மனித சமூகம் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருந்ததில்லை. பழங்குடி சமூகம் அடிமைச்
சமூகமாக மாறியது. அடிமைச் சமூகம் நிலப்பிரபுத்துவமாக மாறியது. நிலப்பிரபுத்துவம்
முதலாளித்துவமாக வளர்ந்தது. ஒவ்வொரு சமூக மாற்றமும் மனிதர்களின் சிந்தனை
மாற்றத்தால் மட்டும் நிகழவில்லை; உற்பத்தி முறைகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களும்,
வர்க்கங்களுக்கிடையிலான முரண்பாடுகளும்,
பொருளாதார அடித்தளத்தின் மாற்றங்களும் அதன் பின்னணியாக
இருந்தன.
இந்த வரலாற்று இயக்கத்தை அறிவியல் முறையில் விளக்கியவர்கள் கார்ல் மார்க்ஸ்
மற்றும் ஃபிரிட்ரிக் எங்கல்ஸ். அவர்கள் சமூகத்தை அறநெறி,
மதம் அல்லது தனிநபர் விருப்பங்களின் அடிப்படையில்
விளக்கவில்லை. மாறாக, உற்பத்தி, உழைப்பு,
சொத்துடைமை, வர்க்க உறவுகள் மற்றும் அரசின் வரலாற்று வளர்ச்சியை
மையமாகக் கொண்டு சமூக மாற்றத்தை ஆய்வு செய்தனர்.
மார்க்சியத்தின் மையக் கருத்து என்னவெனில், மனித சமூகம் முரண்பாடுகளால் இயக்கப்படுகிறது. இந்த
முரண்பாடுகள் வெறும் கருத்து வேறுபாடுகள் அல்ல; அவை உற்பத்தி உறவுகளின் உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகள்.
உற்பத்திச் சக்திகள் வளரும்போது பழைய உற்பத்தி உறவுகள் வளர்ச்சிக்கு தடையாக
மாறுகின்றன. அப்போது புதிய சமூக வடிவம் உருவாகும் வரலாற்றுத் தேவையே சமூகப்
புரட்சியாக வெளிப்படுகிறது.
முதலாளித்துவம் மனிதகுலத்திற்கு பெரும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியையும் உலகளாவிய
உற்பத்தி விரிவையும் உருவாக்கியிருந்தாலும், அதே நேரத்தில் செல்வம் ஒரு குறுகிய வர்க்கத்தின் கைகளில்
குவிவதையும், உழைக்கும்
மக்களின் சுரண்டலையும், காலந்தோறும் பொருளாதார நெருக்கடிகளையும் உருவாக்குகிறது என்று மார்க்ஸ்
வாதிட்டார். இதன் விளைவாக தொழிலாளர் வர்க்கமும் முதலாளி வர்க்கமும் இடையிலான
முரண்பாடு தீவிரமடைந்து, சமூக மாற்றத்திற்கான வரலாற்றுப் பின்புலம் உருவாகிறது.
20ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தக் கோட்பாடுகளை நடைமுறை அரசியல்
தளத்தில் முன்னெடுத்தவர் விளாதிமிர் இல்யிச் லெனின். ரஷ்யா போன்ற பின்தங்கிய
பேரரசு நாட்டில், தொழிலாளர்–விவசாயி கூட்டணியை உருவாக்கி, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட புரட்சிகரக் கட்சியின் தலைமையில்
அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெற முடியும் என்பதை அவர் 1917 அக்டோபர் புரட்சியின் மூலம் நிரூபித்தார். பின்னர்,
சீனாவில் மா சே துங், அரை காலனிய–அரை நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்தின் தனித்துவமான
சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப மார்க்சிய–லெனினியக் கோட்பாடுகளைப் பயன்படுத்தி நீண்டகால
மக்கள் போரின் வழியாக 1949ஆம் ஆண்டு புரட்சியை வெற்றியடையச் செய்தார்.
எனவே,
மார்க்சிய–லெனினியம் என்பது வெறும் தத்துவ நூல்களின்
தொகுப்பல்ல. அது சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளவும், அதன் முரண்பாடுகளை அறிவியல் முறையில் பகுப்பாய்வு செய்யவும்,
சமூக மாற்றத்திற்கான அரசியல் மற்றும் பொருளாதார வழிமுறைகளை
ஆராயவும் பயன்படும் ஒரு விரிவான கோட்பாட்டு மரபாகும். அதன் நடைமுறை பயன்பாடுகள்,
வரலாற்றுச் சூழல்கள், சாதனைகள், சவால்கள் மற்றும் பல்வேறு நாடுகளில் ஏற்பட்ட அனுபவங்களை
ஆதாரபூர்வமாக ஆராய்வதே இந்நூலின் நோக்கமாகும்.
ஆனால் பெரியார் இந்த எந்த வரலாற்று அடிப்படைகளையும் ஏற்குக்கொள்ளவோ புரிந்துக் கொள்ளவில்லை. மார்க்சியம் 20 நூற்றாண்டில் நடத்தியது ஆனால் பெரியார் 17ம் நூற்றாண்டு முதலாளித்துவ அறிஞர்களின் பின்னர் நின்றுக் கொண்டு இங்குள்ள பிரச்சினைக்கு காரணம் கடவுளையும் பிராமணர்களையும் காரணமாக காணும்பொழுது அவருக்கான தத்துவக் கண்ணோட்டம் என்னவாக இருந்தது? அதனைதான் இன்றும் அவரின் சீடகோடிகள் செய்கின்றனர் முதலாளித்துவதிற்கு பல்லக்கு தூக்கிக் கொண்டே நாங்களும் கம்யூனிஸ்டுகள் என்று!!!
கம்யூனிஸ்டுகள் யார்?
காரல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெடெரிக் எங்கெல்ஸ் எழுதியகம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கையின்படி, கம்யூனிஸ்டுகள் என்பவர்கள் ஏதோ தனிப்பட்ட வர்க்கமோ அல்லது மற்ற தொழிலாளர் கட்சிகளுக்கு எதிரான ஒரு தனி அமைப்போ அல்ல.
பாட்டாளி வர்க்கத்தின் முன்னணிப் படை கம்யூனிஸ்டுகள் ஒட்டுமொத்த தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் (Proletariat) நலன்களுக்காகப் போராடுபவர்கள். அவர்கள் தொழிலாளர் இயக்கங்களின் பல்வேறு கட்டங்களில், ஒட்டுமொத்த இயக்கத்தின் எதிர்கால இலக்கையும் திசையையும் தெளிவாக உணர்ந்தவர்கள்.
சர்வதேசியப் பார்வை: தேசிய எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, உலகெங்கிலும் உள்ள உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க நலனை முன்னிறுத்துபவர்கள்.
அறிவியல் பூர்வமான உலகப்பார்வை: சமூகத்தை இயக்கவியல் பொருள் முதல்வாத (Dialectical Materialism) மற்றும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத (Historical Materialism) கண்ணோட்டத்துடன் அணுகி, சுரண்டலற்ற ஒரு சமத்துவ சமூகத்தை (கம்யூனிசத்தை) நோக்கிய வரலாற்று மாற்றத்தை நோக்கி உழைப்பவர்கள்.
கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்பது எது?
லெனினியக் கோட்பாட்டின்படி, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்பது வெறுமனே தேர்தலைச் சந்திக்கும் ஒரு இயந்திரம் அல்ல. அது பாட்டாளி வர்க்கத்தின் மிக உயர்ந்த வர்க்க அமைப்பாகும் (Vanguard Party). லெனின் தனது என்ன செய்ய வேண்டும்? (What is to be done?) என்ற நூலில் ஒரு புரட்சிகரக் கட்சியின் வடிவத்தை வரையறுக்கிறார்:
உழைப்பு – மனிதனை உருவாக்கிய சக்தி
மார்க்சிய தத்துவத்தில் உழைப்பு என்பது வெறும் உடல் உழைப்பு அல்ல. அது மனிதனை
விலங்கிலிருந்து வேறுபடுத்திய வரலாற்றுப் புரட்சிகர சக்தியாகும்.
ஏங்கல்ஸ் தனது "குரங்கிலிருந்து மனிதனாக மாறியதில் உழைப்பின் பங்கு"
என்ற கட்டுரையில், மனிதக் கையின் வளர்ச்சி, கருவிகளின் பயன்பாடு, கூட்டுச் செயல், மொழி, மூளை ஆகிய அனைத்தும் உழைப்பின் மூலம் வளர்ச்சியடைந்தன என்று
விளக்குகிறார்.
மனிதன் இயற்கையை வெறுமனே பயன்படுத்தவில்லை; அதை மாற்றினான். கற்களை கருவிகளாக மாற்றினான்;
நிலத்தை உழுதான்; விதைகளை விதைத்தான்; விலங்குகளை பழக்கினான்; உலோகங்களை உருக்கினான்; இயந்திரங்களை உருவாக்கினான். இதன் மூலம் மனிதன்
இயற்கையையும் தன்னையும் மாற்றிக் கொண்டான்.
மார்க்ஸ் கூறுவது போல, உழைப்பு என்பது மனிதனுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையிலான பொருள் பரிமாற்றச் செயல்முறையாகும். இந்த செயல்முறையில் மனிதன் இயற்கையை மாற்றுவதோடு, தன்னுடைய திறன்களையும் அறிவையும் வளர்த்துக் கொள்கிறான்.
சமூக உருவாக்கம் – கூட்டுவாழ்விலிருந்து வர்க்கச்
சமூகத்துக்கு
மனித சமுதாயம் ஒரே மாதிரியாக இருந்ததில்லை. உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சியோடு
சமூக அமைப்புகளும் மாறின.
ஆரம்பகால மனிதர்கள் வேட்டை, மீன்பிடித்தல், கனி சேகரித்தல் போன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டனர். அக்காலத்தில்
தனிச்சொத்து மிகக் குறைவாக இருந்தது; உற்பத்தி குறைவாக இருந்ததால் கூட்டுச் சொத்து மேலோங்கியது.
இதனை மார்க்சிய இலக்கியத்தில் ஆதிப் பொதுவுடைமைச் சமூகம் (Primitive
Communal Society) என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.
விவசாயம், கால்நடை
வளர்ப்பு,
உலோகப் பயன்பாடு, அதிகப்படியான உற்பத்தி ஆகியவை தோன்றியபோது உபரி உற்பத்தி (Surplus)
உருவானது. அந்த உபரியை சிலர் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கியபோது
தனிச்சொத்து, அதிகாரம்
மற்றும் சுரண்டல் உருவாயின.
வர்க்கங்கள் – பொருளாதார உறவுகளின் விளைவு
மார்க்சியத்தில் வர்க்கம் என்பது வருமான வேறுபாடு மட்டுமல்ல;
உற்பத்திச் சாதனங்களுடனான உறவின் அடிப்படையில்
வரையறுக்கப்படுகிறது.
உற்பத்திச் சாதனங்களின் உரிமையை வைத்திருப்போர் ஆளும் வர்க்கமாகவும்,
உழைப்பை விற்று வாழ்பவர்கள் சுரண்டப்படும் வர்க்கமாகவும்
அமைகின்றனர்.
மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கல்ஸ் **"கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை"**யின்
தொடக்கத்திலேயே, இதுவரை
இருந்த அனைத்து வரலாறும் வர்க்கப் போராட்டங்களின் வரலாறே என்று கூறுகின்றனர்.
வரலாற்றில் முக்கியமான வர்க்க முரண்பாடுகள்:
- அடிமை
உரிமையாளர்கள் – அடிமைகள்
- நிலப்பிரபுக்கள்
– பண்ணையடிமைகள்
- முதலாளிகள்
– தொழிலாளர்கள்
முதலாளித்துவ சமூகத்தில் தொழிலாளர் தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்று வாழ்கிறான்.
அவன் உருவாக்கும் மதிப்பில் ஒரு பகுதியை முதலாளி இலாபமாகப் பெற்றுக்கொள்கிறான்.
இதுவே உபரி மதிப்பு (Surplus Value) என மார்க்ஸ் விளக்குகிறார்.
வர்க்கங்கள் இயற்கையாக தோன்றியவை அல்ல; அவை குறிப்பிட்ட வரலாற்று உற்பத்தி முறைகளின் விளைவுகள்.
எனவே அவை நிரந்தரமானவையும் அல்ல.
அரசின் தோற்றம் – வர்க்க முரண்பாடுகளின் அரசியல் வடிவம்
மார்க்சியத்தின் படி அரசு மனித சமுதாயத்துடன் சேர்ந்து தோன்றிய அமைப்பு அல்ல.
வர்க்கங்கள் தோன்றிய பின்னரே அரசு உருவானது.
ஏங்கல்ஸ் தனது "குடும்பம், தனிச்சொத்து மற்றும் அரசின் தோற்றம்"
என்ற நூலில், அரசு என்பது சமரசப்படுத்த முடியாத வர்க்க முரண்பாடுகளின்
விளைவு என்று விளக்குகிறார்.
ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை ஆதிக்கம் செலுத்தும் கருவியாகவே அரசு
செயல்படுகிறது. சட்டம், நீதிமன்றம், காவல்துறை,
சிறை, நிரந்தர இராணுவம், நிர்வாக அமைப்பு போன்றவை அனைத்தும் அரசின் கருவிகளாக
வளர்ந்தன.
முதலாளித்துவ சமூகத்தில் அரசு தன்னை "அனைவருக்கும் பொதுவான அரசு"
என்று காட்டிக் கொண்டாலும், அதன் அடிப்படைச் செயல்பாடு தனிச்சொத்து உறவுகளையும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி
முறையையும் பாதுகாப்பதாகும் என்று மார்க்சிய ஆய்வு வலியுறுத்துகிறது.
இருப்பினும், அரசின் தன்மை, செயல்பாடு மற்றும் பல்வேறு வரலாற்றுச் சூழல்களில் அது எவ்வாறு இயங்குகிறது
என்பது குறித்து அரசியல் அறிவியல் மற்றும் வரலாற்றியல் துறைகளில் பல்வேறு
கோட்பாட்டு விவாதங்களும் உள்ளன. மார்க்சிய விளக்கம் அவற்றில் ஒரு முக்கியமான
பகுப்பாய்வு மரபாகும்.
இதனை எதையும் பெரியார் புரிந்துக் கொள்ளாமல் கடவுள் மதம் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தார் அவரின் சீடர்களும் அதனை பேசிக் கொண்டுள்ளனர். இவர்கள் எவ்வகையிலும் மார்க்சியவாதிகள் அல்ல என்பதுதான்....
மார்க்சிய வரலாற்றுப் பார்வையும் பெரியாரியப் பார்வையின் வரையறைகளும்
முகவுரை
மனித சமூகத்தின் வளர்ச்சி என்பது வெறும் கருத்துக்களின் அல்லது தற்செயல் நிகழ்வுகளின் தொகுப்பல்ல. வரலாற்று நெடுகிலும் மனித சமுதாயத்தின் மாற்றங்களை இயக்கியது பொருளாதார அமைப்புகளும், உற்பத்தி முறைகளுமே ஆகும். இதனை அறிவியல் ரீதியாக விளக்குவது மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாடாகும். இக்கோட்பாட்டுப் பின்னணியோடு ஒப்பிடுகையில், பெரியாரியப் பார்வை எத்தகைய வரம்புகளைக் கொண்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது இக்காலப் பகுதிக்கு அவசியமான ஒன்றாகும்.
1. சமூக வளர்ச்சியும் உற்பத்தி முறைகளும்
மனித சமூகம் ஒரே தன்மையுடையதாக என்றும் இருந்ததில்லை.
ஆதிப் பொதுவுடைமைச் சமூகம்: தொடக்க காலத்தில் தனிச்சொத்து இன்றி, கூட்டு உற்பத்தியையும் கூட்டு வாழ்வையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது.
வரலாற்று மாற்றங்கள்: விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு, உலோகங்களின் பயன்பாடு ஆகியவற்றின் வருகையால் உபரி உற்பத்தி உருவானது.
வர்க்கச் சமூகங்களின் எழுச்சி: உபரி உற்பத்தியைக் கட்டுப்படுத்தியவர்களுக்கும் உழைத்தவர்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடே சமூகங்களை அடிமைச் சமூகம், நிலப்பிரபுத்துவ சமூகம், மற்றும் முதலாளித்துவ சமூகமாக மாற்றியது.
கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரிட்ரிக் எங்கல்ஸ் ஆகியோர் சுட்டிக்காட்டியபடி, இதுவரை மனிதகுலத்தின் வரலாறு முழுவதும் வர்க்கப் போராட்டங்களின் வரலாறே ஆகும்.
2. உழைப்பும் அரசின் தோற்றமும்
எங்கல்ஸ் விளக்கியது போல, மனிதனை விலங்கிலிருந்து வேறுபடுத்தி வரலாற்றுப் புரட்சிகர சக்தியாக மாற்றியது உழைப்பு ஆகும். உழைப்பின் மூலமே மனிதன் இயற்கையையும் தன்னையும் மாற்றிக்கொண்டான்.
உற்பத்திச் சாதனங்களைத் தம்வசம் வைத்திருக்கும் ஆளும் வர்க்கம், உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சுரண்டுவதற்காக உருவாக்கிக்கொண்ட ஒரு கருவியே அரசு (State) ஆகும். காவல்துறை, இராணுவ அமைப்பு, நீதிமன்றங்கள் மற்றும் சட்டங்கள் யாவும் வர்க்க முரண்பாடுகளை ஆளும் வர்க்கத்திற்கு சாதகமாகப் பேணுவதற்காகவே பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
3. லெனினியமும் நடைமுறைப் புரட்சியும்
மார்க்சிய தத்துவம் ஏட்டுச் சுரைக்காய் அல்ல; அது சமூக மாற்றத்திற்கான நடைமுறை வழிகாட்டி என்பதை 20-ஆம் நூற்றாண்டில் லெனின் (ரஷ்யாவில் 1917 அக்டோபர் புரட்சி) மற்றும் மா சே துங் (சீனாவில் 1949 நீண்டகால மக்கள் போர்) ஆகியோர் நிரூபித்தனர். இவர்கள் பொருளாதார அடித்தளம் மற்றும் வர்க்க முரண்பாடுகளை மையமாகக் கொண்டே அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினர்.
4. பெரியாரியக் கோட்பாட்டின் பலவீனங்கள்
வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத அடித் தளத்தை ஏற்றுக்கொள்ளத் தவறிய இடத்திலேயே பெரியாரியச் சிந்தனையின் வரம்புகள் தெளிவாகின்றன:
வரலாற்றுப் பார்வையின்மை: 20-ஆம் நூற்றாண்டில் உலகம் முழுவதும் பொருளாதார வர்க்க முரண்பாடுகள் பேசப்பட்டபோது, பெரியார் 17-ஆம் நூற்றாண்டு முதலாளித்துவ/தாராளவாதச் சிந்தனைகளின் பின்னணியிலேயே நின்றார்.
பிரச்சினையின் மூலத்தைக் தவறாகக் கணித்தல்: சமூகச் சுரண்டல் மற்றும் ஒடுக்குமுறைக்கு மூல காரணமான பொருளாதார, வர்க்க மற்றும் உற்பத்தி உறவுகளை ஆராயாமல், கடவுள், மதம், பிராமணர்கள் ஆகியோரையே முதன்மைப் பிரச்சினையாகப் பார்த்தார்.
முதலாளித்துவத்திற்குச் சாதகமான நிலை: சமூகத்தின் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பையும் முதலாளித்துவச் சுரண்டலையும் கேள்விக்குள்ளாக்காமல், மத எதிர்ப்பை மட்டுமே முதன்மைப்படுத்துவது மறைமுகமாக முதலாளித்துவத்திற்குத் தூண் தாங்கும் வேலையையே செய்கிறது.
முடிவுரை
சமூக மாற்றத்தையும் முரண்பாடுகளையும் அறிவியல் பூர்வமாக அணுகாமல், கடவுள்-மத எதிர்ப்போடு மட்டும் நின்றுவிடுவது முழுமையான சமூக விடுதலையைத் தராது. உண்மையான புரட்சி என்பது உற்பத்திச் சாதனங்களின் உரிமையையும், வர்க்கக் கட்டமைப்பையும் மாற்றுவதிலேயே அடங்கியுள்ளது. எனவே, வர்க்கப் போராட்டத்தைப் புறந்தள்ளிவிட்டு மதவாத எதிர்ப்பை மட்டுமே பேசுபவர்கள் தங்களை கம்யூனிஸ்டுகள் என்று அழைத்துக் கொள்வது வரலாற்றுப் பிழையாகும்.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக