மார்க்சியத்தின் பெயரையும் அதன் சின்னங்களையும் மட்டுமே பயன்படுத்திவிட்டு, அதன் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளான வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம், அரசியல் பொருளாதாரம் மற்றும் வர்க்கப் போராட்டம் ஆகியவற்றைச் செயலில் மறுக்கும் போலி மார்க்சியவாதிகளை இக்கட்டுரை விமர்சிக்கிறது. மார்க்சியம் என்பது வெறும் சொற்களோ அடையாளமோ அல்ல, மாறாக அது சமூகத்தை ஆய்வு செய்யும் அறிவியல் உலகக் கண்ணோட்டமாகும். மேலும், சீர்திருத்தங்களுக்காகப் போராடுவதற்கும், ஒட்டுமொத்த புரட்சிகர அரசியலையும் சீர்திருத்தங்களுக்குள் குறுக்கிடுவதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை இது தெளிவாக விளக்குகிறது. ஆளும் வர்க்கத்தின் சித்தாந்தங்கள் மார்க்சியப் போர்வையில் ஊடுருவுவதை எச்சரிக்கும் இக்கட்டுரை, ஒருவரின் அடையாளத்தை விட அவரது வர்க்க நலன், அரசியல் திட்டம் மற்றும் செயல்முறையே உண்மையான அளவுகோல் என்று வலியுறுத்துகிறது.
இந்தப்பகுதியயை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
இன்னும் சிலர் தேசிய ஒடுக்குமுறைக்கு காரணமான அரசையும் அதன் அமைப்பையும் புரிந்துக் கொள்ளாமல் வர்க்க சமரச வாதத்தில் சிக்கிக் கொண்டு பல்வேறு ஆளும் வர்க்க சித்தாந்திகள் பின்னால் ஒளிந்துக் கொள்கின்றனர்...
இவர்கள் எல்லோரும் மார்க்சிய போர்வையில் மார்க்சிய விரோத செயல்பாட்டில் இயங்கும் கோடாறி காம்புகளே...
சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளம், உற்பத்தி உறவுகள், வர்க்க உறவுகள் ஆகியவற்றை முற்றிலும் புறக்கணித்து, எல்லாவற்றையும் வெறும் கருத்தியல் அல்லது தனிநபர் ஒழுக்கப் பிரச்சினையாக மாற்றிவிட்டால், அது மார்க்சிய வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்திலிருந்து விலகும் போக்காகும்.
1. மார்க்சியம் என்பது பெயர் அல்ல;
அது உலகைப்
புரிந்துகொள்ளும் முறையும், அந்தப் புரிதலை சமூக நடைமுறையுடன் இணைக்கும் முறையும்
ஆகும்.
எனவே,
“நான் மார்க்சியவாதி”
என்பதைவிட,
“எந்த மார்க்சியக் கொள்கையின் அடிப்படையில் சமூகத்தை ஆய்வு
செய்கிறாய்? எந்த வர்க்கத்தின் நிலைப்பாட்டில் அரசியலை நடத்துகிறாய்?
அந்தக் கோட்பாட்டை
நடைமுறையில் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறாய்?”
என்பதே முக்கியமான கேள்விகள்.
2. வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தை மறுத்துவிட்டு
மார்க்சியவாதியாக முடியுமா?
மார்க்சியத்தின் அடிப்படைப் பங்களிப்புகளில் ஒன்று வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம்.
சமூகத்தை வெறும் கருத்துகள், நல்லெண்ணம், தனிநபர்களின் விருப்பம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மட்டும்
விளக்க முடியாது.
மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருட்களை எவ்வாறு உற்பத்தி
செய்கிறார்கள்?
உற்பத்தி சாதனங்கள் யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன?
உழைப்புக்கும் உற்பத்திச் சாதனங்களுக்கும் இடையிலான உறவு என்ன?
செல்வம் எவ்வாறு பகிரப்படுகிறது?
இந்த உறவுகளிலிருந்து என்ன வர்க்கங்கள் உருவாகின்றன?
அந்த வர்க்கங்களுக்கிடையே என்ன முரண்பாடுகள் உருவாகின்றன?
இவையே சமூகத்தின் இயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அடிப்படை கேள்விகள்.
எங்கெல்ஸ் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தை விளக்கும்போது,
உற்பத்தி மற்றும் பரிமாற்ற முறைகள் சமூக அமைப்பிற்கும்
வர்க்கப் பிரிவுகளுக்கும் அடிப்படை என்று வலியுறுத்துகிறார். (Marxists Internet Archive)
எனவே சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளம், உற்பத்தி உறவுகள், வர்க்க உறவுகள் ஆகியவற்றை முற்றிலும் புறக்கணித்து,
எல்லாவற்றையும் வெறும் கருத்தியல் அல்லது தனிநபர் ஒழுக்கப்
பிரச்சினையாக மாற்றிவிட்டால், அது மார்க்சிய வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்திலிருந்து
விலகும் போக்காகும்.
3. அரசியல் பொருளாதாரத்தை மறுத்தால் என்ன மிஞ்சும்?
மார்க்சியம் சமூகத்தின் பொருளாதார இயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்க
முடியாது.
மூலதனம் எவ்வாறு உருவாகிறது?
உழைப்புச் சக்தி எவ்வாறு ஒரு பண்டமாகிறது?
உபரி மதிப்பு எவ்வாறு உருவாகிறது?
முதலாளி–தொழிலாளி உறவு என்ன?
மூலதனச் சேர்க்கை எவ்வாறு நடைபெறுகிறது?
சுரண்டல் எவ்வாறு மறைக்கப்படுகிறது?
இவை அனைத்தும் மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரத்தின் மையக் கேள்விகள்.
இதனால், “சுரண்டல்
இருக்கிறது” என்று பொதுவாகச் சொல்வது மட்டும் போதாது.
சுரண்டல் எந்த உற்பத்தி உறவிலிருந்து உருவாகிறது?
அதன் பொருளாதார வடிவம்
என்ன? எந்த
வர்க்கம் உற்பத்திச் சாதனங்களை கட்டுப்படுத்துகிறது?
எந்த வர்க்கம் தனது
உழைப்புச் சக்தியை விற்க வேண்டிய நிலையில் உள்ளது?
என்பதை விளக்க வேண்டும்.
இதைத் தவிர்த்துவிட்டு மார்க்சியத்தை வெறும் “சமத்துவம்”,
“நீதி”,
“மனிதநேயம்” என்ற பொதுவான ஒழுக்க
மொழியாக மாற்றிவிட்டால், அதன் அறிவியல் அரசியல் பொருளாதார உள்ளடக்கம் பலவீனப்படுத்தப்படுகிறது.
4. வர்க்கப் போராட்டத்தை மறுத்துவிட்டு மார்க்சியவாதி ஆக
முடியுமா?
மார்க்சிய வரலாற்றுப் பார்வையில் வர்க்கப் போராட்டம் ஒரு மையமான கருத்தாகும்.
ஆனால் சில நேரங்களில் “வர்க்கம்” என்ற சொல்லை ஏற்றுக்கொண்டு,
அதன் அரசியல் விளைவுகளை மறுக்கும் போக்கு உருவாகிறது.
உதாரணமாக:
“வர்க்க வேறுபாடு இருக்கிறது;
ஆனால் வர்க்க மோதல்
வேண்டாம்.”
“முதலாளியும் தொழிலாளியும் ஒன்றிணைந்து வளர வேண்டும்.”
“அனைவரின் நலனும் ஒன்றுதான்.”
என்ற அரசியல் மொழி முன்வைக்கப்படலாம்.
இங்கு ஒரு முக்கியமான முரண்பாடு இருக்கிறது.
முதலாளியின் லாபமும் தொழிலாளியின் கூலியும் எப்போதும் ஒரே சமூகப் பொருளாதார
நிலைப்பாட்டை பிரதிபலிப்பதில்லை.
எனவே வர்க்க முரண்பாடுகளை மறைத்து “சமூக ஒற்றுமை” என்ற பெயரில் வர்க்க
சமரசத்தை முன்னிறுத்துவது, மார்க்சிய வர்க்கப் பகுப்பாய்விலிருந்து விலகக்கூடிய அரசியல் திசையாகும்.
லெனின், அரசை
வர்க்க முரண்பாடுகளின் சமரச அமைப்பாகக் கருதும் கருத்தைத் தீவிரமாக விமர்சித்தார்;
அவரது அரசும் புரட்சியும் நூலில் அரசு ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்க ஆட்சியின் கருவி என்ற
மார்க்சியக் கருத்தை மீண்டும் முன்வைத்தார். (Marxists Internet Archive)
5. அரசைப் பற்றிய மார்க்சியக் கேள்வியை மறுத்தால்?
மார்க்சிய அரசியல் பார்வையில் அரசு என்பது வெறும் “அனைவருக்கும் பொதுவான
நடுவர்” என்ற கருத்தில் முடிந்துவிடுவதில்லை.
லெனின், மார்க்ஸையும்
எங்கெல்ஸையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, அரசு வர்க்க முரண்பாடுகளின் சமரசமின்மையிலிருந்து தோன்றிய
அமைப்பு என்றும், வர்க்க ஆதிக்கத்துடன் தொடர்புடையது என்றும் விளக்குகிறார். (Marxists Internet Archive)
அதனால் மார்க்சிய அரசியல் கேட்கும் கேள்வி:
“அரசு யாருக்காக இருக்கிறது?”
என்பதோடு முடிவதில்லை.
அது,
“எந்த வர்க்க உறவுகளை அது பாதுகாக்கிறது?
எந்த உற்பத்தி
உறவுகளுடன் அதன் நிறுவனங்கள் இணைந்துள்ளன? அரசியல் அதிகாரம் எந்த வர்க்கத்தின் ஆதிக்கத்தை
நிலைநிறுத்துகிறது?”
என்று கேட்கிறது.
இந்தக் கேள்விகளைத் தவிர்த்து, அரசை வர்க்கங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட நிரந்தர நடுவராகக்
காட்டுவது மார்க்சிய அரசியல் கோட்பாட்டின் அடிப்படையையே மாற்றுகிறது.
6. “சீர்திருத்தம்” மற்றும் “சீர்திருத்தவாதம்” இரண்டும்
ஒன்றல்ல
இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
மார்க்சியர்கள் தொழிலாளர்களின் உடனடி பொருளாதார மற்றும் சமூகக்
கோரிக்கைகளுக்கான போராட்டங்களை நிராகரிக்க வேண்டும் என்று லெனின் கூறவில்லை.
மாறாக, Marxism and Reformism என்ற கட்டுரையில், மார்க்சியர்கள் மக்களின் வாழ்க்கை நிலையை மேம்படுத்தும்
சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்;
ஆனால் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் நோக்கத்தை
சீர்திருத்தங்களுக்குள் மட்டுமே அடைத்து விடும் சீர்திருத்தவாதத்தை
எதிர்க்கிறார்கள் என்று லெனின் தெளிவுபடுத்துகிறார். (Marxists Internet Archive)
இதுதான் முக்கிய வேறுபாடு:
சீர்திருத்தத்திற்காகப் போராடுவது ≠ சீர்திருத்தவாதத்தை ஏற்றுக்கொள்வது.
ஒரு தொழிலாளர் ஊதிய உயர்வுக்காகப் போராடலாம்.
வேலை நேரக் குறைப்புக்காகப் போராடலாம்.
பாதுகாப்பான பணிச்சூழலுக்காகப் போராடலாம்.
ஆனால் இந்தப் போராட்டங்களை முதலாளித்துவ அமைப்பின் நிரந்தர எல்லைக்குள்
அடைத்து,
“இதுவே தொழிலாளர் விடுதலை”
என்று கூறுவது வேறு அரசியல் நிலைப்பாடு.
7. தன்னெழுச்சியை ஏற்றுக்கொள்வது வேறு;
வால்பிடிப்பது வேறு
மக்கள் போராடுகிறார்கள் என்பதற்காக அந்தப் போராட்டத்தின் ஒவ்வொரு அரசியல்
முடிவையும் மார்க்சியர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று பொருளல்ல.
லெனின் What Is To Be Done? நூலில் தன்னெழுச்சியான தொழிலாளர் போராட்டத்தின்
முக்கியத்துவத்தை ஏற்றுக்கொண்டபோதும், அதனை வெறும் தொழிற்சங்கப் போராட்டத்தின் எல்லைக்குள்
வைத்துவிடும் அரசியலை விமர்சித்தார். புரட்சிகர அரசியல் உணர்வு அறிவியல்
அறிவுடனும் திட்டமிட்ட அரசியல் பணியுடனும் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்பதே அவரது
வாதத்தின் மையம். (Marxists
Internet Archive)
எனவே மார்க்சிய நடைமுறை இரண்டு தவறுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்:
ஒன்று — மக்களிடமிருந்து பிரிந்து நிற்கும்
குறுங்குழுவாதம்.
இரண்டு — மக்களின் தற்போதைய தன்னெழுச்சியின் பின்னால்
அரசியல் விமர்சனமின்றி ஊர்ந்து செல்லும் வால்பிடித்தல்.
மார்க்சிய அணுகுமுறை:
மக்களிடம் செல் → அவர்களின்
போராட்டத்தைப் புரிந்துகொள் → அதிலுள்ள முற்போக்கான அம்சங்களை ஆதரி → வரம்புகளை
ஆய்வு செய் → வர்க்க உணர்வையும் அரசியல் உணர்வையும் வளர்த்து → போராட்டத்தை
விரிவான சமூக மாற்றத்தின் திசையுடன் இணை.
8. ஆளும் வர்க்கக் கருத்தியல் எவ்வாறு மார்க்சியப் போர்வையை
அணிகிறது?
மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் ஜெர்மன் சித்தாந்தத்தில் ஆளும் வர்க்கத்தின் பொருளாதார ஆதிக்கத்துடன் அதன்
கருத்தியல் ஆதிக்கமும் இணைந்திருப்பதை விளக்குகின்றனர். உற்பத்திச் சாதனங்களைக்
கட்டுப்படுத்தும் வர்க்கம், கருத்துகளின் உற்பத்தி மற்றும் பரவலிலும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் நிலையைப்
பெறுகிறது. (Marxists Internet Archive)
அதனால் ஆளும் வர்க்கக் கருத்தியல் எப்போதும்:
“நான் முதலாளித்துவக் கருத்தியல்”
என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.
சில நேரங்களில் அது:
“மார்க்சியத்தை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்;
ஆனால் வர்க்கப்
போராட்டம் வேண்டாம்.”
“மார்க்சியத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்;
ஆனால் புரட்சி
வேண்டாம்.”
“சோசலிசத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்;
ஆனால் முதலாளித்துவ
உற்பத்தி உறவுகளை கேள்வி கேட்க வேண்டாம்.”
“தொழிலாளர்களின் பிரச்சினைகளைப் பேசுவோம்;
ஆனால் மூலதனத்தின்
அதிகாரத்தைப் பற்றி பேச வேண்டாம்.”
என்ற வடிவத்தை எடுக்கலாம்.
இங்கேதான் மார்க்சியத்தின் சொற்கள் இருக்கலாம்; ஆனால் அதன் வர்க்க உள்ளடக்கம் இல்லாமல் போகலாம்.
9. லெனின் எச்சரித்த “மார்க்சியத்தின் சிதைவு”
லெனின் அரசும் புரட்சியும் நூலின் தொடக்கத்திலேயே ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையை
முன்வைக்கிறார்.
புரட்சிகர சிந்தனையாளர்கள் உயிரோடு இருக்கும்போது ஆளும் வர்க்கம் அவர்களை
எதிர்க்கிறது; பின்னர்
அவர்களின் பெயரை ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களின் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தை அகற்றி,
அவர்களை “பாதுகாப்பான” சின்னங்களாக மாற்றும் முயற்சிகள்
நடைபெறுகின்றன என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார். (Marxists Internet Archive)
இது மிகவும் முக்கியமான அரசியல் பாடம்.
மார்க்ஸை மேற்கோள் காட்டுவது மட்டும் மார்க்சியம் அல்ல.
மார்க்ஸின் புரட்சிகர முடிவுகளை மறைத்துவிட்டு மார்க்ஸின் பெயரைப்
பயன்படுத்துவது மார்க்சியத்தின் பாதுகாப்பு அல்ல.
அதேபோல்,
லெனினின் பெயரைப் பயன்படுத்திவிட்டு லெனின் வலியுறுத்திய
வர்க்க அரசியல், அரசின் வர்க்கத் தன்மை,
புரட்சிகர அமைப்பு
ஆகியவற்றை மறுப்பதும் முரண்பாடான நிலைப்பாடாகும்.
10. “மார்க்சியவாதி” என்ற அடையாளத்தை எப்படி சோதிப்பது?
ஒருவரின் பெயர், உடை,
கட்சிக் கொடி அல்லது அவர் பயன்படுத்தும் மேற்கோள்கள்
மட்டும் போதாது.
அவரது அரசியல் நிலைப்பாட்டை குறைந்தது பின்வரும் கேள்விகளால் ஆய்வு செய்ய
வேண்டும்:
1. தத்துவம்
அவர் பொருள்முதல்வாதத்தையும் இயக்கவியலையும் ஏற்றுக்கொள்கிறாரா?
2. வரலாறு
சமூக மாற்றத்தை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் அடிப்படையில் ஆய்வு
செய்கிறாரா?
3. அரசியல் பொருளாதாரம்
மூலதனம், உழைப்பு,
உபரி மதிப்பு, சுரண்டல், உற்பத்தி உறவுகள் ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்கிறாரா?
4. வர்க்கம்
வர்க்கப் போராட்டத்தை சமூக மாற்றத்தின் மையமான இயக்கங்களில் ஒன்றாகக்
கருதுகிறாரா?
5. அரசு
அரசின் வர்க்கத் தன்மையை ஆய்வு செய்கிறாரா?
6. அரசியல்
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியல் நிலைப்பாட்டை உருவாக்குகிறாரா?
7. சீர்திருத்தம்
சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டத்தை ஆதரித்தாலும்,
அதையே இறுதி இலக்காக கொண்டிருக்கிறாரா?
8. நடைமுறை
மார்க்சிய
லெனினியத் தத்துவத்தையும் மக்களின் உண்மையான போராட்டங்களையும்
இணைக்கிறாரா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதிலளிப்பதே ஒருவரின் அரசியல் நிலைப்பாட்டை
புரிந்துகொள்ள உதவும்.
11. பெயரில் மார்க்சியம்; நடைமுறையில் ஆளும் வர்க்கக் கருத்தியல்
இதுதான் மிகப் பெரிய முரண்பாடு.
ஒருவர் மார்க்ஸின் பெயரைச் சொல்லலாம்.
லெனினின் படத்தைப் பயன்படுத்தலாம்.
“சோசலிசம்” என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தலாம்.
“வர்க்கம்” என்ற சொல்லையும் பயன்படுத்தலாம்.
ஆனால் அதே நேரத்தில்:
- முதலாளித்துவ
உற்பத்தி உறவுகளை இயற்கையானதாகக் கருதினால்;
- தொழிலாளர்
வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயாதீனத்தை மறுத்தால்;
- வர்க்க
முரண்பாட்டை “ஒற்றுமை” என்ற பெயரில் மறைத்தால்;
- அரசின்
வர்க்கத் தன்மையை மறுத்தால்;
- சுரண்டலின்
பொருளாதார அடிப்படையை ஆய்வு செய்ய மறுத்தால்;
- புரட்சிகர
மாற்றத்தை நிராகரித்து சீர்திருத்தங்களையே இறுதி இலக்காக மாற்றினால்;
- மக்கள்
தன்னெழுச்சியை அரசியல் ரீதியாக உயர்த்துவதற்குப் பதிலாக அதன் பின்னால்
வால்பிடித்தால்;
அவரது அரசியல் நடைமுறை மார்க்சியத்தின் அடிப்படைத் திசைகளுடன் முரண்படுகிறதா
என்பதை தீவிரமாக ஆய்வு செய்ய வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.
லெனின், சீர்திருத்தங்களுக்கான
போராட்டத்துக்கும் சீர்திருத்தவாதத்துக்கும் இடையே தெளிவான வேறுபாட்டை வைத்தார்;
மேலும் சந்தர்ப்பவாதத்தின் ஒரு அடையாளமாக வர்க்க சமரசம்
மற்றும் புரட்சிகர அரசியலைக் கைவிடுதல் ஆகியவற்றை விமர்சித்தார். (Marxists Internet Archive)
12. ஆனால் ஒரு முக்கிய எச்சரிக்கை
இதில் இருந்து ஒரு தவறான முடிவுக்கும் செல்லக்கூடாது.
“என்னுடன் உடன்படாதவர் எல்லோரும் மார்க்சியர் அல்ல”
என்பது மார்க்சிய அளவுகோல் அல்ல.
மார்க்சிய இயக்கத்திற்குள் பல்வேறு கோட்பாட்டு விவாதங்கள் இருந்துள்ளன.
குறிப்பிட்ட பிரச்சினைகளில் கருத்து வேறுபாடு இருப்பது மட்டும் ஒருவரை
மார்க்சியத்திற்கு வெளியே தள்ளுவதற்கான போதுமான ஆதாரம் அல்ல.
அதனால் விமர்சனம் நபர் மீது அல்ல; கருத்து, வர்க்க நிலைப்பாடு, அரசியல் திட்டம், நடைமுறை ஆகியவற்றின் மீது இருக்க வேண்டும்.
கேள்வி:
“அவர் என்ன பெயரைச் சூட்டிக்கொள்கிறார்?”
என்பது மட்டும் அல்ல.
முக்கிய கேள்வி:
“அவர் எந்த வர்க்க நலனை அரசியலில் முன்னிறுத்துகிறார்?
சமூகத்தின் இயக்கத்தை
எந்தக் கோட்பாட்டால் விளக்குகிறார்? அவரது அரசியல் நடைமுறை எந்தத் திசையில் செல்கிறது?”
என்பதாகும்.
முடிவுரை: மார்க்சியம் ஒரு பெயர்ப்பலகை அல்ல
மார்க்சியத்தை வெறும் பெயராக வைத்துக்கொண்டு அதன் தத்துவத்தை மறுப்பது
முரண்பாடு.
மார்க்சியத்தை வெறும் பொருளாதார விமர்சனமாகக் குறைத்து அரசியலை மறுப்பதும்
முரண்பாடு.
மார்க்சியத்தை வெறும் தேர்தல் உத்தியாக மாற்றுவதும் அதன் புரட்சிகர அரசியல்
உள்ளடக்கத்தைச் சுருக்கிவிடும்.
மார்க்சியத்தை வெறும் “சமத்துவம்” என்ற ஒழுக்கக் கோட்பாடாக மாற்றுவதும் அதன்
வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத அடித்தளத்தை பலவீனப்படுத்தும்.
மார்க்சியம்:
தத்துவம் + அரசியல் பொருளாதாரம் + வரலாற்றுப்
பொருள்முதல்வாதம் + வர்க்கப் போராட்டம் + புரட்சிகர அரசியல் + நடைமுறை
என்ற ஒன்றிணைந்த உலகக் கண்ணோட்டமாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.
மார்க்ஸ் உலகை விளக்கினார்.
ஆனால் உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வது மட்டும் போதாது—அதை மாற்றும் நடைமுறையுடன் அந்த அறிவு
இணைக்கப்பட வேண்டும். (Marxists Internet Archive)
எனவே உண்மையான கேள்வி:
“யார் மார்க்சியவாதி என்று தன்னை அழைத்துக் கொள்கிறார்?”
என்பது அல்ல.
“மார்க்சியத்தின் அடிப்படை அறிவியல் கோட்பாடுகளை அவர் தனது
அரசியல் சிந்தனையிலும் நடைமுறையிலும் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறார்?”
என்பதே.
மார்க்சியத்தின் பெயரைத் தாங்குவது எளிது.
மார்க்சியத்தின்
அறிவியல் அடிப்படைகளைப் புரிந்துகொள்வது கடினம்.
அதை நடைமுறையில்
பயன்படுத்துவது இன்னும் கடினம்.
அதனால்தான்
மார்க்சியத்தை அதன் பெயரால் அல்ல—அதன் உள்ளடக்கத்தால் பரிசோதிக்க வேண்டும்.
இன்னும் விரிவாக பின்னர் தோழர்களே... பதிலளியுங்கள்.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக