இங்கே கட்டுரையின் அறிமுகத்தை எழுதவும்...
"மகத்தான மாஓசேதுங் சிந்தனை"
இந்தப் பகுதியில் இடம்பெற்றுள்ள சண்முகதாசன் எழுதிய "மகத்தான மாஓசேதுங் சிந்தனை" நூலின் முன்னுரை மற்றும் முதல் அத்தியாயங்கள், மார்க்சியம்–லெனினியம்–மாஓசேதுங் சிந்தனை பற்றிய ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் நிலைப்பாட்டை முன்வைக்கின்றன. குறிப்பாக, புரட்சி, திருத்தல்வாதம் (Revisionism), கட்சி, வர்க்கப்போராட்டம், மக்கள் யுத்தம், மற்றும் மாஓவின் பங்கு ஆகியவற்றை விளக்குகின்றன.
புரட்சியா? சீர்திருத்தமா?
நூலின் தொடக்கத்தில் லெனினின் கருத்துகள் மேற்கோளாக இடம்பெறுகின்றன. இதில் முக்கியமாக வலியுறுத்தப்படுவது:
சமூக மாற்றம் சீர்திருத்தங்களின் மூலம் அல்ல, புரட்சியின் மூலமே முழுமையாக நிகழ முடியும்.
சீர்திருத்தங்கள் பழைய ஒடுக்குமுறை அமைப்புகளை மெதுவாக மாற்றுகின்றன; ஆனால் புரட்சி அவற்றை அடியோடு அகற்ற முயல்கிறது.
தொழிலாளர் மற்றும் விவசாய மக்களின் சுயநடவடிக்கையை வளர்க்கும் சக்தி புரட்சியில்தான் அதிகம் உள்ளது.
எனவே, மார்க்சிய பார்வையில் அரசியல் அதிகார மாற்றம் என்பது வெறும் தேர்தல் அல்லது சட்ட மாற்றம் அல்ல; அது ஒரு வர்க்கத்தின் ஆட்சியை மற்றொரு வர்க்கம் மாற்றியமைக்கும் செயலாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
இதனுடன் இணைந்து மாஓவின் “மக்கள் படை ஒன்று இல்லாவிட்டால் மக்களுக்கு ஒன்றுமே இல்லை” என்ற கருத்தும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. இதன் மூலம் அரசியல் அதிகாரம் இறுதியில் அரசின் ஆயுத சக்தியுடன் தொடர்புடையது என்ற பார்வை முன்வைக்கப்படுகிறது.
தத்துவமும் நடைமுறையும்
நூலின் முன்னுரையில் ஒரு முக்கியமான கருத்து வலியுறுத்தப்படுகிறது:
"தத்துவம் என்பது வரட்டு வேதாந்தம் அல்ல; அது செயலுக்கான வழிகாட்டி."
இது மார்க்சின் புகழ்பெற்ற கூற்றான:
"இதுவரை தத்துவஞானிகள் உலகை விளக்கியுள்ளனர்; அதை மாற்றுவதே நமது கடமை"
என்ற கருத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது.
அதாவது:
மார்க்சியம் வெறும் சிந்தனைக் கோட்பாடு அல்ல.
அது சமூக மாற்றத்திற்கான நடைமுறை வழிகாட்டி.
கோட்பாடு மற்றும் நடைமுறை ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்திருக்க வேண்டும்.
மாஓவின் உவமையைப் பயன்படுத்தி ஆசிரியர் கூறுவது:
மார்க்சியம் ஒரு அம்பு போன்றது.
அந்த அம்பு ஒவ்வொரு நாட்டின் குறிப்பிட்ட சமூக நிலைமைகளை நோக்கி எய்யப்பட வேண்டும்.
வெறும் நூலறிவு மட்டுமே போதாது.
அதேபோல் அனுபவம் மட்டுமே போதாது.
இதன் மூலம் "வரட்டுவாதம்" (Dogmatism) மற்றும் "அனுபவவாதம்" (Empiricism) ஆகிய இரண்டும் விமர்சிக்கப்படுகின்றன.
மாஓசேதுங் சிந்தனையின் இடம்
நூலின் முதல் அத்தியாயம் மாஓவின் வரலாற்றுப் பங்கை விளக்குகிறது.
அதன்படி:
மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கெல்ஸ்
விஞ்ஞான சோஷலிசத்தின் அடித்தளத்தை அமைத்தனர்.
வர்க்கப்போராட்டம், அரசு, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் போன்ற கோட்பாடுகளை உருவாக்கினர்.
லெனின்
ஏகாதிபத்திய காலகட்டத்தில் மார்க்சியத்தை வளர்த்தார்.
புரட்சிகரக் கட்சி பற்றிய கோட்பாட்டை உருவாக்கினார்.
அக்டோபர் புரட்சியை வெற்றிகரமாக வழிநடத்தினார்.
மார்க்சியத்தை "மார்க்சியம்–லெனினியம்" என்ற புதிய உயரத்திற்கு எடுத்துச் சென்றார்.
மாஓ
நூலின் வாதப்படி:
சீனாவின் குறிப்பிட்ட சமூக சூழலுக்கு மார்க்சியம்–லெனினியத்தைப் பயன்படுத்தினார்.
நீடித்த மக்கள் யுத்தம், புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி, ஐக்கிய முன்னணி போன்ற கருத்துகளை வளர்த்தார்.
சோஷலிச காலத்திலும் வர்க்கப்போராட்டம் தொடர்கிறது என்ற கோட்பாட்டை முன்வைத்தார்.
கலாசாரப் புரட்சியின் மூலம் முதலாளித்துவ மீட்சியைத் தடுக்க முயன்றார்.
இதனால் ஆசிரியர்:
"மாஓசேதுங் சிந்தனை என்பது மார்க்சியம்–லெனினியத்தின் மேம்பட்ட வளர்ச்சி"
என்று வாதிடுகிறார்.
திருத்தல்வாதத்திற்கு எதிரான போராட்டம்
இந்தப் பகுதியின் முக்கிய மையக்கரு இதுவாகும்.
ஆசிரியரின் கூற்றுப்படி:
காட்ஸ்கி, பெர்ன்ஸ்டீன் போன்றோர் மார்க்சியத்தின் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தை நீக்கினர்.
அவர்கள் பாராளுமன்ற வழியில் சோஷலிசம் அடையலாம் என்ற கருத்தை முன்வைத்தனர்.
லெனின் இதனை "திருத்தல்வாதம்" என விமர்சித்தார்.
அதேபோல்:
குருஷ்சேவ் தலைமையிலான சோவியத் ஒன்றியம் பின்னர் "நவீன திருத்தல்வாதம்" நோக்கிச் சென்றதாக ஆசிரியர் கருதுகிறார்.
இதற்கு எதிராக சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சித்தாந்தப் போராட்டம் நடத்தியதாக விளக்கப்படுகிறது.
மாபெரும் வாதப்பிரதிவாதம்
1960களில் ஏற்பட்ட சீன–சோவியத் பிளவு குறித்து நூல் விளக்குகிறது.
ஆசிரியரின் கருத்துப்படி:
இது இரண்டு நாடுகளுக்கிடையேயான தேசிய முரண்பாடு அல்ல.
மார்க்சியம்–லெனினியம் மற்றும் நவீன திருத்தல்வாதம் ஆகியவற்றுக்கிடையேயான சித்தாந்தப் போராட்டம்.
இந்தப் போராட்டம் சர்வதேச கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் எதிர்காலத்தை தீர்மானித்தது.
முரண்பாடுகள் பற்றிய மாஓவின் கருத்தையும் நூல் எடுத்துக்காட்டுகிறது:
முரண்பாடுகள் இயல்பானவை.
அவற்றை மறைக்கக் கூடாது.
சரியான கருத்து மற்றும் தவறான கருத்து மோதுவதன் மூலம் முன்னேற்றம் உருவாகிறது.
இப்பகுதியின் அரசியல் சாரம்
இந்த முழுப் பகுதியின் மைய அரசியல் கருத்துகளை சுருக்கமாகக் கூறினால்:
புரட்சியே சமூக மாற்றத்தின் அடிப்படை பாதை.
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயசெயல்பாடே வரலாற்றின் இயக்க சக்தி.
புரட்சிகரக் கட்சி இல்லாமல் புரட்சி வெற்றிபெற முடியாது.
கோட்பாடும் நடைமுறையும் ஒன்றிணைய வேண்டும்.
திருத்தல்வாதம் புரட்சியை பலவீனப்படுத்தும்.
மார்க்ஸ் → லெனின் → மாஓ என்ற வளர்ச்சிப் பாதையில் மார்க்சியத்தை ஆசிரியர் விளக்குகிறார்.
சர்வதேச கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் சித்தாந்தப் போராட்டம் தவிர்க்க முடியாதது என வலியுறுத்துகிறார்.
வரலாற்றுப் பார்வையில், இந்த நூல் 1960களின் சீன–சோவியத் கருத்து முரண்பாடுகள், மாஓயிச இயக்கங்களின் எழுச்சி, மற்றும் திருத்தல்வாத எதிர்ப்பு அரசியல் சூழலை பிரதிபலிக்கும் முக்கிய ஆவணமாகக் கருதப்படலாம். அதேசமயம், இதில் முன்வைக்கப்படும் கருத்துகள் ஒரு குறிப்பிட்ட மார்க்சிய–லெனினிய–மாஓ சிந்தனை அரசியல் நிலைப்பாட்டிலிருந்து எழுதப்பட்டவை என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
.சர்வதேச கம்யூனிச இயக்கத்தின் மூன்று பெரும் விவாதங்கள் மற்றும் அவற்றின் மார்க்சிய-லெனினிய பின்னணிகளை விளக்கும் விரிவான **ஒலி வடிவ மேலோட்டம் (Audio Overview)** கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
