மனிதர்களின் பொருள்வகை உற்பத்தியே வரலாற்றின் தொடக்கமாகவும் அடிப்படையாகவும் அமைவதை 'ஜெர்மன் சித்தாந்தம்' பின்வரும் முக்கியக் காரணங்களின் அடிப்படையில் விளக்குகிறது:
-
உயிர் வாழ்தலும் அடிப்படைத் தேவைகளும்: வரலாற்றைப் படைப்பதற்கு அல்லது வரலாற்றுச் செயல்களில் ஈடுபடுவதற்கு முன்பாக மனிதர்கள் உயிர்வாழக்கூடிய நிலையில் இருக்க வேண்டும். மனித வாழ்க்கைக்கு உண்டல், குடித்தல், வசிப்பிடம், உடை போன்ற அடிப்படை வாழ்வாதாரத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதே முதன்மையான நிபந்தனையாகும்.
-
முதல் வரலாற்றுச் செயல் (First Historical Act): இந்த அடிப்படைத் தேவைகளை நிறைவு செய்வதற்கான சாதனங்களை உற்பத்தி செய்வதும், பொருள்வகை வாழ்க்கையை உருவாக்குவதுமே மனித குலத்தின் முதலாவது வரலாற்றுச் செயலாகும். இது கடந்த காலத்தில் ஒருமுறை மட்டும் நடந்து முடிந்த நிகழ்வு அல்ல; மானுட வாழ்க்கையைக் காத்துப் பேண ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மணியும் தொடர்ச்சியாகச் செய்து முடிக்கப்பட வேண்டிய அனைத்து வரலாற்றினதும் அடிப்படை நிபந்தனையாகும்.
-
புதிய தேவைகளின் உருவாக்கம்: முதலாவது தேவையை நிறைவேற்றும் செயல்முறையும், அதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட சாதனங்களும் மனிதனுக்குப் புதிய தேவைகளைத் தோற்றுவிக்கின்றன. இந்தப் புதிய தேவைகளின் உருவாக்கமும், அவற்றுக்கான உற்பத்தியை முன்னெடுப்பதுமே வரலாற்று வளர்ச்சியை மேலும் முன்னகர்த்துகிறது.
-
இயற்கை மற்றும் சமூக உறவின் பிணைப்பு: பொருள்வகை உற்பத்தி என்பது ஒரே நேரத்தில் இயற்கையுடனான உறவாகவும், பல மனிதர்களின் கூட்டுழைப்பை உள்ளடக்கிய சமூக உறவாகவும் இயங்குகிறது. எந்தவொரு உற்பத்தி முறையும் அதற்கேற்ற ஒரு கூட்டுழைப்பு (ஒத்துழைப்பு) முறையுடனேயே பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.
-
வரலாற்றின் உண்மையான அரங்கம்: வரலாறு என்பது தத்துவார்த்தக் கற்பனைகளிலிருந்தோ அல்லது கருத்துகளின் மோதலிலிருந்தோ தொடங்குவதில்லை. மாறாக, மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை எவ்வாறு உற்பத்தி செய்கிறார்கள் என்பதும், அதனடிப்படையில் இயங்கும் குடியுரிமைச் சமுதாயமுமே (Civil Society) வரலாற்றின் உண்மையான அடித்தளமாகவும் அரங்கமாகவும் விளங்குகிறது.
உழைப்புப் பிரிவினை எவ்வாறு தனிச்சொத்துடைமையை உருவாக்குகிறது என்பதை 'ஜெர்மன் சித்தாந்தம்' பின்வரும் முக்கியக் காரணிகள் வழியாகத் தெளிவுபடுத்துகிறது:
-
உழைப்பு மற்றும் விளைபயன்களின் சமத்துவமற்ற விநியோகம்: உழைப்புப் பிரிவினை சமூகத்தில் தீவிரமடையும் போது, உழைப்பும் அதன் மூலம் பெறப்படும் விளைபயன்களும் சமூகத்தில் உள்ள அனைவருக்கும் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதில்லை. உழைப்பின் அளவிலும் பண்பிலும் ஏற்படும் இந்த சமத்துவமற்ற விநியோகமே (Unequal Distribution) தனிச்சொத்துடைமை தோன்றுவதற்கு நேரடி அடிப்படையாக அமைகிறது.
-
குடும்பத்தில் தோன்றும் முதல் வடிவம்: தனிச்சொத்துடைமையின் முதன்மை உட்கரு அல்லது முதல் வடிவம் குடும்பக் கட்டமைப்பிலேயே தொடங்குகிறது. குடும்பத்தில் மனைவியும் குழந்தைகளும் கணவனின் அடிமைகளாக இயங்குவதே இதன் தொடக்கப் புள்ளியாகும். பொருளியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், இது பிறரின் உழைப்புச் சக்தியைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரமாக உருவெடுக்கிறது.
-
ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்: மார்க்சியப் பகுப்பாய்வின்படி, 'உழைப்புப் பிரிவினை' என்பதும் 'தனிச்சொத்துடைமை' என்பதும் ஒரே எதார்த்தத்தைக் குறிக்கும் இரு சொற்றொடர்களாகும்:
- மனிதனின் செயல்பாட்டை (Activity) அடிப்படையாக வைத்துப் பார்க்கும்போது அது 'உழைப்புப் பிரிவினை' எனப்படுகிறது.
- அந்தச் செயல்பாட்டின் விளைபயனை (Product of Activity) உறுதிப்படுத்துவதைப் பார்க்கும்போது அது 'தனிச்சொத்துடைமை' எனப்படுகிறது.
-
மூளையுழைப்பு மற்றும் உடலுழைப்புப் பிரிவினை: இயற்கையான உழைப்புப் பிரிவினை கடந்து, உடலுழைப்பு மற்றும் மூளையுழைப்பு எனப் பிரியும் தருணத்தில் உழைப்புப் பிரிவினை முழுமை பெறுகிறது. இதன் விளைவாக, உழைப்பது ஒருவராகவும், அதன் விளைபயனை அனுபவித்து மகிழ்வது மற்றொருவராகவும் பிரியும் சாத்தியக்கூறு உருவாகிறது. இதனால் உற்பத்தியும் நுகர்வும் வெவ்வேறு தனிநபர்களின் கைகளுக்குச் சென்று தனிச்சொத்தாக மாறுகிறது.
-
தனிநபர் நலனுக்கும் பொது நலனுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு: உழைப்புப் பிரிவினையானது தனிநபர் அல்லது தனியொரு குடும்பத்தின் நலனுக்கும், சமூகத்தின் பொது நலனுக்கும் இடையே பிளவையும் முரண்பாட்டையும் ஏற்படுத்துகிறது. இந்தச் சமூகப் பிளவே தனிச்சொத்துடைமையை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது.
🏛️ உழைப்புப் பிரிவினையால் ஏற்படும் இந்தத் தனிநபர் நலன் - பொது நலன் முரண்பாட்டின் விளைவாகவே 'அரசு' (State) என்னும் அமைப்பு தனித்து உருவாகிறதா என்பது குறித்து மேலும் பார்க்கலாமா??
கம்யூனிசம் என்பது ஒரு தத்துவார்த்த லட்சியம் அல்ல; மாறாக அது ஒரு மெய்யான இயக்கம் (Real Movement) என்பதை 'ஜெர்மன் சித்தாந்தம்' பின்வரும் அடிப்படைகளின் வழியே விளக்குகிறது:
-
கற்பனையான இலட்சியம் அன்று: கம்யூனிசம் என்பது எதிர்காலத்தில் எப்போதோ கட்டாயப்படுத்தி நிலைநாட்டப்பட வேண்டிய ஒரு கற்பனையான நிலைவரமோ அல்லது எதார்த்த சமூகம் தன்னை வற்புறுத்திப் பொருத்திக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு தத்துவார்த்தக் கனவோ (ideal) அல்ல.
-
நிலவும் நிலைமைகளை ஒழிக்கும் இயக்கம்: மாறாக, கம்யூனிசம் என்பது தற்போது நடைமுறையில் நிலவி வரும் சமூக நிலைமைகளையும் சுரண்டல் முறைகளையும் ஒழித்துக்கட்டுகின்ற ஒரு மெய்யான வரலாற்று இயக்கமாகும்.
-
பொருள்சார் முற்கோள்களில் இருந்து முகிழ்ப்பது: இந்த இயக்கத்தின் நிலைமைகள் தத்துவவாதிகளின் மனக் கற்பனைகளிலிருந்து உதிக்கவில்லை. மாறாக, சமுதாயத்தில் தற்போது நடைமுறையில் நிலவி வரும் பருப்பொருள்சார் முற்கோள்களிலிருந்தும், முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையின் முரண்பாடுகளிலிருந்தும் இயல்பாக விளைபவையாகும்.
-
உற்பத்தி சக்திகளின் பெருவளர்ச்சி எனும் நிபந்தனை: கம்யூனிசம் சாத்தியமாவதற்கு உற்பத்தி சக்திகளின் மாபெரும் உலகளாவிய வளர்ச்சி அத்தியாவசியமான நடைமுறை முற்கோளாகும். உற்பத்தி வளர்ச்சி உச்சமடையாவிட்டால், வறுமை மட்டுமே மறுபங்கீடு செய்யப்படும்; அவசியத் தேவைகளுக்கான போட்டியும் பழைய சுரண்டல் குப்பைக் கூளங்களும் மீண்டும் தலைதூக்கிவிடும்.
-
உலக வரலாற்று ரீதியிலான இயக்கம் (World-Historical Movement): உலகச் சந்தை மற்றும் பெருளாதாரப் போட்டியின் காரணமாக கம்யூனிசம் என்பது ஒரு குறுகிய வட்டார நிகழ்வாகத் (local event) தனித்து இயங்க முடியாது. உற்பத்தி சக்திகளின் உலகளாவிய பெருவளர்ச்சியாலும், சர்வதேச அளவில் "சொத்துப் பத்தில்லாத" பாட்டாளி வர்க்கத் திரளினர் உருவாவதாலும், கம்யூனிசம் உலக வரலாற்று ரீதியிலான இயக்கமாகவே சாத்தியமாகிறது.
🌍 முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையில் மனிதர்கள் சந்திக்கும் இந்த 'அந்நியமாதல்' (Alienation) மற்றும் உலகச் சந்தையின் ஆதிக்கம் கம்யூனிச அமைப்பில் எவ்வாறு முறியடிக்கப்படுகிறது என்பதைப் பற்றி மேலும் விவாதிக்கலாமா?
வரலாற்றில் வர்க்கப் போராட்டத்தின் பங்கு குறித்து 'ஜெர்மன் சித்தாந்தம்' பின்வரும் முக்கிய அம்சங்களை முன்வைக்கிறது:
-
வரலாற்றின் உண்மையான உந்துசக்தி: கடந்த கால வரலாற்றாசிரியர்கள் மன்னர்களின் படையெடுப்புகள், அரசியல் உடன்படிக்கைகள் அல்லது தத்துவ மோதல்களையே வரலாற்றின் முதன்மை நிகழ்வுகளாகக் கருதினர். ஆனால், உழைப்புப் பிரிவினையால் சமுதாயம் வெவ்வேறு வர்க்கங்களாகத் துண்டாடப்படும்போது, அந்த வர்க்கங்களுக்கு இடையே நடைபெறும் மெய்யான பொருளாதாரப் போராட்டங்களே வரலாற்றை முன்னகர்த்திச் செல்லும் உண்மையான உந்துசக்தியாக அமைகின்றன.
-
அரசியல் வடிவங்களின் பின்னணியில் வர்க்க மோதல்: அரசின் அகத்தே நிகழும் ஜனநாயகம், முடியாட்சி, பிரபுத்துவ ஆட்சி அல்லது வாக்குரிமைக்கான போராட்டங்கள் யாவும் வெளிப்படையான அரசியல் வடிவங்களே ஆகும். இந்த அரசியல் வடிவங்களின் பின்னணியில், உற்பத்தி உறவுகளின் அடிப்படையில் வர்க்கங்களுக்கு இடையே சமரசமின்றி நடக்கும் மோதல்களே உண்மையான தீர்மானிக்கும் சக்தியாக இயங்குகின்றன.
-
ஆளும் வர்க்கமும் 'பொது நலன்' எனும் புனைவும்: சமூகத்தில் மேலாதிக்கம் செலுத்தும் ஆளும் வர்க்கம், தங்களது பிரத்தியேகமான வர்க்க நலனைச் சமூகத்தின் 'பொது நலன்' போல உருவகப்படுத்தித் தங்களது ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்துகிறது. அரசு என்பது சமூகப் பொதுநலனைப் பாதுகாக்கும் அமைப்பாகத் தோற்றமளித்தாலும், அது ஆளும் வர்க்கத்தின் நலன்களையே முதன்மையாகப் பிரதிபலிக்கிறது.
-
புரட்சியும் சமூக மாற்றமும்: பழைய ஆதிக்கச் சமூகக் கட்டமைப்பையும் சுரண்டலையும் வேரறுக்க முனையும் வர்க்கம் (உதாரணமாக பாட்டாளி வர்க்கம்), முதற்கட்டமாக அரசியல் ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றித் தனது நோக்கத்தைச் சமூக மறுசீரமைப்பிற்கான பாதையாக மாற்ற வேண்டியது அவசியமாகிறது.
-
குடியுரிமைச் சமுதாயமே வரலாற்றின் அரங்கம்: வரலாறு என்பது ஆன்மிக அல்லது தத்துவார்த்தக் கருத்துகளிலிருந்து உருவாவதில்லை; மாறாக, மனிதர்கள் தங்களின் வாழ்வாதாரத்தை உற்பத்தி செய்து இயங்கும் 'குடியுரிமைச் சமுதாயத்தில்' (Civil Society) நடக்கும் வர்க்க மோதல்களாலும் உற்பத்தி உறவுகளாலும் மட்டுமே வரலாற்றுப் போக்கும் அதன் கட்டமைப்பு மாற்றங்களும் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.
🏛️ பாட்டாளி வர்க்கம் அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி, பழைய சமூக அமைப்பையும் வர்க்கப் பிரிவினையையும் ஒழிக்கும் செயல்முறை எவ்வாறு கம்யூனிசத்திற்கு வழிவகுக்கிறது என்பது பற்றி மேலும் கலந்துரையாடலாமா?
மனித வரலாற்றில் உற்பத்தியின் பங்கு அடித்தளமாகவும் முதன்மையான உந்துசக்தியாகவும் விளங்குகிறது என்பதை 'ஜெர்மன் சித்தாந்தம்' பின்வரும் முக்கிய அம்சங்களின் அடிப்படையில் நிறுவுகிறது:
-
வரலாற்றின் முதன்மை நிபந்தனை மற்றும் முதல் வரலாற்றுச் செயல்: வரலாற்றைப் படைப்பதற்கு மனிதர்கள் முதற்கண் உயிர்வாழக்கூடிய நிலையில் இருக்க வேண்டும். அதற்கு உண்ண உணவு, குடிக்க நீர், உடுக்க உடை, வசிக்க இருப்பிடம் போன்ற வாழ்வாதாரத் தேவைகள் அத்தியாவசியமானவை. இந்த அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கான சாதனங்களை உற்பத்தி செய்வதும், பொருள்வகை வாழ்க்கையை உருவாக்குவதுமே மானுட வரலாற்றின் முதலாவது வரலாற்றுச் செயலாகும். இது ஏதோ கடந்த காலத்தில் ஒருமுறை நடந்து முடிந்த நிகழ்வல்ல; மானுட வாழ்க்கையைக் காத்துப் பேணுவதற்காக ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு மணியும் தொடர்ச்சியாகச் செய்து முடிக்கப்பட வேண்டிய அடிப்படை நிபந்தனையாகும்.
-
புதிய தேவைகளின் தோற்றமும் வரலாற்று வளர்ச்சியும்: முதல் அடிப்படைத் தேவையை நிறைவேற்றும் செயலும், அதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட சாதனங்களும் மனிதர்களுக்குப் புதிய தேவைகளின் உருவாக்கத்திற்கு இட்டுச் செல்கின்றன. இப்புதிய தேவைகளின் உருவாக்கமும், அவற்றுக்கான உற்பத்தியை முன்னெடுப்பதுமே வரலாற்று வளர்ச்சியைத் தொடர்ந்து முன்னகர்த்தும் பிரதான அம்சமாக அமைகிறது.
-
சமூக உறவுகளும் ஒத்துழைப்பு முறையும்: உற்பத்திச் செயல்முறை என்பது ஒரே நேரத்தில் இயற்கையுடனான பிணைப்பாகவும், பல மனிதர்களின் கூட்டுழைப்பை உள்ளடக்கிய சமூக உறவாகவும் இயங்குகிறது. எந்தவொரு உற்பத்தி முறையும் அதற்கேற்ற ஒரு கூட்டுழைப்பு முறையுடனேயே பிணைக்கப்பட்டுள்ளதுடன், அந்த ஒத்துழைப்பு முறையே ஒரு பிரதான உற்பத்தி சக்தியாகவும் திகழ்கிறது.
-
உணர்வும் மொழியும் உற்பத்தியுடன் இணைந்திருத்தல்: மனிதனின் உணர்வும் (Consciousness) மொழியும் தனித்து உதித்தவை அல்ல; அவை மனிதர்கள் தங்களின் பொருள்வகை வாழ்க்கையை உற்பத்தி செய்யும்போதும், ஒருவரோடொருவர் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தின்போதும் பிறக்கும் சமூக விளைபயன்களாகும்.
-
வரலாற்றின் உண்மையான அரங்கம் (குடியுரிமைச் சமுதாயம்): உற்பத்தியின் வளர்ச்சியினால் ஏற்படும் உழைப்புப் பிரிவினை, தனிச்சொத்துடைமை, வர்க்க மோதல்கள் மற்றும் அரசு ஆகிய சமூகக் கட்டமைப்புகள் அனைத்தும் உற்பத்தி அமைப்பின் மீதே நிலைபெறுகின்றன. எனவே, மன்னர்களின் படையெடுப்புகளோ அல்லது ஆன்மிகத் தத்துவக் கருத்துகளோ வரலாற்றைத் தீர்மானிப்பதில்லை; மாறாக, மனிதர்கள் வாழ்வாதாரத்தை உற்பத்தி செய்து இயங்கும் குடியுரிமைச் சமுதாயமே (Civil Society) வரலாற்றின் உண்மையான அடித்தளமாகவும் அரங்கமாகவும் விளங்குவதோடு அதன் போக்கையும் நிர்ணயிக்கிறது.
🌾 மனிதர்களின் இந்த உற்பத்தி முறை வரலாற்றில் அடைந்த வெவ்வேறு கட்டங்கள் அல்லது சமூக உற்பத்தி அமைப்புகளின் வளர்ச்சி பற்றி மேலும் பார்க்கலாமா?
கம்யூனிசச் சமுதாயத்தில் உழைப்புப் பிரிவினை எவ்வாறு ஒழிக்கப்படுகிறது என்பதை 'ஜெர்மன் சித்தாந்தம்' பின்வரும் முக்கிய அம்சங்களின் அடிப்படையில் விளக்குகிறது:
-
கட்டாயத் தொழில் எல்லைகளின் தகர்ப்பு: இயற்கையான உழைப்புப் பிரிவினை நிலவும் சமுதாயத்தில், மனிதன் தனது வாழ்வாதாரத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேட்டைக்காரனாகவோ, மீனவனாகவோ, ஆடு மேய்ப்பவனாகவோ அல்லது விமர்சகனாகவோ மட்டுமே நீடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறான். ஆனால், கம்யூனிசச் சமுதாயத்தில் யாருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட தனித் தொழில் எல்லை வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்படுவதில்லை; ஒவ்வொருவரும் தாம் விரும்பும் துறைகளில் வித்தகராகித் தம் ஆற்றலை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்.
-
சமூகத்தின் பொதுவான உற்பத்தி ஒழுங்கமைப்பு: கம்யூனிச அமைப்பில் சமுதாயமே பொதுவான பொருள் உற்பத்தியைச் சீராக ஒழுங்குபடுத்துகிறது. இதனால் மனிதன் ஒரே வேலைக்குள் அடைபடாமல், காலையில் வேட்டையாடவும், பிற்பகலில் மீன்பிடிக்கவும், மாலையில் கால்நடை மேய்க்கவும், இரவில் விமர்சனம் செய்யவும் இயலுகிறது; அவ்வாறு செய்யும்போது அவன் வெறும் மீனவனாகவோ, ஆடு மேய்ப்பவனாகவோ அல்லது விமர்சகனாகவோ முத்திரை குத்தப்படாமல், தன் விருப்பப்படி முழுமையான மனிதனாக இயங்க முடிகிறது.
-
தனியார் சொத்துடைமை மற்றும் சந்தைப் பிடியின் முடிவு: உழைப்புப் பிரிவினையும் தனிச்சொத்துடைமையும் ஒரே எதார்த்தத்தைக் குறிக்கும் இரு சொற்றொடர்களாகும். தனியார் சொத்துடைமையின் அடித்தளம் ஒழிக்கப்பட்டு, உற்பத்தியில் கம்யூனிச ஒழுங்கமைப்பு புகுத்தப்படும்போது, உழைப்புப் பிரிவினையால் ஏற்படும் சமத்துவமற்ற விநியோகமும் மனித அந்நியமாதலும் முடிவுக்கு வருகின்றன. மேலும், சந்தையின் குருட்டு விதிகளான 'தேவை மற்றும் வழங்கல்' (Supply and Demand) ஆதிக்கத்திற்குப் பதிலாக, உற்பத்தியையும் பரிவர்த்தனையையும் மனிதர்கள் தங்களின் கூட்டுக் கண்காணிப்பின் கீழ் கொண்டுவருகின்றனர்.
-
மூளையுழைப்பு மற்றும் உடலுழைப்பு பிளவின் இணைப்பு: உடலுழைப்புக்கும் மூளையுழைப்புக்கும் இடையே தோன்றும் பிளவே உழைப்புப் பிரிவினையின் உச்சக்கட்ட வடிவமாக இருக்கிறது. கம்யூனிச உற்பத்தியில் இந்தச் செயற்கையான பிளவு தகர்க்கப்பட்டு, சிந்தனையும் செயல்பாடும் மீண்டும் ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன.
-
உற்பத்தி சக்திகளின் உலகளாவிய பெருவளர்ச்சி: உழைப்புப் பிரிவினையை முழுமையாக ஒழிப்பதற்கு, சமூகத்தின் உற்பத்தி சக்திகள் உலக அளவில் மிக உயர்ந்த அளவுக்கு வளர்ச்சியடைய வேண்டியது அத்தியாவசியமான வரலாற்று முற்கோளாகும். உற்பத்திப் பெருக்கம் அடையாவிட்டால், வறுமை மட்டுமே மறுபங்கீடு செய்யப்பட்டு பழைய சுரண்டல் முறைகள் மீண்டும் தலைதூக்கிவிடும்.
🌱 உழைப்புப் பிரிவினை ஒழிக்கப்படும் போது, மனிதன் தன் சொந்தச் செயல்பாட்டிலிருந்து 'அந்நியமாதல்' (Alienation) அடைவது எவ்வாறு தடுக்கப்படுகிறது என்பது குறித்து மேலும் விவாதிக்கலாமா?
.காரல் மார்க்ஸ் மற்றும் பிரடெரிக் எங்கெல்ஸ் ஆகியோரால் 'ஜெர்மன் சித்தாந்தம்' நூலில் விளக்கப்பட்ட வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் (Historical Materialism) முதன்மை அடிப்படைகள் பின்வருமாறு அமைகின்றன:
-
பொருள்வகை உற்பத்தி மற்றும் முதல் வரலாற்றுச் செயல்: வரலாற்றைப் படைப்பதற்கும் அதில் பங்கேற்பதற்கும் மனிதர்கள் முதற்கண் உயிர்வாழக்கூடிய நிலையில் இருக்க வேண்டும். உண்டல், குடித்தல், உடை மற்றும் வசிப்பிடம் ஆகிய அடிப்படை வாழ்வாதாரத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் சாதனங்களை உற்பத்தி செய்து, பொருள்வகை வாழ்க்கையை உருவாக்குவதே மனித குலத்தின் முதலாவது வரலாற்றுச் செயலாகும். இது அனைத்து வரலாற்றின் அத்தியாவசியமான அடிப்படை நிபந்தனையுமாகும்.
-
புதிய தேவைகளின் உருவாக்கம்: முதல் அடிப்படைத் தேவையை நிறைவேற்றும் செயல்முறையும், அதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட சாதனங்களும் மனிதனுக்குப் புதிய தேவைகளைத் தோற்றுவிக்கின்றன. இந்தப் புதிய தேவைகளின் உருவாக்கமும், அவற்றுக்கான உற்பத்தியைத் தொடர்வதுமே வரலாற்று வளர்ச்சியை முன்னகர்த்தும் முக்கிய அம்சமாக மாறுகிறது.
-
குடும்பமும் சமூக உறவுகளும்: மனிதர்கள் தங்களின் சொந்த வாழ்க்கையை அன்றாடம் மறுஉருவாக்கம் செய்வதோடு நின்றுவிடாமல், இனப்பெருக்கம் மூலமாகப் புதிய மனிதர்களை (குடும்பம்) உருவாக்கத் தொடங்குகின்றனர். இதனால் மனித வாழ்க்கை என்பது ஒரே நேரத்தில் இயற்கை சார்ந்த உறவாகவும், பல தனிநபர்களின் கூட்டுழைப்பைக் கொண்ட சமூக உறவாகவும் தோற்றமளிக்கிறது.
-
உணர்வும் மொழியும் சமுதாய விளைபயன்கள்: மனித உணர்வு என்பது தனித்து உதித்த தூய ஆன்மீகப் பொருளோ அல்லதுAbstract கருத்துருவோ அல்ல. மொழியும் உணர்வைப் போலவே பழமையானது; அது பிற மனிதர்களுடன் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திலிருந்தும் அவசியத்திலிருந்தும் பிறக்கும் நடைமுறை உணர்வாகும் (Practical Consciousness).
-
உழைப்புப் பிரிவினை, தனிச்சொத்து மற்றும் அரசு: உடலுழைப்பு மற்றும் மூளையுழைப்பு எனப் பிரியும் தருணத்தில் உழைப்புப் பிரிவினை முழுமை பெறுகிறது. உழைப்பும் அதன் விளைபயன்களும் சமத்துவமற்ற முறையில் விநியோகிக்கப்படும் போது தனிச்சொத்துடைமை தோன்றுகிறது. தனிநபர் நலனுக்கும் பொது நலனுக்கும் இடையே நிலவும் முரண்பாட்டிலிருந்து சமூகத்தைக் கண்காணிக்கும் தன்னாதிக்க அமைப்பாக 'அரசு' (State) உருவெடுக்கிறது.
-
குடியுரிமைச் சமுதாயமே வரலாற்றின் அரங்கம்: வரலாறு என்பது அரசர்களின் படையெடுப்புகளிலோ அல்லது தத்துவார்த்தக் கருத்துகளின் மோதலிலோ அடங்கியிருக்கவில்லை. மாறாக, மனிதர்கள் தங்களின் வாழ்வாதாரத்தை உற்பத்தி செய்து இயங்கும் குடியுரிமைச் சமுதாயமே (Civil Society) அனைத்து வரலாற்றினதும் மெய்யான ஆதாரமாகவும் அரங்கமாகவும் விளங்குகிறது.
💡 வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் இந்த அடிப்படைகளில் இருந்து, ஜெர்மானியக் கருத்தமைவுவாதத் (Idealism) தத்துவங்களை மார்க்சும் எங்கெல்சும் எவ்வாறு விமர்சிக்கிறார்கள் என்பது குறித்து மேலும் ஆராய விரும்புகிறீர்களா?
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக