பள்ளி ஆய்வு கூட,
கல்வி மேம்பாட்டுக்கான செயல்முறையாக அல்ல, பொதுமக்களுக்கு காட்சிப்படுத்தப்படும் அரசியல் நிகழ்வாக மாறும் அபாயம் உள்ளது.
கேமரா முன்னால் ஒரு குழந்தையின் தயக்கத்தைப் பதிவு செய்வது, கல்வி மேம்பாட்டிற்கான வழிமுறை அல்ல; அது மாணவரின் தன்னம்பிக்கையை பாதிக்கக்கூடிய செயல்....
மார்க்ஸ் கூறும் ஆளும் வர்க்கத்தின் சித்தாந்தம் (Ruling Ideas) என்ற கருத்து இங்கே பொருந்துகிறது.
சமூகத்தில் ஒரு கருத்து தொடர்ந்து பரப்பப்படுகிறது:
"நல்ல கல்வி என்றால் தனியார் பள்ளி."
"ஏழைகளின் பள்ளி என்றால் அரசுப் பள்ளி."
இந்த மனப்போக்கே,
அரசுப் பள்ளிகளை தொடர்ந்து சந்தேகத்தின் கீழ் வைத்திருக்கிறது.
அரசுப் பள்ளி ஆய்வா? அல்லது பொதுக் கல்வியை இழிவுபடுத்தும் அரசியல் நாடகமா?
அமைச்சர் கீர்த்தனாவின் பள்ளி ஆய்வை மார்க்சிய–லெனினிய கண்ணோட்டத்தில் ஒரு விமர்சனம்
ஒரு அரசு அமைச்சர் அரசுப் பள்ளிக்குச் சென்று மாணவர்களிடம் கேள்வி கேட்பது தவறல்ல. பொதுப் பணத்தைச் செலவழிக்கும் கல்வித்துறையின் செயல்பாட்டை கண்காணிப்பது அரசின் கடமையாகும். ஆனால், அந்தக் கண்காணிப்பு எந்த நோக்கத்துடன், எந்த முறையில், யாரை பொறுப்புக்கூறச் செய்கிறது என்பதுதான் அரசியல் மற்றும் கல்வியியல் ரீதியாக முக்கியமான கேள்வி.
நீங்கள் பகிர்ந்துள்ள விவரிப்பின்படி, அமைச்சர் வகுப்பறைக்குள் கேமரா குழுவுடன் நுழைந்து, சில மாணவர்களிடம் ஆங்கிலத்தில் கேள்வி எழுப்பி, அதிலிருந்து அரசுப் பள்ளி மாணவர்களின் திறனைப் பற்றிய பொதுவான முடிவை உருவாக்குகிறார் என்று குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படுகிறது. இந்த விவரிப்பு முழுமையாகச் சரி என எடுத்துக்கொண்டாலும், அல்லது அதில் ஒரு பகுதி மட்டுமே நடந்திருந்தாலும், இத்தகைய அணுகுமுறையை மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில் ஆராய்வது அவசியமாகிறது.
கல்வியைப் புரிந்து கொள்ளாமல் "திறனை" அளவிடும் அரசு
மார்க்ஸ் ஒரு முக்கியமான கருத்தை முன்வைக்கிறார்.
ஒரு நிகழ்வை மட்டும் பார்த்து முடிவுக்கு வரக்கூடாது; அந்த நிகழ்வை உருவாக்கிய சமூக உற்பத்தி உறவுகளை ஆராய வேண்டும்.
ஒரு மாணவர் ஆங்கிலத்தில் தயங்கி பதில் சொன்னால்,
மார்க்சிய ஆய்வு கேட்கும் கேள்விகள்:
அந்தப் பள்ளியில் எத்தனை ஆசிரியர்கள் உள்ளனர்?
ஆங்கில ஆசிரியர் காலிப்பணியிடம் உள்ளதா?
மாணவர்கள் எந்த சமூகப் பின்னணியில் இருந்து வருகிறார்கள்?
வீட்டில் ஆங்கிலச் சூழல் இருக்கிறதா?
நூலகம் இருக்கிறதா?
மொழி ஆய்வகம் இருக்கிறதா?
மாணவர்களின் முதல் தலைமுறை கல்வி நிலை என்ன?
ஆனால் முதலாளித்துவ நிர்வாகம் கேட்பது:
"இந்த மாணவிக்கு பதில் தெரியவில்லையா?"
இதுதான் மார்க்சியமும் நிர்வாகத் தொழில்நுட்பமும் இடையேயான அடிப்படை வேறுபாடு.
பிரச்சினையின் காரணம் அரசு; குற்றவாளி மாணவரா?
மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரம் கூறுவது,
முதலாளித்துவ அரசு தனது கொள்கைகளால் உருவாக்கிய பிரச்சினைக்கு, அதே அமைப்பின் பாதிக்கப்பட்டவர்களையே பொறுப்பாக்கும்.
இன்று அரசுப் பள்ளிகளில்,
ஆயிரக்கணக்கான ஆசிரியர் பணியிடங்கள் காலியாக உள்ளன.
பல இடங்களில் ஒரு ஆசிரியர் பல பாடங்களை நடத்துகிறார்.
Spoken English கற்பிக்க தனி அமைப்பு இல்லை.
மாணவர்–ஆசிரியர் விகிதம் சமமில்லை.
உளவியல் ஆலோசனை, மொழி ஆய்வகம், தொழில்நுட்ப வசதிகள் பல பள்ளிகளில் போதுமான அளவில் இல்லை.
இந்த நிலையை மாற்ற வேண்டியது அரசின் பொறுப்பு.
ஆனால் அவற்றைச் சரிசெய்யாமல், ஒரு மாணவரிடம் கேள்வி கேட்டு, "பாருங்கள், இவர்களுக்கு தெரியவில்லை" என்று கூறுவது, அமைப்பின் தோல்வியை தனிநபரின் தோல்வியாக மாற்றும் அரசியல் ஆகும்.
கேமரா முன்னால் கல்வியா? அல்லது அரசியல் நிகழ்ச்சியா?
லெனின் அரசைப் பற்றி பேசும்போது,
அரசு வெறும் நிர்வாக இயந்திரம் அல்ல; அது ஒரு வர்க்கத்தின் அரசியல் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தும் கருவி என்றும் கூறுகிறார்.
இன்றைய ஊடக அரசியலில்,
ஒவ்வொரு நிர்வாக நடவடிக்கையும்,
காணொளி,
சமூக ஊடக பதிவு,
விளம்பர அரசியல்
என்ற வடிவம் பெறுகிறது.
அதனால்,
பள்ளி ஆய்வு கூட,
கல்வி மேம்பாட்டுக்கான செயல்முறையாக அல்ல, பொதுமக்களுக்கு காட்சிப்படுத்தப்படும் அரசியல் நிகழ்வாக மாறும் அபாயம் உள்ளது.
கேமரா முன்னால் ஒரு குழந்தையின் தயக்கத்தைப் பதிவு செய்வது, கல்வி மேம்பாட்டிற்கான வழிமுறை அல்ல; அது மாணவரின் தன்னம்பிக்கையை பாதிக்கக்கூடிய செயல்.
அரசுப் பள்ளிகளின் மீது உள்ள வர்க்க முன்னெண்ணம்
மார்க்ஸ் கூறும் ஆளும் வர்க்கத்தின் சித்தாந்தம் (Ruling Ideas) என்ற கருத்து இங்கே பொருந்துகிறது.
சமூகத்தில் ஒரு கருத்து தொடர்ந்து பரப்பப்படுகிறது:
"நல்ல கல்வி என்றால் தனியார் பள்ளி."
"ஏழைகளின் பள்ளி என்றால் அரசுப் பள்ளி."
இந்த மனப்போக்கே,
அரசுப் பள்ளிகளை தொடர்ந்து சந்தேகத்தின் கீழ் வைத்திருக்கிறது.
அதே செயல்பாட்டை ஒரு உயர்கட்டண தனியார் பள்ளியில்,
கேமரா முன்னால்,
அமைச்சர் மேற்கொள்ள முடியுமா?
இந்தக் கேள்வி அரசியல் ரீதியாக முக்கியமானது. நடைமுறையில் அரசுப் பள்ளிகளும் தனியார் பள்ளிகளும் ஒரே அளவுகோலால் மதிப்பிடப்படுகிறதா என்ற கேள்வியை இது எழுப்புகிறது.
கல்வி என்பது போட்டியல்ல; சமூக உரிமை
மார்க்சியக் கல்விக் கொள்கையில்,
ஒரு வகுப்பில் உள்ள எல்லா மாணவர்களும் ஒரே வேகத்தில் கற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்.
அது இயல்பானது.
கல்வியின் நோக்கம்,
சிறந்த மாணவரைத் தேர்வு செய்வது அல்ல.
பின்னால் இருப்பவரையும் முன்னேற்றுவதாகும்.
அதற்காக,
கூடுதல் ஆசிரியர்கள்,
சிறப்புப் பயிற்சி,
மொழிப் பயிற்சி,
உளவியல் ஆதரவு,
குடும்பப் பின்னணி ஆய்வு
என்பன தேவை.
ஒரு மாணவர் பதில் சொல்லத் தயங்குவது,
அவரின் அறிவின்மையை நிரூபிப்பதில்லை.
அது,
மொழிப் பயம்,
மேடைப் பயம்,
கேமரா முன்னிலையின் பதற்றம்,
அதிகாரத்தின் அழுத்தம்
ஆகியவற்றின் விளைவாகவும் இருக்கலாம்.
தனியார்மயக் கல்வியும் அரசின் இரட்டை நிலையும்
மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில்,
கல்வியை சந்தைக்குக் கொடுத்து,
பின்னர் அரசுப் பள்ளிகளின் குறைகளை மட்டும் வெளிக்காட்டுவது,
முதலாளித்துவத்தின் வழக்கமான அரசியல்.
ஒருபுறம்,
தனியார் பள்ளிகள் வளர அனுமதிக்கப்படுகின்றன.
மறுபுறம்,
அரசுப் பள்ளிகளின் தோல்விகள் மட்டும் செய்தியாக்கப்படுகின்றன.
இதன் மூலம்,
"அரசுக் கல்வி தரமற்றது" என்ற கருத்து சமூகத்தில் வலுப்பெறுகிறது.
இதுவே தனியார்மயத்தை மேலும் நியாயப்படுத்தும் சூழலை உருவாக்குகிறது.
உண்மையான ஆய்வு எப்படி இருக்க வேண்டும்?
ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறையில் ஆய்வு என்றால்,
மாணவரைச் சோதிப்பது அல்ல.
அமைப்பைச் சோதிப்பது.
அதாவது,
ஆசிரியர் காலிப்பணியிடங்கள் எத்தனை?
பள்ளிக்கு நிதி போதுமா?
நூலகம் செயல்படுகிறதா?
ஆய்வக வசதிகள் உள்ளனவா?
மாணவர்களின் ஊட்டச்சத்து நிலை என்ன?
மொழிக் கற்றலுக்கான தனித்திட்டம் உள்ளதா?
ஆசிரியர்களுக்கு தொடர்ச்சியான பயிற்சி வழங்கப்படுகிறதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் காண்பதே உண்மையான கல்வி ஆய்வு.
முடிவுரை
கல்வியை மதிப்பெண்கள் அல்லது சில நிமிடக் கேள்வி–பதில்களால் மட்டும் அளவிட முடியாது. ஒரு மாணவர் ஒரு தருணத்தில் பதில் சொல்லத் தவறினால், அதிலிருந்து முழுக் கல்வி அமைப்பைப் பற்றிய தீர்ப்பை வழங்குவது கல்வியியல் ரீதியாகவும் சமூக ரீதியாகவும் போதுமான ஆதாரமற்ற முடிவாக இருக்கலாம்.
மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனத்தின் மையக் கருத்து இதுதான்:
பொதுக் கல்வியின் சிக்கல்களை மாணவர்களின் தோள்களில் சுமத்தாதீர்கள்; அந்தச் சிக்கல்களை உருவாக்கும் சமூக–பொருளாதாரக் கொள்கைகள், நிதி ஒதுக்கீடுகள், ஆசிரியர் நியமனங்கள் மற்றும் அரசின் பொறுப்பை ஆராயுங்கள்.
ஒரு பொதுக் கல்வி அமைப்பு வலுப்பெற வேண்டுமெனில், மாணவர்களை பொதுவெளியில் சங்கடப்படுத்தும் நிகழ்வுகளை விட, பள்ளிகளுக்குத் தேவையான வளங்கள், ஆசிரியர்கள், மொழிக் கற்றல் வசதிகள் மற்றும் சமத்துவமான கல்விக் கொள்கைகளில் முதலீடு செய்வதே அடிப்படைத் தீர்வாகும். அதுவே சமூகநீதியையும், பொதுக் கல்வியின் மரியாதையையும் உறுதிப்படுத்தும் பாதையாகும்.
.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக