இந்த ஆதாரங்கள் 1844-இல் கார்ல் மார்க்ஸ் எழுதிய அரசியல் மற்றும் சமூகச் சீர்திருத்தம் குறித்த விமர்சனக் குறிப்புகளை மையமாகக் கொண்டுள்ளன. வறுமை என்பது வெறும் நிர்வாகத் தோல்வியோ அல்லது ஆட்சியாளர்களின் தவறோ அல்ல, மாறாக அது முதலாளித்துவப் பொருளாதார அமைப்பின் தவிர்க்க முடியாத விளைவு என்று இக்கட்டுரை விளக்குகிறது. அரசு என்பது ஒரு நடுநிலையான அமைப்பு அல்ல என்றும், அது நிலவும் வர்க்க உறவுகளைப் பாதுகாக்கும் கருவியாகவே செயல்படுவதால் வறுமையை அதால் வேரோடு அழிக்க முடியாது என்றும் மார்க்ஸ் வாதிடுகிறார். வெறும் சமூகச் சீர்திருத்தங்கள் தற்காலிக நிவாரணத்தை மட்டுமே தரும் என்பதால்,
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
மார்க்ஸ்: ஏழ்மை, அரசு மற்றும் சமூகப் புரட்சி பற்றிய ஆய்வு
கார்ல் மார்க்ஸின் "Critical Notes on the Article: 'The King of Prussia and Social Reform. By a Prussian'" (1844) என்ற கட்டுரை (தமிழில் பொதுவாக "இங்கிலாந்தின் நிலைமை மற்றும் சமூக சீர்திருத்தம் பற்றிய விமர்சனக் குறிப்புகள்" என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது) மார்க்ஸின் ஆரம்பகால அரசியல்–பொருளாதார சிந்தனையில் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. இதில் அவர் ஏழ்மை, தொழிலாளர் வர்க்கம், அரசு, சமூகச் சீர்திருத்தம் மற்றும் புரட்சி குறித்து தனது ஆரம்பகால மார்க்சிய நிலைப்பாட்டை முன்வைக்கிறார்.
இது பின்னர் வெளிவந்த The
German Ideology (1845), The Communist Manifesto (1848)
மற்றும் Das
Kapital (1867) ஆகிய நூல்களின் தத்துவ அடித்தளங்களில் ஒன்றாக அமைந்தது.
கீழே,
அந்த நூலின் உள்ளடக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு,
மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில் விரிவான கட்டுரை
வழங்கப்படுகிறது.
ஏழ்மைக்கு தீர்வு சமூகச் சீர்திருத்தமா?
சமூகப் புரட்சியா?
கார்ல் மார்க்ஸின் "Critical
Notes on the Article: The King of Prussia and Social Reform" (1844) – ஒரு விரிவான ஆய்வு
முன்னுரை
1844ஆம் ஆண்டு மார்க்ஸ் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை,
சாதாரண அரசியல் விமர்சனம் அல்ல. மாறாக,
"ஏழ்மை ஏன் உருவாகிறது?",
"அரசு அதை ஏன் ஒழிக்க முடியவில்லை?",
"சமூகச் சீர்திருத்தம் போதுமா?",
"தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வரலாற்றுப்
பணி என்ன?"
போன்ற அடிப்படை கேள்விகளுக்கு அறிவியல் அடிப்படையில்
பதிலளிக்கும் ஒரு தத்துவ–அரசியல் ஆய்வாகும்.
அந்தக் காலத்தில் ஐரோப்பா முழுவதும் தொழிற்புரட்சியின் விளைவாக தொழிலாளர்கள்
கடுமையான சுரண்டலுக்கு உள்ளாகினர். பட்டினி, வேலைஇல்லாமை, குழந்தைத் தொழிலாளர் முறை, குடிசை வாழ்க்கை ஆகியவை அதிகரித்தன. இதற்கு அரசுகள்
மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகள் பெரும்பாலும் தர்ம உதவி, நன்கொடை அல்லது சில நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்கள் மட்டுமே.
இதையே மார்க்ஸ் அடிப்படையாக விமர்சிக்கிறார்.
1. சிலரின் தவறல்ல; சமூக அமைப்பின் விளைவு
மார்க்ஸ் முதலில் மறுப்பது, ஏழ்மை என்பது சில அதிகாரிகளின் திறமையின்மையால் அல்லது சில
அரசர்களின் தவறான ஆட்சியால் உருவாகிறது என்ற கருத்தாகும்.
அவர் கூறுவது:
ஏழ்மை என்பது தனிப்பட்ட தவறுகளின் விளைவு அல்ல; அது நிலவும் பொருளாதார–சமூக அமைப்பின் கட்டாயமான விளைவு.
முதலாளித்துவத்தில் உற்பத்தி சமூகமயமாக நடைபெறுகிறது;
ஆனால் அதன் பலனை தனியார் முதலாளிகள்
தன்வசப்படுத்துகின்றனர். இதனால் உழைப்பவர்கள் செல்வத்தை உருவாக்கினாலும்,
செல்வம் அவர்களிடம் சேராது.
2. அரசின் வரம்புகள்
இந்தக் கட்டுரையின் மிக முக்கியமான வாதம் அரசைப் பற்றியது.
மார்க்ஸ் கூறுகிறார்:
அரசு சமூகத்திற்கு வெளியே இருக்கும் நடுநிலையான அமைப்பு அல்ல.
அது நிலவும் சமூக உறவுகளின் அரசியல் வடிவம்.
எனவே,
தனியுடைமை மற்றும் வர்க்க உறவுகளை பாதுகாக்கும் அரசு,
அதே உறவுகளால் உருவாகும் ஏழ்மையை முழுமையாக ஒழிக்க இயலாது.
அரசு என்ன செய்யும்?
- வறுமை
நிவாரண நிதி வழங்கும்.
- பிச்சைக்காரர்களுக்கான
இல்லங்கள் அமைக்கும்.
- காவல்துறையை
அதிகரிக்கும்.
- சில
சட்டங்களை மாற்றும்.
ஆனால்,
உழைப்பை சுரண்டும் உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றாது.
அதனால் ஏழ்மை மீண்டும் மீண்டும் உருவாகும்.
3. இங்கிலாந்தின் அனுபவம்
மார்க்ஸ் குறிப்பாக இங்கிலாந்தை எடுத்துக்காட்டுகிறார்.
அந்த நாடு தொழில்துறை வளர்ச்சியில் உலகின் முன்னணி நாடாக இருந்தது.
ஆனால் அதே நேரத்தில்
- தொழிலாளர்களின்
குடிசைகள்,
- குழந்தைத்
தொழிலாளர் முறை,
- பெண்களின்
மிகக் குறைந்த கூலி,
- பட்டினி,
- வேலைஇல்லாமை
என்பன அதிகரித்தன.
இதற்கு அரசு Poor Laws போன்ற திட்டங்களை கொண்டு வந்தது.
ஆனால் ஏழ்மை குறையவில்லை.
இதிலிருந்து மார்க்ஸ் ஒரு முடிவுக்கு வருகிறார்:
ஏழ்மையை நிர்வாக நடவடிக்கைகளால் ஒழிக்க முடியாது;
ஏழ்மையை உருவாக்கும்
சமூக அமைப்பையே மாற்ற வேண்டும்.
4. சமூகச் சீர்திருத்தத்தின் எல்லைகள்
மார்க்ஸ் சமூகச் சீர்திருத்தங்களை முழுமையாக மறுப்பதில்லை.
ஆனால் அவை அடிப்படை முரண்பாட்டை தீர்க்காது என்கிறார்.
உதாரணமாக,
- கூலியை
சிறிது உயர்த்தலாம்.
- வேலை
நேரத்தை குறைக்கலாம்.
- சில
நலத்திட்டங்களை வழங்கலாம்.
ஆனால்
முதலாளி–தொழிலாளர் உறவு மாறாத வரை சுரண்டலும் தொடரும்.
அதனால் சீர்திருத்தம் அறிகுறிகளை மட்டுமே குணப்படுத்தும்;
நோயை அல்ல.
5. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வரலாற்றுப் பணி
மார்க்ஸின் பார்வையில் தொழிலாளர் வர்க்கம் வெறும் பாதிக்கப்பட்ட சமூகப் பிரிவு
அல்ல.
அது புதிய சமுதாயத்தை உருவாக்கக்கூடிய வரலாற்றுச் சக்தியாகும்.
ஏன்?
ஏனெனில் தொழிலாளர் வர்க்கத்திடம் தனிப்பட்ட உற்பத்தி சாதனங்கள் இல்லை.
அதனால் தனியுடைமை அடிப்படையிலான சமூகத்தை ஒழிக்க அதன் வரலாற்று நலன்
அமைந்துள்ளது.
இந்தக் கருத்தே பின்னர் கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையில் "உலகத் தொழிலாளர்களே,
ஒன்றுபடுங்கள்!" என்ற முழக்கமாக வளர்ச்சி பெறுகிறது.
6. அரசியல் புரட்சிக்கும் சமூகப் புரட்சிக்கும் உள்ள வேறுபாடு
மார்க்ஸ் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை விளக்குகிறார்.
அரசியல் புரட்சி
- ஆட்சியாளர்கள்
மாறுவர்.
- அரசமைப்பு
மாறலாம்.
- புதிய
சட்டங்கள் உருவாகலாம்.
ஆனால்
தனியுடைமை, கூலித்தொழில்,
வர்க்க அமைப்பு தொடரலாம்.
சமூகப் புரட்சி
- உற்பத்தி
உறவுகள் மாறும்.
- சொத்துரிமை
மாற்றம் ஏற்படும்.
- சுரண்டல்
உறவுகள் ஒழிக்கப்படும்.
- மனிதனின்
சமூக வாழ்வின் அடித்தளம் மாற்றப்படும்.
இதுவே உண்மையான விடுதலைக்கான பாதை என்று மார்க்ஸ் வலியுறுத்துகிறார்.
7. மனித விடுதலையின் பொருள்
இந்தக் கட்டுரை On the Jewish
Question நூலுடன்
நெருங்கிய தொடர்புடையது.
அங்கு போலவே இங்கும் மார்க்ஸ் கூறுகிறார்:
மனிதனின் விடுதலை என்பது
- அரசியல்
உரிமைகள் மட்டும் அல்ல,
- வாக்குரிமை
மட்டும் அல்ல,
- சட்ட
சமத்துவம் மட்டும் அல்ல.
மாறாக,
மனிதனை பொருளாதார அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிப்பதே உண்மையான விடுதலை.
8. பின்னர் மார்க்சியத்தில் இதன் வளர்ச்சி
இந்தக் கட்டுரையில் விதைக்கப்பட்ட கருத்துக்கள் பின்னர் பல முக்கிய நூல்களில்
முழுமையாக வளர்ச்சியடைந்தன.
- 1844 பொருளாதார–தத்துவ கையெழுத்துப் பிரதிகள்
– அந்நியமாதல்.
- The German Ideology
– வரலாற்றுப்
பொருள்முதல்வாதம்.
- The Communist Manifesto
– வர்க்கப்
போராட்டம்.
- Das Kapital
– உபரி மதிப்பு,
மூலதனச் சுரண்டல்.
- லெனின் – State and Revolution
– அரசின் வர்க்கத்
தன்மை மற்றும் தொழிலாளர் அரசின் அவசியம்.
சமகாலப் பொருத்தம்
இன்றைய உலகிலும் இந்தக் கட்டுரையின் கருத்துக்கள் விவாதிக்கப்படுகின்றன.
பல நாடுகளில்,
- வறுமை
ஒழிப்பு திட்டங்கள்,
- இலவச உணவுத்
திட்டங்கள்,
- பண உதவித்
திட்டங்கள்,
- வேலைவாய்ப்பு
உறுதி திட்டங்கள்
போன்றவை நடைமுறையில் உள்ளன.
இவை மக்களின் உடனடி வாழ்வாதாரத்தை மேம்படுத்துவதில் முக்கிய பங்கு
வகிக்கக்கூடும். ஆனால் மார்க்ஸ் எழுப்பிய கேள்வி இன்னும் பொருந்துகிறது:
வறுமையை உருவாக்கும் பொருளாதார–சமூக உறவுகள் மாறாமல்,
வறுமையை முழுமையாக
ஒழிக்க முடியுமா?
இது ஒரு பொருளாதார–அரசியல் விவாதமாக இன்றும் தொடர்கிறது.
முடிவுரை
1844ஆம் ஆண்டில் எழுதப்பட்ட இந்தச் சிறிய கட்டுரை,
மார்க்ஸின் சிந்தனையில் ஒரு திருப்புமுனையாகும். ஏழ்மை
என்பது ஒழுங்கற்ற நிர்வாகத்தின் விளைவு அல்ல; மாறாக, குறிப்பிட்ட உற்பத்தி உறவுகள் மற்றும் வர்க்க அமைப்புகளுடன்
தொடர்புடைய ஒரு சமூகப் பிரச்சினை என்ற கருத்தை அவர் முன்வைக்கிறார். அதனால்,
தற்காலிக நிவாரணம் அல்லது நிர்வாகச் சீர்திருத்தம் மட்டுமே
போதாது;
மனித விடுதலைக்காக சமூகத்தின் அடிப்படை பொருளாதார உறவுகளையே
மாற்ற வேண்டும் என்பதே இந்த நூலின் மைய வாதமாகும்.
இந்தக் கட்டுரை, பின்னர் மார்க்ஸ் உருவாக்கிய அறிவியல் சோசலிசக் கோட்பாட்டிற்கும், வர்க்கப் போராட்டம் மற்றும் அரசின் வர்க்கத் தன்மை பற்றிய அவரது முதிர்ந்த ஆய்வுகளுக்கும் ஒரு முக்கியமான தத்துவ மற்றும் அரசியல் அடித்தளமாகக் கருதப்படுகிறது..
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக