மார்க்சியம், பெரியாரியம், அம்பேத்கரியம்: இந்தியச் சூழலில் ஒரு ஒப்பீட்டு ஆய்வு

முன்னுரை

இந்திய அரசியல் சிந்தனை வரலாற்றில் மார்க்சியம், பெரியாரியம், அம்பேத்கரியம் ஆகிய மூன்று சிந்தனைப் போக்குகளும் சமூக ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டங்களில் முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளன. இவை மூன்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் விடுதலையை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தாலும், ஒடுக்குமுறையின் மூலகாரணம் என்ன, அதை எவ்வாறு களைய வேண்டும் என்ற கேள்விகளுக்கு முற்றிலும் வேறுபட்ட பதில்களை வழங்குகின்றன. இந்தக் கட்டுரை, மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையிலிருந்து இந்த மூன்று சிந்தனைகளுக்கும் இடையிலான உறவு, முரண்பாடு, நடைமுறைக் கூட்டணி ஆகியவற்றை விரிவாக ஆராய்கிறது; இறுதியில் இதற்கு எதிரான கண்ணோட்டங்களையும் தருகிறது.

1. வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதமும் இந்தியச் சமூகத்தின் தனித்துவமும்

மார்க்சியம் ஒரு பொருளாதாரக் கோட்பாடு மட்டுமல்ல; அது வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் (Historical Materialism), இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம் (Dialectical Materialism) ஆகிய தத்துவார்த்த அடிப்படைகளைக் கொண்ட ஒரு முழுமையான உலகப் பார்வையாகும். மார்க்ஸ்-எங்கெல்ஸ் முன்வைத்த அடித்தளம் (Base) – மேல்மாடம் (Superstructure) கோட்பாட்டின்படி:

அடித்தளம்: உற்பத்தி உறவுகள், பொருளாதார அமைப்பு.
மேல்மாடம்: அரசு, மதம், சாதி, தத்துவம், கலாச்சாரம்.

மேல்மாடம் அடித்தளத்தின் வெறும் பிரதிபலிப்பு அல்ல; அது அடித்தளத்தின் மீது எதிர்வினையும் (Reciprocal Action) ஆற்றக்கூடியது என்பது இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதத்தின் முக்கிய உட்பொருள்.

இந்தியாவில் சாதி என்பது வெறும் கலாச்சார அம்சம் அல்ல; அது வரலாற்றுரீதியாக உற்பத்தி உறவுகளையும், நிலவுடமை அமைப்பையும் தீர்மானித்த சக்தி. சாதி அமைப்பு உழைப்புப் பிரிவினையை (Division of Labour) மட்டுமன்றி, உழைப்பாளர்களின் பிரிவினையையும் (Division of Labourers) நிர்ணயித்தது. இன்று சட்டப்படி எந்தச் சாதியினரும் எந்தத் தொழிலையும் மேற்கொள்ளலாம் என்ற நிலைமை உருவாகியிருந்தாலும், உழைக்கும் மக்களைப் பிளவுபடுத்த சுரண்டும் வர்க்கங்கள் சாதியை ஒரு கருவியாக இன்றும் பயன்படுத்திக்கொண்டு இருக்கின்றன.

2. பெண் அடிமைத்தனம்: தனிச்சொத்துடமையா, பார்ப்பனீயமா?

பெண் ஒடுக்குமுறையின் தோற்றம் குறித்து எங்கெல்ஸ் தமது "குடும்பம், தனிச்சொத்து, அரசு ஆகியவற்றின் தோற்றம்" எனும் நூலில் விளக்கியுள்ளார்.

அம்சம்	மார்க்சியப் பார்வை	பெரியாரியப் பார்வை
மூலக் காரணம்	தனிச்சொத்துரிமையின் தோற்றமும், வம்சாவளிக் கைமாற்றத் தேவையும்	மத நம்பிக்கை, கற்பு சார்ந்த பார்ப்பனீய கருத்தியல்
தீர்வு	தனிச்சொத்துடமையை ஒழிப்பது, உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவது	பார்ப்பனீயத்தையும் இந்து மதத்தையும் எதிர்த்த பகுத்தறிவுப் பிரசாரம்

மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில், இந்தியாவில் அகமணமுறை (Endogamy) மற்றும் சாதியமைப்பு ஆகியவை தனிச்சொத்துரிமையையும் நிலவுடமையையும் பாதுகாக்கும் கருத்தியல் கருவிகளாக இயங்கின. சாதியைத் தக்கவைக்கப் பெண் அடக்குமுறை ஒரு கட்டாய அங்கமாக இருந்தது. எனவே, மேல்மாடத்தில் இருக்கும் சாதியக் கருத்தியலை எதிர்த்துப் போராடுவதும் மார்க்சியப் போராட்டத்தின் இயல்பான பகுதியே; இதற்குத் தனியே பெரியார்-அம்பேத்கார் கருத்தியல் தேவைப்படவில்லை என்பது இக்கட்டுரையின் மையவாதம்.

3. மூன்று சிந்தனைகளின் ஒப்பீடு

	மார்க்சியம்	பெரியாரியம்	அம்பேத்கரியம்
முதன்மை எதிரி	முதலாளித்துவம் & நிலவுடமை (வர்க்கம்)	பார்ப்பனீயம் & ஆரியக் கருத்தியல்	சாதியமைப்பு & பிராமணிய இந்துத்துவம்
முக்கியக் கருவி	வர்க்கப் போராட்டம் & பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி	சுயமரியாதை இயக்கம் & பகுத்தறிவுப் பிரசாரம்	அரசியல் சாசன உரிமை, ஜனநாயகம், கல்வி
இறுதி இலக்கு	வர்க்கமற்ற, அரசற்ற கம்யூனிச சமூகம்	சாதியற்ற, பகுத்தறிவுச் சமூகம்	சமத்துவம்-சகோதரத்துவம்-சுதந்திரம் கொண்ட ஜனநாயகம்

மார்க்சியப் பார்வையில் இந்த ஒப்பீட்டிலிருந்து எழும் விமர்சனம்: முதலாளித்துவ உற்பத்தி அமைப்பையும் தனிவுடைமையையும் தகர்க்காமல் சாதியையோ, பெண் அடிமைத்தனத்தையோ முழுமையாக ஒழிக்க முடியாது. பெரியாரியமும் அம்பேத்கரியமும் முதலாளித்துவ அமைப்பை முழுமையாக நிராகரிக்காமல், ஜனநாயக/சீர்திருத்தச் சட்டகங்களுக்குள் தீர்வுகளைத் தேடுகின்றன என்பதே இக்கண்ணோட்டத்தின் முக்கிய விமர்சனம்.

4. திருத்தல்வாதமும் நடைமுறைக் கூட்டணியும்: எல்லைக்கோடு எங்கே?

மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாட்டின்படி சித்தாந்த சமரசமும், தந்திரோபாயக் கூட்டணியும் (Tactical Alliance) வேறு வேறானவை. லெனின் தமது "இடதுசாரி கம்யூனிசம்: ஒரு இளம்பருவக் கோளாறு" எனும் நூலில், இலக்கை அடைய தற்காலிக கூட்டாளிகளையும் வெகுஜன அமைப்புகளையும் எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை விளக்கியுள்ளார்.

இதன் அடிப்படையில்:

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் சுயமரியாதை இயக்கங்களுடனும், சாதி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களுடனும் நடைமுறையில் கைகோர்ப்பது இந்தியச் சூழலில் தவிர்க்க முடியாத வரலாற்றுத் தேவை.
ஆனால் இந்த நடைமுறைக் கூட்டணியின் போது மார்க்சியத்தின் தனித்துவமான வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தைக் கைவிட்டு, வெறும் சீர்திருத்தவாதப் போக்குகளுக்குள் மூழ்குவது திருத்தல்வாதம் (Revisionism) எனப்படுகிறது.

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வதே, "கூட்டணி தேவை, ஆனால் சமரசம் ஆபத்தானது" என்ற நிலைப்பாட்டின் தத்துவார்த்த அடிப்படை.

5. சாதியும் வர்க்கமும்: பொருளாதார அடித்தளம் கொண்டது

பாரம்பரிய சீர்திருத்தவாதிகள் சாதியை வெறும் மதப் பிரச்சனையாகவோ, மனநிலைச் சிக்கலாகவோ பார்க்கும்போது, மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வை அதை நிலவுடமை மற்றும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளோடு பிணைக்கிறது:

உழைப்பின் பிரிவினையும் உழைப்பாளர்களின் பிரிவினையும்: சாதி அமைப்பு உழைக்கும் வர்க்கத்தைப் பிரித்து வைக்கும் கருவியாகவும் இயங்குகிறது.
நிலமும் சாதியும்: நிலமற்ற விவசாயக் கூலிகளும் ஏழை விவசாயிகளும் பெருமளவில் தலித் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள்; நிலவுடமையாளர்களாக இருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் ஆதிக்கச் சாதியினர்.
அரை-நிலப்பிரபுத்துவச் சுரண்டல்: கிராமப்புறங்களில் சாதிய அடக்குமுறையும் தீண்டாமையும் நிலப்பிரபுத்துவச் சுரண்டலைத் தக்கவைக்கும் ஆயுதங்களாகப் பயின்று வந்துள்ளன.

எனவே சாதி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து வேறுபடுத்தி பார்க்க முடியாது; அவை புதிய ஜனநாயகப் புரட்சியின் (New Democratic Revolution) தவிர்க்க முடியாத கூறுகள் என்பது M-L இயக்கங்களின் நிலைப்பாடு.

6. வரலாற்றுச் சான்றுகள்: ஆந்திரா, தெலங்கானா, பீகார்

ஆந்திரப் பிரதேசம் (1968–1978):

ஸ்ரீகாகுளம் ஆதிவாசி விவசாயிகள் போராட்டம் (1968–71) — நிலப்பிரபுக்கள் மற்றும் வட்டிக் கடன் கொடுப்போருக்கு எதிராக சவர ஆதிவாசிகள் நடத்திய போராட்டம்.
ஜகத்தியா-கரீம்நகர் விவசாயிகள் இயக்கம் (1978) — 'வெட்டி' (சம்பளமில்லா அடிமை வேலை) முறைக்கு எதிரான போராட்டம்; 1978-இல் நடைபெற்ற "ஜகத்தியா ஜெயத்ராத்ரா" பேரணியில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஒடுக்கப்பட்ட விவசாயிகள் பங்கேற்றனர்.

பீகார்:

போஜ்பூர் எழுச்சி (1970-கள்) — மேல்சாதி நிலப்பிரபுக்களின் தலித் பெண்கள் மீதான வன்முறைக்கும் தீண்டாமை அடக்குமுறைக்கும் எதிராக மார்க்சிய உணர்வுள்ள தலித் இளைஞர்கள் திரண்டனர்.
இஜத் (சுயமரியாதை) மற்றும் கூலிப் போராட்டங்கள் — சட்டப்பூர்வ குறைந்தபட்சக் கூலியும் உபரி நிலப் பங்கீடும் கோரி நடத்தப்பட்டவை.
அர்வால் படுகொலை (1986) — அமைதியாகக் கூடிய விவசாயிகள் மீதான காவல்துறைத் தாக்குதலும், 'ரன்பீர் சேனா' நடத்திய தலித் கிராமப் படுகொலைகளுக்கு எதிரான M-L இயக்கங்களின் எதிர்ப்பும்.

இவை, சாதி எதிர்ப்புப் போராட்டமும் வர்க்கப் போராட்டமும் கள மட்டத்தில் ஒன்றிணைந்ததற்கான வரலாற்றுச் சான்றுகளாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. இந்த வரலாற்றின் அடிப்படையில், "கம்யூனிஸ்டுகள் சாதிக் கொடுமைக்கு எதிராகவோ தலித் சுயமரியாதைக்காகவோ போராடவில்லை" எனும் குற்றச்சாட்டு உண்மைக்குப் புறம்பானது எனும் வாதம் இக்கண்ணோட்டத்தில் முன்வைக்கப்படுகிறது.

7. முடிவுரை: மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தின் தொகுப்பான வாதம்

இந்தக் கட்டுரையில் முன்வைக்கப்பட்ட மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையின்படி:

மார்க்சியம் என்பது சமூக மாற்றத்திற்கான ஒரு முழுமையான, விஞ்ஞானப்பூர்வமான உலகப் பார்வை.
இந்தியாவில் சாதிப் போராட்டமும் வர்க்கப் போராட்டமும் பிரிக்க முடியாதவை.
கார்ப்பரேட் முதலாளித்துவமும் நிலவுடமையும் நிலவும் வரை சாதிய அடக்குமுறை உழைக்கும் மக்களைப் பிரிக்கும் கருவியாகவே தொடர்ந்து செயல்படும்.
எனவே, சாதிய அடக்குமுறையையும் பெண் ஒடுக்குமுறையையும் புரிந்துகொள்ள பெரியார்-அம்பேத்காரின் பங்களிப்புகளைப் பரிசீலிக்கலாம்; ஆனால் அவற்றை இறுதித் தீர்வாகக் கருதுவது வழிகாட்டலுக்குப் பதிலாகக் குழப்பத்தையே அதிகரிக்கும் என்பது இந்நிலைப்பாட்டின் மைய முடிவு.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

முந்தைய பகுதியை வாசிக்க இந்த இணைப்பை அழுத்துங்கள் தோழர்களே

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

இணையத்தில்