அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்திலிருந்து CJP வரை — ஊழல் எதிர்ப்பு, தேர்தல் அரசியல் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் வர்க்கக் கண்ணோட்டம் என்னவாக இருக்க வேண்டும்?
அண்ணா
ஹசாரே இயக்கம் ஒரு காலத்தில் மக்களின் ஊழல் எதிர்ப்புக் கோபத்தை பெரும் அரசியல்
இயக்கமாக மாற்றியது. அதன் ஒரு பகுதி பின்னர் தேர்தல் அரசியலுக்குள் நுழைந்தது.
அந்த வரலாற்றை வெறுமனே “அவர்கள் வந்தார்கள்; ஆட்சி
மாறியது” என்று வாசிப்பது போதாது. அந்த இயக்கம் எவ்வாறு ஒரு அமைப்பு எதிர்ப்பை நிர்வாகச்
சீர்திருத்தம் மற்றும் தேர்தல் அரசியல் என்ற வரம்புக்குள் மாற்றியது
என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும். (Aam Aadmi Party)
“ஊழலை ஒழிக்க வேண்டும்”, “நேர்மையான ஆட்சி வேண்டும்”,
“தேர்தல் முறையை பாதுகாக்க வேண்டும்”, “வாக்குரிமையைப்
பாதுகாக்க வேண்டும்” — இவை அனைத்தும் மக்களிடையே இயல்பாக உருவாகும் நியாயமான
கோரிக்கைகள்.
ஆனால்
மார்க்சியர்களுக்கு இங்கே ஒரு அடிப்படையான கேள்வி எழுகிறது:
ஊழல் என்பது சில தனிநபர்களின் நேர்மையின்மையா?
அல்லது அது முதலாளித்துவ அரசியல்–பொருளாதார அமைப்பின் ஒரு
வெளிப்பாடா?
அதேபோல, தேர்தலில் ஆட்சி மாற்றப்படுவது மட்டுமே ஜனநாயக மாற்றமா?அல்லது உழைக்கும் மக்கள் உற்பத்தி, செல்வம், அரசு மற்றும் அரசியல் அதிகாரத்தின் மீது உண்மையான கட்டுப்பாட்டைப் பெறுவதுதான் அடிப்படை மாற்றமா?
இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்தையும், இன்று CJP நடத்தும் தேர்தல் ஆணைய எதிர்ப்புப் போராட்டத்தையும், தமிழகத்தில் திமுகவுக்கு மாற்றாக தவெகவை முன்வைக்கும் அரசியலையும் ஒரே வரிசையில் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
CJP, அண்ணா ஹசாரே, தவெக — மூன்றிலிருந்தும் ஒரே பாடம்இவை மூன்றும் ஒரே அமைப்புகள் அல்ல.
அவற்றின் அரசியல் நோக்கங்களும் ஒன்றல்ல. ஆனால் அவற்றை வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தில் ஆய்வு செய்யும்போது ஒரு பொதுவான கேள்வி எழுகிறது:
மக்களின் உண்மையான அதிருப்தி எந்த அரசியல் திசைக்கு செல்கிறது? சமூக மாற்றத்திற்கா அல்லது உள்ள அமைப்பில் சீர்திருத்தம் செய்யவா?
அந்த அதிருப்தி-ஊழல் எதிர்ப்பு-ஆக இருக்கலாம்.
தேர்தல் சீர்திருத்தம்-ஆக இருக்கலாம்.
ஒரு கட்சி ஆட்சிக்கு எதிரான வாக்கு-ஆக இருக்கலாம்.
புதிய கட்சி மீது நம்பிக்கை-ஆக இருக்கலாம்.
ஆனால்
மார்க்சியர்களின் வரலாற்றுப் பணி அந்த அதிருப்தியை:
வர்க்க உணர்வாகவும்,
வர்க்க அமைப்பாகவும்,
புரட்சிகர அரசியல் சக்தியாகவும்
உயர்த்துவதாகும்..
CJP
— அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்தின் “இன்னொரு வெர்சன்” என்றால் அதன் பொருள்
என்ன?
இதனை
வரலாற்று அடிப்படையில் ஒரு ஒப்பீட்டு அரசியல் வாசிப்பாக மட்டுமே
எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; CJP நேரடியாக அண்ணா ஹசாரே
இயக்கத்தின் மறுபதிப்பு என்று நிரூபிக்கப்பட்ட முடிவாக அல்ல.
ஆனால்
இரண்டிலும் ஒரு பொதுவான அரசியல் வடிவத்தை காணலாம்:
அண்ணா ஹசாரே காலத்தில்:
ஊழல்
↓
அரசியல் அமைப்பின் மீது கோபம்
↓
நேர்மையான ஆட்சி
↓
லோக்பால்
↓
அரசியல் மாற்றம்
CJPயில்:
தேர்தல் முறைகேடு / வாக்காளர் பட்டியல்
↓
தேர்தல் ஆணையத்தின் மீது எதிர்ப்பு
↓
தேர்தல் வெளிப்படைத்தன்மை
↓
CEC
பதவி விலக வேண்டும்
↓
ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்
இரண்டிலும்
எழும் மார்க்சியக் கேள்வி:
“அதற்குப் பிறகு என்ன?”
“அதற்குப் பிறகு என்ன?” — இதுதான் மார்க்சியக்
கேள்வி
CEC
பதவி விலகினால் என்ன?
ஒரு
புதிய CEC
வருவார்.
தேர்தல்
ஆணைய நடைமுறை மாறலாம்.
SIR
திருத்தப்படலாம்.
வாக்காளர்
பட்டியல் சரிசெய்யப்படலாம்.
இவை
அனைத்தும் முக்கியமான வெற்றிகளாக இருக்கலாம்.
ஆனால்:
முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் அப்படியே இருக்கும். அதனால் போராட்டம் அங்கே முடிவடையக் கூடாது. ஏனெனில் இந்த சமூகத்தின் சுரண்டல் வடிவம் நீடிக்கும் வரை இந்த மாற்றங்கள் தற்காலிக விளைவே ஆகையால் நிரந்தர தீர்வை நோக்கி செல்ல வேண்டியுள்ளோம்.
மார்க்சியர்
மக்களிடம் கூற வேண்டியது:
“உங்கள் வாக்குரிமையைப் பாதுகாப்போம்; ஆனால்
வாக்குரிமையுடன் உங்கள் வாழ்வுரிமையையும் போராடிப் பெற வேண்டும்.”
“தேர்தல் ஜனநாயகத்துடன் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வாதர உரிமைக்கான ஜனநாயக அடிப்படைகள் வேண்டும்.”
“வாக்களிக்கும் உரிமையுடன் உற்பத்தி மீதான உரிமையும் வேண்டும்.”
“அரசியல் சமத்துவத்துடன் சமூக–பொருளாதார சமத்துவமும் வேண்டும்.”
பாராளுமன்றத்தை புறக்கணிப்பதா?
இங்கும் மார்க்சிய நிலைப்பாடு தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.இல்லை.
லெனின்
புரட்சியாளர்கள் முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றத்துக்குள் சென்று உழைக்கும் மக்களை அரசியல்
ரீதியாகப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும் என்றார். (அரசும் புரட்சியும்)
ஆனால்,நாடாளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்துவது வேறு ≠ நாடாளுமன்றத்தை நம்புவது வேறு இரண்டும் ஒன்றல்ல.
இதுவே
வேறுபாடு மிக முக்கியமாக கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
ஒரு புரட்சிகரக் கட்சி தேர்தலில் போட்டியிடலாம். வாக்குகளைப் பெறலாம். சட்டமன்றத்தில் பேசலாம். மக்களின் கோரிக்கைகளை முன்வைக்கலாம். ஆனால் அதன் இறுதி அரசியல் நோக்கம்:
சட்டமன்ற ஆசனங்களை(சீட்டுகளை) அதிகரிப்பது அல்ல; தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் உணர்வையும் அமைப்பையும் வளர்ப்பது. பாராளுமன்றம் முதலாளித்துவ நலன் காப்பவை உழைக்கும் மக்களுக்கானவை இல்லை என்பதனை புரிய வைக்கவே!!
அண்ணா ஹசாரே இயக்கம் எழுப்பிய உண்மையான கேள்வி என்ன?
2011-ல் அண்ணா ஹசாரே தலைமையிலான ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கம் இந்திய அரசியலில்
மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
அதன்
மையக் கோரிக்கை ஜன் லோக்பால் சட்டம். அப்போது ஊழல்,
கருப்புப் பணம், அரசியல் அதிகார துஷ்பிரயோகம்
போன்ற பிரச்சினைகளுக்கு எதிராக பெரும் மக்கள் இயக்கம் உருவானது. பின்னர் அந்த
இயக்கத்தின் ஒரு பகுதி அரசியலுக்குள் நுழைய வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்து,
2012-ல் ஆம் ஆத்மி கட்சி உருவானது. (Aam Aadmi Party)
இதில்
ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுப் பாடம் உள்ளது.
ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கம் →
அரசியல் கட்சி → தேர்தல்
அரசியல்
என்ற
பாதை உருவானது.
ஆனால்
கேள்வி:
அந்த மாற்றம் ஊழலின் வர்க்க அடித்தளத்தை மாற்றியதா?
இல்லை.
ஏன்?
ஏனெனில் ஊழலின் ஊற்றுக்கண்ணே இந்த முதாளித்துவ சுரண்டல் அமைப்புதான்!!!
ஏனெனில்
ஊழலை பெரும்பாலும்:
“தவறான அரசியல்வாதிகள் + பலவீனமான சட்டம் + கண்காணிப்பு இல்லாமை”
என்ற
நிர்வாகப் பிரச்சினையாக அணுகினால், அதன்
பின்னால் இருக்கும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள், அரசியல் அதிகாரத்துடன் மூலதனத்தின் உறவு, அரசின்
வர்க்கத் தன்மை ஆகியவை மறைக்கப்பட்டுவிடுகின்றன.
ஊழல் என்பது தனிநபர் ஒழுக்கப் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல
ஒரு
முதலாளித்துவ சமூகத்தில் பெரும் நிறுவனங்கள் அரசியல் கட்சிகளுக்கு நிதி
வழங்குகின்றன.
அரசியல்வாதிகள்
தொழில் நிறுவனங்களுடன் தொடர்பு கொள்கிறார்கள்.
அரசு
கொள்கைகள் முதலீடு, நிலம், இயற்கை வளம், வரி, தொழிலாளர்
சட்டம், வங்கி, ஒப்பந்தம், கட்டமைப்பு போன்றவற்றுடன் இணைகின்றன.
இதனால்
அரசியல் அதிகாரமும் பொருளாதார அதிகாரமும் ஒன்றையொன்று பாதிக்கின்றன.
எனவே
மார்க்சியர் கேட்க வேண்டியது:
“எந்த அரசியல்வாதி ஊழல்வாதி?”
என்பதைத்
தாண்டி,
“எந்த சமூக அமைப்பு அரசியல் அதிகாரத்தையும் பொருளாதார அதிகாரத்தையும்
இப்படிப்பட்ட உறவுக்குள் கொண்டு வருகிறது?”
என்பதாகும்.
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ்
கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையில், அரசியல் அதிகாரத்தை
வர்க்க ஆதிக்கத்துடன் தொடர்புபடுத்துகின்றனர். வர்க்கங்கள் அழியும் அளவுக்கு
உற்பத்தி உறவுகள் மாற்றப்படும்போதுதான் அரசியல் அதிகாரத்தின் பழைய வர்க்கத்
தன்மையும் மறையும் என்று அவர்கள் விளக்குகின்றனர். (Marxists Internet Archive)
அதனால்:
ஊழல்வாதியை மாற்றுவது ≠ ஊழலின்
சமூக அடித்தளத்தை மாற்றுவது.
அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்திலிருந்து கிடைத்த மிக முக்கியமான அரசியல்
பாடம்
அண்ணா
ஹசாரே இயக்கத்தைப் பற்றி ஒரு விஷயத்தை நேர்மையாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்:
அது மக்களின் உண்மையான கோபத்தை அரசியல் அரங்கிற்கு
கொண்டு வந்தது.
ஆனால்
அந்தக் கோபம் எந்தத் திசைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டது என்பதுதான் முக்கியம்.
அரசியல்
அமைப்பின் மீது மக்களுக்கு இருந்த வெறுப்பு:
“ஊழலை ஒழிப்போம்”
என்ற
பொதுவான கோரிக்கையாக வெளிப்பட்டது.
அதிலிருந்து
ஒரு பகுதி:
“நாமே ஆட்சிக்கு வந்தால் நல்ல ஆட்சி கொடுக்கலாம்”
என்ற
தேர்தல் அரசியலாக மாறியது.
இது
ஒரு முக்கியமான அரசியல் மாற்றம்.
ஆனால்
மார்க்சியக் கேள்வி:
“நல்ல மனிதர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் மாறுமா?”
என்பதாக
இருக்க வேண்டும்.
மாறாது.
இதில்தான் இன்றைய CJP போராட்டத்துடன் ஒற்றுமை
தெரிகிறது
இன்று
CJP
வாக்காளர் பட்டியல், தேர்தல் ஆணையம் மற்றும்
தேர்தல் செயல்முறையைச் சுற்றி போராட்டம் நடத்துகிறது.
CJP
தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் கியானேஷ் குமார் பதவி விலக வேண்டும்,
SIR நடவடிக்கையில் மாற்றம் வேண்டும், தேர்தல்
ஆணையத்தின் செயல்பாட்டில் அதிக வெளிப்படைத்தன்மை வேண்டும் போன்ற கோரிக்கைகளை
முன்வைத்துள்ளது. அக்டோபர் 2 அன்று மும்பையில் போராட்டம்
தொடங்கியதுடன், நாடு முழுவதும் நடவடிக்கைகளை
விரிவுபடுத்துவதாக அறிவித்தது. (The
Indian Express)
தேர்தல்
உரிமையைப் பாதுகாப்பது முக்கியமான ஜனநாயகப் பிரச்சினை.
ஆனால்
மார்க்சியர் கேட்க வேண்டியது:
“தேர்தல் முறையைப் பாதுகாத்தால் மட்டும் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை
மாறுமா?”
இதற்கான பதில்- அடிப்படையில் இல்லை.
தேர்தல்
என்பது அரசியல் அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான வடிவம்.
ஆனால்
சமூகத்தின் முழு அதிகார அமைப்பு தேர்தல் பெட்டிக்குள் அடங்கிவிடாது.
வாக்குச் சீட்டு இருக்கிறது; ஆனால் உற்பத்தி
யாருடையது?
ஒரு
தொழிலாளி தேர்தலில் ஒரு வாக்கு போடுகிறார்.
அதே
தொழிலாளி வேலை செய்யும் தொழிற்சாலை யாருடையது?
முதலாளியின்.
அவர்
உற்பத்தி செய்யும் பொருள் யாருடையது?
முதலாளித்துவ
உடைமையின் கீழ் உள்ளது.
அவர்
உருவாக்கும் உபரி மதிப்பை யார் கைப்பற்றுகிறார்கள்?
மூலதனத்தின்
உரிமையாளர்கள்.
வங்கிகள், பெருநிறுவனங்கள், நிலம், இயற்கை வளங்கள், தொழில்துறை முதலீடு ஆகியவற்றின் மீது யாருக்கு அதிக கட்டுப்பாடு? பொருளாதார ரீதியாக ஆளும் வர்க்கத்திற்கே.
அப்படியானால்
கேள்வி:
“தேர்தலில் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வாக்களிப்பது மட்டுமே அரசியல்
அதிகாரமா?”
மார்க்சியப்
பதில்:
இல்லை. அதற்கான பணி நீண்டவை அவைதான் புரட்சியை நேசிக்கும் உழைக்கும் மக்களை நேசிக்கும் ஒரு புரட்சிகர கட்சியின் பணி அவை இங்கில்லை... அதனை புரிந்துக் கொள்ள வேண்டும் தோழர்களே!.
மக்களின் நியாயமான கோபத்தையும் ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கங்களையும் வெறும் நிர்வாக சீர்திருத்தங்கள் அல்லது தேர்தல் அரசியலாக சுருக்கிவிடாமல், அவற்றை மார்க்சிய வர்க்கக் கண்ணோட்டத்துடன் அணுக வேண்டும் என்று இச்சுருக்கம் விளக்குகிறது. அண்ணா ஹசாரே இயக்கம் மற்றும் சி.ஜே.பி (CJP) போன்ற அமைப்புகளின் போராட்டங்கள் முக்கியமான ஜனநாயகக் கேள்விகளை எழுப்பினாலும், அவை முதலாளித்துவ சுரண்டல் முறையையோ பொருளாதார உற்பத்தி உறவுகளையோ மாற்றியமைப்பதில்லை. தேர்தல்களில் வாக்களிக்கும் உரிமை மட்டுமே முழுமையான அரசியல் அதிகாரமாகிவிடாது என்றும், உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வாதாரமும் சமூக-பொருளாதார சமத்துவமும் மட்டுமே உண்மையான மாற்றத்தைத் தரும் என்றும் இது வாதிடுகிறது. நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தைப் பயன்படுத்துவது புரட்சிகர அரசியலுக்கான ஒரு கருவியாக மட்டுமே இருக்க வேண்டுமே தவிர, அதுவே இறுதி இலக்காக மாறக்கூடாது. இறுதியில், மக்களின் அதிருப்தியை தற்காலிக சீர்திருத்தங்களுக்குள் முடக்காமல், அவர்களை ஒரு புரட்சிகர வர்க்க சக்தியாக உயர்த்துவதே மார்க்சியர்களின் வரலாற்றுப் பணியாகும் என்பதை இக்கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது.
அண்ணா ஹசாரே இயக்கம் மற்றும் CJP (Citizens for Justice and Peace) போராட்டங்கள் இரண்டின் அடிப்படை அரசியல் நோக்கங்கள் பின்வருமாறு அமைகின்றன:
1. அண்ணா ஹசாரே இயக்கத்தின் அடிப்படை நோக்கங்கள்:
- ஊழல் எதிர்ப்பு மற்றும் நேர்மையான ஆட்சி: மக்களிடையே இயல்பாக எழும் "ஊழலை ஒழிக்க வேண்டும்", "நேர்மையான ஆட்சி வேண்டும்" என்ற கோரிக்கைகளை மையமாகக் கொண்டு உருவானது.
- ஜன் லோக்பால் சட்டம்: ஊழல், கருப்புப் பணம் மற்றும் அதிகார துஷ்பிரயோகத்தைத் தடுக்க ஜன் லோக்பால் சட்டத்தை இயற்றுவது இதன் முதன்மை அமைப்பியல் கோரிக்கையாக இருந்தது.
- நிர்வாகச் சீர்திருத்தமும் தேர்தல் அரசியலும்: ஊழலைத் தவறான அரசியல்வாதிகள் மற்றும் பலவீனமான சட்டத்தின் வெளிப்பாடாக அணுகி, லோக்பால் அமைப்பு மற்றும் "நேர்மையான மனிதர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் நல்ல ஆட்சி கொடுக்கலாம்" என்ற நோக்கில் தேர்தல் அரசியலை நோக்கி நகர்வதை (எ.கா. ஆம் ஆத்மி கட்சி உருவாக்கப்பட்டது) நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.
2. CJP போராட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கங்கள்:
- தேர்தல் ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாத்தல்: வாக்காளர் பட்டியல் முறைகேடுகள் மற்றும் தேர்தல் முறைகேடுகளுக்கு எதிராகப் போராடி, மக்களின் வாக்குரிமையையும் தேர்தல் ஜனநாயகத்தையும் பாதுகாப்பதை நோக்கமாக்குகிறது.
- தேர்தல் ஆணையச் சீர்திருத்தம்: தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் (CEC கியானேஷ் குமார்) பதவி விலக வேண்டும், SIR நடைமுறைகள் திருத்தப்பட வேண்டும் மற்றும் தேர்தல் ஆணையத்தின் செயல்பாட்டில் அதிக வெளிப்படைத்தன்மை இருக்க வேண்டும் என்பவை இதன் கோரிக்கைகளாகும்.
- அதிகார அமைப்பிற்குள் மாற்றம்: குறிப்பிட்ட அதிகாரியை மாற்றுவது அல்லது தேர்தல் ஆணைய நடைமுறைகளைச் சரிசெய்வது போன்ற நிர்வாக மற்றும் தேர்தல் செயல்முறைச் சீர்திருத்தங்களை மையமாகக் கொண்டுள்ளது.
இரண்டிற்கும் இடையிலான பொதுவான அரசியல் வரம்பு (வர்க்கக் கண்ணோட்டம்):
இரண்டு இயக்கங்களும் மக்களிடம் உள்ள நியாயமான அதிருப்தியையும் கோபத்தையும் வெளிப்படுத்தினாலும், அவற்றின் அடிப்படை அரசியல் நோக்கம் தற்போதுள்ள முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள் நிர்வாக மற்றும் தேர்தல் சீர்திருத்தங்களை (Administrative and Electoral Reforms) கொண்டுவருவதோடு நின்றுவிடுகிறது.
இவை ஊழலையோ அல்லது ஜனநாயகப் பிரச்சினைகளையோ முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் மற்றும் வர்க்க ஆதிக்கத்தின் விளைவாக அணுகாமல், அமைப்பிற்குள்ளான சீர்திருத்தங்கள் மூலம் சரிசெய்ய முற்படுகின்றன.
உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான அதிகாரம் என்பது வெறும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தேர்தலில் வாக்களிப்பதோ அல்லது முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குட்பட்ட நாடாளுமன்ற ஜனநாயகச் சீர்திருத்தங்களுடன் நின்றுவிடுவதோ அல்ல.
உங்கள் மூலாதாரத்தின்படி, மார்க்சிய வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தில் உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான அதிகாரம் பின்வரும் அடிப்படைகளைக் கொண்டுள்ளது:
- உற்பத்தி சாதனங்கள் மற்றும் செல்வத்தின் மீதான கட்டுப்பாடு: தொழிற்சாலைகள், வங்கிகள், பெருநிறுவனங்கள், நிலம் மற்றும் இயற்கை வளங்கள் போன்ற உற்பத்தி சாதனங்களின் மீதும், உழைப்பால் உருவாக்கப்படும் செல்வம் மற்றும் உபரி மதிப்பின் மீதும் உழைக்கும் மக்களே நேரடிக் கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டிருப்பது.
- அரசியல் மற்றும் அரசு அதிகாரம்: அரசு மற்றும் அரசியல் அதிகாரம் என்பது ஆளும் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் ஆதிக்கக் கருவியாக இல்லாமல், உற்பத்தி, செல்வம் மற்றும் அரசு அமைப்புகளின் மீது உழைக்கும் மக்கள் முழுமையான அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவது.
- சமூக-பொருளாதார சமத்துவமும் வாழ்வுரிமையும்: வெறும் வாக்களிக்கும் உரிமையோடு (அரசியல் சமத்துவம்) நின்றுவிடாமல், உற்பத்தி மீதான உரிமையையும், வாழ்வாதார உரிமைகளையும், சமூக-பொருளாதார சமத்துவத்தையும் அடைவது.
- முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவது: முதலாளித்துவச் சுரண்டல் வடிவங்களை ஒழித்து, உழைக்கும் மக்கள் தங்களின் வாழ்வாதாரம், உழைப்பு மற்றும் உற்பத்தியின் மீது முழுமையான கட்டுப்பாட்டைச் செலுத்துவது.
சுருக்கமாகக் கூறின், வாக்குப்பெட்டிக்கு அப்பால் சென்று, உற்பத்தி சாதனங்கள், சமூகச் செல்வம் மற்றும் அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றின் மீது உழைக்கும் வர்க்கம் செலுத்தும் கட்டமைப்பியல் ரீதியான கட்டுப்பாடே அவர்களின் உண்மையான அதிகாரமாகும்.
லெனின் (தனது அரசும் புரட்சியும் நூலில்) புரட்சியாளர்கள் முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றத்தைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது என்றும், அதற்குள் சென்று உழைக்கும் மக்களை அரசியல் ரீதியாகப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும் என்றும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
இதில் "நாடாளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்துவது", "நாடாளுமன்றத்தை நம்புவது" ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையிலான முக்கிய வேறுபாடுகள் பின்வருமாறு விளக்கப்பட்டடிருக்கின்றன:
-
நாடாளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்துவது (Utilizing Parliament):
- முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற அமைப்பிற்குள் சென்று, அந்த மேடையைப் பயன்படுத்தி உழைக்கும் மக்களை அரசியல் ரீதியாக விழிப்புணர்ச்சி அடையச் செய்வதும் பயிற்றுவிப்பதுமாகும்.
- ஜனநாயக உரிமைகளுக்காகவும் வாக்குரிமையைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் போராடும் அதே வேளையில், அந்தத் தளத்தை உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க உணர்வை உயர்த்துவதற்காகப் பயன்படுத்துவதாகும்.
-
நாடாளுமன்றத்தை நம்புவது (Relying on Parliament):
- நாடாளுமன்றத் தேர்தல்கள், ஆட்சி மாற்றம் அல்லது சட்டங்கள் இயற்றுவது (எ.கா. லோக்பால் சட்டம்) மூலமாக மட்டுமே முதலாளித்துவச் சுரண்டலையும் ஊழலையும் ஒழித்துவிட முடியும் என்று கருதுவதாகும்.
- ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வாக்குச் சீட்டு மூலம் வாக்களிப்பது மட்டுமே முழுமையான அரசியல் அதிகாரம் என்றும், தேர்தல் முறையைச் சரிசெய்தால் மட்டுமே உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை மாறிவிடும் என்றும் நம்புவதாகும்.
2011-ல் அண்ணா ஹசாரே தலைமையிலான ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கம், நாட்டில் நிலவிய ஊழல், கருப்புப் பணம் மற்றும் அரசியல் அதிகார துஷ்பிரயோகத்திற்கு எதிராகப் பெரும் மக்கள் இயக்கமாகத் தொடங்கியது. இதன் முதன்மை அமைப்பியக் கோரிக்கையாக ஜன் லோக்பால் சட்டம் இருந்தது.
அரசியல் அமைப்பின் மீது மக்களுக்கு இருந்த கோபமும் வெறுப்பும் "ஊழலை ஒழிப்போம்" என்ற பொதுவான கோரிக்கையாக உருவெடுத்தது. அதன்பின்னர், "நாமே ஆட்சிக்கு வந்தால் நல்ல/நேர்மையான ஆட்சியைக் கொடுக்கலாம்" என்ற எண்ணம் அவ்வியக்கத்தின் ஒரு பகுதியினரிடம் உருவானது.
இதன் விளைவாக, 2012-ல் ஆம் ஆத்மி கட்சி (Aam Aadmi Party) உருவாக்கப்பட்டு, அவ்வியக்கத்தின் ஒரு பகுதி நேரடியாகத் தேர்தல் அரசியலுக்குள் நுழைந்தது.
மார்க்சிய வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தில் இதன் வரம்புகள்:
- நிர்வாகப் பிரச்சினையாக அணுகியது: ஊழலைத் "தவறான அரசியல்வாதிகள், பலவீனமான சட்டம், கண்காணிப்பு இல்லாமை" என்ற நிர்வாகப் பிரச்சினையாக மட்டுமே அணுகியது.
- அமைப்பிற்குள்ளான ஆட்சி மாற்றம்: "நல்ல மனிதர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் அமைப்பைச் சரிசெய்துவிடலாம்" என்ற தேர்தல் அரசியலாக மாறியதே தவிர, ஊழலின் மூலக்காரணமான முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளையோ அல்லது வர்க்க அடித்தளத்தையோ அம்மாற்றம் கேள்விக்குள்ளாக்கவில்லை.
தமிழக அரசியலில் தவெக (TVK) போன்ற புதிய கட்சிகளின் வரவை மார்க்சிய வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தில் அணுகும்போது பின்வரும் முக்கிய அம்சங்களை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்:
1. மக்களின் அதிருப்தியும் புதிய கட்சியின் மீதான நம்பிக்கையும்:
ஆளும் கட்சிக்கு (எ.கா. திமுக) எதிரான மக்களின் இயல்பான எதிர்ப்பும் அதிருப்தியும், நிலவும் அரசியல் சூழலில் ஒரு "புதிய கட்சி மீது நம்பிக்கையாகவோ" அல்லது மாற்று ஆட்சி மாற்றத்திற்கான வாக்குகளாகவோ வெளிப்படுகின்றன.
2. அமைப்பிற்குள்ளான ஆட்சி மாற்றம் vs வர்க்கக் கட்டமைப்பின் மாற்றம்:
அண்ணா ஹசாரே இயக்கம், CJP போராட்டங்கள் மற்றும் தவெக போன்ற புதிய அரசியல் வரவுகள் அனைத்தும் வேறுபட்ட வடிவங்களாக இருந்தாலும், வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு பொதுவான கேள்வி எழுகிறது: மக்களின் உண்மையான அதிருப்தி அடிப்படைச் சமூக மாற்றத்தை நோக்கிச் செல்கிறதா அல்லது உள்ள அமைப்பிற்குள் சீர்திருத்தம் செய்யச் செல்கிறதா?
- அமைப்பிற்குள்ளான மாற்றம்: "ஒரு கட்சிக்கு மாற்றாகப் புதிய கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால் நிலைமை சரியாகிவிடும்" என்று கருதுவது முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள்ளான ஆட்சி மாற்றமாகவே (Regime change) அமைகிறது.
- வர்க்க அடித்தளம் மாறாதிருத்தல்: புதிய மனிதர்களோ அல்லது புதிய கட்சிகளோ ஆட்சிக்கு வந்தாலும், ஊழலுக்கும் சுரண்டலுக்கும் அடிப்படையாக இருக்கும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளும், அரசின் வர்க்க அடித்தளமும் மாறுவதில்லை.
3. மார்க்சியர்களின் வரலாற்றுப் பணி:
ஒரு புதிய கட்சிக்கு வாக்களிப்பது அல்லது தேர்தலின் மூலம் ஆட்சியை மாற்றுவதுடன் உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் செயல்பாடு நின்றுவிடக் கூடாது.
மார்க்சியர்களின் முதன்மைப் பணி என்பது, ஒரு குறிப்பிட்ட ஆட்சிக்கு எதிரான மக்களின் அதிருப்தியையும் புதிய கட்சி மீதான எதிர்பார்ப்பையும்:
- வர்க்க உணர்வாகவும் (Class Consciousness),
- வர்க்க அமைப்பாகவும் (Class Organization),
- புரட்சிகர அரசியல் சக்தியாகவும் உயர்த்துவதாகும்.
சுருக்கமாக: தேர்தல் அரசியலில் ஒரு கட்சிக்கு மாற்றாகப் புதிய கட்சி வருவது இயல்பானது; ஆனால், உற்பத்திச் சாதனங்கள் மற்றும் செல்வத்தின் மீதான வர்க்க ஆதிக்கம் மாறாதவரை, வெறும் ஆட்சி மாற்றம் என்பது உழைக்கும் மக்களுக்கு உண்மையான அதிகாரத்தையோ அடிப்படை வாழ்வாதார மாற்றத்தையோ தந்துவிட முடியாது.
💭 குறிப்பேட்டில் உள்ள "தேர்தல் சீர்திருத்தமும் மார்க்சிய வர்க்கப் போராட்டமும்" என்ற ஒலி வடிவ விளக்கம் (Audio Overview) அல்லது காணொளியை (Video Overview) அடிப்படையாகக் கொண்டு மேலும் விவாதிக்க விரும்புகிறீர்களா?
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
**
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக