இம்மூல நூலில் உள்ள ஆய்வுக் கட்டுரைகளின் அடிப்படையில் பின்வரும் 6 இயல்களைக் கொண்ட கட்டமைப்புடன் இந்த ஆவணத்தை உருவாக்க உத்தேசித்துள்ளேன்:
முகவுரை (Preface)(நேரடியான மொழிபெயர்ப்பு)
சமீப காலம் வரை(1975), நவீன இந்தியாவின் வரலாற்றில் தென்னிந்தியப் பகுதி ஓரளவு கவனிக்கப்படாமலேயே இருந்தது. இருப்பினும், கடந்த சில ஆண்டுகளில் இப்பகுதி மீது ஆர்வம் குறிப்பிடத்தக்க அளவு அதிகரித்துள்ளது. தற்போது இப்பகுதியில் பணியாற்றும் ஆய்வாளர்கள், இந்தியத் துணைக்கண்டத்தைப் பற்றிய நமது அறிவை விரிவுபடுத்துவது மட்டுமின்றி, நவீன இந்திய வரலாறு பற்றிய பல பார்வைகளையும் மாற்றியமைத்து வருகின்றனர். டேவிட் வாஷ்பிருக் (David Washbrook) மற்றும் கிறிஸ்டோபர் பேக்கர் (Christopher Baker) ஆகியோர் 1880கள் மற்றும் 1930களுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில், மெட்ராஸ் மாகாணத்தின் சமூகம், பொருளாதாரம், நிறுவனங்கள் மற்றும் அரசியல் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்துள்ளனர். அவர்களின் ஆய்வுகளில் பெரும்பகுதி கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தின் ஆய்வுப் பட்டப் படிப்புகளுக்கான (fellowship and doctoral dissertations) ஆய்வுக் கட்டுரைகளாக ஏற்கனவே வெளிவந்துள்ளதுடன், விரைவில் வெளியிடப்படவும் உள்ளன. அதே சமயம், தென்னிந்தியத் தலைப்புகள் பற்றிய கட்டுரைகளின் முதல் தொகுப்பு மாடர்ன் ஏசியன் ஸ்டடீஸ் (Modern Asian Studies, தொகுதி 7, பகுதி 3, ஜூலை 1973) இதழில் வெளியாகியுள்ளது.
இந்த நூலில் பங்களித்தவர்கள், லண்டனில் உள்ள பிரிட்டிஷ் மியூசியம் மற்றும் ஸ்கூல் ஆஃப் ஆப்பிரிக்கன் அண்ட் ஏசியன் ஸ்டடீஸ் (School of African and Asian Studies) ஆகியவற்றின் பொறுப்பாளர்கள் மற்றும் பணியாளர்களுக்கும்; கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழக நூலகத்திற்கும்; லண்டனில் உள்ள இந்தியா ஆபீஸ் நூலகத்திற்கும் (India Office Library); கேம்பிரிட்ஜில் உள்ள தெற்காசிய ஆய்வு மையத்திற்கும் (Centre of South Asian Studies); புதுதில்லியில் உள்ள நேரு நினைவு அருங்காட்சியகம் மற்றும் நூலகத்திற்கும் (Nehru Memorial Museum and Library); இந்தியாவின் தேசிய ஆவண காப்பகத்திற்கும் (National Archives of India); மெட்ராஸ் பதிவு அறைக்கும் (Madras Record Office); ஹைதராபாத் மாநில ஆவண காப்பகத்திற்கும்; மைசூர் மாநில ஆவண காப்பகத்திற்கும்; மெட்ராஸில் உள்ள கன்னிமாரா நூலகத்திற்கும் (Connemara Library); தி இந்து நாளிதழின் மெட்ராஸ் அலுவலகத்திற்கும்; மேலும் மெட்ராஸ், பெங்களூரு, ஆந்திரா மற்றும் உஸ்மானியா பல்கலைக்கழகங்களின் நூலகங்களுக்கும் தங்களது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்ள விரும்புகிறார்கள். கேம்பிரிட்ஜில் உள்ள எஸ்.எஸ்.ஆர்.சி. நவீன இந்திய வரலாற்றுத் திட்டத்தின் (S.S.R.C. Modern Indian History Project) உதவிக்கும், மேலும் இந்நூலின் பகுதிகள் அனைத்தையும் வாசித்து தங்களின் ஆலோசனைகளையும் விமர்சனங்களையும் வழங்கிய அணில் சீல் (Anil Seal), கார்டன் ஜான்சன் (Gordon Johnson), ஜான் லியோனர்ட் (John Leonard) மற்றும் கிறிஸ்டோபர் பೇலி (Christopher Bayly) ஆகியோருக்கும் நாங்கள் மிகவும் நன்றிக்கடன்பட்டுள்ளோம்.
இறுதியாக, இந்த நூலை வெளியிடுவதை சாத்தியமாக்க உதவிய, நேரு நினைவு அருங்காட்சியகத்தைச் சேர்ந்த ஸ்ரீ வி.சி. ஜோஷி (Sri V. C. Joshi) அவர்களுக்கும், கேம்பிரிட்ஜ் டிரிினிட்டி கல்லூரியின் (Trinity College) தலைவர் மற்றும் சக உறுப்பினர்களுக்கும் (Master and Fellows) எங்களது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.
கேம்பிரிட்ஜ்
மார்ச் 1975
சி. ஜே. பேக்கர் (C. J. Baker)
டி. ஏ. வாஷ்பிருக் (D. A. Washbrook)
-
அறிமுகம்: காலனித்துவ தென்னிந்தியாவில் அரசியல் நிறுவனங்களின் பங்களிப்பு
- தேசியவாதம் மற்றும் வகுப்புவாதத்தை வெறும் தத்துவார்த்த அல்லது சித்தாந்த இயக்கங்களாக மட்டும் பார்க்காமல், உள்ளூர் அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் நிர்வாக நிறுவனங்களின் பின்னணியில் அணுகும் முறை.
- மாகாண அளவிலான அரசியல்வாதிகள் மற்றும் உள்ளூர் வட்டார அதிகாரத் தலைவர்களுக்கிடையேயான பரிவர்த்தனை உறவுகள் (transactional politics).
-
நிலையான சமூகத்தில் அரசியல் மாற்றம்: தஞ்சாவூர் மாவட்டம் (1880–1920)
- காவிரியின் பாசன வளம், நில உடமை அமைப்பில் மிராசுதார்களின் அளப்பரிய அதிகாரம் மற்றும் நகர்ப்புற-கிராமப்புற அதிகாரக் கட்டமைப்பு.
- மாவட்டத்தின் நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்கள், உள்ளாட்சி வாரியங்கள் மற்றும் கோவில் மேலாண்மைக் குழுக்கள் வழியே மாகாண அரசியலுடன் உள்ளூர் அதிகாரக் குழுக்கள் இணைக்கப்பட்ட விதம்.
- 1920-ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலில் உருவான பிராமண-பிராமணரல்லாதோர் முரண்பாட்டின் அரசியல் யதார்த்தம்.
-
கோவில்களும் அரசியல் வளர்ச்சியும்
- தென்னிந்தியாவின் பெரும் செல்வமும் நிலங்களும் கொண்ட கோவில்கள் மற்றும் மடங்களின் சமூக-பொருளாதார ஆதிக்கம்.
- 1863-ஆம் ஆண்டின் 20-வது சட்டமும் (Act XX of 1863), அதன்பின் உருவான உள்ளூர் கோவில் நிர்வாகப் போட்டிகளும்.
- தர்ம ரக்ஷண சபா, நீதி கட்சியின் 1922–1926 இந்து சமய அறநிலையச் சட்டம் மற்றும் மாகாண அரசியல் அதிகாரக் குவிப்புக்கான கருவியாகக் கோவில் மேலாண்மை மாறிய விதம்.
-
தென்னிந்தியாவில் ஒத்துழையாமை இயக்கம் (1921–1923)
- நான்கு முக்கிய உள்ளூர் போராட்டக் களங்கள்: குண்டூர் மற்றும் கடப்பாவின் வன வரி எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள், மேற்குத் தமிழகம் மற்றும் ஆந்திராவின் மதுவிலக்குப் பிரச்சாரங்கள், கிருஷ்ணா-கோதாவரி டெல்டாவின் கிராம அதிகாரிகள் மற்றும் நிலவரி மறுப்பு, நகர்ப்புற வர்த்தகர்களின் நகராட்சி வரி எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள்.
- உள்ளூர் சமூகப் பிரச்சினைகள் எவ்வாறு தேசிய அளவிலான காந்தியப் போராட்டத்துடன் இணைந்தன மற்றும் 1922-ல் இயக்கம் விரைவாகக் கலைந்ததற்கான காரணங்கள்.
-
சாதி அமைப்புகளின் பரிணாமமும் அரசியல் மயமாதலும் (1880–1925)
- வர்த்தக மற்றும் நிர்வாக சேவைச் சாதிகளில் (கோமட்டிகள், நாடார்கள், அரசுப் பணியில் இருந்த குடும்பங்கள்) உருவான கிடைமட்ட சாதி ஒருங்கிணைப்புகள்.
- பெரும்பான்மை விவசாயச் சாதிகளில் (கம்மா, ரெட்டி, வெள்ளாளர்) சாதி சங்கங்கள் நேரடியாகச் சமூக அமைப்பில் இருந்து தோன்றாமல், மேல்தட்டு அரசியல்வாதிகள் மற்றும் ஆங்கிலேய அரசின் நிர்வாக வகைகளால் வடிவமைக்கப்பட்ட விதம்.
- பிரிட்டிஷ் நிர்வாகத்தின் பின்தங்கிய வகுப்பினர் பட்டியல்கள் மற்றும் வகுப்புவாரி இடஒதுக்கீட்டு அணுகுமுறைகளின் தாக்கம்.
-
எண்களும் உண்மைகளும்: மெட்ராஸ் அரசு புள்ளிவிவரங்கள் (1880–1940)
- மத்திய அரசுக்கு மாகாணம் வழங்கிய நிதிச் சுமை, நில வருவாய் தேக்கமும் புதிய வரிகளின் (மதுவரி, வருமான வரி, சுங்கவரி) வருகையும்.
- அதிகாரப் பரவலாக்கத்தின் கீழ் உருவான மாவட்ட வாரியங்கள், நகராட்சிகளின் நிதி விரிவாக்கம் மற்றும் அடிமட்ட நிர்வாக அமைப்புகளின் அதிகார வளர்ச்சி.
- மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்புகளில் சாதி மற்றும் வகுப்புப் புள்ளிவிவரங்கள் உருவாக்கப்பட்டதன் பின்னணியும் அவற்றின் வரம்புகளும்.
*****************************************************
இனி ஒவ்வொரு பகுதியாக சுருக்கமாக பார்ப்போம்
தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் நில அமைப்பும், அதன் அடிப்படையில் உருவான அரசியல் அதிகாரக் கட்டமைப்பும் காலனித்துவ தென்னிந்திய வரலாற்றில் மிகவும் தனித்துவமானவை. காவிரியின் பாசன வளம், நில உடமை அமைப்பின் தீவிரமான ஏற்றத்தாழ்வு மற்றும் உள்ளூர் ஆதிக்கக் குடும்பங்களின் நிறுவனப் பிடி ஆகியவை தஞ்சாவூரை மாகாண அரசியலின் மிக முக்கியமான மையமாக மாற்றின.
1. நில அமைப்பும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வும் (Agrarian Structure)
- காவிரி டெல்டாவின் செழுமையும் நெல் சாகுபடியும்: இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் பயிரிடக்கூடிய நிலங்களில் சுமார் நான்கில் மூன்று பங்கு நிலங்கள் காவிரியின் பாசன வசதி பெற்று நெல் சாகுபடியில் இருந்தன. நெல் மிக மதிப்புமிக்க உணவுப் பயிராக விளங்கியதால், மெட்ராஸ் மாகாணத்திலேயே தஞ்சாவூர் மாவட்டம் மிகச் செல்வந்த மாவட்டமாகத் திகழ்ந்தது.
- மிராசுரிமை அமைப்பும் நிலக்குவிப்பும்: பிரிட்டிஷாரின் ரயத்துவாரி வருவாய்த் தீர்வை அமல்படுத்தப்பட்டபோது, முந்தைய ஆட்சிகளில் செல்வாக்கு பெற்றிருந்த குடும்பங்களின் பாரம்பரிய மிராசுரிமை (Mirasi rights) நில வருவாய் அமைப்பில் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. அரசு நேரடி விவசாயிகளுடன் உடன்படிக்கை செய்யாமல், பெருமளவிலான மிராசுதார்களையே சார்ந்தது. இதனால், ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் பரப்பளவைக் கொண்ட பெருந்தோட்டங்கள் தனிப்பட்ட மிராசுதார்களின் சொத்தாக மாறின.
- நில உடமைப் புள்ளிவிவரங்கள்: 1900-ஆம் ஆண்டில், மெட்ராஸ் மாகாணம் முழுவதிலும் ஆண்டுக்கு 250 ரூபாய்க்கு மேல் நிலவரி செலுத்திய பட்டாக்கள் 11% மட்டுமே இருந்த நிலையில், தஞ்சாவூரில் அது 34% ஆக இருந்தது. மேலும், 1918-ஆம் ஆண்டுக் கணக்கின்படி, மாகாணத்தில் ஆண்டுக்கு 1,000 ரூபாய்க்கு மேல் வருமானம் பெற்ற 2,783 ரயத்துவாரி நிலப்பிரபுக்களில், 639 பேர் (அதாவது 22%) தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே. இவர்களுடன், போர்க்குணமிக்க கள்ளர் வம்சாவழியில் இருந்து சமரசப்படுத்தப்பட்ட பல சிறிய மற்றும் நடுத்தர ஜமீன்தார்களும் இருந்தனர்.
- பண்ணை அடிமை முறையும் குத்தகைச் சுரண்டலும்: மிராசுதார்களின் பண்ணைகளில் விவசாய உற்பத்தி பெரும்பாலும் பரம்பரைத் கடன்-பிணைப்புக்கு ஆட்பட்ட பண்ணை அடிமைகள் (Debt-bonded serf-labourers) மற்றும் வாரம்/குத்தகை விவசாயிகளாலேயே நடத்தப்பட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை நில விற்பனைப் பத்திரங்களில் அடிமைப் பணியாளர்களும் நிலத்தின் ஒரு பகுதியாகவே விற்கப்பட்ட சான்றுகள் உள்ளன. ரயத்துவாரி சட்டத்தின் கீழ் உப-குத்தகைதாரர்களுக்கு (sub-tenants) எவ்வித சட்டப் பாதுகாப்பும் வழங்கப்படவில்லை.
- தரிசு நிலங்கள் மற்றும் மனை இடங்களின் மீதான கட்டுப்பாடு: விளைநிலங்களின் பற்றாக்குறை ஒருபுறமிருக்க, சாகுபடி செய்யப்படாத தரிசு நிலங்கள் மற்றும் குடியிருப்புகளின் (house-sites) மீதான முழுமையான கட்டுப்பாட்டையும் மிராசுதாரர்களே தக்கவைத்திருந்தனர். இதனால், மிராசுதார்களை எதிர்க்கும் குத்தகைதாரர்கள் தங்கள் வீடுகளில் இருந்தே வெளியேற்றப்படும் அபாயம் நிலவியது.
2. சமூக அமைப்பும் சாதிப் படிநிலைகளும் (Caste and Social Hierarchy)
- சமூகப் பிளவு: தஞ்சாவூர் சமூகம் பொருளாதாரரீதியாக மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான 'நிலப்பிரபுக்கள்' (Gentry) மற்றும் பெரும்பான்மையான 'ஏழை உழவர்கள்/தொழிலாளர்கள்' (Peasants/Labourers) என இரு துருவங்களாகப் பிளவுபட்டிருந்தது; இவற்றுக்கிடையே இடைப்பட்ட நடுத்தர வர்க்கத்திற்கு மிகக் குறைந்த இடமே இருந்தது.
- பிராமண மிராசுதாரர்களின் செல்வாக்கு: தஞ்சாவூர் மக்கள் தொகையில் சுமார் 9% பேர் பிராமணர்களாக இருந்தனர்; இது தமிழ்நாட்டின் பிற பகுதிகளில் இருந்த 2% அளவை விட மிக அதிகமாகும். 1918-ஆம் ஆண்டில் ஆண்டுக்கு 250 ரூபாய்க்கு மேல் நிலவரி செலுத்திய பெரும் மிராசுதார்களில் 38% பேர் பிராமணர்களாக இருந்தனர்.
- பிற ஆதிக்க நில உடமையாளர்கள்: கிழக்கு தஞ்சாவூரின் கள்ளர் ஜமீன்தார்கள் (பூண்டி வாண்டையார், பாப்பநாடு குடும்பத்தினர்), சீர்காழியின் கொண்டைகட்டி வெள்ளாளர்கள், கும்பகோணம் மற்றும் மன்னார்குடியின் உடையார்கள் (டி.எஸ். சிவசுவாமி உடையார் குடும்பம்), கபிஸ்தலம் எஸ்டேட்டைச் சுற்றிய மூப்பனார் குடும்பத்தினர் ஆகியோர் முக்கிய நிலப்பிரபுக்களாகத் திகழ்ந்தனர்.
- கீழ்த்தட்டு உழைக்கும் வர்க்கம்: வயல்களில் உழைத்த பண்ணையாட்கள் மற்றும் குத்தகைதாரர்கள் பெரும்பான்மையாகத் தீண்டத்தகாதவர்களாக ஒதுக்கப்பட்ட தாழ்த்தப்பட்ட மக்களாலும், எளிய கள்ளர் மற்றும் வெள்ளாளர் உட்பிரிவுகளாலும் அமைந்திருந்தனர்.
- திருமண மற்றும் சமூக வலைப்பின்னல்கள்: பிராமணர்களும் உயர்நில உடமையாளர்களும் பல மைல்கள் விரிந்த பிராந்திய அளவிலான திருமணக் கூட்டணிகளை (marriage circles) அமைத்துக்கொண்டனர்; ஆனால், உழைக்கும் அடித்தட்டு மக்கள் மிகக் குறுகிய உள்ளூர் எல்லைக்குள்ளேயே முடக்கப்பட்டிருந்தனர்.
3. கிராமப்புற-நகர்ப்புற உறவும் உள்ளூர் அரசியலும் (Rural-Urban Nexus)
- நகரங்களின் முடக்கம்: தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் மிராசுதாரர்கள் தங்கள் பண்ணைகளில் இருந்தே நெல்லைச் சேமித்து, ஆலைகளில் அரைத்து, துறைமுகங்களுக்கும் ரயில் முனையங்களுக்கும் நேரடியாக அனுப்பினர். இதனால் இடைத்தரகர்களின் தேவை இல்லாமல் போய், நகரங்கள் சுயேச்சையான வர்த்தகச் சந்தைகளாக வளராமல் தேக்கமடைந்தன. 1891 முதல் 1921 வரையிலான காலகட்டத்தில் மாகாண மக்கள் தொகை 19% உயர்ந்தபோது, கும்பகோணம் 11% அளவிலும் தஞ்சாவூர் நகரம் 9% அளவிலும் மட்டுமே மிக மெதுவாக வளர்ந்தன.
- மேல்தட்டு வர்க்கத்தின் சேவை மையங்கள்: கும்பகோணம், தஞ்சாவூர், மாயவரம், நாகப்பட்டினம் போன்ற நகரங்கள் நிலப்பிரபுக்களின் ஆன்மீகம், பண்பாடு, கல்வி மற்றும் நீதிமன்ற வழக்காடல்களுக்கான சேவை மையங்களாகவே விளங்கின. கும்பகோணம் கல்லூரி மற்றும் பள்ளிகளில் நிலப்பிரபுத்துவ குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பிராமண மற்றும் உயர்-சூத்திர குடும்பத்தினரே நிரம்பியிருந்தனர் (எடுத்துக்காட்டாக, 1895-96 இல் கும்பகோணம் கல்லூரியின் 168 இடங்களில் 158 இடங்கள் பிராமண மாணவர்களாலேயே நிரப்பப்பட்டன).
- செங்குத்து ஆதரவாளர் வலைப்பின்னல் (Vertical Clientage): அடித்தட்டு மக்களுக்கு நிலம், கடன், கூலி மற்றும் வாழ்வாதாரங்கள் அனைத்தும் மிராசுதாரர்களின் தயவிலேயே இருந்ததால், அவர்களால் தனித்து நின்று வர்க்க அல்லது சாதி அமைப்புகளை உருவாக்க முடியவில்லை. இதனால், அனைத்துச் சாதிகளையும் உள்ளடக்கிய 'செங்குத்து சார்பு வலைப்பின்னல்கள்' வழியே மிராசுதாரர்களின் ஆதிக்கம் நிலைநிறுத்தப்பட்டது.
4. நிர்வாகக் கட்டமைப்பும் அதிகாரப் பகிர்வும் (Bureaucratic Machine)
- நிலப்பிரபுக்களும் அதிகார வர்க்கமும்: ஆங்கிலேய கலெக்டர்கள் அடிக்கடி மாற்றப்பட்டதால், உள்ளூர் நிர்வாகம் முழுவதும் உள்ளூர் தலைமைக் கணக்கரான 'ஹுசூர் செரிஸ்தார்' (Huzur Sheristidar) மற்றும் தாசில்தார்களின் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருந்தது. இந்த அதிகாரிகள் அனைவரும் உள்ளூரிலேயே நில உடமைகளைக் கொண்ட மிராசுதார் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர்.
- 1885-ஆம் ஆண்டு நிலவரித் தள்ளுபடி ஊழல்: 1885-ல் தஞ்சாவூரில் ஏற்பட்ட வெள்ளத்தின் போது, உண்மையில் 4 லட்சம் ரூபாய் தள்ளுபடி கோரப்பட வேண்டிய இடத்தில், உள்ளூர் அதிகாரிகளின் கூட்டுச் சதியால் அது 8 லட்சம் ரூபாயாக மாற்றிக் கலெக்டரிடம் ஒப்புதல் பெறப்பட்டது. இது குறித்து ஆய்வு செய்த எச். எஸ். தாமஸ் (H.S. Thomas), தஞ்சாவூர் அதிகாரிகள் மற்றும் அவர்களின் உறவினர்கள் மாவட்டத்தில் மட்டும் 73 சதுர மைல் பரப்பளவிலான நிலங்களைச் சொந்தமாக வைத்திருந்தனர் என்பதையும், அதன் மதிப்பு அப்போதே ஏறத்தாழ ஒரு கோடி ரூபாய் என்பதையும் கண்டறிந்து வெளிப்படுத்தினார்.
- கிராம அதிகாரிகளின் (மணிமியம்/கர்ணம்) இடைநிலை ஆதிக்கம்: கிராமத்தின் பரம்பரைத் தலைவர்கள் அரசுக்கும் கிராம மக்களுக்குமான தொடர்பைத் துண்டித்து, மிராசுதார்களின் பங்காளிகளாகவோ அல்லது அவர்களின் முகவர்களாகவோ செயல்பட்டு உள்ளூர் அரசியலின் முக்கியக் கண்ணியாக விளங்கினர்.
5. கோவில் மேலாண்மையும் நிறுவன அரசியலும் (Temples and Local Power)
- 1863-ஆம் ஆண்டின் 20-வது சட்டம் (Act XX of 1863): இச்சட்டத்தின் மூலம் அரசு கோவில்களின் மேற்பார்வையில் இருந்து விலகியதும், கோவில் நிலங்கள், நகைகள், குத்தகைகள் மற்றும் ஒப்பந்தங்கள் ஆகியவை உள்ளூர் கோவில் கமிட்டிகளின் (Temple Committees) வாழ்நாள் உறுப்பினர்களின் கைகளுக்குச் சென்றன.
- செல்வாக்குமிக்க மடங்கள்: திருவாவடுதுறை ஆதீனம் (தஞ்சாவூர், திருநெல்வேலி, மதுரை மாவட்டங்களில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்கள் மற்றும் 2 லட்சம் ரூபாய் ஆண்டு வருமானம் கொண்டது), தருமபுரம் ஆதீனம் மற்றும் கும்பகோணம் சங்கராச்சாரியார் மடம் ஆகியவை தஞ்சாவூர் சமூகத்தில் பெரும் அரசியல், பொருளாதாரச் செல்வாக்கு செலுத்தின.
- கோவில் கமிட்டிகளுக்கான போட்டிகள்: கோவில் கமிட்டிகளில் இடம் பிடிப்பது பெரும் நிலங்களையும் நிதியையும் கையாள்வதற்கும், சமூக அந்தஸ்தை உயர்த்துவதற்கும் பயன்பட்டது. கும்பகோணம், தஞ்சாவூர், நாகப்பட்டினம் கமிட்டிகளில் பூண்டி வாண்டையார் குடும்பம், டி.எஸ். சிவசுவாமி உடையார் குடும்பம் மற்றும் பொறையார் நாடார் குடும்பத்தினர் தங்களின் பணபலத்தின் மூலமும், குத்தகைதாரர்களை வாக்களிக்க வைத்தும் ஆதிக்கம் செலுத்தினர்.
6. நிறுவன மாற்றமும் மாகாண அரசியலுடன் இணைப்பும் (1900–1920)
- உள்ளாட்சி வாரியங்கள் (District and Taluk Boards): 1909-10 முதல் 1920-21 வரையிலான காலகட்டத்தில் தஞ்சாவூர் மாவட்ட வாரியத்தின் வருவாய் 11 லட்சத்திலிருந்து 17 லட்சம் ரூபாயாக உயர்ந்தது. பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் விலக்கிக்கொள்ளப்பட்டு, அதிகாரப்பூர்வமற்ற இந்திய மிராசுதாரர்கள் தலைவர்களாக நியமிக்கப்பட்டபோது, பள்ளிகள், சாலைகள், சந்தை உரிமங்கள் ஆகியவற்றைத் தங்கள் ஆதரவாளர்களுக்கு வழங்கும் மாபெரும் அரசியல் மையங்களாக இவை மாறின.
- மைய நிர்வாகத்தின் குறுக்கீடு: தாசில்தார்கள் நியமனத்தை வருவாய்த்துறை வாரியம் தன் கைக்குள் எடுத்தது, 1908-ஆம் ஆண்டு சிவில் நடைமுறைச் சட்டத் திருத்தம் மூலம் கோவில் கமிட்டிகள் மீது வழக்குத் தொடுக்கும் அதிகாரம் விரிவடைந்தது, மேலும் தர்ம ரக்ஷண சபா (Dharmarakshana Sabha) தலையீடுகள் ஆகியவை உள்ளூர் அதிகார மையங்களை மெட்ராஸ் தலைநகரத்தின் தொடர்புக்குள் கொண்டுவந்தன.
- சித்தாந்த முகமூடிகளும் உள்ளூர் குழு அரசியலும் (Transactional Politics): 1916 முதல் 1920 காலகட்டத்தில் மெட்ராஸ் மாகாணத்தில் தீவிரமடைந்த 'பிராமணர் / பிராமணரல்லாதோர்' (நீதிக் கட்சி), 'தேசியவாதிகள் / மிதவாதிகள்' (காங்கிரஸ் / ஹோம் ரூல்) போன்ற சித்தாந்த மோதல்கள் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்திலும் எதிரொலித்தன. ஆனால், தஞ்சாவூர் மிராசுதாரர்களும் உள்ளூர் பெருந்தலைவர்களும் இச்சித்தாந்தங்களை தங்களின் உள்ளூர் ஆதிக்கப் போட்டிகளுக்கான தந்திரோபாயக் கருவிகளாகவே பயன்படுத்தினர்:
- நாகப்பட்டினத்தில் நகராட்சித் தலைவர் பதவிக்கான போட்டியில் அஹமது தம்பி மரைக்காயர் நீதிக் கட்சியிலும், அவரது பரம எதிரியான வழக்கறிஞர்-மிராசுதார் கே. எஸ். வெங்கடராம ஐயர் காங்கிரஸிலும் இணைந்து தங்களின் உள்ளூர் பகையைத் தொடர்ந்தனர்.
- 1920 சட்டமன்றத் தேர்தலில் (Legislative Assembly) போட்டியிட்ட சர் பி. எஸ். சிவசுவாமி ஐயர் (பிராமணர்), தமக்கு ஆதரவாகப் பாப்பநாடு கள்ளர் ஜமீன்தார், பூண்டி வாண்டையார், திருவாவடுதுறை மற்றும் தருமபுரத்தின் பிராமணரல்லாத பண்டாரசந்நிதிகள், செட்டியார் வணிகர்கள் ஆகியோரைத் தமது செல்வாக்கு மற்றும் ஆதரவுச் சலுகைகள் வழியே ஒருங்கிணைத்து பெருவாரியான வாக்குகள் பெற்று வெற்றி பெற்றார்.
இவ்வாறாக, தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் நிலத்தின் மீது மிராசுதாரர்களுக்கு இருந்த அளப்பரிய பொருளாதார மேலாதிக்கமும், கோவில் மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் அவர்கள் செலுத்திய செல்வாக்குமே காலனித்துவ ஆட்சியின் கீழ் உருவான நவீன அரசியல் மாற்றங்களின் அடிப்படை உந்துசக்தியாகத் திகழ்ந்தன.
தஞ்சாவூர் மிராசுதார்களின் ஆதிக்கத்தை மேலும் அசைத்துப் பார்த்த 1922-1926 இந்து சமய அறநிலையச் சட்டத்தின் தாக்கங்கள் அல்லது 1920-களில் காந்திய ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின் போது தஞ்சாவூரின் நிலைப்பாடு குறித்து விரிவாக ஆராய விரும்புகிறீர்களா?(நூலின் உள்ளே சென்று தேடுவோம்- பின்னர்)
தென்னிந்திய வரலாற்றில் கோவில்கள் என்பவை வெறும் ஆன்மீக அல்லது சமய வழிபாட்டுத் தலங்களாக மட்டும் இயங்காமல், அளப்பரிய பொருளாதார வளம், சமூக அந்தஸ்து மற்றும் அதிகாரப் பரவல் ஆகியவற்றின் முதன்மை மையங்களாக விளங்கின. கிறிஸ்டோபர் பேக்கர் மற்றும் டேவிட் வாஷ்புரூக் ஆகியோரின் ஆய்வுகளின்படி, 19 மற்றும் 20-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தென்னிந்தியாவின் அடிமட்ட உள்ளூர் அரசியலை மாகாண மற்றும் தேசிய அரசியலுடன் இணைத்ததில் கோவில்கள் ஆற்றிய பங்கு மிக முக்கியமானது.
1. கோவில்களின் சமூக-பொருளாதார வலிமை (Temples as Economic Corporations)
- நில உடமைகளும் பிரம்மாண்ட வருவாயும்: 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மெட்ராஸ் மாகாணத்தில் சுமார் 75,000 கோவில்கள் இருந்தன. இவற்றில் பெரும்பான்மையானவை சிறியவையாக இருந்தபோதிலும், மதுரை மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர், தஞ்சை பிரகதீஸ்வரர், ராமேஸ்வரம், ஸ்ரீரங்கம், திருப்பதி போன்ற பெரும் கோவில்கள் அளப்பரிய செல்வத்தைக் கொண்டிருந்தன.
- திருப்பதி தேவஸ்தானம் மூன்று முழுமையான தாலுகாக்களை (சுமார் 11 லட்சம் ஏக்கர் நிலப்பரப்பு) தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது; 19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலேயே அதன் ஆண்டு வருமானம் 5 லட்சம் ரூபாயாக இருந்தது.
- தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் விளைநிலங்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கு நிலங்கள் கோவில்கள் மற்றும் மடங்களின் வசமிருந்தன.
- மதுரை மீனாட்சி கோவில் மூன்று மாவட்டங்களில் பரவியிருந்த நிலங்கள் வழியே 1920-களில் ஆண்டுக்கு 2 லட்சம் ரூபாய்க்கும் அதிகமான வருமானத்தை ஈட்டியது.
- பொருளாதார ஏகபோகங்கள்: கோவில்கள் பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களைக் குத்தகைக்கு விட்டது மட்டுமின்றி, நகர்ப்புறக் கடைகள், சந்தைகள் (எடுத்துக்காட்டாக, திருநெல்வேலி நெல்லையப்பர் கோவில் சந்தை, மதுரை சித்திரைத் திருவிழாவின் மாபெரும் மாட்டுச் சந்தை) மற்றும் பண்டங்களின் விற்பனை ஏகபோகங்களையும் கட்டுப்படுத்தின. மேலும், பல கோவில்களும் மடங்களும் வட்டித் தொழில் மற்றும் கடன் வழங்கும் வங்கிகளாகவும் இயங்கின.
- வேலைவாய்ப்பும் புரவலர் ஆதரவும் (Patronage): தலைமை நிர்வாகிகள், பூசாரிகள், கோவில் பணியாளர்கள், கட்டட மற்றும் கலைச் சிற்பக் கலைஞர்கள் எனப் பல்லாயிரக்கணக்கானோருக்கு வேலைவாய்ப்புகளையும், திருவிழா ஒப்பந்தங்களையும் வழங்கி, உள்ளூர் பொருளாதாரத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. மதுரை மீனாட்சி கோவிலின் மேலாளர் பதவி காலியானபோது, உள்ளூர் செல்வாக்குமிக்க நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பிரமுகர்கள் அப்பதவிக்குப் போட்டியிட்டனர்.
2. சமூக அந்தஸ்தை நிர்ணயிக்கும் அதிகாரம் (Arbiters of Social Status)
- கோவிலுக்குள் குறிப்பிட்ட பகுதி வரை செல்வதற்கான உரிமை, தீர்த்தம் மற்றும் மரியாதைகள் பெறும் வரிசை, திருவிழாக்களை முன்னின்று நடத்தும் உரிமை ஆகியவை உள்ளூர் சமூகத்தில் ஒரு தனிநபரின் அல்லது சாதியின் அதிகாரப் படிநிலையைத் தீர்மானித்தன.
- பொருளாதார வலிமையை சமூக அந்தஸ்தாக மாற்றுதல்: புதிய செல்வத்தைப் பெற்ற சமூகக் குழுக்கள் கோவில்களின் மூலம் தங்கள் சமூக நிலையை உயர்த்திக்கொண்டன.
- வட்டித் தொழிலில் பெரும் செல்வம் ஈட்டிய நாட்டுக்கோட்டை செட்டியார்கள், பழமையான பல பெரும் கோவில்களைத் தங்களின் சொந்த நிதியில் திருப்பணி செய்து புனரமைத்ததன் மூலம் உயர்ந்த ஆன்மீக மற்றும் சமூக அந்தஸ்தைப் பெற்றனர்.
- தஞ்சாவூர் பொறையார் நாடார் குடும்பத்தினர் சாராயக் குத்தகைகள் மூலம் கோடீஸ்வரர்களாக உயர்ந்தபின், உள்ளூர் கோவில் நிர்வாகக் குழுக்களில் இடம்பிடித்துத் தங்களின் சமூக மதிப்பீட்டை உயர்த்திக்கொண்டனர்.
- மடங்களின் செல்வாக்கு: திருவாவடுதுறை மற்றும் தருமபுரம் ஆதீனங்கள், திருப்பனந்தாள் மடம், கும்பகோணம் சங்கராச்சாரியார் மடம் போன்ற சைவ மற்றும் வைணவ மடங்கள் பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களையும், துணை மடங்களையும், பல முதன்மைக் கோவில்களையும் நேரடியாக நிர்வகித்துத் தனி சாம்ராஜ்யங்களாகத் திகழ்ந்தன.
3. காலனித்துவ ஆட்சியும் 1863-ஆம் ஆண்டின் 20-வது சட்டமும் (Act XX of 1863)
- அரசின் விலகல் கொள்கை: 1817 முதல் மெட்ராஸ் அரசு கோவில்களின் நிர்வாகத்தைத் தன் பொறுப்பில் வைத்திருந்தது. ஆனால், லண்டன் மற்றும் கல்கத்தாவின் மிஷனரிகளின் அழுத்தத்தாலும், "மதச்சார்பற்ற அரசு உருவ வழிபாட்டு விவகாரங்களில் தலையிடக்கூடாது" என்ற கொள்கையாலும், ஆங்கிலேய அரசு 1863-ஆம் ஆண்டின் 20-வது சட்டத்தை (Act XX of 1863) இயற்றி கோவில் நிர்வாகத்தில் இருந்து முழுமையாக விலகியது.
- உள்ளூர் தலைவர்களின் ஆதிக்கம்: இச்சட்டத்தின் குறைபாடுகளால், கோவில்கள் மற்றும் மடங்களின் மேற்பார்வை பரம்பரை அறங்காவலர்கள், மடாதிபதிகள் மற்றும் உள்ளூர் 'கோவில் குழுக்களின்' (Temple Committees) வாழ்நாள் உறுப்பினர்களின் கைகளுக்குச் சென்றது. இவர்களைப் பதவியில் இருந்து நீக்குவது சட்டப்படி இயலாத ஒன்றாக மாறியதால், கோவில் சொத்துக்கள் தனிநபர் சொத்துக்களைப் போலக் கையாளப்பட்டன.
- மதச்சார்பற்ற அதிகாரப் போட்டிகள்: இக்கோவில் கமிட்டிகளுக்கு நடைபெற்ற தேர்தல்கள் கடுமையான பணபலத்தாலும், குத்தகைதாரர்களின் வாக்கு வங்கியாலும் தீர்மானிக்கப்பட்டன.
- கோவில் அரசியல் ஒரு நிறுவன அரசியல் போல (Company politics) மாறியதால், இறையியல் நம்பிக்கைகளுக்கு அப்பால், வைணவக் கோவில்களைச் சைவர்களும், சைவக் கோவில்களை வைணவர்களும் நிர்வகிப்பது சாதாரணமாக நடந்தது.
- திருச்சி எஃப். ஜி. நடேசன் (கிறிஸ்தவர்), வட ஆற்காடு ஜனாப் அப்துல் ஹக்கீம் (முஸ்லிம்), மதுரை கே. என். அலாவுதீன் ராவுத்தர், ராமநாதபுரம் தேவகோட்டை ஜமீன் எஸ்டேட்டின் கிறிஸ்தவ-முஸ்லிம் முகவர்கள், மற்றும் ஈரோட்டில் தீவிர இறைமறுப்பாளரான ஈ. வெ. ராமசாமி நாயக்கர் ஆகியோர் கோவில் கமிட்டிகளிலும் நிர்வாகங்களிலும் முக்கியப் பொறுப்புகளை வகித்தனர்.
- முறைகேடுகளும் பூசல்களும் மலிந்தன; திருப்பதி தேவஸ்தானத்தில் 1863 முதல் 1910 வரை அடுத்தடுத்துப் பொறுப்புக்கு வந்த ஐந்து மகந்துகளும் பல லட்சக்கணக்கான ரூபாய் நிதியைத் தவறாகப் பயன்படுத்திய வழக்குகளை எதிர்கொண்டனர்.
4. மாகாண அரசியலுடன் இணைப்பு: 1908 சட்டத் திருத்தமும் தர்ம ரக்ஷண சபாவும்
- 1908 சிவில் நடைமுறைச் சட்டத் திருத்தம்: 1908-ஆம் ஆண்டு சிவில் நடைமுறைச் சட்டத்தில் கொண்டுவரப்பட்ட திருத்தம் (Section 92), ஊழல் மலிந்த கோவில் நிர்வாகங்கள் மற்றும் கமிட்டிகள் மீது நீதிமன்றங்களில் வழக்குத் தொடர்ந்து, நீதிமன்றத் திட்டங்கள் (schemes of administration) மூலம் புதிய அறங்காவலர்களை நியமிக்க வழிவகுத்தது.
- மைலாப்பூர் குழுவும் தர்ம ரக்ஷண சபாவும்: மெட்ராஸ் உயர்நீதிமன்றத்தின் முன்னணி வழக்கறிஞர்களான வி. கிருஷ்ணசுவாமி ஐயர், சர் எஸ். சுப்பிரமணிய ஐயர், சர் பி. எஸ். சிவசுவாமி ஐயர் போன்ற பிராமண மேல்தட்டுப் பிரமுகர்கள் 'தர்ம ரக்ஷண சபா' (Dharmarakshana Sabha) என்ற அமைப்பை 1908-ல் நிறுவினர்.
- இந்த அமைப்பு நீதிமன்ற வழக்குகள் மூலம் தென்னிந்தியாவின் முன்னணிப் பெரும் கோவில்களில் (ஸ்ரீரங்கம், மதுரை, நாகப்பட்டினம் உள்ளிட்டவை) பழைய மிராசுதார்கள் மற்றும் ஜமீன்தார்களின் கட்டுப்பாட்டை உடைத்து, புதிய அறங்காவலர்களை நியமித்துத் தன் ஆதிக்கத்தை நிறுவியது.
- இது உள்ளூர் மட்டத்தில் பெரும் எதிர்ப்பை உருவாக்கியதோடு, தலைநகர் மெட்ராஸின் சட்ட-அரசியல் அதிகார மையங்களுடன் மாவட்டக் கோவில்களை நேரடியாக இணைத்தது.
5. நீதிக் கட்சியும் இந்து சமய அறநிலையச் சட்டமும் (1922–1926)
- நீதிக் கட்சியின் நிலைப்பாடு மாற்றம்: 1917 முதல் 1920 வரை மைலாப்பூர் வழக்கறிஞர்களின் ஆதிக்கத்தை எதிர்த்த நீதிக் கட்சி, 1920-ல் மாண்டேகு-செம்ஸ்போர்டு சீர்திருத்தங்களின் கீழ் மாகாண அமைச்சரவையைக் கைப்பற்றியவுடன் கோவில் விவகாரங்களில் தீவிர கவனம் செலுத்தியது.
- இந்து சமய அறநிலையச் சட்டம் (Hindu Religious Endowments Act, 1922–1926):
- பனகல் அரசர் தலைமையிலான நீதிக் கட்சி அரசு இச்சட்டத்தை இயற்றியது.
- இதன் மூலம் மெட்ராஸ் மாகாணம் முழுவதற்கும் ஒரு மத்திய அறநிலைய வாரியம் (Central Endowments Board) உருவாக்கப்பட்டு, மாவட்டக் கோவில் குழுக்கள் மற்றும் அறங்காவலர்களை நியமிக்கும் அதிகாரம் அமைச்சரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது.
- அரசியல் ஆதாயங்களும் ஆதரவாளர் வலைப்பின்னலும்:
- நீதிக் கட்சி அமைச்சர்கள் தங்களுக்கு ஆதரவான சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் (MLCs) மற்றும் உள்ளூர் தலைவர்களை மாவட்டக் கோவில் குழுக்களுக்கு நியமித்துத் தங்களின் கட்சி அரசியலை வலுப்படுத்தினர்.
- தங்களுக்கு நிதியுதவி அளித்த வட ஆற்காடு, ஆந்திர ஜமீன்தார்களின் எஸ்டேட் கோவில்களுக்கும், மெட்ராஸ் நகரக் கோவில்களுக்கும், செட்டியார்களின் கோவில்களுக்கும் இச்சட்டத்திலிருந்து விலக்கு (exemption) அளித்தனர்.
- மதுரை மீனாட்சி கோவில் நிர்வாகத்தில் பி. டி. ராஜன் அவர்களின் ஆதரவாளர் குழு சுமார் 15 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கு இந்த அமைச்சு அதிகாரமே காரணமாக இருந்தது.
- கோயம்புத்தூர் தொழிலதிபர் ஆர். கே. சண்முகம் செட்டியார், அறநிலைய வாரியத்தின் உறுப்பினர்கள் மற்றும் பழனி கோவில் அறங்காவலர் நியமனங்களில் தன் நண்பர்களையும் முகவர்களையும் அமர்த்தி ஒரு மறைமுக அரசியல் சாம்ராஜ்யத்தை நடத்தினார்.
6. தேசியவாத இயக்கமும் கோவில் அரசியலும் (Congress and Mass Politics)
- ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் கோவில்கள்: 1921-23 ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின் போது, ராமேஸ்வரம், மதுரை, பெஜவாடா புஷ்கரம் போன்ற பெரும் கோவில் திருவிழாக் கூட்டங்களில் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் சுதந்திரப் பிரச்சாரம் செய்தனர்; கோவில் தேர்களில் காந்தியின் படங்களை வைத்து ஊர்வலங்கள் நடத்தப்பட்டன.
- கோவில்களைக் கைப்பற்றும் திட்டம்: 1924-ல் நகராட்சிகள் மற்றும் மாவட்ட வாரியங்களுக்குள் நுழைய முடிவெடுத்த காங்கிரஸ், தமிழ்நாட்டில் கோவில்களின் பிரத்யேகச் செல்வாக்கை உணர்ந்து 'கோவில் கமிட்டிகளைக் கைப்பற்றுவதையும்' தனது அதிகாரப்பூர்வ அரசியல் இலக்குகளில் ஒன்றாகச் சேர்த்தது.
- நீதிக் கட்சிக்கு எதிரான உள்ளூர் அணிகள் காங்கிரசுக்கு மாறுதல்: நீதிக் கட்சி அமைச்சரவையின் கோவில் தலையீடுகளால் பாதிக்கப்பட்ட உள்ளூர் நிலப்பிரபுக்களும் சமூகங்களும் தங்களின் பாதுகாப்பிற்காக காங்கிரஸை நோக்கி நகர்ந்தனர்:
- ஆந்திராவில் வினுகொண்டா கோவில் விவகாரத்தில் அறநிலைய வாரியத்தால் பாதிக்கப்பட்ட நரசராவ்பேட்டை ஜமீன்தார் காங்கிரஸை ஆதரித்தார்.
- மதுரையில் பி. டி. ராஜன் ஆதரவாளர்களால் கோவில் கமிட்டியில் இருந்து தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்பட்ட சௌராஷ்டிர வர்த்தக சமூகத்தினரும், வழக்காடிய வழக்கறிஞர்களும் காங்கிரசில் இணைந்து தீவிரமாகச் செயல்பட்டனர்.
- பிற்காலத்தில் 1937-ல் ராஜாஜி தலைமையிலான காங்கிரஸ் அமைச்சரவையும் கோவில்கள் மீதான மத்திய அரசு அதிகாரத்தை மேலும் பலப்படுத்தவே சட்டங்களை வடிவமைத்தது.
சுருக்கமாகக் கூறின், தென்னிந்தியாவில் கோவில் என்பது வெறும் மத நிறுவனமாக மட்டும் இல்லாமல், உள்ளூர் செல்வத்தையும் செல்வாக்கையும் மாகாண அளவிலான அரசு அதிகாரத்துடன் இணைத்த ஒரு மாபெரும் அரசியல் இயந்திரமாகவே தொழிற்பட்டது.
இதன் தொடர்ச்சியாக, இம்மூல நூலின் அடுத்த முக்கிய ஆய்வான 1921–1923 காலகட்டத்தில் தென்னிந்தியாவில் நடைபெற்ற காந்திய ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின் தனித்துவமான நான்கு போராட்டக் களங்கள் குறித்து ஆராயலாமா?
டேவிட் வாஷ்புரூக் மற்றும் கிறிஸ்டோபர் பேக்கர் ஆகியோரின் வரலாற்று ஆய்வுகளின்படி, காலனித்துவ ஆட்சிக் காலத்தில் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் நில அமைப்பு பின்வரும் முக்கியத் தன்மைகளைக் கொண்டிருந்தது:
1. காவிரியின் பாசன வளமும் நெல் சாகுபடியும்
- இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் சாகுபடி செய்யக்கூடிய நிலங்களில் சுமார் நான்கில் மூன்று பங்கு நிலங்கள் (75%) காவிரி டெல்டாவின் நேரடிப் பாசன வசதியைப் பெற்று நெல் சாகுபடியில் இருந்தன.
- நெல் அப்போதைய காலத்தில் மிக மதிப்புமிக்க உணவுப் பயிராக விளங்கியதால், மெட்ராஸ் மாகாணத்திலேயே தஞ்சாவூர் மாவட்டம் மிகச் செல்வந்த மாவட்டமாகத் திகழ்ந்தது.
- மேலும், 1950-களின் மதிப்பீட்டின்படி, தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் நிலங்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கு நிலங்கள் பெரும் கோவில்கள் மற்றும் மடங்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன.
2. ரயத்துவாரி முறையும் மிராசுரிமை அங்கீகாரமும்
- பிரிட்டிஷ் அரசு மெட்ராஸ் மாகாணத்தில் 'ரயத்துவாரி' (Ryotwari) வருவாய் முறையை அமல்படுத்தியபோதும், தஞ்சாவூரில் நேரடி உழவர்களுடன் உடன்படிக்கை செய்யவில்லை.
- முந்தைய ஆட்சியாளர்களால் உருவாக்கப்பட்ட செல்வாக்குமிக்க குடும்பங்களின் பாரம்பரிய மிராசுரிமையை (Mirasi rights) அரசு நில வருவாய் அமைப்பில் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டது.
- இதன் விளைவாக, ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் பரப்பளவைக் கொண்ட பெருந்தோட்டங்கள் தனிப்பட்ட மிராசுதார்களின் நேரடிச் சொத்தாக மாறின. சட்டரீதியாக அவர்கள் சிறிய ஜமீன்தார்களைப் போன்ற பொருளாதார அந்தஸ்தைப் பெற்றிருந்தனர்.
3. நிலக்குவிப்பும் புள்ளிவிவரங்களும்
- மெட்ராஸ் மாகாணத்தின் பிற ரயத்துவாரி மாவட்டங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, தஞ்சாவூரில்தான் நிலக்குவிப்பு மிக உச்சத்தில் இருந்தது:
- 1900-ஆம் ஆண்டில், மாகாணம் முழுவதிலும் ஆண்டுக்கு 250 ரூபாய்க்கு மேல் நிலவரி செலுத்திய பட்டாக்கள் 11% மட்டுமே இருந்த நிலையில், தஞ்சாவூரில் அது 34% ஆக இருந்தது.
- 1918-ஆம் ஆண்டுக் கணக்கின்படி, மாகாணத்தில் ஆண்டுக்கு 1,000 ரூபாய்க்கும் மேல் வருமானம் ஈட்டிய 2,783 ரயத்துவாரி நிலப்பிரபுக்களில், 639 பேர் (அதாவது 22%) தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமே.
- இவர்களுடன், பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்குக் கட்டுப்பட்டு நின்ற போர்க்குணமிக்க கள்ளர் வம்சாவழியைச் சேர்ந்த நடுத்தர அளவிலான ஜமீன்தார்களும் மாவட்டத்தில் நிலங்களை வைத்திருந்தனர்.
4. பண்ணை அடிமை முறையும் நிலமற்ற உழைப்பாளர்களும்
- மிராசுதார்களின் பண்ணைகளில் விவசாய உற்பத்தி என்பது சுதந்திரமான விவசாயிகளால் செய்யப்படவில்லை; மாறாக, பரம்பரைத் கடன்-பிணைப்புக்கு ஆட்பட்ட பண்ணை அடிமைகள் (Debt-bonded serf-labourers) மற்றும் வாரம்/குத்தகை விவசாயிகளாலேயே நடத்தப்பட்டது.
- இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை நில விற்பனைப் பத்திரங்களில், விளைநிலங்களுடன் சேர்த்து அங்கு வேலைசெய்த அடிமைப் பணியாளர்களும் விற்கப்பட்ட சான்றுகள் உள்ளன.
- ரயத்துவாரி சட்டத்தின் கீழ் உழவு செய்த உப-குத்தகைதாரர்களுக்கு (sub-tenants) எவ்வித சட்டப் பாதுகாப்போ அல்லது நில உரிமையோ வழங்கப்படவில்லை.
5. தரிசு நிலங்கள் மற்றும் மனை இடங்களின் மீதான மிராசுதாரர் பிடி
- விளைநிலங்களின் பற்றாக்குறை ஒருபுறமிருக்க, சாகுபடி செய்யப்படாத தரிசு நிலங்கள் மற்றும் குடியிருப்புகளின் (house-sites) மீதான முழுக் கட்டுப்பாட்டையும் மிராசுதாரர்களே கையில் வைத்திருந்தனர்.
- மாகாணத்தின் பிற பகுதிகளில் தரிசு நிலங்களைத் திருத்திப் பட்டா பெற முடிந்த நிலையில், தஞ்சாவூரில் மிராசுதார்களின் அனுமதியின்றி நிலத்தையோ அல்லது குடிசை அமைப்பதற்கான மனை இடத்தையோ பெற முடியாது. மிராசுதார்களை எதிர்ப்பவர்கள் தங்கள் குடியிருப்புகளில் இருந்தே உடனடியாக வெளியேற்றப்படும் ஆபத்து நிலவியது.
6. தீவிரமான சமூகப் பிளவு ('பிரபுக்கள்' மற்றும் 'ஏழைகள்')
- கடுமையான நிலக்குவிப்பு, நிலமதிப்பு உயர்வு மற்றும் பண்ணை அடிமை முறை காரணமாக, தஞ்சாவூர் சமூகம் மிகச் சிறிய அளவிலான மேல்தட்டு நிலப்பிரபுக்கள் (Gentry) மற்றும் பெரும்பான்மையான ஏழை உழைப்பாளர்கள்/குத்தகைதாரர்கள் (Peasants/Labourers) என இரு துருவங்களாகப் பிளவுபட்டிருந்தது.
- இவற்றுக்கிடையே சுதந்திரமாகச் செயல்படக்கூடிய இடைப்பட்ட 'நடுத்தர வர்க்கத்திற்கு' நில அமைப்பில் இடமே இல்லாமல் போனது.
- 1880 முதல் 1925 வரையிலான காலகட்டத்தில் ரயில்வே வருகை மற்றும் அரிசி விலை உயர்வால் பெரிய எஸ்டேட்டுகளின் எண்ணிக்கையும் பரப்பளவும் மேலும் அதிகரித்ததே தவிர, அடித்தட்டு உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கு இந்தச் செல்வத்தின் பலன்கள் போய்ச் சேரவில்லை.
இவ்வாறான தீவிர நிலக்குவிப்பும், பண்ணை உழைப்பாளர்கள் மிராசுதார்களை முழுமையாகச் சார்ந்திருந்த நிலையும் தஞ்சாவூரை ஒரு தீவிரமான பிரபுத்துவச் சமூகமாகத் தக்கவைத்தன.
🌾 இந்த நில அமைப்பானது தஞ்சாவூரின் கிராமப்புற-நகர்ப்புற உறவுகளையும் உள்ளூர் அரசியலையும் எவ்வாறு முடக்கி வைத்தது என்பதை விரிவாகப் பார்க்கலாமா?
டேவிட் வாஷ்புரூக் (D. A. Washbrook) எழுதிய "தென்னிந்தியாவில் சாதி அமைப்புகளின் வளர்ச்சி 1880–1925" (The Development of Caste Organisation in South India 1880 to 1925) என்ற வரலாற்று ஆய்வின்படி, நவீன தென்னிந்தியாவில் சாதிச் சங்கங்கள் மற்றும் சாதி அரசியலின் தோற்றம் என்பது பாரம்பரிய சாதிய உணர்வுகளின் இயல்பான தொடர்ச்சி அல்ல; மாறாக, அது காலனித்துவ பொருளாதார மாற்றங்கள், மேற்கத்தியக் கல்வி பெற்ற பிரச்சாரகர்களின் (publicists) அரசியல் தேவைகள் மற்றும் பிரிட்டிஷ் அரசின் நிர்வாக வகைப்பாடுகள் ஆகியவற்றால் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நவீன நிகழ்வாகும்.
இப்பரிணாமத்தை வாஷ்புரூக் பின்வரும் முக்கியக் களங்களின் வழியே விளக்குகிறார்:
1. வர்த்தக மற்றும் வணிகச் சாதிகளின் ஒருங்கிணைப்பு (Merchants and Traders)
பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் ஏற்பட்ட போக்குவரத்து மற்றும் தகவல் தொடர்புப் புரட்சியால் (ரயில்வே, அச்சு ஊடகம்) முதன்முதலில் பயன்பெற்று விரிவடைந்தவை வர்த்தகச் சாதிகளே ஆகும்:
- கோமட்டிகள் (Komatis): தொலைதூர வர்த்தகம் மற்றும் கடன் கொடுக்கல் வாங்கல்களில் குடும்ப-சாதி உறவுகளே நம்பகமான பாதுகாப்பு வலைப்பின்னலாகச் செயல்பட்டன. ஆந்திர டெல்டாவில் உருவான புகையிலை, பருத்தி, சணல் வர்த்தகத்தால் குண்டூர் மற்றும் மசூலிப்பட்டினம் கோமட்டிகள் பெரும் செல்வந்தர்களாயினர்.
- இவர்கள் தங்களுக்கு 'வைசிய' தகுதி கோரியபோது உள்ளூர் வைதிக பிராமணர்கள் எதிர்த்தனர்.
- 1901-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பில் இவர்களின் வைசிய அந்தஸ்து மறுக்கப்பட்டபோது, ஏ. எல். நரசிம்மன், சல்லா குருசுவாமி செட்டி போன்ற ஆங்கிலக் கல்வி கற்ற கோமட்டித் தலைவர்கள் பல மாவட்டங்களை இணைத்து 1907-ல் 'ஆர்ய வைசிய மகாசபா' (Arya Vaishya Mahasabha) என்ற மாகாண அளவிலான சாதி அமைப்பை உருவாக்கினர்.
- நாடார்கள் (Nadars): தெற்கு திருநெல்வேலி மற்றும் ராமநாதபுரத்தின் வணிக நாடார்கள், தங்களின் சாதிப் பஞ்சாயத்துக்கள் மற்றும் 'மகிமைகள்' (உள்ளூர் வர்த்தக வரி) மூலம் ஒன்றுபட்டு, தங்கள் மீதான சமூகத் தீண்டாமையை எதிர்த்து சமஸ்கிருதமயமாக்கல் வழியே சத்திரிய அந்தஸ்தைக் கோரினர்.
2. நிர்வாக மற்றும் சேவைச் சாதிகளின் கிடைமட்ட விரிவாக்கம் (Bureaucratic & Service Castes)
காலனித்துவ நிர்வாகத்தில் உயர் பதவிகளைப் பெறுவதற்கும் தக்கவைப்பதற்கும் சாதி மற்றும் குடும்ப வலைப்பின்னல்கள் பயன்பட்டன:
- செங்கல்பட்டு மற்றும் மெட்ராஸ் நகரத்தை மையமாகக் கொண்ட வேம்பாக்கம் ஸ்ரீவைஷ்ணவ பிராமணக் குடும்பம், மாகாணம் முழுவதும் தாலுகாக்கள் மற்றும் மாவட்டங்களில் அரசுப் பணிகளில் பரவி, ஆண்டுதோறும் குடும்ப மாநாடுகளை நடத்தி சாதிச் சங்கத்தைப் போலச் செயல்பட்டது.
- வட ஆற்காடு ஸ்மார்த்த பிராமணர்கள் (சர் சி. பி. ராமசுவாமி ஐயர் குடும்பம்) மற்றும் கர்நூல் ஆதி-வெலமாக்கள் (கோகா குடும்பம்) போன்ற சேவைச் சாதிகள் பிராந்திய அளவிலான திருமணக் கூட்டணிகள் மற்றும் சமூக சீர்திருத்தச் சங்கங்கள் மூலம் மாகாண அளவிலான சாதி ஒருங்கிணைப்புகளை உருவாக்கினர்.
3. கைவினைஞர்களின் தற்காப்பு அமைப்புகள் (Defensive Artisans)
கம்மாளர்கள் (விஸ்வகர்மாக்கள் - பொற்கொல்லர், கொல்லர், தச்சர் உள்ளிட்ட 5 கைவினைப் பிரிவுகள்) தங்களின் தொழில் முற்றுரிமையைப் பாதுகாப்பதற்காக உள்ளூர் மட்டத்தில் உறுதியான அமைப்பைக் கொண்டிருந்தனர். இவர்கள் தங்களை 'திராவிட பிராமணர்கள்' என்று பிரகடனம் செய்து பிரச்சாரம் செய்தபோதிலும், இவர்களிடையே பரந்த பொருளாதாரத் தொடர்புகளோ, நில உடமையோ இல்லாததாலும், இத்தொழில்களை முதலாளித்துவ வணிகர்களே கட்டுப்படுத்தியதாலும் இவர்களால் ஒரு வலுவான மாகாண சாதி அமைப்பாக மாற முடியவில்லை. 1917-க்குள் தங்களுக்குள் நிலவிய கோஷ்டிப் பூசல்களால் ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட தனித்தனி கம்மாளர் சங்கங்களாகப் பிரிந்து நின்றனர்.
4. விவசாயப் பெரும்பான்மைச் சாதிகளின் எதார்த்தம் (The Agrarian Reality)
மெட்ராஸ் மாகாணத்தின் மக்கள் தொகையில் 70% பேர் விவசாயத்தில் ஈடுபட்டிருந்தனர் (ரெட்டி, கம்மா, வெள்ளாளர், கவுண்டர், கள்ளர் போன்ற சாதிகள்). ஆனால், இவர்களிடையே பாரம்பரியமாக எந்தவொரு விரிவான 'கிடைமட்ட' சாதி ஒற்றுமையும் இருக்கவில்லை:
- செங்குத்து ஆதரவாளர் வலைப்பின்னல் (Vertical Clientage): கிராமப்புறப் பொருளாதாரம் பரஸ்பர சார்பு கொண்டதாக இருந்தது. ஒரு பெரும் ரெட்டி அல்லது வெள்ளாள நிலப்பிரபுவின் கீழ் அனைத்துச் சாதிகளையும் சேர்ந்த உழவர்களும் தொழிலாளர்களும் கடன், வேலைவாய்ப்பு மற்றும் நிலத்துக்காகக் கட்டுப்பட்டுக் கிடந்தனர்.
- சாதிப் பஞ்சாயத்துகளின் மறைவு: 19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலேயே ஆதிக்க விவசாயச் சாதிகளிடையே சாதிப் பஞ்சாயத்துகள் முழுமையாக அழிந்துவிட்டன (எ.கா. திருச்சிராப்பள்ளியின் 20 வெள்ளாளர் உட்பிரிவுகளில் 3 பிரிவுகளில் மட்டுமே பஞ்சாயத்துகள் எஞ்சியிருந்தன).
- உட்பிரிவுகளின் தீவிரப் பிளவு: சாதி என்பது ஒற்றை அமைப்பாக இல்லாமல் எண்ணற்ற அகமண உட்பிரிவுகளாகச் சிதறிக்கிடந்தது. 1891 மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பில் 930 வெள்ளாளர் உட்பிரிவுகளும், 840 ரெட்டி உட்பிரிவுகளும் பதிவாகின. பக்கத்து கிராமத்து உட்பிரிவுடன் கூட உணவருந்தவோ, பெண் கொடுக்கவோ மறுக்கும் நிலை இருந்தது.
- நெகிழ்வுத்தன்மை (Social Mobility): செல்வாக்கும் நிலமும் பெற்ற எந்தவொரு குடும்பமும் தங்களை வெள்ளாளராகவோ, அகமுடையாராகவோ அல்லது ரெட்டியாகவோ எளிதில் மாற்றிக்கொள்ள முடிந்தது ('ரெட்டி' அல்லது 'கவுண்டர்' என்பது அடிப்படையில் கிராமத் தலைவரைக் குறிக்கும் பட்டமாகவே இருந்தது).
- எனவே, 'கம்மா', 'ரெட்டி', 'வெள்ளாளர்' போன்ற மாபெரும் அடையாளங்கள் (Mega-categories) இயற்கையான சமூகக் குழுக்கள் அல்ல. 1910-ல் மெட்ராசில் தொடங்கப்பட்ட 'நாயுடு சங்கம்' (Naidu Sangam), நாயுடு என்றால் யார் என்ற குழப்பம் வந்தபோது, சி. பி. பிரவுனின் தெலுங்கு-ஆங்கில அகராதியைப் பார்த்துத்தான் உறுப்பினர் விதியை உருவாக்கியது!
5. சாதிச் சங்கங்கள் எழுச்சி பெற்றதற்கான உண்மையான காரணங்கள்
வாஷ்புரூக்கின் ஆய்வின்படி, 1910 முதல் சாதிச் சங்கங்கள் காளான்கள் போலத் தோன்றியதற்குப் பாரம்பரிய சாதிப் பாசம் காரணமல்ல; இரண்டு முற்றிலும் புதிய வெளிப்புறக் காரணிகளே காரணமாக அமைந்தன:
அ) மேற்கத்தியக் கல்வி பெற்ற 'பொதுநலப் பிரச்சாரகர்களின்' தேவை (The Publicists)
- கிராமப்புற மற்றும் விவசாயச் சாதிகளில் இருந்து ஆங்கிலக் கல்வி பெற்று வழக்கறிஞர்களாகவும், பத்திரிகையாளர்களாகவும் உருவான முதல் தலைமுறையினர் (எ.கா. கம்மா சாதிக் கூட்டங்களை ஒருங்கிணைத்த பேராசிரியர் என். ஜி. ரங்கா, ரெட்டி சங்கங்களை நடத்திய சி. ராமலிங்க ரெட்டி, கே. கோட்டி ரெட்டி) தலைநகரிலும் நீதிமன்றங்களிலும் தங்களுக்குச் செல்வாக்குத் தேவைப்பட்டதை உணர்ந்தனர்.
- ஏற்கனவே அதிகாரத்திலிருந்த மைலாப்பூர் பிராமண வழக்கறிஞர்களின் ஆதிக்கத்தை உடைக்க, இவர்கள் தங்களின் சாதிப் பின்னணியைப் பயன்படுத்தி, தங்கள் சாதியைச் சேர்ந்த பெரும் ஜமீன்தார்கள் மற்றும் மிராசுதார்களிடம் (முனகலா, வானபர்த்தி, செல்லப்பள்ளி ஜமீன்தார்கள்) சென்று நிதி திரட்டினர்.
- இந்நிதியைக் கொண்டு சாதி விடுதிகள், பள்ளிகள் மற்றும் கல்வி உதவித்தொகைகளை நிறுவி, தங்களை அச்சாதியின் தவிர்க்க முடியாத தலைவர்களாக நிலைநிறுத்திக் கொண்டனர்.
ஆ) பிரிட்டிஷ் அரசின் நிர்வாகக் கொள்கைகளும் வகுப்புவாத அணுகுமுறையும் (The Role of the Raj)
சாதிச் சங்கங்களை ஊட்டி வளர்த்ததில் பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ அரசுக்கு முதன்மைப் பங்கு உண்டு:
- மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு (Census): பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் இந்தியச் சமூகத்தை நிர்வாக வசதிக்காகச் செயற்கையான சாதிப் பெட்டிகளுக்குள் அடைத்தனர்.
- கல்வி உதவி விதிகளின் பின்தங்கிய சாதிப் பட்டியல் (Grant-in-Aid Code): கல்வி உதவித்தொகைக்கான 'பின்தங்கிய சாதிகள்' பட்டியல் 1901-ல் 42 ஆக இருந்தது, 1918-ல் 138 ஆக உயர்த்தப்பட்டது. இதனால் அரசின் நிதிச் சலுகைகளைப் பெறுவதற்காகவே பல சாதிகள் போட்டி போட்டுக்கொண்டு சாதிச் சங்கங்களை அமைத்தன.
- அரசுப் பணி நியமனங்கள் (1912 GO): அரசுப் பணிகளில் வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவம் புகுத்தப்பட்டதால், சாதி அடிப்படையிலான உரிமைக் குரல்கள் வலுப்பெற்றன.
- தேர்தல் மற்றும் நியமன இடங்கள்: சட்டமன்றங்கள், மாவட்ட வாரியங்கள் மற்றும் நகராட்சிகளில் சாதிப் பிரதிநிதிகளை நியமிக்கும் முறையைப் பிரிட்டிஷ் அரசு தொடங்கியது. 1910-ல் போரயார் டி. ரத்னசாமி நாடார் சட்டமன்ற நியமனம் கேட்டபோது, "உங்களுக்குப் பின்னால் அமைப்பு ஏதும் இல்லையே" என்று அரசு கூறியதால், அவர் தனது பங்களாவின் கொல்லைப்புறத்தில் அவசர அவசரமாக 'நாடார் மகாஜன சங்கம்' (Nadar Mahajana Sangham) என்ற அமைப்பைத் தோற்றுவித்தார்!
- தேசியவாதத்தை முறியடிக்க சாதிகளைப் பயன்படுத்துதல்: சர் அலெக்சாண்டர் கார்டியூ (Sir Alexander Cardew) போன்ற பிரிட்டிஷ் உயர் அதிகாரிகள், காங்கிரசின் ஹோம் ரூல் இயக்கத்தைப் 'பிராமண சதி' என்று சித்தரித்து, அதனை முறியடிக்க சௌராஷ்டிரர்கள், கம்மாக்கள் மற்றும் நீதிக் கட்சியின் பிராமணரல்லாத சாதி அமைப்புகளுக்கு அரசின் நிதியையும் அங்கீகாரத்தையும் வாரி வழங்கினர்.
6. சாதி அமைப்புகளின் மதச்சார்பின்மையும் சந்தர்ப்பவாதமும் (Secularization)
அரசியல் களத்தில் நுழைந்தவுடன், சாதிச் சங்கங்கள் ஆன்மீக அல்லது சடங்குத் தூய்மையைத் துறந்து, முழுமையான அரசியல்-பொருளாதார பேர அமைப்புகளாக (pressure groups) மாறின:
- நாடார் மகாஜன சங்கம் தங்களின் அரசியல் பலத்தை அதிகரிப்பதற்காக, தங்களுடன் இரத்த உறவோ திருமண உறவோ இல்லாத மலையாள 'தீயர்' (Tiyyas) மற்றும் தெலுங்கு 'கிராமணி' (Gramanis) சாதியினரையும் தங்களோடு இணைத்துக்கொள்ள முன்வந்தது.
- சடங்கு ரீதியாகத் தங்களை 'சத்திரியர்கள்' என்று உயர்த்திக் கோரிய பல இடைநிலைச் சாதி அமைப்புகள், 1930-களில் அரசு தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பின்தங்கிய வகுப்பினருக்குப் பிரத்யேகச் சலுகைகளை அறிவித்தவுடன், தங்களைத் 'தாழ்த்தப்பட்ட / பின்தங்கிய சாதிகள்' என்று அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கக் கோரி மனுக்களை அளிக்கத் தொடங்கின!
சுருக்கமாகக் கூறின், தென்னிந்தியாவில் சாதி அமைப்புகள் என்பவை தொன்மையான மரபில் இருந்து தன்னிச்சையாகப் பரிணமித்தவை அல்ல; மாறாக, காலனித்துவ அரசின் நிர்வாகச் சலுகைகள், இடஒதுக்கீடுகள் மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவங்களைப் பங்குபோட்டுக் கொள்வதற்காக, மேற்கத்தியக் கல்வி பெற்ற மேல்தட்டுப் பிரமுகர்களால் உருவாக்கப்பட்ட நவீன அரசியல் கருவிகளே ஆகும்.
📚 இந்த சாதிப் புள்ளிவிவரங்கள் எவ்வாறு உருவாக்கப்பட்டு அரசியல் சொல்லாடலாக மாற்றப்பட்டன என்பதை விளக்கும் மெட்ராஸ் அரசு புள்ளிவிவரங்கள் (1880–1940) குறித்த ஆய்வு பற்றி மேலும் அறிய விரும்புகிறீர்களா?
டேவிட் வாஷ்புரூக்கின் (David Washbrook) "The Development of Caste Organisation in South India 1880 to 1925" என்ற ஆய்வுக் கட்டுரையின் முக்கிய பகுப்பாய்வு மற்றும் வாதங்கள் பின்வருமாறு தொடர்கின்றன:
1. கிராமப்புற மற்றும் வேளாண் சமூகத்தில் சாதி (Caste in Agrarian Society)
- செங்குத்து சார்பு நிலைகள் (Socially Vertical Connections): மெட்ராஸ் மாகாணத்தில் 70%க்கும் அதிகமான மக்கள் விவசாயத்தையே சார்ந்திருந்தனர். அங்குப் பெரும்பாலான நிலங்கள் மானாவாரி (dry crops) நிலங்களாக இருந்ததால், கிராமங்கள் பெரும்பாலும் தன்னிறைவு அல்லது வாழ்வாதார வேளாண்மையிலேயே ஈடுபட்டன. கிராமப்புற செல்வந்த விவசாயிகள் (rich peasants) கடன், வேலைவாய்ப்பு மற்றும் நில விநியோகத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, வெவ்வேறு சாதிகளைச் சேர்ந்த எளிய மக்களைத் தங்கள் கீழ் ஒரு செங்குத்தான வாடிக்கையாளர் பிணைப்பில் (cross-caste vertical clientage) வைத்திருந்தனர். இதனால், ஒரே சாதியைச் சேர்ந்த மக்கள் கிடைமட்டமாக ஒன்றிணைய வேண்டிய அவசியம் எழவில்லை.
- பிரிட்டிஷ் நிர்வாகமும் கிராம அதிகாரிகளும்: பிரிட்டிஷ் அரசு கிராம மட்டத்தில் சாதிப் பஞ்சாயத்துகளையோ குல அமைப்புகளையோ நிர்வாகத்திற்குப் பயன்படுத்தவில்லை. மாறாக, கிராம மணியம்/கிராமத் தலைவர் (village headman) மற்றும் கர்ணம் (karnam) போன்ற தனிநபர்களிடம் வரி வசூல், காவல் மற்றும் நடுவர் உரிமைகளை ஒப்படைத்தது. இதனால் தலைவரின் ஆதிக்கம் கிராம எல்லைக்குள் அனைத்து உள் அமைப்புகளையும் சிதைத்துத் தனிப்பெரும் அதிகார மையமாக மாறியது.
- சாதி அமைப்பின் தளர்வும் மாற்றமும் (Fluidity of Caste Status): வட இந்திய ராஜபுத்திரர்களைப் போலல்லாமல், தென் இந்திய விவசாயப் பெரும் சாதிகள் (Reddi, Vellala, Kamma போன்ற 'mega-categories') அகமண முறை சார்ந்த பல்வேறு உட்பிரிவுகளாகவும் மிகச் சிறிய திருமண வட்டங்களாகவும் (narrow marriage circles) சிதறுண்டு கிடந்தன. பொருளாதார பலமும் செல்வாக்கும் பெற்ற தனிநபர்கள் அல்லது குடும்பங்கள் தங்களை எளிதாக வெள்ளாளர், அகமுடையார் அல்லது படையாட்சி என மாற்றிக்கொள்ளும் சமூக இயக்கம் (social mobility) நிலவியது.
2. விளம்பரதாரர் / பொதுநலவாதிகளின் பங்கு (The Role of the Publicist)
- புதிய கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புகள்: 19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் கல்வி மற்றும் அரசுப் பணிகளில் சேரத் தொடங்கிய புதிய தலைமுறை கற்றறிந்த நபர்கள் (வழக்கறிஞர்கள், பத்திரிகையாளர்கள்), நிர்வாகத்திலும் தொழில்களிலும் ஏற்கனவே வலுவாகக் காலூன்றியிருந்த பழைய சமூகங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
- புராணங்களும் புரவலர்–விளம்பரதாரர் உறவும் (Publicist/Patron Relationship): இந்த புதிய நடுத்தர வர்க்கப் பொதுநலவாதிகள் பொருளாதார ரீதியாகப் பலவீனமாக இருந்ததால், தங்களின் முன்னேற்றத்திற்கு நிதி உதவி பெறத் தங்கள் சாதியைச் சேர்ந்த செல்வந்த நிலப்பிரபுக்கள் மற்றும் ஜமீன்தார்களை (magnates) நாடினர். பழங்காலச் சாதிப் பெருமைகளையும் அடையாளங்களையும் முன்னிறுத்தி கல்லூரிகள், விடுதிகள், உதவித்தொகைகள் அமைப்பதற்கும் சாதிச் சங்கங்களை (caste associations) உருவாக்குவதற்கும் புரவலர்களைத் தூண்டினர்.
- அரசியல் மேடைகளின் பலவகைத்தன்மை: இந்த பொதுநலவாதிகள் சாதி அரசியலுடன் மட்டும் நின்றுவிடாமல் காங்கிரஸ், பிராந்திய இயக்கம், சீர்திருத்தம் மற்றும் மத மறுமலர்ச்சி போன்ற பல்வேறு தளங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் செயல்பட்டுத் தங்களுக்குப் பல ஆதரவுத் தளங்களை உருவாக்கிக் கொண்டனர்.
3. பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் பங்கு (The Role of the Government)
- பிரிட்டிஷாரின் கண்ணோட்டமும் அதிகாரப் பரவலாக்கமும்: பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் இந்திய சமுதாயத்தைச் சாதிப் பிரிவுகளாகவும், சாதிகளுக்கிடையிலான தொடர் போட்டியாகவும் புரிந்துகொண்டனர். மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு (Census), கல்விக்கான உதவித்தொகை விதிகளில் (Grant-in-Aid code) சேர்க்கப்பட்ட 'பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகள்' பட்டியல் (1901-ல் 42 ஆக இருந்து 1918-ல் 138 ஆக அதிகரித்தது), மற்றும் வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவ நியமனங்கள் ஆகியவை சாதி அடையாளங்களுக்குப் பெரும் முக்கியத்துவம் அளித்தன.
- வகுப்புவாத அடையாளத்தின் பயன்பாடு: மாகாண அரசிடமிருந்து நிதி, இடஒதுக்கீடு, கல்வி சலுகைகள் மற்றும் சட்டமன்ற/உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் இடங்களைப் பெற சாதிச் சங்கங்களின் வழியே மனுக்கள் அளிப்பது அவசியமானது. உள்ளூரில் செல்வாக்கு பெற்ற பெருந்தலைவர்கள் மாகாண அளவிலான அரசு சலுகைகளைப் பெறுவதற்காகத் தங்கள் சுயலாபத்துக்காகச் சாதி அடையாளங்களை ஒரு 'அரசியல் முகமூடியாக' அணிந்துகொண்டனர்.
- அரசியல் ஆதாயங்களுக்கான சாதி மதச்சார்பின்மை (Secularisation of Caste): அரசியல் தளத்தில் சாதிச் சங்கங்கள் சடங்கு அல்லது தூய்மை சார்ந்த அமைப்புகளாக இல்லாமல், சலுகைகளைப் பெறுவதற்கான பயன்வழிக் குழுக்களாகவே (functional groupings) செயல்பட்டன. எடுத்துக்காட்டாக, நாடார் மகாஜன சங்கம் தங்களின் அரசியல் ஆதரவைப் பெருக்குவதற்காக மலையாளி தீயர்கள் மற்றும் தெலுங்கு கிராமணிகளைத் தன்னுடன் இணைத்துக் கொள்ள முனைந்தது.
முடிவுரை (Conclusion)
வாஷ்புரூக்கின் முடிவின்படி, 1880 முதல் 1925 வரையிலான காலத்தில் உருவான சாதிச் சங்கங்களும் வகுப்புவாத அரசியலும் பாரம்பரிய சாதி அமைப்பின் இயல்பான நீட்சி அல்ல. மாறாக, ஆங்கிலேயர்களின் நிர்வாகக் கொள்கைகள், அதிகாரப் பரவலாக்கம், மற்றும் புதிய கற்றறிந்த பொதுநலவாதிகளின் அரசியல் முயற்சிகள் ஆகியவற்றால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நவீன 20-ஆம் நூற்றாண்டு அரசியல் வழிமுறையே ஆகும்.
📌 தென்னிந்தியாவில் சாதி அமைப்புகள் உருவான விதம் அல்லது அப்போதைய மாகாண அரசியல்/நீதிக்கட்சி செயல்பாடுகள் குறித்து மேலும் விரிவாக அறிய விரும்புகிறீர்களா?
கிறிஸ்டோபர் பேக்கர் (Christopher Baker) எழுதிய "Figures and Facts: Madras Government Statistics 1880–1940" என்ற ஆய்வுக் கட்டுரை, பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ அரசு எவ்வாறு மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு மற்றும் புள்ளிவிவரங்கள் வழியே தென்னிந்திய சமூகத்தை வகைப்படுத்தியது என்பதையும், அது எவ்வாறு நவீன அரசியல் சொல்லாடலாக உருவெடுத்தது என்பதையும் மிக ஆழமாக விளக்குகிறது.
இவ்வாய்வின் முக்கியப் பகுப்பாய்வு மற்றும் கண்டுபிடிப்புகள் பின்வருமாறு:
1. புள்ளிவிவரப் பெருக்கத்தின் பின்னணி: நிதி நெருக்கடியும் அதிகாரப் பரவலாக்கமும்
- நில வருவாயின் தேக்கமும் நிதிச் சுமையும்: பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ராணுவச் செலவுகளும் நிர்வாகச் செலவுகளும் பன்மடங்கு உயர்ந்தன. ஆனால், பாரம்பரியமாக அரசின் பிரதான வருவாயாக இருந்த ரயத்துவாரி நில வருவாய் தேக்கமடைந்தது.
- மத்திய அரசுக்கு மெட்ராஸ் அளித்த கொடை ("கறவை மாடு"): மற்ற மாகாணங்களை விட மெட்ராஸ் மாகாணத்தின் மீது பிரிட்டிஷ் மத்திய அரசு அதிக நிதிச் சுமையை ஏற்றியது (1920 மெஸ்டன் தீர்வின்படி 348 லட்சம் ரூபாய் நிதிப்பற்றாக்குறை சுமை மெட்ராஸ் மீது சுமத்தப்பட்டது; இது மற்ற மாகாணங்களை விட 100 லட்சம் ரூபாய் அதிகம்). ஒரு பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மெட்ராஸை பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் 'கறவை மாடு' (milch-cow) என்று குறிப்பிட்டார்.
- புதிய வரிகளும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளும்: நில வருவாய் தேக்கத்தைச் சமாளிக்க மதுவரி (Excise), சுங்கவரி, வணிக வருமான வரி ஆகியவை தீவிரமாக உயர்த்தப்பட்டன. அதே சமயம், கல்வி, சுகாதாரம், சாலைப் பராமரிப்பு போன்ற நிர்வாகச் செலவுகளைக் குறைக்க, உள்ளாட்சி வாரியங்கள் (District Boards, Municipalities) உருவாக்கப்பட்டு உள்ளூர் வரிகளை விதிக்கும் அதிகாரங்கள் அவற்றிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன.
- புள்ளிவிவரங்களின் தேவை: யாரை வரிக்கு உட்படுத்துவது, யாரிடம் சலுகைகள் வழங்கி ஒத்துழைப்பைப் பெறுவது என்பதைத் தீர்மானிக்க பிரிட்டிஷ் அரசுக்குச் சமூகத்தைப் பற்றிய தெளிவான எண்கள் தேவைப்பட்டன. இந்த நிர்வாகத் தேவையின் விளைவாகவே புள்ளிவிவரப் பெருக்கம் (Statistical onslaught) தொடங்கியது.
2. சமூகத்தின் பன்முகத்தன்மையும் அரசுப் பதிவேடுகளின் போதாமையும்
- நிலப் பதிவேடுகளின் போலித்தன்மை: மெட்ராஸ் அரசு தயாரித்த நில வருவாய்ப் பதிவேடுகள் வெறும் வரி பாக்கிகளை மட்டுமே குறித்தன. ரயத்துவாரி நிலப்பிரபுக்களின் கீழ் உழைத்த 80 லட்சத்திற்கும் அதிகமான உப-குத்தகைதாரர்களை (tenants) சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்காமல் இப்பதிவேடுகள் முழுமையாகப் புறக்கணித்தன. நீதிமன்றங்களே இப்பதிவேடுகளை நம்பகமான ஆதாரங்களாக ஏற்க மறுத்தன.
- தொழில்முறைப் புள்ளிவிவரங்களின் குழப்பம்: ஒரு கிராமவாசி ஒரே நேரத்தில் நில உடமையாளராகவும், குத்தகைதாரராகவும், கூலித் தொழிலாளியாகவும், வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பவராகவும் இருந்தார். அவரை ஒற்றை தொழில் பெட்டிக்குள் அடைக்க முடியாததால், தொழில்வாரி புள்ளிவிவரங்கள் யதார்த்தத்தை வெளிப்படுத்தத் தவறின.
- ஆயிரக்கணக்கான உட்பிரிவுகளும் குழப்பமும்: 1891-ஆம் ஆண்டுக் கணக்கெடுப்பில் அதிகாரிகள் 25,000 சாதிப் பெயர்களைப் பட்டியலிட்டனர். ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த நபர்கள் கூட வெவ்வேறு பெயர்களைக் குறிப்பிட்டதால், பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் இக்கணக்கீட்டு முறையைக் கண்டு திகைத்துப் போயினர்.
3. 'சாதி' நிர்வாகக் கருவியாக மாற்றப்பட்ட விதம்
மாற்று நிர்வாக அளவுகோல்கள் அனைத்தும் தோல்வியடைந்த சூழலில், பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் சமூகத்தை எளிதாகப் பிரித்து நிர்வகிக்க 'சாதி' என்ற ஒற்றை அடையாளத்தை முதன்மைக் கருவியாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர்:
- பரிசோதனை வகைப்பாடுகளின் தோல்வி: தொழில்வாரி வகைப்பாடு (1881), சடங்குத் தூய்மை மற்றும் பிராமண வழிபாட்டு முறை அடிப்படையிலான சமூக அந்தஸ்து வகைப்பாடு (1901) ஆகியவை பெரும் குளறுபடிகளையும் சமூகப் பூசல்களையும் உருவாக்கின.
- அலுவலகத்திற்குள் உருவான மெகா-வகைகள்: நிர்வாகச் சௌகரியத்திற்காக, கணக்கெடுப்பு அலுவலர்கள் கள யதார்த்தத்திற்கு முற்றிலும் பொருந்தாத வகையில் பல்வேறு சாதிகளை ஒன்றாக இணைத்து மெகா-பெட்டிகளாக உருவாக்கினர்:
- வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்ட ஒரே காரணத்திற்காகப் பெரும் கோடீஸ்வர நாட்டுக்கோட்டை செட்டியார்களுடன் எண்ணெய் ஆட்டுவோர், நெசவாளர்கள் அனைவரையும் ஒன்றாக இணைத்து 'செட்டி' என்ற ஒற்றைப் பெயருக்குள் அடைத்தனர்.
- பரஸ்பரம் உணவருந்தவோ பெண் கொடுக்கவோ மறுத்த கார்க்காத்தார், சோழியர், கொங்கு, தொண்டைமண்டலப் பிரிவினரை 'வெள்ளாளர்' என்ற ஒற்றை அடையாளத்தில் சேர்த்தனர்.
- 26 முற்றிலும் தொடர்பற்ற உட்பிரிவுகளைச் சேர்த்து 'ஆண்டி' என்றும், பல பிரிவுகளை இணைத்து 'பறையர்' என்றும் முத்திரை குத்தினர்.
4. முத்தரப்புப் பிளவு: பிராமணர், பிராமணரல்லாதோர், தாழ்த்தப்பட்டோர்
அரசு தனது நிர்வாக சலுகைகளை வழங்கவும், இடங்களை ஒதுக்கவும் ஒட்டுமொத்த இந்து சமூகத்தையும் மிக எளிமையாக மூன்று கூறுகளாகப் பிரித்துப் புள்ளிவிவரங்களை வெளியிட்டது:
- பிராமணர் (Brahman)
- பிராமணரல்லாதோர் (Non-Brahman)
- தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினர் (Depressed Classes / Panchamas / Adi-Dravidas)
இப்புள்ளிவிவரங்களின் முரண்பாடுகள்:
- தாழ்த்தப்பட்டோருக்கான முரண்பட்ட கணக்குகள்: மெட்ராஸ் அரசாங்கத்தின் கல்வித் துறை, வருவாய்த்துறை வாரியம், உள்ளாட்சித் துறை ஆகிய மூன்று துறைகளும் தங்களுக்குள் லட்சக்கணக்கான மக்கள் தொகை வேறுபாடுகளைக் கொண்ட மூன்று வெவ்வேறு 'தாழ்த்தப்பட்டோர்' பட்டியல்களை நிர்வாகத்திற்குப் பயன்படுத்தின.
- பிராமணர்களின் எதார்த்த நிலை: உயர்கல்வியிலும் உயர் அரசுப் பதவிகளிலும் பிராமணர்களின் சதவீதம் அதிகமாக இருந்ததை (எ.கா. ஆங்கில எழுத்தறிவில் 17.3%) புள்ளிவிவரங்கள் காட்டின. ஆனால், பெரும்பாலான கிராமப்புற பிராமணர்கள் நிலமற்ற எளிய சமையல்காரர்களாகவும், ஏட்டுக் கணக்கர்களாகவும், கோவில் பணியாளர்களாகவுமே வாழ்ந்து வந்தனர்; இவர்களை மேல்தட்டு அதிகார வர்க்கத்துடன் இணைத்துப் புள்ளிவிவரங்கள் பொதுமைப்படுத்தின.
5. அரசு எண்கள் அரசியல் சொல்லாடலாக உருமாறிய விதம்
பிரிட்டிஷ் அரசின் இந்தப் புள்ளிவிவர வகைப்பாடுகள்தான் பின்னாளில் தென்னிந்தியாவின் நவீன அரசியல் மொழியாக மாறின:
- அரசாங்கத்தின் மொழியில் பேசிய மனுதாரர்கள்: காலனித்துவ ஆட்சியில் மக்கள் திரள் போராட்டங்களை விட, அரசிடம் சலுகைகளைப் பெற மனுக்கள் அளிப்பதே பிரதான அரசியல் வழிமுறையாக இருந்தது. அரசு எந்த மொழியைப் புரிந்துகொண்டதோ (வகுப்புவாரி புள்ளிவிவரங்கள்), அதே மொழியிலேயே அரசியல்வாதிகளும் மனுக்களை எழுதத் தொடங்கினர்.
- நீதிக் கட்சியின் 1916 அறிக்கை: அரசுப் பணிகளில் பிராமணர்களின் விகிதாச்சார ஆதிக்கத்தைக் காட்டும் மெட்ராஸ் அரசாங்கத்தின் உத்தியோகபூர்வ புள்ளிவிவர அட்டவணைகளையே நீதிக் கட்சி தனது 1916 'பிராமணரல்லாதோர் அறிக்கைக்கு' (Non-Brahman Manifesto) முதன்மை ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தியது.
- சமூக யதார்த்தமும் அரசியல் முகமூடியும்: களத்தில் உள்ளூர் தலைவர்கள் சாதி வேறுபாடின்றி தங்களின் பொருளாதார மற்றும் அதிகார நலன்களுக்காகக் கூட்டு சேர்ந்த போதிலும், மாகாண அரசிடம் வேலைவாய்ப்புகளையும், கல்வி உதவித்தொகைகளையும், தேர்தல் தொகுதிகளையும் பெறுவதற்காகத் தங்களை இந்த அரசு புள்ளிவிவரக் குழுக்களின் பிரதிநிதிகளாக முன்னிறுத்திக் கொண்டனர்.
இவ்வாறாக, பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் தங்கள் நிர்வாக வரி வசூலுக்காகவும், ஆட்சி வசதிக்காகவும் அலுவலக மேசைகளில் வரைந்த 'எண்கள் மற்றும் புள்ளிவிவரப் பெட்டிகளே' நவீன தென்னிந்திய அரசியலின் நீடித்த அடையாளங்களாக வேரூன்றின என்பதை கிறிஸ்டோபர் பேக்கர் விரிவாக நிறுவுகிறார்.
இத்தொகுப்பின் அடுத்த பரிமாணமாக, இப்புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில் உருவான 1920-களின் நீதிக்கட்சி ஆட்சி மற்றும் மாண்டேகு-செம்ஸ்போர்டு அரசியல் களங்கள் பற்றி விவாதிக்கலாமா?.
கிறிஸ்டோபர் பேக்கர் (Christopher Baker) எழுதிய "கோவில்களும் அரசியல் வளர்ச்சியும்" (Temples and Political Development) என்ற வரலாற்று ஆய்வின்படி, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் தென்னிந்தியாவில் உள்ளூர் மற்றும் மாகாண அரசியலை வடிவமைத்ததில் கோவில்களும் மடங்களும் மிக முக்கியமான அரசியல்-பொருளாதார நிறுவனங்களாகத் தொழிற்பட்டன.
இவ்வாய்வின் முக்கியப் பகுப்பாய்வு மற்றும் கண்டுபிடிப்புகள் பின்வருமாறு:
1. பெரும் பொருளாதார நிறுவனங்களாகக் கோவில்கள் (Temples as Economic Corporations)
- அளப்பரிய செல்வமும் நில உடமைகளும்: இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மெட்ராஸ் மாகாணத்தில் சுமார் 75,000 கோவில்கள் இருந்தன. மதுரை மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர், தஞ்சை பிரகதீஸ்வரர், ராமேஸ்வரம், ஸ்ரீரங்கம், திருநெல்வேலி நெல்லையப்பர் மற்றும் திருப்பதி போன்ற முதன்மைக் கோவில்கள் மன்னர்களாலும் வணிகர்களாலும் வழங்கப்பட்ட நிலங்கள், நகைகள் மற்றும் கொடைகளால் பெரும் செல்வக் களஞ்சியங்களாகத் திகழ்ந்தன.
- திருப்பதி தேவஸ்தானம் 3 முழுமையான தாலுகாக்களைக் (சுமார் 11 லட்சம் ஏக்கர் நிலப்பரப்பு) கட்டுப்பாட்டில் கொண்டிருந்ததுடன், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலேயே ஆண்டுக்கு 5 லட்சம் ரூபாய் வருமானம் ஈட்டியது.
- 1950-களின் கணக்குப்படி, தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் விளைநிலங்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கு கோவில்கள் மற்றும் மடங்களின் வசமிருந்தது.
- மதுரை மீனாட்சி கோவில் மூன்று மாவட்டங்களில் பரவியிருந்த நிலங்கள் மூலம் 1920-களில் ஆண்டுக்கு 2 லட்சத்திற்கும் அதிகமான ரூபாய் வருவாய் ஈட்டியது.
- பொருளாதார ஏகபோகங்களும் நிதிக் கட்டுப்பாடும்: கோவில்கள் நிலங்களை வரிச்சலுகையுடன் குத்தகைக்கு விட்டது மட்டுமின்றி, உள்ளூர் சந்தைகள், கடைகள் மற்றும் முக்கியப் பண்டங்களின் இறக்குமதி மற்றும் விற்பனை ஏகபோகங்களைக் கட்டுப்படுத்தின. எடுத்துக்காட்டாக, மதுரை சித்திரைத் திருவிழாவின் போது ஆண்டுதோறும் சுமார் ஒரு லட்சம் கால்நடைகள் கைமாறும் மாபெரும் மாட்டுச் சந்தை மீனாட்சி கோவிலின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கியது. பல கோவில்களும் மடங்களும் வட்டித் தொழில் மற்றும் கடன் வழங்கும் வங்கிகளாகவும் செயல்பட்டன.
- வேலைவாய்ப்புகளும் ஒப்பந்தங்களும்: அர்ச்சகர்கள், பூசாரிகள், நில நிர்வாகிகள், கோவில் கலைஞர்கள், கைவினைஞர்கள் எனப் பல்லாயிரக்கணக்கானோருக்கு வேலைவாய்ப்புகளையும், திருவிழா மற்றும் புனரமைப்பு ஒப்பந்தங்களையும் வழங்கி உள்ளூர் பொருளாதாரத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. மதுரை மீனாட்சி கோவில் மேலாளர் பதவி காலியானபோது, உள்ளூர் செல்வாக்குமிக்க நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பிரமுகர்கள் அப்பதவிக்குப் போட்டியிட்டனர்.
2. சமூக அந்தஸ்தை நிர்ணயிக்கும் அதிகாரம் (Arbiters of Social Status)
- கோவில்களுக்குள் நுழைவதற்கான எல்லை, சடங்குகளில் தீர்த்தம் மற்றும் மரியாதைகள் பெறும் வரிசை, திருவிழாக்களை முன்னின்று நடத்தும் உரிமை ஆகியவை உள்ளூர் சமூகத்தில் தனிநபர்களின் மற்றும் சாதிகளின் அதிகாரப் படிநிலையைத் தீர்மானித்தன.
- பொருளாதார வளர்ச்சியை சமூக அந்தஸ்தாக மாற்றுதல்: புதிய செல்வத்தைப் பெற்ற சமூகக் குழுக்கள் கோவில்களின் மூலம் தங்கள் சமூக நிலையை உயர்த்திக்கொண்டன.
- வங்கித் தொழிலில் பெரும் செல்வம் ஈட்டிய நாட்டுக்கோட்டை செட்டியார்கள், பழமையான பெரும் கோவில்களைத் தங்களின் சொந்த நிதியில் திருப்பணி செய்து புனரமைத்ததன் மூலம் உயர்ந்த ஆன்மீக மற்றும் சமூக அந்தஸ்தைப் பெற்றனர்.
- தஞ்சாவூர் பொறையார் நாடார் குடும்பத்தினர் சாராயக் குத்தகைகள் (abkari) மூலம் பெரும் செல்வந்தர்களாக உயர்ந்தபின், கோவில் கமிட்டிக்குத் தங்களின் பணபலத்தின் மூலம் தேர்வாகிச் சமூக அந்தஸ்தை அடைந்தனர்.
3. மடங்களின் பரந்த ஆட்சி எல்லை (Temporal Power of Maths)
கோவில்களைப் போலவே திருவாவடுதுறை, தருமபுரம், திருப்பனந்தாள் மற்றும் நாங்குநேரி போன்ற சைவ, வைணவ மடங்களும் அவற்றின் மடாதிபதிகளும் (பண்டாரசந்நிதிகள்) பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களையும், துணை மடங்களையும் நிர்வகித்தனர்:
- திருவாவடுதுறை ஆதீனம் திருநெல்வேலியில் 25,000 ஏக்கர், தஞ்சாவூரில் 3,000 ஏக்கர், மதுரையில் 1,000 ஏக்கர் நிலங்களையும், 15 முதன்மைக் கோவில்களையும், 130 துணை மடங்களையும் தனது நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்ததுடன் ஆண்டுக்கு 2 லட்சம் ரூபாய் வருமானம் ஈட்டியது.
- தருமபுரம் ஆதீனம் 15,000 ஏக்கர் நிலங்களையும், 27 கோவில்களையும் தன் கீழ் கொண்டிருந்தது.
- நாங்குநேரி வானமாமலை மடம் திருநெல்வேலியில் சொந்தக் காபி எஸ்டேட், 200 துணை மடங்கள் மற்றும் ஆண்டுக்கு 66,000 ரூபாய் வருமானத்தைக் கொண்டிருந்தது.
4. 1863-ஆம் ஆண்டின் 20-வது சட்டமும் உள்ளூர் அதிகாரப் போட்டிகளும் (Act XX of 1863)
- அரசின் விலகல் கொள்கை: 1817 முதல் மெட்ராஸ் அரசு கோவில்களின் நிர்வாகத்தைத் தன் பொறுப்பில் வைத்திருந்தது. ஆனால் மிஷனரிகளின் அழுத்தத்தாலும், சமய நடுநிலைமை என்ற கொள்கையாலும் பிரிட்டிஷ் அரசு 1863-ஆம் ஆண்டின் 20-வது சட்டத்தை (Act XX of 1863) இயற்றி கோவில் மேற்பார்வையில் இருந்து முழுமையாக விலகியது.
- சட்டப் பாதுகாப்பற்ற நிலை: இச்சட்டத்தின் குறைபாடுகளால், கோவில்களின் மேற்பார்வை பரம்பரை அறங்காவலர்கள் மற்றும் வாழ்நாள் உறுப்பினர்களைக் கொண்ட 'கோவில் குழுக்களின்' (Temple Committees) கைகளுக்குச் சென்றது. இவர்களைப் பதவியில் இருந்து நீக்குவது சட்டப்படி இயலாத ஒன்றாக மாறியதால், கோவில் சொத்துக்கள் தனிநபர் சொத்துக்களைப் போலக் கையாளப்பட்டன.
- மதச்சார்பற்ற அரசியல் சந்தை: கோவில் கமிட்டி தேர்தல்களில் சொத்துரிமை அடிப்படையிலான வாக்குரிமையும் பணபலமுமே வென்றன.
- இதனால், சமய இறையியலுக்கு மாறாக, வைணவக் கோவில்களைச் சைவர்களும், சைவக் கோவில்களை வைணவர்களும் நிர்வகிப்பது சாதாரணமாக நடந்தது.
- திருச்சியில் எஃப். ஜி. நடேசன் (கிறிஸ்தவர்), வட ஆற்காட்டில் ஜனாப் அப்துல் ஹக்கீம் (முஸ்லிம்), மதுரையில் கே. என். அலாவுதீன் ராவுத்தர் (முஸ்லிம்), ராமநாதபுரம் தேவகோட்டை ஜமீனில் ஆறு கிறிஸ்தவர்கள் மற்றும் இரண்டு முஸ்லிம்கள், ஈரோட்டில் தீவிர இறைமறுப்பாளரான ஈ. வெ. ராமசாமி நாயக்கர் ஆகியோர் கோவில் கமிட்டிகளிலும் நிர்வாகங்களிலும் முக்கியப் பொறுப்புகளை வகித்தனர்.
- முறைகேடுகளும் வழக்குகளும்: திருப்பதி தேவஸ்தானத்தில் 1863 முதல் 1910 வரை அடுத்தடுத்துப் பொறுப்புக்கு வந்த ஐந்து மகந்துகளும் பல லட்சக்கணக்கான ரூபாய் நிதியைத் தவறாகப் பயன்படுத்திய வழக்குகளை எதிர்கொண்டனர் (ஐந்தாவது மகந்த் மீது மட்டும் 6 லட்சம் ரூபாய் கையாடல் வழக்கு இருந்தது). 1920-ல் திருவாவடுதுறை ஆதீனகர்த்தர் இறந்தபோது வாரிசுரிமைப் போட்டியில் கொலை வழக்குகள், வன்முறைகள் வெடித்து 15 ஆண்டுகள் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு நீடித்தது.
5. மாகாண அரசியலுடன் இணைப்பு: தர்ம ரக்ஷண சபா மற்றும் 1908 சீர்திருத்தம்
- 1908 சிவில் நடைமுறைச் சட்டத் திருத்தம் (Section 92): ஊழல் மலிந்த கோவில் நிர்வாகங்கள் மற்றும் கமிட்டிகள் மீது நீதிமன்றங்களில் வழக்குத் தொடுத்து, புதிய நிர்வாகத் திட்டங்களை (schemes of administration) ஏற்படுத்த வழிவகுத்தது.
- தர்ம ரக்ஷண சபா (Dharmarakshana Sabha): வி. கிருஷ்ணசுவாமி ஐயர், சர் எஸ். சுப்பிரமணிய ஐயர், சர் பி. எஸ். சிவசுவாமி ஐயர் போன்ற மைலாப்பூர் உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்கள் 1908-ல் தர்ம ரக்ஷண சபையை நிறுவினர்.
- இவர்கள் நீதிமன்ற வழக்குகள் மூலம் தென்னிந்தியாவின் முன்னணிப் பெரும் கோவில்களில் பழைய நிர்வாகிகளை நீக்கித் தங்களுக்கு ஆதரவான புதிய அறங்காவலர்களை நியமித்து மாகாண அளவிலான சட்ட-அரசியல் செல்வாக்கை நிறுவினர்.
6. நீதிக் கட்சியும் இந்து சமய அறநிலையச் சட்டமும் (1922–1926)
- அரசியல் நிலைப்பாடு மாற்றம்: 1917–1920 வரை தர்ம ரக்ஷண சபையையும் கோவில் சட்டங்களையும் எதிர்த்த நீதிக் கட்சி, 1920-ல் மாண்டேகு-செம்ஸ்போர்டு சீர்திருத்தங்களின் கீழ் மெட்ராஸ் மாகாண அமைச்சரவையைக் கைப்பற்றியவுடன், கோவில் அதிகாரத்தைத் தன் கைக்குள் கொண்டுவரத் திட்டமிட்டது.
- இந்து சமய அறநிலையச் சட்டம் (Hindu Religious Endowments Act, 1922–1926):
- பனகல் அரசர் தலைமையிலான நீதிக் கட்சி அமைச்சரவை இச்சட்டத்தை இயற்றியது.
- மாகாணம் முழுமைக்கும் ஒரு மத்திய அறநிலைய வாரியம் (Central Endowments Board) உருவாக்கப்பட்டு, மாவட்டக் கோவில் குழுக்கள் மற்றும் அறங்காவலர்களை நியமிக்கும் அதிகாரம் அமைச்சரின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரப்பட்டது.
- ஆதரவாளர் அரசியலும் சலுகைகளும்:
- அமைச்சர்கள் சட்டமன்றத்தில் தங்களுக்கு வாக்களித்த உறுப்பினர்களுக்கு (MLCs) மாவட்டக் கோவில் கமிட்டிகளில் பதவிகளை வழங்கினர்.
- தங்களுக்கு நிதியுதவி அளித்த ஆந்திர ஜமீன்தார்களின் எஸ்டேட் கோவில்களுக்கும், மெட்ராஸ் நகரக் கோவில்களுக்கும், செட்டியார்களின் கோவில்களுக்கும் இச்சட்டத்திலிருந்து விலக்கு (exemption) அளித்தனர்.
- மதுரை மீனாட்சி கோவில் நிர்வாகத்தில் பி. டி. ராஜன் தலைமையிலான குழு சுமார் 15 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கு இந்த அமைச்சு அதிகாரமே கைகொடுத்தது.
- கோயம்புத்தூர் தொழிலதிபர் ஆர். கே. சண்முகம் செட்டியார், பழனி கோவில் அறங்காவலர் மற்றும் அறநிலைய வாரிய நியமனங்களைத் தனது ஆதரவாளர்களுக்குப் பெற்றுத் தந்து ஒரு மறைமுக அரசியல் சாம்ராஜ்யத்தை நடத்தினார்.
7. தேசியவாத இயக்கமும் கோவில் அரசியலும் (Congress and Mass Mobilisation)
- ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் கோவில்கள்: 1921-22 ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின் போது, ராமேஸ்வரம் மற்றும் பிற பெரும் கோவில் திருவிழாக்களில் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் சுதந்திரப் பிரச்சாரம் செய்தனர்; கோவில் தேர்களில் காந்தியின் படங்களை வைத்து ஊர்வலங்கள் நடத்தப்பட்டன.
- கோவில்களைக் கைப்பற்றும் திட்டம்: 1924-ல் உள்ளாட்சி மன்றங்களுக்குள் நுழைய முடிவெடுத்த காங்கிரஸ், தமிழ்நாட்டில் கோவில்களின் பிரத்யேகச் செல்வாக்கை உணர்ந்து 'கோவில் கமிட்டிகளைக் கைப்பற்றுவதையும்' தனது அதிகாரப்பூர்வ இலக்குகளில் ஒன்றாக அறிவித்தது.
- நீதிக் கட்சிக்கு எதிரான குழுக்கள் காங்கிரசுக்கு மாறுதல்: அறநிலைய வாரியத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்கக் காங்கிரஸை நோக்கி நகர்ந்தனர்:
- வினுகொண்டா கோவில் விவகாரத்தில் பாதிக்கப்பட்ட நரசராவ்பேட்டை ஜமீன்தார் காங்கிரஸை ஆதரித்தார்.
- மதுரையில் பி. டி. ராஜன் அணியால் கோவில் கமிட்டியில் இருந்து தொடர்ந்து புறக்கணிக்கப்பட்ட சௌராஷ்டிர வர்த்தகர்களும், வழக்கறிஞர்களும் காங்கிரசில் இணைந்து தீவிரமாகச் செயல்பட்டனர்.
இவ்வாறாக, தென்னிந்தியாவில் கோவில் என்பது வெறும் ஆன்மீகக் கூடமாக மட்டும் அல்லாமல், உள்ளூர் பொருளாதார வளங்களையும் செல்வாக்கையும் மாகாண அளவிலான அரசு அதிகாரத்துடன் பிணைத்த முதன்மையான அரசியல் களமாகத் திகழ்ந்தது.
🏛️ இதன் தொடர்ச்சியாக, இம்மூல நூலில் உள்ள 1921–1923 காந்திய ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின் போது தென்னிந்தியாவில் உருவான நான்கு தனித்துவமான போராட்டக் களங்கள் (வன வரி, மதுவிலக்கு, நிலவரி மறுப்பு, நகராட்சி வரி எதிர்ப்பு) குறித்து விவாதிக்கலாமா?
கிறிஸ்டோபர் பேக்கர் (Christopher Baker) மற்றும் டேவிட் வாஷ்புரூக் (David Washbrook) ஆகியோரின் வரலாற்று ஆய்வுகளின்படி, 1920-களின் மாண்டேகு-செம்ஸ்போர்டு அரசியல் சீர்திருத்தங்கள் (Montagu-Chelmsford Reforms), இரட்டை ஆட்சி முறை (Dyarchy) மற்றும் நீதிக்கட்சியின் எழுச்சி ஆகியவை வெறுமனே ஒரு சித்தாந்த இயக்கமாகவோ அல்லது பிராமணரல்லாதோரின் சமூக விழிப்புணர்வாகவோ மட்டும் உருவாகவில்லை. மாறாக, அவை பிரிட்டிஷ் நிர்வாகத்தின் அதிகாரப் பரவலாக்கம், நிதி நெருக்கடி மற்றும் புதிய நிறுவன அதிகாரங்களைக் கைப்பற்றும் 'பரிவர்த்தனை அரசியல்' (Transactional Politics) ஆகியவற்றின் நேரடி விளைவாகவே அமைந்தன.
இக்காலகட்ட அரசியல் களத்தின் முக்கிய பரிமாணங்கள்:
1. இரட்டை ஆட்சியும் புதிய நிறுவன அதிகாரங்களும் (The Mechanics of Dyarchy)
- அதிகாரக் குவிப்பும் அமைச்சரவையும்: 1919-ஆம் ஆண்டு மாண்டேகு-செம்ஸ்போர்டு சட்டத்தின்படி மாகாணங்களில் இரட்டை ஆட்சி முறை கொண்டுவரப்பட்டது. இதில் கல்வி, உள்ளாட்சி மற்றும் பொது சுகாதாரம் போன்ற துறைகள் இந்திய அமைச்சர்களின் பொறுப்பில் விடப்பட்டன.
- உள்ளாட்சி வாரியங்களின் மாபெரும் நிதி பலம்: 1920-களுக்குப் பின் மெட்ராஸ் மாகாண உள்ளாட்சி அமைப்புகள் (District Boards and Municipalities) முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்குப் பிரம்மாண்ட அதிகாரங்களையும் நிதியையும் கையாண்டன.
- 1935-ல் மெட்ராஸ் அரசாங்கத்தின் மொத்த வரவு-செலவுத் திட்டத்தில் ஏறத்தாழ பாதி நிதி (nearly half of the expenditure) உள்ளாட்சித் துறையின் கீழேயே செலவிடப்பட்டது.
- ஆரம்பப் பள்ளிகள், சாலைகள், குடிநீர் கிணறுகள், சந்தை உரிமங்கள், புதிய வரிகளை விதிக்கும் உரிமைகள் ஆகியவை அதிகாரப்பூர்வ ஆங்கிலேய அதிகாரிகளிடமிருந்து விலக்கப்பட்டு, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மற்றும் நியமிக்கப்பட்ட இந்தியத் தலைவர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்கு வந்தன.
2. புள்ளிவிவரங்களும் நீதிக்கட்சியின் 1920 வெற்றிக்கான பின்புலமும்
- அரசு புள்ளிவிவரங்களின் தாக்கம்: பிரிட்டிஷ் நிர்வாகம் மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பிலும் கல்வி உதவி விதிகளிலும் உருவாக்கிய 'பிராமணர் / பிராமணரல்லாதோர்' என்ற செயற்கையான வகைப்பாடுகளையே நீதிக்கட்சி தனது பிரச்சார மூலதனமாக மாற்றியது.
- வாக்குரிமையும் மேல்தட்டு எதார்த்தமும்: 1920 தேர்தலில் வாக்குரிமை என்பது அனைவருக்கும் வழங்கப்படவில்லை; அதிக வரி செலுத்தும் பெரும் நிலப்பிரபுக்கள், வணிகர்கள் மற்றும் நகர்ப்புறச் சொத்துடைமையாளர்களுக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டது. இத்தகைய சொத்துரிமை படைத்த வாக்காளர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் நில உடமையாளர்களான விவசாயப் பெரும் சாதிகளையும் வணிகர்களையும் சேர்ந்தவர்களாக இருந்ததால், பிராமணரல்லாத நிலப்பிரபுக்களால் எளிதில் வெற்றி பெற முடிந்தது.
- காங்கிரசின் புறக்கணிப்பு: காந்தியடிகளின் ஒத்துழையாமை இயக்க அறைகூவலை ஏற்று காங்கிரஸ் 1920 சட்டமன்றத் தேர்தலைப் புறக்கணித்ததால், நீதிக்கட்சி எவ்வித கடுமையான தேர்தல் போட்டியுமின்றி மெட்ராஸ் மாகாண அமைச்சரவையை மிக எளிதாகக் கைப்பற்றியது.
3. நீதிக்கட்சியின் நடைமுறை அரசியல்: சித்தாந்தத்தின் மறைவு (Ideology Dismantled)
நீதிக்கட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியவுடன், அதன் தீவிரமான 'பிராமண எதிர்ப்பு' என்ற சித்தாந்த முகம் மறைந்து, முழுக்க முழுக்க ஆட்சி அதிகாரத்தையும் பதவிகளையும் பங்கிட்டுக் கொள்ளும் ஒரு நிறுவன இயந்திரமாக மாறியது:
- பிராமணர்களுக்குப் பதவிகள்: பனகல் அரசர் தலைமையிலான நீதிக்கட்சி அமைச்சரவை, தங்களுக்கு ஆதரவளித்த பிராமணத் தலைவர்களுக்கு மாவட்ட வாரியத் தலைவர் பதவிகள் மற்றும் பிற அரசுப் பதவிகளைத் தாராளமாக வாரி வழங்கியது. எடுத்துக்காட்டாக, ஏ. எஸ். கிருஷ்ண ராவ், டி. தேசிகாச்சாரி, டி. எம். நரசிம்மாச்சார்லு, என். சுப்பா ராவ் போன்ற பிராமணப் பிரமுகர்கள் மாவட்ட வாரியங்களின் தலைவர்களாக நீதிக்கட்சி அரசால் நியமிக்கப்பட்டனர்.
- கட்சி உறுப்புரிமை மாற்றம்: 1930-க்குள் நீதிக்கட்சி பிராமணர்களையும் தனது கட்சியில் உறுப்பினர்களாகச் சேர்த்துக் கொள்ளும் அளவிற்குத் தனது சித்தாந்தப் போக்கை மாற்றிக்கொண்டது.
- அரசியல் பரிவர்த்தனைகள் (Clientage Networks): சட்டமன்றத்தில் (Legislative Council) அமைச்சரவைக்கு ஆதரவாக வாக்களிக்கும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு (MLCs), தாலுகா மற்றும் மாவட்ட வாரியப் பதவிகள், கல்வி உதவித்தொகைகள், கோவில் குழு நியமனங்கள் ஆகியவை வெகுமதிகளாக வழங்கப்பட்டன.
4. மாண்டேகு-செம்ஸ்போர்டு அவையும் தஞ்சாவூர் தேர்தல் எதார்த்தமும் (1920)
மெட்ராஸ் மாகாண அரசியலில் பேசப்பட்ட சித்தாந்தப் பூசல்களுக்கும், உள்ளூர் தேர்தல் யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான மாபெரும் இடைவெளியை 1920-ல் தஞ்சாவூர்-திருச்சிராப்பள்ளி தொகுதியில் சர் பி. எஸ். சிவசுவாமி ஐயர் (மைலாப்பூர் பிராமணத் தலைவர்) போட்டியிட்ட தேர்தல் அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்தியது:
- சிவசுவாமி ஐயர் தனது பிரச்சாரத்திற்குப் பாப்பநாடு கள்ளர் ஜமீன்தார், பூண்டி வாண்டையார் போன்ற பிராமணரல்லாத பெருநிலக்கிழார்களையும், திருவாவடுதுறை மற்றும் தருமபுரத்தின் பிராமணரல்லாத சைவ மடத்து அதிபதிகளையும் (பண்டாரசந்நிதிகள்) அணுகி ஆதரவு பெற்றார்.
- அதே தேர்தலில் நீதிக்கட்சியின் உத்தியோகபூர்வ வேட்பாளர்களாகக் களமிறங்கிய பூண்டி வி. ஏ. வாண்டையார் மற்றும் சீர்காழி டி. சோமசுந்தரம் முதலியார் ஆகியோர், தேர்தல் வெற்றிக்காக உள்ளூர் அளவில் பிராமணரான சிவசுவாமி ஐயருடன் கூட்டு சேர்ந்து, தங்கள் சொந்த நீதிக்கட்சி வேட்பாளரான வி. பி. பக்கிரிசாமிப் பிள்ளையைத் தோற்கடிக்க வேலை செய்தனர்.
- இந்தத் தேர்தலில் சிவசுவாமி ஐயருக்கு வாக்களித்தவர்கள் பிராமண எதிர்ப்புப் பேசும் நீதிக்கட்சியினர், கள்ளர் நிலப்பிரபுக்கள், சைவ மடங்களின் சீடர்கள், ஜெசூட் கல்லூரிப் பாதிரியார்கள் மற்றும் நாட்டுக்கோட்டை செட்டியார்கள் ஆவர். இவர்களை இணைத்தது சாதியோ சித்தாந்தமோ அல்ல; எதிர்காலத்தில் மத்திய மற்றும் மாகாண சட்டமன்றத்தில் தங்களுக்குச் சிவசுவாமி ஐயர் பெற்றுத்தரக்கூடிய அரசுச் சலுகைகளே ஆகும்.
5. நீதிக்கட்சியும் காங்கிரசும்: நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்
வாஷ்புரூக்கின் ஆய்வின்படி, 1920-களில் நீதிக்கட்சியும் காங்கிரசும் அடிப்படையில் ஒரே சமூக-பொருளாதாரக் குழுக்களால் ஆனவையாகவே இருந்தன:
- பதவி அரசியல் கோஷ்டிகள்: மாவட்ட வாரியங்களிலும் நகராட்சிகளிலும் நீதிக்கட்சி அமைச்சரவையின் தயவால் பதவி பெற்றவர்கள் 'நீதிக்கட்சியினர்' என்றும், அமைச்சரவையால் பதவிகள் மறுக்கப்பட்டுப் புறக்கணிக்கப்பட்ட உள்ளூர் தலைவர்கள் தங்களின் தற்காப்புக்காகக் 'காங்கிரஸ்' அமைப்பிற்குள்ளும் சென்றனர்.
- ஒரு மாவட்ட வாரியத் தலைவர் நீதிக்கட்சி அமைச்சருடன் முரண்பட்டால் காங்கிரசுக்கு மாறுவதும், மீண்டும் அமைச்சருடன் சமரசம் ஏற்பட்டால் நீதிக்கட்சிக்கே திரும்பி வருவதும் வழக்கமாக இருந்தது. எடுத்துக்காட்டாக, ஈரோட்டில் ஈ. வெ. ராமசாமி நாயக்கர், ஏலூரில் மோத்தே குடும்பத்தினர், பெஜவாடாவில் கலேஸ்வர ராவ் போன்ற பல தலைவர்கள் உள்ளூர் நிர்வாகப் போட்டிகளின் அடிப்படையிலேயே இவ்விரு கட்சிகளுக்கும் இடையே மாறி மாறி இயங்கினர்.
சுருக்கமாகக் கூறின், 1920-களின் மாண்டேகு-செம்ஸ்போர்டு அரசியல் களமானது, தென்னிந்தியாவின் அடித்தளச் சமூகத்திலிருந்த செங்குத்து ஆதரவாளர் வலைப்பின்னல்களை (vertical patron-client factions) மாகாணத் தலைநகரான மெட்ராஸின் தலைமைச் செயலகத்துடன் மிக உறுதியாக இணைத்தது. நீதிக்கட்சி ஆட்சி என்பது சித்தாந்தத்தால் வழிநடத்தப்பட்ட புரட்சி அல்ல; மாறாக, விரிவடைந்த அரசு அதிகாரங்களையும் உள்ளாட்சி நிதிகளையும் பிரிட்டிஷ் அனுமதியுடன் தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக் கொண்ட ஒரு மாபெரும் நிறுவனப் பரிவர்த்தனை அரசியலே ஆகும்.
🏛️ இதன் தொடர்ச்சியாக, இம்மூல நூலின் அடுத்த முக்கிய ஆய்வான 1921–1923 காலகட்டத்தில் தென்னிந்தியாவில் நடைபெற்ற காந்திய ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின் தனித்துவமான நான்கு போராட்டக் களங்கள் (வன வரி, மதுவிலக்கு, நிலவரி மறுப்பு, நகராட்சி வரி எதிர்ப்பு) குறித்து விவாதிக்கலாமா?
டேவிட் வாஷ்புரூக் (D. A. Washbrook) மற்றும் கிறிஸ்டோபர் பேக்கர் (C. J. Baker) ஆகியோரின் வரலாற்று ஆய்வுகளின்படி, 1920-களின் மாண்டேகு-செம்ஸ்போர்டு அரசியல் சீர்திருத்தங்கள், இரட்டை ஆட்சி முறை (Dyarchy) மற்றும் நீதிக்கட்சியின் எழுச்சி ஆகியவை வெறும் சமூக-சித்தாந்த எழுச்சியாகவோ அல்லது தத்துவார்த்தப் பிராமண எதிர்ப்பு இயக்கமாகவோ மட்டும் செயல்படவில்லை. மாறாக, அவை காலனித்துவ அதிகாரப் பரவலாக்கத்தின் கீழ் உருவான புதிய நிறுவன அதிகாரங்களைக் கைப்பற்றும் நடைமுறைப் பரிவர்த்தனை அரசியலாகவே (Transactional Politics) தொழிற்பட்டன.
1. இரட்டை ஆட்சியும் புதிய அதிகார மையங்களும் (Dyarchy and Devolution)
- உள்ளாட்சித் துறையின் அபரிமிதமான வளர்ச்சி: 1919-ஆம் ஆண்டு மாண்டேகு-செம்ஸ்போர்டு சீர்திருத்தங்களின் கீழ் உருவான இரட்டை ஆட்சி முறையில், கல்வி, பொது சுகாதாரம், உள்ளாட்சி போன்ற மாற்றப்பட்ட துறைகள் (Transferred Subjects) இந்திய அமைச்சர்களின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டன.
- நிதி பலமும் அதிகாரக் குவிப்பும்: மெட்ராஸ் மாகாண அரசு மாவட்ட வாரியங்களுக்கும் நகராட்சிகளுக்கும் ஏராளமான நிதி மற்றும் நிர்வாக அதிகாரங்களை வழங்கியது. 1935-ல் மெட்ராஸ் அரசாங்கத்தின் மொத்த வரவு-செலவுத் திட்டச் செலவினத்தில் ஏறத்தாழ பாதி பங்கு (nearly half of the total expenditure) உள்ளாட்சித் துறையின் மூலமே செலவிடப்பட்டது. ஆரம்பப் பள்ளிகள், சாலைகள், கிணறுகள் அமைத்தல், சந்தை உரிமங்கள் வழங்குதல் போன்ற நேரடி மக்கள் தொடர்புப் பணிகள் உள்ளாட்சி வாரியத் தலைவர்களின் முழுக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்தன.
2. 1920-ல் நீதிக்கட்சியின் வெற்றிக்கான பின்புலம்
- மேல்தட்டு வாக்குரிமை: 1920 சட்டமன்றத் தேர்தலில் சொத்துடைமை மற்றும் அதிக வரி செலுத்துவோருக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டது. இதனால், கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறங்களில் பலம் வாய்ந்த பெரும் நிலப்பிரபுக்கள், வணிகர்கள் மற்றும் ரயத்துவாரி நில உடமையாளர்களே வாக்காளர்களாக இருந்தனர்.
- காங்கிரசின் புறக்கணிப்பு: காந்தியடிகளின் தலைமையிலான இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக 1920 கவுன்சில் தேர்தல்களைப் புறக்கணித்தது. இதனால், தேர்தல் களத்தில் எவ்வித கடுமையான அரசியல் போட்டியுமின்றி நீதிக்கட்சி எளிதாக மெட்ராஸ் மாகாண அமைச்சரவையைக் கைப்பற்றியது.
3. சித்தாந்தத்தின் மறைவும் நடைமுறை ஆதரவாளர் அரசியலும் (Dismantling of Ideology)
நீதிக்கட்சி அதிகாரத்திற்கு வந்த பிறகு, அதன் ஆதிக்க சித்தாந்தமான 'பிராமண எதிர்ப்பு' நடைமுறை அரசியலில் பெருமளவு மறைந்துபோனது:
- பிராமணர்களுக்குப் பதவி வழங்கல்: பனகல் அரசர் தலைமையிலான நீதிக்கட்சி அமைச்சரவை, தங்களுக்கு ஆதரவளித்த செல்வாக்குமிக்க பிராமணத் தலைவர்களுக்கு மாவட்ட வாரியத் தலைவர் பதவிகளை வாரி வழங்கியது. ஏ. எஸ். கிருஷ்ண ராவ், டி. தேசிகாச்சாரி, டி. எம். நரசிம்மாச்சார்லு, என். சுப்பா ராவ் போன்ற பிராமணப் பிரமுகர்கள் நீதிக்கட்சி ஆட்சியிலேயே மாவட்ட வாரியத் தலைவர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர்.
- கட்சி உறுப்புரிமை மாற்றம்: 1930-க்குள் நீதிக்கட்சி பிராமணர்களையும் தனது கட்சியில் உறுப்பினர்களாகச் சேர்த்துக் கொள்ளும் அளவிற்குத் தனது அணுகுமுறையை மாற்றிக்கொண்டது.
- பரிவர்த்தனை பேரங்கள் (Patronage for Votes): சட்டமன்றத்தில் (Legislative Council) அமைச்சரவைக்கு ஆதரவாக வாக்களிக்கும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு (MLCs), தாலுகா மற்றும் மாவட்ட வாரியப் பதவிகள், கல்வி உதவித்தொகைகள், கோவில் கமிட்டி நியமனங்கள் ஆகியவை வெகுமதிகளாக வழங்கப்பட்டன.
4. தஞ்சாவூர் தேர்தல் எதார்த்தம் (1920): சித்தாந்தத்திற்கு அப்பாற்பட்ட அரசியல்
மாகாண அரசியலின் சித்தாந்த முழக்கங்களுக்கும், உள்ளூர் தேர்தல் யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான மாபெரும் முரண்பாட்டை 1920-ல் தஞ்சாவூர்-திருச்சிராப்பள்ளி தொகுதியில் சர் பி. எஸ். சிவசுவாமி ஐயர் (மைலாப்பூர் பிராமணத் தலைவர்) போட்டியிட்ட தேர்தல் எடுத்துக்காட்டுகிறது:
- சிவசுவாமி ஐயரின் தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்குப் பாப்பநாடு கள்ளர் ஜமீன்தார், பூண்டி வாண்டையார் போன்ற பிராமணரல்லாத பெருநிலக்கிழார்களும், திருவாவடுதுறை மற்றும் தருமபுரத்தின் பிராமணரல்லாத சைவ மடத்து அதிபதிகளும் (பண்டாரசந்நிதிகள்) நேரடியாக ஆதரவளித்தனர்.
- இதே தேர்தலில் நீதிக்கட்சியின் உத்தியோகபூர்வ வேட்பாளர்களாக நின்ற பூண்டி வி. ஏ. வாண்டையார் மற்றும் சீர்காழி டி. சோமசுந்தரம் முதலியார் ஆகியோர், உள்ளூர் தேர்தல் லாபங்களுக்காகப் பிராமணரான சிவசுவாமி ஐயருடன் கை கோர்த்து, தங்கள் சொந்தக் கட்சியின் சக வேட்பாளரான வி. பி. பக்கிரிசாமிப் பிள்ளையைத் தோற்கடிக்க வேலை செய்தனர்.
- சிவசுவாமி ஐயருக்கு ஆதரவளித்த வாக்காளர்களில் நீதிக்கட்சி வேட்பாளர்கள், பிராமண நிலப்பிரபுக்கள், கள்ளர் ஜமீன்தார்கள், சைவ மடத்து சீடர்கள், ஜெசூட் கல்லூரிப் பாதிரியார்கள் மற்றும் செட்டியார் வணிகர்கள் எனப் பலதரப்பட்டவர்களும் அடங்குவர். இவர்களை இணைத்தது சாதியோ சித்தாந்தமோ அல்ல; தங்களுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய அரசு சலுகைகளும் அரசியல் ஆதரவுமே ஆகும்.
5. நீதிக்கட்சியும் காங்கிரசும்: ஒரே சமூகக் குழுக்களின் பரிமாற்றம்
வாஷ்புரூக்கின் ஆய்வின்படி, 1920-களில் நீதிக்கட்சியும் காங்கிரசும் அடிப்படையில் ஒரே மாதிரியான உள்ளூர் ஆதிக்கக் குடும்பங்களாலும் அணிகளாலுமே வழிநடத்தப்பட்டன:
- மாவட்ட வாரியங்களிலும் நகராட்சிகளிலும் நீதிக்கட்சி அமைச்சரவையின் ஆதரவைப் பெற்றுப் பலனடைந்தவர்கள் 'நீதிக்கட்சியினர்' என்றும், அமைச்சரவையால் பதவிகள் மறுக்கப்பட்டுப் புறக்கணிக்கப்பட்ட உள்ளூர் அணிகள் தங்களின் தற்காப்புக்காகக் 'காங்கிரஸ்' குடையின் கீழ் திரண்டனர்.
- ஒரு மாவட்ட வாரியத் தலைவர் நீதிக்கட்சி அமைச்சருடன் முரண்பட்டால் காங்கிரசுக்கு மாறுவதும், மீண்டும் அமைச்சருடன் சமரசம் ஏற்பட்டால் நீதிக்கட்சிக்கே திரும்பி வருவதும் சாதாரணமாக நிகழ்ந்தது.
சுருக்கமாகக் கூறின், 1920-களின் இரட்டை ஆட்சி முறை தென்னிந்தியாவின் கிராமப்புற, நகர்ப்புற செங்குத்து ஆதரவாளர் வலைப்பின்னல்களை (vertical clientage networks) மாகாணத் தலைநகரான மெட்ராஸின் தலைமைச் செயலகத்துடன் இணைத்தது. நீதிக்கட்சியின் ஆட்சி என்பது சமூகப் புரட்சி சார்ந்ததாக இல்லாமல், விரிவடைந்த அரசு அதிகாரங்களையும் உள்ளாட்சி நிதிகளையும் தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக் கொண்ட ஒரு மாபெரும் நிறுவனப் பரிவர்த்தனை இயந்திரமாகவே செயல்பட்டது.
🏛️ இதன் தொடர்ச்சியாக, நீதிக்கட்சி ஆட்சி காலத்தில் கொண்டுவரப்பட்ட 1922–1926 இந்து சமய அறநிலையச் சட்டம் (HR&CE Act) எவ்வாறு அரசியல் செல்வாக்கு மற்றும் ஆதரவாளர் வலைப்பின்னலை விரிவுபடுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டது என்பது குறித்து ஆராயலாமா?(நூலின் உள்ளே சென்று தேடுவோம்- பின்னர்)
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
முந்தையப்பகுதியை வாசிக்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும்
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக