அறிமுகம்
மனித சமூகத்தின் வளர்ச்சியில் வர்க்கப் பிளவு திடீரென்று தோன்றிய ஒன்றல்ல. அது
ஒரு நீண்ட வரலாற்றுச் செயல்முறையின் விளைவு. இந்த செயல்முறையின் முதல் படிநிலையாக
அமைந்தது உழைப்புப் பிரிவினை. இயற்கையான, எளிய உழைப்புப் பிரிவினை எவ்வாறு படிப்படியாக ஒரு சமூக
நிறுவனமாக, பின்னர்
அரசு-பொருளாதார-சட்ட அமைப்பால் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட நிரந்தர அமைப்பாக மாறியது
என்பதை வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதக் கண்ணோட்டத்தில் ஆழமாக ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின்
நோக்கம்.
1. இயற்கையான உழைப்புப் பிரிவினை — வர்க்கத்திற்கு முந்தைய
நிலை
ஆதி பழங்குடி சமூகத்தில் முதலில் தோன்றிய உழைப்புப் பிரிவினை முற்றிலும்
இயற்கையான அடிப்படையில் அமைந்தது — பாலினம் மற்றும் வயது வேறுபாட்டின்
அடிப்படையில். ஆண்கள் வேட்டையாடுதல், மீன்பிடித்தல் போன்ற பணிகளிலும்,
பெண்கள் உணவு சேகரிப்பு, குழந்தை வளர்ப்பு, வீட்டுப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டனர். இது சுரண்டலின்
அடிப்படையில் அமைந்த பிரிவினை அல்ல; மாறாக, கூட்டு உற்பத்தி மற்றும் கூட்டுப் பயன்பாட்டு அமைப்பிற்குள்
இயங்கிய ஒரு இயல்பான தொழில் பகிர்வு. இந்த கட்டத்தில் தனியுடைமையோ,
ஒரு பிரிவினர் மற்றொரு பிரிவினரை உழைப்பால் சுரண்டும்
நிலையோ இருக்கவில்லை.
2. சமூக உழைப்புப் பிரிவினையின் தோற்றம் — மூன்று பெரும்
பிரிவினைகள்
உற்பத்தி சக்திகள் வளர வளர, இயற்கையான பாலின/வயது அடிப்படையிலான பிரிவினை,
சமூக உழைப்புப் பிரிவினையாக மாறத் தொடங்கியது. வரலாற்றில்
இது மூன்று முக்கியக் கட்டங்களில் நிகழ்ந்ததாகக் காணப்படுகிறது:
- முதல் பெரும் பிரிவினை: கால்நடை வளர்ப்பு தொழில் விவசாயத்திலிருந்து
பிரிந்தது. இடையர் குலங்களும் விவசாயக் குலங்களும் தனித்தனியாக உருவாயின.
- இரண்டாம் பெரும் பிரிவினை: கைவினைத் தொழில் விவசாயத்திலிருந்து பிரிந்தது.
உலோகவேலை, நெசவு, மட்பாண்டம் போன்ற தொழில்கள் தனித் தொழில்களாக வளர்ந்தன.
- மூன்றாம் பெரும் பிரிவினை: வணிகம் ஒரு தனித் தொழிலாகப் பிரிந்தது;
உற்பத்தியாளர்களுக்கும்
நுகர்வோருக்கும் இடையே பண்டமாற்று/வர்த்தகம் செய்யும் ஒரு தனிப்பிரிவினர்
தோன்றினர்.
இந்த ஒவ்வொரு பிரிவினையும் உற்பத்தித் திறனை அதிகரித்தது;
உபரி உற்பத்தி சாத்தியமானது. ஆனால் இந்த உபரியே
தனியுடைமைக்கும், அதைத் தொடர்ந்து வர்க்கப் பிளவுக்கும் அடிப்படையாக அமைந்தது என்பதை நினைவில்
கொள்ள வேண்டும் — அதாவது, உழைப்புப் பிரிவினை என்பது வர்க்கப் பிளவுக்கு முந்தைய, ஆனால் அதை சாத்தியமாக்கிய, பொருளாதார அடித்தளமாக இயங்கியது.
3. உழைப்புப் பிரிவினை எவ்வாறு "பரம்பரையாகும்
தொழிலாக" உறைந்தது
ஆரம்பத்தில் உழைப்புப் பிரிவினை என்பது ஒரு செயல்பாட்டு ஏற்பாடு மட்டுமே —
யார் என்ன செய்கிறார்கள் என்பது தொழில் திறமை, தேவை, வளங்கள் அடிப்படையில் மாறக்கூடியதாக இருந்தது. ஆனால் உபரி
உற்பத்தி அதிகரித்து, அதைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு சிறு பிரிவினர் — குலத் தலைவர்கள்,
போர்த் தலைவர்கள், பூசாரிகள் — உருவானதும், நிலைமை மாறத் தொடங்கியது. இந்தச் சிறு பிரிவினர் தங்கள்
அதிகார நிலையை நிரந்தரப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பினர். இதற்காக அவர்கள் மேற்கொண்ட
முக்கிய வழிமுறைகள்:
- மரபுவழி உரிமையாக்கம்: ஒரு தலைமுறையின் தொழில்/அதிகார நிலையை அடுத்த
தலைமுறைக்கு "இயல்பாக" கடத்துவதன் மூலம்,
தொழில் என்பது தனிநபரின்
திறமையின் அடிப்படையிலான ஒன்றிலிருந்து, பிறப்பின் அடிப்படையிலான ஒன்றாக மாற்றப்பட்டது.
- சித்தாந்தப் புனிதப்படுத்தல்: தொழில் பிரிவினையை மத, புராண, "இயற்கை ஒழுங்கு" கருத்துக்களால் நியாயப்படுத்தி,
அதை கேள்விக்கு
அப்பாற்பட்டதாகக் காட்டப்பட்டது. இது நான்காம் பகுதியில் விளக்கப்படும்
மேற்கட்டுமான செயல்பாடு.
- அரசு அமைப்பின் தலையீடு: குலச் சமூகம் அரசு அமைப்பாக மாறியபோது,
அரசு தன் ஆட்சி இயந்திரத்தை —
படை,
நிர்வாகம்,
நீதி — பாதுகாக்க,
தொழில் பிரிவினையை
நிலைநிறுத்தும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. வரி வசூல்,
படைத் திரட்டல்,
நிர்வாகப் பணிகள்
ஆகியவற்றுக்கு குறிப்பிட்ட பிரிவினரையே நியமித்து,
அதை ஒரு நிலையான அமைப்பாக
மாற்றியது.
- சட்ட அமைப்பின் உறுதிப்படுத்தல்:
இறுதியாக,
இந்த தொழில்/அதிகார அமைப்பு
எழுதப்பட்ட அல்லது வழக்காறு சட்டங்களாக மாற்றப்பட்டது — யார் என்ன தொழில்
செய்யலாம், யார் யாரோடு திருமணம் செய்யலாம், யாருக்கு எந்த உரிமைகள் உண்டு என்பதை சட்டரீதியாக
வரையறுத்தது. இதன் மூலம் ஒரு காலத்தில் நெகிழ்வான,
செயல்பாட்டு ஏற்பாடாக இருந்த
உழைப்புப் பிரிவினை, மீறமுடியாத, பிறப்பால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒரு சமூக அமைப்பாக
உறைந்தது.
4. அடித்தளமும் மேற்கட்டுமானமும் — ஏன் இது தற்செயலான நிகழ்வு
அல்ல
மார்க்சிய வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின்படி, ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளம் (உற்பத்தி சக்திகள் +
உற்பத்தி உறவுகள்) அதன் அரசு, சட்டம், மதம், தத்துவம் போன்ற மேற்கட்டுமானத்தை நிர்ணயிக்கிறது. உழைப்புப்
பிரிவினை உபரியை உருவாக்கியதும், அந்த உபரியைக் கட்டுப்படுத்தும் பிரிவினரின் நலனைப்
பாதுகாக்கவே அரசு, சட்டம், மதம்
ஆகியவை உருவாகின. அதாவது:
- அரசு
உருவானது அதிகாரத்தில் உள்ள பிரிவினரின் அதிகாரத்தைப் பாதுகாக்க.
- சட்டம்
உருவானது தொழில்/அந்தஸ்து பிரிவினையை மீறமுடியாததாக்க.
- மதம்/தத்துவம்
உருவானது (முந்தைய கட்டுரையில் விளக்கியது போல)
இந்த அமைப்பை
"இயற்கையானது", "தெய்வீகமானது" என நியாயப்படுத்த.
எனவே,
உழைப்புப் பிரிவினை நிரந்தரமாக்கப்பட்டது தற்செயலான நிர்வாக
வசதிக்காக அல்ல; அது
ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினரின் பொருளாதார, அரசியல் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்துவதற்கான வர்க்க நலன்
சார்ந்த திட்டமிட்ட செயல்பாடாகவே இருந்தது.
5. இந்த செயல்முறையின் இந்திய வெளிப்பாடு
இந்திய வரலாற்றுச் சூழலில், இந்த பொதுவான உலகளாவிய செயல்முறை ஒரு தனித்துவமான
வடிவத்தில் வெளிப்பட்டது — தொழில் அடிப்படையிலான பிரிவினை,
மத நூல்களால் புனிதப்படுத்தப்பட்டு,
பிறப்பின் அடிப்படையிலான, திருமண/உணவு தடைகளுடன் கூடிய, மீறமுடியாத ஒரு சமூக அமைப்பாக உறைந்தது. இது காலப்போக்கில்
அரசு அதிகாரம், நிலவுடைமை,
மற்றும் வழக்காறு/மத சட்டங்களால் பல நூற்றாண்டுகளாக
பலப்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. இதை வெறும் "பண்டைய தொழில் பிரிவினை"
என்று மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்க/அதிகார அமைப்பை நிரந்தரப்படுத்திய வரலாற்றுச்
செயல்முறையாகப் புரிந்துகொள்வதே சரியான பொருள்முதல்வாத அணுகுமுறையாகும்.
முடிவுரை
உழைப்புப் பிரிவினை என்பது வர்க்கப் பிளவுக்கு முந்தைய, இயற்கையான, செயல்பாட்டு அடிப்படையிலான ஏற்பாடாகத் தொடங்கியது. ஆனால் உபரி உற்பத்தி வளர்ந்து, அதைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு பிரிவினர் தோன்றியதும், அந்தப் பிரிவினர் தங்கள் அதிகாரத்தை நிரந்தரமாக்கிக்கொள்ள, உழைப்புப் பிரிவினையை மரபுவழி உரிமையாகவும், சட்டரீதியான கடமையாகவும், மத ரீதியாகப் புனிதமானதாகவும் மாற்றினர். இதன் விளைவாக, ஒரு காலத்தில் நெகிழ்வான தொழில் பகிர்வு, அரசு-பொருளாதாரம்-சட்டம் என்ற முப்பரிமாண அமைப்பால் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட, மீறமுடியாத ஒரு சமூக அமைப்பாக மாறியது. இந்த வரலாற்றுச் செயல்முறையைப் புரிந்துகொள்வதே, இன்று நிலவும் சமூக ஒடுக்குமுறை அமைப்புகளின் வேர்களை அறிவியல்பூர்வமாக அணுகவும், அவற்றை மாற்றுவதற்கான சரியான புரட்சிகரப் பாதையைக் கண்டறியவும் அடிப்படையாக அமையும்..
உழைப்புப் பிரிவினையின் உலகளாவிய நிரந்தரமாக்கம் — ரோம்,
ஜப்பான் ஆதாரங்களின்
அடிப்படையில் ஓர் ஒப்பீட்டு ஆய்வு
அறிமுகம்
உழைப்புப் பிரிவினை ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினரின் அதிகார நிலைநிறுத்தலுக்காகத்
திட்டமிட்டு நிரந்தரமாக்கப்பட்டது என்ற வாதம் இந்தியாவிற்கு மட்டும் உரியதல்ல;
இது ஒரு உலகளாவிய வரலாற்று வடிவமாகும். ரோமப் பேரரசில்
தொழில் பிரிவினை சட்டரீதியாக பரம்பரை உரிமையாக்கப்பட்டதும்,
ஜப்பானில் தொழில் அடிப்படையிலான தீண்டாமைக்கு எதிராகச்
சட்டம் இயற்றப்பட்டு பின்னரும் அது தொடர்ந்ததும் — இவை இரண்டும் இந்த உலகளாவிய
வடிவத்தை உறுதிப்படுத்தும் வரலாற்று ஆதாரங்களாக அமைகின்றன. இவற்றை ஆதாரப்பூர்வமாக
ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.
1. ரோமப் பேரரசு — தொழில் பிரிவினை சட்டரீதியாக
பரம்பரையாக்கப்பட்டது
ரோமப் பேரரசின் பிற்பகுதியில், குறிப்பாக டையோக்ளீஷியன் மற்றும் கான்ஸ்டன்டைன்
பேரரசர்களின் காலத்தில், அரசு நிதி நெருக்கடியையும் நிர்வாக சரிவையும் சமாளிக்க,
தொழில் பிரிவுகளை நிரந்தர, பரம்பரை அடிப்படையிலான அரசு சார்பு சங்கங்களாக (collegia)
மாற்றியது. டையோக்ளீஷியனின் சீர்திருத்தங்கள்
பிற்கால-ரோமானிய சமூக வாழ்வின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாக விளங்கிய பரம்பரை அரசுத்
தொழில் சங்கங்களான காலெஜியா அமைப்பிற்கு அடித்தளமிட்டன. இதன் ஒரு பகுதியாக,
விவசாயக் குடியானவர் (colonus) தான் பதிவு செய்யப்பட்ட நிலப்பகுதியை விட்டு நகர
முடியாதவாறு சட்டரீதியாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டார்.
இதேபோல, ரோமில்
இருந்த கொலீஜியா
எனும் தொழில் சங்கங்கள் ஆரம்பத்தில் தன்னார்வ சங்கங்களாக
இருந்தபோதிலும், காலப்போக்கில்
அரசு அதிகாரத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, சில தொழில்களில் (எ.கா. ரொட்டி சுடுவோர் சங்கம் — Collegium
Pistorum) உறுப்பினர் நிலை
பரம்பரையாகவே தொடர வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தப்பட்டது — ஏனெனில் நகரத்திற்குத்
தேவையான உணவு விநியோகம் போன்ற அத்தியாவசியப் பணிகளை உறுதி செய்வதே அரசின் நோக்கமாக
இருந்தது. இது தொழிலைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரத்தை இழந்து,
பிறப்பின் அடிப்படையில் தொழில் நிர்ணயிக்கப்படும் ஒரு
அமைப்பாக மாறியதைக் காட்டுகிறது. இங்கு தெளிவாகத் தெரிவது என்னவெனில்,
இது வெறும் பொருளாதார வசதிக்காக மட்டும் அமையவில்லை —
சரிந்துவரும் பேரரசின் வரி வருவாயையும், படைத் திரட்டலையும், நிர்வாக இயந்திரத்தையும் காக்கும் அரசு-வர்க்க நலனுக்காகவே
இந்த சட்ட அமைப்பு வடிவமைக்கப்பட்டது.
2. ஜப்பான் — "எட்டா-ஹினின்" தொழில் அடிப்படையிலான
தீண்டாமை
ஜப்பானின் ஏடோ காலகட்டத்தில் (1603–1868) நிலவிய நான்கு-அடுக்கு சமூக அமைப்பிற்கும் (சாமுராய்,
விவசாயி, கைவினைஞர், வணிகர்) கீழே, "எட்டா" (தீட்டு நிறைந்தவர்) மற்றும்
"ஹினின்" (மனிதரல்லாதவர்) என்ற இரு பிரிவுகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன.
தோகுகாவா அந்தஸ்து ஒழுங்கின் கீழ், இந்த சமூகங்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூக படிநிலைக்கு வெளியே
வைக்கப்பட்டு, தோல்
பதனிடுதல், கால்நடை
அறுத்தல்,
மரணதண்டனை, பிணம் கையாளுதல் போன்ற "தீட்டு" எனக் கருதப்பட்ட
தொழில்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டனர். இந்த அந்தஸ்து பரம்பரையாகவும்,
கோவில்/கிராம பதிவேடுகளில் தலைமுறை தலைமுறையாக பதிவு
செய்யப்பட்டும் வந்தது — அதாவது, தொழிலும் சமூக அந்தஸ்தும் நிர்வாக ரீதியாக
நிரந்தரப்படுத்தப்பட்டது.
1868ல் மெய்ஜி மறுசீரமைப்பு நிகழ்ந்த பிறகு,
1871ல் புதிய அரசு "விடுதலைச்
சட்டம்" (Emancipation Edict / Senmin Haishirei) என்ற சட்டத்தை இயற்றியது. இந்தச் சட்டம்,
எட்டா மற்றும் ஹினின் என்ற பட்டங்கள் ஒழிக்கப்பட்டு,
அவற்றைச் சுமந்தவர்கள் சாதாரண மக்களைப் போலவே நடத்தப்பட
வேண்டும் என அறிவித்தது. இது தொழில் அடிப்படையிலான தீண்டாமைக்கு எதிராக அரசு
முறையாகச் சட்டம் இயற்றிய ஒரு தெளிவான வரலாற்று உதாரணம்.
எனினும், இந்தச்
சட்டம் நடைமுறையில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. ஏடோ காலகட்டத்தில் இந்த
பிரிவினர் சட்டரீதியாகவும் வழக்கமாகவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு,
எங்கு வாழலாம், என்ன தொழில் செய்யலாம், நிலம் வைத்திருக்க முடியுமா என்பன உள்ளிட்ட பல
விதிமுறைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருந்தனர். சட்டரீதியான ஒழிப்புக்குப் பிறகும்,
குடும்பப் பதிவேடுகள் (koseki) மூலம் ஒருவரின் "புராக்கு" வம்சாவளியை அடையாளம்
காண முடிந்தது என்பதால், வேலைவாய்ப்பு, திருமணம், குடியிருப்பு
ஆகிய அனைத்திலும் பாகுபாடு தொடர்ந்தது. 1922ல் சுய்ஹேஷா இயக்கம், 1969ல் தோவா சிறப்பு நடவடிக்கைச் சட்டம்,
2016ல் புராக்கு பாகுபாட்டை ஒழிக்கும்
சட்டம் என பல கட்ட முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்ட பின்னரும்,
இன்று சுமார் ஒன்று முதல் மூன்று மில்லியன் வரையிலான
புராக்குமின் மக்கள் இந்தப் பாகுபாட்டை எதிர்கொள்கின்றனர் என மதிப்பிடப்படுகிறது.
3. இரு உதாரணங்களிலிருந்தும் கிடைக்கும் பொதுவான வர்க்கப்
பாடம்
ரோமும் ஜப்பானும் புவியியல் ரீதியாகவும் காலரீதியாகவும் முற்றிலும் வேறுபட்ட
சூழல்களாக இருந்தபோதிலும், இரண்டிலும் ஒரே அடிப்படை வடிவம் மீண்டும் தென்படுகிறது:
- ரோமில்: தொழில் பிரிவினை சரிந்துவரும் பேரரசின் நிர்வாக,
நிதி நலனுக்காக சட்டரீதியாக
பரம்பரையாக்கப்பட்டது — இது ஆளும் அரசு-உயர்குடி வர்க்கத்தின் நலனைப்
பாதுகாக்கும் திட்டமிட்ட நடவடிக்கை.
- ஜப்பானில்: தொழில் அடிப்படையிலான "தீட்டு" கருத்தாக்கம்
ஆட்சி செய்யும் சாமுராய்-ஆட்சி வர்க்கத்தால் பயன்படுத்தப்பட்டு,
சமூக ஒழுங்கைப் பராமரிக்கும்
கருவியாக மாற்றப்பட்டது; சட்டரீதியான ஒழிப்புக்குப் பின்னரும்,
அதிகார/பொருளாதார அமைப்பு
மாறாததால் சமூக பாகுபாடு தொடர்ந்தது.
இரண்டிலும் தெளிவாகத் தெரிவது இதுவே: சட்டரீதியான ஒழிப்பு மட்டும் போதாது;
அடிப்படை
பொருளாதார-அதிகார அமைப்பு மாறாத வரை, தொழில்/பிறப்பு அடிப்படையிலான ஒடுக்குமுறை புதிய
வடிவங்களில் தொடரும். ஜப்பானின் அனுபவம் இதற்குச் சிறந்த சான்று — 1871ல் சட்டரீதியாக ஒழிக்கப்பட்டும்,
150 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் பாகுபாடு
நீடிக்கிறது, ஏனெனில்
பொருளாதார அமைப்பும் சமூக அதிகார அமைப்பும் அடிப்படையில் மாற்றப்படவில்லை.
4. இந்திய சூழலுடன் ஒப்பீடு
இந்தியாவின் சாதி அமைப்பும் இதே பொது வடிவத்தைப் பின்பற்றுகிறது — தொழில்
அடிப்படையிலான பிரிவினை, மத நூல்களால் புனிதப்படுத்தப்பட்டு, பிறப்பின் அடிப்படையில் நிரந்தரமாக்கப்பட்டு,
சட்டரீதியாக (மனுதர்மம் போன்ற வழக்காறு நூல்கள் மூலம்)
உறுதிசெய்யப்பட்டது. இந்தியாவில் 1950ல் அரசியலமைப்பு மூலம் தீண்டாமை சட்டரீதியாக ஒழிக்கப்பட்ட
பின்னரும் பாகுபாடு தொடர்வது, ஜப்பானின் 1871 அனுபவத்திற்கு இணையான ஒரு வடிவமே — சட்டம் மாறினாலும்
பொருளாதார-சமூக அதிகார அமைப்பு மாறாதவரை, ஒடுக்குமுறை புதிய வடிவங்களில் தொடரும் என்பதை இது
உறுதிப்படுத்துகிறது.
முடிவுரை
ரோமப் பேரரசின் பரம்பரை தொழில் சங்கங்களும், ஜப்பானின் எட்டா-ஹினின் அமைப்பும் அதன் 1871
சட்டரீதியான ஒழிப்பும் — இவை இரண்டும் தொழில்/உழைப்புப்
பிரிவினை எவ்வாறு உலகின் வெவ்வேறு பகுதிகளில், வெவ்வேறு காலகட்டங்களில், ஒரே அடிப்படை வர்க்க/அதிகார நலன் காரணமாக
நிரந்தரமாக்கப்பட்டது என்பதற்கான வலுவான ஆதாரங்களாக அமைகின்றன. மேலும்,
ஜப்பானின் அனுபவம் ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுப் பாடத்தையும்
கற்பிக்கிறது: சட்டரீதியான ஒழிப்பு மட்டும் ஒடுக்குமுறையை முடிவுக்குக்
கொண்டுவராது; அதற்கு
அடிப்படையாக இருக்கும் பொருளாதார அதிகார அமைப்பையும் புரட்சிகரமாக மாற்ற வேண்டும்.
இதுவே,
சாதி/தொழில் அடிப்படையிலான ஒடுக்குமுறையை எதிர்கொள்வதில்,
வெறும் சட்ட சீர்திருத்தத்தை மட்டும் நம்பியிராமல்,
அடிப்படை உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றியமைக்கும் புரட்சிகரப்
பாதையின் இன்றியமையாமையை உறுதிசெய்யும் உலகளாவிய வரலாற்று ஆதாரமாகும்.
சாதி அமைப்பின் புரிதலும் அம்பேத்கர்-பெரியார் நடைமுறையும்
— முழுமையடையாமல் போனது ஏன்?
அறிமுகம்
முந்தைய கட்டுரைகளில் நாம் நிறுவியது என்னவெனில்,
தொழில்/உழைப்புப் பிரிவினை என்பது ஒரு இயற்கையான
தொடக்கத்திலிருந்து, உபரி உற்பத்தியும் அதிகார பிரிவும் தோன்றியதும், ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்க நலனுக்காக அரசு-மதம்-சட்டம் மூலம்
நிரந்தரமாக்கப்பட்டது என்பதே. ரோமும் ஜப்பானும் இதை உலகளாவிய வடிவமாக
நிரூபிக்கின்றன. இந்த அடிப்படையில், இந்திய சாதி அமைப்பின் தோற்றத்தையும் தொடர்ச்சியையும்
அம்பேத்கர், பெரியார்
ஆகியோர் எந்த அளவிற்குப் புரிந்துகொண்டனர், அவர்களது நடைமுறைத் தீர்வுகள் ஏன் முழுமையடையவில்லை என்பதை
ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.
1. அம்பேத்கர் — சாதியை ஒரு அமைப்பு நிகழ்வாகப் புரிந்தார்,
ஆனால் பொருளாதார
அடித்தளத்துடன் முழுமையாக இணைக்கவில்லை
அம்பேத்கர் சாதி என்பது தனிமனித மனநிலை அல்லது தவறான நம்பிக்கை மட்டுமல்ல,
ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட சமூக அமைப்பு என்பதை ஆழமாகப் புரிந்திருந்தார். "சாதி என்பது தொழில்
பிரிவினை மட்டுமல்ல, தொழிலாளர்களின் பிரிவினையும் கூட" என்ற அவரது நிலைப்பாடு,
தொழில் பிரிவினை எவ்வாறு பிறப்பு அடிப்படையிலான,
மீற முடியாத அமைப்பாக உறைந்தது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்
என்பதைக் காட்டுகிறது. இது நாம் முந்தைய கட்டுரையில் விளக்கிய "நெகிழ்வான
தொழில் பகிர்வு → பரம்பரை உரிமையாக்கம்" செயல்முறையை ஒத்திருக்கிறது. மேலும்,
அவர் சாதியை பிராமணிய மத நூல்கள் மூலம் புனிதப்படுத்தப்பட்ட
ஒரு அமைப்பாகவும் அடையாளம் கண்டார் — இது மேற்கட்டுமானம் அடித்தளத்தை
நியாயப்படுத்தும் செயல்பாடு என்ற நமது கட்டமைப்புடன் ஒத்துப்போகிறது.
எனினும், அம்பேத்கர்
சாதியின் பொருளாதார அடித்தளத்தை — அதாவது நிலவுடைமை உறவுகள், விவசாய உற்பத்தி முறை, உபரி மதிப்புச் சுரண்டல் ஆகியவற்றுடன் சாதியை இணைத்து ஒரு
முழுமையான பொருள்முதல்வாத விளக்கமாக வளர்க்கவில்லை. அவர் சாதியை முதன்மையாக ஒரு
சமூக-மத-உளவியல் அமைப்பாகவே
அணுகினார் — "இந்து மதத்தின் தத்துவார்த்த
அடித்தளம்" என்பதிலேயே அவரது கவனம் அதிகம் இருந்தது. இதன் விளைவாக,
அவர் முன்வைத்த தீர்வும் அந்த வரம்புக்குள்ளேயே அமைந்தது:
மதம் மாறுதல் (பௌத்தம்), அரசியலமைப்பு உரிமைகள், இட ஒதுக்கீடு. இவை அனைத்தும் மேற்கட்டுமான மட்டத்தில் (சட்டம்,
மதம், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம்) அமைந்த தீர்வுகளே தவிர,
நிலவுடைமை உறவுகளை மறுசீரமைக்கும் அல்லது உற்பத்தி
சாதனங்களை மறுபங்கீடு செய்யும் அடித்தள மட்ட தீர்வுகள் அல்ல.
2. பெரியார் — சாதியை பிராமணிய ஆதிக்கமாகப் புரிந்தார்,
ஆனால் வர்க்க
அடித்தளத்துடன் இணைக்கவில்லை
பெரியார் சாதியை ஒரு அதிகார அமைப்பாக — குறிப்பாக பிராமணிய மேலாதிக்கத்தின் கருவியாக —
புரிந்திருந்தார். அவர் சாதி என்பது இயற்கையானது அல்ல,
மத நூல்களால் கட்டமைக்கப்பட்ட,
ஒரு பிரிவினரின் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தும் அமைப்பு என்பதை
மக்களிடம் தீவிரமாகப் பரப்பினார். இது நமது கட்டமைப்பில் விளக்கிய
"அதிகாரத்தில் உள்ள பிரிவினர் தங்கள் நிலையை நிரந்தரமாக்கிக்கொள்ள
சித்தாந்தப் புனிதப்படுத்தலை மேற்கொள்கிறார்கள்" என்ற கருத்தோடு நேரடியாகப்
பொருந்துகிறது.
எனினும், பெரியாரின்
பகுப்பாய்வு பிராமணர் Vs பிராமணரல்லாதார் என்ற இருமையிலேயே மையம் கொண்டிருந்தது. இந்த அணுகுமுறை
பிராமணரல்லாத நிலவுடைமையாளர்கள், முதலாளிகள், நடுத்தர வர்க்கத்தினர் ஆகியோரையும்,
பிராமணரல்லாத ஏழை உழைக்கும் மக்களையும் ஒரே
"பிராமணரல்லாதார்" அணியில் இணைத்துவிட்டது. இதன் விளைவாக,
சாதிக்குள்ளேயே இருக்கும் வர்க்க வேறுபாடு — அதாவது ஒரு "பிராமணரல்லாத" நிலவுடைமையாளரும் அதே
சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு நிலமற்ற உழைப்பாளியும் ஒரே பொருளாதார நலனைக் கொண்டவர்கள்
அல்ல என்ற உண்மை — பெரியாரின் பகுப்பாய்வில் இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.
இது சாதியை பொருளாதார அடித்தளத்திலிருந்து பிரித்து, முதன்மையாக ஒரு அடையாள/அதிகார பிரச்சனையாகவே அணுகும் போக்கை
உருவாக்கியது.
3. புரிதலின் வரம்பு நடைமுறையின் வரம்பாக மாறியது
நமது கட்டமைப்பின்படி, ஒரு ஒடுக்குமுறை அமைப்பை முழுமையாக ஒழிக்க வேண்டுமெனில்,
அதன் அடித்தளத்தையும் (பொருளாதார உற்பத்தி உறவுகள்) மேற்கட்டுமானத்தையும்
(சட்டம், மதம்,
அரசியல்)
ஒரே நேரத்தில் புரட்சிகரமாக மாற்ற வேண்டும். ஜப்பானின்
அனுபவம் இதை மிகத் தெளிவாக நிரூபிக்கிறது — 1871ல் மேற்கட்டுமான மட்டத்தில் (சட்டம்) தீண்டாமை ஒழிக்கப்பட்ட
பின்னரும், அடித்தள
மட்டத்தில் (பொருளாதார-சமூக அதிகார அமைப்பு) மாற்றம் இல்லாததால்,
பாகுபாடு 150 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்தது.
அம்பேத்கரும் பெரியாரும் இதே வடிவத்தையே, வேறு வடிவங்களில் மீண்டும் நிகழ்த்தினர்:
- அம்பேத்கர் சட்டம், அரசியலமைப்பு, மதம் ஆகிய மேற்கட்டுமான மட்டங்களில் தீர்வு தேடினார்.
இட ஒதுக்கீடு, சட்ட உரிமைகள் ஆகியவை முக்கியமான,
மறுக்க முடியாத
முன்னேற்றங்களே. ஆனால் இவை நிலவுடைமை உறவுகளையோ,
கிராமப்புற உற்பத்தி
அமைப்பையோ மாற்றாததால், பெரும்பான்மையான தாழ்த்தப்பட்ட உழைக்கும் மக்களின்
அன்றாட பொருளாதார நிலைமையில் — குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் — அடிப்படை
மாற்றம் ஏற்படவில்லை. ஜப்பானில் சட்டம் மாறியும் சமூக அதிகார அமைப்பு மாறாதது
போலவே, இந்தியாவிலும் சட்டம் மாறியும் நிலவுடைமை அடிப்படையிலான கிராமிய அதிகார
அமைப்பு பெருமளவு மாறாமலேயே உள்ளது.
- பெரியார் மத எதிர்ப்பு, பகுத்தறிவு பரப்புரை ஆகிய கருத்தியல் மட்டத்தில் தீர்வு
தேடினார். இது மக்களின் சிந்தனையில் முக்கியமான மாற்றத்தை
ஏற்படுத்தியபோதிலும், பொருளாதார அதிகார அமைப்பை — யார் நிலத்தை
வைத்திருக்கிறார்கள், யார் உற்பத்தி சாதனங்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்
என்பதை — மாற்றும் இயக்கமாக வளரவில்லை. திராவிட இயக்கம் அரசியல் அதிகாரத்தைப்
பெற்றபோதும், அது பிராமணரல்லாத மேலாதிக்க வர்க்கங்களின் அதிகாரமாகவே
பெரும்பாலும் திரண்டது என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது.
4. ஏன் இந்தப் புரிதல் முழுமையடையவில்லை?
இதற்கான அடிப்படைக் காரணம், இருவருமே சாதியை ஒரு தனித்த, தன்னிறைவான அமைப்பாக அணுகினரே தவிர, அதை பொருளாதார உற்பத்தி முறையின் ஒரு உறுதியான அங்கமாக —
அதாவது நிலவுடைமை, விவசாய உற்பத்தி, உபரி பங்கீடு ஆகியவற்றுடன் இணைந்த ஒரு அமைப்பாக — முழுமையாக ஆய்வு
செய்யவில்லை. இதன் விளைவாக:
- அம்பேத்கர்
அரசு அமைப்புக்குள் பிரதிநிதித்துவத்தை நாடினார்;
ஆனால் அரசு அமைப்பே எந்த
வர்க்க நலனுக்குச் சேவை செய்கிறது என்பதை மறுசீரமைக்க முயலவில்லை.
- பெரியார் மத
ஆதிக்கத்தை உடைக்க முயன்றார்; ஆனால் மத ஆதிக்கத்தின் பொருளாதார வேர்களை
(நிலவுடைமை-மத நிறுவனங்களின் தொடர்பு) முழுமையாக அகற்ற முயலவில்லை.
இதனால், இருவரது
இயக்கங்களும் காலப்போக்கில், அந்தந்த சமூகப் பிரிவுகளுக்குள் மேட்டுக்குடி, படித்த, அரசு வேலைவாய்ப்பு/அரசியல் அதிகாரம் பெற்ற ஒரு புதிய
அடுக்கை உருவாக்கின. ஆனால் அடித்தட்டு, நிலமற்ற, கிராமப்புற உழைக்கும் மக்களின் அடிப்படை பொருளாதார நிலைமை
பெருமளவு மாறாமலேயே தொடர்ந்தது — ஜப்பானின் புராக்குமின் மக்களைப் போலவே.
முடிவுரை
அம்பேத்கரும் பெரியாரும் சாதி என்பது இயற்கையானது அல்ல,
மத-சட்ட அமைப்பால் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒன்று என்பதைத்
தெளிவாகப் புரிந்திருந்தனர்; இதில் அவர்களது பங்களிப்பு வரலாற்று முக்கியத்துவம்
வாய்ந்தது. ஆனால் அவர்கள் சாதியை பொருளாதார உற்பத்தி உறவுகளின் ஒரு அங்கமாக
முழுமையாக இணைத்துப் பார்க்காமல், அதை முதன்மையாக மேற்கட்டுமான மட்டத்தில் (சட்டம்,
மதம், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம்) மட்டும் அணுகியதால்,
அவர்களது நடைமுறைத் தீர்வுகள் அடித்தள மட்ட மாற்றத்தை
எட்டவில்லை. இதுவே, சட்டரீதியான ஒழிப்புக்குப் பின்னரும் பாகுபாடு தொடரும் ஜப்பானின் அனுபவத்தை
ஒத்த ஒரு முடிவை இந்தியாவிலும் உருவாக்கியது என்பதே இந்த மார்க்சிய-லெனினியப்
பார்வையின் மையக் கருத்தாகும். சாதியை முழுமையாக ஒழிக்க வேண்டுமெனில்,
மேற்கட்டுமான சீர்திருத்தங்களுடன் சேர்ந்து,
அதன் பொருளாதார அடித்தளத்தையும் புரட்சிகரமாக மாற்றும் ஒரு
முழுமையான இயக்கமே தேவை என்பதே இந்த ஒப்பீட்டு ஆய்வின் முடிவாகும்.
குறிப்பு: இது ஒரு குறிப்பிட்ட மார்க்சிய-லெனினியக்
கண்ணோட்டத்திலிருந்து முன்வைக்கப்படும் விமர்சன பகுப்பாய்வு. அம்பேத்கரின்
ஆதரவாளர்கள், அரசியலமைப்பு உரிமைகளும் இட ஒதுக்கீடும் "மேற்கட்டுமான
தீர்வுகள்" மட்டுமல்ல, மாறாக அவை அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான அடிப்படை
முன்நிபந்தனை என்றும், அரசியல் அதிகாரமின்றி பொருளாதார மாற்றம் சாத்தியமில்லை
என்றும் வாதிடுகின்றனர். பெரியாரின் ஆதரவாளர்களும்,
சாதி என்பது இந்தியச்
சூழலில் வர்க்கத்தைவிட முந்தைய, ஆழமான ஒரு தனித்த ஒடுக்குமுறை அமைப்பு என்றும்,
அதை வர்க்கப்
பகுப்பாய்வுக்குள் மட்டும் அடக்குவது இந்திய சமூக யதார்த்தத்தை
எளிமைப்படுத்துவதாகும் எனவும் வாதிடுகின்றனர். இந்த மாற்றுக் கண்ணோட்டங்களும்
கணிசமான அறிவார்த்தச் செல்வாக்கு பெற்றவை.
அதிகாரத்தை அடைந்தும் அடிமட்ட மக்கள் ஏன் விடுதலை பெறவில்லை?
— ரஷ்யப் புரட்சியும்
திராவிட-அம்பேத்கரிய அரசியலும்: ஓர் ஒப்பீடு
அறிமுகம்
ஓர் இயக்கம் அரசியல் அதிகாரத்தை அடைவதே இறுதி இலக்கல்ல;
அது அடையும் அதிகாரத்தை வைத்து என்ன செய்கிறது என்பதே அதன்
புரட்சிகரத் தன்மையை நிர்ணயிக்கிறது. இந்த அளவுகோலின் அடிப்படையில்,
1917 ரஷ்யப் புரட்சி அடைந்த
சாதனைகளையும், பெரியாரின்
திராவிட அரசியல் பாரம்பரியத்திலிருந்து உருவான ஆட்சிக் கட்சிகளும்,
அம்பேத்கரின் பாதையைப் பின்பற்றி அரசியல் அதிகாரத்திற்கு
வந்தவர்களும் அடைந்த முடிவுகளையும் ஒப்பிட்டு ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.
1. ரஷ்யப் புரட்சி — அதிகாரம் அடித்தள மாற்றமாக
மொழிபெயர்க்கப்பட்டது
1917ல் போல்ஷெவிக்குகள் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியபோது,
அது வெறும் ஆட்சி மாற்றமாக மட்டும் நின்றுவிடவில்லை.
உற்பத்தி சாதனங்களின் தனியுடைமை ஒழிக்கப்பட்டு, நிலம் விவசாயிகளிடம் மறுபங்கீடு செய்யப்பட்டது;
தொழிற்சாலைகள் தேசியமயமாக்கப்பட்டன. இந்த பொருளாதார அடித்தள
மாற்றத்தின் அடிப்படையிலேயே, அனைவருக்கும் இலவச கல்வி, வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதம், பொது சுகாதார அமைப்பு, குழந்தை பராமரிப்பு நிலையங்கள்,
முதியோர் ஓய்வூதிய அமைப்பு போன்ற சமூக நலப் பணிகள் ஒரு அரசு
கொள்கையாக முறைப்படுத்தப்பட்டன. அதாவது, அதிகாரம் என்பது ஒரு சிறு பிரிவினரின் நலனுக்காக அல்லாமல்,
உழைக்கும் மக்கள் தங்களது வாழ்க்கையைத் தாங்களே
நிர்வகிக்கும் ஒரு அமைப்பாக (சோவியத்துகள் மூலம்) செயல்படுத்தப்பட்டது. இங்கு
அதிகாரத்தைப் பிடித்தவர்கள், அந்த அதிகாரத்தை வைத்து பொருளாதார அடித்தளத்தையே
புரட்சிகரமாக மாற்றினர் — இதுவே இதன் தனிச் சிறப்பு.
2. திராவிட அரசியலும் அம்பேத்கரிய அரசியலும் — அதிகாரம்
அடித்தள மாற்றமாக மொழிபெயர்க்கப்படவில்லை
பெரியாரின் சிந்தனையிலிருந்து பிறந்த திராவிட இயக்கம்,
தமிழ்நாட்டில் பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ச்சியாக அரசியல்
அதிகாரத்தை அனுபவித்து வருகிறது. அம்பேத்கரின் பாதையைப் பின்பற்றி உருவான அரசியல்
சக்திகளும் பல மாநிலங்களில் ஆட்சி அதிகாரத்தை அடைந்துள்ளன. ஆனால் ரஷ்யப் புரட்சி
செய்ததைப் போல, நிலவுடைமை
உறவுகளையோ, கிராமப்புற
உற்பத்தி அமைப்பையோ, நிலமற்ற உழைப்பாளர்களுக்கு நிலம் மறுபங்கீடு செய்யும் புரட்சிகர நடவடிக்கையையோ
இவை மேற்கொள்ளவில்லை. மாறாக:
- நலத்திட்டங்களே கொள்கையாக, அமைப்பு மாற்றம் இல்லை:
இலவச உணவு,
மானியங்கள்,
கல்வி உதவித்தொகை போன்ற
நலத்திட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன — இவை முக்கியமானவைதான். ஆனால் இவை
நிலவுடைமை அமைப்பையோ, உற்பத்தி சாதனங்களின் உரிமையாளர் யார் என்பதையோ
மாற்றவில்லை. நலத்திட்டம் என்பது சார்ந்திருக்கும் தன்மையை உருவாக்குமே தவிர,
சுயநிர்வாகத் திறனை —
ரஷ்யாவில் சோவியத்துகள் வழங்கிய வகையிலான உற்பத்தி மற்றும் ஆளுமை உரிமையை —
வழங்கவில்லை.
- புதிய அதிகார அடுக்கின் தோற்றம்:
அரசியல் அதிகாரத்தை
அடைந்தவர்கள் பெரும்பாலும் அந்தந்தச் சமூகப் பிரிவுகளிலிருந்து எழுந்த
மேட்டுக்குடி, படித்த, நிலவுடைமை/வணிக நலன் கொண்ட ஒரு புதிய அடுக்காக
மாறினர். இவர்கள் அரசு இயந்திரத்தையும் அதிகார வலையமைப்பையும்
கட்டுப்படுத்தினரே தவிர, அதை தங்கள் சொந்த சமூகத்தின் அடித்தட்டு மக்களின்
பொருளாதார விடுதலைக்காகப் பயன்படுத்தவில்லை.
- அதிகார மட்டத்திலிருந்தே தொடரும் ஒடுக்குமுறை:
இன்று பல இடங்களில்,
அதிகாரத்தில் இருக்கும் அதே
சமூகப் பிரிவைச் சேர்ந்த மேலாதிக்க அடுக்கினரே, தங்கள் சொந்த சாதி/சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஏழை,
நிலமற்ற உழைப்பாளர்களை
நிலவுடைமை-கூலி உறவுகள் மூலம் தொடர்ந்து சுரண்டுவதைக் காணமுடிகிறது. அதாவது,
சாதி அடையாள அரசியல்
அதிகாரத்தைப் பெற்றது, ஆனால் அந்த அதிகாரம் வர்க்க சுரண்டலை ஒழிக்கும்
திசையில் பயன்படுத்தப்படவில்லை; மாறாக, புதிய வர்க்க உறவுகளுக்குள் அதே பழைய ஒடுக்குமுறை
தொடர்கிறது.
3. ஜப்பானின் புராக்குமின் அனுபவத்துடன் இணைப்பு
இது துல்லியமாக ஜப்பானின் புராக்குமின் அனுபவத்தை ஒத்திருக்கிறது. 1871ல் சட்டரீதியாக தீண்டாமை ஒழிக்கப்பட்டது;
ஆனால் பொருளாதார-சமூக அதிகார அமைப்பு மாறாததால்,
150 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும்
புராக்குமின் மக்கள் வேலைவாய்ப்பு, திருமணம், குடியிருப்பு ஆகியவற்றில் பாகுபாட்டை எதிர்கொள்கின்றனர்.
இதேபோல,
இந்தியாவில் அரசியலமைப்பு உரிமைகள் (1950)
மற்றும் திராவிட/அம்பேத்கரிய அரசியல் அதிகாரப் பெறுகை — இவை
இரண்டும் மேற்கட்டுமான மட்ட வெற்றிகளே தவிர, அடித்தள மட்ட புரட்சி அல்ல.
சட்டமும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவமும் மாறியும்,
நிலவுடைமை உறவும் கிராமிய அதிகார அமைப்பும் பெருமளவு
மாறாததால், அடித்தட்டு
உழைக்கும் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை நிலைமை பெருமளவு அப்படியே தொடர்கிறது.
4. வேறுபாட்டின் மையக் காரணம் — வர்க்கப் பார்வையா,
அடையாளப் பார்வையா?
இந்த வேறுபாட்டின் அடிப்படைக் காரணம், முந்தைய கட்டுரையில் விளக்கியது போல,
சாதி/சமூக அமைப்பை அணுகிய முறையிலேயே உள்ளது:
- ரஷ்யப்
புரட்சி வர்க்கப் பார்வையில்
தொடங்கியது — அதிகாரத்தைக்
கைப்பற்றியதன் நோக்கமே உற்பத்தி சாதனங்களை உழைக்கும் மக்களிடம் ஒப்படைப்பதே.
அதிகாரம் என்பது அந்த இறுதி இலக்கை அடைவதற்கான ஒரு கருவி மட்டுமே.
- திராவிட/அம்பேத்கரிய
அரசியல் அடையாளப் பார்வையில்
தொடங்கியது — அதிகாரத்தைப்
பெறுவதே முதன்மை இலக்காக அமைந்தது; அதைப் பெற்ற பிறகு உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றும்
திட்டவட்டமான தொடர் நடவடிக்கை இல்லாமல் போனது. அதிகாரம் தானாகவே இறுதி
இலக்காக மாறிவிட்டது, ஒரு கருவியாக அல்ல.
இதனாலேயே, அதிகாரத்தைப்
பெற்ற பிறகும், அந்த
சமூகப் பிரிவுகளுக்குள்ளேயே புதிதாக எழுந்த மேலாதிக்க அடுக்கு,
தங்கள் சொந்த சமூகத்தின் அடித்தட்டு மக்களைத் தொடர்ந்து
ஒடுக்கும் ஒரு முரண்பாடான நிலைமை உருவானது.
முடிவுரை
அதிகாரத்தை அடைவது ஒரு இயக்கத்தின் வெற்றியை உறுதிசெய்யாது;
அந்த அதிகாரத்தை வைத்து அடித்தள பொருளாதார உறவுகளை மாற்றுகிறதா
என்பதே உண்மையான அளவுகோல். ரஷ்யப் புரட்சி அதிகாரத்தை உற்பத்தி உறவுகளை
மறுசீரமைக்கும் கருவியாகப் பயன்படுத்தி, அனைவருக்கும் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, மருத்துவம், பராமரிப்பு ஆகியவற்றை உறுதி செய்தது. ஆனால் திராவிட மற்றும்
அம்பேத்கரிய அரசியல் பாரம்பரியங்கள் அரசியல் அதிகாரத்தை அடைந்த பின்னரும்,
அதே வகையான அடித்தள மறுசீரமைப்பை மேற்கொள்ளவில்லை;
இதனால் அதிகார மட்டத்தில் புதிய மேட்டுக்குடி அடுக்கு
உருவாகி,
அடித்தட்டு, நிலமற்ற, கிராமப்புற உழைக்கும் மக்களின் அடிப்படை பொருளாதார நிலைமை —
ஜப்பானின் புராக்குமின் மக்களைப் போலவே — பெருமளவு மாறாமலேயே தொடர்கிறது. இதுவே,
அரசியல் அதிகாரத்தை மட்டும் இலக்காகக் கொள்ளாமல்,
அதை உற்பத்தி உறவுகளின் புரட்சிகர மாற்றத்திற்கான
கருவியாகப் பயன்படுத்தும் தேவையை உணர்த்தும் ஒப்பீட்டு வரலாற்றுப் பாடமாகும்.
குறிப்பு: இது ஒரு குறிப்பிட்ட மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து முன்வைக்கப்படும் விமர்சன பகுப்பாய்வு. இந்த ஒப்பீட்டைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் மாற்றுப் பார்வைகளும் உள்ளன: (1) சோவியத் யூனியனின் பொருளாதார சாதனைகள் காலப்போக்கில் அதிகார மையப்படுத்தல், ஜனநாயக உரிமை மறுப்பு, மற்றும் இறுதியில் 1991 அமைப்பு சிதைவு ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையவை என வரலாற்றாசிரியர்கள் பலர் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக