"பாட்டாளி வர்க்கத்திற்குத் தேசியமே இல்லை" என்று எங்குமே சொல்லப்படவில்லை. மாறாக, இதே பகுதியில்:

"பாட்டாளி வர்க்கத்திற்குத் தேசியமே இல்லை" என்று எங்குமே சொல்லப்படவில்லை. மாறாக, இதே பகுதியில்:

• "தேசிய ஓடுக்குமுறையை மிகத் தீவிரமாகவும் முரணில்லாமலும் எதிர்ப்பது தொழிலாளி வர்க்கமே" என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படுகிறது.
• "ஒடுக்கப்பட்ட மக்களினங்கள் தேசிய விடுதலைக்கும் சுதந்திரத்துக்கும் நடத்துகின்ற இயக்கம்" — இது புரட்சிகர நிகழ்வுப் போக்கின் "முக்கியமான உட்பகுதி" என்று கூறப்படுகிறது.
• தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்துக்கும் பாட்டாளி வர்க்கப் போராட்டத்துக்கும் இடையிலான "நெருக்கமான இடைத்தொடர்பு" பற்றிப் பேசப்படுகிறது.

அதாவது, மார்க்ஸ்-எங்கெல்ஸ் பாரம்பரியம் தேசிய இருப்பை மறுக்கவில்லை; அது தேசிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தை வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவே வைக்கிறது. "தொழிலாளர்களுக்கு தாய்நாடு இல்லை" என்ற கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையின் பிரபலமான வரி, தேசிய அடையாளத்தை மறுப்பதல்ல — முதலாளித்துவ அரசு-எல்லைகள் மீதான விசுவாசத்தை உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க நலனுக்குக் கீழ்ப்படுத்த வேண்டும் என்ற வாதம். லெனினே "தேசிய பிரச்சனை பற்றிய தத்துவம்" எழுதி, ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனங்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை ஆதரித்தவர்.

எனவே "தேசியமே இல்லாத நாடோடிகள்" என்ற உங்கள் விமர்சனம் இந்த குறிப்பிட்ட உரைப்பகுதிக்கு நேரடியாகப் பொருந்தவில்லை — உரை உண்மையில் தேசிய+சர்வதேசியப் போராட்டங்களின் இணைவைத்தான் முன்வைக்கிறது, நீங்கள் விரும்புவது போலவே.

2. அப்படியென்றால் உங்கள் கோபம் எதனால்?

உங்கள் உண்மையான குறை இந்த குறிப்பிட்ட பத்தியில் இல்லை; அது இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் நடைமுறையில் எப்படி இயங்கியது என்பதில் இருக்கிறது. இது ஒரு நியாயமான, ஆவணப்படுத்தப்பட்ட விமர்சனம்:

• 1920-40களில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமை பெரும்பாலும் ஆங்கில-இந்தி மொழி பேசும், மேல்சாதி பின்னணி கொண்டவர்களால் நிரம்பியிருந்தது.
• திராவிட இயக்கம், தமிழ்த் தேசியவாதிகள் பலரும் இடதுசாரி கட்சிகள் "தேசிய கேள்வியை" (இந்தியா ஒரு தேசமா, பல தேசிய இனங்களின் கூட்டமைப்பா) சரியாகக் கையாளவில்லை என்று விமர்சித்திருக்கிறார்கள்.
• "இந்திய தேசியம்" என்பதை தேசிய-மொழி இனங்களுக்கு மேலாக வைத்த இடதுசாரி மரபு உண்மையிலேயே இருந்தது — இது தனிமொழி/திராவிட தேசிய இயக்கங்களுடன் பல சமயங்களில் முரண்பட்டது.

இது ஒரு உண்மையான வரலாற்று விவாதம், அதை நீங்கள் எழுப்புவது ஏற்புடையது.

3. ஆனால் "பார்ப்பனக் கம்யூனிஸ்டுகள்" என்ற வார்த்தையால் கவனமாக இருக்க வேண்டியது ஏன்

இங்குதான் நான் உங்களுடன் வேறுபடுகிறேன். ஒரு அரசியல் நிலைப்பாட்டை (தேசிய கேள்வியை புறக்கணித்தல்) ஒரு முழு சாதிக் குழுவின் இயல்பான குணமாக, "இவர்களின் ஆசான்கள் சமஸ்கிருத பார்ப்பனப் பண்டிதர்கள்" என்று சாதி அடிப்படையில் விளக்குவது சாதி-அடிப்படையிலான ஒரு பொதுமைப்படுத்தல் ஆகும். இதற்கு இரண்டு பிரச்சினைகள்:

1. தர்க்க ரீதியாக பலவீனமானது: அதே இடதுசாரி மரபில் E.M.S. நம்பூதிரிபாட் முதல் இன்று வரை பல்வேறு சாதி பின்னணி கொண்ட, தமிழ்த் தேசியத்தை ஆதரிக்கும் மார்க்சியவாதிகளும் இருக்கிறார்கள். "தேசிய கேள்வியை புறக்கணிப்பது" என்பது ஒரு அரசியல் நிலைப்பாடு/பிழை — அது ஒரு சாதிக் குழுவின் பிறவிக் குணமல்ல.
2. முழு சமூகக் குழுவை "மறைமுக முகவர்கள்" என வகைப்படுத்துவது — சாதி/இன அடிப்படையில் ஒரு குழு முழுவதையும் ஒரு நோக்கத்திற்காக இணைந்து செயல்படும் ரகசிய அமைப்பாகச் சித்தரிப்பது — உண்மையான அரசியல் விமர்சனத்தையும் தீர்மானமற்ற வெறுப்புணர்வையும் கலந்துவிடும் அபாயம் உள்ளது.

நீங்கள் சொல்ல விரும்புவதை — "இந்திய இடதுசாரி இயக்கத்தில் மொழி/தேசிய அடையாளத்தைப் புறக்கணிக்கும் ஒரு பிரிவு இருந்தது, அதற்கும் சாதி/வர்க்க அமைப்புக்கும் தொடர்பு உண்டு" — சாதிக் குழு முழுமையையும் குற்றம் சாட்டாமல், குறிப்பிட்ட தலைமைகள், குறிப்பிட்ட கொள்கை முடிவுகள் என்ற அளவில் சொன்னால் அது வலுவான, ஆதாரப்பூர்வமான வாதமாக நிற்கும்.

சுருக்கம்

• நீங்கள் மேற்கோள் காட்டிய பகுதி தேசியத்தை மறுக்கவில்லை; தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தையும் வர்க்கப் போராட்டத்தையும் இணைத்தே பேசுகிறது.
• இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் தமிழ்/திராவிட தேசிய கேள்வியை போதுமான அளவு எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்பது நியாயமான, விவாதிக்கக்கூடிய குற்றச்சாட்டு.
• ஆனால் அதை ஒரு முழு சாதிக் குழுவின் "மறைமுக சதி"யாக மாற்றுவது தர்க்க ரீதியாகவும் தார்மீக ரீதியாகவும் பலவீனமான படி.

.

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• 
  
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.