதான விமர்சனங்கள் மற்றும் மனிதனுக்கும் கடவுளுக்கும் இடையிலான உறவு குறித்தும் இந்தத் தொகுப்பு பேசுகிறது. பழைய தத்துவங்களை மார்க்ஸ் எவ்வாறு மறுஆய்வு செய்தார் என்பதை அறிய இந்த மூலப்பொருள் ஒரு முக்கிய வழிகாட்டியாக அமைகிறது. இது மார்க்ஸின் ஆரம்பகால தத்துவ சிந்தனைகளின் வளர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது....

மார்க்ஸ் முனைவர் பட்டத்திற்கான ஆய்வறிக்கையிலிருந்து

1839 ஆரம்பத்திலிருந்து மார்க்ஸ் தத்துவஞான வரலாற்றை பயிலுவதில் மூழ்கினார். பண்டைய உலகத்தின் தத்துவஞான சிந்தனையைப் பற்றி குறிப்பாக எப்பிக்கியூரியனிஸம் (பழைய காலத்து லோகாயத வாதம்), ஸ்டாய்ஸிஸம் (சீனோ என்னும் கிரேக்க தத்துவ ஞானியின் மரபில் ஒருவகை கடுந்துறவு நிலை வாதம்) மற்றும் செப்டிஸிஸம் (பிரோ என்னும் அறிஞரின் ஐயுறவு வாதம்) முதலியவைகளைப் பற்றியும் இன்னும் மிகவும் விரிவான பலவகைப்பட்ட தத்துவ ஞானப் பிரிவுகளையும் பயிலத் தொடங்கினார். இத்தகைய முக்கிய பண்டைய தத்துவஞானப் பிரிவுகளை ஆராயத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கு இரு காரணங்கள் : ஒன்று இளம் ஹெகலியர்கள் இந்த தத்துவஞான வகை முறைகளின் மீது மிகவும் அக்கறைமிக்க விருப்பம் காட்டினார்கள். இவைகளை சுய சிந்தனையான உணர்வுநிலையின் தத்துவஞானத்தின் முன்னோடிகள் என்று கருதினார்கள். மேலும் இரண்டாவதாக பெரும்பாலும் மார்க்ஸே இந்த தத்துவஞானப் பிரிவுகளைப் படித்தறிவதில் பெரும் அளவில் அக்கறை காட்டினார். அவருடைய நாத்திகக் கண்ணோட்டம் வளர வளர, மார்க்ஸ் இயல்பாகவே எப்பிக்கூரஸின் தத்துவ ஞானத்தின் மீது மிகுந்த ஈர்ப்புடன் ஆர்வம் கொண்டார். எப்பிக்கூரஸ் என்பவர் பண்டைய உலகின் தலைசிறந்த சிந்தனையாளர்களில் ஒருவர். அவரைப் பற்றி மார்க்ஸ் அவர் ஒரு தலைசிறந்த ஆகப் பெரிய கிரேக்க அறிவு ஒளியாளர் என்று குறிப்பிட்டார். ஒழுக்கவியல் பிரச்சனைகளைப் பற்றியும் தன்னைச் சூழ்ந்துள்ள உலகைப் பற்றிய மனிதனுடைய மனப் பான்மையைப் பற்றியும் கூறுகிற விவாதிக்கிற தத்துவஞானப் பிரிவுகளைப் பற்றி மார்க்ஸ் மிக ஆழ்ந்த கவனத்துடன் அக்கறைக் காட்டிப் படித்தார். இறுதியாக தத்துவஞான வரலாற்றைப் பற்றிய மார்க்ஸினுடைய ஆராய்ச்சி தத்துவஞானம் புற உலகைப் பற்றி எவ்வாறு ஆய்ந்து கூறுகிறது. அதாவது அது நிலைகொண்டுள்ள எல்லாவற்றையும் அது அறிவுபூர்வமானது என்றும் அவசியமானதென்றும் ஒப்புக் கொள்கிறதா அல்லது எது இருக்க வேண்டுமோ அதை எதிர்த்து இருப்பது என்பதைத் தன்னகத்தே அடக்கி வைத்திருக்கிறதா என்னும் ஒரு அடிப்படையான சூடான கேள்விக்கு விடை காண்பதற்கு உதவி செய்தது. மார்க்ஸ் தன்னுடைய மிக ஆரம்பகால ஆராய்ச்சியில் அருவமான பொருளுக்கு அப்பால் கருத்தூன்றிச் சென்று ஒரு கண்ணோட்டத்தை கீழ்க்கண்ட மிக முக்கியமான கேள்விக்கு விடை காண்பதற்கு உதவி செய்யக்கூடிய ஒரு கண்ணோட்டத்தை உருவாக்குவதற்கான அவசியத்திற்கு சுத்தமான தத்துவ நிலைக்கும் அப்பால் சென்று ஆராய்ச்சி செய்தார்; அந்தப் பிரதான கேள்வி: மனிதன் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்படுவது எவ்வாறு, அவன் சுதந்திரம் ஆக்கப்படுவது எவ்வாறு? என்பதாகும்.

அவருடைய ஆராய்ச்சியின் முதல் பலன் 1839-ல் அவர் எழுதிய ஏழு குறிப்புப் புத்தக வரிசையாகும். அதில் பல தயாரிப்பு விவரங்கள் அடங்கியிருந்தன. அவைகளை இப்போது எப்பிக்கூரியன், ஸ்டாயிக் மற்றும் செப்டிக் தத்துவஞானங்களின் குறிப்புப் புத்தகங்கள் என்று அழைக்கிறோம். இந்த நூலில் மார்க்ஸ், தத்துவஞானம் மதத்துடன் ஒத்துப்போக முடியாதது என்று காட்டியுள்ளார். அவர் ஏற்கனவே தத்துவஞானம் ஒரு செயலூக்கமுள்ள சக்தி என்றும் அது உலகின் மீது தனது செல்வாக்கைச் செலுத்துவதற்கு சக்தி படைத்தது என்றும் நிச்சயப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார். அவர் எழுதியதாவது: "புரோடீயுஸ் சுவர்க்கத்திலிருந்து நெருப்பைத் திருடிக் கொண்டுவந்து வீடுகளைக் கட்டத் தொடங்கி அதன்மூலம் பூமியில் நிலைத்து வாழ்வதற்கு ஏற்பாடு செய்ததைப் போல தத்துவஞானமும் உலகம் முழுவதையும் தழுவுவதற்கு விரிவடைந்து உலகத் தோற்றத்திற்கு எதிராகத் திரும்புகிறது." (MEGA, Abt. 1, Bd. 1, Halbband 1, S. 131.)

ஒரு தத்துவஞானம் மிகவும் செயலூக்கத்துடன் வாழ்க்கையில் ஊடுருவுவதன் வெளிச்சத்தில்தான் மார்க்ஸ் ஹெகலுடைய சீடர்களை "நல்லது கெட்டது அல்லாத சாதாரண திறமையர் முழு முதல் உணர்வின் சர்வ சாதாரண வெளிப்பாடாகும்"(MEGA, Abt. 1, Bd. 1, Halbband 1, S. 132.) என்று கூறியவர்களைக் கடுமையாக விமர்சனம் செய்தார். தத்துவஞான ஞானத்திற்கு ஆக விரிவான பரந்த புலனறியும் சாத்தியப்பாடுகள் உண்டென்றும உலகின் மீது மிகப்பெரிய அளவில் தனது செல்வாக்கைப் பிரயோகிக்கும் சக்தி படைத்தது என்றும் அவர் வலியுறுத்தினார். மனது மிகவும் வலுவானது என்று அவர் வாதிட்டார். அவர் தன்னுடைய ஆகக் கூர்மையான முள்முனையை, மனித உணர்வின் மெய்க்கருத்து பொருள்களின் சாரத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு சக்தியற்றது என்றும் புலனறிய முடியாத உண்மை நிலைகளைக் கொண்ட உலகைக் கண்ணை மூடிக் கொண்டு ஒப்புக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்றும் பிரச்சாரம் செய்பவர்களுக்கு எதிராகத் திருப்பிவிட்டார். இந்தக் கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்தான் கடியன் அஞ்ஞானவாதிகள். இவர்கள் மடமையைப் பிரச்சாரம் செய்வதை தொழிலாகவே கொண்டுள்ள குருக்கள் என்று மிகவும் பொருத்தமாக அவர்களைப் பற்றி மார்க்ஸ் குறிப்பிட்டார். அவர்களுடைய தினசரி தொழிலின் தங்களுடைய ஏலாமையைப் பற்றியும் சக்தியின்மையைப் பற்றியும் சதா ஜபம் செய்து கொண்டிருப்பதும் அடங்கியிருக்கிறது" என்றும் குறிப்பிட்டார்.

இளம் மார்க்ஸின் தீவிரவாதமும் சுதந்திரச் சிந்தனையும் எப்பிக் கூரஸினுடைய (தத்துவ ஞானத்தைப் பற்றிய) அவருடைய அணுகும் முறை மிகவும் அலாதியாக நின்றது. சுதந்திரம் பற்றிய பிரச்சனை மீது எப்பிக்கூரஸின் கருத்தோட்டத்தை மார்க்ஸ் சிறப்பாக வலியுறுத்தினார். மெய்க்கருத்தின் விடுதலைக்கும் சுதந்திரத்திற்கும், மதம், மூட நம்பிக்கை, அடுத்த பிறப்புகளில் பழிபாவம் வந்து விடுமோ என்னும் அச்சம் முதலிய மடத்தளைகளிலிருந்து விடுதலைக்கும் அவர் செய்த அரும் முயற்சியைப் புகழ்ந்தார். இதே மாதிரியான ஒத்த கருத்துக்களைப் புகழ்பெற்ற ரோமானிய தத்துவஞானியும் கவிஞருமான லுக்கிரா ரெட்டீஸின் நூல்களினும் மார்க்ஸ் கண்டு அவைகளை வெளிக் கொணர்ந்தார்.

எப்பிக்கூரஸிற்கும் அவரை நாத்திகவாதி என்று குற்றம் சாட்டி நீதிநெறி புகட்டிக் கொண்டிருந்த வரலாற்றாளர் புளூட்டார்க்கிற்கும் இடையில் நடைபெற்றிருந்த வாக்கு வாதத்தில் மார்க்ஸ் எப்பிக்கூரஸ் பக்கம் நின்றார். அவருடைய எல்லா நாத்திக முடிவுகளையும் ஏற்றுக் கொண்டார். மதவாதிகள் தங்களுடைய சொந்த குணாதிசயங்களை தாங்கள் கடவுள் என்றழைத்த ஒரு மேலான வடிவத்தின் மீது புகுத்தி வெளிக் காட்டினார்கள் என்று கூறிய பழைய நாத்திகவாதிகளுடைய கருத்தை மார்க்ஸ் ஏற்றுக் கொண்டார்.

அவருக்கே உரித்தான முழு நிறைவான திட்ட நுட்பத்தோடு மார்க்ஸ் 1839 ஆம் ஆண்டு முழுவதிலும் 1840 ஆம் ஆண்டின் ஒரு பகுதியிலும் பண்டைய தத்துவ ஞானத்தின் வரலாற்றைப் பற்றி ஆராய்ந்து பணியாற்றினார். 1841 ஆம் ஆண்டு ஆரம்பத்தில் "டெமாக்ரிட்டியன் மற்றும் எப்பிக்கூரியன் ஆகியோருடைய இயற்கையின் தத்துவ ஞானத்திற்கிடையிலுள்ள வேறுபாடுகள் என்னும் தலைப்பில் ஒரு பேராய்வு (டாக்டோரல்)க் கருத்துரை ஒன்று எழுதத் தீர்மானித்தார். இதைப் பற்றிய பல்வேறு குறிப்புகளையும் விளக்கங்களையும் ஏற்கனவே அவர் தன்னுடைய "குறிப்புப் புத்தக நூல்களில்" (Marx, Engels, Werke, Ergänzungsband, Erster Teil, S. 70.) தொகுத்திருந்தார். அவருடைய இந்த பாடப்பொருளை அவர் தொகுத்து உருவாக்கியதே ஹெகலுக்கு எதிராக ஒரு எதிர் வாக்குவாதத்தைப் போன்றதாகும். ஹெகல் ஒரு தெளிவான ஒருதலைப்பட்சமான கருத்தோட்டத்தோடு, டெமாக்ரட்டஸ், எப்பிக்கூரஸ், ஜவ்கரிட்டஸ் ஆகியோருடைய பண்டைய அணுவாதம், பொருள் முதல் வாதம் ஆகியவை பற்றி மேற்கொண்டிருந்தார். தன்னுடைய ஆய்வுக் கருத்துரைக்கு அவர் 1841ஆம் ஆண்டில் எழுதிய முன்னுரையில் மார்க்ஸ் அநேகமாக முழுமையாகவே ஹெகல் இந்தத் தத்துவ ஞான வகை முறைகளைப் பற்றி குறைத்து மதிப்பிட்டிருந்ததைக் கடுமையாகக் கண்டித்தார். அத்துடன் அவைகள் "கிரேக்க தத்துவஞான வரலாற்றிற்கு மிக முக்கிய வழித்துணையை"( Marx, Engels, Werke, Ergänzungsband, Erster Teil, S. 262.) அமைத்துக் கொடுத்திருக்கின்றன என்று சுட்டிக் காட்டினார்.

அவருடைய ஆய்வுக் கருத்துரை டெமாக்ரட்டஸ், எப்பிக்கூரஸ் ஆகியோரது கருத்தோட்டங்கள் மனிதகுலத்தின் மெய்க் கருத்து வளர்ச்சிக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் மிக்கது என்பதை வலியுறுத்திக் காட்டுகிறது. அத்துடன் எப்பிக்கூரஸின் தத்துவஞான வகை முறையில் தர்க்கவியல் அம்சங்கள் இருப்பதையும் வெளிக் கொணர்ந்தார். குறிப்பாக அணுக்கள் தானாகவே சரிந்து வீழ்வது பற்றிய அவருடைய போதனையை எடுத்துக் காட்டினார். அதில் சுய இயக்கம் என்னும் தர்க்கவியல் கோட்பாடு வெளிப்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் கண்டார். அந்தக் கோட்பாடு ஊக்கமுடன் செயல்படக் கூடிய ஒன்று என அவர் வியாக்கியானம் செய்தார். அவர் சொன்னார்: "எனவே நல்லது என்பது தீமையினின்று விலகி ஓடுவதாகையால் சுகம் என்பது துக்கத்திலிருநது விலகிடுவதாகும்" (Marx, Engels, Werke, Ergänzungsband, Erster Teil, S. 283). இயற்கையைப் பற்றி டெமாக் - ரிட்டஸ், எப்பிக்கூரஸ் ஆகிய இருவருடைய கருத்தோட்டத்தையும் ஒப்பிடும்போது மார்க்ஸ் எப்பிக்கூரஸ் பக்கம் நின்றார். காரணம் அவருடைய தத்துவ ஞானம் அவருடைய நெறிமுறை பற்றிய கருத்தோட்டங்களுக்குக் குறிப்பாக சுதந்திரம் பற்றிய அவருடைய தத்துவவக் கோட்பாடு போன்ற நெறிமுறைகளுக்கு ஒரு அடிப்படையை அமைத்துக் கொடுத்தது. ஒழுக்க நெறிப் பிரச்சனைகளின் பால் மார்க்ஸின் அணுகுமுறையில் தத்துவஞானம் வாழ்க்கையில் செயலூக்கத்துடன் தலையிட வேண்டும் என்ற கருத்து உள்ளடங்கி யிருக்கிறது. பகுத்தறிவுக்குப் பொருந்தாத உலகைத் திருத்தி சீரமைப்பதற்கு அவர் சாதகமாக இருந்தார். தத்துவ ஞானத்திற்கும் வாழ்க்கைக்கும் தர்க்க ரீதியான ஒற்றுமை ஏற்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். அவர் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதினார்: "உலகம் தத்துவஞானத் தன்மை பெறும்போது தத்துவஞானம் உலகத் தன்மையைப் அடைகிறது... அதை செயல்பட வைப்பது என்பது அதை இழப்பதாகும்." (1. Marx, Engels, Werke, Ergänzungsband, Erster Teil, S. 328.) அவர் கூறுவதன் பொருள் என்னவென்றால் தத்துவ ஞானத்தை வாழ்க்கை நடைமுறைச் செயல்பாட்டிற்கு மாற்றும்போது அது வாழ்க்கையை ஒரு புதிய மேலான கட்டத்திற்கு உயர்த்துகிறது. அப்பொழுது தத்துவ ஞானமே வெறும் சுத்தமான வரட்டுத் தத்துவமாக இல்லாமல் நடைமுறைச் செயல்பாட்டுடன் உருவிணைந்து விடுகிறது. இங்கு அவருடைய எதிர்காலத்திய தத்துவக் கோட்பாடான தத்துவமும் நடைமுறை ஆகியவற்றின் பரஸ்பர இணைப்பு ஒற்றுமையின் ஆரம்ப முளை வடிவம் இதில் இருப்பதைக் காண்கிறோம்.

மார்க்ஸினுடைய ஆய்வுக் கருத்துரை அவருடைய நாத்திகக் கருத்தோட்டத்தில் ஒரு முன்னேற்றத்தைக் காட்டுகிறது. ஒரு தீவிரமான போர்க்குணம் மிக்க நாத்திக மெய்க் கருத்துடன் மூட நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரான ஒரு வெறுப்புடனும் அது வெடித்து வெளிப்பட்டது. மத எல்லைக் கோடுகளுக்குள் விஞ்ஞான தாகத்தை உறைய வைப்பதற்கும் மதத்தின் நலனுக்காக விஞ்ஞானத்தைக் கீழடங்கச் செய்யவும் அரும்பாடுபட்ட எல்லா விதமான பிற்போக்கு தத்துவ ஞானத்திற்கும் எதிராகக் குறிவைத்து அடித்தது. அதற்கான முகவுரையில் மார்க்ஸ் நாத்திகமே தனது சமயக் கோட்பாடு எனப் பிரகடனம் செய்தார். அவர் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதினார்: "தத்துவ ஞானம்..... எப்பிக்கூரஸினுடைய கூக்குரலுடன் தன்னுடைய பகைவர்களுக்குப் பதிலளிப்பதில் எப்போதுமே களைப்படைவதில்லை; எப்பிக்கூரஸ் எழுப்பிய குரல் 'கோடிக்கணக்கான பொது நிலையான மக்களால் வணங்கப்படும் கடவுள்களை மறுக்கும் மனிதன் புனிதமற்றவரல்ல. ஆனால் அந்த கோடிக்கணக்கான சாமானிய மக்கள் நம்பிக்கை கொண்டுள்ள கடவுள்களை சரி என ஏற்றுக் கொள்பவன் தான் தூய்மையற்றவன்'.... புரோடீயுஸ் வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொண்டது: 'எளிய சாதாரண வார்த்தைகளில் நான் இந்தக் கடவுள் கூட்டத்தை வெறுக்கிறேன்' என்பது. அது தானே சொந்தமாக வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொண்டதாகும். பூமியிலும் சுவர்க்கத்திலும் உள்ள எல்லா கடவுள்களுக்கும் எதிராகக் கூறிய தனது சொந்த ஒப்புதல் மணிமொழியாகும்."( MEGA, Abt. 1, Bd. 1, Halbband 1, S. 10.)

தன்னுடைய ஆய்வுக் கருத்துரையில் மார்க்ஸ் கடவுள் இருப்பதாகக் கூறப்படும் நிரூபணங்கள் எல்லாம் வெறும் கிளிப்பிள்ளை வாதங்களைத் தவிர வேறில்லை என்று வலியுறுத்தினார். அதே சமயத்தில் மதக் கண்ணோட்டம் பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாதது என்ற போதிலும் மதம் ஒரு வலுவான சக்தியாக அமைந்துள்ளது என்பதை உணர்ந்தார். உண்மையான விஞ்ஞானத்தின் கடமைப்பாடு மதத்தைக் கீழடக்கி வெல்வதற்கு உதவி செய்வதற்கு பெருமுயற்சி எடுப்பதாகும். அதனுடைய குருட்டுக் கோட்பாடுகளைத் தூக்கி எறிவதற்கு மட்டுமல்ல அதனுடைய சாராம்சம் அதன் மூலாதாரங்கள் ஆகியவைவகளை விளக்கமாக எடுத்துக் கூறி அவைகளைப் பரவலாக அனைவரும் ஒப்புக்கொள்ளச் செய்வதாகும். கடவுள்களின் மீது நம்பிக்கைத் தோன்றியது என்பது மனிதனின் உணர்வு நிலையின் வளர்ச்சியின் முதல் கட்டத்தின் பிரதிபலிப்பாகும் என்றும் ஆரம்பகால புராதன நிலைச் சிந்தனையாகும் என்றும் அவைகளால் அன்று தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தைப் புரிந்து கொள்வதற்கும் விளக்கி வியாக்கியானம் செய்வதற்கும் சக்தியற்றதாகவும் அவற்றையெல்லாம் இயற்கையைக் கடந்த கடவுள் சக்திக்கும் பகுத்தறிவுக்கெட்டாத சாரப் பொருள்களின் செயல்களுக்கும் உரியதாக்கினார் என்றும் மார்க்ஸ் முடிவுகளுக்கு வந்தார். மார்க்ஸ் கீழ்க்கண்டவாறு சுட்டிக் காட்டினார்: "யாருக்கு காரணமின்றி பகுத்தறிவிற்கு ஆதாரமின்றி இந்த உலகம் தோன்றுகிறதோ காட்சியளிக்கிறதோ, அதனால் யார் தனக்குத்தானே அறிந்து கொள்ளாமல் தானே காரணமின்றி இருக்கிறானோ அவனுக்கு கடவுள் இருக்கிறார்." (MEGA, Abt. 1, Bd. 1, Halbband 1, S. 81.)

அக்காலத்தில் பெர்லின் பல்கலைக்கழகத்தில் ஒருவர் தன்னுடைய ஆய்வுக் கருத்துரையைத் தற்காத்துப் பேணிப் பேசுவது என்றால் மிகவும் சிக்கல் நிறைந்ததாகும், மிகுந்த பணச்செலவு நிறைந்ததாகும். எனவே மார்க்ஸ் தன்னுடைய ஆய்வுக் கருத்துரையை ஜெனா பல்கலைக் கழகத்தில் சமர்ப்பித்தார். 1841 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 15 ஆம் தேதி அவருக்கு தத்துவஞானத்தில் பேரறிஞர் (டாக்டர்) பட்டம் கொடுக்கப்பட்டது.

மார்க்ஸினுடைய டாக்டர் பட்டத்துக்குரிய ஆய்வுக் கருத்துரை அவருடைய சித்தாந்த வளர்ச்சியில் ஒரு முக்கியமான கட்டத்தைக் குறித்தது. அவர் அப்போது மொத்தத்தில் ஒரு எண்ண முதல்வாதியாகவும் ஒரு ஹெகலியராகவும் இருந்த போதிலும் அவர் மிகவும் துணிவுடன் நடறிருந்த நாத்திகவாதியாக இருந்தார். தத்துவஞானம் உண்மை நிலையின்மீது ஒரு செயலூக்க மிக்க நிலை கொள்ள வேண்டும் என வலியுறுத்தினார். அவருக்கு ஹெகல் அப்போதும் மிகப்பெரிய மேற்கோள் காட்டக்கூடிய அளவிலான அரிய நிபுணராகவும் "ஒரு அசுரத்தனமான சிந்தனையாளராகவும்" இருந்தார்.

 ஆனால் இந்த இளைஞர் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் சுய நாட்டம் கொண்டு பணியாற்றி சில பிரச்சனைகளில் ஹெகலுடைய கருத்துக்களுக்கு மாறுபட்ட முடிவுகளை உள்ளடக்கியக் கொண்டுள்ள தனது சொந்த முடிவுகளையும் உருவாக்கினார். மார்க்ஸினுடைய ஆய்வுக் கருத்துரை அவர் தன்னுடைய சொந்தக் கண்ணோட்டத்தை உருவாக்குவதில் மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பிரச்சனைகளை அடையாளம் காண்பதற்கு உதவியது. அவர் தொடர்ந்து தத்துவஞானத்திற்கும் உண்மை நிலைக்கும் இடையில் உள்ள உறவு பற்றிய பிரச்சனையைப் பிடிவாதமாகப் பற்றிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். அதன் காரணத்தால் அப்பொழுதோ அதற்கப் பின்னரோ விரைவில் ஒரு நாள் சிந்தனைக்கும் நிலைநிற்பிற்கும் இடையிலுள்ள உறவு பற்றியவற்றை எதிர்த்து கட்டாயம் மேலே வருவார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவருடைய தீவிரமான போர்க் குணம் மிக்க நாத்திகவாதம் எண்ண முதல்வாதத்திற்கு அடிப்படையில் ஒத்துவராததும் பகைமை மிக்கதுமானதால் அது அவர் அடுத்தபடியான நாட்களில் பொருள் முதல் வாதத்தை ஏற்றுக் கொள்வதற்கு ஏதுவாக வசதி செய்தது.

மேல்காணும் பகுதி காரல் மார்க்ஸ் வாழ்க்கை வரலாறு நூலிலிருந்து- அலைகள் வெளியீட்டகம்- பக்க எண்கள் 62 முதல் 67 வரை.

 

பின்குறிப்பு:-

Socrates மற்றும் Aristotle ஆகியோர் பண்டைய கிரேக்கத்தின் மிகச் சிறந்த தத்துவஞானிகளில் இருவர். ஆனால் அவர்கள் ஒரே தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல.

1. சாக்ரட்டீஸ்

• வாழ்ந்த காலம்: கி.மு. 470 – கி.மு. 399
• வாழ்ந்த இடம்: Athens
• வரலாற்றுக் காலம்: கிளாசிக்கல் கிரேக்கக் காலம்.
• எழுத்து நூல்கள் எதையும் எழுதவில்லை; அவரது சிந்தனைகளை அவரது சீடரான Plato பதிவு செய்தார்.
• கி.மு. 399-ல் ஏதென்சு நீதிமன்றத்தால் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டு, நஞ்சான ஹெம்லாக் குடித்து மரணமடைந்தார்.

2. அரிஸ்டாட்டில்

• வாழ்ந்த காலம்: கி.மு. 384 – கி.மு. 322
• பிறந்த இடம்: Stagira
• வரலாற்றுக் காலம்: கிளாசிக்கல் காலத்தின் இறுதிப்பகுதியும் ஹெலனிஸ்டிக் காலத்தின் தொடக்கமும்.
• Plato-வின் மாணவர்.
• Alexander the Great-க்கு ஆசிரியராக இருந்தார்.
• Athens-இல் லைசியம் (Lyceum) என்ற கல்வி நிலையத்தை நிறுவினார்.

காலவரிசை

தத்துவஞானி	வாழ்ந்த காலம்
Democritus	கி.மு. 460 – 370
Socrates	கி.மு. 470 – 399
Plato	கி.மு. 427 – 347
Aristotle	கி.மு. 384 – 322
Epicurus	கி.மு. 341 – 270

ஆசிரியர்–மாணவர் மரபு

இந்தத் தத்துவ மரபு பொதுவாக இவ்வாறு தொடர்கிறது:

சாக்ரட்டீஸ் → பிளேட்டோ → அரிஸ்டாட்டில்

ஆனால் டெமாக்ரிட்டஸ் மற்றும் எபிகூரஸ் இந்த மரபிலிருந்து வேறுபட்ட பொருள்முதல்வாத (materialist) சிந்தனைப் பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்கள். பின்னர் Karl Marx தனது முனைவர் பட்ட ஆய்வில் இந்தப் பொருள்முதல்வாத மரபை சிறப்பாக ஆராய்ந்து, குறிப்பாக டெமாக்ரிட்டஸ் மற்றும் எபிகூரஸின் இயற்கைத் தத்துவங்களை ஒப்பிட்டு பகுப்பாய்வு செய்தார்.

இனி டெமாக்ரிட்டஸ் மற்றும் எபிகூரஸ் இந்த மரபிலிருந்து வேறுபட்ட பொருள்முதல்வாத (materialist) சிந்தனைகளை பற்றி மார்க்சிய ஆய்வுகளை காண்போம்.

எபிகூரஸ் வாழ்ந்த காலம்:

• கிரேக்க நகர-அரசுகளின் அரசியல் செல்வாக்கு குறைந்து கொண்டிருந்தது.
• Alexander the Great வெற்றிகளால் உருவான புதிய உலக ஒழுங்கு நிலவியது.
• மக்கள் அரசியல் வாழ்வைவிட தனிமனித வாழ்க்கை, அமைதி, பாதுகாப்பு போன்றவற்றில் அதிக அக்கறை காட்டத் தொடங்கினர்.

இந்த சமூகச் சூழலில்தான் எபிகூரஸ்:

• பயமற்ற வாழ்க்கையை,
• மூடநம்பிக்கைக்கு எதிரான பகுத்தறிவை,
• இயற்கை பற்றிய பொருள்முதல்வாத விளக்கத்தை,
• மன அமைதியை (Ataraxia),
• எளிமையான வாழ்வை

வலியுறுத்திய தத்துவத்தை உருவாக்கினார்.

மார்க்சிய வரலாற்றுப் பார்வையில், எபிகூரஸின் சிந்தனை பண்டைய கிரேக்க பொருள்முதல்வாத மரபின் முக்கியமான கட்டமாகக் கருதப்படுகிறது. பின்னர் Karl Marx தனது முனைவர் பட்ட ஆய்வில் எபிகூரஸின் இயற்கைத் தத்துவத்தை விரிவாக ஆராய்ந்து, Democritus மற்றும் எபிகூரஸின் இயற்கைத் தத்துவங்களுக்கிடையேயான வேறுபாடுகளை பகுப்பாய்வு செய்தார்..

டெமாக்ரிட்டஸ் உலகின் முதல் பெரிய பொருள்முதல்வாத (Materialist) தத்துவஞானிகளில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார். அவரது முக்கியக் கருத்துகள்:

• உலகில் உள்ள அனைத்தும் அணுக்கள் (Atoms) மற்றும் வெற்றிடம் (Void) ஆகியவற்றால் ஆனவை.
• இயற்கை நிகழ்வுகளுக்கு இயற்கையான காரணங்கள் உள்ளன; தெய்வீக தலையீடு அவசியமில்லை.
• அனைத்து மாற்றங்களும் அணுக்களின் இயக்கம் மற்றும் அமைப்புமாற்றத்தின் விளைவாகும்.

டெமாக்ரிட்டஸ் மற்றும் எபிகூரஸ் – கால ஒப்பீடு

தத்துவஞானி	வாழ்ந்த காலம்	வரலாற்றுக் காலம்
Democritus	கி.மு. 460 – கி.மு. 370	கிளாசிக்கல் கிரேக்கக் காலம்
Epicurus	கி.மு. 341 – கி.மு. 270	ஹெலனிஸ்டிக் கிரேக்கக் காலம்

மார்க்சின் பார்வை

Karl Marx தனது முனைவர் பட்ட ஆய்வில் "டெமாக்ரிட்டஸின் மற்றும் எபிகூரஸின் இயற்கைத் தத்துவங்களுக்கிடையேயான வேறுபாடு" என்ற தலைப்பில் இருவரின் அணுக்கோட்பாட்டை ஒப்பிட்டு ஆய்வு செய்தார். டெமாக்ரிட்டஸ் இயற்கையை கடுமையான காரண–விளைவு அவசியத்தின் (determinism) அடிப்படையில் விளக்கியதாகவும், எபிகூரஸ் அதில் தன்னிச்சையான விலகல் (clinamen) என்ற கருத்தைச் சேர்த்து மனித சுதந்திரத்திற்கான தத்துவ அடித்தளத்தை உருவாக்க முயன்றதாகவும் மார்க்ஸ் பகுப்பாய்வு செய்கிறார்..

எபிக்யூரஸ் யார்? ஏன் மார்க்ஸ் அவரை ஆய்வு செய்தார்?

எபிக்யூரஸ் (Epicurus) பண்டைய கிரேக்கத்தின் பொருள்முதல்வாத தத்துவவாதி. உலகம் கடவுளால் படைக்கப்படவில்லை; மாறாக அணுக்கள் (atoms) மற்றும் வெற்றிடம் (void) ஆகியவற்றின் இயற்கையான இயக்கங்களால் உருவாகியுள்ளது என்றார். மனிதன் பயம், மூடநம்பிக்கை, விதி நம்பிக்கை ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு அமைதியாக வாழ வேண்டும் என்பதே அவரது இலக்கு.

மார்க்ஸ் அவரை ஆய்வு செய்ததற்குக் காரணம்:

• இயற்கையை இயற்கையால் விளக்க முயன்றவர்.
• மதத்தை சமூகப் பயத்தின் விளைவாக விமர்சித்தவர்.
• மனித சுதந்திரத்தை விதிநியதிக்கு எதிராக நிறுவியவர்.
• உலகத்தை அமானுஷ்ய சக்திகளால் அல்ல, பொருள் இயக்கத்தால் புரிந்துகொண்டவர்.

---

1. அறிவின் அடிப்படை: உணர்வு உலகம்தான்

எபிக்யூரஸ் கூறுகிறார்:

எல்லா அறிவும் புலனுணர்விலிருந்தே வருகிறது.

மனிதன் முதலில் காண்கிறான், கேட்கிறான், தொடுகிறான்; பின்னரே சிந்திக்கிறான். உண்மை என்பது வானத்திலிருந்து இறங்குவதில்லை; அனுபவத்தின் மூலம் உருவாகிறது.

இது பின்னாளில் மார்க்சிய அறிவியலின் அடிப்படையாக மாறுகிறது:

“சமூக இருப்புதான் சமூக சிந்தனையை நிர்ணயிக்கிறது.”

மனிதர்களின் எண்ணங்கள், மதங்கள், அரசியல் கோட்பாடுகள் எல்லாம் அவர்களின் வாழ்வியல் நிபந்தனைகளிலிருந்தே உருவாகின்றன.

---

2. கடவுள் பற்றிய எபிக்யூரஸ்

எபிக்யூரஸ் கடவுளை நேரடியாக மறுக்கவில்லை.

ஆனால் அவர் கூறியது:

• கடவுள் இருந்தாலும் உலக நிர்வாகத்தில் தலையிடமாட்டார்.
• மனித துன்பங்களை அவர் உருவாக்குவதில்லை.
• இடியோ மின்னலோ கடவுளின் கோபமல்ல.
• இயற்கை நிகழ்வுகளுக்கு இயற்கை காரணங்களே உள்ளன.

இதன் மூலம் அவர் மதத்தின் அரசியல் அதிகாரத்தை உடைக்கிறார்.

மார்க்ஸ் இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான பாடத்தைப் பெறுகிறார்:

மனிதன் தனது பயங்களை கடவுளாக உருவாக்குகிறான்.

பின்னர் மார்க்ஸ் மதத்தை:

“மக்களின் பெருமூச்சு”
“இதயமற்ற உலகின் இதயம்”
“மக்களுக்கு அபின்”

என்று விமர்சிக்கிறார்.

---

3. மரணம் பற்றிய புரட்சி சிந்தனை

எபிக்யூரஸ்:

“மரணம் நமக்கு ஒன்றுமில்லை.”

ஏன்?

• நாம் உயிரோடு இருக்கும்போது மரணம் இல்லை.
• மரணம் வந்தபோது நாம் இல்லை.

ஆகவே மரணப் பயம் தேவையற்றது.

மத நிறுவனங்கள் மரண பயத்தைப் பயன்படுத்தி மக்களை கட்டுப்படுத்துகின்றன.

மார்க்சிய பார்வையில்:

மரணத்திற்கு பின் சொர்க்கம் பற்றிய நம்பிக்கை, இம்மை வாழ்க்கையின் அநீதிகளை ஏற்றுக்கொள்ள மக்களை பழக்குகிறது.

---

4. இன்பம் என்றால் என்ன?

எபிக்யூரஸை பலர் தவறாக புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

அவர் கூறும் இன்பம்:

• அளவற்ற நுகர்வு அல்ல.
• உடல் வலி இல்லாத நிலை.
• மன அமைதி.
• தேவையற்ற ஆசைகளிலிருந்து விடுதலை.

அவர் ஆசைகளை மூன்றாகப் பிரிக்கிறார்:

இயற்கையான மற்றும் அவசியமான ஆசைகள்

• உணவு
• தண்ணீர்
• உறைவிடம்

இயற்கையான ஆனால் அவசியமில்லாத ஆசைகள்

• ஆடம்பர உணவு

வீண் ஆசைகள்

• முடிவில்லா செல்வம்
• அதிகாரம்
• புகழ்

இது இன்று நுகர்வுவாதத்திற்கு எதிரான விமர்சனமாகவும் வாசிக்கப்படலாம்.

---

5. அணுக்கோட்பாடு மற்றும் சுதந்திரம்

டெமாக்ரிட்டஸ் கூறினார்:

எல்லாம் இயந்திர விதிகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

ஆனால் எபிக்யூரஸ் ஒரு புதிய கருத்தை முன்வைத்தார்:

Clinamen (அணுவின் விலகல்)

அணுக்கள் நேர்கோட்டில் மட்டும் நகர்வதில்லை; சில சமயம் சிறிது விலகுகின்றன.

இதனால்:

• புதிய சேர்க்கைகள் உருவாகின்றன.
• புதிய உலகங்கள் உருவாகின்றன.
• முழுமையான விதிநியதி உடைக்கப்படுகிறது.

மார்க்ஸ் இதை மிக முக்கியமாகக் கருதுகிறார்.

ஏனெனில்:

முழு உலகமும் முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தால் சுதந்திரம் சாத்தியமில்லை.

இந்த இடத்தில்தான் மார்க்ஸ் எபிக்யூரஸை டெமாக்ரிட்டஸைவிட உயர்வாக மதிக்கிறார்.

---

6. அரசு மற்றும் நீதி பற்றிய எபிக்யூரஸ்

அவரது பார்வை மிகவும் நவீனமானது.

நீதி என்பது:

இயற்கையில் இருக்கும் நிரந்தர உண்மை அல்ல.

மாறாக:

மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தீங்கு செய்யாமல் வாழ உருவாக்கிய ஒப்பந்தம்.

அவர் கூறுகிறார்:

• பயனுள்ளவரை சட்டம் நீதி.
• பயனற்றதாக மாறினால் அது இனி நீதி அல்ல.

இது வரலாற்றுப் பார்வைக்கான விதையாக உள்ளது.

பின்னர் மார்க்ஸ்:

அரசு மற்றும் சட்டம் வர்க்க உறவுகளின் விளைவு

என்று விளக்குகிறார்.

---

7. மார்க்ஸின் விமர்சனம்

மார்க்ஸ் எபிக்யூரஸை பாராட்டுவதோடு விமர்சிக்கவும் செய்கிறார்.

எபிக்யூரஸ்:

• தனிமனித அமைதியை வலியுறுத்துகிறார்.
• சமூக மாற்றத்தை நோக்கவில்லை.
• அடிமைமுறை சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தை ஆய்வு செய்யவில்லை.

அவரது இலக்கு:

மன அமைதி (Ataraxia)

ஆனால் மார்க்ஸின் இலக்கு:

சமூக விடுதலை.

எபிக்யூரஸ்:

“உலகத்தைப் புரிந்துகொள்; அமைதியாக வாழ்.”

மார்க்ஸ்:

“உலகத்தைப் புரிந்துகொள்; அதை மாற்று.”

---

8. மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில் எபிக்யூரஸின் வரம்புகள்

எபிக்யூரஸ் பொருள்முதல்வாதி என்றாலும்:

1. வர்க்கப் போராட்டத்தை அறியவில்லை.
2. உற்பத்தி உறவுகளை ஆய்வு செய்யவில்லை.
3. அரசின் வர்க்கத் தன்மையை கண்டறியவில்லை.
4. சமூக மாற்றத்தின் இயக்க சக்தியை விளக்கவில்லை.

ஆனால் அவர் செய்த வரலாற்றுப் பங்களிப்பு மிகப் பெரியது:

• மதத்திற்கு எதிராக இயற்கை விளக்கத்தை முன்வைத்தார்.
• மனித சுதந்திரத்தை வலியுறுத்தினார்.
• அறிவை அனுபவத்தின் மீது நிறுவினார்.
• பயத்திலிருந்து மனிதனை விடுவிக்க முயன்றார்.

---

முடிவுரை

எபிக்யூரஸ் என்பது வெறும் “இன்ப தத்துவவாதி” அல்ல. அவர் பண்டைய உலகின் மத அதிகாரம், விதிநியதி, மூடநம்பிக்கை மற்றும் அச்ச அரசியலுக்கு எதிராக மனித சுதந்திரத்தின் குரலாக தோன்றியவர்.

மார்க்ஸ் அவரிடம் இருந்து:

• பொருள்முதல்வாதத்தின் விதையை,
• மத விமர்சனத்தின் அடித்தளத்தை,
• மனித சுதந்திரத்தின் தத்துவத்தை

பெற்றுக்கொள்கிறார்.

ஆனால் அதைக் கடந்து, மனிதன் தனிப்பட்ட அமைதியை மட்டுமல்ல, சமூக விடுதலையையும் அடைய வேண்டும் என்று கூறி, வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் மற்றும் வர்க்கப் போராட்டக் கோட்பாட்டை உருவாக்குகிறார்.

அதனால் எபிக்யூரஸ் மற்றும் மார்க்ஸ் இடையேயான உறவு என்பது “பண்டைய பொருள்முதல்வாதத்திலிருந்து நவீன புரட்சிகர பொருள்முதல்வாதத்திற்கான பாலம்” என்று கூறலாம்.

கார்ல் மார்க்சின் முனைவர் பட்ட ஆய்வேடு (Doctoral Dissertation) என்பது வெறும் கல்வி ஆய்வு அல்ல; அது பின்னாளில் உருவாகவிருந்த மார்க்சிய உலகக் கண்ணோட்டத்தின் தத்துவ அடித்தளமாகும். 1841 ஆம் ஆண்டில் அவர் சமர்ப்பித்த ஆய்வேட்டின் தலைப்பே.

************************

 

இந்தியத் தத்துவ வரலாற்றை மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் அணுகும்போது, அதை வெறும் "கருத்துகளின் வரலாறு" என்று பார்க்க முடியாது. மாறாக, அது குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் காலங்களில் தோன்றிய உற்பத்தி முறை, வர்க்க உறவுகள், அரசியல் அதிகாரம், மதம் மற்றும் சமூக முரண்பாடுகளின் கருத்தியல் வெளிப்பாடு என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதுவே Karl Marx மற்றும் Friedrich Engels உருவாக்கிய வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் (Historical Materialism) அடிப்படை அணுகுமுறையாகும்.

இந்தியத் தத்துவம்: ஒரே சிந்தனை அல்ல, வர்க்கப் போராட்டங்களின் கருத்தியல் பிரதிபலிப்பு

இந்தியத் தத்துவத்தை "இந்திய ஆன்மீகம்" என்று ஒரே சொல்லில் சுருக்குவது வரலாற்று உண்மையை மறைப்பதாகும். இந்தியாவில் தோன்றிய தத்துவங்கள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட சமூக நலன்களையும் வர்க்கப் போக்குகளையும் பிரதிபலித்தன.

மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, இந்தியத் தத்துவ வரலாற்றில் இரண்டு பெரிய சிந்தனைப் போக்குகள் தொடர்ந்து மோதிக்கொண்டே வந்தன:

1. கருத்துமுதல்வாத (Idealist) மரபு
2. பொருள்முதல்வாத (Materialist) மரபு

இந்த மோதல் வெறும் தத்துவ விவாதமல்ல; அது சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்துடன் தொடர்புடைய கருத்தியல் போராட்டமாகும்.

கருத்துமுதல்வாதம் – ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்தியல்

கருத்துமுதல்வாதம் உலகத்தை "கருத்து", "ஆன்மா", "பிரம்மம்", "இறைவன்" போன்றவற்றின் வெளிப்பாடாக விளக்குகிறது.

இந்தியாவில் இதன் முக்கிய வடிவங்கள்:

• வேத மரபு
• உபநிடதங்கள்
• வேதாந்தம்
• அத்வைதம்
• விசிஷ்டாத்வைதம்
• துவைதம்

இந்த மரபுகள் உலகத்தை மாயை அல்லது தெய்வீக ஒழுங்காக விளக்குவதன் மூலம் நிலவும் சமூக ஒழுங்கிற்கு தத்துவ நியாயம் வழங்கின.

மார்க்ஸ் தனது புகழ்பெற்ற கூற்றில் கூறுகிறார்:

"ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துகளே ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஆளும் கருத்துகளாகின்றன."

இந்தக் கருத்தை இந்தியச் சூழலில் பயன்படுத்தினால், பிராமணிய வேதாந்தம் வெறும் மதக் கோட்பாடு மட்டுமல்ல; நிலவுடைமை, வர்ண-சாதி அமைப்பு மற்றும் அரசியல் ஆதிக்கத்திற்கு கருத்தியல் ஆதரவாகவும் செயல்பட்டது என்று ஆய்வு செய்யலாம்.

பொருள்முதல்வாத மரபு – லோகாயதம் (சார்வாகம்)

இந்தியச் சிந்தனை முழுவதும் ஆன்மீகமே என்ற பரவலான கருத்துக்கு எதிராக, இந்தியாவில் மிகப் பழமையான பொருள்முதல்வாத மரபாக Charvaka அல்லது லோகாயதம் விளங்கியது.

அதன் முக்கியக் கருத்துகள்:

• உலகம் பொருளால் ஆனது.
• உணர்வுகளின் மூலம் அறியக்கூடியதே அறிவின் அடிப்படை.
• வேதங்கள் மனிதர்களால் எழுதப்பட்டவை; அவை தெய்வீகமல்ல.
• யாகம், சடங்கு, மறுபிறப்பு, கர்மவினை போன்ற கருத்துகளுக்கு அறிவியல் ஆதாரம் இல்லை.
• மனித வாழ்க்கை இந்த உலகிலேயே முழுமை பெற வேண்டும்.

இவை மார்க்சியப் பொருள்முதல்வாதத்துடன் முழுமையாக ஒத்தவை அல்ல. ஆனால் இந்தியத் தத்துவ வரலாற்றில் இயற்கை மற்றும் சமூகத்தை தெய்வீக விளக்கங்களின்றி புரிந்துகொள்ள முயன்ற முக்கியப் போக்காக அவை கருதப்படுகின்றன.

புத்தமும் சமணமும் – சமூக எதிர்ப்பின் வடிவங்கள்

Gautama Buddha மற்றும் Mahavira ஆகியோரின் சிந்தனைகள் வேத சடங்கு, யாகம் மற்றும் பிறப்பின் அடிப்படையிலான உயர்வு–தாழ்வை விமர்சித்தன.

அவை:

• பூசாரி ஆதிக்கத்தை சவால் செய்தன.
• சடங்கு மைய மதத்தை விமர்சித்தன.
• அறநெறியை மையப்படுத்தின.

ஆனால் மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் அவை சமூக அநீதியை விமர்சித்தபோதும், உற்பத்தி உறவுகளையும் தனிச்சொத்து அமைப்பையும் ஒழிக்கும் புரட்சிகர வர்க்கத் திட்டத்தை முன்வைக்கவில்லை.

வேதாந்தம் – சமூக ஒழுங்கின் கருத்தியல்

Adi Shankaracharya உருவாக்கிய அத்வைதம் உலகத்தை மாயை என்றும் பரம்பொருளே உண்மை என்றும் வலியுறுத்துகிறது.

மார்க்சிய விமர்சனத்தின் படி:

• உலகின் பொருளாதார முரண்பாடுகள் இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.
• சமூக அநீதிகளுக்கான விளக்கம் ஆன்மீகத் தளத்திற்குள் மாற்றப்படுகிறது.
• வர்க்க முரண்பாடுகள் ஆன்மீக ஒற்றுமையின் பெயரில் மறைக்கப்படுகின்றன.

இது ஆன்மீகச் சிந்தனையின் தத்துவ மதிப்பை மறுப்பதல்ல; ஆனால் அது எந்த வரலாற்று–சமூகச் சூழலில் எந்த வர்க்க நலனுடன் இணைந்து செயல்பட்டது என்பதை ஆராய்வதாகும்.

மார்க்ஸ், எங்கல்ஸ் மற்றும் லெனின்: தத்துவத்தின் சமூக அடித்தளம்

Vladimir Lenin தனது Materialism and Empirio-Criticism என்ற நூலில், தத்துவத்தின் அடிப்படைப் பிரிவு பொருள்முதல்வாதம் மற்றும் கருத்துமுதல்வாதம் என்பதையே வலியுறுத்துகிறார்.

லெனினின் பார்வையில்:

• பொருள் (Matter) மனித சிந்தனைக்கு வெளியே சுயமாக உள்ளது.
• சிந்தனை என்பது பொருளின் உயர்ந்த வளர்ச்சி வடிவமாகும்.
• அறிவு சமூக உழைப்பு மற்றும் நடைமுறையின் மூலம் வளர்கிறது.

இந்த அணுகுமுறையில் இந்தியத் தத்துவங்களை ஆய்வு செய்தால், அவற்றை மத அல்லது ஆன்மீக மரபுகளாக மட்டும் அல்லாமல், குறிப்பிட்ட வரலாற்று உற்பத்தி முறைகளின் கருத்தியல் வெளிப்பாடுகளாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இந்தியத் தத்துவத்தின் வர்க்க அடிப்படை

மார்க்சிய ஆய்வு இந்தியத் தத்துவங்களைப் பின்வருமாறு ஆராயும்:

• ஆரம்பகாலக் கம்யூன் சமூகங்களின் இயற்கை விளக்கங்கள்.
• விவசாய மற்றும் நிலவுடைமை அமைப்புகளின் வளர்ச்சியுடன் வேத–பிராமணிய கருத்தியலின் எழுச்சி.
• நகரமயமாக்கல் மற்றும் வணிக வளர்ச்சியுடன் புத்தம், சமணம் போன்ற எதிர்ப்புப் போக்குகளின் தோற்றம்.
• நிலவுடைமை வலுப்பெற்ற காலத்தில் வேதாந்தத்தின் மைய நிலை.
• காலனித்துவத்தின் போது பகுத்தறிவு மற்றும் சமூகச் சீர்திருத்த இயக்கங்களின் எழுச்சி.

இதனால் தத்துவம் என்பது வரலாற்றுக்கு வெளியே உருவான சிந்தனை அல்ல; சமூக வளர்ச்சியின் கருத்தியல் வடிவமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

தமிழகச் சூழல்

தமிழகத்தில் சங்க இலக்கியத்தின் உலகியல் பார்வை, சித்தர் மரபின் அனுபவவாதம், Thiruvalluvar-இன் அறநெறிச் சிந்தனை, Periyar E. V. Ramasamy-யின் பகுத்தறிவு ஆகியவை வெவ்வேறு சமூகச் சூழல்களில் உருவான கருத்தியல் போக்குகள். அவை அனைத்தையும் ஒரே கோட்டில் இணைத்துவிட முடியாது; அவற்றின் வரலாற்றுப் பின்னணி, வர்க்க அடித்தளம் மற்றும் அரசியல் செயல்பாட்டை ஆராய்வதே மார்க்சிய அணுகுமுறையாகும்.

முடிவுரை

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் இந்தியத் தத்துவ வரலாறு என்பது வெறும் சிந்தனையாளர்களின் பட்டியல் அல்ல. அது பொருள்முதல்வாதத்திற்கும் கருத்துமுதல்வாதத்திற்கும் இடையேயான நீண்டகால கருத்தியல் போராட்டத்தின் வரலாறு; அதே நேரத்தில் உற்பத்தி முறை, வர்க்க உறவுகள், சாதி அமைப்பு, அரசியல் அதிகாரம் மற்றும் மதக் கருத்தியலின் பரஸ்பர உறவுகளின் வரலாறும் ஆகும்.

அதே சமயம், ஒரு வரலாற்று–மார்க்சிய ஆய்வில் ஒவ்வொரு தத்துவ மரபையும் அதன் சொந்த வரலாற்றுச் சூழலில் மதிப்பீடு செய்வது முக்கியம். வேதாந்தம், புத்தம், சமணம், சார்வாகம் அல்லது பிற மரபுகளை ஒரே மாதிரியான அரசியல் அல்லது வர்க்கப் பாத்திரத்தில் அடக்கிவிடாமல், அவை தோன்றிய காலத்தின் பொருளாதார மற்றும் சமூக முரண்பாடுகளுடன் தொடர்புபடுத்தி ஆய்வு செய்வதே வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் மைய அணுகுமுறையாகும்.

மார்க்சின் முனைவர் பட்ட ஆய்வின் உள்ளடக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு வெளியிடத் தகுந்த ஒரு கட்டுரையை கீழே வழங்குகிறேன்.

 

மார்க்சின் முனைவர் பட்ட ஆய்வும் இன்றைய நமக்கான படிப்பினைகளும்

எபிகூரஸிடமிருந்து மார்க்ஸ் கற்றுக்கொடுத்த அறிவியல் சிந்தனை

"டெமாக்ரிட்டஸின் மற்றும் எபிகூரஸின் இயற்கைத் தத்துவங்களுக்கிடையேயான வேறுபாடு" என்ற தலைப்பில் தனது முனைவர் பட்ட ஆய்வை 1841-ஆம் ஆண்டு காரல் மார்க்ஸ் சமர்ப்பித்தார். இது வெறும் பண்டைய கிரேக்கத் தத்துவத்தைப் பற்றிய வரலாற்று ஆய்வு மட்டுமல்ல. பின்னர் உருவான வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் மற்றும் இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதத்தின் தத்துவ அடித்தளத்தை நோக்கிச் செல்லும் அவரது ஆரம்பகால அறிவியல் தேடலின் முக்கிய ஆவணமாகவும் இதைப் பார்க்கலாம்.

பலர் மார்க்சின் அரசியல் பொருளாதார விமர்சனத்தையும் மூலதனம் போன்ற நூல்களையும் அறிந்திருக்கலாம். ஆனால் அவரது முனைவர் பட்ட ஆய்வைப் படிக்கும்போது, மார்க்ஸ் முதலில் ஒரு தத்துவஞானியாக உருவாகியதை உணர முடிகிறது. உலகை மாற்ற வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வருவதற்கு முன்பு, உலகை அறிவியல் முறையில் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம் என்பதை அவர் தனது ஆரம்பகால ஆய்விலேயே வலியுறுத்துகிறார்.

ஏன் டெமாக்ரிட்டஸும் எபிகூரஸும்?

பண்டைய கிரேக்கத்தில் அணுக்கோட்பாட்டை உருவாக்கிய முக்கிய சிந்தனையாளர்கள் டெமாக்ரிட்டஸும் எபிகூரஸும் ஆவர். இருவரும் உலகம் பொருளால் ஆனது, அனைத்தும் அணுக்களின் இயக்கத்தின் விளைவாகும் என்று கருதினர். ஆனால் மார்க்ஸ், இவ்விருவரும் ஒரே கருத்தைக் கூறவில்லை என்பதை நுட்பமாக எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

டெமாக்ரிட்டஸ் இயற்கையை கடுமையான காரண–விளைவு அவசியத்தின் அடிப்படையில் விளக்குகிறார். உலகம் முழுவதும் முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கப்பட்ட சட்டங்களின் படியே இயங்குகிறது என்ற நிலைப்பாட்டை அவர் கொண்டிருந்தார்.

எபிகூரஸ் அதே அணுக்கோட்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டாலும், அணுக்கள் சில நேரங்களில் தன்னிச்சையான விலகலை (clinamen) மேற்கொள்கின்றன என்ற கருத்தை முன்வைத்தார். இதன் மூலம் இயற்கையில் புதுமைக்கும், தற்செயலுக்கும், மனிதச் சுதந்திரத்திற்கும் இடமுண்டு என்பதை வலியுறுத்த முயன்றார்.

மார்க்ஸ், இந்த வேறுபாட்டை வெறும் இயற்பியல் விவாதமாகக் காணவில்லை. அது மனிதனின் செயல்பாடு, சுதந்திரம் மற்றும் வரலாற்றை உருவாக்கும் ஆற்றல் ஆகியவற்றை விளக்கும் தத்துவப் பிரச்சினை என்று அணுகினார்.

தத்துவத்தின் மையக் கேள்வி

மார்க்சின் ஆய்வின் அடிப்படை கேள்வி: உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதில் முதன்மையானது பொருளா அல்லது கருத்தா?

பின்னர் மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கல்ஸ் இதற்கு பொருள்முதல்வாத அடிப்படையில் முழுமையான விடையை வழங்கினர். மனித சிந்தனை சமூக வாழ்வின் விளைவு; பொருள் முதன்மையானது; சிந்தனை அதன் உயர்ந்த வெளிப்பாடு என்ற நிலைப்பாடு அவர்களின் தத்துவத்தின் அடித்தளமாக அமைந்தது.

மார்க்சின் ஆய்வு நமக்கு கற்றுத்தரும் முறை

இந்த ஆய்வின் மிகப்பெரிய பாடம், பழைய தத்துவஞானிகளை வழிபடுவதோ அல்லது முழுமையாக நிராகரிப்பதோ அல்ல. மாறாக, அவர்களின் சிந்தனைகளில் உள்ள முற்போக்கான அம்சங்களையும் வரலாற்று வரம்புகளையும் அறிவியல் ரீதியாகப் பகுப்பாய்வு செய்வதே சரியான அணுகுமுறை என்பதாகும்.

மார்க்ஸ் எபிகூரஸை விமர்சிக்கிறார்; அதே நேரத்தில் அவரது வரலாற்றுப் பங்களிப்பையும் அங்கீகரிக்கிறார். டெமாக்ரிட்டஸின் அறிவியல் பங்களிப்பை மதிக்கிறார்; ஆனால் அவரது வரம்புகளையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இதுவே இயக்கவியல் அணுகுமுறையின் சிறப்பு.

இந்தியத் தத்துவத்தை எப்படி படிக்க வேண்டும்?

மார்க்சின் இந்த ஆய்வு இந்தியத் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளவும் வழிகாட்டுகிறது.

இந்தியத் தத்துவம் ஒரே மாதிரியான ஆன்மீக மரபு அல்ல. அதில் வேதாந்தம், சாங்கியம், யோகம், புத்தம், சமணம், சார்வாகம், சித்தர் மரபு போன்ற பல்வேறு சிந்தனைப் போக்குகள் உள்ளன. அவை அனைத்தும் ஒரே சமூக அடித்தளத்தில் உருவானவை அல்ல.

எனவே, ஒவ்வொரு தத்துவத்தையும் அது தோன்றிய காலத்தின் உற்பத்தி முறை, வர்க்க உறவுகள், அரசியல் அதிகாரம், மத அமைப்பு மற்றும் சமூக முரண்பாடுகளுடன் இணைத்துப் படிப்பதே மார்க்சிய அணுகுமுறையாகும்.

இன்றைய சமூகத்திற்கான படிப்பினைகள்

இன்றைய உலகில் மதவாதம், தேசியவாதம், சாதிய கருத்தியல், சந்தை ஆதிக்கம் மற்றும் தகவல் ஊடகக் கட்டுப்பாடு போன்ற பல்வேறு கருத்தியல் சக்திகள் செயல்படுகின்றன. இவற்றை எதிர்கொள்ள வெறும் உணர்ச்சி அல்லது கோஷம் போதாது.

மார்க்சின் முனைவர் பட்ட ஆய்வு நமக்கு மூன்று முக்கியப் பாடங்களை வழங்குகிறது:

முதலாவது, எந்தக் கருத்தையும் அதன் வரலாற்று மற்றும் சமூக அடித்தளத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்க்கக்கூடாது.

இரண்டாவது, தத்துவம் வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்த அறிவியல் அல்ல; அது மனிதனின் நடைமுறைச் செயல்பாட்டோடு தொடர்புடையது.

மூன்றாவது, அறிவியல் விமர்சனமே சமூக மாற்றத்தின் முதல் நிபந்தனை.

லெனினின் தொடர்ச்சி

பின்னர் லெனின் பொருள்முதல்வாதத்தை மேலும் வளர்த்தார். தத்துவத்தின் அடிப்படைப் பிரச்சினை பொருளுக்கும் சிந்தனைக்கும் இடையிலான உறவுதான் என்றும், அறிவியல் பொருள்முதல்வாதமே சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் சரியான அடித்தளம் என்றும் வலியுறுத்தினார்.

இதனால் மார்க்சின் ஆரம்பகால ஆய்விலிருந்து லெனினின் தத்துவ வளர்ச்சி வரை ஒரு தொடர்ச்சியை நாம் காண முடிகிறது.

முடிவுரை

மார்க்சின் முனைவர் பட்ட ஆய்வு கடந்த காலத்தைப் பற்றிய வரலாற்று ஆவணம் மட்டுமல்ல. இன்று சமூகத்தை அறிவியல் முறையில் புரிந்துகொள்ள விரும்பும் அனைவருக்கும் அது ஒரு ஆராய்ச்சி முறையைக் கற்றுத்தரும் நூலாகும்.

மார்க்ஸ் எபிகூரஸிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டது வெறும் அணுக்கோட்பாடு அல்ல; எந்தச் சிந்தனையையும் அதன் வரலாற்று வளர்ச்சியிலும், அதன் உள் முரண்பாடுகளிலும், அதன் சமூக அடித்தளத்திலும் வைத்து ஆய்வு செய்யும் அறிவியல் முறை ஆகும்.

இன்றைய முற்போக்கு இயக்கங்கள், தொழிலாளர் இயக்கங்கள், பகுத்தறிவு இயக்கங்கள் மற்றும் சமூக நீதிக்கான போராட்டங்கள் அனைத்திற்கும் இந்த ஆய்வு ஒரு முக்கியப் படிப்பினையை வழங்குகிறது: உலகை மாற்ற விரும்பினால், முதலில் அதை அறிவியல் முறையில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதுவே மார்க்சின் முனைவர் பட்ட ஆய்வின் நிலையான வரலாற்றுப் பொருள்.

இந்திய மற்றும் தமிழகத் தத்துவ வரலாறு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளை உள்ளடக்கியது. பல அறிஞர்களின் காலம் குறித்து வரலாற்றாசிரியர்களிடையே கருத்து வேறுபாடுகள் இருப்பதால், கீழே கொடுக்கப்படும் ஆண்டுகள் தோராயமான (Approximate) காலக் கணிப்புகள்.

இந்தியத் தத்துவ ஞானிகள் – கால வரிசை

காலம்	தத்துவஞானி	தத்துவம் / பங்களிப்பு
கி.மு. 8–7 ஆம் நூற்றாண்டு	Yajnavalkya	உபநிடத சிந்தனை, ஆத்மன்–பிரம்மன் கருத்து
கி.மு. 7–6 ஆம் நூற்றாண்டு	Kapila	சாங்கிய தத்துவம்
கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டு	Mahavira	சமணம்
கி.மு. 563–483 (தோராயமாக)	Gautama Buddha	புத்த தத்துவம்
கி.மு. 2–1 ஆம் நூற்றாண்டு	Patanjali	யோக சூத்திரம்
கி.பி. 2 ஆம் நூற்றாண்டு	Nagarjuna	மாத்யமிகம் (சூன்யவாதம்)
கி.பி. 4–5 ஆம் நூற்றாண்டு	Vasubandhu	யோகாசார தத்துவம்
கி.பி. 8 ஆம் நூற்றாண்டு	Adi Shankaracharya	அத்வைத வேதாந்தம்
கி.பி. 1017–1137	Ramanuja	விசிஷ்டாத்வைதம்
கி.பி. 1238–1317	Madhvacharya	துவைத வேதாந்தம்

---

தமிழகத் தத்துவ ஞானிகள் – கால வரிசை

காலம்	தத்துவஞானி	பங்களிப்பு
கி.மு. 3–1 ஆம் நூற்றாண்டு (தோராயமாக)	Thiruvalluvar	அறம், பொருள், இன்பம் பற்றிய உலகியல் தத்துவம்
கி.பி. 5–6 ஆம் நூற்றாண்டு	Thirumular	சைவ சித்தாந்தத்தின் ஆரம்ப வளர்ச்சி, யோகம்
கி.பி. 7 ஆம் நூற்றாண்டு	Appar	சைவ பக்தி இயக்கம்
கி.பி. 7 ஆம் நூற்றாண்டு	Thirugnana Sambandar	சைவ பக்தி இயக்கம்
கி.பி. 8 ஆம் நூற்றாண்டு	Manikkavacakar	ஆன்மீக–சைவத் தத்துவம்
கி.பி. 13 ஆம் நூற்றாண்டு	Meykandar	சைவ சித்தாந்தத்தின் முறைப்படுத்தல்
கி.பி. 19 ஆம் நூற்றாண்டு	Ramalinga Swamigal	ஜீவகாருண்யம், சமரச சுத்த சன்மார்க்கம்
1879–1973	Periyar E. V. Ramasamy	பகுத்தறிவு, நாத்திகம், சாதி ஒழிப்பு
1909–1995	J. Krishnamurti	மனவிடுதலை, உளவியல் சுதந்திரம்

---

இந்தியத் தத்துவ மரபுகளின் முக்கியப் பிரிவுகள்

1. வைதீக மரபு

   • சாங்கியம்

   • யோகம்

   • நியாயம்

   • வைசேஷிகம்

   • மீமாம்சை

   • வேதாந்தம்

2. அவைதீக மரபு

   • புத்தம்

   • சமணம்

   • Charvaka (லோகாயதம் / சார்வாகம்)

3. தமிழக மரபுகள்

   • சங்க இலக்கிய அறத் தத்துவம்

   • சித்தர் தத்துவம்

   • சைவ சித்தாந்தம்

   • பகுத்தறிவுச் சிந்தனை

ஒரு முக்கியக் குறிப்பு

"இந்தியத் தத்துவம்" என்பது ஒரே மாதிரியான சிந்தனை அல்ல. அதில் கருத்துமுதல்வாதம் (Idealism), பொருள்முதல்வாதம் (Materialism), இறைநம்பிக்கை, நாத்திகம், பகுத்தறிவு, ஆன்மீகம் போன்ற பல்வேறு மரபுகள் இணைந்து காணப்படுகின்றன. குறிப்பாக சார்வாகம் (லோகாயதம்) இந்தியாவின் தொன்மையான பொருள்முதல்வாத மரபாகக் கருதப்படுகிறது; அதே சமயம் வேதாந்த மரபுகள் கருத்துமுதல்வாதத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன.

மார்க்சிய ஆய்வுகளில், இந்தியத் தத்துவ வரலாற்றை இந்தப் பல்வேறு சிந்தனைப் போக்குகளுக்கிடையேயான சமூக, வரலாற்று மற்றும் கருத்தியல் முரண்பாடுகளின் வளர்ச்சியாகப் படிப்பது ஒரு முக்கியமான அணுகுமுறையாகும்..

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• கட்டுரைத் தலைப்பு 1
• கட்டுரைத் தலைப்பு 2

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.