கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் கம்யூனிஸ்ட்டும்- ஒரு விமர்சனம்

இந்த ஆதாரங்கள் ஒரு நபர் வெறும் அடையாளங்களால் அல்லது கட்சி உறுப்பினர் என்ற அந்தஸ்தால் மட்டுமே உண்மையான கம்யூனிஸ்டாக

மாறிவிட முடியாது என்பதை விளக்குகின்றன. மார்க்சிய-லெனினிய தத்துவத்தின் அடிப்படையில், கம்யூனிசம் என்பது ஒரு அறிவியல் உலகக் கண்ணோட்டம் மற்றும் வர்க்கப் போராட்ட நடைமுறை சார்ந்த விஷயமாகும். வாக்காளர், உறுப்பினர், மற்றும் கேடர் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான நுட்பமான வேறுபாடுகளைப் பட்டியலிடும் இக்கட்டுரை, கம்யூனிஸ்டுகள் என்பவர்கள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலையை இலக்காகக் கொண்ட முன்னணிப் படையினராக இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. புரட்சிகர இலக்கைச் சிதைக்கும் திருத்தல்வாதம் மற்றும் சந்தர்ப்பவாதம் குறித்த எச்சரிக்கைகளை லெனின் மற்றும் ஸ்டாலின் ஆகியோரின் பார்வையில் இது முன்வைக்கிறது. இறுதியில், தத்துவ ஞானமும் களப்பணியும் ஒருங்கிணைந்த ஒரு தொடர்ச்சியான அரசியல் செயல்பாடே ஒருவரை உண்மையான கம்யூனிஸ்டாக உருவாக்கும் என்று இந்த ஆவணங்கள் சுருக்கமாகக் கூறுகின்றன..

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் கம்யூனிஸ்ட்டும்: அடையாளத்திற்கும் அரசியல் நிலைப்பாட்டிற்கும் இடையிலான வேறுபாடு — ஒரு மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வை

முன்னுரை

அரசியல் சொல்லாடலில் "கம்யூனிஸ்ட்" என்ற பதம் பெரும்பாலும் ஒரு வெளிப்புற அடையாளமாகவே (சிவப்புக் கொடி, சட்டை, முழக்கம், கட்சி அட்டை) புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. ஆனால் மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின் ஆகியோரின் அடிப்படை நூல்களை ஆராயும்போது, "கம்யூனிஸ்ட்" என்பது ஒரு அடையாளச் சின்னமோ, அமைப்புச் சார்பான உறுப்பினர் அந்தஸ்தோ அல்ல; அது ஒரு வர்க்கப் பார்வை, அறிவியல் உலகக் கண்ணோட்டம், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட அரசியல் நடைமுறை ஆகியவை ஒன்றிணைந்த ஒரு வளர்ச்சிநிலை என்பது தெளிவாகிறது. இக்கட்டுரை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்றால் என்ன, கட்சி உறுப்பினர் யார், உண்மையான கம்யூனிஸ்ட் யார், இவை மூன்றும் எவ்வாறு வேறுபடுகின்றன என்பதை மார்க்சிய மூலநூல்களின் அடிப்படையில் வரையறுக்க முயல்கிறது.

1. அடையாளம் vs அரசியல் நிலைப்பாடு

சிவப்பு நிறம், கொடி, சட்டை, முழக்கம் ஆகியவை அரசியல் அடையாளங்கள் மட்டுமே. அவை ஒருவரின் வர்க்க நிலைப்பாட்டையோ தத்துவப் புரிதலையோ நிரூபிக்க முடியாது. மார்க்ஸ்-எங்கெல்ஸ் Communist Manifesto-வில் கம்யூனிஸ்டுகளை வெளிப்புற அடையாளத்தால் அல்ல, மாறாக அவர்கள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் ஒட்டுமொத்த நலனை முன்னிறுத்துவதாலும், இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பாதையை தத்துவ ரீதியாகப் புரிந்துகொண்டு நடைமுறையில் முன்னெடுப்பதாலும் வரையறுக்கின்றனர். எனவே முதல் அடிப்படை உண்மை: அடையாளம் கம்யூனிஸ்டை உருவாக்காது; வர்க்கத் தத்துவமும் அதற்கேற்ற நடைமுறையும்தான் உருவாக்குகின்றன.

2. "கம்யூனிஸ்ட்" என்பதன் அடிப்படை வரையறை

எங்கெல்ஸ் 1847-இல் எழுதிய Principles of Communism என்ற நூலின் தொடக்கத்திலேயே கம்யூனிசத்தை "தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலைக்கான நிபந்தனைகள் பற்றிய கோட்பாடு" என வரையறுக்கிறார். இது ஓர் உணர்ச்சியோ, நல்லெண்ணமோ, ஆடை அணிதலோ அல்ல; மாறாக —

• தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலைக்கான அறிவியல் புரிதல்,
• திட்டவட்டமான அரசியல் இலக்கு,
• வர்க்கப் போராட்ட நடைமுறை

ஆகிய மூன்றும் இணைந்த ஒன்று. மார்க்ஸ்-எங்கெல்ஸின் பார்வையில் கம்யூனிஸ்டுகள் தொழிலாளர் இயக்கத்திலிருந்து தனிவர்க்கமாகப் பிரிந்தவர்கள் அல்ல; அந்த இயக்கத்திலேயே மிகவும் முன்னேறிய, தீர்மானமான, தத்துவ ரீதியாகத் தெளிவான பகுதியினர்.

3. கட்சி உறுப்பினர் தன்மைக்கும் கம்யூனிஸ்ட் தன்மைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு

கட்சி உறுப்பினர் என்பது ஒரு அமைப்புச் சட்டப்பூர்வ அந்தஸ்து; கம்யூனிஸ்ட் என்பது ஒரு கருத்தியல்-வர்க்க-அரசியல் நிலைப்பாடு. இவை இரண்டும் தானாகவே ஒன்றுக்கொன்று சமமானவை அல்ல.

லெனின் 1903-இல் முன்வைத்த RSDLP கட்சி விதியின்படி, கட்சி உறுப்பினர் என்பவர் —

1. கட்சியின் திட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்பவர்,
2. கட்சிக்குப் பொருளாதார ஆதரவு அளிப்பவர்,
3. கட்சியின் அமைப்புகளில் ஒன்றில் நேரடியாகப் பங்கேற்பவர்.

இந்த மூன்று அளவுகோல்களும் நிறைவேறினால்தான் ஒருவர் கட்சி உறுப்பினர். ஆனால் இந்த அமைப்புச் சேர்க்கை மட்டும் ஒருவரை தானாகவே முழுமையான கம்யூனிஸ்டாக்கிவிடாது. ஏனெனில் ஒருவரின் உலகக் கண்ணோட்டம், வர்க்கப் பார்வை, புரட்சிகர இலக்கு, அமைப்பு ஒழுக்கம், மக்களுடனான உறவு, தனிப்பட்ட நடைமுறை ஆகியவை கட்சியின் அடிப்படைக் கொள்கைகளுக்கு முரண்படக்கூடும். இதனாலேயே லெனின் கட்சிக்குள் உள்ள உறுப்பினர்களின் தரத்தையும் நம்பகத்தன்மையையும் தொடர்ந்து சோதிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும், நிரூபிக்கப்படாத உறுப்பினர்களை நீக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும் தனியாக வலியுறுத்துகிறார்.

எனவே: கட்சி உறுப்பினர் என்பவர் ஒரு கம்யூனிஸ்டாக வளர வேண்டிய பொறுப்பு கொண்டவர்; அவர் ஏற்கெனவே முழுமையான கம்யூனிஸ்ட் என்பதை இயந்திரத்தனமாகக் கருத முடியாது.

4. வர்க்க-அரசியல் வளர்ச்சிப் படிநிலைகள்

மார்க்ஸ்-லெனின்-ஸ்டாலின் எழுத்துகளை ஒன்றிணைத்துப் பார்க்கும்போது, தொழிலாளர் வர்க்கத்திலிருந்து கம்யூனிஸ்ட் முன்னணி வரையிலான வளர்ச்சி ஒரு படிநிலையாக விளங்குகிறது. இது சாதிப்பிரிவு போன்ற நிலையான வகைப்பாடு அல்ல; ஒருவரின் அரசியல் வளர்ச்சியைக் குறிக்கும் இயக்கநிலை.

நிலை	அடிப்படை அடையாளம்	அரசியல் பங்கு
வாக்காளர்	கட்சிக்கு வாக்களிப்பவர்	தேர்தல் ஆதரவு மட்டும்
ஆதரவாளர்	கட்சி/போராட்டத்தை ஆதரிப்பவர்	பரந்த மக்கள் ஆதரவு
கட்சி உறுப்பினர்	திட்டம் + அமைப்பு + ஒழுக்கம் ஏற்பு	ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட கட்சிப் பணி
கேடர்	பயிற்சி + கொள்கைத் தெளிவு + தொடர்ச்சியான பொறுப்பு	இயக்கத்தை வழிநடத்துதல்
புரட்சிகர கேடர் / கம்யூனிஸ்ட்	தத்துவம் + அமைப்பு + வர்க்கப் போராட்டம் + மக்கள் இணைப்பு	வர்க்கப் போராட்டத்தை புரட்சிகர திசைக்கு உயர்த்துதல்
சந்தர்ப்பவாதி/திருத்தல்வாதி	சொல்லுக்கும் நடைமுறைக்கும் இடையேயான முரண்பாடு	புரட்சிகர இலக்கை சீர்திருத்தத்தில் கரைத்தல்

ஸ்டாலின் இதையே இன்னும் தெளிவாக்குகிறார்: கட்சி என்பது வெறும் "ஆதரவாளர்களின் கடல்" அல்ல; ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் முன்னணி அணி. கட்சிக்கும் வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான எல்லை மறைந்துவிட்டால், கட்சி ஒரு தளர்வான, அமைப்பற்ற கூட்டமைப்பாக மாறிவிடும் என்று அவர் எச்சரிக்கிறார். அதேபோல, முழு தொழிலாளர் வர்க்கமும் கட்சியில் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை லெனினும் தெளிவுபடுத்துகிறார் — பெரும்பான்மையான தொழிலாளர் மக்கள் கட்சியுடன் இணைந்து செயல்படலாம், ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் கட்சி உறுப்பினர்களாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

5. கேடர் என்பவர் யார்?

"கேடர்" என்ற சொல்லை வெறும் "கட்சி உறுப்பினர்" என்று சுருக்கிவிட முடியாது. லெனினின் What Is To Be Done? நூலில் முன்வைக்கப்படும் "தொழில்முறை புரட்சியாளர்" கருத்தின்படி, கேடர் என்பவர் —

• தொடர்ச்சியான புரட்சிகர நடவடிக்கையில் ஈடுபடுபவர்,
• அரசியல் பயிற்சி பெற்றவர்,
• அமைப்பை உருவாக்கும் திறன் கொண்டவர்,
• அரசியல் தலைமையை வழங்கும் திறன் கொண்டவர்,
• இயக்கத்தின் பல்வேறு பகுதிகளை ஒருங்கிணைக்கும் திறன் கொண்டவர்.

இது வெறும் முழுநேர அலுவலகப் பணியைக் குறிக்கவில்லை; மாறாக வேலைக்கான முழுமையான அர்ப்பணிப்பையும் அரசியல் திறனையும் குறிக்கிறது.

6. உண்மையான கம்யூனிஸ்டை அடையாளம் காணும் அளவுகோல்கள்

ஒருவரிடம் சிவப்புக் கொடி இருக்கிறதா என்பது முக்கியமல்ல. மாறாக, பின்வரும் ஐந்து பரிமாணங்களில் அவர் எங்கு நிற்கிறார் என்பதே அளவுகோல்:

தத்துவ ரீதியாக — மார்க்சிய உலகக் கண்ணோட்டத்தையும், வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தையும் புரிந்திருக்கிறாரா?

அரசியல் ரீதியாக — உடனடி கோரிக்கையையும் இறுதி புரட்சிகர இலக்கையும் இணைக்கிறாரா? தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியலை முன்னிறுத்துகிறாரா?

அமைப்பு ரீதியாக — கூட்டு முடிவுகளுடன் செயல்படுகிறாரா? ஒழுக்கத்தையும் பொறுப்பையும் ஏற்கிறாரா?

நடைமுறை ரீதியாக — மக்களிடையே பணியாற்றி, அவர்களின் அனுபவங்களிலிருந்து கற்று, பிரச்சினையை பிரச்சாரமாக மட்டும் விடாமல் அமைப்பாக்குகிறாரா?

தனிப்பட்ட ரீதியாக — தியாகம் செய்யத் தயாரா? பதவி/புகழை விட இயக்கத்தின் நலனை முன்னிறுத்துகிறாரா? விமர்சனம்-சுயவிமர்சனத்தை ஏற்கிறாரா?

7. சந்தர்ப்பவாதம் / திருத்தல்வாதம்: எதிர்நிலை

ஒவ்வொரு தவறும் சந்தர்ப்பவாதம் அல்ல. ஒரு கம்யூனிஸ்ட் தவறு செய்யலாம், அதைத் திருத்திக்கொள்ளலாம் — இது சாதாரண அரசியல் வளர்ச்சியின் பகுதி. ஆனால் சந்தர்ப்பவாதம் என்பது மார்க்சியத்தின் அடிப்படை வர்க்க இலக்குகளை வாய்வழியாக ஏற்றுக்கொண்டே, நடைமுறையில் அந்த இலக்குகளை தற்போதைய அமைப்பின் வரம்புகளுக்குள் கரைத்துவிடுவதைக் குறிக்கிறது.

லெனின் 1919-இல் இதை தீவிரமாக விமர்சிக்கிறார்: பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்ற சொல்லை வாய்வழியாக ஏற்றுக்கொள்வது போதாது; நடைமுறையில் முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் மற்றும் பாராளுமன்ற சமரசத்தின் அரசியலைத் தொடர்ந்தால் அது சுயஏமாற்றமாகிவிடும்.

ஒரு எளிய ஒப்பீடு:

• புரட்சிகர மார்க்சிய அணுகுமுறை: ஊதிய உயர்வுக்கான போராட்டம் → தொழிற்சங்க அமைப்பு → வர்க்க உணர்வு → அரசியல் போராட்டம் → அரசின் வர்க்கத் தன்மையைப் புரிந்துகொள்வது → அரசியல் அதிகாரத்திற்கான போராட்டம்.
• சந்தர்ப்பவாத அணுகுமுறை: ஊதிய உயர்வு → பேச்சுவார்த்தை → தேர்தல் → சில சட்ட மாற்றங்கள் → அதுவே தொழிலாளர் விடுதலை என்று கருதுதல்.

இரண்டிலும் கோரிக்கை ஒன்றாக இருக்கலாம்; வேறுபாடு இறுதி அரசியல் திசையில் உள்ளது. லெனின் "தன்னெழுச்சியை வால்பிடிப்பதை" சந்தர்ப்பவாதத்தின் அடிப்படையாகவே சுட்டிக்காட்டுகிறார் — தன்னெழுச்சியான போராட்டத்தை அரசியல் உணர்வுள்ள, திட்டமிட்ட வர்க்கப் போராட்டமாக உயர்த்துவதுதான் கட்சியின் பணி; அதற்குப் பதிலாக கட்சி மக்களின் பின்னால் இழுத்துச் செல்லப்பட்டால் அது சந்தர்ப்பவாதமாக மாறிவிடுகிறது.

8. கட்சி தன்னைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டிய அவசியம்

ஸ்டாலின் Foundations of Leninism நூலில், கட்சியின் வலிமை அதன் எண்ணிக்கையில் மட்டும் இல்லை என வலியுறுத்துகிறார். கட்சி முதலாளித்துவ சமூகத்திற்குள் இயங்குவதால், அதற்குள் குட்டி முதலாளித்துவச் சிந்தனை, தயக்கம், சந்தர்ப்பவாதம், சீர்திருத்தவாதம், குழுவாதம் ஆகியவை நுழையக்கூடும். எனவே கட்சி தொடர்ந்து கருத்தியல் போராட்டத்தையும் ஒழுங்கமைப்புப் போராட்டத்தையும் நடத்த வேண்டும்.

லெனினின் 1920 கம்யூனிஸ்ட் இன்டர்நேஷனல் நிபந்தனைகளும் இதையே வலியுறுத்துகின்றன: கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் சீர்திருத்தவாதத்துடன் தெளிவான முறிவை ஏற்படுத்த வேண்டும்; உறுப்பினர்களின் செயல்பாடுகள் புரட்சிகரப் பிரச்சாரத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்தப்பட வேண்டும்; கட்சிகள் ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட வேண்டும்; தேவைப்படும் இடங்களில் குட்டி முதலாளித்துவ உறுப்புகளை அகற்றும் பணியும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

இதன் மூலம் தெளிவாவது: கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்பது ஒரு பெயர்ப்பலகை அல்ல; ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத் தத்துவத்தையும் அரசியல் நடைமுறையையும் தொடர்ந்து செயல்படுத்தி, தன்னைத்தானே தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ளும் ஒரு போராளி அமைப்பு.

முடிவுரை

இந்த ஆய்வின் அடிப்படையில் மூன்று வேறுபட்ட வகைகளை தெளிவாகப் பிரிக்க முடியும்:

1. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி — மார்க்சிய-லெனினியத் தத்துவத்தை திட்டமாக ஏற்று, ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டு, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட முன்னணி அணியாகச் செயல்படும் அரசியல் அமைப்பு.
2. கட்சி உறுப்பினர் / ஆதரவாளர் — கட்சியுடன் அமைப்புச் சார்ந்தோ ஆதரவு ரீதியாகவோ இணைந்திருப்பவர்; இது ஒரு தொடக்கநிலை மற்றும் வளர்ச்சிக்கான பொறுப்பு, இறுதி நிலை அல்ல.
3. உண்மையான கம்யூனிஸ்ட் / கேடர் — தத்துவம், அரசியல், அமைப்பு, நடைமுறை, தனிப்பட்ட அர்ப்பணிப்பு ஆகிய ஐந்து பரிமாணங்களிலும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகர வரலாற்றுப் பணியை புரிந்துகொண்டு, அதை வர்க்கப் போராட்டத்தின் நடைமுறையில் தொடர்ந்து முன்னெடுப்பவர்.

இவற்றுக்கு எதிரானது சந்தர்ப்பவாதி/திருத்தல்வாதி — புரட்சிகர மொழியைப் பேசிக்கொண்டே, நடைமுறையில் வர்க்கப் போராட்டத்தை தற்போதைய முதலாளித்துவ அமைப்பின் வரம்புகளுக்குள் கரைப்பவர்.

இறுதியாக, ஒரு வரியில் சொல்வதானால்: "கம்யூனிஸ்ட்" என்பது சிவப்பு நிறத்தின் அடையாளம் அல்ல; அது ஒரு வர்க்க நிலைப்பாடு, அறிவியல் உலகக் கண்ணோட்டம், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட அரசியல் நடைமுறை, மற்றும் புரட்சிகர இலக்குடன் ஒன்றிணைந்த தொடர்ச்சியான வாழ்க்கைச் செயல்பாடு ஆகும்.

---

முதன்மை மூலங்கள்

• Marx & Engels — The Communist Manifesto, Chapter II
• Engels — Principles of Communism (1847)
• Lenin — What Is To Be Done?
• Lenin — Draft Rules of the RSDLP (1903)
• Lenin — Terms of Admission into the Communist International (1920)
• Stalin — Foundations of Leninism: The Party

(குறிப்பு: இக்கட்டுரை மார்க்சிய-லெனினிய மூலநூல்களின் விளக்கத்தை வழங்குகிறது; இது ஒரு அரசியல் தத்துவத்தின் அறிமுக-ஆய்வுரையாக மட்டுமே கருதப்பட வேண்டும்.)

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• முந்தைய விவாதம் இந்த இணைப்பில் உள் செல்லவும் தோழர்களே
  
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.