வாழ்க்கைக்காக ஓடும் மனிதர்கள்: உழைப்பு, சுரண்டல், சமூக அவலங்கள் — மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் ஓர் ஆய்வு
முன்னுரை: பிறந்ததிலிருந்து இறக்கும் வரை ஓட்டம்!
அது என்னவென்றால், மனிதன் தனது வாழ்க்கைத் தேவைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்வதற்காகத் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதுதான்.
இந்த ஓட்டம் ஒவ்வொரு மனிதனின் தனிப்பட்ட விருப்பத்தால் மட்டும் உருவானதல்ல. மனிதன் வாழும் சமூகத்தின் பொருளாதார அமைப்பு, உற்பத்தி உறவுகள், சொத்துடைமை, வர்க்கப் பிரிவுகள், அரசு கொள்கைகள், சமூக நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றுடனும் இந்த ஓட்டம் ஆழமாகப் பிணைந்திருக்கிறது.
ஒருவன் உணவைப் பெற உழைக்கிறான். மற்றொருவன் தனது குழந்தைகளுக்குக் கல்வி அளிக்க உழைக்கிறான். இன்னொருவன் மருத்துவச் செலவுகளைச் சமாளிக்க உழைக்கிறான். ஒருவர் வேலை தேடி அலைகிறார். மற்றொருவர் தன்னிடம் உள்ள செல்வத்தை மேலும் பெருக்குவதற்காக முயல்கிறார்.
இவர்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியான சமூக நிலைமைகளில் வாழவில்லை. அவர்களின் உழைப்பின் தன்மையும், கிடைக்கும் வருமானமும், சமூகத்தில் அவர்களுக்குள்ள அதிகாரமும் ஒன்றல்ல.
இந்த வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்ளவே மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டம் நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.
1. மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவை உழைப்பு
மனிதன் உயிர்வாழ்வதற்குத் தேவையான உணவு, உடை, இருப்பிடம், குடிநீர், மருத்துவம், கல்வி போன்ற தேவைகள் தானாகவே உருவாகிவிடுவதில்லை. அவற்றை மனிதர்கள் இயற்கையுடனான தங்கள் உறவின் மூலமாகவும், சமூக உற்பத்தியின் மூலமாகவும் உருவாக்குகின்றனர்.
நிலத்தைப் பண்படுத்தும் விவசாயி உணவை உற்பத்தி செய்கிறார். தொழிற்சாலையில் பணிபுரியும் தொழிலாளி பொருட்களை உற்பத்தி செய்கிறார். கட்டுமானத் தொழிலாளி வீடுகளையும் கட்டடங்களையும் உருவாக்குகிறார். ஆசிரியர் அறிவைப் பரப்புகிறார். மருத்துவர் நோயாளிகளுக்குச் சிகிச்சை அளிக்கிறார். போக்குவரத்துத் தொழிலாளி மக்களையும் பொருட்களையும் ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார்.
இவ்வாறு மனிதர்கள் மேற்கொள்ளும் பல்வேறு வகையான உழைப்புகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருக்கின்றன.
மார்க்ஸ் தனது மூலதனம் நூலில் உழைப்பின் மூலமாக மனிதன் இயற்கையோடு தொடர்புகொண்டு, இயற்கைப் பொருட்களைத் தனது தேவைகளுக்குப் பயன்படும் பொருட்களாக மாற்றுகிறான் என்பதை விளக்குகிறார்.
உழைப்பு என்பது வெறும் சம்பளம் பெறுவதற்காகச் செய்யப்படும் செயல் மட்டுமல்ல. மனிதச் சமூகம் உருவாகவும் வளரவும் தேவையான அடிப்படைச் செயல்பாடாகும்.
ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.
மனிதர்கள் அனைவரும் உழைக்கிறார்கள் என்றால், ஏன் சிலருக்கு வாழ்க்கை வசதிகள் நிறைவாகக் கிடைக்கின்றன; ஏன் பலர் தங்கள் அடிப்படைத் தேவைகளைக்கூட நிறைவேற்றிக்கொள்ள முடியாமல் போராடுகிறார்கள்?
இந்தக் கேள்விக்கான விடை, உழைப்பின் முக்கியத்துவத்தை மட்டும் புரிந்துகொள்வதில் இல்லை. உழைப்பின் மூலம் உருவாகும் செல்வம் யாருக்குச் சொந்தமாகிறது, உற்பத்திச் சாதனங்கள் யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கின்றன, உழைப்பின் பயனை யார் கைப்பற்றுகிறார்கள் என்பதையும் ஆராய்வதில் இருக்கிறது.
2. வாழ்வதற்காக உழைப்பதா, உழைப்பதற்காகவே வாழ்வதா?
மனிதன் உணவுக்காக உழைக்கிறான். உணவு கிடைத்த பிறகு ஓய்வெடுக்கவும், குடும்பத்துடன் வாழவும், அறிவைப் பெறவும், கலைகளில் ஈடுபடவும், சமூகச் செயல்பாடுகளில் பங்கேற்கவும் அவனுக்கு நேரம் தேவைப்படுகிறது.
ஆனால் இன்றைய முதலாளித்துவச் சமூகத்தில் கோடிக்கணக்கான உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை வேறுவிதமாக அமைந்திருக்கிறது.
காலையில் வேலைக்குச் செல்கிறார்கள். மாலையில் வீடு திரும்புகிறார்கள். கிடைக்கும் ஊதியத்தில் வீட்டு வாடகை, உணவு, மின்சாரம், போக்குவரத்து, கல்வி, மருத்துவம் ஆகியவற்றுக்குச் செலவு செய்கிறார்கள். மாத இறுதியில் கையில் பணம் இல்லாமல் போகிறது. அடுத்த மாதச் சம்பளத்திற்காக மீண்டும் வேலைக்குச் செல்கிறார்கள்.
சிலருக்கு இந்தச் சுழற்சி கடன் தவணைகளாலும் வட்டி கட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தாலும் மேலும் கடுமையாகிறது.
அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் ஓய்வெடுப்பதற்கும் சிந்திப்பதற்கும் குடும்பத்துடன் நேரம் செலவிடுவதற்கும் வாய்ப்புகள் குறைகின்றன.
இது தனிப்பட்ட மனிதர்களின் நேர மேலாண்மைப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல. பல நேரங்களில் குறைந்த ஊதியம், நீண்ட வேலை நேரம், நிலையற்ற வேலைவாய்ப்பு, அதிகரிக்கும் வாழ்க்கைச் செலவு ஆகியவற்றால் உருவாகும் சமூகப் பிரச்சினையாகும்.
மனிதன் தனது வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதற்காக உழைக்க வேண்டும். ஆனால் வாழ்க்கையைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதற்காகவே அவனது வாழ்நாள் முழுவதும் செலவாகிவிட்டால், அந்தச் சமூக அமைப்பின் தன்மையை நாம் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டியிருக்கிறது.
மனித வாழ்க்கையின் நோக்கம் வெறுமனே உயிர்வாழ்வது மட்டுமல்ல; மனித ஆற்றல்களை வளர்த்துக்கொண்டு கண்ணியமாக வாழ்வதுமாகும்.
3. இரண்டு வகையான வாழ்க்கை நிலைகள்: உழைப்பை விற்பவர்கள், உழைப்பைச் சுரண்டுபவர்கள்
நாம் வாழும் சமூகத்தில் எல்லா மனிதர்களும் ஒரே பொருளாதார நிலையில் இல்லை.
ஒரு தொழிலாளி தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்று ஊதியம் பெறுகிறார். அவரிடம் சொந்தமாகப் பெரிய தொழிற்சாலையோ உற்பத்திச் சாதனங்களோ இல்லாதிருக்கலாம். தனது வாழ்க்கைத் தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்ய அவர் வேலைவாய்ப்பைச் சார்ந்திருக்கிறார்.
மறுபுறம், ஒரு முதலாளி தொழிற்சாலை, இயந்திரங்கள், மூலதனம் போன்ற உற்பத்திச் சாதனங்களைத் தனக்குச் சொந்தமாகக் கொண்டிருக்கலாம். தொழிலாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்தி உற்பத்தி நடத்துகிறார். உற்பத்தியில் உருவாகும் மதிப்பிலிருந்து ஊதியம் உள்ளிட்ட செலவுகளைக் கழித்த பிறகு கிடைக்கும் உபரி மதிப்பை முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளின் கீழ் அவர் கைப்பற்றுகிறார்.
இதுவே மார்க்ஸ் விளக்கிய முதலாளித்துவச் சுரண்டலின் அடிப்படை.
ஒரு தொழிலாளி எட்டு மணி நேரம் வேலை செய்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்த நேரத்தில் அவர் உருவாக்கும் புதிய மதிப்பு, அவரது ஊதியத்திற்குச் சமமான மதிப்பை உருவாக்குவதுடன் முடிந்துவிடுவதில்லை. அதற்கும் மேலான மதிப்பை அவர் உருவாக்கக்கூடும். அந்த உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுவதன் மூலம் முதலாளியின் லாபம் உருவாகிறது.
இது தொழிலாளிக்கு ஊதியம் வழங்கப்படுவதில்லை என்று பொருளல்ல. முதலாளித்துவத்தில் தொழிலாளிக்கு ஊதியம் வழங்கப்படுகிறது. ஆனால் உற்பத்தியில் உருவாகும் மொத்தப் புதிய மதிப்பும் அவருக்குத் திரும்பக் கிடைப்பதில்லை என்பதே மார்க்சிய விளக்கம்.
இங்கு கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று இருக்கிறது.
சமூகத்தில் வாழும் ஒவ்வொருவரையும் இரண்டு பிரிவுகளாக மட்டும் எளிமையாகப் பிரித்துவிட முடியாது. சிறு விவசாயிகள், சுயதொழில் செய்பவர்கள், சிறு வணிகர்கள், சுயதொழில் நிபுணர்கள், ஊதியம் பெறும் ஆசிரியர்கள், மருத்துவர்கள் போன்றோரின் பொருளாதார நிலைகள் வேறுபடுகின்றன. மேலும், மேலாண்மை அதிகாரம் கொண்ட ஊழியர்கள், சிறு உற்பத்தியாளர்கள் போன்றோரின் வர்க்க நிலையை அவர்களின் சொத்துடைமை, உற்பத்தி உறவுகள், வருமானத்தின் ஆதாரம் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்தே தீர்மானிக்க வேண்டும்.
எனவே, மார்க்சிய ஆய்வில் முக்கியமானது ஒருவர் எவ்வளவு பணம் சம்பாதிக்கிறார் என்பதைக் கணக்கிடுவது மட்டுமல்ல; அவர் உற்பத்திச் செயல்பாட்டில் என்ன இடத்தை வகிக்கிறார் என்பதையும் ஆராய்வதாகும்.
4. கடவுளைக் காணவும் காசு; மருத்துவம் பெறவும் காசு!
கோயிலுக்குச் செல்லும் மக்கள் வரிசையில் நிற்கிறார்கள். சில இடங்களில் விரைவாகத் தரிசனம் செய்வதற்குச் சிறப்புக் கட்டணம் வசூலிக்கப்படுகிறது. ஒரே வழிபாட்டுத் தலத்தில் பணம் செலுத்தக்கூடியவர்களுக்கும் செலுத்த முடியாதவர்களுக்கும் அனுபவத்தில் வேறுபாடு ஏற்படலாம்.
அதேபோல் மருத்துவமனைகளிலும் நீண்ட வரிசைகள் இருக்கின்றன. அரசுப் பொதுமருத்துவமனைகளில் போதிய மருத்துவர்கள், படுக்கைகள், பரிசோதனை வசதிகள் இல்லாத இடங்களில் மக்கள் நீண்ட நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கலாம். தனியார் மருத்துவமனைகளில் பணம் செலுத்தும் திறன் சிகிச்சையைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்புகளைப் பாதிக்கலாம்.
கல்வியிலும் இதே போன்ற முரண்பாடுகள் காணப்படுகின்றன. ஒரு குழந்தைக்கு நல்ல கல்வி கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்பும் பெற்றோர், தங்களுடைய வருமானத்தின் கணிசமான பகுதியைத் தனியார் கல்விக்காகச் செலவிட வேண்டிய நிலை உருவாகலாம். பணம் செலுத்தும் திறன் குறைந்த குடும்பங்களின் குழந்தைகள் தரமான கல்வி வாய்ப்புகளைப் பெறுவதில் தடைகளைச் சந்திக்கலாம்.
இவற்றின் அடிப்படையில் எழும் கேள்வி இதுதான்:
மனிதனின் அடிப்படைத் தேவைகள் அனைத்தும் அவனுடைய பணம் செலுத்தும் திறனைப் பொறுத்தே கிடைக்க வேண்டுமா?
மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில், இதனை ஒவ்வொரு தனியார் நிறுவனத்தின் செயல்பாட்டைக் கொண்டு மட்டும் மதிப்பிட முடியாது. சமூகத்தின் பொருளாதார அமைப்பு, பொதுச் சேவைகளுக்கான அரசின் முதலீடு, செல்வப் பகிர்வு, வர்க்க உறவுகள் ஆகியவற்றையும் ஆராய வேண்டும்.
கோயிலில் கட்டணம் வசூலிக்கப்படுவது, மருத்துவமனையில் கட்டணம் வசூலிக்கப்படுவது, கல்வி நிறுவனத்தில் கட்டணம் வசூலிக்கப்படுவது ஆகிய மூன்றும் ஒரே வகையான பொருளாதார உறவுகள் அல்ல. வழிபாடு, மருத்துவம், கல்வி ஆகியவற்றின் சமூகப் பணிகளும் வேறுபட்டவை.
இருப்பினும், ஒரு பொதுவான சமூக முரண்பாடு அவற்றில் வெளிப்படக்கூடும்: பணம் செலுத்தும் திறன் மனிதர்களின் வாய்ப்புகளைத் தீர்மானிக்கும் அளவுக்கு அதிகரிக்கும்போது, சமத்துவம் பாதிக்கப்படுகிறது.
ஒரு நோயாளிக்குத் தேவையான சிகிச்சை அவர் எவ்வளவு பணக்காரர் என்பதைப் பொறுத்திருக்கக் கூடாது. ஒரு குழந்தையின் கல்வி வாய்ப்புகள் அதன் பெற்றோரின் வருமானத்தால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படக் கூடாது. மனிதனின் வாழ்க்கைக்கும் கண்ணியத்திற்கும் அவசியமான சேவைகள் அனைவருக்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்பதே சமூகநீதிக்கான அடிப்படைக் கோரிக்கையாகும்.
5. வேலை தேடி அலையும் இளைஞர்கள்: தனிநபரின் தோல்வியா, சமூகப் பொருளாதார முரண்பாடா?
படித்த இளைஞர்கள் வேலை தேடி அலைகிறார்கள். போட்டித் தேர்வுகளுக்குத் தயாராகிறார்கள். நேர்முகத் தேர்வுகளில் பங்கேற்கிறார்கள். பல இடங்களில் விண்ணப்பிக்கிறார்கள். சிலர் ஆண்டுக்கணக்கில் வேலைக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்.
அவர்களிடம், “நீங்கள் போதுமான முயற்சி செய்யவில்லை”, “உங்கள் திறமையை வளர்த்துக்கொள்ளவில்லை”, “சரியான பயிற்சி பெறவில்லை” என்று கூறுவது எளிது.
ஆனால் அனைவரும் திறமையானவர்களாக இருந்தாலும், அவர்களுக்குத் தேவையான அளவுக்கு வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்படவில்லை என்றால் என்ன செய்வது?
முதலாளித்துவப் பொருளாதாரத்தில் உற்பத்தி பெரும்பாலும் சமூகத் தேவைகளை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு நடைபெறுவதில்லை. முதலீட்டின் லாபம், சந்தை நிலவரம், போட்டி, தொழில்நுட்ப மாற்றம் போன்றவை வேலைவாய்ப்புகளையும் பாதிக்கின்றன.
சில தொழில்களில் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி உற்பத்தித் திறனை அதிகரிக்கிறது. ஆனால் அதனால் உருவாகும் பலன் அனைவருக்கும் சமமாகக் கிடைக்கும் என்பது உறுதியல்ல. சில நிறுவனங்களில் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான தொழிலாளர்களைக் கொண்டு அதிக உற்பத்தி செய்ய முடிகிறது. அதே நேரத்தில் புதிய வேலைகளும் உருவாகலாம்; அவை எங்கு உருவாகின்றன, யாருக்குக் கிடைக்கின்றன, எவ்வளவு நிலையானவை என்பதும் முக்கியம்.
மார்க்ஸ் விளக்கிய முதலாளித்துவத்தின் தொழிலாளர் ஒதுக்குப் படை என்ற கருத்து இங்கு பொருத்தமானது. வேலை தேடும் மக்களின் ஒரு பகுதி தொடர்ந்து வேலைவாய்ப்பின்றி இருப்பது அல்லது நிலையற்ற வேலைகளில் ஈடுபடுவது, ஊதியங்கள் மற்றும் வேலை நிபந்தனைகள் மீதான அழுத்தத்தை அதிகரிக்கக்கூடும்.
வேலைவாய்ப்பின்மை என்பது ஒவ்வொரு முறையும் முதலாளித்துவத்தின் ஒரே காரணத்தால் மட்டுமே உருவாகிறது என்று கூறுவது சரியல்ல. கல்வி–வேலை பொருத்தமின்மை, பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வு, சாதிப் பாகுபாடு, பாலினப் பாகுபாடு, பொருளாதார மந்தநிலை, அரசின் கொள்கைகள் போன்ற பல காரணிகளும் செயல்படுகின்றன.
ஆனால் இவற்றை தனித்தனியாகப் பார்ப்பதோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல், அவை இயங்கும் பொருளாதார அமைப்பையும் ஆராய வேண்டும்.
வேலை தேடும் இளைஞர்களின் பிரச்சினைக்கு அவர்களுடைய தனிப்பட்ட முயற்சி மட்டும் தீர்வாகாது. தரமான பொதுக் கல்வி, வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் உற்பத்தி வளர்ச்சி, தொழிலாளர் உரிமைகள், வேலைவாய்ப்பு உறுதிப்பாடு, சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகியவையும் அவசியம்.
6. மனிதனின் உழைப்பு ஏன் அவனுக்கே சுமையாக மாறுகிறது?
உழைப்பு மனிதனின் படைப்பாற்றலை வெளிப்படுத்தக்கூடியது. மனிதன் தனது அறிவையும் திறமையையும் பயன்படுத்தி இயற்கையையும் சமூகத்தையும் மாற்றுகிறான். உழைப்பின் மூலம் அவன் புதிய பொருட்களையும் உறவுகளையும் அறிவையும் உருவாக்குகிறான்.
ஆனால் உழைப்பு ஒருவரின் கட்டாயமான வாழ்வாதார வழியாக மட்டுமே சுருங்கிவிடும்போது, அது அவருக்கு அந்நியமானதாக மாறக்கூடும்.
முதலாளித்துவ உற்பத்தியில் தொழிலாளி உற்பத்திச் சாதனங்களைச் சொந்தமாகக் கொண்டிருப்பதில்லை. என்ன உற்பத்தி செய்ய வேண்டும், எவ்வளவு உற்பத்தி செய்ய வேண்டும், உற்பத்தியின் வேகம் என்னவாக இருக்க வேண்டும் போன்ற முடிவுகளில் அவருக்குக் குறைந்த அதிகாரமே இருக்கலாம்.
உற்பத்தியில் உருவாகும் பொருட்கள் அவருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதில்லை. வேலை முடிந்த பிறகும் தனது வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காக மீண்டும் தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்க வேண்டியிருக்கிறது.
இதனைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மார்க்ஸின் அந்நியமாதல் குறித்த ஆய்வு உதவுகிறது.
ஒரு தொழிலாளி உருவாக்கும் செல்வம் சமூகத்தில் அதிகரித்துக்கொண்டே போகலாம். ஆனால் அதே தொழிலாளி போதிய ஓய்வு, பாதுகாப்பான வீடு, தரமான மருத்துவம், குழந்தைகளுக்கான நல்ல கல்வி போன்றவற்றைப் பெற முடியாமல் இருக்கலாம்.
இது உற்பத்தித் திறன் அதிகரிப்புக்கும் மனித வாழ்க்கையின் தரத்திற்கும் இடையில் தானாகவே சமநிலை ஏற்படுவதில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
உற்பத்தி வளர்வது மட்டுமே மனித விடுதலையை உறுதிப்படுத்தாது. உற்பத்தியின் நோக்கம் என்ன, அதன் பலன்கள் எவ்வாறு பகிரப்படுகின்றன, உழைப்பாளர்களுக்கு முடிவெடுப்பதில் என்ன அதிகாரம் இருக்கிறது என்பவையும் தீர்மானகரமானவை.
7. குழந்தைகள், முதியவர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள்: உழைப்பின் மதிப்பு சம்பளத்தால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை
மனிதன் வாழ்வதற்காக உழைக்க வேண்டும் என்று கூறும்போது, உழைக்க முடியாதவர்களின் வாழ்க்கை உரிமையை மறந்துவிடக் கூடாது.
குழந்தைகள் சமூகத்தின் எதிர்காலம். அவர்களுடைய முதன்மையான உரிமை கல்வி, விளையாட்டு, பாதுகாப்பு, ஆரோக்கியமான வளர்ச்சி ஆகியவற்றைப் பெறுவதாகும். அவர்களைப் பொருளாதார உற்பத்திக்குள் தள்ளுவது சமூக முன்னேற்றமல்ல.
முதியவர்கள் தங்கள் வாழ்நாளில் பல்வேறு வகையான உழைப்புகளைச் செய்திருக்கலாம். அவர்களுடைய தற்போதைய உற்பத்தித் திறனை வைத்து அவர்களின் மனித மதிப்பை அளவிட முடியாது.
மாற்றுத்திறனாளிகளின் திறன்களும் தேவைகளும் வேறுபடுகின்றன. சிலர் பல்வேறு தொழில்களில் சிறப்பாகச் செயல்படலாம். சிலருக்கு உதவி, தகுந்த பணிச்சூழல் அல்லது தொடர்ச்சியான பராமரிப்பு தேவைப்படலாம். அவர்களின் உரிமைகள், கண்ணியம், சமூகப் பங்கேற்பு ஆகியவை வேலை செய்யும் திறனைப் பொறுத்து வழங்கப்பட வேண்டியவை அல்ல.
மேலும், குழந்தைகளைப் பராமரித்தல், முதியவர்களைப் பார்த்துக்கொள்ளுதல், வீட்டு வேலைகள், குடும்ப உறுப்பினர்களின் உடல்நலத்தைப் பேணுதல் போன்ற பணிகள் பெரும்பாலும் ஊதியமின்றி நடைபெறுகின்றன. குறிப்பாக பெண்களின் ஊதியமற்ற பராமரிப்பு உழைப்பு, சமூகத்தின் அன்றாட வாழ்க்கையைத் தாங்குகிறது.
இந்த உழைப்பு சந்தையில் நேரடியாக விற்கப்படுவதில்லை என்பதற்காக அதன் சமூக முக்கியத்துவம் குறைந்துவிடுவதில்லை.
எனவே, மனிதன் தனது தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக ஏதாவது ஒரு வகையான உழைப்பில் ஈடுபடுகிறான் என்ற கருத்தை விரிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உழைப்பு என்பது ஊதியம் பெறும் வேலை மட்டும் அல்ல. அதேவேளை, உழைக்க இயலாதவர்களுக்கும் கண்ணியமான வாழ்க்கையை உறுதிப்படுத்துவது ஒரு சமூகத்தின் பொறுப்பாகும்.
8. சமூகத்தில் எல்லோரும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; ஆனால் அனைவரும் ஒரே இடத்திலிருந்து ஓடவில்லை!
ஒரு தொழிலாளி காலையில் வேலைக்குச் செல்வதற்காகப் பேருந்தைப் பிடிக்க ஓடுகிறார். ஒரு சிறு விவசாயி கடனை அடைப்பதற்காக விளைபொருளுக்கு நல்ல விலை கிடைக்க வேண்டும் என்று போராடுகிறார். ஒரு இளைஞர் வேலைக்காகத் தேர்வு மையத்திற்குச் செல்கிறார். ஒரு பெண் அலுவலக வேலையுடன் வீட்டு வேலைகளையும் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
அதே நேரத்தில், ஏற்கெனவே பெரும் சொத்துகளைக் கொண்ட ஒருவர் தனது முதலீட்டின் வருமானத்தை அதிகரிப்பதற்காகப் புதிய வாய்ப்புகளைத் தேடுகிறார்.
இவர்கள் அனைவரும் ஏதோ ஒரு இலக்கை நோக்கி ஓடுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய தொடக்க நிலை, வளங்கள், வாய்ப்புகள், தோல்வியின் விளைவுகள் ஆகியவை வேறுபடுகின்றன.
பணக்காரருக்கு ஏற்படும் இழப்பைச் சமாளிக்கச் சொத்துகளும் சேமிப்புகளும் இருக்கலாம். குறைந்த வருமானம் கொண்ட தொழிலாளிக்கு ஒரு மாத ஊதியம் கிடைக்காததே உணவு, வாடகை, கடன் ஆகியவற்றில் நெருக்கடியை ஏற்படுத்தலாம்.
எனவே, அனைவரும் கடினமாக உழைத்தால் அனைவரும் ஒரே அளவிலான வெற்றியை அடைவார்கள் என்று கூற முடியாது.
மனிதர்களின் தனிப்பட்ட முயற்சிக்கும் திறமைக்கும் முக்கியத்துவம் உண்டு. ஆனால் அந்த முயற்சிகள் எந்தச் சமூகச் சூழலில் செயல்படுகின்றன என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
சாதி, வர்க்கம், பாலினம், பிராந்தியம், கல்வி வாய்ப்பு, சொத்துடைமை போன்றவை மனிதர்களின் வாழ்க்கைப் பாதையைப் பாதிக்கின்றன. இவை அனைத்தும் ஒரே விதத்தில் செயல்படுவதில்லை; குறிப்பிட்ட சமூகச் சூழல்களில் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படுகின்றன.
மார்க்சிய ஆய்வு தனிமனிதர்களின் முயற்சியை நிராகரிப்பதில்லை. மாறாக, தனிமனித வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் பொருளாதார மற்றும் சமூக உறவுகளை அறிவியல் அடிப்படையில் ஆராய்கிறது.
9. இந்த ஓட்டத்தை மாற்ற முடியுமா? மார்க்சிய–லெனினியப் பார்வை
மனிதர்கள் வாழ்க்கைத் தேவைகளுக்காக உழைப்பது இயற்கையானதும் தவிர்க்க முடியாததுமான உண்மை. ஆனால் மனிதர்கள் எவ்வளவு நேரம் உழைக்க வேண்டும், எத்தகைய சூழலில் உழைக்க வேண்டும், உழைப்பின் பயனை யார் பெற வேண்டும், அடிப்படைத் தேவைகள் எவ்வாறு நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்பவை சமூக அமைப்பைப் பொறுத்து மாறுகின்றன.
முதலாளித்துவச் சமூகத்தில் உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியார் உடைமை, கூலி உழைப்பு, உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுதல், லாபப் போட்டி ஆகியவை முக்கியமான பொருளாதார உறவுகளாக உள்ளன.
மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டம், இந்த உறவுகள் எவ்வாறு சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் வர்க்க முரண்பாடுகளையும் உருவாக்குகின்றன என்பதை ஆராய்கிறது.
இதற்கான மாற்றம் வெறும் தனிநபர் மனமாற்றத்தால் மட்டும் ஏற்படாது. உழைக்கும் மக்களின் அமைப்புரீதியான போராட்டமும், அரசியல் அதிகாரம் குறித்த போராட்டமும், உற்பத்தி உறவுகளில் ஏற்படும் மாற்றங்களும் முக்கியமானவை.
இதன் பொருள் உடனடியாகச் செய்யக்கூடிய சீர்திருத்தங்கள் தேவையில்லை என்பதல்ல. மாறாக, அன்றாட வாழ்க்கையில் மக்களின் துன்பங்களைக் குறைக்கும் போராட்டங்களையும் நீண்டகால சமூக மாற்றத்தையும் ஒன்றோடொன்று இணைக்க வேண்டும்.
அதற்கான சில முக்கியமான திசைகள்:
முதலாவது — அனைவருக்கும் தரமான பொதுச் சேவைகள்.
அரசுப் பொதுமருத்துவம், தரமான பொதுக் கல்வி, குடிநீர், பொது போக்குவரத்து, மலிவான வீடுகள் போன்றவற்றை வலுப்படுத்த வேண்டும். மனிதனின் அடிப்படைத் தேவைகள் சந்தையில் பணம் செலுத்தும் திறனை மட்டும் சார்ந்திருக்கக் கூடாது.
இரண்டாவது — உழைப்பாளர்களின் உரிமைகள்.
நியாயமான ஊதியம், பாதுகாப்பான வேலைச்சூழல், வேலை நேர வரம்பு, தொழிற்சங்க உரிமை, சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்காகப் போராட வேண்டும்.
மூன்றாவது — வேலைவாய்ப்பும் உற்பத்தியும்.
சமூகத் தேவைகளுக்கு ஏற்ற உற்பத்தி, நிலையான வேலைவாய்ப்புகள், விவசாயம் மற்றும் சிறு உற்பத்தியாளர்களின் பாதுகாப்பு, உழைக்கும் மக்களின் திறன் மேம்பாடு ஆகியவை முக்கியமானவை.
நான்காவது — பெண்களின் உழைப்புக்கு அங்கீகாரம்.
ஊதியமற்ற பராமரிப்பு உழைப்பின் சுமையைக் குறைக்கப் பொதுப் பராமரிப்பு மையங்கள், குழந்தைப் பராமரிப்பு வசதிகள், முதியோர் பராமரிப்பு, பாலினச் சமத்துவம் ஆகியவை தேவை.
ஐந்தாவது — உற்பத்திச் சாதனங்களின் மீதான சமூகக் கட்டுப்பாடு.
மார்க்சிய–லெனினியக் கோட்பாட்டின்படி, உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியார் முதலாளித்துவ உடைமையை மாற்றி, உற்பத்தியைச் சமூகத் தேவைகளுக்கேற்ப ஒழுங்கமைப்பது சோசலிச மாற்றத்தின் முக்கியமான நோக்கமாகும். இது வெறுமனே அரசுடைமையை அறிவிப்பதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான பங்கேற்பு, ஜனநாயகக் கட்டுப்பாடு, திட்டமிடல், அதிகாரத்தின் மீதான சமூகக் கண்காணிப்பு ஆகியவையும் முக்கியமானவை.
ஆறாவது — மக்களின் அன்றாடப் பிரச்சினைகளிலிருந்து வர்க்க உணர்வை வளர்த்தல்.
மருத்துவம், கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, விலைவாசி, வீடு, போக்குவரத்து போன்ற பிரச்சினைகள் தனித்தனி தனிநபர் பிரச்சினைகள் மட்டுமல்ல என்பதை மக்களுக்குப் புரியவைக்க வேண்டும். அவற்றின் சமூகக் காரணங்களை ஆராய்ந்து, பொதுவான கோரிக்கைகளுக்காக மக்களை ஒன்றிணைத்து, அவர்களுடைய சொந்தப் போராட்ட அனுபவத்தின் மூலம் அரசியல் உணர்வை வளர்க்க வேண்டும்.
லெனின் வலியுறுத்திய புரட்சிகர அரசியல் அமைப்பும், மக்களிடையே அரசியல் உணர்வை வளர்ப்பதும், ஒழுங்கமைந்த போராட்டமும் இங்கு முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.
ஆனால் எந்தக் கோரிக்கையும் எந்தப் போராட்டமும் வெற்றி பெறும் என்று முன்கூட்டியே உறுதிசெய்ய முடியாது. அவற்றின் வெற்றி சமூகச் சூழல், வர்க்க சக்திகளின் உறவுநிலை, அமைப்பின் தன்மை, மக்களின் பங்கேற்பு, அரசியல் உத்தி ஆகியவற்றைப் பொறுத்தது.
10. மனிதனின் உழைப்பு மனிதனின் விடுதலைக்கான வழியாக மாற வேண்டும்!
மனிதன் தனது வாழ்க்கைத் தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக உழைக்க வேண்டும் என்பது உண்மை. ஆனால் அவன் தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் வெறும் உயிர்வாழ்வதற்காகவே செலவிட வேண்டிய அவசியமில்லை.
சமூகத்தின் அறிவியல் வளர்ச்சி, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, உற்பத்தித் திறன் ஆகியவை அதிகரிக்கும்போது, மனிதர்களின் வேலை நேரத்தைக் குறைத்து, ஓய்வு நேரத்தையும் கல்வி வாய்ப்புகளையும் படைப்பாற்றலையும் வளர்க்க முடியும்.
ஆனால் இந்த வாய்ப்புகள் தானாகவே அனைவருக்கும் கிடைத்துவிடாது. உற்பத்தித் திறன் அதிகரிப்பதன் பலன் எவ்வாறு பகிரப்படுகிறது என்பதே முக்கியமானது.
ஒருபுறம் தொழில்நுட்பம் மனித உழைப்பை எளிதாக்கக்கூடும். மறுபுறம் அதே தொழில்நுட்பம் சில சூழல்களில் வேலை இழப்பு, கண்காணிப்பு, வேலையின் வேக அதிகரிப்பு, நிலையற்ற வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றையும் ஏற்படுத்தக்கூடும்.
எனவே, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியை மட்டும் பாராட்டுவது போதாது. அது யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது, அதன் பலன்களை யார் பெறுகிறார்கள், உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையில் அது என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
மனித உழைப்பின் நோக்கம் சிலரின் செல்வத்தைக் குவிப்பது மட்டுமல்ல. சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துவதாகவும் இருக்க வேண்டும்.
மனிதர்கள் தங்கள் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காக அலைந்து திரிய வேண்டிய நிலை குறைய வேண்டும். நோயுற்றவர் சிகிச்சைக்காகக் கடன் வாங்க வேண்டிய கட்டாயம் குறைய வேண்டும். குழந்தையின் எதிர்காலம் பெற்றோரின் பொருளாதார நிலையை மட்டும் சார்ந்திருக்கக் கூடாது. இளைஞர்கள் தங்கள் திறமையை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகளைப் பெற வேண்டும். முதியவர்களும் மாற்றுத்திறனாளிகளும் கண்ணியத்துடன் வாழ வேண்டும்.
இவை தனிப்பட்ட கருணையால் மட்டும் நிறைவேற்றப்படக்கூடிய இலக்குகள் அல்ல. சமூகத்தின் வளங்களையும் உற்பத்தியையும் எவ்வாறு ஒழுங்கமைக்கிறோம் என்ற அடிப்படையான கேள்வியோடு இவை தொடர்புடையவை.
முடிவுரை: ஓடிக்கொண்டிருக்கும் மனிதர்களுக்கு விடுதலை எங்கே?
கோயிலில் வரிசையில் நிற்கும் மனிதன் அமைதியைத் தேடுகிறான். மருத்துவமனையில் காத்திருக்கும் நோயாளி உடல்நலத்தைத் தேடுகிறார். கல்வி நிறுவனத்தின் வாசலில் நிற்கும் பெற்றோர் தங்கள் குழந்தையின் எதிர்காலத்தைத் தேடுகிறார்கள். வேலைக்காக அலைகின்ற இளைஞர் தனது வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பைத் தேடுகிறார். தொழிலாளி தனது உழைப்புக்கு நியாயமான ஊதியத்தையும் பாதுகாப்பான வாழ்க்கையையும் தேடுகிறார்.
இவர்கள் அனைவரின் தேவைகளும் ஒரே மாதிரியானவை அல்ல. ஆனால் தங்கள் வாழ்க்கையை கண்ணியமாக அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பம் அவர்களுக்குப் பொதுவானது.
இந்தத் தேவைகளைத் தனிநபர்களின் முயற்சி, நம்பிக்கை, மன உறுதி ஆகியவற்றின் பிரச்சினையாக மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது. அவற்றை உருவாக்கும் சமூக உறவுகளையும் ஆராய வேண்டும்.
மனிதன் ஏன் உழைக்கிறான்? உழைப்பின் பயனை யார் பெறுகிறார்கள்? உற்பத்திச் சாதனங்கள் யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன? அடிப்படைத் தேவைகள் ஏன் பலருக்கு எட்டாக்கனியாக இருக்கின்றன? உற்பத்தித் திறன் அதிகரித்தும் ஏன் வறுமையும் வேலையின்மையும் நீடிக்கின்றன? இந்த முரண்பாடுகளை மாற்றுவதற்கு என்ன வகையான சமூகப் போராட்டம் தேவை?
இத்தகைய கேள்விகளை எழுப்பி, சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தையும் வர்க்க உறவுகளையும் அறிவியல் அடிப்படையில் ஆராய்வதே மார்க்சிய அணுகுமுறையாகும்.
மனிதன் வாழ்வதற்காக உழைக்கிறான். ஆனால் மனிதனின் வாழ்க்கை வெறும் உழைப்பு, சம்பளம், செலவு, கடன், மீண்டும் உழைப்பு என்ற முடிவில்லாத சுழற்சியாகச் சுருங்கிவிடக் கூடாது.
உழைப்பின் பயன் சமூகத்தின் பெரும்பான்மை மக்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்த வேண்டும். மனிதர்கள் தங்கள் திறமைகளை வளர்த்துக்கொள்ளவும், அறிவைப் பெறவும், குடும்பத்துடன் வாழவும், சமூக வளர்ச்சியில் பங்கேற்கவும் போதிய வாய்ப்புகளைப் பெற வேண்டும்.
மார்க்சிய–லெனினியப் பார்வையில், இந்த இலக்கை நோக்கிய போராட்டம் தனிநபர் நற்பண்புகளை வளர்ப்பதோடு முடிவதில்லை. உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க ஒற்றுமை, அரசியல் அமைப்பு, சமூக மாற்றத்திற்கான போராட்டம் ஆகியவற்றோடு இணைகிறது.
மனிதன் வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காக மட்டும் உழைக்கும் சமூகத்திலிருந்து, மனித வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதற்காக உழைக்கும் சமூகத்தை நோக்கி நகர்வதே உண்மையான சமூக விடுதலையின் அடிப்படைக் கேள்வியாகும்.
அந்த மாற்றம் தானாக நிகழாது. சமூகத்தின் முரண்பாடுகளைப் புரிந்துகொண்டு, மக்களின் அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, அறிவியல் அடிப்படையிலான அரசியல் உணர்வையும் அமைப்பையும் வளர்த்தெடுக்கும் கூட்டு முயற்சியால் மட்டுமே அதற்கான பாதையை உருவாக்க முடியும்.
வாழ்க்கைக்காக ஓடும் மனிதர்கள்: வர்க்கப் பகுப்பாய்வின் மூலம் சமூக முரண்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்வோம்!
1. எல்லோரும் உழைக்கிறார்கள்; ஆனால் எல்லோரும் ஒரே வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல!
சமூகத்தில் வாழும் ஒவ்வொரு மனிதனும் ஏதாவது ஒரு வகையில் தனது வாழ்க்கைத் தேவைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ள முயல்கிறான். ஆனால் இந்த உண்மையை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஏனெனில், அனைவரும் உழைக்கிறார்கள் என்பதற்காக அனைவரும் ஒரே பொருளாதார உறவுக்குள் வாழ்கிறார்கள் என்று பொருளல்ல.
ஒரு விவசாயத் தொழிலாளி பிறருக்குச் சொந்தமான நிலத்தில் உழைத்து தினக்கூலி பெறுகிறார். ஒரு நிலவுடைமையாளர் தனது நிலத்தை மற்றவர்கள் உழைப்பதன் மூலம் வருமானம் பெறுகிறார். ஒரு தொழிற்சாலைத் தொழிலாளி தனது உழைப்புச் சக்தியை முதலாளிக்கு விற்று ஊதியம் பெறுகிறார். ஒரு தொழிற்சாலை முதலாளி உற்பத்திச் சாதனங்களைத் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்து தொழிலாளர்களின் உழைப்பின் மூலம் உருவாகும் உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுகிறார்.
ஒரு சிறு கடைக்காரர் தானே கடையில் உழைத்து வருமானம் ஈட்டலாம். அதே நேரத்தில், பல கடைகளை நடத்தும் ஒரு பெரிய வணிக நிறுவனம் ஊதியத் தொழிலாளர்களின் உழைப்பையும் சந்தை அதிகாரத்தையும் பயன்படுத்தி லாபம் ஈட்டலாம்.
இவர்கள் அனைவரும் பொருளாதாரச் செயல்பாட்டில் ஈடுபட்டாலும், உற்பத்திச் சாதனங்களுடனான அவர்களின் உறவு, வருமானம் கிடைக்கும் முறை, பிறருடைய உழைப்பின் மீது அவர்களுக்குள்ள சார்பு அல்லது கட்டுப்பாடு ஆகியவை வேறுபடுகின்றன.
எனவே, மார்க்சிய வர்க்கப் பகுப்பாய்வின் அடிப்படைக் கேள்வி:
“யார் உழைக்கிறார்கள்?” என்பதோடு நின்றுவிடாமல், “யாருக்காக உழைக்கிறார்கள், எத்தகைய உற்பத்தி உறவுகளுக்குள் உழைக்கிறார்கள், உழைப்பின் பயனை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்?” என்பதையும் ஆராய்வதாகும்.
2. வர்க்கத்தை நிர்ணயிப்பது வருமானம் மட்டுமல்ல; உற்பத்தி உறவுகளே அடிப்படை!
ஒருவர் மாதம் ஒரு லட்சம் ரூபாய் சம்பாதிக்கிறார்; மற்றொருவர் இருபதாயிரம் ரூபாய் சம்பாதிக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். வருமான வேறுபாடு இருப்பது உண்மை. ஆனால் இதை மட்டுமே வைத்து அவர்களின் வர்க்க நிலையைத் தீர்மானிக்க முடியாது.
ஒரு ஊதியத் தொழிலாளி அதிகச் சம்பளம் பெறலாம். ஆனால் அவர் தனது வாழ்க்கைக்காகத் தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்பதையும், உற்பத்திச் சாதனங்களின் உரிமையாளர் அல்லாதிருப்பதையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கலாம்.
மறுபுறம், ஒரு சிறிய தொழில் நடத்துபவர் குறைந்த வருமானம் பெறலாம். இருப்பினும் அவர் சில உற்பத்திச் சாதனங்களுக்குச் சொந்தக்காரராக இருக்கலாம்; தானும் உழைக்கலாம்; சில தொழிலாளர்களையும் வேலைக்கு அமர்த்தலாம்.
ஆகவே, வருமானம், வாழ்க்கை முறை, கல்வி, நுகர்வு ஆகியவை வர்க்க நிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் அம்சங்களாக இருந்தாலும், அவை மட்டும் தீர்மானகரமானவை அல்ல.
மார்க்சிய ஆய்வில் பின்வரும் கேள்விகள் முக்கியமானவை:
உற்பத்திச் சாதனங்கள் யாருடைய உடைமையில் உள்ளன?
ஒருவர் தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்று வாழ்கிறாரா?
அவர் பிறருடைய உழைப்பை வாங்கி, அதன் மூலம் உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுகிறாரா?
அவரது வருமானம் ஊதியம், லாபம், வட்டி, வாடகை அல்லது கலவையான ஆதாரங்களிலிருந்து கிடைக்கிறதா?
உற்பத்தி மற்றும் பொருளாதார முடிவுகளை எடுப்பதில் அவருக்கு என்ன அதிகாரம் இருக்கிறது?
அவரது பொருளாதார நலன்கள் எந்த வர்க்கத்தின் நலன்களுடன் முரண்படுகின்றன?
இந்தக் கேள்விகளின் அடிப்படையில் ஆராயும்போதுதான் வர்க்க உறவுகளின் உண்மையான தன்மையை அறிய முடியும்.
3. உழைக்கும் வர்க்கம் உருவாக்கும் செல்வம் ஏன் அதே வர்க்கத்திற்குத் திரும்புவதில்லை?
ஒரு தொழிற்சாலையில் நூறு தொழிலாளர்கள் வேலை செய்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர்கள் மூலப்பொருட்கள், இயந்திரங்கள், மின்சாரம் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி விற்பனைக்கான பொருட்களை உற்பத்தி செய்கிறார்கள்.
அந்த உற்பத்தியின் மதிப்பிலிருந்து பயன்படுத்தப்பட்ட உற்பத்திச் சாதனங்களின் மதிப்புப் பரிமாற்றம் மற்றும் பிற செலவுகளைக் கணக்கிட்ட பிறகு, தொழிலாளர்களின் உழைப்பால் புதிய மதிப்பு உருவாகிறது. அந்தப் புதிய மதிப்பில் ஒரு பகுதி தொழிலாளர்களுக்குக் கூலியாக வழங்கப்படுகிறது. மற்றொரு பகுதி உபரி மதிப்பாக முதலாளித்துவ உடைமையாளரால் கைப்பற்றப்படுகிறது.
இதுவே மார்க்ஸ் விளக்கிய உபரி மதிப்புக் கோட்பாட்டின் அடிப்படை.
முதலாளி தனது முதலீட்டைத் திரும்பப் பெறுவதோடு மட்டுமல்லாமல் லாபத்தையும் பெறுகிறார். போட்டி, சந்தை விலை, கடன், வரி, வணிகச் செலவுகள் உள்ளிட்ட பல காரணிகள் இறுதியாகக் கிடைக்கும் லாபத்தைப் பாதிக்கின்றன. எனவே, ஒரு நிறுவனத்தின் மொத்த வருவாயையும் முதலாளியின் லாபமாகக் கருதக் கூடாது.
ஆனால் மையமான வர்க்க முரண்பாடு மாறுவதில்லை: முதலாளித்துவ உற்பத்தியில் தொழிலாளி தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்கிறார்; உற்பத்திச் சாதனங்களின் உரிமையாளர் அந்த உழைப்புச் சக்தியைப் பயன்படுத்தி உற்பத்தியை நடத்துகிறார்; தொழிலாளி உருவாக்கும் உபரி மதிப்பை அவர் கைப்பற்றுகிறார்.
இதனால்தான் தொழிலாளியின் பிரச்சினை குறைந்த ஊதியம் மட்டுமல்ல. உற்பத்தி எதற்காக நடைபெறுகிறது, உற்பத்தியில் உருவாகும் செல்வத்தின் மீதான கட்டுப்பாடு யாரிடம் இருக்கிறது என்பதும்கூட முக்கியமானவை.
ஊதிய உயர்வு கோருவது அவசியமான போராட்டம். ஆனால் முதலாளித்துவச் சுரண்டலின் கட்டமைப்பைப் புரிந்துகொள்ளாமல் ஊதிய உயர்வோடு மட்டும் நின்றுவிட்டால், சுரண்டலை உருவாக்கும் உற்பத்தி உறவுகள் குறித்த கேள்வி தீர்க்கப்படாமல் போகும்.
4. விவசாயச் சமூகத்தில் வர்க்க உறவுகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன?
இந்தியாவிலும் தமிழ்நாட்டிலும் விவசாயத் துறையை வர்க்கப் பகுப்பாய்வின்றிப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளி தனது உழைப்பை விற்று வாழ்கிறார். சிறு விவசாயி தனக்குச் சொந்தமான சிறிய நிலத்தில் குடும்ப உழைப்பைச் செலுத்துகிறார்; விதை, உரம், நீர், கடன், சந்தை விலை போன்றவற்றின் அழுத்தங்களையும் எதிர்கொள்கிறார். நடுத்தர விவசாயி குடும்ப உழைப்புடன் கூடுதல் கூலித் தொழிலாளர்களையும் பயன்படுத்தக்கூடும். பெரிய நிலவுடைமையாளர் நில வாடகை மூலமாக வருமானம் பெறலாம் அல்லது விவசாயத் தொழிலாளர்களை வேலைக்கு அமர்த்தி உற்பத்தி நடத்தலாம்.
இவர்களை அனைவரையும் ஒரே விவசாய வர்க்கமாகக் கருத முடியாது.
குறிப்பாக, சிறு விவசாயி தனது உழைப்பால் வாழ்ந்தாலும் கடன், வட்டி, இடுபொருள் விலை, குறைந்த கொள்முதல் விலை போன்ற காரணிகளால் பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கலாம். அவர் நிலத்தின் உரிமையாளராக இருப்பது மட்டுமே அவரைச் சுரண்டுபவர் என்ற முடிவுக்குக் கொண்டுசெல்லாது. அதேபோல், நிலம் வைத்திருப்பவர் ஒவ்வொருவரும் ஒரே வர்க்க நிலையை வகிப்பதில்லை.
நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளியின் உடனடி நலன்கள், கூலி வழங்கும் பெரிய நிலவுடைமையாளரின் நலன்களுடன் முரண்படலாம். சிறு விவசாயியின் நலன்கள் சில விஷயங்களில் விவசாயத் தொழிலாளியுடன் இணையலாம்; வேறு சில விஷயங்களில் கூலி அல்லது நில உரிமை தொடர்பாக முரண்படலாம்.
இதுவே வர்க்கக் கூட்டணிகளை இயந்திரத்தனமாக அல்லாமல், குறிப்பிட்ட பொருளாதார உறவுகளின் அடிப்படையில் ஆராய வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது.
5. சாதியும் வர்க்கமும்: ஒன்றை மற்றொன்றாகக் குறுக்கிவிட முடியாது!
இந்தியச் சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது சாதி உறவுகளையும் வர்க்க உறவுகளையும் இணைத்து ஆராய்வது அவசியம்.
சாதி என்பது வெறும் தனிநபர் மனப்பான்மையோ, சமூகத்தில் நிலவும் கருத்து வேறுபாடோ மட்டுமல்ல. அது வரலாற்றில் உருவான சமூகப் படிநிலைகள், பிறப்பின் அடிப்படையிலான சமூக அடையாளங்கள், திருமணக் கட்டுப்பாடுகள், தீண்டாமை, சமூக விலக்கம், தொழில் வாய்ப்புகளுக்கான தடைகள், அதிகாரப் பகிர்வில் நிலவும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது.
வர்க்கம் என்பது உற்பத்திச் சாதனங்கள், உழைப்பு, உடைமை, உற்பத்தியில் உருவாகும் உபரி மதிப்பு ஆகியவற்றுடனான உறவுகளின் அடிப்படையில் ஆராயப்படுகிறது. சாதியும் வர்க்கமும் ஒரே கருத்தல்ல. இருப்பினும் இந்தியச் சமூகத்தில் இவை பல வரலாற்றுச் சூழல்களில் ஒன்றையொன்று பாதித்தும் வலுப்படுத்தியும் வந்துள்ளன.
ஒரே வர்க்க நிலையை வகிக்கும் இரு மனிதர்களும் சாதி அடிப்படையில் சமமான சமூக அனுபவங்களைப் பெறுவார்கள் என்று கூற முடியாது. நிலமற்ற தொழிலாளர்களுக்குள்ளேயே சாதி அடிப்படையில் குடியிருப்பு, வேலை, கூலி, சமூக மரியாதை, அதிகாரம் ஆகியவற்றில் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்.
அதேபோல், ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியைச் சேர்ந்த அனைவரும் ஒரே வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றும் கூற முடியாது. அந்தச் சாதிக்குள் நிலமற்ற தொழிலாளர்கள், சிறு விவசாயிகள், ஊதிய ஊழியர்கள், வணிகர்கள், முதலாளிகள் எனப் பல பொருளாதார நிலைகள் இருக்கலாம்.
எனவே, சாதியை வர்க்கமாகக் கரைத்துவிடுவதும் தவறு; வர்க்கத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் சாதியை மட்டும் கொண்டு சமூகத்தை விளக்குவதும் முழுமையற்ற அணுகுமுறை.
மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு சாதி ஒடுக்குமுறையின் குறிப்பிட்ட வரலாற்றுத் தன்மையையும், அது உற்பத்தி உறவுகள் மற்றும் வர்க்கச் சுரண்டலுடன் எவ்வாறு இணைகிறது என்பதையும் ஆராய வேண்டும். சாதி ஒழிப்பிற்கான போராட்டமும் வர்க்கச் சுரண்டலுக்கு எதிரான போராட்டமும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை; ஆனால் ஒன்று மற்றொன்றுக்குப் பதிலாக அமையாது.
6. பெண்களின் உழைப்பு: ஊதியச் சுரண்டலுக்கு அப்பாற்பட்ட சமூக மறுஉற்பத்தி
ஒரு தொழிலாளி மறுநாள் மீண்டும் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டுமெனில் அவருக்கு உணவு, ஓய்வு, பராமரிப்பு, வாழ்வதற்கான இடம் ஆகியவை தேவை. குழந்தைகள் வளர்க்கப்பட வேண்டும்; முதியவர்கள் பராமரிக்கப்பட வேண்டும்; குடும்பத்தின் அன்றாட வாழ்க்கை ஒழுங்கமைக்கப்பட வேண்டும்.
இந்தச் செயல்பாடுகளில் பெரும்பகுதி பல குடும்பங்களில் பெண்களால் ஊதியமின்றிச் செய்யப்படுகிறது.
இந்த உழைப்பைச் சந்தையில் நேரடியாக விற்கப்படாததால் உற்பத்தி அல்ல என்று ஒதுக்கிவிட முடியாது. அது தொழிலாளர் குடும்பங்களின் வாழ்க்கையையும் அடுத்த தலைமுறையின் வளர்ச்சியையும் சமூகத்தின் அன்றாட மறுஉற்பத்தியையும் சாத்தியமாக்குகிறது.
அதே நேரத்தில், வீட்டு உழைப்பின் ஒவ்வொரு செயலும் நேரடியாக உபரி மதிப்பை உருவாக்குகிறது என்று கூறுவதும் மார்க்சிய மதிப்புக் கோட்பாட்டின் துல்லியமான பயன்பாடாகாது. ஊதியமற்ற பராமரிப்பு உழைப்பின் சமூகப் பங்களிப்பையும், முதலாளித்துவப் பொருள் உற்பத்தியில் மதிப்பு மற்றும் உபரி மதிப்பு உருவாகும் செயல்முறையையும் வேறுபடுத்திப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
பெண்கள் ஊதிய வேலைக்குச் சென்றாலும் வீட்டுப் பராமரிப்பின் பெரும்பகுதி அவர்கள்மீதே தொடர்ந்தால், அவர்கள் இரட்டைச் சுமையை எதிர்கொள்கிறார்கள். இதனைத் தனிநபர் குடும்பப் பிரச்சினையாக மட்டும் கருதாமல், வேலை நேரம், பொதுப் பராமரிப்பு வசதிகள், பாலினப் பாகுபாடு, ஊதிய ஏற்றத்தாழ்வு ஆகியவற்றோடு இணைத்து ஆராய வேண்டும்.
7. அரசு, சட்டம், காவல்துறை: வர்க்கப் போராட்டத்தின் அரசியல் பரிமாணம்
சமூகத்தில் நிலவும் வர்க்க உறவுகள் பொருளாதாரத் துறையில் மட்டுமே செயல்படுவதில்லை. அவை அரசியல் அதிகாரம், சட்டம், நிர்வாகம், காவல்துறை, நீதித்துறை, கல்வி, ஊடகம் போன்ற துறைகளிலும் வெளிப்படக்கூடும்.
லெனின் தனது அரசும் புரட்சியும் என்ற நூலில் அரசை வர்க்க ஆதிக்கத்துடனும் வர்க்க முரண்பாடுகளுடனும் தொடர்புபடுத்தி ஆராய்கிறார். முதலாளித்துவ அரசின் அமைப்புகள் தனியார் சொத்துடைமை மற்றும் நிலவும் உற்பத்தி உறவுகளைப் பாதுகாக்கும் பணியை வகிக்கக்கூடும் என்பதே இந்தப் பகுப்பாய்வின் முக்கிய அம்சமாகும்.
உதாரணமாக, தொழிலாளர்கள் ஊதிய உயர்வுக்காகப் போராடும்போது, தொழிலாளர் சட்டங்கள், நீதிமன்றங்கள், காவல்துறையின் நடவடிக்கைகள், அரசின் பேச்சுவார்த்தை முறை ஆகியவை அந்தப் போராட்டத்தின் போக்கைப் பாதிக்கலாம். நில உரிமை தொடர்பான போராட்டங்களில் நிலச் சட்டங்களும் நிர்வாக முடிவுகளும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.
ஆனால் அரசின் ஒவ்வொரு முடிவையும் நேரடியாக ஒரு முதலாளியின் உத்தரவாகவோ, ஒவ்வொரு அரசுப் பணியாளரையும் ஒரே வர்க்கத்தின் பிரதிநிதியாகவோ கருதுவது சரியல்ல. அரசின் நடவடிக்கைகள் வர்க்க ஆதிக்கத்துடன் தொடர்புடையவையாக இருந்தாலும், அவை வர்க்கப் போராட்டங்கள், மக்கள் இயக்கங்கள், சட்ட அமைப்புகள், அரசியல் போட்டிகள், சமூக முரண்பாடுகள் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படுகின்றன.
எனவே, அரசு யாருடைய நலன்களைப் பாதுகாக்கிறது என்ற கேள்விக்குப் பதிலளிக்க, அதன் அறிவிப்புகளை மட்டும் பார்க்காமல், அதன் சட்டங்கள், செலவினங்கள், சொத்துடைமை தொடர்பான கொள்கைகள், தொழிலாளர் உரிமைகள் மீதான நடவடிக்கைகள், மக்கள் போராட்டங்களுக்கான அணுகுமுறை ஆகியவற்றையும் ஆராய வேண்டும்.
8. வர்க்கப் போராட்டம் என்பது வெறும் கோபமல்ல; ஒழுங்கமைந்த அரசியல் செயல்பாடு
தொழிலாளி குறைந்த ஊதியத்தால் பாதிக்கப்படுகிறார். விவசாயி கடன் நெருக்கடியில் சிக்குகிறார். இளைஞர் வேலைவாய்ப்பின்றித் தவிக்கிறார். பெண்கள் ஊதியமற்ற பராமரிப்பு உழைப்பின் சுமையைச் சுமக்கிறார்கள்.
இவர்கள் அனைவரும் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதற்காகத் தானாகவே ஒரே வர்க்க உணர்வைப் பெறுவார்கள் என்று கூற முடியாது.
தனிநபர் அதிருப்தி, தன்னெழுச்சியான போராட்டம், பொதுவான பொருளாதாரக் கோரிக்கை, வர்க்க உணர்வு, புரட்சிகர அரசியல் உணர்வு ஆகியவை ஒரே நிலை அல்ல.
தொழிலாளர்கள் ஊதிய உயர்வுக்காக ஒன்றிணைவது ஒரு முக்கியமான போராட்டம். ஆனால் ஊதியத்தை நிர்ணயிக்கும் பொருளாதார உறவுகள், உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை, அரசின் வர்க்கத் தன்மை ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொண்டு அரசியல் மாற்றத்திற்கான அமைப்பை உருவாக்குவது அதைவிட விரிவான செயல்முறை.
லெனின் வலியுறுத்தியபடி, தொழிலாளர்களின் உடனடி பொருளாதாரப் போராட்டங்களைப் பொதுவான அரசியல் போராட்டத்துடன் இணைப்பது அவசியமானது.
இதன் பொருள் மக்கள் தங்கள் உடனடிப் பிரச்சினைகளைப் புறக்கணித்து முதலில் முழுமையான புரட்சிகர உணர்வைப் பெற வேண்டும் என்பதல்ல. மாறாக, அன்றாடப் போராட்டங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, அவற்றின் வரம்புகளைப் புரிந்துகொண்டு, விரிவான சமூக மாற்றத்திற்கான அரசியல் உணர்வையும் அமைப்பையும் வளர்த்தெடுக்க வேண்டும் என்பதாகும்.
9. அன்றாட வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை மாற்றுவதற்கான வர்க்க அரசியல்
கோயிலில் பணம் கொடுத்து விரைவாகத் தரிசனம் பெறுவதற்கான வாய்ப்பு, தனியார் மருத்துவமனையில் அதிகப் பணம் செலுத்திச் சிகிச்சை பெறும் திறன், தனியார் கல்விக்கான செலவைச் சமாளிக்கும் வசதி, வேலையின்மைக் காலத்தைத் தாங்கும் சேமிப்பு — இவை அனைத்தும் ஒரே பொருளாதார நிகழ்வு அல்ல.
ஆனால் பணம் செலுத்தும் திறன் மனிதர்களின் அடிப்படை வாய்ப்புகளைத் தீர்மானிக்கும் அளவுக்கு அதிகரிக்கும்போது, சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள் மேலும் தீவிரமடையக்கூடும்.
இந்த முரண்பாடுகளை மாற்றுவதற்கு, மக்களின் அன்றாடத் தேவைகளை மையமாகக் கொண்ட போராட்டங்களை வர்க்கப் பகுப்பாய்வுடன் இணைக்க வேண்டும்.
மருத்துவம் அனைவருக்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையைப் பொதுச் சுகாதார முதலீடு, மருந்து விலை, தனியார்மயமாக்கல், மருத்துவப் பணியாளர்களின் வேலைநிலைகள் ஆகியவற்றோடு இணைத்து ஆராய வேண்டும்.
தரமான கல்விக்கான கோரிக்கையைப் பொதுக் கல்வி, கல்விச் செலவுகள், சமூக ஏற்றத்தாழ்வு, சாதி மற்றும் பாலின அடிப்படையிலான வாய்ப்புத் தடைகள் ஆகியவற்றோடு இணைக்க வேண்டும்.
வேலைவாய்ப்புக்கான கோரிக்கையை உற்பத்தி வளர்ச்சி, ஊதியம், தொழில்நுட்ப மாற்றம், தொழிலாளர் உரிமைகள், பொருளாதாரத் திட்டமிடல் ஆகியவற்றோடு இணைக்க வேண்டும்.
விவசாயிகளின் பிரச்சினைகளை நில உரிமை, கடன், சந்தை அதிகாரம், விவசாயத் தொழிலாளர்களின் கூலி மற்றும் உரிமைகள் ஆகியவற்றுடன் இணைத்து ஆராய வேண்டும்.
இந்தப் போராட்டங்களில் பல்வேறு வர்க்கங்களும் சமூகப் பிரிவுகளும் ஒன்றிணையக்கூடும். ஆனால் கூட்டணிக்குள் இருக்கும் வர்க்க வேறுபாடுகளையும் முரண்பாடுகளையும் மறைத்துவிடக் கூடாது.
தொழிலாளர்கள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள், சிறு விவசாயிகள், பிற உழைக்கும் மக்கள் ஆகியோரின் உடனடி நலன்கள் எங்கு இணைகின்றன, எங்கு வேறுபடுகின்றன என்பதை அறிவியல் அடிப்படையில் ஆராய்ந்து, பொதுவான போராட்டங்களை உருவாக்க வேண்டும்.
முடிவுரை: மனிதர்களின் ஓட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ள வர்க்க உறவுகளைப் புரிந்துகொள்வோம்!
சமூகத்தில் ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கைக்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் ஒருவரின் ஓட்டம் உணவுக்காகவும் மற்றொருவரின் ஓட்டம் முதலீட்டின் லாபத்தை அதிகரிப்பதற்காகவும் இருக்கலாம். ஒருவர் தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்று வாழ்கிறார்; மற்றொருவர் பிறருடைய உழைப்பைப் பயன்படுத்தி உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுகிறார். ஒருவர் நிலமற்ற தொழிலாளி; மற்றொருவர் நிலத்தின் உரிமையாளர். ஒருவர் கடன் சுமையில் உழைக்கிறார்; மற்றொருவர் கடனிலிருந்து வட்டி வருமானம் பெறுகிறார்.
இந்த வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அனைவரும் கடினமாக உழைக்க வேண்டும் என்ற அறிவுரையால் மட்டும் சமூகப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடியாது.
மார்க்சிய–லெனினியப் பார்வையில் முக்கியமானது மனிதர்களின் தனிப்பட்ட முயற்சியை மதிப்பிடுவது மட்டுமல்ல; அந்த முயற்சிகள் நடைபெறும் உற்பத்தி உறவுகளையும், சமூகச் செல்வம் பகிரப்படும் முறையையும், வர்க்க அதிகாரத்தின் அமைப்பையும் ஆராய்வதாகும்.
வர்க்கப் பகுப்பாய்வின் மையக் கேள்வி: சமூகத்தின் செல்வத்தை உருவாக்குவதில் யார் உழைக்கிறார்கள், அந்தச் செல்வத்தின் மீதான கட்டுப்பாடு யாரிடம் இருக்கிறது, அதன் பலனை யார் பெறுகிறார்கள், இந்த உறவுகளை மாற்றுவதற்கான சக்தி யாரிடம் உருவாகிறது?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை வரலாற்று மற்றும் பொருளாதார ஆய்வின் மூலம் கண்டறிவதே அறிவியல் சார்ந்த மார்க்சிய அணுகுமுறையாகும்.
மனிதர்களின் அன்றாடத் துன்பங்களைத் தனிநபர்களின் விதி அல்லது தோல்வியாகப் பார்க்காமல், அவற்றின் பின்னால் இயங்கும் வர்க்க உறவுகளை வெளிப்படுத்தி, உழைக்கும் மக்களின் அனுபவங்களையும் போராட்டங்களையும் சமூக மாற்றத்திற்கான அரசியல் உணர்வாக வளர்ப்பதே மார்க்சிய–லெனினியப் பணியின் அடிப்படை நோக்கமாகும்..
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக