சாதி அமைப்பின் புரிதலும் அம்பேத்கர்-பெரியார் நடைமுறையும்
— முழுமையடையாமல் போனது ஏன்?
அறிமுகம்
முந்தைய கட்டுரைகளில் நாம் நிறுவியது என்னவெனில்,
தொழில்/உழைப்புப் பிரிவினை என்பது ஒரு இயற்கையான
தொடக்கத்திலிருந்து, உபரி உற்பத்தியும் அதிகார பிரிவும் தோன்றியதும், ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்க நலனுக்காக அரசு-மதம்-சட்டம் மூலம்
நிரந்தரமாக்கப்பட்டது என்பதே. ரோமும் ஜப்பானும் இதை உலகளாவிய வடிவமாக
நிரூபிக்கின்றன. இந்த அடிப்படையில், இந்திய சாதி அமைப்பின் தோற்றத்தையும் தொடர்ச்சியையும்
அம்பேத்கர், பெரியார்
ஆகியோர் எந்த அளவிற்குப் புரிந்துகொண்டனர், அவர்களது நடைமுறைத் தீர்வுகள் ஏன் முழுமையடையவில்லை என்பதை
ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.
1. அம்பேத்கர் — சாதியை ஒரு அமைப்பு நிகழ்வாகப் புரிந்தார்,
ஆனால் பொருளாதார
அடித்தளத்துடன் முழுமையாக இணைக்கவில்லை
அம்பேத்கர் சாதி என்பது தனிமனித மனநிலை அல்லது தவறான நம்பிக்கை மட்டுமல்ல,
ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட சமூக அமைப்பு என்பதை ஆழமாகப் புரிந்திருந்தார். "சாதி என்பது தொழில்
பிரிவினை மட்டுமல்ல, தொழிலாளர்களின் பிரிவினையும் கூட" என்ற அவரது நிலைப்பாடு,
தொழில் பிரிவினை எவ்வாறு பிறப்பு அடிப்படையிலான,
மீற முடியாத அமைப்பாக உறைந்தது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்
என்பதைக் காட்டுகிறது. இது நாம் முந்தைய கட்டுரையில் விளக்கிய "நெகிழ்வான
தொழில் பகிர்வு → பரம்பரை உரிமையாக்கம்" செயல்முறையை ஒத்திருக்கிறது. மேலும்,
அவர் சாதியை பிராமணிய மத நூல்கள் மூலம் புனிதப்படுத்தப்பட்ட
ஒரு அமைப்பாகவும் அடையாளம் கண்டார் — இது மேற்கட்டுமானம் அடித்தளத்தை
நியாயப்படுத்தும் செயல்பாடு என்ற நமது கட்டமைப்புடன் ஒத்துப்போகிறது.
எனினும், அம்பேத்கர்
சாதியின் பொருளாதார அடித்தளத்தை — அதாவது நிலவுடைமை உறவுகள், விவசாய உற்பத்தி முறை, உபரி மதிப்புச் சுரண்டல் ஆகியவற்றுடன் சாதியை இணைத்து ஒரு
முழுமையான பொருள்முதல்வாத விளக்கமாக வளர்க்கவில்லை. அவர் சாதியை முதன்மையாக ஒரு
சமூக-மத-உளவியல் அமைப்பாகவே
அணுகினார் — "இந்து மதத்தின் தத்துவார்த்த
அடித்தளம்" என்பதிலேயே அவரது கவனம் அதிகம் இருந்தது. இதன் விளைவாக,
அவர் முன்வைத்த தீர்வும் அந்த வரம்புக்குள்ளேயே அமைந்தது:
மதம் மாறுதல் (பௌத்தம்), அரசியலமைப்பு உரிமைகள், இட ஒதுக்கீடு. இவை அனைத்தும் மேற்கட்டுமான மட்டத்தில் (சட்டம்,
மதம், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம்) அமைந்த தீர்வுகளே தவிர,
நிலவுடைமை உறவுகளை மறுசீரமைக்கும் அல்லது உற்பத்தி
சாதனங்களை மறுபங்கீடு செய்யும் அடித்தள மட்ட தீர்வுகள் அல்ல.
2. பெரியார் — சாதியை பிராமணிய ஆதிக்கமாகப் புரிந்தார்,
ஆனால் வர்க்க
அடித்தளத்துடன் இணைக்கவில்லை
பெரியார் சாதியை ஒரு அதிகார அமைப்பாக —
குறிப்பாக பிராமணிய மேலாதிக்கத்தின் கருவியாக —
புரிந்திருந்தார். அவர் சாதி என்பது இயற்கையானது அல்ல,
மத நூல்களால் கட்டமைக்கப்பட்ட,
ஒரு பிரிவினரின் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தும் அமைப்பு என்பதை
மக்களிடம் தீவிரமாகப் பரப்பினார். இது நமது கட்டமைப்பில் விளக்கிய
"அதிகாரத்தில் உள்ள பிரிவினர் தங்கள் நிலையை நிரந்தரமாக்கிக்கொள்ள
சித்தாந்தப் புனிதப்படுத்தலை மேற்கொள்கிறார்கள்" என்ற கருத்தோடு நேரடியாகப்
பொருந்துகிறது.
எனினும், பெரியாரின்
பகுப்பாய்வு பிராமணர் Vs பிராமணரல்லாதார் என்ற இருமையிலேயே மையம் கொண்டிருந்தது. இந்த அணுகுமுறை
பிராமணரல்லாத நிலவுடைமையாளர்கள், முதலாளிகள், நடுத்தர வர்க்கத்தினர் ஆகியோரையும்,
பிராமணரல்லாத ஏழை உழைக்கும் மக்களையும் ஒரே
"பிராமணரல்லாதார்" அணியில் இணைத்துவிட்டது. இதன் விளைவாக,
சாதிக்குள்ளேயே இருக்கும் வர்க்க வேறுபாடு —
அதாவது ஒரு "பிராமணரல்லாத" நிலவுடைமையாளரும் அதே
சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு நிலமற்ற உழைப்பாளியும் ஒரே பொருளாதார நலனைக் கொண்டவர்கள்
அல்ல என்ற உண்மை — பெரியாரின் பகுப்பாய்வில் இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.
இது சாதியை பொருளாதார அடித்தளத்திலிருந்து பிரித்து, முதன்மையாக ஒரு அடையாள/அதிகார பிரச்சனையாகவே அணுகும் போக்கை
உருவாக்கியது.
3. புரிதலின் வரம்பு நடைமுறையின் வரம்பாக மாறியது
நமது கட்டமைப்பின்படி, ஒரு ஒடுக்குமுறை அமைப்பை முழுமையாக ஒழிக்க வேண்டுமெனில்,
அதன் அடித்தளத்தையும் (பொருளாதார உற்பத்தி உறவுகள்)
மேற்கட்டுமானத்தையும் (சட்டம், மதம், அரசியல்) ஒரே நேரத்தில் புரட்சிகரமாக மாற்ற வேண்டும். ஜப்பானின்
அனுபவம் இதை மிகத் தெளிவாக நிரூபிக்கிறது — 1871ல் மேற்கட்டுமான மட்டத்தில் (சட்டம்) தீண்டாமை ஒழிக்கப்பட்ட
பின்னரும், அடித்தள
மட்டத்தில் (பொருளாதார-சமூக அதிகார அமைப்பு) மாற்றம் இல்லாததால்,
பாகுபாடு 150 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்தது.
அம்பேத்கரும் பெரியாரும் இதே வடிவத்தையே, வேறு வடிவங்களில் மீண்டும் நிகழ்த்தினர்:
- அம்பேத்கர் சட்டம், அரசியலமைப்பு, மதம் ஆகிய மேற்கட்டுமான மட்டங்களில் தீர்வு தேடினார்.
இட ஒதுக்கீடு, சட்ட உரிமைகள் ஆகியவை முக்கியமான,
மறுக்க முடியாத
முன்னேற்றங்களே. ஆனால் இவை நிலவுடைமை உறவுகளையோ,
கிராமப்புற உற்பத்தி
அமைப்பையோ மாற்றாததால், பெரும்பான்மையான தாழ்த்தப்பட்ட உழைக்கும் மக்களின்
அன்றாட பொருளாதார நிலைமையில் — குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் — அடிப்படை
மாற்றம் ஏற்படவில்லை. ஜப்பானில் சட்டம் மாறியும் சமூக அதிகார அமைப்பு மாறாதது
போலவே, இந்தியாவிலும் சட்டம் மாறியும் நிலவுடைமை அடிப்படையிலான கிராமிய அதிகார
அமைப்பு பெருமளவு மாறாமலேயே உள்ளது.
- பெரியார் மத எதிர்ப்பு, பகுத்தறிவு பரப்புரை ஆகிய கருத்தியல் மட்டத்தில்
தீர்வு தேடினார். இது மக்களின் சிந்தனையில் முக்கியமான மாற்றத்தை
ஏற்படுத்தியபோதிலும், பொருளாதார அதிகார அமைப்பை — யார் நிலத்தை
வைத்திருக்கிறார்கள், யார் உற்பத்தி சாதனங்களைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்
என்பதை — மாற்றும் இயக்கமாக வளரவில்லை. திராவிட இயக்கம் அரசியல் அதிகாரத்தைப்
பெற்றபோதும், அது பிராமணரல்லாத மேலாதிக்க வர்க்கங்களின் அதிகாரமாகவே
பெரும்பாலும் திரண்டது என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது.
4. ஏன் இந்தப் புரிதல் முழுமையடையவில்லை?
இதற்கான அடிப்படைக் காரணம், இருவருமே சாதியை ஒரு தனித்த, தன்னிறைவான அமைப்பாக அணுகினரே தவிர, அதை பொருளாதார உற்பத்தி முறையின் ஒரு உறுதியான அங்கமாக —
அதாவது நிலவுடைமை, விவசாய உற்பத்தி, உபரி பங்கீடு ஆகியவற்றுடன் இணைந்த ஒரு அமைப்பாக — முழுமையாக ஆய்வு
செய்யவில்லை. இதன் விளைவாக:
- அம்பேத்கர்
அரசு அமைப்புக்குள் பிரதிநிதித்துவத்தை நாடினார்;
ஆனால் அரசு அமைப்பே எந்த
வர்க்க நலனுக்குச் சேவை செய்கிறது என்பதை மறுசீரமைக்க முயலவில்லை.
- பெரியார் மத
ஆதிக்கத்தை உடைக்க முயன்றார்; ஆனால் மத ஆதிக்கத்தின் பொருளாதார வேர்களை
(நிலவுடைமை-மத நிறுவனங்களின் தொடர்பு) முழுமையாக அகற்ற முயலவில்லை.
இதனால், இருவரது
இயக்கங்களும் காலப்போக்கில், அந்தந்த சமூகப் பிரிவுகளுக்குள் மேட்டுக்குடி, படித்த, அரசு வேலைவாய்ப்பு/அரசியல் அதிகாரம் பெற்ற ஒரு புதிய
அடுக்கை உருவாக்கின. ஆனால் அடித்தட்டு, நிலமற்ற, கிராமப்புற உழைக்கும் மக்களின் அடிப்படை பொருளாதார நிலைமை
பெருமளவு மாறாமலேயே தொடர்ந்தது — ஜப்பானின் புராக்குமின் மக்களைப் போலவே.
முடிவுரை
அம்பேத்கரும் பெரியாரும் சாதி என்பது இயற்கையானது அல்ல, மத-சட்ட அமைப்பால் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒன்று என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்திருந்தனர்; இதில் அவர்களது பங்களிப்பு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஆனால் அவர்கள் சாதியை பொருளாதார உற்பத்தி உறவுகளின் ஒரு அங்கமாக முழுமையாக இணைத்துப் பார்க்காமல், அதை முதன்மையாக மேற்கட்டுமான மட்டத்தில் (சட்டம், மதம், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம்) மட்டும் அணுகியதால், அவர்களது நடைமுறைத் தீர்வுகள் அடித்தள மட்ட மாற்றத்தை எட்டவில்லை. இதுவே, சட்டரீதியான ஒழிப்புக்குப் பின்னரும் பாகுபாடு தொடரும் ஜப்பானின் அனுபவத்தை ஒத்த ஒரு முடிவை இந்தியாவிலும் உருவாக்கியது என்பதே இந்த மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையின் மையக் கருத்தாகும். சாதியை முழுமையாக ஒழிக்க வேண்டுமெனில், மேற்கட்டுமான சீர்திருத்தங்களுடன் சேர்ந்து, அதன் பொருளாதார அடித்தளத்தையும் புரட்சிகரமாக மாற்றும் ஒரு முழுமையான இயக்கமே தேவை என்பதே இந்த ஒப்பீட்டு ஆய்வின் முடிவாகும்..
குறிப்பு: இது ஒரு குறிப்பிட்ட மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து முன்வைக்கப்படும் விமர்சன பகுப்பாய்வு. அம்பேத்கரின் ஆதரவாளர்கள், அரசியலமைப்பு உரிமைகளும் இட ஒதுக்கீடும் "மேற்கட்டுமான தீர்வுகள்" மட்டுமல்ல, மாறாக அவை அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான அடிப்படை முன்நிபந்தனை என்றும், அரசியல் அதிகாரமின்றி பொருளாதார மாற்றம் சாத்தியமில்லை என்றும் வாதிடுகின்றனர். பெரியாரின் ஆதரவாளர்களும், சாதி என்பது இந்தியச் சூழலில் வர்க்கத்தைவிட முந்தைய, ஆழமான ஒரு தனித்த ஒடுக்குமுறை அமைப்பு என்றும், அதை வர்க்கப் பகுப்பாய்வுக்குள் மட்டும் அடக்குவது இந்திய சமூக யதார்த்தத்தை எளிமைப்படுத்துவதாகும் எனவும் வாதிடுகின்றனர்.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக