இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வரலாறும் தொழிற்சங்க இயக்கமும்

காலனிய ஆட்சிக் காலத்தில் இந்தியாவில் நவீனத் தொழிலாளர் வர்க்கம் உருவான வரலாற்றையும், 1917 ரஷ்யப் புரட்சிக்குப் பின்னர் உருவான தொழிற்சங்க இயக்கங்களின் வளர்ச்சியையும் இக்கட்டுரை விரிவாக ஆராய்கிறது. இரயில்வே, ஆலைகள் மற்றும் சுரங்கங்களில் பணியாற்றிய தொழிலாளர்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே தங்களது பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுடன் காலனிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான அ politischen (அரசியல்) போராட்டங்களையும் எவ்வாறு இணைத்துப் போராடினர் என்பதை விளக்குகிறது. மேலும், 1920-களில் உருவான அகில இந்தியத் தொழிற்சங்க காங்கிரஸ் (AITUC) மற்றும் கம்யூனிஸ்டுகளின் தலைமையில் ஏற்பட்ட போர்க்குணமிக்க சங்கங்களின் எழுச்சியையும் இது சுட்டிக் காட்டுகிறது. பிரிட்டிஷ் அரசின் அடக்குமுறைகள், மீரட் சதி வழக்கு போன்ற சோதனைகளையும் தாண்டி, தொழிலாளர்கள் தேசிய இயக்கத்தில் பங்கெடுத்த விதம் குறித்து அலசப்பட்டுள்ளது. இறுதியாக, இரண்டாம் உலகப்போர் மற்றும் கடற்படை எழுச்சிக்குப் பின்னர், தொழிற்சங்கங்கள் அரசியல் கட்சிகளின் வழியாகப் பிளவுண்டு பல்கிப்பெருகிய வரலாற்றையும் இவ்வாவணம் தொகுத்துரைக்கிறது.
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்தப்பகுதியை அழுத்தவும் தோழர்களே

இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்; ரஷ்யப் புரட்சிக்குப் பிந்தைய தொழிற்சங்க இயக்கமும் அதன் நிலைப்பாடுகளும் (1850–1947)

ஆவணங்களின் அடிப்படையிலான வரலாற்றுப் பூர்வ ஆய்வுக் கட்டுரை

சுருக்கம்

இக்கட்டுரை இந்தியாவில் நவீனத் தொழிலாளர் வர்க்கம் உருவான வரலாற்றையும், 1917 ரஷ்யப் புரட்சிக்குப் பிந்தைய தொழிற்சங்க இயக்கத்தின் வளர்ச்சியையும், அதன் போராட்ட நடைமுறைகளையும், அரசியல் நிலைப்பாடுகளையும் தொகுத்து ஆராய்கிறது. கட்டுரையின் மையக் கருத்துகள்:

இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கம் காலனிய ஆட்சியின் கீழ், இரயில்வே, சணல், பருத்தி ஆலைகள், தோட்டங்கள், சுரங்கங்கள் ஆகிய துறைகளில் உருவானது. அது தொடக்கத்திலிருந்தே பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளையும் அரசியல் ஒடுக்குமுறை எதிர்ப்பையும் இணைத்துப் போராடியது (1908 பம்பாய் வேலைநிறுத்தம்).
முதல் உலகப் போர், ரஷ்யப் புரட்சி, ஒத்துழையாமை இயக்கம் ஆகியவற்றின் தாக்கத்தில் 1918–1921 காலத்தில் நிரந்தரத் தொழிற்சங்க அமைப்புகளும் (மதராஸ் தொழிலாளர் சங்கம், 1918) அகில இந்தியத் தொழிற்சங்க காங்கிரஸும் (AITUC, 1920) உருவாயின.
1920-களின் பிற்பகுதியில் கம்யூனிஸ்டுகள் தலைமையில் உருவான போர்க்குணமிக்க சங்கங்கள் (கிர்னி காம்கார் யூனியன், 1928) காலனிய அரசின் ஒடுக்குமுறையை (மீரட் சதி வழக்கு, தொழிற்தகராறுச் சட்டம் 1929) எதிர்கொண்டன. இது இயக்கத்தில் பிளவுகளுக்கும் வழிவகுத்தது.
1937–1947 காலத்தில் காங்கிரஸ் அமைச்சரவைகளின் தொழிலாளர் கொள்கை, இரண்டாம் உலகப்போர், 1946 கடற்படை எழுச்சி ஆகியவற்றின் பின்னணியில் தொழிற்சங்க இயக்கம் கட்சி வாரியாகப் பிரிந்தது (INTUC 1947, HMS 1948).
தமிழ்நாட்டில் மதராஸ் தொழிலாளர் சங்கம் (1918), 1921 பக்கிங்ஹாம்-கர்னாடிக் ஆலை வேலைநிறுத்தம், 1923 முதல் மே நாள், கோயம்புத்தூர் ஆலைத் தொழிலாளர் சங்கம் (1937) ஆகியவை இந்த வரலாற்றின் தனித்துவமான கூறுகள்.

ஆதாரம் பற்றிய குறிப்பு (படிப்பதற்கு முன் அவசியம்): இக்கட்டுரையின் நிகழ்வுத் தேதிகளும் எண்களும், இணையத்தில் கிடைக்கும் வரலாற்று ஆவணக் காப்பகங்கள் (இந்திய தொழிலாளர் ஆவணக் காப்பகம் – indianlabourarchives.org), மார்க்சிஸ்ட்ஸ் இணைய ஆவணக் காப்பகம் (லெனின் எழுத்துகள்), விக்கிப்பீடியா மற்றும் கல்வித் தளக் கட்டுரைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து தொகுக்கப்பட்டவை; ஒவ்வொரு பிரிவின் இறுதியிலும் இணைப்புகள் தரப்பட்டுள்ளன. கல்வித் தளக் கட்டுரைகள் (GKToday போன்றவை) இரண்டாம்நிலை ஆதாரங்கள்; அவற்றில் சில முரண்பாடுகள் இருந்தன (கீழ்க்காண் பிரிவு 9). வெளியீட்டுக்கு முன் கார்னிக், சந்தவர்க்கர், சுகோமல் சென் போன்றோரின் நூல்களின் பக்க எண்களுடன் சரிபார்க்க வேண்டும். இணையத்தில் சரிபார்க்க முடியாத தகவல்கள், "(பொது வரலாற்று அறிவு – சரிபார்க்க)" எனக் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.

1. முன்னுரை: ஆய்வின் கேள்விகளும் கண்ணோட்டமும்

தொழிலாளர் வர்க்க வரலாற்றை மூன்று கேள்விகளால் அணுகலாம்:

உருவாக்கம்: வர்க்கம் எப்போது, எந்தச் சமூக நிலைமைகளில் உருவானது?
அமைப்பு: அது எந்த வடிவங்களில் (சங்கம், கூட்டமைப்பு, கட்சி) தன்னை ஒழுங்கமைத்துக்கொண்டது?
அரசியல் நிலைப்பாடு: முதலாளிகளுடனும், காலனிய அரசுடனும், தேசிய இயக்கத்துடனும் அதன் உறவு எப்படி அமைந்தது?

லெனின் 1908-இல் பம்பாய் வேலைநிறுத்தம் குறித்து எழுதிய "உலக அரசியலில் எளிதில் தீப்பற்றும் பொருள்" ("Inflammable Material in World Politics", ஜூலை 23 / ஆகஸ்ட் 5, 1908) என்ற கட்டுரை, இந்தக் கேள்விகளுக்கான சர்வதேசக் கண்ணோட்டத்தைத் தருகிறது. திலகரின் தண்டனைக்கு எதிராக நடந்த பம்பாய் வீதிப் போராட்டங்களையும் வேலைநிறுத்தத்தையும் குறிப்பிட்ட லெனின், "இந்தியாவிலும் பாட்டாளி வர்க்கம் உணர்வுபூர்வமான அரசியல் வெகுஜனப் போராட்டத்தை நோக்கி வளர்ந்துவிட்டது; அவ்வாறு இருக்கும்போது இந்தியாவில் உள்ள ரஷ்யப் பாணி பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் அழிவு உறுதி" என்ற பொருளில் எழுதினார். (மூலம்: லெனின் தொகுப்பு நூல்கள், தொகுதி 15; மேலே குறிப்பிட்ட மேற்கோள் ஆங்கிலப் பதிப்பின் கருத்துச் சுருக்கம்.) இந்தப் பார்வை, இந்தியப் பாட்டாளி வர்க்கத்தை வெறும் பொருளாதாரச் சக்தியாக அல்லாமல், அரசியல் சக்தியாகக் காணும் மார்க்சிய-லெனினியப் பாரம்பரியத்தின் தொடக்கப் புள்ளி.

2. இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தோற்றம் (1850–1914)

2.1 தொழில்துறை அடித்தளம்

காலனிய ஆட்சியில் இரயில்வே (1853-இல் முதல் பாதை), சணல் ஆலைகள் (வங்காளம்), பருத்தி ஆலைகள் (பம்பாய், அகமதாபாத், மதராஸ், கான்பூர், கோயம்புத்தூர்), தேயிலைத் தோட்டங்கள் (அசாம்), நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் (ஜாரியா, ராணிகஞ்ச்) ஆகியவை விரிவடைந்தன. இதன் விளைவாக, நிலத்திலிருந்து பெயர்க்கப்பட்ட, கிராமத் தொடர்பையும் தொழிற்சாலை வாழ்க்கையையும் ஒரே நேரத்தில் கொண்ட தொழிலாளர் பிரிவுகள் உருவாயின. நீண்ட வேலை நேரம், குறைந்த கூலி, ஒப்பந்த முறை, சாதி-மத அடிப்படையிலான மேஸ்திரி (ஜாபர்) கட்டுப்பாடு ஆகியவை இவர்களின் அடிப்படை நிலைமைகள்.

2.2 தொடக்கக் கால எதிர்ப்புகள்

1862, 1877: கிழக்கு வங்காள இரயில்வே, நாக்பூர் எம்பிரஸ் மில்ஸ் ஆகியவற்றில் தன்னெழுச்சியான வேலைநிறுத்தங்கள் நடந்தன.
1881, 1891: முதல், இரண்டாம் தொழிற்சாலைச் சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன. முதல் சட்டம் ஒன்பது வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளின் வேலையைத் தடுத்தது; இரண்டாம் சட்டம் வாராந்திர விடுமுறை, உணவு இடைவேளை ஆகியவற்றைக் கொண்டுவந்தது. இவ்வாறான சட்டங்களுக்குப் பின்னால் இங்கிலாந்து (லங்காஷயர்) ஆலை முதலாளிகளின் போட்டிக் கணக்கும் இருந்தது என்பது வரலாற்றாசிரியர்கள் பலரின் மதிப்பீடு (பொது வரலாற்று அறிவு – சரிபார்க்க).
1889: சென்னை பின்னி (பக்கிங்ஹாம்-கர்னாடிக்) ஆலைத் தொழிலாளர்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமையை வாராந்திர விடுமுறையாகக் கோரி வேலைநிறுத்தம் செய்தனர் (மெட்ராஸ் மியூசிங்ஸ்).
1890: நாராயண் மேகாஜி லோகண்டே பம்பாய் மில்-ஹேண்ட்ஸ் சங்கத்தை நிறுவினார். இது இந்தியாவின் முதல் தொழிலாளர் சங்கங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது; ஆனால் இது நவீன முறையிலான உறுப்பினர் சந்தா, விதிமுறைகள் கொண்ட நிரந்தரத் தொழிற்சங்கம் அல்ல, ஓர் நலச் சங்கம் என்று பல ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர்.
1905–1906: வங்கப் பிரிவினைக்குப் பிறகு கல்கத்தா அச்சகத் தொழிலாளர் சங்கம் (1905), இந்திய மாலுமிகள் சங்கம் (1906) போன்றவை உருவாயின.
1908 (ஜூலை): திலகர் கைது, ஆறு ஆண்டு தண்டனைக்கு எதிராகப் பம்பாய் ஆலைத் தொழிலாளர்கள் ஆறு நாள் அரசியல் வேலைநிறுத்தம் நடத்தினர் (ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் பங்கேற்றதாகக் கூறப்படுகிறது). "திலகரின் தண்டனையின் ஒவ்வொரு ஆண்டுக்கும் ஒரு நாள்" என்பது அதன் குறியீட்டு வடிவம். லெனின் இதை அவதானித்து மேற்படி கட்டுரையை எழுதினார்.

மதிப்பீடு: 1908 நிகழ்வு, இந்தியத் தொழிலாளர்கள் தொழில்-பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளை மட்டும் அல்லாமல், காலனிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான அரசியல் வெளிப்பாடாகவும் வேலைநிறுத்தத்தைப் பயன்படுத்தினர் என்பதற்கான முதன்மைச் சான்று. இது பின்னர் AITUC-இன் அரசியல் தன்மைக்கு அடித்தளமாயிற்று.

ஆதாரங்கள்: Trade Unionism and Indian National Movement – GKToday; Bombay Mill Workers and Labour Politics – GKToday; Labour in Madras – Madras Musings; லெனின், Inflammable Material in World Politics – Marxists.org

3. முதல் உலகப்போர், ரஷ்யப் புரட்சி, 1918–1920: சங்கங்களின் பிறப்பு

3.1 பின்னணி

போரினால் ஏற்பட்ட விலைவாசி உயர்வு, ஆலை முதலாளிகளின் போர்க்கால இலாபம், 1917 அக்டோபர் ரஷ்யப் புரட்சி, போருக்குப் பிந்தைய தேசிய எழுச்சி (ரௌலட் சட்டம், 1919; ஒத்துழையாமை இயக்கம், 1920–22) ஆகியவை தொழிலாளர் போராட்டங்களுக்குப் புதிய ஆற்றலைத் தந்தன. 1919-இல் உருவான சர்வதேசத் தொழிலாளர் அமைப்பில் (ILO) இந்தியா உறுப்பினரானது; அதன் மாநாட்டுக்கு இந்தியத் தொழிலாளர் பிரதிநிதியைத் தேர்ந்தெடுக்கும் தேவை, அகில இந்திய அளவிலான கூட்டமைப்பை உருவாக்கும் உடனடிக் காரணமாக அமைந்தது என்று பல வரலாற்று நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன (பொது வரலாற்று அறிவு – சரிபார்க்க). 1920-களின் தொடக்கத்தில், ஒரு மதிப்பீட்டின்படி, 1920–1924 காலத்தில் ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட வேலைநிறுத்தங்கள் நடந்தன.

3.2 மதராஸ் தொழிலாளர் சங்கம் (1918)

தொடக்கம்: ஏப்ரல் 13, 1918-இல் பெரம்பூர் பாரக்ஸ் சாலையில் கூட்டம்; ஏப்ரல் 27, 1918-இல் சங்கம் நிறுவப்பட்டது. உறுப்பினர் கட்டணம் ஒரு அணா.
தலைவர்கள்: பி.பி. வாடியா (தலைவர்), திரு.வி. கலியாணசுந்தரனார் (துணைத் தலைவர்), ஜி. செல்வபதி செட்டி, ஜி. இராமானுஜுலு நாயுடு (செயலாளர்கள்). சிங்காரவேலர் இதன் வளர்ச்சியில் முக்கியப் பங்காற்றியவர் என்று விக்கிப்பீடியா கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது; ஆனால் சங்கத் தலைவர் என்ற இடம் வாடியாவுக்கு உரியது என்று சங்கத்தின் சொந்த ஆவணம் தெரிவிக்கிறது (பிரிவு 9 பார்க்க).
பின்னணி: பக்கிங்ஹாம், கர்னாடிக், சூளை ஆலைத் தொழிலாளர்கள் ஏறத்தாழ 12 மணி நேரம் வேலை செய்தனர்; பருத்தித் தூசிக்கு ஆளாயினர்; உணவு இடைவேளை போதவில்லை.
கோரிக்கைச் சாசனம் (மே 30, 1918): ஆறு கோரிக்கைகள்: 40 நிமிட உணவு இடைவேளை; அகமதாபாத் அளவிலான கூலி; ஐரோப்பியக் கண்காணிப்பாளர்களின் மரியாதையான நடத்தை; வேலையிலிருந்து நீக்க முறையான நடைமுறை; ஒவ்வொரு மாதமும் 7-ஆம் தேதிக்குள் கூலி; இயந்திரக் கோளாறால் கூலி வெட்டப்படக்கூடாது என்பது.
முதல் மோதல்: அக்டோபர் 28, 1918-இல் ஆலை நிர்வாகம் தொழிலாளர்களைப் பூட்டியது (lockout). போர்க்காலத்தில் இராணுவத்துக்குத் துணி வழங்கும் தேவையால், வாடியா போன்ற தலைவர்கள் போராட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் நிலைப்பாட்டை எடுத்தனர். இது சங்கத்திற்குள் வேறுபட்ட கருத்துகளை உருவாக்கியது.
தனித்தன்மை: இது ஒரு கிளர்ச்சிக் குழுவாக அல்லாமல், கட்டணம் செலுத்தும் உறுப்பினர்கள், செயலாளர்கள், எழுதப்பட்ட கோரிக்கைகள் கொண்ட நிரந்தரச் சங்கமாக இயங்கியதால், பல வரலாற்றாசிரியர்கள் இதை "இந்தியாவின் முதல் நவீனத் தொழிற்சங்கம்" என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.

3.3 அகமதாபாத், 1918–1920

1918-இல் அகமதாபாத் ஆலை வேலைநிறுத்தத்தை ஒட்டிக் காந்தி, அனுசூயா சாராபாயுடன் இணைந்து உருவாக்கிய ஜவுளித் தொழிலாளர் சங்கம் (TLA), ஒத்துழைப்பு, அகிம்சை, நம்பிக்கைப் பொறுப்பு (trusteeship), கட்டாய நடுவர் தீர்ப்பு என்ற கொள்கையை முன்வைத்தது. இது போர்க்குணக் கொள்கையிலிருந்து மாறுபட்ட, தொழிலாளர்-முதலாளி இணக்கத்தை முன்வைத்த மாற்று மாதிரியாக மாறியது; பின்னர் INTUC-இன் முன்னோடி வடிவமாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

3.4 AITUC உருவாதல் (அக்டோபர் 31, 1920)

இடம், தேதி: பம்பாய், எம்பயர் திரையரங்கம், 31 அக்டோபர் 1920.
பங்கேற்பு: 64 சங்கங்களைச் சேர்ந்த 101 பிரதிநிதிகள்; 1,40,854 உறுப்பினர்கள்.
தலைவர்கள்: லாலா லஜபதி ராய் (முதல் தலைவர்), திவான் சமன்லால் (பொதுச் செயலாளர்), ஜோசப் பாப்டிஸ்டா (வரவேற்புக் குழுத் தலைவர்), என்.எம். ஜோஷி. மோதிலால் நேரு, ஜின்னா, அன்னி பெசன்ட் ஆகியோரும், பிரிட்டிஷ் தொழிற்சங்க காங்கிரஸின் சகோதரப் பிரதிநிதியும் பங்கேற்றனர்.
நோக்கு: லஜபதி ராய், "ஒழுங்கமை, கிளர்ச்சி செய், கல்வி கொடு" என்று தொழிலாளர்களை "வர்க்க உணர்வு" கொண்டவர்களாக்கும் அவசியத்தை வலியுறுத்தினார் (விக்கிப்பீடியா). இதனால் அதன் தொடக்க நிலைப்பாடு, தேசிய இயக்கத்துடன் இணைந்த, ஆனால் தொழிலாளர் நலனை முன்வைக்கும் கூட்டமைப்பு என்பதாக இருந்தது.
1921 ஜாரியா மாநாடு: AITUC-இன் இரண்டாவது அமர்வு (ஜாரியா, 1921) இந்தியாவின் முழு விடுதலை (சுதந்திரம்) கோரும் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியதாக விக்கிப்பீடியா குறிப்பிடுகிறது; இது காங்கிரஸின் 1929 லாகூர் தீர்மானத்துக்கு எட்டு ஆண்டுகள் முன்பாகும்.

3.5 ரஷ்யப் புரட்சியின் தாக்கம்

இந்தியாவுக்கு ரஷ்யப் புரட்சியின் செல்வாக்கு மூன்று வழிகளில் வந்ததாகக் கருதலாம்:

கருத்துநிலை: கம்யூனிச அகிலத்தின் இரண்டாம் காங்கிரஸ் (1920) காலனிய நாடுகள் குறித்த ஆய்வறிக்கைகளை விவாதித்தது. இதில் லெனின் - எம்.என். ராய் வேறுபாடு பிரபலமானது (பொது வரலாற்று அறிவு – சரிபார்க்க).
அமைப்பு: முசஃபர் அகமது, எஸ்.ஏ. டாங்கே, சிங்காரவேலர், ஷௌகத் உஸ்மானி போன்றோர் கம்யூனிசக் குழுக்களை உருவாக்கினர். 1924-இல் இவர்களில் பலர் மீது கான்பூர் போல்ஷிவிக் சதி வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது (எம்.என். ராய், முசஃபர் அகமது, டாங்கே, ஷௌகத் உஸ்மானி, நளினி குப்தா, சிங்காரவேலர், குலாம் ஹுசைன் ஆகியோர் குறிப்பிடப்பட்டனர்). 1925 டிசம்பர் 25–26 கான்பூர் மாநாட்டில் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பொதுவாக நிறுவப்பட்டதாகக் கொள்ளப்படுகிறது; சிங்காரவேலர் அம்மாநாட்டுக்குத் தலைமை தாங்கினார் (விக்கிப்பீடியா).
குறியீடு: சிவப்புக் கொடி, மே நாள் ஆகியவை முதன்முதலில் இந்தியாவில் பொதுவெளிக்கு வந்தன (அடுத்த பிரிவு).

சட்ட எதிர்வினை: 1924 கான்பூர் வழக்குக்குப் பிறகு, தொழிற்சங்கங்களை ஒழுங்குபடுத்தும் நோக்கில் தொழிற்சங்கச் சட்டம் 1926 இயற்றப்பட்டது. அது பதிவுசெய்யப்பட்ட சங்கங்களுக்குச் சட்ட அங்கீகாரத்தையும், அதன் அதிகாரிகளுக்குக் குற்றவியல், உரிமையியல் பொறுப்பிலிருந்து விலக்கையும் அளித்தது. முதல் ஆண்டில் 28 சங்கங்கள் பதிவுசெய்து அறிக்கை அளித்தன; உறுப்பினர்கள் 1,00,619. விடுதலை (1947) நேரத்தில் இது 2,766 பதிவுபெற்ற சங்கங்கள், 16.6 இலட்சத்துக்கு மேற்பட்ட உறுப்பினர்கள் என வளர்ந்தது. பிந்தைய கட்டத்தில், சட்டம் வழங்கிய அங்கீகாரம் தொழிற்சங்கங்களை "பதிவு" மூலம் கண்காணிக்கவும் கட்டுப்படுத்தவும் உதவியது என்பது மார்க்சிய ஆய்வாளர்களின் விமர்சனம்.

ஆதாரங்கள்: AITUC – Wikipedia; Trade unions in India – Wikipedia; Madras Labour Union (primary document) – Indian Labour Archives; Labour in Madras – Madras Musings; Singaravelu – Wikipedia; Labour Nationalism in Colonial India – GKToday; Labour conspiracy and trade union movements – PWOnlyIAS

4. தமிழ்நாட்டின் முன்னோடிப் போராட்டங்கள்: 1921 வேலைநிறுத்தமும் 1923 மே நாளும்

4.1 பக்கிங்ஹாம்-கர்னாடிக் ஆலை வேலைநிறுத்தம் (1921)

காரணம்: சங்கத்தின் மீது ஆலை நிர்வாகம் கொண்டிருந்த எதிர்ப்பு; தொழிலாளர் பணிநீக்கங்கள்; சங்க அங்கீகாரம் மறுப்பு.
காலம்: மே/ஜூன் 1921 முதல் சுமார் ஆறு மாதங்கள். (ஒரு ஆவணம் மே 1921 என்றும், விக்கிப்பீடியா 21 ஜூன் 1921 என்றும் குறிப்பிடுகிறது; இந்த வேறுபாடு பிரிவு 9-இல் விவாதிக்கப்படுகிறது.)
வடிவம்: வேலைநிறுத்த காலத்தில் ஆலை நிர்வாகம் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்களை மாற்றாளாக அமர்த்தி, தொழிலாளர் ஒற்றுமையைச் சாதி மோதலாகத் திசைதிருப்ப முயன்றது. இது வர்க்க ஒற்றுமையை உடைக்கச் சாதியைப் பயன்படுத்தும் ஆளும் வர்க்க உத்திக்கான முன்னுதாரணம்.
ஒடுக்குமுறை: போலீஸ் தாக்குதலில் உயிரிழப்புகள்; ஆகஸ்ட்-அக்டோபர் 1921-இல் மேலும் மோதல்கள்; இறுதியில் வேலைநிறுத்தம் தோல்வியடைந்தது.
படிப்பினை: சங்கத்தின் வலிமை, போராட்டத்துக்குள் சாதி வேறுபாடுகளைக் கையாளும் ஆற்றல், அரசு இயந்திரத்தின் ஒடுக்குமுறை ஆகியவை தமிழ்நாட்டுத் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் தொடக்கப் பாடங்கள்.

4.2 முதல் மே நாள் (1923)

சிங்காரவேலர் மே 1, 1923-இல் மதராஸில் "இந்துஸ்தான் தொழிலாளர்-விவசாயிக் கட்சி" (Labour Kisan Party of Hindustan) தொடங்கினார். இந்தியாவில் முதல் மே நாள் கொண்டாட்டமும் சிவப்புக் கொடி ஏற்றலும் இங்கு நடந்ததாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது; உயர்நீதிமன்றக் கடற்கரை, திருவல்லிக்கேணி ஆகிய இரு இடங்களில் கூட்டங்கள் நடந்தன. இது இந்தியத் தொழிலாளர் இயக்கம் சர்வதேசத் தொழிலாளர் ஒற்றுமைக் குறியீடுகளை ஏற்றுக்கொண்ட தொடக்கமாகும்.

4.3 பிற தமிழ்நாட்டு வளர்ச்சிகள்

சிங்காரவேலரும் திரு.வி.க.வும் மின்சாரம், டிராம், பெட்ரோலியம், இரயில்வே தொழிலாளர்களையும் சங்கங்களாக ஒழுங்கமைத்தனர் (விக்கிப்பீடியா).
கோயம்புத்தூர் மாவட்ட ஜவுளித் தொழிலாளர் சங்கம்: டிசம்பர் 12, 1937-இல் உதயர்பாளையத்தில் என்.ஜி. ராமசாமி தலைமையில் உருவானது. 1941-இல் போர்க்கால விலை உயர்வுக்கு எதிராக 25% கூலி உயர்வு கோரி வேலைநிறுத்தம் நடந்தது; பத்து நாள் பிறகு அரசு தலையீட்டில் 12.5% அகவிலைப்படி கிடைத்தது. 1948-இல் புதிய பணிச்சுமை விதிகளால் 31 ஆலைகளில் சுமார் 11,200 தொழிலாளர்கள் வேலையிழந்தனர்; மூன்று மாத வேலைநிறுத்தம் தோல்வியுற்றது. பின்னாளில் தொழில் தகராறுச் சட்டத்தில் ஆட்குறைப்பு இழப்பீட்டு விதி, 1951 முதல் இருதரப்பு ஒப்பந்தம், 1956 முத்தரப்பு ஊதிய ஒப்பந்தம் ஆகியவை இச்சங்கத்தின் சாதனைகளாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

ஆதாரங்கள்: Singaravelu – Wikipedia; A Brief Sketch of the Coimbatore District Textile Workers' Union – Indian Labour Archives; Madras Labour Union – Indian Labour Archives

5. 1920-களின் இறுதி: போர்க்குணம், கம்யூனிஸ்டுகளின் எழுச்சி, அரசின் ஒடுக்குமுறை

5.1 பம்பாய் பொது வேலைநிறுத்தங்கள்

1918–1919: 75 ஆலைகளில் ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட ஜவுளித் தொழிலாளர்கள், போர்க்கால விலை உயர்வை ஈடுசெய்ய 25% போனஸ் கோரினர்.
டிசம்பர் 1920: சுமார் 1,50,000 தொழிலாளர் பங்கேற்ற பொது வேலைநிறுத்தம்; தினசரி வேலை நேரம் 12 மணியிலிருந்து 10 மணியாகக் குறைக்கப்பட்டது; போனஸ் உயர்ந்தது.
ஏப்ரல்–அக்டோபர் 1928: ஆறு மாதம் நீடித்த வேலைநிறுத்தம். காரணம், ஆலை முதலாளிகளின் "பகுத்தறிவுத் திட்டம்" (Rationalisation Scheme): அதிக வேலைச் சுமை, குறைந்த கூலி, ஆட்குறைப்பு. ஒரு ஆதாரப்படி 1,50,000-க்கும் மேற்பட்டோர் பங்கேற்றனர்; பம்பாய் ஜவுளித் தொழில் ஸ்தம்பித்தது.

5.2 கிர்னி காம்கார் யூனியன் (GKU), 1928

உருவாக்கம்: மே 1928-இல், 1923-இல் உருவான கிர்னி காம்கார் மகாமண்டலிலிருந்து கம்யூனிஸ்டுகள் பிரிந்து உருவாக்கினர்; டாங்கே பொதுச் செயலாளர்.
வளர்ச்சி: விக்கிப்பீடியா குறிப்பின்படி அக்டோபர் 30, 1928 அன்று உறுப்பினர் எண்ணிக்கை 324 என்றும் அவ்வாண்டு இறுதிக்குள் 54,000 என்றும் வருகிறது (காலக் குறிப்பில் தெளிவின்மை உண்டு; சங்கம் பிறந்த மே முதல் இறுதிவரை என்று புரிந்துகொள்ளலாம்; பிரிவு 9). செங்கொடி அதன் சின்னம்.
தலைவர்கள்: எஸ்.ஏ. டாங்கே, எஸ்.எஸ். மிராஜ்கர், பி.எஃப். பிராட்லி, கே.என். ஜோக்லேகர்.
அமைப்பு முறை: தொழிலாளர் குழுக்கள், மில் மட்டக் கமிட்டிகள், வெளியீடு (மராத்தி இதழ் "கிராந்தி").
முக்கியத்துவம்: AITUC-இல் கம்யூனிஸ்டுகள் ஆதிக்கம் பெறுவதற்கு இது பெரிய அடித்தளமாயிற்று; டிசம்பர் 1929-இல் கம்யூனிஸ்ட் அல்லாத தலைவர்கள் வெளியேறிய பின் கம்யூனிஸ்டுகள் AITUC-ஐக் கட்டுப்படுத்தினர்.

5.3 அரசின் எதிர்வினை

தொழிற்தகராறுச் சட்டம் 1929: பொதுப் பயன்பாட்டுச் சேவைகளில் 14 நாள் முன்னறிவிப்பின்றி வேலைநிறுத்தம் சட்டவிரோதம்; அரசை நிர்ப்பந்திக்கும் அனுதாப (பொது) வேலைநிறுத்தங்களுக்குத் தடை.
பொதுப் பாதுகாப்பு மசோதா: சட்டசபை நிராகரித்த பிறகு, வைசிராய் இர்வின் 1929-இல் இதை ஆணையாக (ordinance) வெளியிட்டார்.
மீரட் சதி வழக்கு: 20 மார்ச் 1929-இல் பம்பாய், கல்கத்தா, டாக்கா, அலகாபாத், பஞ்சாப் ஆகிய இடங்களில் 31 தொழிற்சங்க/கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் கைது (ஜூனில் லெஸ்டர் ஹட்சின்சன் 32-ஆவது நபராக); இந்தியத் தண்டனைச் சட்டம் பிரிவு 121A-இன் கீழ், "அரசர்-பேரரசரின் இறையாண்மையைப் பறிக்கச் சதி" என்ற குற்றச்சாட்டு. நான்கரை ஆண்டுகளுக்கும் மேல் நீடித்த விசாரணையைக் குற்றம்சாட்டப்பட்டோர் தங்கள் அரசியல் கருத்துகளைப் பரப்பும் மேடையாகப் பயன்படுத்தினர். ஜனவரி 1933: தீர்ப்பு (முசஃபர் அகமது ஆயுள் நாடு கடத்தல்; டாங்கே, ஸ்பிராட், கேட்டே, ஜோக்லேகர், நிம்ப்கர் 12 ஆண்டுகள்). ஜூலை/ஆகஸ்ட் 1933: அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் தண்டனைகளைக் குறைத்தது (அகமது, டாங்கே, உஸ்மானி மூன்று ஆண்டுகள்; ஒன்பது பேர் விடுதலை). 1934: கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்பட்டது.
விளைவு: வழக்கு இயக்கத்தை ஒடுக்குவதற்குப் பதிலாக, இந்தியா, பிரிட்டன் இரண்டிலும் சர்வதேசப் பரப்புரைக்கு உதவி, கம்யூனிசக் கருத்துகளின் செல்வாக்கை அதிகரித்தது என்பது பரவலான மதிப்பீடு.

5.4 விட்லி ஆணையமும் முதல் பிளவும்

விட்லி தொழிலாளர் ஆணையம் (1929–1931): தொழிற்சாலை, தோட்டத் தொழிலாளர் நிலைமைகளை ஆராய்ந்து சுகாதாரம், பாதுகாப்பு, கூலி மேம்பாடு குறித்துப் பரிந்துரைத்தது. அதில் பங்கேற்பதா, புறக்கணிப்பதா என்ற கேள்வி AITUC-இல் பிளவை ஆழமாக்கியது (இந்த ஆணையத்தை எதிர்த்தவர்கள் கம்யூனிஸ்டுகள்; பங்கேற்றவர்கள் ஜோஷி போன்ற சீர்திருத்தவாதிகள் என்பது பொது வரலாற்றுக் கருத்து – சரிபார்க்க).
1929 நாக்பூர் (பிளவு 1): கம்யூனிஸ்ட் இணைப்புக் கேள்வியால் AITUC பிளவுற்றது. சீர்திருத்தவாதத் தரப்பு வெளியேறி இந்தியத் தொழிற்சங்கக் கூட்டமைப்பை (Indian Trade Union Federation) உருவாக்கியது என்பது பொது வரலாற்றுப் பதிவு (சரிபார்க்க).
1931 கல்கத்தா (பிளவு 2): கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் "சிவப்புத் தொழிற்சங்க காங்கிரஸ்" (Red Trade Union Congress) அமைத்தனர். 1935-இல் மீண்டும் இணைவு ஏற்பட்டது என்பது பொது வரலாற்றுப் பதிவு (சரிபார்க்க).

ஆதாரங்கள்: Bombay Mill Workers and Labour Politics – GKToday; Girni Kamgar Union – Wikipedia; Meerut Conspiracy Case and Labour Politics – GKToday; Meerut Conspiracy Case – Wikipedia; Trade Unionism and Labour Politics – GKToday; மூல ஆவணங்கள்: Inprecor 1929 (Comintern இதழ்) – Marxists.org

6. 1930–1936: சட்டமறுப்பு இயக்கமும் தொழிலாளர் பங்கேற்பும்

சோலாப்பூர் எழுச்சி (மே 1930): 50,000-க்கும் மேற்பட்ட ஜவுளித் தொழிலாளர் பொது வேலைநிறுத்தம் செய்தனர்; காவல் நிலையங்கள், இரயில் நிலையம், நகராட்சிக் கட்டடங்கள், மதுக்கடைகளைத் தாக்கினர்; ஒரு வாரம் நகரைத் தம் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தனர். ஜனவரி 1931-இல் மல்லப்பா தனஷெட்டி, குர்பான் ஹுசைன், ஜகந்நாத் ஷிண்டே, ஷ்ரீகிஷன் சார்தா ஆகிய நால்வர் தூக்கிலிடப்பட்டனர்.
GIP இரயில்வே (1930 தொடக்கம்): 20,000-க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தம் செய்து இராணுவ-போலீஸ் போக்குவரத்தைப் பாதித்தனர்.
ஜாம்ஷெட்பூர் (1929–1930): சுபாஷ் சந்திர போஸ் தலைமையில் கோல்முரி டின்பிளேட் தொழிலாளர் சங்கப் போராட்டம்.
பம்பாய்: வெளிநாட்டுத் துணி மறியல், வடாலா உப்பு எடுப்பு.

மதிப்பீடு: தொழிலாளர்கள் சட்டமறுப்பு இயக்கத்தில் தம் வேலை நிலைமை சார்ந்த மற்றும் காலனிய எதிர்ப்பு கோரிக்கைகளை இணைத்துப் பங்கேற்றனர். ஆனால் காங்கிரஸ் தலைமை (குறிப்பாகக் காந்தி) தொழிலாளர் தன்னியல்பு எழுச்சியை (சோலாப்பூர் போன்றவை) வர்க்கப் போராட்டமாக வளர அனுமதிக்கத் தயங்கியது என்ற மார்க்சிய விமர்சனம் உண்டு (பொது வரலாற்றுக் கருத்து – சரிபார்க்க).

ஆதாரம்: Workers in the Civil Disobedience Movement – GKToday

7. 1937–1945: காங்கிரஸ் அமைச்சரவைகள், இரண்டாம் உலகப்போர்

7.1 காங்கிரஸ் அமைச்சரவைகளின் காலம் (1937–1939)

ஜூலை 1937: 1935 இந்திய அரசுச் சட்டத்தின் கீழ் காங்கிரஸ் மாகாண அரசுகள் அமைந்தன.
கான்பூர் (1937): ஜவுளித் தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தம் (ஒரு ஆதாரப்படி 55 நாட்கள்; பிறிதொரு ஆதாரம் மே 1938-இல் சுமார் 40,000 தொழிலாளர் பொது வேலைநிறுத்தம் என்கிறது). நவம்பர் 1937: ராஜேந்திர பிரசாத் தலைமையில் கான்பூர் தொழிலாளர் விசாரணைக் குழு; 8–21% கூலி உயர்வு பரிந்துரை, கான்பூர் மஸ்தூர் சபா அங்கீகாரம்.
பம்பாய் தொழில் தகராறுச் சட்டம் 1938: சங்கங்களை வகைப்படுத்தி, வேலைநிறுத்தத்துக்கு முன் கட்டாய நடுவர் தீர்ப்பை விதித்தது. இடதுசாரிகள் இதை, வேலைநிறுத்த உரிமையைப் பறிக்கும் சட்டம் என எதிர்த்தனர்; நவம்பர் 7, 1938 அன்று பி.ஆர். அம்பேத்கரின் சுயேச்சைத் தொழிலாளர் கட்சியும் கம்யூனிஸ்டுகளும் இணைந்து பம்பாயில் வேலைநிறுத்தம்/பேரணி நடத்தினர்.
பிற: தாய்மைப்பேறு நலச் சட்டங்கள், கடைப் பணியாளர் சட்டம் (1939), தொழிற்சாலை ஆய்வு, குறைந்தபட்ச ஊதிய வாரியங்கள். அசாம் அமைச்சரவை டிகோய் எண்ணெய் ஆலை வேலைநிறுத்தத்தை ஆதரித்தது (1939). அக்டோபர்–நவம்பர் 1939-இல் அமைச்சரவைகள் போரில் இந்தியா இணைக்கப்பட்டதை எதிர்த்துப் பதவி விலகின.
மார்க்சிய மதிப்பீடு: காங்கிரஸ் அமைச்சரவை, ஒருபுறம் நலச் சட்டங்கள் வழங்கியது; மறுபுறம் வேலைநிறுத்தத்தை ஒழுங்குபடுத்தி, "தொழில் அமைதி"யைப் பாதுகாக்கும் முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்கப் பாத்திரத்தைச் செய்தது. இது தேசிய இயக்கத்துக்குள் முதலாளித்துவத் தலைமைக்கும் தொழிலாளர் நலனுக்கும் உள்ள முரண்பாட்டின் வெளிப்பாடு.

7.2 இரண்டாம் உலகப்போர்

1939–1942: போர் எதிர்ப்பு வேலைநிறுத்தங்கள் (எ.கா. 1939 அக்டோபர் 2 பம்பாய் வேலைநிறுத்தம் - பொது வரலாற்று அறிவு, சரிபார்க்க); 1942 Quit India இயக்கத்தில் மில்கள், இரயில்வே தொழிலாளர் பங்கேற்பு (GKToday).
1941-இல் கோயம்புத்தூர் 10 நாள் வேலைநிறுத்தம்: 25% கோரிக்கை; 12.5% அகவிலைப்படி.
கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் "மக்கள் போர்" நிலைப்பாடு: சோவியத் ஒன்றியம் மீது ஜெர்மன் தாக்குதலுக்குப் (ஜூன் 1941) பிறகு CPI போரை "மக்கள் போர்" என வரையறுத்து, பிரிட்டிஷ் அரசுடன் ஒத்துழைக்கும் கொள்கையை எடுத்தது; கட்சி மீதான தடையும் நீக்கப்பட்டது (1942). இந்தக் கொள்கை Quit India இயக்கத்திலிருந்து அதைத் தனிமைப்படுத்தியதாக இடதுசாரி வட்டாரங்களிலேயே கடுமையான விமர்சனம் உள்ளது. (இது இக்கட்டுரைக்காக மூல ஆவணங்களில் தனியாகச் சரிபார்க்கப்படவில்லை; பொது வரலாற்று அறிவு – சரிபார்க்க.)
1940 பிளவு: எம்.என். ராய் தலைமையிலான குழு AITUC-இலிருந்து வெளியேறி இந்தியத் தொழிலாளர் கூட்டமைப்பை (Indian Federation of Labour) அமைத்தது என்பது பொது வரலாற்றுப் பதிவு (சரிபார்க்க). இக்கூட்டமைப்பு பின்னர் HMS-இல் இணைந்தது (கீழே).

ஆதாரங்கள்: Labour Measures of Congress Ministries – GKToday; Trade Unionism and Indian National Movement – GKToday; Coimbatore Textile Workers' Union – Indian Labour Archives; Labour conspiracy and trade union movements – PWOnlyIAS

8. 1945–1949: எழுச்சி, கடற்படை எழுச்சி, சங்கங்களின் அரசியல் பிளவு

8.1 1945–1946 போராட்ட அலை

1945: கல்கத்தா, பம்பாய் துறைமுகத் தொழிலாளர்கள் போருக்கான சரக்குகளை ஏற்ற மறுத்தனர். அதே ஆண்டு, WFTU (உலகத் தொழிற்சங்கக் கூட்டமைப்பு) தொடக்கத்தில் AITUC பங்கேற்றது (670 மில்லியன் தொழிலாளரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய லண்டன் மாநாடு).
1946 பிப்ரவரி 18–25: இந்தியக் கடற்படை (RIN) எழுச்சி: HMIS தல்வார் கப்பலில் தொடங்கி 56 கப்பல்கள், கரைநிலையங்கள், சுமார் 10,000 மாலுமிகள் பங்கேற்றனர்; பிப்ரவரி 20-க்குள் 45 போர்க்கப்பல்களைக் கைப்பற்றினர். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆதரவளித்து, பிப்ரவரி 22-இல் பொது வேலைநிறுத்தத்துக்கு அழைத்தது; கல்கத்தாவில் மட்டும் ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டோர் பேரணி நடத்தினர். பம்பாயில் ஆலை, துறைமுகத் தொழிலாளர், மாணவர்கள், 1,200 வான்படை வீரர்கள் ஆதரவுடன் பொது வேலைநிறுத்தம் நடந்தது. உயிரிழப்புகள் 236 வரை குறிப்பிடப்படுகின்றன (இதில் வகுப்புக் கலவரம் காரணமான உயிரிழப்புகளும் அடங்கும்).
தேசியத் தலைமையின் நிலை: காங்கிரஸ் (வல்லபாய் படேல்), முஸ்லிம் லீக் (ஜின்னா) இரண்டும் எழுச்சியை எதிர்த்தன; அதிகார மாற்றத்தைப் பாதிக்கும் என அஞ்சின; மாலுமிகளைச் சரணடையச் செய்தனர். காந்தி, "தயார் செய்யப்பட்ட புரட்சிகரக் கட்சியின் வழிகாட்டுதல் இல்லாமல்" நடந்த எழுச்சியை விமர்சித்தார்.
மார்க்சிய மதிப்பீடு: இது பாட்டாளி வர்க்க-இராணுவ ஒற்றுமையின் வலிமையான வெளிப்பாடு; ஆனால் பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியின் தலைமையில் இதைத் தொடர்ந்து வழிநடத்தும் அமைப்பு வலிமை இல்லாததால், அரசியல் தலைமை தேசிய முதலாளிய அரசியல் கட்சிகளிடம் சென்றது.
1946–47: அஞ்சல், இரயில்வே, பிற தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தங்கள்.

8.2 தொழிற்சங்கங்கள் அரசியல் கட்சிகளின் வழியாகப் பிரிதல்

ஆண்டு	அமைப்பு	உருவாக்கம் / பின்னணி	குறிப்புகள்
1920	AITUC	அக்டோபர் 31, பம்பாய்	கம்யூனிஸ்ட் செல்வாக்கு 1929-க்குப் பிறகு; 1945-இல் CPI-உடன் தொடர்பு
1947	INTUC	மே 3, 1947	காங்கிரஸ் தலைவர் ஜே.பி. கிருபளானி தொடங்கிவைத்தார்; அஷோக் மேத்தா, ஆர்.எஸ். ருய்க்கர், மணிபென் படேல் ஆகியோர் அமைப்பாளர்கள்; காங்கிரஸுடன் நெருக்கமான தொடர்பு
1948	HMS	டிசம்பர் 29, ஹவுரா	சோசலிஸ்டுகள், ஃபார்வர்டு பிளாக்கினர், சுயேச்சைச் சங்கத் தலைவர்கள்; "கம்யூனிஸ்ட் ஆதிக்கம் கொண்ட AITUC"-ஐ விட்டு வெளியேறிய சோசலிஸ்டுகள்; 1949-இல் ICFTU உறுப்பினர்
1949	UTUC	(மூலத்தில் தனியாகச் சரிபார்க்கப்படவில்லை)	இடதுசாரி மாற்றுக் கூட்டமைப்பு என்று பொது வரலாறு கூறுகிறது (சரிபார்க்க)

இந்தப் பிளவுகள் இந்திய தொழிற்சங்க இயக்கத்தை "வர்க்க அடிப்படையிலான ஒற்றுமை"யிலிருந்து "கட்சி அடிப்படையிலான பன்மை"க்கு நகர்த்தின. இந்த நிலை இன்றும் தொடர்கிறது.

ஆதாரங்கள்: Royal Indian Navy mutiny – Wikipedia; INTUC – Wikipedia; Hind Mazdoor Sabha – Wikipedia; AITUC – Wikipedia

9. ஆதார முரண்பாடுகளும் எச்சரிக்கைகளும்

ஆய்வின்போது கண்ட முரண்பாடுகளை வெளிப்படையாகத் தருகிறேன்:

"முதல் தொழிற்சங்கம்": மதராஸ் தொழிலாளர் சங்கம் (1918) "முதல் பதிவு/நவீனத் தொழிற்சங்கம்"; பம்பாய் மில்-ஹேண்ட்ஸ் சங்கம் (1890) "முதல் தொழிலாளர் சங்கம்" என்றும், அதன் தன்மை (நலச் சங்கமா, தொழிற்சங்கமா) குறித்துக் கருத்து வேறுபாடு உண்டு.
மதராஸ் சங்கத் தலைமை: சங்கத்தின் சொந்த ஆவணம் வாடியாவைத் தலைவராகக் குறிக்கிறது; விக்கிப்பீடியாவின் சிங்காரவேலர் கட்டுரை சிங்காரவேலரை முன்னிலைப்படுத்துகிறது. சிங்காரவேலர் தொழிலாளர் இயக்கத்தில் பெரும் பங்காற்றினார் என்பதில் எந்த மறுப்பும் இல்லை; ஆனால் தலைவர் பதவி யாருக்கு என்பதை முதன்மை ஆவணங்களில் சரிபார்க்க வேண்டும்.
1921 வேலைநிறுத்தத் தேதி: "மே 1921" (சங்க ஆவணம்) vs "ஜூன் 21, 1921" (விக்கிப்பீடியா).
GKU உறுப்பினர் எண்ணிக்கை: விக்கிப்பீடியா "30 அக்டோபர் 1928 – 324 உறுப்பினர்; ஆண்டு இறுதிக்குள் 54,000" என்கிறது; முதன்மை ஆவணங்களில் சரிபார்க்க வேண்டிய ஒன்று.
INTUC ஆண்டு: ஒரு கல்வித் தளக் குறிப்பு 1944 என்று குறிப்பிடுகிறது; INTUC-இன் சொந்த அதிகாரபூர்வ விவரம் மே 3, 1947 என்கிறது. கட்டுரையில் 1947 பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
மீரட் வழக்கு எண்ணிக்கை: 27 முதல் 33 வரை வேறுபடுகிறது; 31 பேர் மார்ச் 1929-இல் கைது, ஹட்சின்சன் ஜூனில் சேர்க்கை என்பது பெரும்பாலான பதிவுகளின் பொது ஒப்புமை.
கான்பூர் 1937–38 வேலைநிறுத்த விவரங்கள்: வெவ்வேறு ஆதாரங்கள் வெவ்வேறு கால அளவு/எண்ணிக்கையைத் தருகின்றன.
வேலைநிறுத்தப் புள்ளிவிவரங்கள்: ஆண்டுவாரி வேலைநிறுத்த எண்ணிக்கை, பங்கேற்றோர், இழந்த மனித-நாட்கள் (கார்னிக், Indian Trade Unions: A Survey போன்ற நூல்களில் உள்ளவை) இணையத்தில் சரிபார்க்க இயலாததால் இக்கட்டுரையில் நான் சேர்க்கவில்லை. இது ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரைக்கு முக்கியமான அட்டவணை; ஆகவே அச்சு நூல்களில் இருந்து இணைப்பது நல்லது.
இரண்டாம்நிலை ஆதாரங்கள்: GKToday, PWOnlyIAS போன்றவை தேர்வுக்கான சுருக்கக் குறிப்புகள்; கல்வி ஆய்வுக்கு முதன்மை ஆவணம் அல்லது கல்விப் பதிப்பகத்தின் நூல்களே மேற்கோளாகக் கொள்ளத்தக்கவை.

10. பகுப்பாய்வு: நிலைப்பாடுகளும் படிப்பினைகளும்

10.1 மூன்று போக்குகள்

சீர்திருத்த/நல்லிணக்கப் போக்கு: ஜோஷி போன்றோர், விட்லி ஆணையத்துடன் ஒத்துழைப்பு, நடுவர் தீர்ப்பு, சட்டப்பூர்வ வழிமுறை; அகமதாபாத் TLA-வின் காந்திய நம்பிக்கைப் பொறுப்புக் கொள்கை (பின்னர் INTUC).
தேசியவாத-அரசியல் போக்கு: லஜபதி ராய், நேரு, போஸ் போன்றோர் வழி; தொழிலாளர் இயக்கத்தை விடுதலை இயக்கத்துடன் இணைக்கும் அணுகுமுறை; பம்பாய் 1908, ஜாரியா 1921, சட்டமறுப்புப் பங்கேற்பு.
வர்க்கப் போராட்ட/கம்யூனிஸ்ட் போக்கு: டாங்கே, முசஃபர் அகமது, சிங்காரவேலர், GKU; தொழிலாளர் குழுக்கள், நீண்ட வேலைநிறுத்தம், அரசு அதிகாரத்துக்கான அரசியல் கோரிக்கை, சர்வதேசத் தொடர்பு (Comintern, WFTU).

10.2 போராட்ட நடைமுறைகளின் வடிவங்கள்

கோரிக்கைச் சாசனம் (1918), பூட்டு/வேலைநிறுத்த எதிர்ப்பு (1918, 1921, 1928).
அரசியல் வேலைநிறுத்தம் (1908, 1938, 1946), அனுதாப வேலைநிறுத்தம் (1946; இது 1929 சட்டத்தால் தடையுறும் வடிவம்).
தன்னெழுச்சிப் போராட்டம் (சோலாப்பூர் 1930) vs. திட்டமிடப்பட்ட பொது வேலைநிறுத்தம் (1928).
சட்டபூர்வ வழிகள்: பதிவு (1926), அங்கீகாரம் (கான்பூர் மஸ்தூர் சபா), இருதரப்பு/முத்தரப்பு ஒப்பந்தம் (கோயம்புத்தூர் 1951, 1956).
வெளியீடுகள், பரப்புரை: கிராந்தி, வாடியாவின் உரைத் தொகுப்பு (1921).

10.3 அரசு, சட்டம், ஒடுக்குமுறை

1926 சட்டம் (அங்கீகாரம் + கண்காணிப்பு), 1929 தொழிற்தகராறுச் சட்டம் (வேலைநிறுத்தக் கட்டுப்பாடு), பொதுப் பாதுகாப்பு ஆணை (1929), மீரட் வழக்கு (1929–33), 1938 பம்பாய் தொழில்தகராறுச் சட்டம் (கட்டாய நடுவர்). இதன் போக்கு தொடர்ச்சியாக ஒன்றாகவே இருந்தது: தொழிற்சங்கத்தை சட்டத்துக்குள் அடக்கி, போர்க்குணமிக்க வடிவங்களைக் குற்றமாக்குதல். முதலாளித்துவ அரசு, தேசியக் காங்கிரஸ் அரசாயினும் இக்கொள்கையைத் தொடர்ந்தது என்பது 1938 அனுபவம்.

10.4 பலமும் பலவீனமும் (மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில்)

பலம்: விரைவாகப் பெருகிய வெகுஜன அடித்தளம் (GKU சில மாதங்களில் 54,000); அரசியல், பொருளாதாரப் போராட்டங்களின் இணைப்பு; சர்வதேசத் தொடர்பு; ஆளும் வர்க்கம் காட்டிய அச்சமே (சட்டங்கள், வழக்குகள்) இயக்கத்தின் வலிமைக்குச் சான்று.

பலவீனம்:

சாதி, மதம், மொழி, வட்டாரம் சார்ந்த பிளவுகளைக் கடந்து வர்க்க ஒற்றுமையை நிலைநிறுத்தல் (1921 மதராஸ் அனுபவம்).
போராட்டங்கள் தனித்தனி ஆலை/தொழில் எல்லைகளுக்குள் நின்றது; தேசிய அளவிலான ஒருங்கிணைந்த தலைமை குறைந்தது.
அடிக்கடி பிளவுகள் (1929, 1931, 1940, 1947–49).
கட்சித் தலைமையின் கொள்கைத் தவறுகள் (எ.கா. 1942 நிலைப்பாடு குறித்த விமர்சனம்) இயக்கத்தை வெகுஜனத் தேசிய எழுச்சியிலிருந்து துண்டித்தன. (இது ஒரு விவாதத்துக்குரிய மதிப்பீடு.)
அமைப்புசார்ந்த (formal sector) தொழிலாளர்கள் மீது கவனம்; பரந்த முறைசாராத் தொழிலாளர்கள், விவசாயத் தொழிலாளர்களுடன் இணைப்புக் குறைவு.

10.5 தமிழ்நாட்டுக்கான சிறப்புக் கூறுகள்

தொழிற்சங்கத்தின் தொடக்கம் (1918) தேசிய அளவில் முன்னோடி; ஆனால் அதன் தொடக்கத் தலைமையின் ஒத்துழைப்புக் கொள்கையும், 1921-இல் வெளிப்பட்ட சாதி-வர்க்க முரண்பாடும் பிந்தைய இயக்கத்துக்குப் பாடங்களாயின.
சிங்காரவேலர் வழியாகக் கம்யூனிசம், மே நாள், சிவப்புக் கொடி அறிமுகம்; திரு.வி.க. வழியாகத் தமிழ் மொழியில் தொழிலாளர் பரப்புரை.
கோயம்புத்தூர் ஜவுளி இயக்கம் (1937 முதல்) வழியாகக் கூலி, அகவிலைப்படி, ஆட்குறைப்பு இழப்பீடு போன்ற சட்டப்பூர்வ சாதனைகள், அத்துடன் 1948 தோல்வி - இரண்டும் இயக்கத்தின் வெற்றி-தோல்வி சுழற்சியின் உதாரணம்.

11. முடிவுரை

1850–1947 இடைப்பட்ட இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்க வரலாறு, காலனிய முதலாளித்துவத்தின் உள்ளிருந்து உருவான ஒரு வர்க்கம், தன் நலனுக்கான போராட்டத்தை விடுதலைப் போராட்டத்துடன் இணைத்துக் கொண்டு, படிப்படியாகத் தன்னை அமைப்பாக்கிக் கொண்டதைக் காட்டுகிறது. 1917 ரஷ்யப் புரட்சி அதற்கு உடனடியான சித்தாந்த, அமைப்பு, குறியீட்டு உத்வேகம் அளித்தது; 1918-இல் மதராஸிலும் அகமதாபாத்திலும் தொடங்கி, 1920-இல் AITUC உருவாக்கத்தில் வளர்ந்து, 1928-இல் GKU போர்க்குணத்தில் உச்சம் தொட்டது. அரசு சட்டத்தாலும் வழக்கு-சிறையாலும் அதை எதிர்கொண்டது. 1937–47-இல் காங்கிரஸ் ஆட்சி, இரண்டாம் உலகப்போர், கடற்படை எழுச்சி ஆகியவை தொழிற்சங்கங்களை அரசியல் கட்சிகளின் வழியே துண்டாடின.

இந்த வரலாற்றிலிருந்து தொழிலாளர் இயக்கத்துக்கான நீடித்த படிப்பினைகள்:

பொருளாதாரப் போராட்டத்தை அரசியல் உணர்வுடன் இணைக்க வேண்டும்.
சாதி, மத, மொழி வேறுபாடுகளை முதலாளி வர்க்கம் பிரித்தாள உதவாதவாறு வர்க்க ஒற்றுமையைக் கட்ட வேண்டும்.
சட்டப்பூர்வப் பணிக்கும் போர்க்குணமிக்கப் போராட்டத்துக்கும் இடையிலான சமநிலை தேவை.
ஒருங்கிணைந்த, அறிவியல்பூர்வமான அரசியல் தலைமை இல்லாதபோது இயக்கத்தின் தன்னெழுச்சிப் போராட்டங்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டுப் பிளவுபடும்.

மேலும் படிக்க வேண்டிய அச்சு நூல்கள்

வி.பி. கார்னிக், Indian Trade Unions: A Survey (வேலைநிறுத்தப் புள்ளிவிவரங்களுக்கு)
ராஜ்நாராயண் சந்தவர்க்கர், The Origins of Industrial Capitalism in India: Business Strategies and the Working Classes in Bombay, 1900–1940 (பம்பாய் ஆலைத் தொழிலாளர்)
திபேஷ் சக்ரபர்த்தி, Rethinking Working-Class History: Bengal 1890–1940 (சணல் ஆலைத் தொழிலாளர்)
சுகோமல் சென், Working Class of India: History of Emergence and Movement, 1830–1990
ஜி. அதிகாரி (தொகு.), Documents of the History of the Communist Party of India
மீரட் வழக்கில் குற்றம்சாட்டப்பட்டோரின் அறிக்கைகள்
எம். சிங்காரவேலர், திரு.வி. கலியாணசுந்தரனார் ஆகியோரின் தமிழ் எழுத்துகள்; இந்திய தொழிலாளர் ஆவணக் காப்பகத்தின் தமிழ்நாட்டு ஆவணத் தொகுப்பு (indianlabourarchives.org)

இணைய ஆதாரங்கள்

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

CJP-யின் போராட்டமும் மார்க்சிய–லெனினியவாதிகளுக்கான படிப்பினைகளும்

மார்க்சிய–லெனினியக் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் CJP போன்ற தன்னிச்சையான மக்கள் போராட்டங்களை எவ்வாறு அணுக வேண்டும் என்பதை இக்கட்டுரை ஆராய்கிறது. லெனினின் “என்ன செய்ய வேண்டும்?” மற்றும் மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி கோட்பாடுகளின்படி, இத்தகைய இயக்கங்களின் நியாயமான ஜனநாயகக் கோரிக்கைகளை ஆதரிப்பதுடன் நின்றுவிடாமல், அவற்றைத் தோல்வியடையச் செய்யாமல் வர்க்க அரசியலாக உயர்த்த வேண்டும். கம்யூனிஸ்டுகள் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுவதோ அல்லது முற்றிலுமாகத் தனிமைப்படுத்துவதோ கூடாது என்பதை இது வலியுறுத்துகிறது. பொதுவான எதிரியை எதிர்த்துப் போராடும் அதேவேளையில், சுயாதீனமான அரசியல் நிலைப்பாட்டை ஒருபோதும் கைவிடக்கூடாது. மக்கள் வெளிப்படுத்தும் கோபத்தை முறையான அரசியல் கல்வியாகவும், புரட்சிகர மாற்றத்திற்கான நீண்டகால நடவடிக்கையாகவும் மாற்றுவதே மார்க்சியர்களின் கடமையாகும்.

ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

மார்க்சிய-லெனினிய (ML) கோட்பாட்டின்படி, CJP (Cockroach Janta Party) போராட்டத்தை லெனினின் "என்ன செய்ய வேண்டும்?" (What Is To Be Done?) மற்றும் மாவோவின் "ஐக்கிய முன்னணி" (United Front) கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் அணுக வேண்டும்.

இதன் முக்கிய கோட்பாட்டு மற்றும் நடைமுறை அம்சங்கள் பின்வருமாறு:

1. இரண்டு தவறான நிலைகளைத் தவிர்த்தல்

CJP போராட்டத்தை அணுகும்போது இரு தவறான முனைகளில் வீழ்ந்துவிடக் கூடாது:

வால்பிடித்தல் (Tailism): "CJP ஆளும் BJP-க்கு எதிராகப் போராடுகிறது; எனவே கம்யூனிஸ்டுகள் அதை அப்படியே ஆதரிக்க வேண்டும்" என அதன் பின்னால் செல்வது தவறு.
குறுங்குழுவாதம் (Sectarianism): "CJP ஒரு மார்க்சிய அமைப்பு அல்ல; எனவே அதன் போராட்டத்தை ஆதரிக்கக் கூடாது" என தங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்வதும் தவறு.

2. லெனினிய அணுகுமுறை: தன்னெழுச்சியை வர்க்க உணர்வாக உயர்த்துதல்

நியாயமான கோரிக்கையை ஆதரித்தல்: வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தம், ஜனநாயக உரிமைகள் போன்ற CJP எழுப்பும் குறிப்பிட்ட நியாயமான கோரிக்கைகளை கம்யூனிஸ்டுகள் புறக்கணிக்காமல் மக்களுடன் இணைந்து போராட வேண்டும்.
அரசியல் வரம்புகளைச் சுட்டிக்காட்டுதல்: CJP-யின் போராட்டம் "தேர்தல் ஆணையத்தைச் சீர்திருத்துவது / நல்ல ஆட்சி" என்ற ஜனநாயகச் சீர்திருத்த எல்லைக்குள்ளேயே முடங்கிவிடும் அபாயம் கொண்டது.
வர்க்க அரசியலை இணைத்தல்: வெறும் வாக்காளர் உரிமையோடு நின்றுவிடாமல், "உற்பத்தி சாதனங்களின் உடைமை யாரிடம் உள்ளது?", "பொருளாதார அதிகாரம் யாருடையது?" என்ற வர்க்கக் கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டும்.
முழுமையான அரசியல் கல்வி: லெனின் சுட்டிக்காட்டியபடி, மக்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டம் தானாகவே சோசலிச வர்க்க உணர்வாக மாறாது; இந்த வாக்காளர் பட்டியல் பிரச்சினையை அரசு, வர்க்க ஆதிக்கம், முதலாளித்துவ ஜனநாயகம், ஊடகம், நீதித்துறை ஆகியவற்றுடன் இணைத்து மக்களுக்கு விளக்க வேண்டும்.

3. மாவோவிய அணுகுமுறை: ஐக்கிய முன்னணியும் வர்க்கச் சுயாதீனமும்

ஒன்றுபடு; ஆனால் உன்னைக் கரைத்துவிடாதே (Unity with Independence): பொதுவான எதிரிக்கு எதிராக CJP-யுடன் குறிப்பிட்ட ஜனநாயகக் கோரிக்கையில் இணைந்து செயல்படலாம். அதேநேரம், CJP-யின் அரசியல் உலகக் கண்ணோட்டத்தையோ தலைமையையோ ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது; தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அமைப்பையும் சுயாதீனத்தையும் விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது.
நண்பர்-எதிரி வர்க்கப் பகுப்பாய்வு: CJP-யின் பின்னால் அணிதிரளும் மாணவர்கள், இளைஞர்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தினரைப் பகையாளிகளாகப் பார்க்காமல், வர்க்கப் பகுப்பாய்வு செய்து முன்னேறிய சக்திகளை வென்றெடுக்க வேண்டும்; பிற்போக்குச் சக்திகளைத் தனிமைப்படுத்த வேண்டும்.

4. நடைமுறைச் படிநிலைகள்

மார்க்சிய-லெனினியவாதிகளின் நடைமுறைச் செயல்பாடு இவ்வாறு அமைய வேண்டும்:

போராட்டத்திற்குள் சென்று நியாயமான கோரிக்கைகளில் மக்களுடன் ஒன்றுபடுவது.
போராட்டத்தின் அரசியல் வரம்புகளை வெளிப்படுத்தி வர்க்க முரண்பாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவது.
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீனமான அரசியல் அமைப்பையும் உணர்வையும் வளர்த்து, நீண்டகாலப் புரட்சிகர இலக்குடன் இணைப்பது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், CJP-யின் ஜனநாயகக் கோரிக்கையை ஆதரித்து மக்களுடன் இணைந்து போராட வேண்டும்; ஆனால் அதன் தலைமையைப் பின்பற்றாமல், வர்க்க அரசியலைச் சுயாதீனமாக எடுத்துச் சென்று மக்களின் அனுபவத்தை வர்க்க உணர்வாக உயர்த்த வேண்டும்.

CJP-யின் போராட்டமும் மார்க்சிய–லெனினியவாதிகளுக்கான படிப்பினைகளும்

லெனினின் “என்ன செய்ய வேண்டும்?” மற்றும் மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் ஒரு விமர்சன ஆய்வு

முன்னுரை

ஒரு போராட்டத்தை மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் மதிப்பிடும்போது, “அவர்கள் ஆளும் கட்சியை எதிர்க்கிறார்களா?” என்பது மட்டும் போதுமான கேள்வி அல்ல.

அதைவிட முக்கியமான கேள்விகள்:

போராட்டத்தின் கோரிக்கை என்ன?

அதன் பின்னால் இருக்கும் வர்க்க நலன் என்ன?

அது மக்களின் எந்தப் பிரிவுகளை இயக்குகிறது?

எதிரி யார் என்று அது அடையாளப்படுத்துகிறது?

அரசின் வர்க்கத் தன்மையை அது அம்பலப்படுத்துகிறதா?

போராட்டம் மக்களின் அரசியல் உணர்வை உயர்த்துகிறதா?

மார்க்சிய–லெனினிய கட்சியின் சுயாதீன அரசியல் தலையீடு எங்கே இருக்கிறது?

இன்றைய CJP — Cockroach Janta Party — போராட்டத்தை இந்த அளவுகோல்களில்தான் மதிப்பிட வேண்டும்.

2026 அக்டோபர் 2 அன்று CJP மும்பையில் தேர்தல் வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தம் மற்றும் தேர்தல் ஆணையத்தின் செயல்பாடுகளுக்கு எதிராகப் போராட்டம் நடத்தியது. தேர்தல் ஆணையத்தின் தலைமை அதிகாரி கியானேஷ் குமாரின் பதவி விலகலை அது கோரியுள்ளது. இந்த இயக்கம் முன்னதாக தேர்வுத் தாள் கசிவு போன்ற பிரச்சினைகளிலும் போராட்டங்களை நடத்தியதாக Reuters குறிப்பிடுகிறது. (Reuters)

ஆனால் ஒரு ஜனநாயக உரிமைக்கான போராட்டம் இருப்பது மட்டும் அதை புரட்சிகர வர்க்கப் போராட்டமாக மாற்றிவிடாது.

இதுவே இங்கு தொடக்கப் புள்ளி.

________________________________________

1. முதலில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு

CJP போராட்டத்தை இரண்டு முனைகளில் தவறாக அணுகக்கூடாது.

முதல் தவறு:

“CJP ஆளும் BJP-க்கு எதிராகப் போராடுகிறது; எனவே கம்யூனிஸ்டுகள் அதை ஆதரிக்க வேண்டும்.”

இது வால்பிடித்தல்.

இரண்டாவது தவறு:

“CJP மார்க்சிய அமைப்பு அல்ல; எனவே அதன் போராட்டத்தை ஆதரிக்கக்கூடாது.”

இது குறுங்குழுவாதம் / Sectarianism.

மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறை இந்த இரண்டிலிருந்தும் வேறுபட்டது.

சரியான அணுகுமுறை:

போராட்டத்தின் குறிப்பிட்ட கோரிக்கையை ஆதரிக்கலாம்;

அதே நேரத்தில் அதன் அரசியல் வரம்புகளை விமர்சிக்கலாம்;

மக்களிடம் சுயாதீனமான மார்க்சிய அரசியல் விளக்கத்தை எடுத்துச் செல்லலாம்.

இது லெனினிய முறையின் முக்கியமான பாடமாகும்.

________________________________________

2. லெனினின் “என்ன செய்ய வேண்டும்?” — தன்னெழுச்சி மட்டும் போதாது

லெனின் What Is To Be Done? நூலில் ஒரு மிக முக்கியமான பிரச்சினையை எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

தொழிலாளர்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டம் முக்கியமானது. ஆனால் அந்தப் போராட்டம் தானாகவே சோசலிச வர்க்க உணர்வாக மாறிவிடாது.

தொழிலாளர் இயக்கம் தன்னிச்சையாக பொருளாதாரப் போராட்டத்தை நடத்த முடியும்; ஆனால் அதனை முழுமையான அரசியல் உணர்வாக உயர்த்துவது புரட்சிகர அமைப்பின் பணியாகும் என்று லெனின் வலியுறுத்துகிறார். (Marxists)

இதன் பொருள்:

மக்கள் போராட்டம் → அரசியல் உணர்வு → வர்க்க உணர்வு → புரட்சிகர அமைப்பு

என்ற மாற்றத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

அதனால் CJP போன்ற இயக்கம் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரச்சினையில் ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களை இயக்கினால், மார்க்சியர்களின் பணி:

“நாங்கள் முன்பே சொன்னோம்; இவர்கள் மார்க்சிஸ்டுகள் அல்ல”

என்று வெளியே நின்று விமர்சிப்பது அல்ல.

மாறாக,

“இந்தப் போராட்டத்தின் உண்மையான காரணம் என்ன?

இந்த அரசியல் அமைப்பு ஏன் இத்தகைய பிரச்சினைகளை உருவாக்குகிறது?

தேர்தல் முறையின் பின்னால் எந்த வர்க்க உறவுகள் இருக்கின்றன?

வாக்குரிமை இருந்தாலும் பொருளாதார அதிகாரம் யாரிடம் உள்ளது?”

என்ற கேள்விகளை மக்களிடையே எழுப்ப வேண்டும்.

________________________________________

3. CJP போராட்டம் எந்த வரம்பில் முன்னேறுகிறது?

CJPயின் தற்போதைய போராட்டத்தின் மையக் கேள்வி தேர்தல் ஜனநாயகம் மற்றும் வாக்காளர் பட்டியல்.

இது சிறிய பிரச்சினை அல்ல.

வாக்குரிமை பறிக்கப்படுவது அல்லது வாக்காளர் பட்டியலில் இருந்து மக்கள் நீக்கப்படுவது ஜனநாயக உரிமைக்கு எதிரான பிரச்சினையாகும். இந்தக் கோணத்தில் அத்தகைய போராட்டத்தை கம்யூனிஸ்டுகள் புறக்கணிக்கக் கூடாது.

ஆனால் இங்கேதான் மார்க்சிய விமர்சனம் தொடங்குகிறது.

கேள்வி:

தேர்தல் ஜனநாயகத்தின் பிரச்சினை எதிலிருந்து உருவாகிறது?

CJPயின் அரசியல் விளக்கம் அங்கேயே நின்றுவிட்டால்:

“தேர்தல் ஆணையம் தவறு செய்கிறது;

தேர்தல் முறையை சீர்திருத்த வேண்டும்;

வாக்காளர் பட்டியலை சரிசெய்ய வேண்டும்.”

என்ற ஜனநாயக சீர்திருத்த அரசியலிலேயே அது முடங்கிவிடும் அபாயம் உள்ளது.

மார்க்சிய–லெனினியர் அதற்கு அடுத்த கேள்வியை எழுப்ப வேண்டும்:

“தேர்தலில் மக்கள் வாக்களிக்கிறார்கள்; ஆனால் உற்பத்தி சாதனங்களின் உடைமை யாரிடம்?”

“அரசியல் அதிகாரம் யாருடைய பொருளாதார அதிகாரத்துடன் இணைந்திருக்கிறது?”

“தொழிலாளி ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வாக்களிக்கிறான்; முதலாளி ஒவ்வொரு நாளும் உற்பத்தி மற்றும் முதலீட்டின் மூலம் சமூகத்தை நிர்ணயிக்கிறான் — இந்த முரண்பாடு என்ன?”

இங்குதான் ஜனநாயகக் கேள்வி → வர்க்கக் கேள்வி ஆகிறது.

________________________________________

4. லெனின் கூறும் முக்கியமான பாடம்: அரசியல் வாழ்க்கையின் முழுமையை மக்களிடம் கொண்டு செல்ல வேண்டும்

லெனின் என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில் பொருளாதாரப் போராட்டத்தின் எல்லைக்குள் மட்டும் தொழிலாளர் அரசியலைச் சுருக்கக்கூடாது என்று வலியுறுத்துகிறார்.

தொழிலாளர்கள் சமூகத்தின் அனைத்து வர்க்கங்களின் அரசுடனான உறவுகளையும், அரசியல் வாழ்க்கையின் முழுப் பரப்பையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிறார். (Marxists)

இதன் அடிப்படையில் CJP போராட்டத்திலிருந்து MLவாதிகள் பெற வேண்டிய பாடம்:

“வாக்காளர் பட்டியல்” என்ற பிரச்சினையை மட்டும் பேசாதீர்கள்.

அதன் மூலம்:

• அரசு

• அரசியல் அதிகாரம்

• வர்க்க ஆதிக்கம்

• முதலாளித்துவ ஜனநாயகம்

• ஊடகம்

• நீதித்துறை

• காவல்துறை

• தேர்தல்

• நாடாளுமன்றம்

• தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம்

ஆகியவற்றை இணைத்து மக்களுக்கு விளக்க வேண்டும்.

அப்போதுதான் ஒரு குறிப்பிட்ட ஜனநாயகப் போராட்டம் அரசியல் கல்விக்கான பள்ளியாக மாறும்.

________________________________________

5. ஆனால் இதற்கு எதிரான மற்றொரு தவறு — “மார்க்சிஸ்டுகள் தனியாக மட்டுமே போராட வேண்டும்”

இது மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி கோட்பாட்டால் மறுக்கப்படுகிறது.

மாவோ 1935-ல் ஜப்பானிய ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் பரந்த புரட்சிகர தேசிய ஐக்கிய முன்னணி அவசியம் என்று வலியுறுத்தினார்.

அவரது அடிப்படை தர்க்கம்:

எதிரியின் சக்தி நம்மைவிடப் பெரியதாக இருக்கும்போது, புரட்சிகர சக்திகள் தங்களை தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது; சாத்தியமான பரந்த சக்திகளை ஒருங்கிணைக்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில் அந்த ஐக்கிய முன்னணி என்பது வர்க்க சுயாதீனத்தை கைவிடுவது அல்ல. மாவோ குறிப்பாக கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையும் சுயாதீனமும் அவசியம் என வலியுறுத்தினார். (Marxists)

இதில்தான் CJP பிரச்சினைக்கான முக்கியமான மாவோவியப் பாடம் இருக்கிறது.

________________________________________

6. மாவோ: “ஐக்கியம் — போராட்டம்” இரண்டும் வேண்டும்

மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி கொள்கையை ஒரு வரியில் சொன்னால்:

ஒன்றுபடு; ஆனால் உன்னை கரைத்துவிடாதே.

1938-ல் மாவோ ஐக்கிய முன்னணிக்குள் “சுயாதீனம் மற்றும் முன்முயற்சி” அவசியம் என்று விளக்கினார். ஐக்கியத்திற்காக கட்சியின் சொந்த அமைப்பு, அரசியல் பணிகள், வர்க்க நலன்கள் ஆகியவற்றை கைவிடக்கூடாது என்றார். (From Marx to Mao)

மேலும் அவரது On Policy ஆவணத்தில்:

ஐக்கியமும் போராட்டமும் ஒன்றாக இணைக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது; பெரும்பான்மையினரை வெல்ல வேண்டும், எதிரியின் சிறுபான்மை சக்திகளை தனிமைப்படுத்த வேண்டும் என்ற தந்திரமும் முன்வைக்கப்படுகிறது. (From Marx to Mao)

இதனை CJPக்கு பொருத்திப் பார்த்தால்:

MLவாதிகளின் அணுகுமுறை:

CJP உடன் குறிப்பிட்ட ஜனநாயகக் கோரிக்கையில் இணைந்து செயல்படு.

ஆனால்:

CJPயின் அரசியல் உலகக் கண்ணோட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாதே.

அதன் தலைமையைப் பின்தொடராதே.

மார்க்சிய அரசியலை கைவிடாதே.

தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அமைப்பை கலைக்காதே.

இதுவே மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி + சுயாதீனம் என்ற கோட்பாட்டின் சாரம்.

________________________________________

7. “யார் நண்பர்? யார் எதிரி?” — மாவோவின் அடிப்படை முறை

மாவோவின் புரட்சிகர அரசியலில் முக்கியமான கேள்வி:

யார் நமது எதிரிகள்?

யார் நமது நண்பர்கள்?

யார் நடுநிலை சக்திகள்?

யாரை வெல்ல முடியும்?

யாரை தனிமைப்படுத்த வேண்டும்?

என்பதாகும்.

ஆகவே:

“BJP-க்கு எதிராக இருப்பவர் = நண்பர்”

என்பது மார்க்சிய வரையறை அல்ல.

அதேபோல்,

“மார்க்சிஸ்ட் அல்ல = எதிரி”

என்பதும் தவறு.

ஒரு குறிப்பிட்ட போராட்டத்தில் ஒரு ஜனநாயக உரிமைக்காக CJPயுடன் தற்காலிகமாக இணைந்து செயல்படலாம்.

ஆனால் அது வர்க்க கூட்டணியா, தந்திர கூட்டணியா, குறிப்பிட்ட பிரச்சினைக்கான கூட்டு நடவடிக்கையா என்பதைக் குறிப்பாக வரையறுக்க வேண்டும்.

________________________________________

8. CJPயுடன் இணைந்தால் என்ன செய்ய வேண்டும்?

இதுதான் MLவாதிகளுக்கான நடைமுறைப் பாடம்.

1. போராட்டத்தின் நியாயமான கோரிக்கையை ஆதரிக்க வேண்டும்

வாக்குரிமை பறிப்பு, தேர்தல் முறைகேடு, ஜனநாயக உரிமை மீறல் போன்றவற்றுக்கு எதிராக மக்கள் போராடினால், அதை அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது.

2. அதே போராட்டத்தில் சுயாதீன மார்க்சிய பிரச்சாரத்தை நடத்த வேண்டும்

உதாரணமாக:

“வாக்குரிமை வேண்டும் — ஆனால் வாக்குரிமை மட்டும் போதாது.”

“அரசியல் ஜனநாயகத்துடன் பொருளாதார ஜனநாயகமும் வேண்டும்.”

“வாக்களிக்கும் உரிமையுடன் உற்பத்தி சாதனங்களின் மீதான சமூகக் கட்டுப்பாடும் வேண்டும்.”

“தேர்தலில் மட்டும் அதிகாரம் இல்லை; உற்பத்தி உறவுகளிலும் அதிகாரம் உள்ளது.”

இவ்வாறு போராட்டத்தின் ஜனநாயக கோரிக்கையை வர்க்க அரசியலுடன் இணைக்க வேண்டும்.

________________________________________

9. CJP போராட்டத்தில் லெனினியர்கள் தவிர்க்க வேண்டிய இரண்டு முனைகள்

ஒன்று — வால்பிடித்தல்

“CJP போராடுகிறது; ஆகவே நாம் அதன் பின்னால் செல்வோம்.”

இது லெனினிய அரசியல் அல்ல.

லெனின் தன்னெழுச்சியை வணங்குவதை கடுமையாக விமர்சித்தார். தன்னெழுச்சியான இயக்கத்தை புரட்சிகர அரசியல் உணர்வாக உயர்த்துவது அவசியம் என்றார். (Marxists)

இரண்டு — குறுங்குழுவாதம்

“அவர்கள் மார்க்சிஸ்டுகள் இல்லை; எனவே அவர்களின் போராட்டம் எங்களுக்கு தேவையில்லை.”

இதுவும் தவறு.

லெனின் தொழிற்சங்கங்கள் போன்ற பரந்த அமைப்புகளுக்குள் புரட்சிகரர்கள் செயல்பட வேண்டும் என்றும், பரந்த அமைப்புகளிலிருந்து தங்களை தனிமைப்படுத்திக் கொள்ளக்கூடாது என்றும் வலியுறுத்துகிறார். (Marxists)

மாவோவும் புரட்சிகர சக்திகள் தங்களைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்வதை எதிர்த்தார். சாத்தியமான கூட்டாளிகளை வென்று, எதிரியை தனிமைப்படுத்த வேண்டும் என்றார். (Marxists)

________________________________________

10. “ஐக்கிய முன்னணி” என்பது “அரசியல் கரைதல்” அல்ல

இது மிகவும் முக்கியமான வேறுபாடு.

ஐக்கிய முன்னணி:

பொதுவான எதிரிக்கு எதிரான பொதுவான நடவடிக்கை.

அரசியல் கரைதல்:

கூட்டணியில் இருக்கும் மற்றொரு அரசியல் சக்தியின் திட்டத்தைத் தன்னுடையதாக ஏற்றுக்கொள்வது.

இரண்டும் ஒன்றல்ல.

மாவோவின் அனுபவம் இதை மிகத் தெளிவாக காட்டுகிறது. ஐக்கிய முன்னணியை உடைக்கக் கூடாது; ஆனால் அதற்குள் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தனது சுயாதீனத்தையும் முன்முயற்சியையும் இழக்கக்கூடாது என்றார். (From Marx to Mao)

எனவே:

Unity without independence → வால்பிடித்தல்

Independence without unity → குறுங்குழுவாத தனிமை

Unity + independence → மார்க்சிய–லெனினிய ஐக்கிய முன்னணி தந்திரம்

________________________________________

11. CJP போராட்டத்தின் அரசியல் வரம்பு

CJPயின் போராட்டம் ஒரு உண்மையான ஜனநாயகக் கோபத்தை வெளிப்படுத்தக்கூடும்.

ஆனால் அந்தக் கோபத்தை வர்க்க அரசியல் திசைக்கு எடுத்துச் செல்லாவிட்டால், அது இறுதியில்:

தேர்தல் சீர்திருத்தம் → நல்ல தேர்தல் ஆணையம் → நல்ல நிர்வாகம் → நல்ல ஆட்சி

என்ற சீர்திருத்தவாத அரசியல் எல்லைக்குள் முடங்கிவிடலாம்.

மார்க்சியர்களின் பணி:

“கெட்ட ஆட்சியாளரை மாற்றுவது மட்டும் போதாது; ஆட்சியின் வர்க்க அடித்தளத்தை மாற்ற வேண்டும்.”

என்பதை மக்களிடம் கொண்டு செல்வதாக இருக்க வேண்டும்.

________________________________________

12. CJP போராட்டத்திலிருந்து MLவாதிகள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மிகப் பெரிய பாடம்

ஒரு சிறிய அல்லது புதிய அரசியல் இயக்கம் ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களை ஒரு குறிப்பிட்ட பிரச்சினையைச் சுற்றி இயக்குகிறது என்றால், முதலில் MLவாதிகள் தங்களையே கேட்க வேண்டிய கேள்வி:

“அவர்கள் ஏன் மக்களை இயக்க முடிகிறது?”

அதற்கான காரணத்தைத் தேட வேண்டும்.

மக்களின் கோபம் உண்மையானது.

மக்களின் ஜனநாயக அச்சம் உண்மையானது.

அவர்களின் எதிர்ப்பு உண்மையான சமூக முரண்பாடுகளிலிருந்து உருவாகிறது.

அப்படியானால்:

அந்தக் கோபத்துக்குள் செல்.

அந்தப் போராட்டத்தைக் கற்று கொள்.

மக்களுடன் இணைந்து போராடு.

ஆனால் அவர்களின் தன்னெழுச்சியை அரசியல் ரீதியாக விமர்சித்து உயர்த்து.

அவர்களின் அனுபவத்தை வர்க்க உணர்வாக மாற்று.

அந்தப் போராட்டத்தை பரந்த வர்க்கப் போராட்டத்துடன் இணை.

இதுவே லெனினிய முறையின் சாரம்.

________________________________________

13. “என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்ற லெனினியக் கேள்வி இன்று என்ன?

இன்றைய சூழலில் கேள்வி:

CJPயை ஆதரிக்கலாமா?

என்பது மட்டும் அல்ல.

உண்மையான லெனினியக் கேள்வி:

CJP போன்ற இயக்கங்கள் மக்களிடம் உருவாக்கும் தன்னெழுச்சியான அரசியல் எதிர்ப்பை எவ்வாறு தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீனமான அரசியல் இயக்கத்துடன் இணைப்பது?

என்பதாகும்.

இதுவே மிக உயர்ந்த கேள்வி.

________________________________________

14. மாவோவின் கேள்வி: “யாரை வெல்ல வேண்டும்?”

CJP போன்ற இயக்கங்களின் பின்னால் இருக்கும் இளைஞர்களை எதிரிகளாகக் கருதுவது அரசியல் தவறு.

அவர்கள் அனைவரும் ஒரே வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல.

அவர்களுக்குள்:

• தொழிலாளர்கள்,

• மாணவர்கள்,

• வேலைவாய்ப்பற்ற இளைஞர்கள்,

• சிறு ஊழியர்கள்,

• நடுத்தர வர்க்கத்தினர்,

• சிறு உற்பத்தியாளர்கள்

போன்ற பல்வேறு சமூகப் பிரிவுகள் இருக்கலாம்.

மாவோவின் முறையில் இதை ஒரே அரசியல் தொகுதி என்று கருத முடியாது.

மாறாக:

முன்னேறிய சக்திகளை வெல்ல வேண்டும்;

நடுநிலை மற்றும் இடைநிலை சக்திகளை அணுக வேண்டும்;

பிற்போக்கான சக்திகளை தனிமைப்படுத்த வேண்டும்;

தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயாதீனத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

இதுதான் வர்க்கப் பகுப்பாய்வுடன் கூடிய ஐக்கிய முன்னணி.

________________________________________

15. எனவே CJPயை எவ்வாறு மதிப்பிடுவது?

கேள்வி மார்க்சிய–லெனினிய மதிப்பீடு

ஜனநாயக உரிமைக்கான போராட்டமா? ஆதரிக்கக்கூடிய குறிப்பிட்ட கோரிக்கை

BJP/அரசின் கொள்கையை எதிர்க்கிறதா? அரசியல் ரீதியாக பயன்படுத்தக்கூடிய முரண்பாடு

இது வர்க்கப் போராட்டமா? தானாக இல்லை

இது புரட்சிகர இயக்கமா? அதை கோரிக்கைகள் மட்டும் நிரூபிக்காது

இதில் மக்களின் தன்னெழுச்சி உள்ளதா? ஆம்; அதை அரசியல் உணர்வாக உயர்த்த வேண்டும்

கம்யூனிஸ்டுகள் இணைந்து செயல்படலாமா? குறிப்பிட்ட கோரிக்கையின் அடிப்படையில் முடியும்

CJPயின் அரசியல் தலைமையை ஏற்கலாமா? இல்லை

ML அரசியல் சுயாதீனம் அவசியமா? ஆம்

ஐக்கிய முன்னணி தேவையா? சூழ்நிலை மற்றும் பொதுவான எதிரியின் அடிப்படையில் — ஆம்

வர்க்க அரசியலை கைவிடலாமா? ஒருபோதும் இல்லை

________________________________________

16. இறுதி முடிவு

CJPயின் போராட்டத்தை கண்மூடித்தனமாக ஆதரிப்பதும் தவறு; கண்மூடித்தனமாக நிராகரிப்பதும் தவறு.

லெனினிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது:

மக்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டத்தை அலட்சியப்படுத்தாதே; ஆனால் அதை தன்னெழுச்சியின் எல்லைக்குள் விட்டுவிடாதே.

மாவோவிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது:

ஐக்கிய முன்னணியை உருவாக்கு; ஆனால் வர்க்க சுயாதீனத்தை கைவிடாதே.

இரண்டையும் இணைத்தால் கிடைக்கும் மார்க்சிய–லெனினிய நடைமுறை:

மக்கள் போராட்டத்திற்குள் செல்

↓

கோரிக்கையைப் புரிந்துகொள்

↓

நியாயமான கோரிக்கையில் ஒன்றுபடு

↓

மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்

↓

போராட்டத்தின் வரம்புகளை வெளிப்படுத்து

↓

அரசியல் உணர்வை உயர்த்து

↓

வர்க்க முரண்பாட்டை வெளிக்கொண்டு வா

↓

தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியலை வளர்த்து

↓

பரந்த ஐக்கிய முன்னணியை உருவாக்கு

↓

ஆனால் தலைமையை வர்க்க ரீதியாகத் தெளிவுபடுத்து

↓

தற்போதைய போராட்டத்தை புரட்சிகர மாற்றத்தின் நீண்டகால இலக்குடன் இணை.

இதுவே லெனினின் “என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்பதையும் மாவோவின் “ஐக்கிய முன்னணி” தந்திரத்தையும் இன்றைய CJP போன்ற தன்னெழுச்சியான இயக்கங்களுக்கு பயன்படுத்தும் மார்க்சிய–லெனினியப் பாடம்.

முக்கியமாக, “அவர்கள் நம்முடன் இருக்கிறார்களா?” என்பது மட்டும் கேள்வி அல்ல.

மார்க்சியர்கள் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:

“இந்தப் போராட்டத்தில் இருக்கும் மக்களை எவ்வாறு ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்தியல் செல்வாக்கிலிருந்து விடுவித்து, அவர்களின் அனுபவத்தை சுயாதீனமான தொழிலாளர் வர்க்க அரசியல் உணர்வாக உயர்த்துவது?”

அதுதான் உண்மையான “என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்ற கேள்வி.

ஆதாரக் குறிப்புகள்: லெனினின் What Is To Be Done? நூலில் தன்னெழுச்சி–வர்க்க உணர்வு, பொருளாதாரப் போராட்டம்–அரசியல் போராட்டம் மற்றும் பரந்த தொழிலாளர் அமைப்புகளுக்குள் புரட்சிகரர்களின் பணி ஆகியவை; மாவோவின் On Tactics Against Japanese Imperialism, The Question of Independence and Initiative Within the United Front, On Policy, Problems of Strategy in China's Revolutionary War ஆகியவற்றில் ஐக்கிய முன்னணி, சுயாதீனம், முன்முயற்சி, கூட்டாளிகளை வெல்வது மற்றும் எதிரிகளைத் தனிமைப்படுத்துவது ஆகியவை இக்கட்டுரையின் கோட்பாட்டு அடிப்படைகள்.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

எமது முந்தைய கட்டுரை காக்ரோச் ஜனதா பார்ட்டி பற்றி இதனை வாசிக்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
முந்தையப் பகுதியை வாசிக்க ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

***

ஐக்கிய முன்னணி கொள்கை- இன்றைய விவாதம்(03-10-2026)

இந்த நூலின் அத்தியாயம்-7 தான் மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி அதனை விரிவாக அலசுவோம்,

மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி கொள்கையானது, காலனித்துவ மற்றும் அரை-காலனித்துவ நாடுகளில் பொதுவான எதிரியை எதிர்கொள்ள அனைத்து முற்போக்கு சக்திகளையும் ஒருங்கிணைக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது. பாட்டாளி வர்க்கமானது தனது சுயாதீனமான தலைமையைப் பேணியவாறே, தொழிலாளர் மற்றும் விவசாயிகளின் உறுதியான அடித்தளத்துடன் பல்வேறு வர்க்கங்களை உள்ளடக்கிய பரந்த நேச அணியை உருவாக்க வேண்டும் என்று இப்பகுதி விளக்குகிறது. மேலும், தேசிய முதலாளி வர்க்கத்தின் இரட்டைத் தன்மையைப் புரிந்து கொண்டு, "ஐக்கியமும் போராட்டமும்" என்ற தந்திரோபாயத்தின் அடிப்படையில் அவர்களுடன் கூட்டுச்சேர வேண்டும் என்று இது அறிவுறுத்துகிறது. பல்வேறு சமூக முரண்பாடுகளில் முதன்மையான எதிரியைத் துல்லியமாக அடையாளம் கண்டு தனிமைப்படுத்துவதே புரட்சிகர வெற்றிக்கான திறவுகோலாகும் என்பதை இக்கொள்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது. தேர்தல் அரசியல் கூட்டணியைக் குறிக்காமல், பிற்போக்குச் சக்திகளைப் புரட்சிகர மக்கள் போராட்டத்தின் மூலம் வீழ்த்தி மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதே இந்த ஐக்கிய முன்னணியின் பிரதான நோக்கமாகும்.

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

ஐக்கிய முன்னணி கொள்கையின் முக்கியத்துவம்:

பிரதான எதிரியின் பலம் மற்றும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் அளவு: காலனித்துவ மற்றும் அரை-காலனித்துவ நாடுகளில் முதலாளித்துவ வளர்ச்சி கட்டுப்படுத்தப்பட்டதால், மக்கள் தொகையில் தொழிலாளி வர்க்கம் ஒப்பீட்டளவில் ஒரு சிறிய பகுதியாகவே உள்ளது. அதேவேளையில், பிரதான எதிரிகளான அந்நிய ஏகாதிபத்தியம், நிலப்பிரபுத்துவம், தரகு முதலாளித்துவம் ஆகியவை பலம் வாய்ந்தவையாக இருக்கின்றன.
பொது எதிரியைத் தனிமைப்படுத்துதல்: பலம் பொருந்திய பிரதான எதிரியைத் தோற்கடிக்க, ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான தேசபக்தர்கள் மற்றும் மக்கள் தொகையில் 90%-க்கும் அதிகமான பொதுமக்களை ஒன்றிணைத்து, பொது எதிரியை முடிந்தவரை தனிமைப்படுத்துவதற்கு ஐக்கிய முன்னணி அவசியமாகிறது.
மார்க்சிச-லெனினிசப் பங்களிப்பு: தோழர் மாவோ சேதுங் அவர்கள் சீனப் புரட்சியின் வெற்றிக்காக வகுத்த இந்த ஐக்கிய முன்னணிக் கொள்கை, மார்க்சிச-லெனினிசத்தின் வளர்ச்சிக்கு அவர் வழங்கிய முக்கியமான சாதனையாகும்.

ஐக்கிய முன்னணியின் அடிப்படை அம்சங்கள்:

சுதந்திரமும் தலைமைப் பாத்திரமும்: ஐக்கிய முன்னணிக்குள் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தனது சித்தாந்த, அரசியல், ஸ்தாபன சுதந்திரத்தையும், சுயாட்சியையும், தலைமைப் பாத்திரத்தையும் உறுதியாக நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
‘ஐக்கியமும் போராட்டமும்’ கொள்கை: "எல்லாம் ஐக்கியம், போராட்டமே இல்லை" என்ற வலதுசாரிச் சந்தர்ப்பவாதத்தையும், "எல்லாம் போராட்டம், ஐக்கியமே இல்லை" என்ற இடதுசாரிச் சந்தர்ப்பவாதத்தையும் தவிர்த்து, "ஐக்கியமும் போராட்டமும்" என்ற கொள்கையைப் பின்பற்ற வேண்டும். போராட்டத்தின் மூலம் உருவாகும் ஐக்கியமே நிலைத்து நிற்கும்.
இரு வகையான நேச அணிகள்:
1. தொழிலாளர்-விவசாயிகள் நேச அணி: இதுவே ஐக்கிய முன்னணியின் அத்திவாரமாகும்.
2. இரண்டாவது நேச அணி: உழைப்பாளி மக்கள், தேசிய முதலாளி வர்க்கத்துடனும் ஏனைய உழைப்பாளி அல்லாதவர்களுடனும் அமைக்கும் நேச அணி.
முற்போக்கு, மத்திய, பிடிவாத சக்திகளைக் கையாளும் தந்திரோபாயம்:
- கம்யூனிஸ்ட் கட்சியையும் மக்கள் அமைப்புகளையும் உள்ளடக்கிய முற்போக்கு சக்திகளை பெருமளவில் விருத்தி செய்ய வேண்டும்.
- தேசிய முதலாளி வர்க்கம் போன்ற மத்திய சக்திகளை வென்றெடுக்க வேண்டும்.
- பிரதான எதிரிகளான பிடிவாத சக்திகளை எதிர்த்துத் தனிமைப்படுத்த வேண்டும்.
பிரதான முரண்பாட்டில் கவனம் செலுத்துதல்: சமுதாயத்தில் நிலவும் பல சிறிய முரண்பாடுகள் பெரிதாகி பிரதான போராட்டத்தைப் பாதிக்காதவாறு, அந்நிய ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் நிலப்பிரபுத்துவத்திற்கு எதிரான பிரதான முரண்பாட்டைத் தீர்ப்பதில் முக்கிய கவனம் செலுத்த வேண்டும்.
புரட்சிகர நோக்கம்: இது பாராளுமன்றத் தேர்தல்களுக்காக அமைக்கப்படும் கூட்டணியல்ல; மாறாக, புரட்சிகர மக்கள் யுத்தத்தின் மூலம் சமூகத்தில் ஒரு புரட்சிகர மாற்றத்தைக் கொண்டுவருவதற்காக அமைக்கப்படுவதாகும்.

💡 ஐக்கிய முன்னணியில் 'தேசிய முதலாளி வர்க்கம்' போன்ற மத்திய சக்திகளை வென்றெடுப்பது மற்றும் அவர்களின் இரட்டைத் தன்மையைக் கையாள்வது பற்றி மேலும் விரிவாக அறிய விரும்புகிறீர்களா?

‘ஐக்கியமும் போராட்டமும்’ (Unity and Struggle) என்ற கொள்கையின் பொருளும் சாராம்சமும் பின்வருமாறு விளக்கப்பட்டிருக்கின்றன:

1. வரலாற்றுப் பின்னணி மற்றும் கொள்கையின் பிறப்பு

சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வரலாற்று அனுபவங்களிலிருந்து தோழர் மாவோ சேதுங் அவர்களால் இக்கொள்கை முன்வைக்கப்பட்டது:

வலதுசாரிச் சந்தர்ப்பவாதம்: சென் து சியூ என்பவர் "எல்லாம் ஐக்கியம், போராட்டமே இல்லை" என்ற தவறான கொள்கையைப் பின்பற்றினார்.
இடதுசாரிச் சந்தர்ப்பவாதம்: வாங் மிங் என்பவர் "எல்லாம் போராட்டம், ஐக்கியமே இல்லை" என்ற தீவிரவாத அணுகுமுறையை வாதிட்டார்.
இந்த இரு தவறான எதிர்மறை அனுபவங்களிலிருந்தும் கற்ற பாடத் தொகுப்பாகத் தோழர் மாவோ சேதுங் "ஐக்கியமும் போராட்டமும்" என்ற கொள்கையை முன்வைத்தார்.
அடிப்படை விதி: "போராட்டத்தின் மூலம் உருவாகும் ஐக்கியம் வாழும்; விட்டுக் கொடுப்பின் மூலம் உருவாகும் ஐக்கியம் வீழும்!" என்பதே இக்கொள்கையின் பிரதான தாரக மந்திரமாகும்.

2. கொள்கையின் நடைமுறைப் பொருள்

இரட்டைத் தன்மை கொண்ட தேசிய முதலாளி வர்க்கம் போன்ற மத்திய சக்திகளைக் கையாள்வதில் இக்கொள்கையின் பொருள் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது:

ஐக்கியம் (Unity): தேசிய முதலாளி வர்க்கம் அந்நிய ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து நிற்கும் நல்ல/முற்போக்கான பக்கத்தைக் கொண்டிருக்கும்போது, பொது எதிரிக்கு எதிராக அவர்களுடன் ஐக்கியப்பட வேண்டும்.
போராட்டம் (Struggle): அதே தேசிய முதலாளி வர்க்கம் தொழிலாளர் வர்க்கத்தை எதிர்க்கும் பிற்போக்கான பக்கத்தைக் காட்டும்போது, அவர்களை எதிர்த்துப் போராட வேண்டும்.

சுருங்கக் கூறின், பொது எதிரிக்கு எதிராக ஐக்கியப்படக்கூடிய அமைப்புகளின் முற்போக்கான அம்சங்களோடு ஐக்கியப்பட்டு, அவர்களின் தொழிலாளர் எதிர்ப்பு மற்றும் பிற்போக்குத் தன்மைகளை எதிர்த்துப் போராடுவதே ‘ஐக்கியமும் போராட்டமும்’ கொள்கையின் உண்மையான பொருளாகும்.

💡 ஐக்கிய முன்னணிக்குள் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தனது சுயாட்சியையும் தலைமைப் பாத்திரத்தையும் எவ்வாறு நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்பது பற்றி மேலும் ஆராய விரும்புகிறீர்களா?.

மூல ஆதாரங்களின்படி, தேசிய முதலாளி வர்க்கம் இரண்டு மாறுபட்ட குணாம்சங்களைக் கொண்டுள்ளதால் அது இரட்டைத் தன்மை வாய்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது:

முற்போக்கான பக்கம் (நல்ல பக்கம்):
- அந்நிய ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்து நிற்க ஓரளவுக்குத் தயாராக இருக்கும் அம்சம்.
- பொது எதிரிக்கு எதிரான போரில் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்குத் தற்காலிகமான அல்லது ஊசலாடும் தன்மையுடைய ஒரு நேச சக்தியாக இவர்களை வென்றெடுக்க முடியும்.
பிற்போக்கான பக்கம் (தீய பக்கம்):
- தொழிலாளர் வர்க்கத்தைச் சுரண்டுவதும் அவர்களை எதிர்ப்பதும் இவர்களின் பிற்போக்கான அம்சமாகும்.
- தொழிலாளர்களுக்கும் இவர்களுக்கும் இடையே வர்க்க முரண்பாடுகள் நிலவுவதால், இவர்கள் நிலைப்பாடற்று இடைவிடாது ஊசலாடும் இயல்பு கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

கையாளும் தந்திரோபாயம்: தேசிய முதலாளி வர்க்கத்தின் இந்த இரட்டைத் தன்மையின் காரணமாகவே "ஐக்கியமும் போராட்டமும்" என்ற கொள்கை பிரயோகிக்கப்படுகிறது:

அவர்கள் ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்க்கும்போது (முற்போக்கான பக்கம்), அவர்களோடு ஐக்கியப்பட வேண்டும்.
அவர்கள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தை எதிர்க்கும்போது (பிற்போக்கான பக்கம்), அவர்களை எதிர்த்துப் போராட வேண்டும்.

💡 ஐக்கிய முன்னணி அமைப்பதில் 'முற்போக்கு சக்திகள்', 'மத்திய சக்திகள்', மற்றும் 'பிடிவாத சக்திகள்' ஆகியவற்றை எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்பது குறித்து மேலும் அறிய விரும்புகிறீர்களா?

ஐக்கிய முன்னணியைக் கட்டியமைக்கும்போது கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கையாள வேண்டிய மூன்று முக்கிய சக்திகள் பற்றிய விளக்கம் பின்வருமாறு:

முற்போக்கு சக்திகள் (Progressive Forces):
- யார்? இவை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியையும், அது தலைமை தாங்கும் மக்கள் அமைப்புகளையும் (ஸ்தாபனங்களையும்) குறிக்கின்றன.
- தந்திரோபாயம்: முற்போக்கு சக்திகளை பெருமளவில் விருத்தி செய்வதையும், மக்களின் புரட்சி சக்திகளைப் பெருக்குவதையும் கட்சி வேலையின் மையமாகக் கொள்ள வேண்டும். முற்போக்கு சக்திகளை எந்த அளவுக்கு வளர்க்கிறோமோ, அந்த அளவுக்குத்தான் மத்திய சக்திகளை நமது தலைமையின் கீழ் வென்றெடுக்க முடியும்.
மத்திய சக்திகள் (Middle Forces):
- யார்? இவை தேசிய முதலாளி வர்க்கத்தைக் குறிக்கின்றன.
- தந்திரோபாயம்: இவர்கள் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மற்றும் தொழிலாளர் எதிர்ப்பு ஆகிய இரட்டைத் தன்மையையும், ஊசலாடும் இயல்பையும் கொண்டவர்கள். முற்போக்கு சக்திகளின் பலம் மற்றும் ஸ்தாபன வளர்ச்சியின் மூலமே மத்திய சக்திகளை (குறிப்பாக அவர்களின் முற்போக்கு/இடதுசாரிப் பகுதிகளை) ஐக்கிய முன்னணிக்குள் வென்றெடுக்க முடியும்.
பிடிவாத சக்திகள் (Stubborn Forces):
- யார்? இவை பிரதான எதிரிகளாக விளங்கும் பிற்போக்கு சக்திகளைக் (அந்நிய ஏகாதிபத்தியம், நிலப்பிரபுத்துவம், தரகு முதலாளித்துவம்) குறிக்கின்றன.
- தந்திரோபாயம்: இந்த பிடிவாத சக்திகளை உறுதியாக எதிர்த்து, மக்கள் மத்தியில் இருந்து முடிந்தவரை தனிமைப்படுத்தி தோற்கடிக்க வேண்டும்.

ஐக்கிய முன்னணிக்குள் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமைப் பாத்திரம் அவசியமானதற்கான முக்கிய காரணங்கள்:

சுதந்திரம் மற்றும் சுயாட்சியைத் தக்கவைத்தல்: ஐக்கிய முன்னணிக்குள் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தனது சித்தாந்த, அரசியல், ஸ்தாபன சுதந்திரத்தையும், சுயாட்சியையும் நிலைநிறுத்த கட்சியின் தலைமைப் பாத்திரம் அவசியமாகிறது. தலைமைப் பாத்திரத்தைக் கைவிடுவது, "எல்லாம் ஐக்கியம், போராட்டமே இல்லை" என்ற வலதுசாரிச் சந்தர்ப்பவாதப் பிழைக்கு வழிவகுக்கும்.
தேசிய முதலாளி வர்க்கத்தின் 'வாலில்' செல்வதைத் தடுத்தல்: கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தனது தலைமையின் கீழ் முற்போக்கு சக்திகளைத் (கட்சியையும் அது தலைமை தாங்கும் மக்கள் அமைப்புகளையும்) பெருமளவில் விருத்தி செய்யாவிட்டால், ஊசலாடும் இயல்பு கொண்ட தேசிய முதலாளி வர்க்கத்தின் பின்னால் (வாலில்) செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்படும்; இதனால் புரட்சியும் வெற்றி பெறாது.
தொழிலாளர்-விவசாயிகள் நேச அணியை உறுதியாக்குதல்: ஐக்கிய முன்னணியின் அத்திவாரமாக விளங்குவது தொழிலாளர்-விவசாயிகள் நேச அணியாகும். பரந்துபட்ட விவசாயிகளுக்கு தொழிலாளர் வர்க்கம் (கம்யூனிஸ்ட் கட்சி) தலைமை தாங்கினால் மட்டுமே, இந்த அத்திவாரத்தின் மீது மற்ற வர்க்கங்களையும் இணைத்து வலுவான ஐக்கிய முன்னணியைக் கட்டியெழுப்ப முடியும்.
புரட்சியை வெற்றிக்கு வழிநடத்துதல்: ஸ்தாபன ரீதியில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமைப் பாத்திரம் உத்தரவாதம் செய்யப்பட்டால் மட்டுமே எதிரிக்கு எதிரான போராட்டத்தையும் யுத்தத்தையும் வெற்றிக்கு வழிநடத்த முடியும் என்று மாவோ சேதுங் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.
புரட்சிகர லட்சியத்தைக் காப்பாற்றுதல்: இந்த ஐக்கிய முன்னணி என்பது பாராளுமன்றத் தேர்தல்களுக்கான கூட்டணியல்ல; மாறாக, புரட்சிகர மக்கள் யுத்தத்தின் மூலம் சமூகத்தில் ஒரு புரட்சிகர மாற்றத்தைக் கொண்டுவருவதற்காக அமைக்கப்படுவதாகும். எனவே, அந்தப் புரட்சிகர லட்சியம் திசைமாறாமல் இருக்க கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமை இன்றியமையாததாகும்.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

கார்ல் மார்க்ஸின் புரட்சிகரப் பாதையும் அரசியலும்-ஒலி வடிவிலும்

ஜனநாயக இயக்கங்கள் மற்றும் பாட்டாளி வர்க்க இயக்கங்களின் ஒரு புதிய பேரெழுச்சி(- காரல் மார்க்ஸ் வாழ்க்கை வரலாறு பக்கம் 663-691 வரை)

மார்க்ஸ் 1848-ல் இருந்ததைப் போலவே பெரும் பாலும் பூர்ஷுவா ஜனநாயக இயக்கத்தின் வாய்ப்புகளை விஸ்தரிப்பதிலும் மேலும் மேலும் அதிகமான அளவில் மிகவும் விரிவான அடித்தட்டு மக்கள் பொதுவாக குட்டி பூர்ஷுவா ஜனப்பகுதி குறிப்பாக விவசாயப் பெருங்குடி மக்கள் இறுதியாக மொத்தத்தில் ஏழைகளாக உள்ள வர்க்கங்கள் அனைத்தும் பங்கு கொள்வதன் மூலம் தலைமைக்குக் கொண்டு வரவும் மிகவும் அக்கறை கொண்டார்.

— வி.இ. லெனின்

உலகப் பொருளாதார நெருக்கடியின் விளைவாக புரட்சி நிகழ வில்லையாயினும் அது ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் 1850 ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியிலும் 1860 ஆம் ஆண்டுகளின் ஆரம்ப காலத்திலும் ஒரு புதிய புரட்சிகரமான பேரெழுச்சிக்கு தூண்டுவிசையைக் கொடுத்தது. தேசிய ஒருமைப் பாட்டிற்கான இயக்கம் ஜெர்மனியிலும் இத்தாலியிலும் வேகமாக வெடித்தது. அந்நாடுகளில் பூர்ஷுவா ஜனநாயகப் புரட்சியின் அடிப்படைக் கடமைகள் இன்னும் நிறைவேற்றப்பட வேண்டியதிருந்தது. ரஷ்யாவிலும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளிலும் ஒரு புரட்சிகரமான நிலை வளர்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்தது. போலந்திலும், அயர்லாந்திலும் தேசிய ஒடுக்கு முறைக்கு எதிரான போராட்டம் புதிய கட்டத்திற்கு வந்து கொண்டிருந்தது. போனபார்ட்டிஸ பிரான்ஸிலும் ஆஸ்திரிய சாம்ராஜ்யத்திலும் மக்களிடம் புரட்சிகரமான வேகம் பொங்கி எழுந்து கொண்டிருந்தது. ஜெர்மனி, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் மற்றும் இதர நாடுகளில் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் அரசியல் நடவடிக்கைகள் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தன. பாட்டாளி வர்க்க இயக்கம், பூர்ஷுவா ஜனநாயக இயக்கத்திலிருந்து கிளை பிரிந்து தனது சொந்த வளர்ச்சிப் பாதையைக் கடைப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தது.

தொழிலாளி வர்க்க இயக்கத்தின் மிக முக்கியமான தேவைகள் காரணமாய் ஒரு பாட்டாளி வர்க்க கட்சியை அமைப்பதற்கான போராட்டத்தின் நடைமுறைப் பணிகளில் மார்க்ஸ் மேலும் மேலும் அதிகமாக கவனம் செலுத்தத் தொடங்க வேண்டியதேற்பட்டது. தொழிலாளி வர்க்க விரோத சக்திகளின் கூடாரத்திற்கு சரியான பதிலடி கொடுக்க வேண்டியதிருந்தது. பூர்ஷுவாக் கட்சிகளின் அரசியல் செல்வாக்கிலிருந்து தொழிலாளி வர்க்கம் சகல வழிகளிலும் தப்பிப்பதற்கும் பூர்ஷுவா ஜனநாயக மாற்றத்தை பூர்த்தி செய்வதற்கு தொழிலாளி வர்க்கம் ஒரு சுயேச்சையான பங்கை ஆற்றுவதற்கும் உதவி செய்ய வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டிருந்தது. தொழிலாளி வர்க்கம் இந்தப் பங்கை ஆற்றுவதற்கு அதைத் தத்துவார்த்த ரீதியில் தயார் செய்வதற்கு மார்க்ஸிற்கு ஏற்பட்ட ஆவல் அவரைத் தனது பொருளாதார ஆராய்ச்சியை எவ்வளவு விரைவாக முடிக்க முடியுமோ அவ்வளவு விரைவில் பூர்த்தி செய்வதற்குள்ள முயற்சியில் அவரைத் தூண்டியது. அரசியல் பொருளாதாரத்தின் விமர்சன ஆய்விற்கு ஒரு பங்களிப்பின் முதல் பாகத்தை வெளியிட்டதைத் தொடர்ந்து அவர் தனது பழைய பொருளாதார கையெழுத்துப் பிரதிகளிலும் புதியவைகளிலும் ஓய்வு ஒழிச்சல் இன்றி ஊக்கத்துடன் பணியாற்றினார். வியக்கத்தக்க முறையிலான அளவு கடந்த முயற்சியுடன் அவர் மிகவும் விரிவான வகையில் ஆராய்ச்சியை நடத்துவதில் வெற்றி கண்டார். அதே சமயத்தில் பாட்டாளி வர்க்க ஸ்தாபன அமைப்பாளர் என்னும் முறையிலும் கிளர்ச்சி பிரச்சார எழுத்தாளர் என்னும் முறையிலும் தனது கடமைகளைச் செய்தார். அன்றைய புதிய சூழ்நிலைமைகளில் அத்தகைய கடமைகள் அதிகரித்திருந்தன.

அன்றைய புதிய சர்வதேச மோதல்களும் யுத்தங்களும் இருந்த சூழ்நிலையில் அத்துடன் பல நாடுகளில் நடைபெற்ற புரட்சிகரமான சம்பவங்கள் தொடர்பாகவும் பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியாளர்களுக்கு உபாய வழிமுறைகளை உருவாக்குவதற்கு அவர் பெரும் அளவில் குறிப்பாக நேரத்தை செலவழித்தார்.

1859 ஆரம்பத்தில் மார்க்ஸ், சர்வதேசப் பாட்டாளி வர்க்கத் தொடர்புகளையும் இணைப்புகளையும் விரிவுபடுத்தவும் பலப்படுத்தவும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டார். 1859 பிப்ரவரியில் அவர் வெய்டிமேயருடன் மிகவும் நெருக்கமான கடிதப்போக்கு வரத்தைத் தொடங்கினார். அவருக்கு, சிகாகோ தொழிலாளர்களுக்காக ஒரு பத்திரிகை வெளியிடுவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்வதற்கான உதவியை மார்க்ஸ் செய்தார். அவர் ஜெர்மனியில் பலபேருக்கு கடிதங்கள் எழுதத் தொடங்கினார். 1862 இறுதியில், 1848-49 புரட்சியில் பங்கு கொண்டிருந்த ஹனோவர் நகரத்து வைத்திய நிபுணர் லூத்விக் குகல்மானுடன் தொடர்ச்சியான கடிதப்போக்குவரத்தைத் தொடங்கினார்.

கம்யூனிஸ்ட் லீகின் பழைய உறுப்பினர்களான லெஸ்னர், பாண்டர், லோச்னர், இமாண்ட் முதலிய பலருடன், லண்டனிலும் இங்கிலாந்தின் இதர நகரங்களிலும் குடியிருந்த பலருடனும் நெருங்கிய தொடர்புகளை உருவாக்கினார். மார்க்ஸ் தனது நெருங்கிய தோழர்கள் ஒவ்வொருவரும் புரட்சிகரமான இயக்கத்தின் புதிய பேரெழுச்சியில் பாட்டாளி வர்க்க புரட்சிக்காரர்களின் கடமைகளில் பங்கு கொண்டிருப்பதைக் காண வேண்டும் என்று விரும்பினார்.

புதிய நிலைமையில் ஒரு பாட்டாளி வர்க்கப் பத்திரிகையை ஆரம்பிக்க வேண்டியது குறிப்பிடத்தக்க முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது. அது புரட்சிகரக் கருத்துக்களைப் பரப்புவதற்கும் ஒரு பகிரங்கமான கட்சி மேடையாகவும் பாட்டாளி வர்க்கப் போராட்ட வீரர்களை ஒன்று திரட்டும் மையமாகவும் செயல்படும். 1859 மே மாதம் 18 ஆம் தேதி மார்க்ஸ் எங்கல்ஸிற்கு எழுதினார்: "நமது எதிரிகள் மட்டுமல்ல நாமும் ஒரு லண்டன் செய்திப் பத்திரிகையில் நமது கருத்தோட்டங்களை அச்சிடுவதற்கு முடிவது மிகவும் அவசியமானதும் முக்கியத்துவம் மிக்கதுமாகும்." * Marx, Engels, Werke, Bd., 29, S. 436.

டாஸ் வோல்க்

1859 ஆம் ஆண்டு மே மாத ஆரம்பத்தில் மார்க்ஸும் அவருடைய நெருங்கிய தோழர்களும், பாட்டாளி வர்க்கக் கருத்துக்களைப் பத்திரிகைகள் மூலம் பரப்புவது பற்றி விவாதித்தார்கள். ஒரு சில நாட்களில் டாஸ் வோல்க் என்னும் வாரப்பத்திரிகைக்கு எழுதும்படி மார்க்ஸிற்கு அழைப்பு வந்தது. இந்த வாரப்பத்திரிகை லண்டனில் இருந்த ஜெர்மன் தொழிலாளர் கம்யூனிஸ்ட் கல்விக்கழகம் மற்றும் இதர ஜெர்மன் தொழிலாளர் கழகங்களின் சார்பில் அவைகளின் பத்திரிகையாக 1859 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 7 ஆம் தேதி முதன் முதலில் வெளிவந்தது. மார்க்ஸிற்கு வந்த அழைப்பு அந்தப் பத்திரிகை ஆசிரியரிடமிருந்து வந்தது. அவர் பெயர் இலார்டு பிஸ்காம்ப். அவர் ஒரு குட்டி பூர்ஷுவா ஜனநாயகவாதி. மார்க்ஸ் அந்த அழைப்புக்கு சரியான பதில் கொடுக்காமல் தட்டிக் கழித்துக் கொண்டு வந்தார். காரணம் இந்தப் பத்திரிகையில் ஒரு சித்தாந்த செல்வாக்கைச் செலுத்துவது சாத்தியமா என்பதைக் கண்டுகொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பினார். அவர் அதிகாரபூர்வமாக எழுதுவதற்கு மறுத்து விட்டார். ஆனால் தனது இடைவிடாத ஆதரவு உண்டு என்று பிஸ்காம்பிற்கு உறுதி கூறியிருந்தார். சில கட்டுரைகள் பதிப்பிப்பதற்கு உதவி செய்தார். பத்திரிகைக்கு நிதி வசூல் செய்து கொடுத்தார். விஷயங்கள் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்தார்.

இவ்வாறு ஆக அதனுடைய இரண்டாவது இதழில் எங்கல்ஸின் போ நதியும் ரைன் நதியும் என்னும் பிரசுரத்தைப் பற்றிய கட்டுரை வந்தது. அந்தப் பிரசுரம் அப்போது தான் வெளிவந்திருந்தது. மே 28 ஆம் தேதி வெளியான 4-வது இதழில் மார்க்ஸினுடைய வேண்டுகோளின்படி எழுதப்பட்ட எங்கல்ஸின் கட்டுரை "இத்தாலிய கிளர்ச்சி ஏற்பாடு" என்னும் தலைப்பில் வெளிவந்தது. மார்க்ஸினுடைய செல்வாக்கின் காரணமாய் முக்கியமான கட்டுரைகளின் தொனி படிப்படியாக மாறத் தொடங்கியது. உள்நாட்டு, வெளிநாட்டுக் கொள்கை சம்பவங்கள் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் வர்க்கக் கண்ணோட்ட நிலையிலிருந்து பகுத்தாய்ந்து எழுதப்பட்டன. ஆரம்பத்தில் அது ஒரு லண்டனில் குடியேறியுள்ள கூட்டத்தின் இதழாக பிரதானமாக ஜெர்மன் குட்டி பூர்ஷுவா வட்டாரங்களின் குறுகிய நலவுரிமைகளைப் பிரதிபலிப்பதாக மட்டுமே இருந்தது. அந்த நிலை மாறி அப்பத்திரிகை ஒரு தீவிரமான போர்க்குணம் மிக்க புரட்சிகரமான பத்திரிகையாக மாற்றப்பட்டது. பாட்டாளி வர்க்கக் கருத்தோட்டத்திற்கு குரல் கொடுத்தது. இதன் காரணமாய் மார்க்ஸிற்கும் அவருடைய நெருங்கிய தோழர்களுக்கும் 1859 ஜூன் மாத வாக்கில் அப்பத்திரிகையுடன் மிகவும் நெருக்கமான உறவு வைத்துக் கொள்ள சாத்தியப்பட்டது. ஜூன் 11 ஆம் தேதி வெளியிடப்பட்ட 6-வது இதழில் பத்திரிகை ஆசிரியர்களால், மார்க்ஸ், எங்கல்ஸ், பிரிலிகிராத், உல்ஃப் ஆகியோர் பத்திரிகையில் பணியாற்றுகிறார்கள் என்னும் அதிகாரபூர்வமான அறிவிப்பு வெளிவந்தது.

ஜூலை ஆரம்பத்தில் மார்க்ஸ் அநேகமாக அந்தப் பத்திரிகையின் ஆசிரியராகவும் நிர்வாகியாகவும் ஆகிவிட்டார். பத்திரிகையும் பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியாளர்களின் கருவியாகி விட்டது. டாஸ் வோல்க் பத்திரிகையின் பத்திகளில் மார்க்ஸும் எங்கல்ஸும் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் புரட்சிகர தத்துவம் மற்றும் நடைமுறை உபாயங்கள் பற்றிய பல்வேறு அம்சங்களைப் பற்றி விளக்கி எழுதினார்கள். அரசியல் பொருளாதாரம் பற்றிய விமர்சன ஆய்வுக்கு ஒரு பங்களிப்பு புத்தகத்திற்கு மார்க்ஸ் எழுதியிருந்த முன்னுரை பத்திரிகையில் வெளிவந்தது. அத்துடன் எங்கல்ஸின் மதிப்புரையும் வெளியாயிற்று. அது விஞ்ஞானத்திற்கும் நடைமுறை அனுபவத்திற்கும், புரட்சிகரமான இயக்கத்திற்கும் மார்க்ஸால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட வரலாற்றியல் பொருள்முதல்வாதக் கண்ணோட்டம் எவ்வளவு மகத்தான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை எடுத்துக் காட்டியது. மார்க்ஸ் வகுத்து வைத்த பொருள்முதல்வாதத் தர்க்கவியல் முறையின் அடிப்படை அம்சங்களை எங்கல்ஸ் விளக்கினார்.

டாஸ் வோல்க் பாட்டாளி வர்க்க மக்கள் திரளின் நலவுரிமைகளைத் தற்காத்து நின்றது. பாட்டாளி வர்க்கத்தின் வர்க்கப் போராட்டங்களின் செய்திகள் அறிக்கைகளை வெளியிட்டது. இவ்வாறு 1859 ஜூலை இறுதியில் லண்டன் கட்டிடத் தொழிலாளர்களின் வேலை நிறுத்தத்தைப் பற்றிய செய்தியை வெளியிட்டு தனது வாசகர்களுக்குத் தகவல் கொடுத்தது. அச்செய்தி ஆங்கிலேயத் தொழிலாளி வர்க்கத்தைச் செயலில் இறங்குவதற்கு உணர்ச்சி ஊட்டித் தட்டி எழுப்புவதற்கு மிகப்பெரிய பங்கை ஆற்றியது.

பத்திரிகையினுடைய பிரதான கடமைகளில் ஒன்று குட்டி பூர்ஷுவா சித்தாந்தத்தை எதிர்த்துப் போரிடுவதாகும் என்று மார்க்ஸ் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். பத்திரிகையில் பல இதழ்களில் பல போட்டிகளைப் பற்றிய கட்டுரைகள் வெளியிடப்பட்டன. அப்போட்டிகள் பற்றிய கட்டுரைகள் பிஸ்காம்பும் பங்கு கொண்டு மார்க்ஸ் எழுதியவைகளாகும். அக்கட்டுரைகளில் குட்டி பூர்ஷுவா சித்தாந்திகள் மற்றும் அவர்களுடைய கருத்தோட்டங்களில் இருந்த அரசியல் கோட்பாட்டுக் குறைபாடுகள் புற்றாக்குறைகளைப் பற்றி சரியானபடி அவை மீண்டும் எழும்ப முடியாதபடியான விமர்சனங்களைக் கொண்டவைகளாக இருந்தன. அந்தக் குட்டி பூர்ஷுவாக் கருத்துக்களில் குறுகிய தேசிய வாதமும் பண்பற்ற முரட்டுத்தனப் போக்கும் நிறைந்திருந்தன.

இப்பத்திரிகை அப்போது இத்தாலியப் போரைப் பற்றியும் (1859 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற ஆஸ்திரியா-இத்தாலி- பிரான்ஸிற்கிடையில் நடைபெற்ற யுத்தம் அப்போது இத்தாலியப் போர் என்று அழைக்கப்பட்டது) யுத்தத்தின்பால் பாட்டாளி வர்க்கம் அனுசரிக்க வேண்டிய நடைமுறை உபாயங்களைப் பற்றியும், போனபார்ட் தனத்தை அம்பலப்படுத்துவது பற்றியும் இங்கிலாந்து, பிரஷ்யாவின் மற்றும் ரஷ்யாவின் வெளிநாட்டுக் கொள்கை பற்றியும் குறிப்பிடத் தக்கபடி அதிகமான கவனத்தைச் செலுத்தியது.

டாஸ் வோல்க் நீண்டநாள் நிலைத்திருக்கவில்லை. ஆரம்பத்திலிருந்தே பத்திரிகைக்கு அதிகமான பண நெருக்கடி இருந்தது. 1859 ஆகஸ்டில் அப்பண நெருக்கடி சமாளிக்க முடியாத அளவு அதிகரித்தது. பத்திரிகையைத் தொடர்ந்து நடத்துவதற்கான பணம் தயாரிப்பதற்கு மார்க்ஸ் பெரும் அளவில் முயற்சி செய்தார். ஆனால் முடியவில்லை. அதன் கடைசி பதினாறாவது இதழ் 1859 ஆகஸ்டு 20-ல் வெளிவந்தது. மிகவும் குறுகிய காலமே டாஸ் வோல்க் இருந்திருந்த போதிலும் அப்பத்திரிகை விஞ்ஞானக் கம்யூனிஸக் கருத்துக்களைப் பரப்புவதிலும் பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியின் உபாயங்கள் பற்றிய கோட்பாடுகளைப் பரப்புவதிலும் கணிசமான அளவில் பங்காற்றியது.

இத்தாலியின் ஒருமைப்பாட்டிற்கு புரட்சிகரமான பாதைக்காக

1859 ஆம் ஆண்டு ஆரம்பத்தில் இத்தாலி ஒரு புரட்சிகரமான வெடிப்பின் விளிம்பில் இருந்தது. நாட்டை ஒற்றுமைப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியமும், வடபகுதியை (லம்பார்டி சமவெளி வெனிஸ் பகுதி) ஆஸ்திரிய ஆட்சியிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டிய அவசியமும் மிகவும் வேகமாக தீவிரமாக முன்னுக்கு வந்தது. இத்தாலியப் பெரும் பூர்ஷுவா வர்க்கமும் மிதவாத மேட்டுக் குடியினரும், "மேலே" யிருந்து, மன்னர் மரபு மூலம் வெகுஜனப் பங்கு இல்லாமல் தேசத்தை ஒற்றுமைப்படுத்தும் நம்பிக்கையில் இருந்தார்கள். இந்தக் கொள்கையின் பிரதான உந்து உணர்வாக இருந்தது ஒரு பெரிய பணக்கார நிலப்பிரபுவான கேவர் பிரபு என்பவராவார். அவர் பீட்மோண்டின் சார்டீனியன் மன்னராட்சியில் பிரதம மந்திரியாக இருந்தார். அவர் பீட்மோண்டும் பிரான்ஸும் சேர்ந்து கூட்டாக ஆஸ்திரியா மீது யுத்தத்தை நடத்துவதன் மூலம் அவருடைய திட்டங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம் என்று நம்பினார். அதே சமயத்தில் மூன்றாவது நெப்போலியன் ஒரு வெற்றிகரமான "ஸ்தல ரீதியான" ராணுவ நடவடிக்கை இத்தாலிய "விடுதலை" என்னும் போலியான வேண்டுகோள் மூலம், பிரான்சில் ஆட்டங்கண்டு நிற்கும் அவருடைய ஆட்சிக்கு முட்டுக்கொடுக்கவும் இத்தாலியின் செலவில் தான் மேலும் அதிகப் பிரதேசத்தைக் கைப்பற்றிக் கொள்ளவும் உதவும் என்று நம்பிக்கொண்டிருந்தார்.

எனினும் மூன்றாவது நெப்போலியனும் கேவரும் எதிர்பார்த்ததற்கு நேர்மாறாக, ஆஸ்திரியாவுக்கு எதிராக பிரான்ஸும் பீட்மோண்டும் 1859 ஏப்ரல் இறுதியில் ஆரம்பித்த யுத்தம், இத்தாலியில் ஒரு மிக வலுவான புரட்சிகரமான பேரெழுச்சியில் போய் முடிந்தது. பெருவாரியான மக்களின் அந்தப் பேரெழுச்சி டஸ்கனி, பார்மா, மேடேனா முதலிய பகுதிகளில் எல்லாம் பரவிப் பெருகியது. இந்த ராஜ்யங்களில் இருந்த எதேச்சதிகார ஆட்சி முறைகள் எல்லாம் தூக்கி எறியப்பட்டன. ரோமாக்னா மற்றும் இதர பாப்பால் மாகாணங்களிலும் எழுச்சி பரவியது.

இத்தாலியப் பிரச்சனை ஐரோப்பா முழுவதையும் பாதிக்கக் கூடிய ஒன்று என்று மிகவும் சரியாகவே அதை மார்க்ஸும் எங்கல்ஸும் கருதினார்கள். இத்தாலியில் நடைபெறும் போராட்டம் இதர நாடுகளிலும் உள்ள புரட்சிகரமான இயக்கங்களில் அதன் செல்வாக்கைப் பிரயோகம் செய்யும் என்று அவர்கள் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர். 1859 ஜனவரியில் யுத்தம் வெடிப்பதற்கு முன்னர்...

மார்க்ஸ் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதினார்: "இத்தாலியில் ஒரு வெற்றிகரமான புரட்சி ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனங்கள் அனைத்தும், தங்களை ஒடுக்கிக்கொண்டிருக்கும் கூட்டத்திலிருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொள்வதற்கான ஒரு பொதுப் போராட்டத்திற்கு அடையாள அறிகுறிகளாகும்."( * New York Daily Tribune, No. 5541, January 24, 1859.)

இத்தாலியப் பிரச்சனைக்கு ஒரு புரட்சிகரமான முறையில் தீர்வு காண்பதற்கு ஆதரவாக மார்க்ஸும் எங்கல்ஸும் ஒரு உறுதியான நிலை எடுத்தார்கள். 1859 ஜனவரி தொடக்கத்தில் "இத்தாலிய ஒற்றுமைக்காக" என்னும் தலைப்பில் எழுதப்பட்ட ஒரு கட்டுரையில் மார்க்ஸ் தனது உறுதியான நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தினார்: "இத்தாலியர்கள் தங்களுடைய ஒடுக்குமுறையாளர்கள் பால் காட்டும் மிகவும் கொதிப்புமிக்க வெறுப்பு, அவர்களுடைய நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கும் கஷ்ட நஷ்டங்களுடன் இணைந்து ஒரு பொதுவான புரட்சி கொப்பளித்து வெளிவருவதற்கு இடமளிக்கும்."( * New York Daily Tribune, No. 5541, January 24, 1859.) மார்க்ஸ் உண்மையான தேசபக்த சக்திகளுக்கு ஆதரவு கொடுத்தார், அவர்களை "இத்தாலிய தேசியக் கட்சி" என்று அவர் அழைத்தார். பீட்மோண்டினுடைய சாவோய் வமிசாவழியினரின் கீழ் இத்தாலியை ஒன்றுபடுத்துவதற்கான மக்கள் விரோத எதிர்ப்புரட்சி திட்டங்களை அவர் அம்பலப்படுத்தினார். இத்தாலிய ஜனநாயகவாதிகள் நடுத்தர பூர்ஷுவா வர்க்கம், குட்டி பூர்ஷுவா வர்க்கம், விவசாயிகள், முற்போக்கு எண்ணம் கொண்ட அறிவாளிகள், இன்னும் சிறிய அளவிலேயே உள்ள தொழிலாளி வர்க்கம் முதலிய பகுதிகளை யெல்லாம் ஒன்று திரட்டுவதில் வெற்றி பெற்று "மகத்தான தேசியப் புரட்சிக்கான கிளர்ச்சியில் இறங்குவதற்கு முன் கையெடுத்து செயல்படுவார்கள்"( * New York Daily Tribune, No. 5541, January 24, 1859.) என்று மார்க்ஸ் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். அது ஒன்றுதான் தேசிய விடுதலையைப் பெறவும், உண்மையான ஜனநாயகக் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் இத்தாலியை ஒன்றுபடுத்தவும், விரிவான மக்கள் பகுதிகளின் நலவுரிமைகளின் அடிப்படையில் - நிலப்பிரபுத்துவத்தின் மிச்சசொச்சங்களைத் துடைத்தெறிதல், மன்னரீக ஆட்சி முறைகளை ஒழித்தல் முதலிய இத்தாலியை அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் சமுதாய அரசியல் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு காண்பதற்கும் உள்ள ஒரே வழியாகும் என்று அவர் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்.

இத்தாலிய சம்பவங்களைப் பற்றி எழுதப்பட்ட அவருடைய கட்டுரைகளில் மார்க்ஸ் இத்தாலிய மக்களைப் பற்றி மிகவும் உயர்வாகப் பாராட்டி எழுதியுள்ளார். பெரும் பூர்ஷுவா வர்க்கம் மற்றும் பிரபுக்களுடைய கூட்டணியின் எதிர்ப்புரட்சி, போனபார்ட்டிஸ்ட் ஆதரவு நடவடிக்கைகளை மூடமாக்குவதற்கு இத்தாலிய மக்கள் சக்தி படைத்தவர்கள் என்னும் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தினார். இத்தாலிய ஜனநாயகவாதிகளின் தலைவர் மாஜினி இத்தாலி சம்பந்தமாக மூன்றாவது நெப்போலியனுடைய எதிர்ப்புரட்சித் திட்டங்களை அம்பலப்படுத்தியதை மார்க்ஸ் புகழ்ந்தார், மாஜினி "தார்மீகத் துணிச்சலுடனும் தேசபக்த விசுவாசத்துடனும் மிகவும் வியக்கத்தக்க முறையில் காரியங்களை நிறைவேற்றினார்"( New York Daily Tribune, No. 5665, June 17, 1859.) என்று மார்க்ஸ் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மார்க்ஸ் தன்னுடைய பங்காக இத்தாலியில் மூன்றாவது நெப்போலியனுடைய கொள்கையின் உண்மையான தன்மையை எடுத்துக்காட்டுவதற்கு தன்னால் ஆன மட்டும் செய்தார். ராஜதந்திர வழிகளிலும் ராணுவ வழிகளிலும் யுத்தத்திற்கான தயாரிப்புகள் செய்யப்பட்டுக்கொண்டிருந்த காலத்தில் எழுதப்பட்ட பல கட்டுரைகளில், "ஐரோப்பாவில் யுத்த வாய்ப்பு", "லூயி நெப்போலியனுடைய நிலை", "பிரான்ஸில் யுத்த வாய்ப்பு" முதலிய கட்டுரைகளில் இத்தாலிய விவகாரங்களில் நெப்போலியனுடைய தலையீடானது அந்த நாட்டில் ஒரு புரட்சியை வெடிக்கவிடாமல் தடுக்கவும் எதிர்ப்புரட்சி ஆட்சிகளின் கீழ் இத்தாலியை சின்னாபின்னமாகவே வைத்துக் கொண்டிருக்கவும், அத்துடன் பிரான்ஸில் தனது சொந்த நிலையை பலப்படுத்திக் கொள்ளவும் உள்ள உணர்வு வேகத்தின் ஆசையினால்தான் என்பதை மார்க்ஸ் எடுத்துக்காட்டினார். "இரண்டாவது சாம்ராஜ்யத்தின் போலிப் பெருமைகள் வெகுவேகமாக மறைந்து கொண்டிருந்தன. அருவருப்பு மிக்க அந்த வஞ்சக உருவத்தைப் புதிதாக சமாதி கட்டுவதற்கு ஏராளமான ரத்தம் தேவைப்பட்டது"( New York Daily Tribune, No. 5547, January 31, 1859.) என்று அவர் எழுதினார். இத்தாலியப் போர் தொடங்கிய நேரத்திலேயே இந்த உண்மை தெளிவாக வெளியே வந்துவிட்டது.

புரட்சிகர ஜனநாயக சக்திகள் இந்த நிலைமையை நன்கு பயன்படுத்தி மக்களை செயலுக்குத் தூண்டி அதன் மூலம் வமிசாவழி அதிகாரச் சண்டையை புரட்சிப் போராக மாற்றக்கூடும் என்றும் மார்க்ஸ் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்.

போர் முடிந்து 1859 ஜூலை 11 ஆம் தேதி வில்லாபிராங்காவில் தற்காலிகமான சமாதான ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாயிற்று. இந்தப் போரின் பலன்களைப்பற்றி மார்க்ஸ், "இத்தாலிக்கு என்ன லாபம் கிடைத்தது", "சமாதானம்", "வில்லாபிராங்கா சமாதான ஒப்பந்தம்" முதலிய கட்டுரைகளில் அலசி ஆராய்ந்து எழுதினார். மூன்றாவது நெப்போலியன் அவசர அவசரமாகவே சமாதான உடன்படிக்கையை செய்துகொண்டார் என்றும் காரணம் அவர்கள் முன் கையெடுத்துப் போரைத் துவக்கியிருந்த போதிலும் "அப்போர் திசைமாறி ஒரு புரட்சிப் போராக ஆகும் நிலை வந்துகொண்டிருந்தது"(* New York Daily Tribune, No. 5698, July 28, 1859) என்றும் மார்க்ஸ் கூறினார். ஆனால் வில்லாபிராங்கா சமாதான ஒப்பந்தம் லூயி நெப்போலியனின் உள்நோக்கத்தைத் தெளிவாகக் குறிப்பாக வெளிப்படுத்திவிட்டது. ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனங்களைக் காப்பாற்றப் போவதாகக் கூறிக் கொண்டிருந்தது வெறும் மூடுதிரை என்பது தெளிவாகி விட்டது. இத்தாலியை விடுவிப்பது, ஒன்றுபடுத்துவது என்று அவர்கள் கூறியதெல்லாம் வெறும் ஓலமே தவிர வேறில்லை. இந்த சமாதான ஒப்பந்த ஷரத்துக்களானது இத்தாலியர்களுக்கு எவ்வளவு அவமானகரமானது என்பதை மார்க்ஸ் வலியுறுத்திக் கூறினார். முதலில் லம்பார்டி பிரான்ஸ் கையில் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அது பின்னர் பிரெஞ்சுப் பரிசுப்பொருளாகத் திரும்பவும் சாவோய் வம்சா வழியினருக்கு கொடுக்கப்பட்டது."( * New York Daily Tribune, No. 5704, August 4, 1859) இதற்கு நஷ்ட ஈடாக நெப்போலியன் சாவோய் நகரத்தையும் நைஸ் நகரத்தையும் வேண்டும் என்றார். வெனிஸ் நகரம் ஆஸ்திரியாவின் ஆட்சியின்கீழ், தொடர்ந்து இருந்தது. (1866 ஆம் ஆண்டுவரை) மார்க்ஸ் கீழ்க்கண்டவாறு கூறினார்: "இனி லூயி நெப்போலியன் தன் மீது பற்றார்வமும் உணர்ச்சிப்பகட்டும் மிக்கவர்களிடம் கூட தான் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடி சாதிப்பவர் என்று கருதும்படி ஏமாற்ற முடியாது, அந்தக் காலம் போய்விட்டது."( * New York Daily Tribune, No. 5698, July 28, 1859)

கரிபால்டி இயக்கம்

வில்லா பிராங்கா சமாதான ஒப்பந்தத்தின் உடனடி விளைவுகளைப் பொறுத்து மார்க்ஸ் 1859 ஜூலையில் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதினார்: "எனினும், அநேகமாக ஒரு இத்தாலியப் புரட்சி, அந்த தீபகற்பம் முழுவதினுடைய அம்சங்களை மாற்றுவதற்காகத் தலையிடக்கூடும். மாஜினியையும் குடியரசுக்காரர்களையும் மீண்டும் அரங்கத்திற்கு கொண்டுவரக்கூடும்."( New York Daily Tribune, No. 5704, August 4, 1859..) பத்து மாதங்களுக்குள்ளாகவே அவர் கூறியது சரியென நிரூபிக்கப்பட்டது. 1860 ஏப்ரலில் சிசிலியில் ஒரு விரிவான மக்கள் எழுச்சி வெடித்தது. அந்த எழுச்சி இத்தாலியின் ஒருமைப்பாட்டை வேண்டியது. கியுசெப்பி கரிபால்டி ஒரு தலைசிறந்த புகழ்மிக்க இத்தாலியைப் புரட்சிவீரர். அவர் இந்தக் கிளர்ச்சிக்காரர்களுடன் வெகுவேகமாகச் சேர்ந்து கொண்டார். 1860 மே மாதம் ஒரு பெரிய தொண்டர்படைக் கூட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்கினார். அந்தப் படைக்கு "ஆயிரவர்" என்று புகழ் மிக்க பெயருண்டு. அவரோடு சிசிலியில் இறங்கிற்று. அங்கிருந்து கரிபால்டியின் வெற்றிகரமான படை நேப்பிள்ஸை நோக்கி முன்னேறி அந்நகரத்துக்குள் செப்டம்பர் தொடக்கத்தில் புகுந்தது. அதன்மூலம் தென் இத்தாலி முழுவதையும் நெப்போலிட்டன் போர்போன்களிடமிருந்து (சிசிலியன்களிடமிருந்து) விடுவித்தார்கள். கரிபால்டி பின்னர் ரோமை நோக்கிப் படையெடுக்கத் திட்டமிட்டுத் தயாரிப்பு செய்தார்.

இத்தாலிய நிகழ்ச்சிகளின் வளர்ச்சிப்போக்கை மார்க்ஸும் எங்கல்ஸும் மிகவும் கூர்மையாகக் கவனித்து நெருக்கமாகப் பின்பற்றிச் சென்றனர். கரிபால்டியும் அவருடைய தொண்டர் படையும் நடத்திவந்த வீரம் செறிந்த போராட்டத்திற்கு மிகவும் சூடான ஆதரவை நல்கினர். இந்த உண்மையான மக்களுடைய மிகப் பிரபலமான தலைவரின் புரட்சிகரமான தந்திர உபாயங்களை வெகுவாகப் பாராட்டினர்.

இத்தாலியில் மூன்றாம் நெப்போலியனுடைய சூழ்ச்சித் திட்டங்களுக்கு எதிராக உறுதியாக நின்று போராடுவதற்கு கரிபால்டி தீர்மானம் கொண்டிருந்ததை மார்க்ஸ் பெரிதும் அங்கீகரித்தார். பிரெஞ்சு சக்கரவர்த்தியின்பால் கரிபால்டிக்கேயுள்ள எதிர்மறையான மனப்பான்மையைப் பற்றிப் பகுத்தாய்ந்து மார்க்ஸ் 1860 செப்டம்பர் 15 ஆம் தேதி லாயிலேயருக்குக் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதினார்: "மாஜினியைப் போலவே கரிபால்டியும் போனபார்ட்டின் நடவடிக்கைக் கோலத்தைப் பற்றி என்னுடைய கருத்தோட்டத்திற்கு ஒத்திருக்கிறார்."( Marx, Engels, Werke, Bd. 30, S. 564.) கரிபால்டியின் வெற்றிச் சாதனை இத்தாலிய புரட்சிக்கு மிகப்பெரிய வாய்ப்புகளைத் திறந்து விட்டுள்ளது மட்டுமல்லாமல் மூன்றாவது நெப்போலியனுடைய ஐரோப்பியக் கொள்கையின் அடித்தளங்களையும், போனபார்ட்டிஸ்ட் ஆட்சி அதிகாரம் அனைத்தின் அடித்தளங்களையும் ஆட்டங்காண வைத்தது என்று மார்க்ஸ் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்.

கரிபால்டியின் புரட்சிகரமான நடவடிக்கைகளுக்குக் கடுமையான எதிர்ப்பைச் செய்துகொண்டிருந்த பீட்மோண்ட்டின் ஆளும் வட்டாரங்களின் எதிர்ப்புரட்சிக் கொள்கையை மார்க்ஸ் அம்பலப்படுத்தினார். சார்டீனியன் ராஜ்ய சர்க்கார் லூயி நெப்போலியனுடன் கலந்து ஏற்பாடுகள் செய்து பீட்மோண்டித் துருப்புகள் மூலம், பாப்பால் பகுதி மீது படையெடுத்து கரிபால்டியின் ரோமை நோக்கி அணிவகுத்துச் செல்லும் திட்டத்தைக் குலைக்க வேண்டுமென்று நடுத்துக் கொண்டிருந்த நடவடிக்கைகளைக் கேள்விப்பட்டு மார்க்ஸ் மிகவும் கவலை கொண்டார். மார்க்ஸ் எழுதினார்: "தேவர் போன நாட்டின் நேரடியான கைக்கூலியாகும்".(1. Marx, Engels, Werke, Bd. 10, S. 560.)

இத்தகைய மாபெரும் வெற்றிகள் அனைத்தும் கரிபால்டிக்குக் கிடைத்திருந்த போதிலும் அவர் புரட்சிப் போராட்டத்தை அதன் முடிவுவரை எடுத்துச் செல்லத் தவறிவிட்டார். மாஜினியும் இதர ஜனநாயகவாதிகளும் வலியுறுத்திய போதிலும் அவர் நேபிள்ஸில் ஒரு ஜனநாயக குடியரசைப் பிரகடனம் செய்யத் துணியவில்லை. அதைத் தொடர்ந்து நடத்தி அந்தப் பதாகையின் கீழ் இத்தாலி முழுவதையும் ஒன்றுபடுத்துவதற்குப் போராடத் துணியவில்லை. 1860 அக்டோபரில் அவர் ரோமை நோக்கிப் படையை அணிவகுத்துச் செல்வதைக் கைவிட்டுவிட்டார். பீட்மாண்டியினுடைய துருப்புகளை நேபிள்ஸிற் குள்ளே நுழைவதை அனுமதித்தார். அவருடைய அதிகாரத்தை விட்டுக் கொடுத்துவிட்டார்; அதன் மூலம் அவர் அரசியலில் தொலைநோக்கின்றி இருந்ததையும் உறுதியற்று இருந்ததையும் வெளிக்காட்டி விட்டார். அது அவருக்கு இயல்பாக அமைந்திருந்த குணக்குறையாக இருந்தது. அவருடைய மிகப் பெரிய கவலையாக இருந்த விஷயம் இத்தாலி முழுவதையும் ஒற்றுமைப்படுத்த வேண்டும் என்பதாகும். ஆனால் அத்தகைய ஒற்றுமை எந்த வடிவத்தில் இருக்க வேண்டும் என்னும் விஷயத்திற்கு அவர் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை. அதனால் அவர் ஒரு குடியரசுவாதியாகவும் ஜனநாயகவாதியாகவும் இருந்த போதிலும் ஒரு சட்டத்திற்குட்பட்ட மன்னராட்சியின் கீழ் நாட்டை ஒன்றுபடுத்துவதை அவர் ஆட்ஷேபிக்க வில்லை. இவ்வாறாக கரிபால்டி என்னும் அரசியல்வாதி மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸினுடைய நம்பிக்கைக்கு நேர் மாறாக கரிபால்டி என்னும் புரட்சிகர தளபதியிலிருந்து அந்தஸ்தில் பெயரளவில் மிகவும் குறைவாகவே காணப்பட்டார்.

1860 அக்டோபர் இறுதியில் தெற்கு இத்தாலியில் நடைபெற்ற குடிமக்களின் அனைவரின் கருத்தறியும் வாக்கில் அவர்கள் பீட்மாண்ட் மன்னருடைய ராஜ்யத்துடன் இணைவதற்கு ஆதரவு தெரிவித்தார்கள். அந்த மன்னரரசு, இத்தாலிய மக்கள் கரிபால்டியின் தலைமையின்கீழ் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு வென்றெடுத்த வெற்றியின் பலன்களை பெல்லாங் சார்லோவ் மன்னர் பரம்பரையினரிடம் ஒப்படைத்து விட்டது. மிதவாத பிரபுக்களும் மேட்டுக் குடியினரும், பெரிய பூர்ஷ்வாக்களும் கொண்ட கூட்டு இதை ஆதரித்தது.

ஜெர்மனியின் ஒற்றுமைக்கான போராட்டத்தில் நடைமுறை உபாயங்கள்

இத்தாலியப் போர் பிரஷ்யாவிலும் ஜெர்மன் கூட்டாட்சி சம்மேளனத்தில் உள்ள இதர ராஜ்யங்களிலும் ஒரு பெரிய தேசிய எழுச்சியைக் கொண்டு வந்தது. ஜெர்மனியின் பொதுமக்கள் வட்டாரங்கள் மூன்றாவது நெப்போலியன் ஆஸ்திரியாவைத் தாக்கியது பற்றி இந்த நடவடிக்கை அடுத்தாற்போல் ரைன் நதியின் இடது பக்கக் கரைப்பகுதியிலும் தன்னுடைய பிரதேச விஸ்தரிப்பு ஆதிக்கத்தைக் கொண்டு வருவதற்கு முன்னோடியானதாகும் என்று மிகவும் சரியாகவே கருதினர். பத்திரிகைகள், கூட்டங்கள், கிளப்களிலும் இந்தத் திட்டங்களுக்கு எதிராக எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்க வேண்டு மென்று கோரிக்கைகளும் குரல்களும் எழுந்தன. 1859-ல் ஏற்பட்ட தேசியப் பேரெழுச்சியும் ஜெர்மனியில் இருந்த எண்ணற்ற பல குறுநில அரசுகளும் ஒன்றுசேர்க்கப்பட்டு ஒரே மொத்த அரசாக ஒற்றுமைப் படுத்த வேண்டும் என்னும் பிரச்சனையை மீண்டும் எழுப்பியது.

மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் இந்தப் பிரச்சனையின் மீது பாட்டாளி வர்க்க உபாய முறைகளை வகுத்தார்கள். இத்தாலிய மோதலில் பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியாளர்கள் எடுத்துக் கைக்கொண்ட உபாய நிலையுடன் மிகவும் நெருக்கமாக இணைத்தார்கள். அவர்களுடைய தெளிவான வேறுபட்ட கருத்து என்னவென்றால் போனபார்ட்டிஸம் ஐரோப்பாவில் இருந்த பலவேறு புரட்சிகர இயக்கங்களையும் தேசிய இயக்கங்களையும் நெரித்துக் கொண்டிருந்த போனபார்ட்டிஸம்தான் ஜெர்மனியின் ஒற்றுமைக்கு மிகப் பெரிய தடையாக இருக்கிறது என்பதாகும். போனபார்ட்டிஸம் பிரான்ஸை முறியடிப்பதானது ஒரு ஐரோப்பிய புரட்சிக்கு ஆக முக்கியமான முன் தேவையாகும் என்று மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்கள். அதன் காரணமாய், பிரஷ்யாவும், இதர ஜெர்மானிய அரசுகளும் ஆஸ்திரியாவின் பக்கமாகச் சேர்ந்து இத்தாலியப் போரில் கலந்து கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியத்தை வற்புறுத்தினார்கள். அவர்களுடைய இந்த உபாயங்கள் எந்த வகையிலும் ஆஸ்திரிய சாம்ராஜ்யத்திலுள்ள பிற்போக்கான ஆட்சியாளர்களையோ அல்லது இத்தாலியில் அவர்களுடைய ஆட்சியையோ ஆதரிப்பதாகப் பொருள்படவில்லை. அவர்கள் தொடர்ந்து ஆஸ்திரியா இத்தாலிய மக்களையும் இதர மக்களையும் அடக்கி ஒடுக்கி வருவதைக் கண்டித்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். "பிரஷ்யாவில் போர் வாய்ப்புகள்" என்னும் தனது கட்டுரையில் மார்க்ஸ் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதினார்: "அவர்கள் (ஜெர்மன் மக்கள்-ஆ-ர்) தீர்மானமாகவே இத்தாலி மக்களுடன் சேர்ந்து ஆஸ்திரியாவுக்கு எதிராக நிற்கும்போது போனபார்ட்டிற்கு எதிராக ஆஸ்திரியாவின் பக்கம் நின்று பங்கு கொள்ளாமல் இருக்க முடியாது."¹ இதுதான் அன்றைய காலத்தில் இருந்த உலக அரசியலில் இருந்த மிகவும் சிக்கலான பிரச்சனைகளில் ஒன்றாக இருந்தது. இந்த பிரச்சனைக்கு பாட்டாளி வர்க்க இயக்கம் மற்றும் ஜனநாயக இயக்கத்தின் நலன்களுக்கு உகந்த முறையில் தீர்வு காண்பதற்கு தர்க்கவியல் முறையிலான அணுகுமுறையே சரியானதாகும்.

ஜெர்மானிய அரசுகள் இத்தாலியப் போரில் ஆஸ்திரியாவின் பக்கமாகப் போய் சேர்ந்திருப்பார்களேயானால் அவர்களுடைய சொந்த விருப்பங்கள் எப்படியிருந்திருந்தாலும், மன்னர்களின் வம்சாவளிப் போரை ஒரு புரட்சிகரமான போராக மாற்றுவதற்குச் சாதகமான சூழ்நிலைமைகளை மிகவும் நன்றாக உண்டாக்கியிருக்க முடியும் என்றும் அதன் மூலம் ஆஸ்திரியாவின் ஆட்சியிலிருந்து இத்தாலியின் உண்மையான விடுதலையையும் கொண்டு வந்திருக்க முடியும் என்றும் மார்க்ஸ் நிச்சயமாக நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். ஆஸ்திரியாவும் ஜெர்மன் அரசுகளும் சேர்ந்து கூட்டு நடவடிக்கை எடுத்திருந்தால் பிரான்ஸினுடைய தோல்வியால் ஐரோப்பா முழுவதிலுமே ஒரு புரட்சி வெடிப்பு ஏற்பட்டிருக்கும். அத்தகைய ஒரு புரட்சி ஏற்பட்டிருக்கும் பட்சத்தில் அது பிரான்ஸில் போனபார்ட்டிஸ்ட் ஆட்சி முறையைத் தூக்கி எறிவதிலும், அத்துடன் மட்டுமல்லாமல், ஆஸ்திரியாவிலேயே உள்ள பிற்போக்கு ஆட்சியாளர்களைத் தூக்கி எறிவதிலும் மற்றும் பிரஷ்யாவிலும் ஜெர்மன் கூட்டில் இருந்த இதர நாடுகளில் உள்ள பிற்போக்கு ஆட்சியாளர்களைத் தூக்கி எறிவதிலும், புரட்சிகரமான ஜனநாயக வழிமுறைகளில் ஜெர்மனியும் இத்தாலியும் ஒன்றுபடுத்தப் படுவதிலும் போய் முடிந்திருக்கும். இந்தக் கருத்தை விரிவாக விவரித்துக் கூறி மார்க்ஸ் "சூதாட்டமும் கூறுபோடுதலும்" என்னும் தனது கட்டுரையில் இப்போது ஏற்பட்டுள்ள சூழ்நிலையில் பிரஷ்யாவும் ஆஸ்திரியாவும் கூட்டுச் சேருமானால் "அதன் பொருள் புரட்சியாகும்"(New York Daily Tribune, No. 5598, March 31, 1859) என்று கண்டறிந்து கூறினார். சம்பவங்கள் இந்த திசையில் வளர்ச்சியடைந்திருக்குமானால் ஜாரிஸ்ட் ரஷ்யா ஜெர்மனிக்கு எதிராக பிரான்ஸ் பக்கம் கட்டாயம் சேர்ந்து போரில் குதிக்க வேண்டியதேற்பட்டிருக்கும். அது புரட்சிகர நெருக்கடியை மேலும் துரிதப்படுத்தியிருக்கும், தீவிரப்படுத்தியிருக்கும். ஐரோப்பியப் புரட்சியை மேலும் அதிகமான அளவில் சாத்தியப்படுத்தி யிருக்கும்.

"போரைப் பற்றி பிரஷ்யக் கண்ணோட்டம்", "இழப்பீடாக ஒன்றையொன்று கை மாற்றிக் கொள்ளுதல்", "சூதாட்டமும், கூறுபோடுதலும்" போன்ற, மற்றும் இதர பல கட்டுரைகளில் மார்க்ஸ் பிரஷ்ய சர்க்கார் கடைப்பிடித்த கோழைத்தனமான நடுநிலைக் கொள்கை உண்மையில் நேருக்கு நேராக போனபார்ட்டிஸத்திற்கு ஆதரவான கொள்கையாகும் என்று கடுமையாக கண்டித்தார். பிரஷ்ய சர்க்கார் மூன்றாவது நெப்போலியனுக்கு எதிராக வருவதற்கு மறுத்ததானது அதற்கு ஒரு புரட்சிகரமான வெடிப்பு ஏற்பட்டு விடுமோ என்னும் பயம், ஆஸ்திரியாவின் பலவீனத்தைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு பிரஷ்யாவின் கீழ் ஜெர்மனி முழுவதையும் ஒரே வமிசாவளியின் கீழ் கொண்டு வரவேண்டும் என்னும் ஆசை, "ஜெர்மனியின் தலைமை ஸ்தானத்திற்கு வருவதற்கு அது வரவு வைத்துக் கொள்வதற்கான கணக்குச் சீட்டு என்னும் தவறான கணிப்பின் போலியான நடிப்பு"(¹ 1. Marx, Engels, Werke, Bd. 13, S. 455.) ஆகியவைகளிலிருந்து எழுந்தவைகளாகும் என்று மார்க்ஸ் எடுத்துக் காட்டினார். அவருடைய தலைசிறந்த மிகத் தெளிவான கட்டுரை "1859 ஆம் ஆண்டில் எர்பார்ட்டிஸம்" நேரடியாகவே ஜெர்மனிக்கு முன்னால் வரலாறு முன் வைத்துள்ள மாற்றத்திட்டத்தை எடுத்துக் கூறுகிறது: அவசரக் கடமைகள் - தேசம் ஒற்றுமைப்படுத்தப்பட வேண்டியதும் இதர மாற்றங்களும் - ஒன்று புரட்சிகரமான வழியில் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் அல்லது மேலேயிருந்து ஆளும் கூட்டங்கள் தங்களுடைய நலவுரிமைகளுக்குகந்த வழிமுறைகளில் அவர்களுடைய சாதனங்கள் மூலம் நடத்திக் கொள்வார்கள். "பிற்போக்காளர்களின் கையில் இந்தப் புரட்சிகரமான வேலைத்திட்டம் அதற்குகந்த ஈடான புரட்சிகரமான அபிலாசைகள் வெறும் நையாண்டித் தாக்குதலாக ஆகிறது"(¹ 1. Marx, Engels, Werke, Bd. 13, S. 414.) என்று மார்க்ஸ் எச்சரிக்கை செய்தார்.

பத்திரிகைகளுக்கான தன்னுடைய கட்டுரைகளில் இத்தாலியில் போர் முடிந்து விட்டது என்றால் அதனுடைய பொருள் ஐரோப்பாவில் புரட்சி ஊரப் போடப்பட்டுவிட்டது என்பதல்ல என்று வலியுறுத்திக் கூறியுள்ளார். உண்மையில் ஜெர்மனியில் ஏற்பட்டிருந்த தேசிய எழுச்சி வில்லாபிரான்கா சமாதான உடன்படிக்கை முடிவடைந்த பிறகும் கூட தொடர்ந்து முன் சென்று கொண்டிருந்தது. மாகாண சட்டமன்றத்தின் கீழ்சபையில் ராணுவத்தைப் புனரமைக்கவும், ராணுவச் செலவுக்கு அதிக நிதி ஒதுக்கவும் கொண்டுவரப்பட்ட சர்க்கார் மசோதாவுக்கு மறுப்பு தெரிவிக்கப்பட்டதை ஒட்டி பிரஷ்யாவில் 1860-ல் எழுந்த அரசியல் சட்ட மோதல் ஜெர்மனியின் ஒற்றுமைக்கான இயக்கத்திற்கு ஒரு புதிய ஊக்க சக்தியைக் கொடுத்தது. ஜெர்மனியில் ஒரு புரட்சிகரமான நிலைமை வளர்ச்சியடையத் தொடங்கியது. "பெர்லின் நகரில் பொதுமக்களின் உணர்வு" என்னும் கட்டுரையை மார்க்ஸ் 1860 ஏப்ரலில் எழுதினார், அதில் அவர் புரட்சிகரமான பொங்கி எழுந்து வரும் கிளர்ச்சி குறிப்பிடத்தக்க அளவில் வளர்ந்து வருவதைக் குறிப்பிட்டார்.

1862 ஆம் ஆண்டில் இந்த மோதல் ஒன்றுசேர்ந்து சங்கமமாகும் கட்டம். அப்போது மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் பரிமாறிக் கொண்ட கடிதங்கள், பிரஷ்யாவில் நிலைமை மேலும் தீவிரமாக மோச மடைந்திருந்தன என்று அவர்கள் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர் என்பதையும் நெருக்கடியின் விளைவாக ஒரு புரட்சி ஏற்படுவது சாத்தியம் என்பதையும் எடுத்துக் காட்டுகின்றன. ஆனால் 1848-ஐப் போலவே மிதவாத எதிர்க்கட்சியினர் நிலப்பிரபுத்துவ ஜங்கர் சர்க்காரிடம் துரோகத்தனமான முறையில் அடிப்பட்டு தனது கோழைத்தனத்தை வெளிப்படுத்தக்கூடும் என்றும் பெரும்பாலும் அவர்கள் பயந்தனர். உண்மையில் பிரஷ்யன் மிதவாதிகள் வெறும் வெத்துவேட்டான எதிர் அறிக்கைகள் விடுவதற்கப்பால் மேல் ஒன்றும் செய்யவில்லை. அதற்குப் பதில் பிற்போக்கு சக்திகள் தங்கள் நிலைகளை வலுப்படுத்தி உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதற்கு அனுமதித்தனர். முதலாவது வில்ஹெல்ம் அரசன் 1861-ல் பிரஷ்யாவின் மன்னனானான். அவன் 1862 செப்டம்பரில் ஒட்டோவான் பிஸ்மார்க் பிரபுவை தன்னுடைய பிரதம மந்திரியாக நியமனம் செய்து கொண்டான். அவர் ஒரு போமரேனியன் நிலப்பிரபு (குறுநில மன்னர்). அவர் மாகாண சட்ட மன்றத்தின் சம்மதம் இன்றி ராணுவ சீர்திருத்தத்தை நிறைவேற்றினார். அந்த சட்ட மன்றத்தில் இருந்த மிதவாதப் பெரும்பான்மை பூராக்ரலிஸ்டுகள் வெறும் வாய்ச்சொல் அறிக்கைகள், கண்டனங்களை மட்டும்தான் செய்து கொண்டிருந்தனர். உண்மையில் பிஸ்மார்க்கை மேலேயிருந்து அவரே குறிப்பிட்டதைப் போல "ரத்தத்தையும் இரும்புக்கரத்தையும்" கொண்டு ஜெர்மனியை ஒற்றுமைப்படுத்தத் தொடங்கியதை அனுமதித்தனர்.

லாஸ்ஸலேயுடன் வேறுபாடுகள்

பாட்டாளி வர்க்க இயக்கங்களிலும் ஜனநாயக இயக்கங்களிலும் ஏற்பட்ட எழுச்சியின்போது மார்க்ஸிற்கும் லாஸ்ஸலேக்கும் இடையில் இருந்த வேறுபாடுகள் மிகவும் தெளிவாக வெளிப்பட்டன. பல ஆண்டுகளாக மார்க்ஸ் தொடர்ந்து முயற்சி செய்து லாஸ்ஸலேயை புரட்சிகரமான தத்துவத்தை ஒப்புக் கொள்ளச் செய்வதற்கும் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்காக வேலை செய்வதற்கும் தூண்டிப் பார்த்தார். ஏங்கல்ஸிற்கும் இன்னும் லாஸ்ஸலேக்கும் கூட மார்க்ஸ் எழுதிய கடிதங்களில் திரும்பத்திரும்ப லாஸ்ஸலேயின் தத்துவார்த்தக் கருத்தோட்டங்களை விமர்சனம் செய்தார். லாஸ்ஸலே ஒரு எண்ண முதல்வாத ஹெகலிஸ நிலையைக் கைக்கொள்கிறார் என்பதை மார்க்ஸ் குறிப்பாகக் கண்டுணர்ந்தார். லாஸ்ஸலேயின் தத்துவஞான எழுத்துரைகள் மேலெழுந்த வாரியாகவும் கதம்பக் கருத்துக்கள் நிறைந்ததாகவும் இருந்தன என்றும் அவரே கூட வெறும் வேடம் போடுபவராக இருந்தார் என்பதையும் மார்க்ஸ் வலியுறுத்திக் கூறினார்.

1858 பிப்ரவரி 1-ல் ஏங்கல்ஸிற்கு எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் லாஸ்ஸலேயின் புத்தகமான "ஹெராக்லிட்டஸ்ஸின் தத்துவ ஞானம், எபிஸஸின் தெளிவற்ற வாதம்" என்பதைக் கடுமையாக விமர்சித்துத் தொகுத்து ஆராய்ந்தார். அவர் எழுதினார்: "தெளிவற்ற ஹெராக்லிட்டஸ்ஸைப் பற்றி ஒளிமிக்க லாஸ்ஸலே எழுதியதானது, சாரமற்ற சக்கைக் குப்பையின் அடிமட்டத்திலே அமர்ந்திருக்கிறது. பல உருவங்கள் ஒவ்வொன்றையும் வைத்து ஹெராக்லிட்டஸ், ஒப்புதல், மறுத்தல் ஆகியவற்றின் ஒற்றுமையைப் பற்றி அவரே ஆராய்ந்து கூறியுள்ளதை வைத்து லாஸ்ஸலே அதைப் படியாக எடுத்துக் கூறி அதை வைத்து அவர் நமக்கு போதிக்க முயற்சிக்கிறார் - எப்போதும் முழு அளவில் செய்து பார்க்கிறார் - ஓரளவு ஹெகலுடைய தர்க்கத்திலும் உள்ள மேற்கோள்களை எடுத்துக் கொள்கிறார். இந்த வளர்ச்சிப் போக்கிற்கு அது எவ்வித பலனையும் அளிக்கவில்லை. அவர் ஒரு பள்ளி பாலகனைப்போல அதைச் செய்கிறார். அதுவும் தனது "சாராம்சம்", "தோற்றம்", "தர்க்கவியல் வளர்ச்சிப் போக்கு" ஆகியவற்றை தானாகவே தட்டியெடுத்து நிரூபிக்க வேண்டிய பள்ளிப் பையனைப் போல அவர் அதைச் செய்கிறார்."( Marx and Engels, Selected Correspondence, p. 101.)

மார்க்ஸ் தொடர்ந்து லாஸ்ஸலேயுடன் தொடர்பு வைத்துக் கொண்டிருந்தார். தன்னுடைய விமர்சனத்தை ஏற்றுக் கொண்டு லாஸ்ஸலே அவருடைய தவறான கருத்துக்களைத் திருத்திக் கொள்வார் என்று மார்க்ஸ் நம்பிக்கை கொண்டு அவருடன் தொடர்ந்து தொடர்பு கொண்டிருந்தார். எனினும் லாஸ்ஸலே தொடர்ந்து குட்டி பூர்ஷ்வா ஜனநாயகவாதியாகவே இருந்தார். இருப்பினும் மார்க்ஸினுடைய கருத்தோட்டங்களை தான் ஆதரிப்பதாக லாஸ்ஸலே அறிவித்தார். அப்போது லாஸ்ஸலே லேசாக சோஷலிஸக் கருத்தோட்டங்களின் பக்கம் சாய்ந்திருந்தார். ஆயினும் அது விஞ்ஞான கம்யூனிஸத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் நின்றது. அவருடைய சோஷலிஸ சார்பு பல்வேறு கற்பனா சோஷலிஸ்டு தத்துவக் கொள்கைகளிலிருந்து குறிப்பாக குட்டி பூர்ஷ்வா சோஷலிஸ்டுகளுடைய கருத்துக்களிலிருந்து தோன்றியவை. 1850 ஆம் ஆண்டுகளின் இறுதியில் அன்றாட அரசியல் பிரச்சனைகளில் அணுகும் முறையிலும் கண்ணோட்டத்திலும் மிகவும் தெளிவான வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டன. பல்வேறு பாடுகள் ஒரு பக்கம் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ் மறுபக்கம் லாஸ்ஸலே ஆகியவர்களுக்கிடையில் பல தத்துவார்த்தப் பிரச்சனைகள் பற்றியும் பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சிக்காரர்களின் உபாயங்கள் பற்றியும் அடிப்படையான கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டன.

லாஸ்ஸலே ஒரு வரலாற்று நாடகம் எழுதியிருந்தார். அதன் பெயர் பிரான்ஜ் வான் சிக்கின்ஜென். அது ஜெர்மனியில் விவசாயிகள் போராட்டத்திற்கு முன்பாக 1522-23 ஆம் ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற பட்டம் பெற்ற படை வீரர்களின் எழுச்சி பற்றியது. அந்த நாடகத்தைப் பற்றி 1859-ல் மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் மிகவும் நட்புரவான வகையில் ஆனால் மிகவும் விரிவான முறையில் குற்றவிமர்சனம் செய்து மதிப்புரை எழுதியனுப்பியிருந்தார்கள். லாஸ்ஸலேக்கு அவர்கள் எழுதிய கடிதங்களில் (மார்க்ஸினுடைய கடிதம் 1859 ஏப்ரல் 19 ஆம் தேதியிட்டது, ஏங்கல்ஸினுடைய கடிதம் 1859 மே 18 ஆம் தேதியிட்டது) அவர்கள் மார்க்சியக் கலைநயங்களைப் பற்றிய அடிப்படையான முக்கிய கோட்பாடுகளை உருவாக்குகிறார்கள். லாஸ்ஸலேயின் நாடகத்தின் இலக்கிய அம்சங்களை அவர்கள் பகுத்து ஆய்ந்த கருத்துக்கள் யதார்த்த வாதம் பற்றிய பிரச்சனைகளைச் சுற்றிச் சுழன்று நின்றது. இந்த அம்சத்தில் அவர்களுடைய அறிக்கைகள் இலக்கியத்தைப் பற்றிய தத்துவம் வரலாறு பற்றிய அவர்களுடைய கருத்தோட்டங்களுக்கு ஒரு அடித்தளமாக அமைந்தன.

எதார்த்த வாதம் என்பது இலக்கியத்தில் ஒரு போக்கு என்னும் வகையில் கலைத்துறையில் ஒரு வழி முறை என்னும் வகையில் கலைகளின் வளர்ச்சியில் ஆக மேலான சாதனையாகும். மெய் நிலை வழிமுறைகள் மூலம் மிகவும் சிறந்த கச்சிதமான முழுமையான அனைத்து அம்சங்களும் அடங்கிய அடக்கமான மிகத் தெளிவான உண்மை நிலைப் பிரதிபலிப்புகளை கலையின் வடிவத்தில் கொடுப்பது சாத்தியம் என்று கருத்துக் கொண்டிருந்தனர். உண்மை நிலையான உருவகம் என்பது உண்மை நிலையை அப்படியே மறுபதிப்பு எடுப்பதல்ல. ஆனால் உண்மை நிலை தோற்றத்தின் அடி ஆழத்திற்கு அதன் சாராம்சத்திற்குள் ஊடுருவிச் செல்லும் வழிமுறையாகும். கலைத்தன்மையான வரைகளில் பொதுமைப்படுத்துவதாகும். குறிப்பிட்ட சகாப்தத்தின் சிறப்பான முன் மாதிரி வகையான அம்சங்களை முன்கொண்டு வருவதாகும். இதைத்தான் மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும், ஷேக்ஸ்பியர், செர்வான்டேஸ், கோய்தே, பால்ஜாக், புஷ்கின் போன்ற மாபெரும் எதார்த்தவாதிகளின் படைப்புகளுக்கு மிகப் பெரும் மதிப்பைக் கொடுத்தனர். 1854-ல் எழுதப்பட்ட ஒரு கட்டுரையில் மார்க்ஸ் கூறினார்: "19 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆங்கிலேய எதார்த்தவாத எழுத்தாளர்கள் - டிக்கன்ஸ், தாக்கரே, சார்லொட்டி பிரான்தே, எலிஸபெத் காஸ்கெல் - கதை எழுதுவதில் மிகச் சிறந்த வியக்கத்தக்க சகோதரத்துவம் கொண்ட வர்கள்... அவர்களுடைய தலைசிறந்த வர்ணனை மிக்க சொல் ஆற்றல் நிறைந்த பக்கங்கள், பெரிய பெரிய வாழ்நாள் தொழிலாகக் கொண்ட அரசியல்வாதிகள், பிரச்சார எழுத்தாளர்கள், நீதி போதனையாளர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து கூறியுள்ளதைக் காட்டிலும் அதிகமாக அரசியல் மற்றும் சமுதாய உண்மைகளை உலகுக்கு எடுத்துக் கூறியுள்ளன."( New York Daily Tribune, No. 4145, August 1, 1854.)

லாஸ்ஸலேயின் நாடகத்தை சீர்தூக்கிப் பார்த்து நிர்ணயம் செய்வதில் மார்க்ஸினுடைய அளவுகோல் எதார்த்த வாதத்தின் சாராம்சத்தைப் பற்றிய ஒரு மிகத் தெளிவான ஞானத்தைப் பிரதி பலித்தது. அதனுடைய நல்ல அம்சங்களை அவர் குறித்தார். அதாவது அதன் தலைசிறந்த சொல்லமைப்பு, நடிப்பின் உயிரோட்டம் ஆகியவைகளைப் பாராட்டினார். அதே சமயத்தில் அது எவ்வாறு எதார்த்தவாதக் கோட்பாடுகளிலிருந்து விலகிச் சென்றிருக்கிறது. வெறும் சொல்லலங்காரம் எதுகை, மோனை, கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி மிகவும் அமிதமான முறையில் அளவுக்கு மீறிய அர்த்தமற்ற அருவமான வர்ணனை ஆகியவைகள் எவ்வளவு தூரம் உண்மை நிலையிலிருந்து விலகிச் சென்றிருக்கிறது என்பதை எடுத்துக் காட்டினார். கதாபாத்திரங்களை "காலத்தின் உணர்வுகளைப் பற்றிக் கூறும் வெறும் பேசும் குழாய்களாக"( Marx and Engels, Selected Correspondence, pp. 116, 117) மாற்றிக் கொண்டதன் மூலம் லாஸ்ஸலே அப்பாத்திரங்களின் நம்பத்தக்க நிலையையும் தனித்தன்மைகளையும் நீக்கிவிடுகிறார். எதார்த்த வாதத்திலிருந்து அந்த நாடகம் விலகிச் சென்றுள்ளதன் மற்றொரு முக்கிய அம்சம் அது ஒரு உண்மையான சமுதாயப் பின்னணியை மக்கள் பின்னணியைக் கொண்டிருக்கவில்லை. லாஸ்ஸலே ஒரு வரலாற்றுச் சூழ்நிலையையும் முன்வைத்து எடுத்துக் கூறத் தவறிவிட்டார்.

இந்த விமர்சனக் குறிப்புகள் எதார்த்தவாதக் கலையின் முக்கியமான கோட்பாடுகளை வெளிப்படுத்தியது. ஒரு நம்பத்தக்க வகையிலான உருவகம் இருக்க வேண்டும் என்றும், எடுத்துக் காட்டி முன்வைக்கப்படும் உண்மை நிலைக் காட்சிக்கு ஒரு ஸ்தூலமான வரலாற்று அணுகுமுறை இருக்க வேண்டும் என்றும் மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் வற்புறுத்தினார்கள். கதாபாத்திரங்கள் நம்பத்தக்க முறையில் நாம் ஒப்புக்கொள்ளும் வகையிலான தனியான அம்சங்களைக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட ஒரு கதாபாத்திரம் அதனுடைய வர்க்கச் சூழ்நிலையில் இயல்பு மனப்போக்கு ஆகிய அம்சங்களின் முன் மாதிரிகளைப் பிரதிபலிப்பதாக இருக்க வேண்டும். ஒரு உண்மையான எதார்த்த வாதப் படைப்பின் ஆசிரியர் வாசகர்களுக்குத் தன்னுடைய கருத்துக்களை அறிவுரை கூடிய பாட போதனைகளின் வடிவத்தில் எடுத்துக் கூறக் கூடாது. ஆனால் ஒரு முழு மூச்சான ரத்த ஓட்டம் மிக்க உயிர் துடிப்பான கதாபாத்திரங்களின் மூலம் எடுத்துக்கூற வேண்டும். வாசகர்களின் எண்ணத்திலும் உள்ளத்திலும் பலவேறு கலைத் தன்மையுடன் கூடிய உணர்ச்சி வெளிப்படுத்தல் மூலம் செயல்பட வேண்டும். லாஸ்ஸலே, மாபெரும் ஜெர்மன் கவிஞரும் நாடக எழுத்தாளருமான ஷில்லரின் எழுத்துரையில் உள்ள பலவீனமான அம்சங்களில் சிலவற்றை மிகவும் மிகைப்படுத்தி தீவிரப்படுத்துகிறார் என்று மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்கள். அதாவது மிக அதிகமான உரத்த குரலுடன் கூடிய சொல்லலங்கார முறையை நோக்கிய போக்கை லாஸ்ஸலே மிகையாக்கியிருந்தார். இத்தகைய முறை அவருடைய பாத்திரங்களை பல்வேறு கருத்துக் களைக் கூறுவதற்கான அர்த்தமற்ற அருவமான ஒரே ரீதியான பேச்சுக்களை வெளிப்படுத்துபவர்களாக மாற்றி யுள்ளது. இந்த அம்சத்தில் அவர்கள் ஷில்லரைக் காட்டிலும் ஷேக்ஸ்பியருடைய எதார்த்தவாதத்தை விரும்பி ஏற்றார்கள். ஷில்லருடைய முறைகளை பின்பற்றுவதன் மூலம் ஒரு எதார்த்த வாத எழுத்தாளர் சித்தாந்த ஆழம் மற்றும் உயர்ந்த லட்சியங்கள், உண்மையான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தக்கூடிய உருவகங்களையும் பதைரப்பட்ட கதாபாத்திரங்களையும் உண்டாக்கி முன் வைக்கும் ஷேக்ஸ்பியரின் ஆற்றல் முதலியவைகளை ஒருங்கிணைக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை புறக்கணித்து விட்டார் லாஸ்ஸலே என்று அவருக்கு மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் எடுத்துரைத்தார்கள்.

கலையின் வடிவம் சம்பந்தமாகவும் எழுத்தாளர்களுக்கு ஒரு மிக மேலான தரத்தை மார்க்ஸ் வகுத்தார். அவர் லாஸ்ஸலேக்குக் கூறினார்: "இப்போது நீங்கள் கவிதை நடையில் எழுதியிருக்கிறீர்கள். உங்களுடைய சரஸைச் சீர்களில் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக கலைத்தன்மையைச் சேர்த்து மெருகிட்டிருக்கலாம்."( Marx and Engels, Selected Correspondence, p. 116)

லாஸ்ஸலேக்கு எழுதிய கடிதங்களில் மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் இலக்கியத்திற்கும் நிகழ்காலக் காட்சியான வாழ்க்கைக்கும் இடையிலுள்ள தொடர்பைப் பற்றி எடுத்துக் கூறியுள்ளார்கள். லாஸ்ஸலே தனது கருத்துக்கு நாடகத்தில் உருவாக்கிக் காட்டப்பட்டிருந்த 16-வது நூற்றாண்டு சம்பவங்களுக்கும் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் இருந்த நிலைமைக்கும் இடையில் ஒப்பீடு கொண்டு வரும் கருத்துக்கு மார்க்ஸ் எந்த வகையிலும் கண்டனம் தெரிவிக்கவில்லை.உண்மையான "பரிதாபகரமான மோதல்... 1848-49 ஆம் ஆண்டின் புரட்சிகரமான கட்சியின் இறுதி முடிவைக் கொண்டு வந்த மோதலைப்பற்றி"( Marx and Engels, Selected Correspondence, p. 116.) குறிப்பாகக் கட்டிக்காட்டுகிறார். அவர் தவறு என்று கருதியது அந்த மோதலைப்பற்றி எண்ணுமுதலாவாத, சரியானதல்லாத வியாக்கியானத்தைப் பற்றியும் அதன் லட்சியங்களை, பெயரளவிலான நித்தியமான அருவமான "புரட்சியின் அவல நிலை"க்குத் தாழ்த்தி எந்தவிதமான ஸ்தூலமான வரலாறு பூர்வமான வர்க்க உள்ளடக்கத்தையும் இல்லாமல் செய்ததையும்தான். மார்க்ஸ், லாஸ்ஸலேயை விமர்சனம் செய்தது அவருடைய நாடகத்தில் அரசியல் போக்கு இருந்தது என்னும் காரணத்தினால் அல்ல, ஆனால் அந்த நாடகம் வரலாற்றில் பொருள்முதல்வாதக் கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையிலும், பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியின் கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையிலும் பார்க்கும்போது அது அடிப்படையில் தவறாக இருந்ததுதான் காரணமாகும். மொத்தத்தில் ஒரு அரசியல் போக்கு, ஏதாவது ஒரு அரசியல் கருத்தின் பிரதிபலிப்பு, இந்த அல்லது அந்தக் கண்ணோட்டத்தின் பிரதிபலிப்பு எந்த ஒரு இலக்கியப் படைப்பிற்கும் ஒன்றிணைந்த பகுதியாகிறது என்று மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர். இலக்கியத்தை அரசியலுக்கு அப்பால் தனியாக வைக்கும் முயற்சியைப் பற்றியும் "கலை கலைக்காகவே" என்று கூறப்படும் பலவகையான தத்துவங்கள்பாலும் மிகவும் உயர்வான விமர்சனக் கண்ணோட்டத்தை அவர்கள் கொண்டிருந்தனர். இதே காலத்தில் பிரிலிகிராத் கட்சி நலன்களைப் புறக்கணித்ததை மார்க்ஸ் கண்டனம் செய்தார். அத்துடன் பிரிலிகிராத் ஒரு புரட்சிகரமான நிலையிலிருந்து மாறி விட்டதைப் பற்றியும் பூர்ஷ்வா ஜனநாயகவாதிகளுடன் அவருக்கு இருந்த நெருக்கமான இணைப்பு பற்றியும் அதன் காரணமாக அது அவருடைய எழுத்துரைகளில் பாதகமான விளைவுகள் ஏற்படுத்தியதைப் பற்றியும் அவர் தனது ஆழ்ந்த வருத்தத்தை தெரிவித்துக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மிகச்சிறந்த புத்தகங்கள் என்றால் அவை சரியான நம்பத்தக்க வகையிலான உணர்ச்சிகளைக் கருத்துக்களை வெளியிடுவதாக, மிகவும் விபுலமான கலைத்தன்மையான வடிவத்தில் நிகழ்கால வாழ்க்கையின் வளர்ச்சிப் போக்கிற்கு உகந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பதிலும், அவைகள் முற்போக்குக் கருத்துக்களை முன்னறிவிக்க வேண்டும் என்றும் சமுதாயத்தின் முற்போக்கான சக்திகளின் நலவுரிமைகளுக்காக உறுதியாக பாடுபடுவதாக இருக்க வேண்டும் என்பதிலும் மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் மிகவும் ஆழ்ந்த உறுதியான மனக்கருத்துக் கொண்டிருந்தனர். இத்தகைய உயர்ந்த பண்பாடுமிக்க லட்சிய உணர்வில்தான் அவர்கள் இலக்கியத்தில் கட்சி உணர்வு பற்றிய கருத்துருவத்தைப் புரிந்து கொண்டிருந்தார்கள். சித்தாந்த உள்ளடக்கம், கலை நயத்தின் வடிவம், இலக்கிய நேர்த்தியமைப்பு ஆகியவைகளின் உயிரிணைப்பான சேர்க்கைதான் உண்மையான எதார்த்தவாதக் கலையின் ஒரு அத்தியாவசியமான குண இயல்பாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர். இந்த அம்சங்களில் லாஸ்ஸலேயின் நாடகம் மிகவும் தெளிவாக குறைபாடு மிக்கதாக இருந்தது.

லாஸ்ஸலேயின் நாடகத்தைப் பற்றி அவர்களுடைய விமர்சன பூர்வமான பகுப்பாய்வு, அதன் இலக்கியச் சிறப்பையும் குறைபாடுகளையும் சுட்டிக்காட்டுவதுடன் நின்று கொள்ளவில்லை, அதில் அடிப்படையான அரசியல் கோட்பாடுகளும் ஈடுபட்டிருந்தன. அதிவீரன் சிக்கின்ஜென் தலைமையில் இருந்த எதிர்க்கட்சி பிரபுத்துவத்தை புரட்சிகரமான கருத்துக்களின் சாதகமாக லாஸ்ஸலே உருவகப்படுத்துவதை மார்க்ஸ் வன்மையாகக் கண்டனம் செய்தார். அவர் லாஸ்ஸலேக்குக் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதினார்: "நீங்களே குறிப்பிட்ட அளவில் உங்களுடைய பிரான்ஜ் வான் சிக்கின் ஜென்னைப் போலவே அவர் ஹூரன்-அதிவீர எதிர்க்கட்சியினரை மேட்டுக்குடி முன்செரியன் எதிர்க்கட்சியினருக்கு மேலாக உயர்வாக வைத்ததைப்போல ராஜதந்திரத் தவறில் கீழே விழுகிறீர்கள்!"( Marx and Engels, Selected Correspondence, p. 117, 118.)

உண்மையில் லாஸ்ஸலேயின் தவறுகளுக்கு நல்ல காரணம் இருந்தது. ஜெர்மனியில் விவசாயிகள் போரைப்பற்றிய அவருடைய கருத்தோட்டங்கள் மக்களுடைய குறிப்பாக விவசாயிகளுடைய புரட்சிகரமான ஆற்றல் வாய்ப்புகளைப் பற்றிய அவருடைய குறைவான மதிப்பீட்டிலிருந்து எழுந்து தோன்றியதாகும். விவசாயிகளை மொத்தத்தில் ஒரு பிற்போக்கான வர்க்கமாகவே அவர் கருதினார். ஜெர்மனியின் தேசிய ஒற்றுமையைக் கொண்டுவருவதற்கும், தேசத்தினுடைய முக்கியமான சமுதாய அரசியல் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்கும் பலவேறு வழிகளில் போராட்டம் நடந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் லாஸ்ஸலே பூர்ஷ்வா - நிலப்பிரபுத்துவக் கூட்டின் பக்கம் ஆதரவு தெரிவிக்கும் போக்கில் இருந்தார். லாஸ்ஸலேயின் நாடகத்தின் அரசியல் போக்குகளை அலசி ஆராய்ந்த காலத்தில் மார்க்ஸ் உண்மையில் அவருடன் கடந்தகாலப் புரட்சிகர சம்பவங்களில் மட்டுமல்ல ஜெர்மனியின் எதிர்கால வளர்ச்சியிலும் இயங்கும் உந்துசக்திகளைப் பற்றியும் கூட ஒரு விவாதத்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்.

மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் தங்களுடைய கருத்தோட்டத்தின் பக்கம் லாஸ்ஸலேயைத் திருப்பிக்கொண்டு வருவதற்கு செய்த முயற்சியில் வெற்றி பெறவில்லை. அவர்களுடைய விமர்சனக் குறிப்புகளுக்கு பதிலளித்து லாஸ்ஸலே அவர்களுக்கு எழுதும்போது வேறு பல விஷயங்களுடன் விவசாயிகள் போர்கள் "புரட்சிகரமானதல்ல", ஆனால் அவைகள் "கடைசியில் இறுதியாக பிற்போக்கானவைதான்"( F. Lassalle, Nachgelassene Briefe und Schriften. Herausgegeben von Gustav Mayer, Stuttgart-Berlin, 1922, Bd. 3, S. 205.) என்று எழுதினார்.

ஜெர்மனியை ஒன்றுபடுத்துவதற்கான வழிகள் பற்றிய பிரச்சனை மார்க்ஸிற்கும் லாஸ்ஸலேக்கும் இடையில் 1859 ஆம் ஆண்டின் இத்தாலியப் போரைப் பற்றியும் குறிப்பாகக் கூர்மையான வேறுபாடுகளுக்கு இட்டுச் சென்றது. போ நதியும் ரைன் நதியும் என்னும் பிரசுரத்தின் மூலம் மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் எத்தகைய கருத்தோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை லாஸ்ஸலே மிகவும் தெளிவாகத் தெரிந்திருந்தார். அக்கருத்துக்களை ஆதரிப்பதற்குப் பதிலாக அவர் அதற்கு எதிரான மனப்பான்மையை அனுசரித்தார். 1859 மே மாதம் அவர் பெர்லினில் ஒரு பிரசுரம் வெளியிட்டார். அதை எழுதியவர் யார் என்பதை அவர் தெரிவிக்கவில்லை. அப்பிரசுரத்தின் பெயர் இத்தாலியப் போரும் பிரஷ்யாவின் கடமைகளும் என்பதாகும். இந்தப் பிரசுரம் பிரஸ்ஸோ பைல் பூர்ஷ்வா வர்க்கத்துடனும் பிரஷ்யன் நிலப்பிரபுக்களுடனும் ஒன்றுபட்டு நின்று அவர்களுக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பதற்கு அறைகூவல் விட்டது. பிரஷ்யாவைத் தலைமையாகக் கொண்டு ஜெர்மனியை மன்னர் பரம்பரை வழியில் ஒற்றுமைப்படுத்துவதற்கான ஆதரவைத் தெரிவித்தது. 1848-ல் மார்க்ஸ் ஒரு ஜனநாயகக் குடியரசாக நாட்டின் ஒற்றுமைக்கு வேண்டுகோள் விட்டதற்கு நேர்மாறாக லாஸ்ஸலே விரும்பி ஆதரவு கொடுத்தது, பிரஷ்ய மன்னரின் கீழ் இதர ராஜ்யங்களும் சேர்ந்து இணைய வேண்டும் என்பதற்காகவாகும். அவருடைய பிரசுரம் ஜெர்மன் மக்களுக்காகச் சொல்லப்படவில்லை. ஆனால் அது பிரஷ்யன் சர்க்காருக்குத்தான் சொல்லப்பட்டது.

லாஸ்ஸலே பிரஷ்ய சர்க்காரின் நடுநிலைக் கொள்கையை நிலை நிறுத்தி ஆதரவளித்து ஆஸ்திரியாவின் தொல்லைகளைப் பயன்படுத்தி கொண்டு தன்னுடைய ஒற்றுமைப்படுத்தும் திட்டத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ளுமாறு ஆலோசனை கூறினார். இத்தாலியப் பிரச்சனையில் போனபார்ட்டிஸ் வாய்ச்சவடாலை அம்பலப்படுத்துவதற்கு பதிலாக லாஸ்ஸலே, இத்தாலியின் மூன்றாவது நெப்போலியன் "ஒரு மாபெரும் நியாயமான லட்சிய நோக்கத்திற்காக நாகரிகப்படுத்தும் நோக்கத்திற்காக மிக மேலான ஜனநாயக லட்சியத்திற்காக, அதனால் எல்லா மக்களும் விரும்பி ஏற்றுக் கொள்ளும் மகத்தான லட்சியத்திற்காக"( F. Lassalle, Gesammelte Reden und Schriften, Berlin, 1919, Bd. 1, S. 43) வேலைசெய்து கொண்டிருந்தார் என்று வலியுறுத்திக் கூறினார்.

மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் லாஸ்ஸலேயின் பிரசுரத்தின்பால் தங்களுடைய அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தினர். ஜெர்மன் ஒருமைப்பாட்டைப் பற்றிய தங்களுடைய கருத்தோட்டங்களுக்கு எதிராக வெளிப்படையான தாக்குதலே அது என்று நியாயமாகவே கருதினர். 1859 மே 18 ஆம் தேதி மார்க்ஸ் ஏங்கல்ஸிற்குக் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதினார்: "லாஸ்ஸலேயின் பிரசுரம் ஒரு மிகப்பெரும் அளவிலான கண்மூடித்தனமான பெரும் பிழையானதாகும்"( Marx, Engels, Werke, Bd. 29, S. 432). லாஸ்ஸலேயினுடைய நிலை, பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சிக்காரர்களுடைய நிலையுடன் எந்தவிதமான பொதுத் தன்மையும் இல்லாதது, எந்த விதத்திலும் அதனுடன் ஒத்துவரடாதது என்று அவரிடம் மார்க்ஸ் கூறினார். இருப்பினும் எப்படியாவது அவருடைய கருத்தோட்டங்களையும் உபாயங்களையும் மாற்றிக் கொள்வதற்காக அவருடன் தொடர்ந்து அணுகி முயற்சிக்கும் நம்பிக்கையில் மார்க்ஸ் லாஸ்ஸலேயுடன் தொடர்ந்து நெருங்கிய தொடர்பு வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

1859-ல் மார்க்ஸிற்கும் லாஸ்ஸலேக்கும் இடையில் இருந்த அடிப்படையான வேறுபாடுகளைப் பற்றி லெனின் கீழ்க்கண்டவாறு விளக்கிக் கூறுகிறார்: "லாஸ்ஸலே தன்னை பிரஷ்யாவின் மற்றும் பிஸ்மார்க்கின் வெற்றிக்குத் தக்கவாறு, இத்தாலியிலும் ஜெர்மனியிலும் இருந்த ஜனநாயக தேசிய இயக்கங்களில் போதுமான பலம் இல்லாத நிலைமைக்குத் தக்கபடி நிறம் மாற்றி அமைத்துக் கொண்டார். இவ்வாறாக லாஸ்ஸலே ஒரு தேசிய-மிதவாதத் தொழிலாளர் கொள்கையை நோக்கி விலகிவிட்டார். ஆனால் அதே சமயத்தில் மார்க்ஸ் ஒரு சுயேச்சையான உறுதிமிக்க ஜனநாயகக் கொள்கையை தேசிய-மிதவாதக் கோழைத் தனத்திற்கெதிரான கொள்கையை ஊக்கமூட்டி வளர்த்தார். (நெப்போலியனுக்கு எதிராக 1859-ல் பிரஷ்யா தலையிட்டிருந்தால் அது ஜெர்மனியில் ஒரு பிரபலமான மக்களியக்கத்திற்கு ஊக்கமூட்டியிருக்கக் கூடும்.)"( V.I. Lenin, Collected Works, Vol. 21, p. 141.)

ஹெர் வோக்டின் பிரசுரம்

மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் ஒரு பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியை உருவாக்கி அமைப்பதில் முக்கியமான கடமைகளில் ஒன்று பாட்டாளி வர்க்க ஊழியர்களைப் பாதுகாப்பதாகும் என்று கருதினார்கள். பாட்டாளிவர்க்க ஊழியர்கள் அப்போது இன்னும் இளமை நிலையில்தான் இருந்தார்கள். இன்னும் போதுமான அளவில் பலமடைந்திருக்கவில்லை. பூர்ஷ்வா வர்க்க சித்தாந்தவாதிகள் மற்றும் ஏஜண்டுகளின் அவதூறுகள் தொல்லைகளிலிருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டியதிருந்தது. அத்தகைய பூர்ஷ்வா வர்க்க ஏஜண்டுகளில் ஒருவர் காரல் வோக்ட் என்பவர். அவர் ஒரு கொச்சையான ஜனநாயகவாதி. அவர் 1859 டிஸம்பர் மாதம் ஒரு பிரசுரத்தை வெளியே கொண்டு வந்திருந்தார். அந்தப் பிரசுரத்தின் பெயர் ஆல்ஜீமீன் ஜீட்டுங்கிற்கு எதிராக தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ள எனது வழக்கு என்பதாகும். அந்தப் பிரசுரம் முழுவதிலும் பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சிக்காரர்களுக்கு எதிராகப் படுமோசமான முறையில் கெட்ட நோக்கத்தோடு கூடிய அவதூறுகள் நிறைந்திருந்தன. வோக்ட் பெரும்பாலும் மிகவும் குறிப்பாக, கம்யூனிஸ்ட் லீகில் மார்க்ஸ் மற்றும் அவருடைய கூட்டாளிகளின் நடவடிக்கைகளின் பெருமையைக் குறைத்து அவர்கள் மீது மண்வாரித் தூற்ற வேண்டும் என்று பேராவல் கொண்டிருந்தார். அவர்களை சதிகாரர்கள் என்று உருவகப்படுத்தி வர்ணித்தார். அவர்கள் ரகசியமாகப் போலீஸுடன் தொடர்பு வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றும், அவர்கள் கள்ளநோட்டு அச்சடித்து அப்பணத்தைக் கொண்டு புரட்சியைத் தூண்டிவிடுகிறார்கள் என்றும் அவதூறு செய்தார். அவர் டாஸ் வோல்க்கை பிற்போக்கு பவேரியன் ஆல்ஜீமீன் ஜீட்டுங்கின் கிளையென்றும் சந்தேகத்திற்கிடமான இடங்களிலிருந்து அவர்களுக்குப் பணம் கிடைக்கிறது என்றும் சித்திரித்துக் களங்கம் ஏற்படுத்துவதற்கு முயன்றார்.

வோக்டினுடைய தாக்குதல் தொடக்க நிலையிலுள்ள பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சிக்கு பொது மக்களுக்கு முன்பாக கெட்ட பெயர் உண்டாக்கி கேவலப்படுத்துவதற்காக பூர்ஷ்வா வர்க்கத்தினால் எடுக்கப்பட்ட முயற்சியாகும். மார்க்ஸ் பொதுவாக தனிப்பட்ட முறையில் தன்மீது வரும் தாக்குதல்களுக்கு பதில் அளிப்பதில்லை. அவைகளைச் சாதாரணமாகப் பொருட்படுத்துவதில்லை. ஆனால் இது கட்சியின் கவுரவத்திற்கு களங்கம் கற்பிக்க செய்யப்பட்ட முயற்சியாகையால் இதை அவரால் எடுத்து ஒதுக்க முடியவில்லை. அவர் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதினார்: "மிகவும் அரிதான, தவிர்க்க முடியாத நிலைமையில்தான் அசாதாரணமான நிலைமையில்தான், அதிலும் அதில் கட்சியினுடைய நலனும் அடங்கியிருக்கிறது என்று காணும் போதுதான் கோலோன் கம்யூனிஸ்ட் வழக்கு காலத்தில் ஏற்பட்டதைப் போல உள்ள நிலைமை ஏற்பட்டுள்ள போதுதான், இப்போது கடந்த பத்தாண்டு காலமாக ஜெர்மன் பத்திரிகைகளிலும் ஜெர்மன் - அமெரிக்கப் பத்திரிகைகளிலும் என்மீது அள்ளி வீசப்பட்ட எண்ணற்றஅவதூறுகளுக்கு நான் எழுத்து மூலம் பதில் கொடுப்பதற்கு முன் வந்துள்ளேன்."( Marx, Engels, Werke, Bd. 14, S. 614)

வோக்டினுடைய பிரசுரத்திற்கு மார்க்ஸினுடைய பதில் ஹெர் வோக்ட் என்னும் தலைப்பில் ஒரு பிரசுரமாகும். அந்தப் பிரசுரம் 1860 டிஸம்பரில் லண்டனில் வெளியிடப்பட்டது. அந்த நூல் வெளியிடுவதில் இரண்டு கடமை நோக்கங்கள் உண்டு. முதல் நோக்கம் வோக்ட்டையே அவர் ஒரு தற்செயலான தனிநபர் என்னும் வகையில் அல்ல, ஆனால் "ஒரு முழுமையான போக்கையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு தனிநபர்"( Marx, Engels, Werke, Bd. 14, S. 386) என்னும் முறையில், பூர்ஷ்வா வர்க்கத்தின் முன் மாதிரியான கைக்கூலி என்னும் வகையிலும் அவரை அம்பலப்படுத்துவதாகும். அத்துடன் ஒரு ஜனநாயகவாதி என்னும் முகமூடியை கவுரமாக அணிந்து கொண்டு ஒரு இயற்கைவாதி என்னும் நற்பெயரை அனுபவித்துக் கொண்டு வோக்ட் உண்மையில் அரசியல் துறையில் ஒரு ரகசியமான போனபார்ட்டிஸ்ட் ஏஜண்டாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தார் என்பதை மார்க்ஸ் பின்னர் தெளிவாக ஸ்தாபித்தார்.

மார்க்ஸினுடைய இரண்டாவது நோக்கம் மக்களுக்கு பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி வீரர்களுடைய கடந்த கால நிகழ்கால நடவடிக்கைகளையும் அவர்களுடைய கருத்தோட்டங்களையும் குறிக்கோள்களையும் ஒரு உண்மையான திரித்துக் கூறப்படாத முறையில் எடுத்துக்காட்டி அவர்களுடைய செல்வாக்கு வீச்சை தகுதியை வலப்படுத்துவதாகும். மார்க்ஸ் 1860 பிப்ரவரி 23 ஆம் தேதி பிரிலிகிராத்திற்கு எழுதிய கடிதத்தில் வோக்ட்டிற்கு எதிரான போராட்டம் "கட்சியை வரலாற்றுபூர்வமாக நிலை நிறுத்திக் காட்டுவதற்கும், ஜெர்மனியில் அதன் எதிர்கால நிலைப்பாட்டிற்கு மிகவும் தீர்மானமான முக்கியத்துவம்"( Marx, Engels, Werke, Bd. 30, S. 459) மிக்கதாகும் என்று எழுதினார்.

மார்க்ஸ் 1860 ஜனவரி இறுதியில் தனது பிரசுரத்திற்கு தேவையான பின்னணி விவரங்களை சேகரிக்கத் தொடங்கினார். ஓய்வு ஒழிவின்றி ஓராண்டு காலம் இதற்காகப் பாடுபட்டார். இந்த வேலையின் காரணமாக அவர் தற்காலிகமாக தனது பொருளாதார படிப்பாராய்ச்சியைக் கூட நிறுத்தி வைத்திருந்தார். வோக்டினுடைய இட்டுக்கட்டான கண்டுபிடிப்புகளை மறுப்பதற்குப் போதுமான தகவல்களை சேகரிப்பதற்கும் வோக்ட்டையே அம்பலப்படுத்துவதற்கும் அவர் ஐரோப்பாவில் உள்ள பல நகரங்களிலும் உள்ள தனது பல நண்பர்களுக்கும் அறிமுகமானவர்களுக்கும் இன்னும் தமக்கு முன்பின் தெரியாத சிலருக்கும் கூட சேர்த்து 50-க்கு மேற்பட்ட கடிதங்கள் எழுதினார். அத்துடன் ஏராளமான ஆவணங்கள் பலவேறு வெளியீடுகள் முதலியவற்றைப் படித்து ஆராய்ந்தார். இத்துடன் அவர் ஏங்கல்ஸைப் பார்ப்பதற்கு மான்செஸ்டருக்கு சென்றார். 1850 பிப்ரவரி மத்தியிலிருந்து மார்ச் 25 வரை அங்கு அவருடன் தங்கினார். அவருடன் வோக்ட்டிற்கு எதிரான வாக்குவாத நூல் எழுதுவதற்கான திட்டத்தைப் பற்றி விவாதித்தார். கம்யூனிஸ்ட் லீகினுடைய வரலாற்றைப் பற்றி ஏங்கல்ஸிடமிருந்து விவரங்களையும் ஆவணங்களையும் கண்டாய்ந்தார். மார்க்ஸினுடைய நண்பர்கள் பலர் இந்த விஷயத்தில் இவர் ஏன் இவ்வளவு முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தார் என்பதைப் பற்றி புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. மார்க்ஸ் தனது நேரத்தை வீணாக்குகிறார் என்று கூட சிலர் கருதினார்கள். ஆனால் மார்க்ஸ் பிரதான விஷயத்தில் மிகவும் தெளிவாக இருந்தார். அவர் மக்களுக்கு முன்பாக பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியை அதன் மகத்தான தூயதன்மையின் முழுவடிவத்தை அதன் கருத்துக்களைத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்ட வேண்டும், தொழிலாளி வர்க்கத்தின் எதிரிகளுக்கு கட்சியின் பெருமையைக் குலைத்து அதை சிறுமைப்படுத்துவதற்கு எந்த வாய்ப்பையும் கொடுக்கக் கூடாது என்பது அவருடைய நோக்கம்.

இந்தப் பிரசுரத்தில் வோக்டைப் பிரதானமாக ஒரு அரசியல்வாதி என்னும் முறையில்தான் மார்க்ஸ் முன்வைத்துக் காட்டுகிறார். ஆனாலும் அவருடைய விஞ்ஞான எழுத்துரைகளில் வெளியிடப்பட்டுள்ள தத்துவஞானக் கருத்தோட்டங்களையும் மார்க்ஸ் அலசி ஆராய்ந்துள்ளார். கூர்மையான கிண்டல் கேலியுடன் மார்க்ஸ் வோக்டினுடைய பத்தாம் பசலிக் கருத்துக்களைச் சாடினார். வோக்டினுடைய கருத்துக்கள், லுட்விக் பூச்னர், ஜேக்கப் மோஸெஸ்காட் முதலியவர்களுடன் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் இருந்த ஜெர்மானிய கொச்சையான பொருள் முதல்வாதப் போக்குகளுடன் சேர்ந்ததாகும்.

படிப்படியாக மார்க்ஸ், பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியைப் பற்றிய வோக்டினுடைய அவதூறுகளை அம்பலப்படுத்தினார். வோக்ட், ஒரு படுமோசமான பொய்யன் என்பதை எடுத்துக் காட்டினார். வோக்டினுடைய கெட்ட நோக்கங்களைக் கொண்ட கட்டுக்கதை பொய்முளைகளைக் கொண்டவை, ஒன்றுக்கொன்று முரணான அறிக்கைகள் கொண்டவை. அந்தக் "கொழுத்த அயோக்கியன்" தான் அவிழ்த்துவிட்ட முடிச்சுகளையே திரும்பப் போட முடியாமல் திணறினார். அவர் பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியாளர்கள் மீது அவர்கள் போலீஸுடன் உடந்தையாய் இருந்தார்கள் என்று அபாண்டமான பொய்யான குற்றச்சாட்டுகளைச் சுமத்திவிட்டு அவரே தன்னுடைய வாசகங்களையே போலீஸ் அதிகாரிகளுடன் சேர்ந்து கொண்டுதான் பூசி மெழுகி தனது அடிப்படையை உண்டாக்கிக் கொண்டார்.

வோக்டினுடைய இட்டுக் கட்டிய செய்திகளுக்கு நேர்மாறாக மார்க்ஸ் சர்வதேசக் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வளர்ச்சியைப் பற்றிய ஒரு உண்மையான சித்திரத்தை எடுத்துக் காட்டினார். பலவேறு எண்ணற்ற ஆவணங்கள் மூலமாக அவர் பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சிக்காரர்களின் வீரமிக்கப் போராட்டத்தை ஒரு புரட்சிகரமான பாட்டாளி வர்க்க ஸ்தாபனத்தை நிறுவுவதற்காக நடத்திய போராட்டத்தை வர்ணித்து விவரித்தார். துணிவான துல்லியமான வரிகளில் கம்யூனிஸ்ட் லீகின் வரலாற்றுக் கதையை மார்க்ஸ் கூறினார். அதன் செயல்பாட்டின் வரலாற்றுப் பின்னணி, அதன் குணச் சிறப்புகள், குறிக்கோள்கள், செக்டேரியன் நபர்களுக்கு எதிராகவும், கொச்சைத்தனமான கரடுமுரடான குட்டி பூர்ஷ்வா ஜனநாயகவாதிகளுக்கு எதிராகவும் அது நடத்திய போராட்டத்தின் முக்கியத்துவம் ஆகியவற்றை விவரித்துக் கூறினார்.

மார்க்ஸினுடைய பிரசுரத்தின் மையமான விஷயம் வோக்ட் ஒரு போனபார்ட்டிஸ்ட் கைக்கூலி என்னும் முறையில் அவரை அம்பலப்படுத்தியதாகும். ஐரோப்பாவின் இன்றைய நிலைமையை பற்றிய படிப்பாய்வு என்னும் வோக்டினுடைய புத்தகம் 1859 மார்ச்சில் வெளியிடப்பட்டது. மார்க்ஸ் அதைப் படித்தபோது, அப்புத்தகம், பிரான்ஸின் நேரடியான உத்தரவின் பேரில் எழுதப்பட்டது என்பதும் ஐரோப்பிய பொதுஜன அபிப்ராயத்தின் மீது ஒரு சித்தாந்த செல்வாக்கைச் செலுத்துவதற்காக மூன்றாவது நெப்போலியனால் அது பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதும் தெளிவாகப் புரிந்தது. அவர் எழுதினார்: "வோக்ட் எண்ணற்ற பல ஊதுகுழல்களில் ஒன்றாக இருந்தார். அவர் மூலம் டூலெரியிலுள்ள மாற்றுக்குரல் கோமாளி தன்னுடைய குரலை அன்னிய மொழிகளில் குறி செலுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தினார்."( Marx, Engels, Werke, Bd. 14, S. 516) ஆனால் வோக்ட் மூன்றாவது நெப்போலியனுக்கு வேறு பல ஊழியங்களும் புரிந்தார். பல நாடுகளில் வலைப்பின்னல்போல் கிளையோடியிருந்த போனபார்ட்டிஸ்ட் ஏஜண்டுகளுடன் வோக்ட் நெருக்கமான தொடர்பு கொண்டிருந்தார் என்பதையும், உண்மையில் இவர் அவ்வாறான ஏஜண்டுகளுக்கு ஆள் சேர்ப்பவர்களில் ஒருவராக இருந்தார் என்பதையும் மார்க்ஸ் தெளிவாக வெளிப்படுத்திக் காட்டினார்.

மார்க்ஸிற்கு அப்போது தெரிந்திராத பல ஆவணங்கள் பின்னர் வெளியாயின. அவைகள் இந்த "ஜனநாயக"வாதி வோக்ட் உண்மையில் போனபார்ட்டிஸ்ட் சர்க்காரின் சேவையில் அமர்த்தப்பட்டிருந்தார் என்னும் அவருடைய கருத்தை முழுமையாக ஊர்ஜிதம் செய்தன. இரண்டாவது சாம்ராஜ்யம் வீழ்ந்த பின்னர் மூன்றாவது நெப்போலியனுடைய ரகசிய நிதியின் செலவு பற்றிய கணக்குகள் வெளியாயின. அக்கணக்குகள் பிரெஞ்சு சக்கரவர்த்தியிடமிருந்து 1859 ஆகஸ்டில் வோக்ட் 40,000 பிராங்குகள் பணம் பெற்றார் என்பதைக் காட்டின.

மூன்றாவது நெப்போலியனுடைய கொள்கையின் எதிர்ப் புரட்சியின் தன்மையை, இத்தாலியப் போர் தொடங்கிய அவருடைய பங்கு உள்பட அதில் அடங்கியிருந்த எதிர்ப்புறட்சித் தன்மை உள்பட மார்க்ஸ் அம்பலப்படுத்தினார். தேசியப் பிரச்சனை பற்றிய போனபார்ட்டிஸ்ட் வாய்ச்சவடால்களையும், அவர்களுடைய படுமோசமான அவச்சொல் மிக்க "தேசிய இனக்கோட்பாட்டையும்" மார்க்ஸ் வெளிப்படையாகக் கண்டித்தார். அந்த 'தேசிய இனக்கோட்பாடுகளை' பிரெஞ்சு சக்கரவர்த்தி சிறுசிறு நாட்டு மக்களின் தேசிய இயக்கங்களை தன்னுடைய எதிர்ப்புறட்சி முடிவுகளுக்காகப் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்கு ஒரு மூடு திரையாகப் பயன்படுத்தியதை மார்க்ஸ் பகிரங்கமாகக் கண்டனம் செய்தார். இதற்குச் சம ஈடான முக்கியத்துவம் மிக்கதாகவே, தொழிலாளி வர்க்க இயக்கம் பாட்டாளி வர்க்கத்திடையே உள்ள சில ஊசலாட்டக்காரர்களின் காரணமாய் போனபார்ட்டிஸ்ட் ஆளும் வட்டாரங்களுடன் கண் சிமிட்டி உறவாடிக் கொண்டிருப்பதைப் பற்றிய மார்க்ஸினுடைய எச்சரிக்கையும் இருந்தது.

ஜெர்மனியைப் பொறுத்தவரை வோக்ட் மற்றும் அவர் வகைப்பட்ட மற்றவர்களும் எடுத்த நிலை அவர்களுடைய பிரஷ்யோபைல் மனப்பான்மைகளையும் பிரஷ்யாவின் "ஒன்றுபடுத்தும் கட்டளைப் பணியை"ப் பரப்புவதற்கான முயற்சிகளையும் வெளிப்படுத்தியது என்று மார்க்ஸ் எடுத்துக் காட்டினார். பிரஷ்யாவின் தலைமையின்கீழ் ஜெர்மன் ஒற்றுமையை முன்வைத்து வாதாடும் நபர்களின் விமர்சனம் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி லாஸ்ஸலேக்கு எதிராக குறி வைக்கப்பட்டிருந்தது. மார்க்ஸ் இவர்களில் யாரையும் பெயரைக் குறிப்பிட்டு கூறவில்லை. 1859 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 26 ஆம் தேதி மார்க்ஸ் ஏங்கல்ஸிற்கு "லாஸ்ஸலேயும் உண்மையில் வோக்ட் ஊதிய கொம்பையே ஊதினார்"( Marx, Engels, Werke, Bd. 29, S. 515.) என்று கூறினார்.

ஹெர் வோக்ட் என்னும் பிரசுரம் உள்ளடக்கத்தில் மிகவும் தெளிவாகவும் உருவத்தில் தலைசிறந்தும் விளங்கியது. இலக்கியத்துறைக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால் அது உலகத்தின் மிகச் சிறந்த நையாண்டி எழுத்துரைகளின் அணியில் வைக்கப்பட வேண்டியதாகும். 1860 டிஸம்பர் 19 ஆம் தேதி மார்க்ஸிற்கு ஏங்கல்ஸ் எழுதிய கடிதத்தில் "நீங்கள் இதுவரை எழுதிய நூல்களில் எல்லாம் இதுதான் மிகச்சிறந்த வாதப்பிரதிவாத நூல் என்பதை நிச்சயமாகக் கூற முடியும்"¹ என்று கூறியுள்ளார்.

ஜென்னி மார்க்ஸின் உடல்நலமின்மை

வோக்டினுடைய அவதூறு மொழிகள் மார்க்ஸினுடைய மனைவியின் மனநிலையை மிகவும் மோசமாக பாதித்தது. வோக்ட்டிற்கு எதிராக எழுதிய புத்தகத்திற்காக மார்க்ஸ் வேலைசெய்து கொண்டிருந்த மாதங்கள் முழுவதிலும் - அக்காலம் முழுவதிலும் - அவள் கடுமையான மன வேதனைக்கும் தளர்ச்சிக்கும் ஆளானாள். அடிக்கடி உறக்கம் கொள்ளாமல் துன்பத்திற்குள்ளானாள். அந்தப் பிரசுரத்தின் சரியான பிரதி எடுப்பதில் அவளும் மிகவும் கடுமையாக வேலை செய்தாள். நவம்பர் 19 ஆம் தேதி அவ்வேலை முடிந்தவுடன் அவள் படுத்த படுக்கையாகிவிட்டாள். அவளுக்கு வைசூரி நோய் வந்துள்ளதாக டாக்டர்கள் பரிசோதனையில் கூறினார்கள். அவள் மிகவும் மெலிந்து விட்டாள். வியாதியை எதிர்க்கும் தன்மை அவளுடைய உடம்பில் குறைந்துவிட்டது. அவளுக்கு இரு தடவை அம்மை குத்தியிருந்த போதிலும் அந்த நோய் அவளைப் பற்றிக் கொண்டது. அதைத் தடுக்கும் வலு அவள் உடம்பில் இல்லாமல் இருந்தது.

இக்காலம் மார்க்ஸிற்கு மிகவும் சோதனை மிக்க காலமாக இருந்தது. அடுத்த வீட்டில் குடியிருந்த லீப்க்னெஸ்ட்ஸ் பொறுப்பில் குழந்தைகளையெல்லாம் விட்டிருந்தார். காரல் மார்க்ஸும் ஹெலென் டெமுத்தும் மாறி மாறி ஜென்னியின் படுக்கையருகில் இருந்து கவனித்து வந்தார்கள். பிற்காலத்தில் ஜென்னி தான் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த இந்தக்காலத்தின் ஆரம்ப சில தினங்களைப் பற்றி லூயி வெய்டிமேயருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் கீழ்க்கண்டவாறு விவரித்திருந்தார்: "நான் மிகவும் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தேன். எனது முகத்தில் மிகவும் கடுமையான வேதனையும் நமச்சலும் இருந்தது. நான் அநேகமாக சுத்தமாகத் தூங்கவே முடியவில்லை. நான் காரலைப்பற்றி மிகவும் அதிகமாகக் கவலை கொண்டிருந்தேன். அவர் என்னை மிகவும் அதிகமாகக் கவலையுடன் அன்பு ஆதரவுடன் கவனித்து வந்தார். கடைசியில் நான் எல்லா நேரத்திலும் நல்ல பிரக்ஞையுடன் முழு உணர்வுடன் இருந்தபோதிலும் வெளிப்படையான புலனுணர்வுகள் எதுவும் இல்லாமல் இருந்தேன்.

ஆதாரம்- காரல் மார்க்ஸ் வாழ்க்கை வரலாறு, அலைகள் வெளியீட்டகம், பக்கம் 663-691 வரை

வழங்கப்பட்ட மூலங்கள், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கல்ஸ் ஆகியோரின் புரட்சிகரப் பணிகள், அரசியல் உத்திகள் மற்றும் இலக்கியக் கோட்பாடுகளைப் பற்றி விரிவாக விளக்குகின்றன. இக்காலகட்டத்தில், சர்வதேச பாட்டாளி வர்க்க இயக்கங்களை வலுப்படுத்துவதிலும், டாஸ் வோல்க் போன்ற பத்திரிகைகள் மூலம் சோசலிசக் கருத்துக்களைப் பரப்புவதிலும் மார்க்ஸ் தீவிரமாக ஈடுபட்டார். மேலும், இத்தாலி மற்றும் ஜெர்மனியின் ஐக்கியத்திற்கான போராட்டங்களில் நிலவிய சிக்கல்களை ஆராய்ந்து, தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கான தந்திரோபாயங்களை அவர் வகுத்தார். லாஸ்ஸலேயின் அரசியல் நிலைப்பாடுகள் மற்றும் இலக்கியப் படைப்புகளை மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும் கடுமையாக விமர்சித்து, யதார்த்தவாதக் கலை மற்றும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் அவசியத்தை வலியுறுத்தினர். இறுதியாக, பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியின் பெயரைக் கெடுக்க முயன்ற கார்ல் வோக்ட்டின் அவதூறுகளுக்கு பதிலடி கொடுக்கும் வகையில் "ஹெர் வோக்ட்" என்ற புகழ்பெற்ற நையாண்டி நூலை மார்க்ஸ் எழுதி வெளியிட்டார்.

கார்ல் மார்க்ஸின் காலத்தில் ஐரோப்பிய நாடுகளில் நடைபெற்ற முக்கிய பாட்டாளி வர்க்க இயக்கங்கள் மற்றும் புரட்சிகர எழுச்சிகள்:

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

1848 பேரெழுச்சிகள்: 1848 ஆம் ஆண்டில் ஜனநாயக இயக்கங்கள் மற்றும் பாட்டாளி வர்க்க இயக்கங்களின் ஒரு புதிய பேரெழுச்சி ஏற்பட்டது.
பாட்டாளி வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியல் நடவடிக்கைகள்: 1850-களின் பிற்பகுதியிலும் 1860-களின் ஆரம்ப காலத்திலும் ஜெர்மனி, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளில் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் அரசியல் நடவடிக்கைகள் கணிசமாக அதிகரித்தன. பாட்டாளி வர்க்க இயக்கம், பூர்ஷுவா ஜனநாயக இயக்கத்திலிருந்து கிளைபிரிந்து தனது சொந்த வளர்ச்சிப் பாதையைக் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கியது.
இங்கிலாந்து கட்டிடத் தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தம் (1859): 1859 ஜூலை இறுதியில் லண்டன் கட்டிடத் தொழிலாளர்கள் நடத்திய வேலைநிறுத்தம், ஆங்கிலேயத் தொழிலாளி வர்க்கத்தைச் செயலில் இறங்குவதற்கு பெரும் ஊக்கமளித்தது.
இத்தாலியப் புரட்சிகர எழுச்சிகளும் கரிபால்டி இயக்கமும் (1859–1860):
- 1859-ல் ஆஸ்திரிய ஆட்சிக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிராக டஸ்கனி, பார்மா, மேடேனா மற்றும் பாப்பால் மாகாணங்களில் பெருவாரியான மக்கள் எழுச்சி ஏற்பட்டு, அங்கிருந்த எதேச்சதிகார ஆட்சிகள் தூக்கி எறியப்பட்டன.
- 1860 ஏப்ரலில் சிசிலியில் மக்கள் எழுச்சி வெடித்தது. கியுசெப்பி கரிபால்டி தலைமையிலான "ஆயிரவர்" தொண்டர்படை சிசிலியிலும் நேப்பிள்ஸிலும் வெற்றி பெற்று தென் இத்தாலியை விடுவித்தது.
ஜெர்மனியின் தேசிய எழுச்சி மற்றும் அரசியல் சட்ட மோதல் (1859–1860): ஜெர்மன் அரசுகளை ஒன்றுபடுத்தும் தேசிய இயக்கமும், 1860-ல் பிரஷ்யாவில் ராணுவச் செலவு மசோதாவை ஒட்டி எழுந்த அரசியல் சட்ட மோதலும் அங்கு ஒரு புதிய புரட்சிகரமான நிலைமையை உருவாக்கின.
தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்கள்: போலந்திலும் அயர்லாந்திலும் தேசிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டங்கள் புதிய கட்டத்தை எட்டின.
பிரான்ஸ் மற்றும் ஆஸ்திரியாவில் மக்களியக்கம்: போனபார்ட்டிஸ பிரான்ஸிலும் ஆஸ்திரிய சாம்ராஜ்யத்திலும் மக்களிடம் புரட்சிகரமான வேகம் பொங்கி எழுந்தது.

கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெட்ரிக் எங்கல்ஸ் 1850-களின் பிற்பகுதியிலும் 1860-களின் தொடக்கத்திலும் நிலவிய சர்வதேசப் புரட்சிகரச் சூழலில் வகுத்த முக்கிய புரட்சிகர உத்திகள் மற்றும் கொள்கைகள்:

சுயேச்சையான பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சி மற்றும் அரசியல் பாதை:
- பாட்டாளி வர்க்க இயக்கம், பூர்ஷுவா ஜனநாயக இயக்கத்திலிருந்து கிளைபிரிந்து தனது சொந்த வளர்ச்சிப் பாதையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
- பூர்ஷுவாக் கட்சிகளின் அரசியல் செல்வாக்கிலிருந்து தொழிலாளி வர்க்கம் தப்பித்து, பூர்ஷுவா ஜனநாயக மாற்றங்களைப் பூர்த்தி செய்வதில் சுயேச்சையான பங்கை ஆற்ற வேண்டும்.
பாட்டாளி வர்க்கப் பத்திரிகைகளை அமைப்பாகப் பயன்படுத்துதல்:
- 'டாஸ் வோல்க்' (Das Volk) போன்ற பாட்டாளி வர்க்கப் பத்திரிகைகள் மூலம் விஞ்ஞானக் கம்யூனிஸக் கருத்துக்களையும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தையும் பரப்புதல்.
- பத்திரிகையைப் பகிரங்கமான கட்சி மேடையாகவும், பாட்டாளி வர்க்கப் போராட்ட வீரர்களை ஒன்றுதிரட்டும் மையமாகவும், தொழிலாளர்களின் வர்க்கப் போராட்டங்களை (எ.கா. லண்டன் கட்டிடத் தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தம்) ஆதரிக்கும் கருவியாகவும் செயல்படுத்துதல்.
தேசிய விடுதலை மற்றும் ஜனநாயக இயக்கங்களில் புரட்சிகரப் பாதை:
- இத்தாலி மற்றும் ஜெர்மனியில் தேசத்தை ஒன்றுபடுத்தும் பணிகளை ஆளும் மேட்டுக்குடியினர் "மேலேயிருந்து" மன்னராட்சியின் மூலம் நிறைவேற்றுவதை எதிர்த்து, தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் மற்றும் ஜனநாயக சக்திகளை ஒன்றுதிரட்டி "கீழேயிருந்து" எழும் மகத்தான தேசியப் புரட்சிகரப் பாதையை வலியுறுத்துதல்.
- ஆளும் வர்க்கங்களின் வம்சாவளிப் போர்களையும் பிராந்திய மோதல்களையும், மக்கள் திரள் பங்கேற்கும் புரட்சிகரப் போராக மாற்ற முயலுதல்.
போனபார்ட்டிஸம் மற்றும் பிற்போக்கு ஆட்சிகளை எதிர்த்தல்:
- ஐரோப்பியப் புரட்சிகளுக்கும் தேசிய இயக்கங்களுக்கும் மிகப்பெரிய தடையாக இருந்த பிரான்ஸின் போனபார்ட்டிஸம் மற்றும் ஆஸ்திரிய-பிரஷ்ய பிற்போக்கு ஆட்சிகளை அம்பலப்படுத்துதல்.
குட்டி பூர்ஷுவா மற்றும் மிதவாதச் சித்தாந்தங்களுக்கு எதிரான போராட்டம்:
- ஃபெர்டினாண்ட் லாஸ்ஸலே (Ferdinand Lassalle) பிரஷ்ய மன்னராட்சியுடன் சமரசம் செய்துகொண்டு கடைப்பிடித்த "தேசிய-மிதவாதத் தொழிலாளர் கொள்கையை" எதிர்த்து, சுயேச்சையான ஜனநாயகப் பாதையைத் தற்காத்தல்.
- கார்ல் வோக்ட் (Herr Vogt) போன்ற போனபார்ட்டிஸ்ட் ஏஜண்டுகள் பாட்டாளி வர்க்க இயக்கத்தின் மீது வீசிய அவதூறுகளை அம்பலப்படுத்தி, கட்சியின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கௌரவத்தையும் தூய்மையையும் பாதுகாத்தல்.

💡 மார்க்ஸ் மற்றும் லாஸ்ஸலே இடையிலான தத்துவார்த்த மற்றும் அரசியல் வேறுபாடுகள் குறித்து மேலும் ஆழமாக ஆராய விரும்புகிறீர்களா?

கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெட்ரிக் எங்கல்ஸ் ஆகியோருக்கும் ஃபெர்டினாண்ட் லாஸ்ஸலே (Ferdinand Lassalle) அவர்களுக்கும் இடையிலான முக்கிய தத்துவார்த்த மற்றும் அரசியல் வேறுபாடுகள்:

தத்துவார்த்த மற்றும் சித்தாந்த வேறுபாடுகள்:
- ஹெகலிய எண்ணமுதல்வாதம்: லாஸ்ஸலே ஒரு எண்ணமுதல்வாத ஹெகலிசக் கருத்தோட்டத்தைக் கொண்டிருந்தார்; அவருடைய தத்துவஞான எழுத்துரைகள் மேலெழுந்தவாரியாகவும் கதம்பக் கருத்துக்கள் நிறைந்ததாகவும் இருந்தன என்று மார்க்ஸ் விமர்சித்தார்.
- கற்பனா சோஷலிசம்: லாஸ்ஸலேயின் சோஷலிசச் சார்பு விஞ்ஞானக் கம்யூனிசத்திலிருந்து விலகி, பல்வேறு கற்பனா சோஷலிச மற்றும் குட்டி பூர்ஷ்வா சோஷலிசக் கருத்துக்களிலிருந்தே தோன்றியது.
ஜெர்மனி ஒருமைப்பாடு மற்றும் பிரஷ்ய மன்னராட்சி பற்றிய நிலைப்பாடு:
- மேலேயிருந்து vs கீழேயிருந்து புரட்சி: லாஸ்ஸலே பிரஷ்யாவைத் தலைமையாகக் கொண்டு, பிரஷ்ய மன்னரின் கீழ் ஜெர்மனியை ஒன்றுபடுத்துவதற்கான ஆதரவை அளித்தார். ஆனால் மார்க்ஸ், மன்னர் பரம்பரை வழிக்கு எதிராக மக்கள் திரள் பங்கேற்கும் "கீழேயிருந்து" எழும் புரட்சிகர ஜனநாயகக் குடியரசுப் பாதையை வலியுறுத்தினார்.
- தேசிய-மிதவாத விலகல்: லெனின் சுட்டிக்காட்டியது போல, லாஸ்ஸலே பிஸ்மார்க்கின் வெற்றிக்கும் பிரஷ்ய மன்னராட்சிக்கும் ஏற்பத் தன்னை நிறம் மாற்றிக்கொண்டு, "தேசிய-மிதவாதத் தொழிலாளர் கொள்கை" நோக்கி விலகினார். மார்க்ஸோ தேசிய-மிதவாதக் கோழைத்தனத்திற்கு எதிராகச் சுயேச்சையான ஜனநாயகப் பாதையை உருவாக்கினார்.
போனபார்ட்டிசம் மற்றும் இத்தாலியப் போர் குறித்த அணுகுமுறை:
- பிரான்ஸின் மூன்றாம் நெப்போலியன் (போனபார்ட்டிசம்) ஐரோப்பியப் புரட்சிகளுக்குப் பெரும் அச்சுறுத்தல் என்பதை மார்க்ஸும் எங்கல்ஸும் அம்பலப்படுத்தினர்.
- ஆனால் லாஸ்ஸலே, மூன்றாம் நெப்போலியன் ஜனநாயக லட்சியத்திற்காகப் போராடுவதாகக் கூறி அவரது நடவடிக்கைகளுக்கு ஆதரவாகப் பிரசுரம் எழுதினார்; இதை மார்க்ஸ் "மிகப்பெரும் கண்மூடித்தனமான பிழை" என்று கடுமையாகக் கண்டித்தார்.
விவசாயிகள் வர்க்கம் குறித்த பார்வை:
- ஜெர்மனியின் விவசாயிகள் போர்களைப் பற்றி மதிப்பிடும்போது, விவசாயிகளை மொத்தத்தில் ஒரு பிற்போக்கான வர்க்கமாகவே லாஸ்ஸலே கருதினார்.
- மாறாக, மார்க்ஸ் விவசாயிகளைப் பூர்ஷ்வா-நிலப்பிரபுத்துவ ஆட்சிக்கு எதிரான புரட்சிகரமான ஆற்றல்மிக்க சக்தியாகவும், பாட்டாளி வர்க்கத்தின் முக்கிய கூட்டாளியாகவும் கருதினார்.
இலக்கியம் மற்றும் கலைக் கோட்பாடுகள் (எதார்த்தவாதம்):
- லாஸ்ஸலேயின் 'பிரான்ஜ் வான் சிக்கின்ஜென்' என்ற வரலாற்று நாடகத்தை விமர்சித்த மார்க்ஸும் எங்கல்ஸும், அவர் பாத்திரங்களை எதார்த்தமான மனிதர்களாக உருவாக்காமல் "காலத்தின் உணர்வுகளைப் பேசும் வெறும் அருவமான பேசும் குழாய்களாக" மாற்றிவிட்டார் என்று சுட்டிக்காட்டினர்.
- ஷில்லரின் அருவமான சொல்லலங்கார முறையைப் பின்பற்றிய லாஸ்ஸலேக்கு மாறாக, மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கல்ஸ் ஷேக்ஸ்பியரின் உண்மை நிலையை ஊடுருவும் எதார்த்தவாத முறையை (Realism) வலியுறுத்தினர்.

💡 மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கல்ஸ் வகுத்த எதார்த்தவாதக் கலைக் கோட்பாடுகள் அல்லது 'ஹெர் வோக்ட்' பிரசுரம் மூலம் பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியின் வரலாற்றுச் சிறப்பை மார்க்ஸ் எவ்வாறு தற்காத்தார் என்பது குறித்து மேலும் அறிய விரும்புகிறீர்களா?

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

இணையத்தில்

இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வரலாறும் தொழிற்சங்க இயக்கமும்

சுருக்கம்

1. முன்னுரை: ஆய்வின் கேள்விகளும் கண்ணோட்டமும்

2. இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தோற்றம் (1850–1914)

2.1 தொழில்துறை அடித்தளம்

2.2 தொடக்கக் கால எதிர்ப்புகள்

3. முதல் உலகப்போர், ரஷ்யப் புரட்சி, 1918–1920: சங்கங்களின் பிறப்பு

3.1 பின்னணி

3.2 மதராஸ் தொழிலாளர் சங்கம் (1918)

3.3 அகமதாபாத், 1918–1920

3.4 AITUC உருவாதல் (அக்டோபர் 31, 1920)

3.5 ரஷ்யப் புரட்சியின் தாக்கம்

4. தமிழ்நாட்டின் முன்னோடிப் போராட்டங்கள்: 1921 வேலைநிறுத்தமும் 1923 மே நாளும்

4.1 பக்கிங்ஹாம்-கர்னாடிக் ஆலை வேலைநிறுத்தம் (1921)

4.2 முதல் மே நாள் (1923)

4.3 பிற தமிழ்நாட்டு வளர்ச்சிகள்

5. 1920-களின் இறுதி: போர்க்குணம், கம்யூனிஸ்டுகளின் எழுச்சி, அரசின் ஒடுக்குமுறை

5.1 பம்பாய் பொது வேலைநிறுத்தங்கள்

5.2 கிர்னி காம்கார் யூனியன் (GKU), 1928

5.3 அரசின் எதிர்வினை

5.4 விட்லி ஆணையமும் முதல் பிளவும்

6. 1930–1936: சட்டமறுப்பு இயக்கமும் தொழிலாளர் பங்கேற்பும்

7. 1937–1945: காங்கிரஸ் அமைச்சரவைகள், இரண்டாம் உலகப்போர்

7.1 காங்கிரஸ் அமைச்சரவைகளின் காலம் (1937–1939)

7.2 இரண்டாம் உலகப்போர்

8. 1945–1949: எழுச்சி, கடற்படை எழுச்சி, சங்கங்களின் அரசியல் பிளவு

8.1 1945–1946 போராட்ட அலை

8.2 தொழிற்சங்கங்கள் அரசியல் கட்சிகளின் வழியாகப் பிரிதல்

9. ஆதார முரண்பாடுகளும் எச்சரிக்கைகளும்

10. பகுப்பாய்வு: நிலைப்பாடுகளும் படிப்பினைகளும்

10.1 மூன்று போக்குகள்

10.2 போராட்ட நடைமுறைகளின் வடிவங்கள்

10.3 அரசு, சட்டம், ஒடுக்குமுறை

10.4 பலமும் பலவீனமும் (மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில்)

10.5 தமிழ்நாட்டுக்கான சிறப்புக் கூறுகள்

11. முடிவுரை

மேலும் படிக்க வேண்டிய அச்சு நூல்கள்

இணைய ஆதாரங்கள்

CJP-யின் போராட்டமும் மார்க்சிய–லெனினியவாதிகளுக்கான படிப்பினைகளும்

1. இரண்டு தவறான நிலைகளைத் தவிர்த்தல்

2. லெனினிய அணுகுமுறை: தன்னெழுச்சியை வர்க்க உணர்வாக உயர்த்துதல்

3. மாவோவிய அணுகுமுறை: ஐக்கிய முன்னணியும் வர்க்கச் சுயாதீனமும்

4. நடைமுறைச் படிநிலைகள்

ஐக்கிய முன்னணி கொள்கை- இன்றைய விவாதம்(03-10-2026)

1. வரலாற்றுப் பின்னணி மற்றும் கொள்கையின் பிறப்பு

2. கொள்கையின் நடைமுறைப் பொருள்

கார்ல் மார்க்ஸின் புரட்சிகரப் பாதையும் அரசியலும்-ஒலி வடிவிலும்

இலக்கு இதழின் கட்டுரைகள்

இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வரலாறும் தொழிற்சங்க இயக்கமும்

செய்தியை சார்ந்த அலசல்