இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
“CJP
போராட்டத்தில் நாம் ஏன் களமிறங்கக்கூடாது?” என்று
ஒரு தோழர் கேட்டார்.
இந்தக் கேள்வி சாதாரணமானதல்ல. ஏனெனில் ஒரு போராட்டம் நடைபெறுகிறது என்பதற்காக
ஒரு புரட்சிகர அமைப்பு அதில் தானாகவே இணைந்து விட முடியுமா? மக்கள் ஒரு பிரச்சினைக்காக தெருவில்
இறங்கும்போது, புரட்சியாளர்கள் அவர்களுடன் செல்வார்களா?
அல்லது அந்தப் போராட்டத்தின் அரசியல் நோக்கம் முழுமையாகப்
புரிந்துகொண்ட பிறகே முடிவு செய்வார்களா?
மார்க்சிய–லெனினிய அரசியலில் இதற்கான பதில் தெளிவானது:
மக்கள் போராட்டத்தை அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது; அதே நேரத்தில் மக்கள் போராட்டம் எங்கு
செல்கிறது என்பதை ஆராயாமல் அதற்குப் பின்னால் செல்வதும் கூடாது.
இதுதான் புரட்சிகர அரசியலுக்கும் வால்பிடிக்கும் அரசியலுக்கும் உள்ள வேறுபாடு.
1. முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி: CJP எதற்காகப்
போராடுகிறது?
CJP-யின் தோற்றம் 2026 மே மாதத்தில் இளைஞர்களைப் பற்றிய
சர்ச்சைக்குரிய நீதிமன்றக் கருத்துக்குப் பின்னர் உருவான ஒரு இளைஞர்
இயக்கத்திலிருந்து தொடங்கியது. பின்னர் அது வேலைவாய்ப்பு, கல்வி,
தேர்தல் மற்றும் நிர்வாகப் பொறுப்புணர்வு போன்ற பிரச்சினைகளை
முன்வைத்தது. அதன் ஆரம்பகால போராட்டங்களில் ஒன்றில் ஒன்றிய கல்வி அமைச்சரின் பதவி
விலகல் கோரிக்கையும் இடம்பெற்றது. (TNCJP)
இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைச் செய்ய வேண்டும்.
ஒரு பிரச்சினை உண்மையானது என்பதாலேயே அந்தப் பிரச்சினைக்கான
அரசியல் தீர்வும் புரட்சிகரமானதாகிவிடாது.
வேலைவாய்ப்பின்மை உண்மையான பிரச்சினை.
கல்வியின் நெருக்கடி உண்மையான பிரச்சினை.
தேர்வு முறைகேடுகள் உண்மையான பிரச்சினை.
இளைஞர்களின் எதிர்காலம் குறித்த அச்சம் உண்மையானது.
ஆனால் மார்க்சியத்தின் கேள்வி:
இந்தப் பிரச்சினைகளின் அடிப்படை சமூக–பொருளாதார காரணம் என்ன?
அதை உருவாக்கும் வர்க்க உறவுகள் என்ன?
அந்த முரண்பாட்டை மாற்றுவதற்கான அரசியல் பாதை என்ன? என்பதாகும். அதனை இவர்கள் பேசினார்களா? பேசி இருந்தால் என்ன பாதையை சொல்லியுள்ளனர்?
2. “பிரச்சினைக்கு எதிரான போராட்டம்” மற்றும் “அமைப்புக்கு எதிரான போராட்டம்”
இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது.
உதாரணமாக, கல்வித் துறையில்
முறைகேடு ஏற்பட்டால்:
சீர்திருத்த அணுகுமுறை:
அமைச்சர் பதவி விலக வேண்டும்.
தேர்வு முறையைச் சரிசெய்ய வேண்டும்.
அதிகாரிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
பள்ளிகளைச் சரிசெய்ய வேண்டும்.
இவை குறிப்பிட்ட உடனடி கோரிக்கைகள்.
ஆனால் மார்க்சிய அணுகுமுறை அங்கேயே நிற்காது.
அது கேட்கும்:
ஏன் கல்வி ஒரு சமூக உரிமையாக இல்லாமல் போட்டிப் பொருளாக மாறுகிறது?
ஏன் ஏழை–பணக்கார குழந்தைகளின் கல்வி வாய்ப்புகளில் இவ்வளவு வேறுபாடு?
ஏன் கல்வி நிறுவனங்களும் வேலைவாய்ப்புகளும் சந்தைத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப
அமைக்கப்படுகின்றன?
வேலைவாய்ப்பின்மை தனிநபரின் தோல்வியா அல்லது முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையின்
விளைவா?
இதில்தான் சீர்திருத்த அரசியலுக்கும் புரட்சிகர அரசியலுக்கும் இடையிலான
வேறுபாடு தொடங்குகிறது.
3. லெனின் எச்சரித்த “தன்னெழுச்சிக்கு வால்பிடித்தல்”
இது மிகவும் முக்கியமான பாடம்.
லெனின் What Is To Be Done? நூலில் தொழிலாளர் இயக்கத்தின்
தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களை நிராகரிக்கவில்லை. மாறாக, அவற்றின்
முக்கியத்துவத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
ஆனால் அவர் ஒரு எச்சரிக்கையை முன்வைக்கிறார்:
தன்னெழுச்சியான போராட்டம் தானாகவே சோசலிச அரசியல் உணர்வாக
மாறாது.
தொழிலாளர் தனது ஊதியத்தை உயர்த்துவதற்காகப் போராடலாம்.
மாணவர் தேர்வு முறைகேட்டுக்கு எதிராகப் போராடலாம்.
இளைஞர் வேலைவாய்ப்புக்காகப் போராடலாம்.
விவசாயி விலைக்காகப் போராடலாம்.
இவை அனைத்தும் உண்மையான போராட்டங்களாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அவற்றைத் தனித்தனி கோரிக்கைகளின் எல்லைக்குள் வைத்துவிட்டால், அவை முதலாளித்துவ அமைப்புக்குள்
சீர்திருத்தம் கோரும் அரசியலாகவே இருக்க முடியும்.
லெனின், தன்னெழுச்சியான
தொழிலாளர் இயக்கம் புரட்சிகர சோசலிச அரசியலின் இடத்தில் வெறும் தொழிற்சங்க
அரசியலாகத் தங்கிவிடும் அபாயத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறார். (Marxists
Internet Archive)
இதிலிருந்து நமக்கு கிடைக்கும் அரசியல் பாடம்:
மக்கள் எங்கு செல்கிறார்கள் என்று பார்த்து அவர்களுக்குப்
பின்னால் செல்வது புரட்சிகர அரசியல் அல்ல.
மக்கள் போராடும் இடத்திற்குச் சென்று, அந்தப்
போராட்டத்தை வர்க்க உணர்வுக்கும் புரட்சிகர அரசியலுக்கும் உயர்த்துவதுதான்
புரட்சிகர அரசியல்.
4. அதனால் CJP போராட்டத்தை நிராகரிக்க வேண்டுமா?
இங்குதான் நுணுக்கமான அணுகுமுறை தேவை.
இல்லை.
மக்களின் உண்மையான கோபத்தையும் துயரத்தையும் நிராகரிக்கக்கூடாது.
வேலைவாய்ப்பின்மை குறித்து இளைஞர்கள் எழுப்பும் கேள்வி நியாயமானது.
கல்வி முறைகேடுகளுக்கு எதிரான எதிர்ப்பு நியாயமானதாக இருக்கலாம்.
அரசுப் பள்ளிகளின் மோசமான நிலை குறித்து மக்கள் போராடுவது அவசியமானதாக
இருக்கலாம்.
ஆனால்:
ஒரு கோரிக்கையின் நியாயத்தையும், அந்தக் கோரிக்கையை முன்வைக்கும் அரசியல்
அமைப்பின் முழுமையான அரசியல் பாதையையும் ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது.
இதுதான் முக்கியமான வேறுபாடு.
5.
CJP-யின் செயல்பாட்டை எப்படிப் பரிசோதிப்பது?
ஒரு மார்க்சியர் பின்வரும் கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டும்:
① வர்க்கப்
பார்வை உள்ளதா?
“இளைஞர்கள்” என்பது ஒரு வர்க்கம் அல்ல.
ஒரு தொழிலாளியின் மகனும் ஒரு பெருமுதலாளியின் மகனும் இருவருமே “இளைஞர்கள்”
என்ற பொதுப்பெயரில் வரலாம்.
ஆனால் அவர்களின் சமூக நிலை ஒன்றல்ல.
எனவே:
“இளைஞர்கள்” என்ற பொதுப் பிரிவை “உழைக்கும் வர்க்க இளைஞர்கள்” என்ற
வர்க்கப் பிரிவுடன் குழப்பக்கூடாது.
② பிரச்சினையின்
மூல காரணம் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறதா?
வேலைவாய்ப்பின்மைக்கு ஒரு அமைச்சர் காரணமா?
ஒரு அதிகாரி காரணமா?
ஒரு தேர்வு வாரியம் காரணமா?
அல்லது உற்பத்தி சாதனங்களின் தனியார் உடைமை, முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள், லாபத்தை
மையமாகக் கொண்ட பொருளாதார அமைப்பு ஆகியவற்றுடனும் இதற்கு தொடர்பு உள்ளதா?
இதுதான் மார்க்சியக் கேள்வி.
③ தீர்வு
என்ன?
CJP-யின் ஆரம்பகால கோரிக்கைகள் குறிப்பிட்ட அரசியல்–நிர்வாக மாற்றங்களை
மையமாகக் கொண்டிருந்தன; பின்னர் அதன் பிரச்சாரங்கள் அரசுப்
பள்ளிகளை ஆய்வு செய்து குறைகளை ஆவணப்படுத்தி அரசிடம் நடவடிக்கை கோரும் திசையிலும்
சென்றன. (Cockroach
Janta Party)
இவை உடனடி அழுத்தத்தை உருவாக்கக்கூடிய நடவடிக்கைகள்.
ஆனால் ஒரு மார்க்சிய அமைப்பின் கேள்வி இதைவிட ஆழமானது:
அரசிடம் தீர்வு கேட்பதா?
அல்லது உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் சக்தியை வளர்த்து, அந்த அரசின் வர்க்கத் தன்மையையே மாற்றுவதற்கான போராட்டத்தை உருவாக்குவதா?
இரண்டும் ஒன்றல்ல.
6. “அமைச்சர் போகட்டும்” என்பதற்கும் “அமைப்பு மாறட்டும்” என்பதற்கும் இடையே
வேறுபாடு
ஒரு அமைச்சர் பதவி விலகலாம்.
அவருக்குப் பதிலாக இன்னொருவர் வரலாம்.
ஒரு அதிகாரி மாற்றப்படலாம்.
ஒரு தேர்வு முறை மாற்றப்படலாம்.
ஒரு திட்டம் திருத்தப்படலாம்.
ஆனால் உற்பத்தி உறவுகள் மாறாமல் இருந்தால், அடிப்படை வர்க்க முரண்பாடு நீடிக்கலாம்.
இதைத்தான் சீர்திருத்தவாத அரசியலைப் புரிந்துகொள்ளும் போது கவனிக்க வேண்டும்.
சீர்திருத்தம் என்பது எப்போதும் தவறானது அல்ல.
தொழிலாளர்களின் ஊதியம் உயர்த்தப்படுவது, வேலை நேரம் குறைக்கப்படுவது, கல்வி அல்லது மருத்துவ
உரிமைகள் விரிவாக்கப்படுவது போன்ற சீர்திருத்தங்கள் மக்களின் வாழ்க்கையில்
உண்மையான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தலாம்.
ஆனால் மார்க்சியப் பிரச்சினை:
சீர்திருத்தத்தைப் பெறுவதா?
என்பது மட்டும் அல்ல.
அந்தச் சீர்திருத்தப் போராட்டம் மக்களை முதலாளித்துவ
அமைப்பின் வரம்புக்குள் கட்டுப்படுத்துகிறதா, அல்லது அந்த அமைப்பின் முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்தி புரட்சிகர
வர்க்கப் போராட்டத்தை வளர்க்கிறதா?
என்பதுதான்.
இதுவே ரோசா லக்சம்பர்க் முன்வைத்த Reform
or Revolution விவாதத்தின்
மையப் பிரச்சினைகளில் ஒன்றாகும். (Marxists Internet Archive)
7. “நாம் போகவில்லை என்றால் மக்கள் நம்மை விட்டு விலகிவிடுவார்கள்” — இது
வால்பிடித்தல்
சிலர் இப்படிக் கூறலாம்:
“மக்கள் அங்கே இருக்கிறார்கள்.
எனவே நாமும் அங்கே இருக்க வேண்டும்.”
இதில் ஒரு பகுதி உண்மை.
புரட்சிகரர்கள் மக்களிடமிருந்து தனிமைப்படக்கூடாது.
ஆனால் அதிலிருந்து வரும் தவறான முடிவு:
மக்கள் எதைச் செய்கிறார்களோ அதையே நாம் செய்ய வேண்டும்.
என்பதாக இருக்கக்கூடாது.
லெனின் பரந்த மக்கள் அமைப்புகளுக்குள் புரட்சியாளர்கள் பணியாற்ற வேண்டும்
என்பதை வலியுறுத்தினார்; அதேசமயம்
அந்த அமைப்புகளின் தன்னெழுச்சியை அரசியல் ரீதியாக உயர்த்தும் பணியையும்
வலியுறுத்தினார். (Marxists
Internet Archive)
எனவே:
மக்களுடன் இரு — ஆனால் மக்களின் பின்னால் ஊர்ந்து செல்லாதே.
மக்களின் போராட்டத்தில் கலந்து கொள் — ஆனால் அதன் அரசியல்
தலைமையை சீர்திருத்தவாதிகளிடம் ஒப்படைக்காதே.
மக்களின் கோபத்தை மதித்து நட — ஆனால் அந்தக் கோபத்திற்கு
வர்க்க அரசியல் திசையை வழங்கு.
இதுதான் லெனினிய அணுகுமுறை.
8. புரட்சியாளரும் சீர்திருத்தவாதியும்
|
கேள்வி |
சீர்திருத்தவாத அணுகுமுறை |
புரட்சிகர மார்க்சிய அணுகுமுறை |
|
பிரச்சினை |
குறிப்பிட்ட தவறு |
தவறின் சமூக–வர்க்க வேர் |
|
எதிரி |
குறிப்பிட்ட நபர்/அதிகாரி |
அதன் பின்னுள்ள வர்க்க உறவுகள் |
|
தீர்வு |
நிர்வாக/சட்ட திருத்தம் |
உடனடி போராட்டம் + நீண்டகால வர்க்க மாற்றம் |
|
மக்கள் |
ஆதரவாளர்கள் |
அரசியல் சக்தியாக வளர்க்க வேண்டிய வர்க்கம் |
|
தன்னெழுச்சி |
அதைப் பின்பற்றுதல் |
அதை அரசியல் உணர்வாக உயர்த்துதல் |
|
போராட்டத்தின் இலக்கு |
அரசிடம் அழுத்தம் |
அரசியல் அதிகாரத்தின் வர்க்கத் தன்மையை எதிர்கொள்ளுதல் |
|
அமைப்பு |
பரந்த தளர்வான இயக்கம் |
வர்க்க உணர்வு கொண்ட புரட்சிகர அமைப்பு |
|
இறுதி நோக்கம் |
அமைப்புக்குள் மாற்றம் |
சுரண்டல் உறவுகளை ஒழித்தல் |
இந்த அட்டவணை CJP குறித்து
ஒரு இறுதி தீர்ப்பை வழங்குவதற்காக அல்ல; ஒரு மார்க்சியர்
எந்த அளவுகோல்களில் எந்த இயக்கத்தையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக.
9. இன்னொரு முக்கியமான பாடம்: எதிர்ப்பில் இருப்பவர் அனைவரும்
புரட்சியாளர்கள் அல்ல
இது மிகவும் அவசியமான அரசியல் எச்சரிக்கை.
ஒருவர் ஆளும் அரசாங்கத்தை விமர்சிக்கலாம்.
ஒருவர் ஊழலை எதிர்க்கலாம்.
ஒருவர் வேலைவாய்ப்பின்மையை எதிர்க்கலாம்.
ஒருவர் கல்வி முறைகேட்டைக் கண்டிக்கலாம்.
ஒருவர் நாடாளுமன்ற அரசியலையே விமர்சிக்கலாம்.
இவை மட்டும் அவரை மார்க்சியப் புரட்சியாளராக மாற்றாது.
“அரசாங்க எதிர்ப்பு” ≠ “முதலாளித்துவ எதிர்ப்பு”
“ஊழல் எதிர்ப்பு” ≠ “வர்க்கச் சுரண்டல் எதிர்ப்பு”
“இளைஞர் இயக்கம்” ≠ “தொழிலாளர் வர்க்க இயக்கம்”
“மக்கள் இயக்கம்” ≠ “புரட்சிகர இயக்கம்”
இந்த வேறுபாடுகளை அழித்துவிட்டால், எந்த ஒரு தன்னெழுச்சியான இயக்கத்திற்குப் பின்னாலும் செல்வதையே புரட்சிகர
அரசியல் என்று தவறாகக் கருதும் நிலை உருவாகும்.
10. அதே நேரத்தில் sectarianism-லும் விழக்கூடாது
இதன் மறுபக்கத்தையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
“CJP
மார்க்சிய அமைப்பு அல்ல; ஆகவே அதில் உள்ள
மக்களுடன் எந்தத் தொடர்பும் வேண்டாம்” என்று கூறுவதும் லெனினிய அணுகுமுறை அல்ல.
மக்கள் எங்கு திரளுகிறார்களோ அங்கு புரட்சியாளர்கள் சென்று அரசியல்
விளக்கமும் அமைப்புப் பணியும் செய்ய வேண்டும்.
லெனின், புரட்சியாளர்கள்
சட்டபூர்வமான, புரட்சிகரமற்ற அமைப்புகளுக்குள்ளும் பணியாற்ற
வேண்டிய அவசியத்தை Left-Wing Communism நூலில்
வலியுறுத்துகிறார். (Marxists Internet
Archive)
ஆகவே கேள்வி:
“CJP-யுடன் இருக்கலாமா, இல்லையா?”
என்று மட்டும் இருக்கக்கூடாது.
அதற்கு பதிலாக:
“CJP-யைச் சுற்றி திரளும் மக்களின் உண்மையான கோபத்தையும் பிரச்சினைகளையும்
எவ்வாறு வர்க்கப் போராட்டத்தின் அரசியல் உணர்வுடன் இணைப்பது?”
என்பதே புரட்சிகர கேள்வியாக இருக்க வேண்டும்.
11. எனவே களத்தில் இறங்க வேண்டுமா?
இதற்கான மார்க்சியப் பதில் நிபந்தனையற்ற ஆதரவு அல்லது நிபந்தனையற்ற
நிராகரிப்பு அல்ல.
ஒரு குறிப்பிட்ட CJP போராட்டத்தின்
குறிப்பிட்ட கோரிக்கை உழைக்கும் மக்களின் நலனுக்கு சாதகமாக இருந்தால்,
அந்தக் கோரிக்கைக்கான போராட்டத்தில் பங்கேற்கலாம்.
ஆனால் அதே நேரத்தில்:
- அதன்
அரசியல் வரம்புகளை விளக்க வேண்டும்;
- வர்க்கப்
பார்வையை முன்வைக்க வேண்டும்;
- சீர்திருத்தத்தையும்
புரட்சியையும் வேறுபடுத்த வேண்டும்;
- தன்னெழுச்சிக்கு
வால்பிடிப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும்;
- மக்களின்
கோபத்தை தனிநபர் அல்லது ஒரு அமைச்சருக்கு எதிரான கோபமாக மட்டும் சுருக்காமல், அதன் சமூக–பொருளாதார காரணங்களை விளக்க
வேண்டும்;
- தொழிலாளர், விவசாயி, மாணவர்,
வேலைவாய்ப்பற்ற இளைஞர் ஆகியோரின் பிரச்சினைகளை வர்க்க அரசியல்
தொடர்பில் இணைக்க வேண்டும்.
இதுவே புரட்சிகர தலையீடு.
முடிவுரை: “மக்களுடன் செல்; ஆனால் அவர்களின் பின்னால் செல்லாதே!”
CJP-யின் போராட்டத்தில் மக்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதற்காக மட்டும் நாம்
அதற்குப் பின்னால் செல்ல முடியாது.
அதேபோல், அது மார்க்சிய
அமைப்பு அல்ல என்பதற்காக அதில் திரளும் மக்களின் பிரச்சினைகளை நாம்
புறக்கணிக்கவும் முடியாது.
மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறை இரண்டுக்கும் இடையிலான இயங்கியல் ஒன்றிப்பை
புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
மக்களின் தன்னெழுச்சியை நிராகரிக்காதே.
ஆனால் தன்னெழுச்சிக்கு வால்பிடிக்காதே.
மக்களின் கோபத்தை இகழாதே.
ஆனால் அந்தக் கோபத்தின் அரசியல் திசையை ஆய்வு செய்.
உடனடி சீர்திருத்தக் கோரிக்கைகளை நிராகரிக்காதே.
ஆனால் சீர்திருத்தத்தையே புரட்சியின் மாற்றாக
ஏற்றுக்கொள்ளாதே.
மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்.
அதே நேரத்தில் அவர்களிடம் வர்க்க உணர்வையும் புரட்சிகர
அரசியலையும் கொண்டு செல்.
லெனினின் முக்கியப் பாடம் இதுதான்: தன்னெழுச்சியான போராட்டத்தின் வலிமையைப்
பயன்படுத்தி அதை உயர்ந்த அரசியல் உணர்வாக மாற்ற வேண்டும்; தன்னெழுச்சியின் பின்னால் சென்று அதற்கு
அடிபணியக்கூடாது. (Marxists
Internet Archive)
எனவே நமது நிலைப்பாடு இப்படியாக இருக்க வேண்டும்:
“CJP
என்ன செய்கிறது என்பதை முதலில் ஆய்வு செய்வோம்.
அது யாருடைய நலனை பிரதிபலிக்கிறது என்பதைப் பார்ப்போம்.
அதன் கோரிக்கைகள் எங்கு செல்கின்றன என்பதைப் பார்ப்போம்.
மக்களின் உண்மையான பிரச்சினைகளில் அவர்களுடன் நிற்போம்.
ஆனால் எந்த சீர்திருத்தவாத அரசியல் பாதைக்கும் வால்பிடிக்க
மாட்டோம்.
மக்களின் போராட்டத்தை வர்க்கப் போராட்டத்தின் உயர்ந்த அரசியல்
உணர்வுக்கு எடுத்துச் செல்வதே நமது பணியாக இருக்க வேண்டும்.”
இதுவே புரட்சியாளருக்கும் சீர்திருத்தவாதிக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை
நடைமுறையில் காட்டும் லெனினிய அரசியல் அணுகுமுறை.
.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
- இதற்கு முந்தையப்பகுதியை வாசிக்க ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும்
- முதல் விவாதம் CJP பற்றி அதனை வாசிக்க ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக