மார்க்சிய-லெனினிய தத்துவமும் நடைமுறையும்

மார்க்சிய-லெனினியக் கொள்கைகளை வெறும் ஏட்டுக் கோட்பாடாக சுருக்காமல், சமூக மாற்றத்திற்கான புரட்சிகர வழிகாட்டியாக பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதை இத்தொகுப்பு விளக்குகிறது. தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதலும் மக்களின் நடைமுறைப் போராட்டங்களும் ஒன்றிணைந்து செயல்படும் போதே உண்மையான வர்க்க அரசியலை உருவாக்க முடியும். இந்தியச் சூழலில் நிலவும் சாதியக் கட்டமைப்புகள், உற்பத்தி முறைகள் மற்றும் வர்க்க முரண்பாடுகளை அறிவியல் பூர்வமாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும். தற்காலிக தேர்தல் ஆதாயங்களுக்காக ஆளும் வர்க்கத்துடன் சமரசம் செய்யும் சீர்திருத்தவாதப் போக்குகளை இக்கட்டுரை கடுமையாக விமர்சிக்கிறது. எனவே, மார்க்சியத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளைக் கொண்டு சுயாதீனமான புரட்சிகர அமைப்புகளைக் கட்டியமைத்து, சமூகத்தை மாற்றியமைப்பதே இன்றைய அவசியமான தேவையாகும்.

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

மார்க்சியத்தின் தொடர்ச்சியே லெனினியம்: தத்துவமும் நடைமுறையும்

மார்க்சியம் என்பது வெறும் தத்துவார்த்த விவாதங்களுக்கான ஆய்வுக்கூடக் கோட்பாடு அல்ல; அது சமூகத்தை மாற்றி அமைப்பதற்கான புரட்சிகர வழிகாட்டி. கார்ல் மார்க்ஸ் தன் புகழ்பெற்ற 'ஃபோயர்பாக் பற்றிய ஆய்வுரைகளில்' கூறியது போல, "தத்துவவாதிகள் உலகை பல்வேறு வழிகளில் விளக்கியுள்ளனர்; ஆனால் முக்கியமானது அதை மாற்றுவதே ஆகும்." அந்த மாற்றத்தை ஏகாதிபத்திய காலகட்டத்தின் புறநிலை எதார்த்தத்தோடு இணைத்து நடைமுறைப்படுத்திய வரலாற்று வளர்ச்சியே மார்க்சிய-லெனினியம். எனவே, லெனினிய வளர்ச்சியை நிராகரித்துவிட்டு ஒருவர் தன்னை மார்க்சியவாதி என்றோ நடைமுறை கம்யூனிஸ்ட் என்றோ கூறிக்கொள்வது தத்துவார்த்தரீதியாகவும் வரலாற்றுரீதியாகவும் முரணானது.

1. மார்க்சியக் கோட்பாடும் லெனினியத்தின் பாய்ச்சலும்

மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் வாழ்ந்த காலம் தடையற்ற போட்டி முதலாளித்துவத்தின் (Free-market Capitalism) உச்சக் கட்டம். உற்பத்தியின் சமூகத் தன்மையும், உடைமையின் தனியுடைமைத் தன்மையும் மோதும் அடிப்படை விதியை அவர்கள் கண்டறிந்தனர். ஆனால், 19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் முதலாளித்துவம் ஏகபோக மூலதனமாக, உலகளாவிய நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கமாக உருமாறியது.

இந்த புதிய யுகத்தை எதிர்கொள்ள மார்க்சியத்தை உயிர்ப்புடன் முன்னெடுத்தவர் லெனின்:

• ஏகாதிபத்தியம் முதலாளித்துவத்தின் உச்சகட்டம்: முதலாளித்துவம் உலகளாவிய ஏகாதிபத்திய அமைப்பாக மாறும் போது, அது சர்வதேச அளவில் சமமற்ற அரசியல் மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியை உருவாக்குகிறது என்பதை லெனின் நிறுவினார்.
• பலவீனமான கண்ணி (Weakest Link): முதலாளித்துவ சங்கிலி மிகவும் வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளில் மட்டுமே உடையும் என்ற பாரம்பரிய வாதத்தை உடைத்து, ஏகாதிபத்தியத்தின் பலவீனமான கண்ணியிலும் (ரஷ்யா போன்ற பின்தங்கிய நாட்டில் கூட) பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி வெல்ல முடியும் என்பதை லெனின் மெய்ப்பித்துக் காட்டினார்.

லெனினியத்தின் இந்த விரிவாக்கம் மார்க்சியத்தின் மீறல் அல்ல; மாறாக புதிய வரலாற்றுச் சூழலில் மார்க்சியத்தின் நேரடி தர்க்கரீதியான வளர்ச்சி.

2. அரசும் புரட்சியும்: திருத்தல்வாதத்திற்கு எதிரான போர்

மார்க்சியத்தை நடைமுறையிலிருந்து பிரிக்கும் முதன்மையான போக்கு 'சமூக ஜனநாயக' அல்லது சீர்திருத்தவாதப் போக்காகும். கார்ல் காவுட்ஸ்கி உள்ளிட்ட இரண்டாம் அகிலத்தின் தலைவர்கள், முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றப் பாதையிலேயே சோசலிசத்தை எட்டிவிட முடியும் என்று வாதிட்டனர்.

லெனின் தனது 'அரசும் புரட்சியும்' நூலில் மார்க்சியத்தின் மையக் கருத்தை மீள நிறுவினார்:

• அரசு என்பது ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை ஒடுக்கும் கருவி: அது வர்க்கங்களுக்கு அப்பற்பட்ட நடுநிலையான அமைப்பல்ல.
• அரசு இயந்திரத்தை உடைத்தெறிதல்: முதலாளித்துவ அரசை அப்படியே கைப்பற்றி தொழிலாளர் நலனுக்குப் பயன்படுத்த முடியாது; பழைய அதிகார வர்க்க, இராணுவ இயந்திரத்தை உடைத்தெறிந்துவிட்டு பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை (சோவியத் அதிகாரம் போன்ற உழைக்கும் மக்களின் நேரடி ஜனநாயக அமைப்புகளை) நிறுவ வேண்டும்.

அரசு மற்றும் புரட்சி குறித்த இந்த லெனினியப் புரிதலை ஏற்காதவர்கள், இயல்பாகவே முதலாளித்துவ தேர்தல் சமரசங்களிலும் நாடாளுமன்ற மாயைகளிலும் சிக்கி சீர்திருத்தவாதிகளாக மாறிவிடுகின்றனர்.

3. புதிய பாணி கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (Party of a New Type)

லெனினியத்தின் மிக முக்கியமான நடைமுறை பங்களிப்பு புரட்சிகரக் கட்சி பற்றிய கோட்பாடு ஆகும். 'என்ன செய்ய வேண்டும்?' (What Is to Be Done?) நூலில் லெனின் இதனைத் தெளிவுபடுத்தினார்:

• சுயம்புவான போராட்டங்களின் எல்லை: தொழிலாளர் வர்க்கம் தானாகப் போராடும்போது அது தொழிற்சங்க உணர்வு (Trade Union Consciousness) என்ற பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளின் எல்லைக்குள்ளேயே நிற்கும்.
• அரசியல் உணர்வை ஊட்டுதல்: விஞ்ஞான சோசலிச உணர்வு வெளியிலிருந்து (கட்சியின் வழியே) பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு ஊட்டப்பட வேண்டும்.
• ஜனநாயக மத்தியத்துவம் (Democratic Centralism): விவாதத்தில் முழு ஜனநாயகம், முடிவெடுத்த பின் செயலில் இரும்பு போன்ற மத்தியத்துவம்.

புரட்சிகரக் கட்டுக்கோப்பு, தொழில்முறை புரட்சியாளர்களின் பங்கு, மற்றும் சமரசமற்ற தத்துவப் போராட்டம் ஆகிய லெனினிய அடிப்படைகள் இல்லாமல் தொழிலாளி வர்க்கம் அதிகாரம் பெறுவது சாத்தியமற்றது.

4. லெனினியத்தை ஏற்காத நடைமுறை ஏன் மார்க்சியமாகாது?

கம்யூனிச இயக்கத்தில் லெனினியத்தை மறுப்பவர்கள் பொதுவாக இரண்டு தவறான பாதைகளில் சறுக்கி விழுகின்றனர்:

1. கல்விப்புல / ஏட்டளவு மார்க்சியம் (Academic Marxism): மார்க்சியத்தை சமூகவியல், தத்துவம், பொருளாதாரம் பேசும் நூலகக் கோட்பாடாக மட்டுமே சுருக்குவது. புரட்சி, அதிகாரக் கைப்பற்றல், கட்சி அமைப்பு ஆகிய நடைமுறை லெனினியக் கூறுகளைத் தவிர்ப்பதன் மூலம் இவர்கள் நடைமுறை வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து துண்டிக்கப்படுகிறார்கள்.
2. சந்தர்ப்பவாதமும் வர்க்க ஒத்துழைப்பும்: தேர்தல் ஆதாயங்களுக்காகவும் தற்காலிக சலுகைகளுக்காகவும் ஆளும் முதலாளித்துவ வர்க்க அமைப்புகளோடு இணங்கிப் போவது. லெனினியப் போர்க்குணம் இல்லாத மார்க்சியம் இறுதியில் முதலாளித்துவ அமைப்பைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் சீர்திருத்தவாதமாகவே எஞ்சுகிறது.

மார்க்சியம் என்பது உறைந்துபோன மதநூலோ அல்லது மாறாத விதிகளின் தொகுப்போ அல்ல; அது வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத வழிகாட்டி. லெனின் அந்த வழிகாட்டியை ஏகாதிபத்திய காலகட்டத்தின் மூலோபாயமாகவும் தந்திரோபாயமாகவும் வளர்த்தெடுத்தார்.

எனவே, மார்க்சியத்தை லெனினிய வளர்ச்சியோடு இணைத்துப் புரிந்து கொள்ளாத எந்தவொரு நடைமுறையும், பெயரளவில் கம்யூனிச வாசகங்களைப் பேசலாமே தவிர, நடைமுறையில் அது முதலாளித்துவத்தை வேரறுக்கும் புரட்சிகர மார்க்சியமாக ஒருபோதும் இருக்க முடியாது.

ஆக எங்களின் நடைமுறைப்பணி மார்க்சிய லெனினியத்தை கற்றலும் அதனை இன்றைய சமூகத்தில் உள்ள சிக்கலான பிரச்சினைக்களுக்கு கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்க அதற்கான தீர்வை அதற்கான நடைமுறை என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்று மார்க்சிய லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் முன் வைத்து போரிட்டுக் கொண்டுள்ளோம்.

ஆனால் இங்குள்ள நிலைமை என்ன?

ஓவ்வொரு பிரச்சினைக்கும் வால் பிடிப்பது!

பிரச்சினையின் காரணமான அரசிடமே பிரச்சினையை தீர்க்க வழி தேடுவது!

ஒவ்வொரு பிரச்சினையும்  அந்தப் பிரச்சினைக்கான காரணமும் இந்த சமூக அமைப்புதான் எனும் பொழுது அவை எப்படி பிரச்சினையை தீர்க்கும். ஆக அதற்கான தீர்வு நீங்கள் தேடுவதில் இல்லை ஆம் மார்க்சிய லெனினியம் இந்த பிரச்சினைகளுக்கெல்லாம் காரணமான சமூக அமைப்பை மாற்ற சொல்கிறது அதனைப்பற்றி உங்கள்களின் செயல்பாடு நடைமுறை இல்லையே!

ஆக இதனை ஆழமாக புரிந்துக் கொள்ளவே இந்தப்பகுதி

***************************

   தத்துவத்திற்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான இயக்கவியல் ஒருமை

மார்க்சிய-லெனினிய மெய்யியலின் அடிப்படைக் கருதுகோள் என்பது தத்துவத்திற்கும் சமூக நடைமுறைக்கும் இடையிலான பிரிக்க முடியாத இயக்கவியல் பிணைப்பாகும். உலகைப் பல்வேறு வழிகளில் வியாக்கியானம் செய்வதோடு நின்றுவிடாமல், அதனைப் புரட்சிகரமாக மாற்றி அமைப்பதே மார்க்சியத்தின் வரலாற்றுப் பாத்திரமாகும். இத்தகைய மாற்றத்தை முன்னெடுப்பதற்கு, பொதுவான தத்துவக் கோட்பாடுகளையும், ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் புறநிலை எதார்த்தத்தையும் ஒன்றிணைக்கும் இயக்கவியல் முறையியல் இன்றியமையாததாகிறது. தத்துவார்த்த வழிகாட்டல் அற்ற செயல்பாடு குருட்டுத்தனமான அனுபவவாதமாகச் சீரழியும் அதேவேளையில், நடைமுறையோடு பிணைக்கப்படாத தத்துவம் மலட்டு வறட்டுவாதமாக மாறிவிடுகிறது.

வி.ஐ. லெனின் தனது என்ன செய்ய வேண்டும்? என்ற வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நூலில், "புரட்சிகரமான கோட்பாடு இல்லாமல் புரட்சிகரமான இயக்கம் இருக்க முடியாது" என்ற விதியை மிக ஆழமாக நிறுவினார். முதலாளித்துவ அமைப்பில் தொழிலாளி வர்க்கம் தனது அன்றாட வாழ்வியல் தேவைகளுக்காக நடத்தும் போராட்டங்கள் தன்னியல்பாக எழக்கூடியவை. ஆனால், அத்தகைய தன்னியல்புப் போராட்டங்கள் ஒருபோதும் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு சோசலிச உணர்வையோ, அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் வர்க்க உணர்வையோ தானாக வழங்கிவிடுவதில்லை. தொழிற்சங்கப் போராட்டங்களின் வரம்பிற்குள் உழலும் உழைக்கும் மக்கள், கூலி உயர்வு மற்றும் பணிப் பாதுகாப்பு போன்ற சீர்திருத்தக் கோரிக்கைகளோடு நின்றுவிடுகின்றனர். முதலாளித்துவ அடிமைத்தனத்தின் வேர்களைத் தகர்ப்பதற்கான முழுமையான வர்க்க அரசியல் உணர்வு என்பது புற நிலையிலிருந்து, அதாவது மார்க்சிய-லெனினிய தத்துவார்த்தப் புரிதலின் வழியாக மட்டுமே பாட்டாளி வர்க்கத்திற்குக் கொண்டுசெல்லப்பட முடியும். தன்னியல்பு இயக்கத்தை வழிபடுவதும், தத்துவார்த்தத் தயாரிப்பை மறுதலிப்பதும் தொழிலாளி வர்க்கத்தை முதலாளித்துவ சித்தாந்தத்தின் நிழலில் சரணடைய வைக்கும் சந்தர்ப்பவாதத்திற்கு வழிவகுக்கும் என்று லெனின் எச்சரித்தார்.

மார்க்சிய அறிதல் கோட்பாட்டை வளர்த்தெடுத்த மாவோ சேதுங், அறிவு என்பது புறநிலை நடைமுறையிலிருந்து தொடங்கி மீண்டும் நடைமுறைக்கே திரும்பும் தொடர்ச்சியான சுழற்சி என்று விளக்கினார். மனிதனின் சமூக நடைமுறையானது உற்பத்திப் போராட்டம், வர்க்கப் போராட்டம், மற்றும் அறிவியல் பரிசோதனை ஆகிய மூன்றின் வழியாகவே அறிவை உற்பத்தி செய்கிறது. உணர்வுபூர்வ அறிவிலிருந்து பகுத்தறிவுபூர்வ அறிவை அடைவதும், பின்னர் அப்பகுத்தறிவுபூர்வ தத்துவத்தைக் கொண்டு உலகை மாற்றியமைக்கும் புரட்சிகர நடைமுறையில் இறங்குவதும் அறிதல் இயக்கவியலின் இரு கட்டங்களாகும்.

இந்த இயக்கவியல் சுழற்சியில் ஏதேனும் ஒரு பகுதியைத் துண்டிப்பதும் மார்க்சியத்திற்கு எதிரானதாகும். தத்துவ வழிகாட்டலை விடுத்து நடைமுறையை மட்டுமே போற்றும் அனுபவவாதம், நிகழ்வுகளின் மேலோட்டமான தோற்றங்களுக்குப் பலியாகிவிடுகிறது. அதேசமயம், சமூகத்தின் திட்டவட்டமான எதார்த்தத்தைப் பரிசீலிக்காமல் உலகளாவிய சூத்திரங்களை இயந்திரகதியாக மனனம் செய்வது நடைமுறைக்குப் பயனற்ற வறட்டுவாதமாகும்.

திட்டவட்டமான உற்பத்தி உறவுகளும் சமூகப் பொருளாதார அடித்தளமும்

"திட்டவட்டமான நிலைமைகளைத் திட்டவட்டமாகப் பகுப்பாய்வு செய்தல்" என்பதே மார்க்சியத்தின் ஆன்மாவாகும். குறிப்பிட்ட ஒரு சமூகத்தில் நிலவும் உற்பத்தி சக்திகளின் வளர்ச்சி மட்டத்தையும், உற்பத்தி உறவுகளின் தன்மையையும் துல்லியமாக வரையறுக்காமல் புரட்சிகர உத்திகளை வகுக்க முடியாது. உற்பத்திச் சாதனங்களின் மீதான உடைமை, உற்பத்தியில் மக்களின் சமூகப் பங்கீடு மற்றும் உழைப்புச் சுரண்டலின் வடிவங்கள் ஆகியவையே உற்பத்தி உறவுகளைத் தீர்மானிக்கின்றன. இந்த உற்பத்தி உறவுகளின் தொகுப்பான பொருளாதார அடித்தளத்தின் (Base) மீதே அரசு, சட்டம், சாதி, மதம் மற்றும் பண்பாடு ஆகிய மேற்கட்டுமானங்கள் (Superstructure) நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன.

இந்தியச் சமூக அமைப்பின் உற்பத்தி உறவுகள் வரலாற்று ரீதியாகத் தனித்துவமான சிக்கல்களைக் கொண்டுள்ளன. காலனிய ஆட்சிக் காலத்தில் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியமானது உள்நாட்டு நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பை முற்றாக அழிக்காமல், தனது சுரண்டல் நலன்களுக்காக அதனுடன் சமரசம் செய்துகொண்டது. இதன் விளைவாக, சுதந்திரத்திற்குப் பின்னரான இந்தியச் சமூகத்தில் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை வளர்ந்தபோதிலும், நிலப்பிரபுத்துவத்தின் எச்சங்களும் அரை-நிலப்பிரபுத்துவ உறவுகளும் முற்றிலுமாகத் தகர்க்கப்படவில்லை என்ற விவாதம் மார்க்சிய இயக்கத்தில் ஆழமாக எழுந்தது. கிராமப்புறங்களில் நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளர்களும் விளிம்புநிலை விவசாயிகளும் ஆதிக்க நிலவுடமையாளர்களால் சாதியப் படிநிலைகளின் வழியாகவும் கொத்தடிமை வடிவங்களிலும் சுரண்டப்படும் போக்குகள் தொடர்ந்தன.

இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் பெருநிறுவன மூலதனத்தின் வளர்ச்சி மிக வேகமாக இருந்தபோதிலும், உழைக்கும் மக்களின் மிகப் பெரும் பகுதியினர் இன்னும் வேளாண்மையிலும் அமைப்புசாராத் துறையிலுமே பிழைப்பைத் தேடுகின்றனர். உற்பத்தி உறவுகளை இத்தகைய அறிவியல் பார்வையோடு ஆய்வு செய்யத் தவறினால், சமூகம் எத்தகைய மாற்றத்தை நோக்கி நகர்கிறது என்பதையோ, எவ்வகையான சுரண்டல் முறை மேலோங்கியுள்ளது என்பதையோ துல்லியமாகக் கணிக்க முடியாது.

வர்க்கப் பகுப்பாய்வு, முரண்பாடுகளின் இயங்கியல் மற்றும் புரட்சிகர அணிசேர்க்கை

புரட்சிகர இயக்கத்தின் வெற்றிக்கு, "நமது நண்பர்கள் யார்? நமது எதிரிகள் யார்?" என்ற கேள்விகளுக்குத் தெளிவான வர்க்கப் பகுப்பாய்வின் மூலம் விடை காண்பது அவசியமாகும். சமூகத்தில் இயங்கும் பல்வேறு முரண்பாடுகளில் முதன்மையான முரண்பாட்டை (Primary Contradiction) அடையாளம் கண்டு, அதற்கு எதிராக உழைக்கும் மக்களை அணிதிரட்டுவதே லெனினிய-மாவோவிய உத்தியாகும்.

மாவோ சுட்டிக்காட்டியபடி, முரண்பாடுகளைப் பகை முரண்பாடுகள் (Antagonistic Contradictions) என்றும் பகைமையற்ற முரண்பாடுகள் (Non-antagonistic Contradictions) என்றும் பகுத்துப் பார்க்க வேண்டும். பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கும் ஆளும் வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாடு பகை முரண்பாடாகும்; இதனை வர்க்கப் போராட்டத்தின் மூலமும் புரட்சிகர மாற்றத்தின் மூலமும் மட்டுமே தீர்க்க முடியும். இதற்கு மாறாக, உழைக்கும் மக்களுக்கு இடையிலான முரண்பாடுகள், விவசாயிகளுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையிலான தற்காலிக நலன் சார்ந்த வேறுபாடுகள் போன்றவை பகைமையற்றவை; இவற்றை மக்கள் திரள் விவாதங்கள், ஜனநாயக அணுகுமுறைகள் மற்றும் வர்க்கக் கல்வியூட்டல் மூலமே தீர்க்க வேண்டும்.

தத்துவ விலகல்கள் மீதான கோட்பாட்டு விமர்சனம்: பொருளாதாரவாதம், அனுபவவாதம், நடைமுறைவாதம்

மார்க்சிய-லெனினிய தத்துவத்தை நடைமுறையிலிருந்து பிரிக்கும்போது, இயக்கங்கள் வரலாற்றுரீதியாக மூன்று வகையான சித்தாந்தச் சீரழிவுகளுக்குள் வீழ்கின்றன:

பொருளாதாரவாதம் (Economism) என்பது தொழிலாளி வர்க்கத்தின் போராட்டங்களை வெறும் உடனடி ஊதிய உயர்வு, போனஸ் மற்றும் சலுகைகளுக்கான போராட்டங்களாக மட்டுமே குறுக்குவதாகும். இப்போக்கு முதலாளித்துவச் சுரண்டலின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பான உபரி மதிப்புச் சுரண்டலையோ, உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியார் உடைமையையோ கேள்விக்குள்ளாக்குவதில்லை. கூலி அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பதே மார்க்சியத்தின் அரசியல் குறிக்கோளாக இருக்க, பொருளாதாரவாதமானது முதலாளித்துவ வரம்பிற்குள்ளேயே அதிக கூலி பெறுவதைத் தனது இறுதி லட்சியமாக மாற்றுகிறது. இது தொழிலாளர்களின் போர்க்குணத்தைத் தணித்து, அவர்களை முதலாளித்துவப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பின் இயல்பான நுகர்வோராக மாற்றுகிறது.

அனுபவவாதம் (Empiricism) என்பது பரந்த சமூக விதிகளை ஆராயாமல், குறுகிய கள அனுபவங்களை மட்டுமே முழுமுதல் எதார்த்தமாகக் கருதும் அறிவுசார் பலவீனமாகும். மாவோ தனது படைப்புகளில் அனுபவவாதத்தின் ஆபத்தை மிகக் கடுமையாகச் சாடியுள்ளார். அனுபவவாதிகள் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியில் அல்லது ஒரு தொழிற்சங்கத்தில் தங்களுக்குக் கிடைக்கும் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அனுபவத்தையே முழு சமூகத்திற்கும் பொதுவான விதியாகப் பாவிக்கின்றனர். இவர்கள் சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகளின் வரலாற்றுப் போக்கையோ, உலகளாவிய ஏகாதிபத்திய நிதி மூலதனத்தின் அசைவுகளையோ பகுப்பாய்வு செய்யத் தவறி, உடனடி நிகழ்வுகளுக்கு ஏற்பத் தன்னிச்சையான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகின்றனர். இதன் காரணமாகத் திட்டமிட்ட புரட்சிகர உத்திகளை உருவாக்க முடியாமல் போகிறது.

நடைமுறைவாதம் (Pragmatism) என்பது தத்துவார்த்தக் கொள்கைகளை முற்றிலும் துறந்துவிட்டு, உடனடி ஆதாயங்களுக்கும் தற்காலிக வெற்றிகளுக்கும் முதன்மை அளிக்கும் சந்தர்ப்பவாதமாகும். "நடைமுறையில் எது எளிதாகச் சாத்தியப்படுகிறதோ அதையே செய்ய வேண்டும்" என்ற பெயரில் புரட்சிகரக் குறிக்கோள்களைக் கைவிடுவது இதன் பிரதான பண்பாகும். தேர்தல் வெற்றிகளுக்காகவும், மக்கள் மத்தியில் தற்காலிக செல்வாக்கைப் பெறுவதற்காகவும் வர்க்க எதிரிகளுடன் கை கோர்ப்பதும், மக்கள் திரள் அமைப்புகளைச் சீர்திருத்தவாத நிறுவனங்களாக மாற்றுவதும் நடைமுறைவாதத்தின் தவிர்க்க முடியாத விளைவுகளாகும்.

சமகால இந்திய மற்றும் தமிழக இடதுசாரிச் சூழலில் நிலவும் நடைமுறைவாதச் சீரழிவுகள்

இந்திய அளவிலும், குறிப்பாகத் தமிழ்நாட்டிலும் இயங்கும் பாரம்பரிய மற்றும் பிரதான இடதுசாரி அமைப்புகளின் செயல்பாடுகள் சமகாலத்தில் கடுமையான தத்துவார்த்த வறட்சியிலும் நடைமுறைவாதச் சீரழிவிலும் சிக்கியுள்ளன. இத்தகைய போக்குகள் மார்க்சிய-லெனினியத்தின் பெயரால் முன்னெடுக்கப்பட்டாலும், அவற்றின் சாரம் புரட்சிகர அரசியலுக்கு முற்றிலும் முரணானதாக உள்ளது.

பாராளுமன்றவாத சந்தர்ப்பவாதம் மற்றும் தேர்தல் கூட்டணிகள்

லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றம் என்பது ஆளும் வர்க்கத்தின் ஒடுக்குமுறை முகமூடியை மக்கள் மத்தியில் அம்பலப்படுத்துவதற்கும், பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சிகரக் கருத்துக்களைப் பரப்புவதற்கும் மட்டுமே ஒரு மேடையாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். ஆனால், சமகால இடதுசாரி நடைமுறை என்பது முழுக்க முழுக்கத் தேர்தல் ஆசனங்களைப் பிடிப்பதையும், சட்டமன்ற-நாடாளுமன்ற இடங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதையும் மட்டுமே தனது தலையாய நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

தமிழ்நாட்டுச் சூழலில், இடதுசாரி இயக்கங்கள் திராவிடக் கட்சிகள் உள்ளிட்ட பிராந்திய ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகளின் தேர்தல் கூட்டணிகளில் இளைய பங்காளிகளாகப் பின்செல்லும் 'வால்பிடி' அரசியலில் தேங்கி நிற்கின்றன. இந்தத் தேர்தல் சமரசங்களின் விளைவாக, நிலச்சீர்திருத்தம், கார்ப்பரேட் எதிர்ப்பு, பூர்ஷ்வா அரசு இயந்திரத்தின் மீதான விமர்சனம் போன்ற அடிப்படை மார்க்சிய முழக்கங்கள் கைகழுவப்படுகின்றன. தேர்தல் கூட்டுக்கு ஊறு விளையக்கூடாது என்பதற்காக, ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகள் முன்னெடுக்கும் மக்கள் விரோத, தொழிலாளர் விரோதக் கொள்கைகளை மென்மையாகக் கையாள்வதும், அல்லது முற்றாகக் கண்டும் காணாமல் கடந்துபோவதும் பொதுவான நடைமுறையாகிவிட்டது.

இந்தியச் சூழலில், குறிப்பாகத் தமிழ் நாட்டில், சாதியக் கட்டமைப்பு என்பது வெறும் பண்பாட்டு அல்லது மத ரீதியான மேற்கட்டுமானம் அவை மட்டுமல்லாமல்; அது வரலாற்றுரீதியாக நிலவுடமை மற்றும் உழைப்புச் சுரண்டல் சார்ந்த உற்பத்தி உறவுகளுடன் பிரிக்க முடியாதவாறு பின்னிப்பிணைந்துள்ளது. வர்ணாசிரம அமைப்பும் நிலமானிய முறையும் உழைப்பைப் பிரித்து, உற்பத்திக் கருவிகளிலிருந்து உழைக்கும் மக்களை அந்நியப்படுத்தி வைத்திருந்தன. இருப்பினும், சமகால நடைமுறையில் இரு தவறான எல்லைகளுக்குள் ஊசலாடுகின்றனர். ஒருபுறம், சாதியை வெறும் வர்க்கச் சுரண்டலின் நேரடிப் பிரதிபலிப்பாக மட்டுமே கருதி, சாதி ஒழிப்புப் போராட்டத்தை வர்க்க போராட்டத்தின் ஒரு இணைப்பாக பார்க்காமல் சீர்திருத்தங்களுக்குள் கரைத்துவிடும் இயந்திரவியல் அணுகுமுறை தொடர்கிறது. மறுபுறம், வர்க்கப் போராட்டத்தைக் கைவிட்டுவிட்டு, தத்துவார்த்த மார்க்சிய வழிகாட்டலின்றி சாதியப் பிரச்சினையை வெறும் அடையாள அரசியலாகவும், மனித உரிமை மற்றும் அரசு சாரா நிறுவனங்களின் (NGO) நிதிசார் நலத்திட்டப் போராட்டங்களாகவும் சுருக்கிவிடும் பின்நவீனத்துவச் சீரழிவு நிலவுகிறது. சாதி ஒழிப்பையும் வர்க்கப் போராட்டத்தையும் ஒருங்கிணைத்து முன்னெடுக்கத் தவறியதே தமிழ்நாட்டில் இடதுசாரி இயக்கங்களின் வெகுமக்கள் தளம் பலவீனமடைந்ததற்குக் காரணமாகும்.

புதிய பாட்டாளி வர்க்கத்தை அணிதிரட்டத் தவறுதல்

நவீன தாராளமயப் பொருளாதாரக் கொள்கைகளின் விளைவாக உற்பத்தி முறையிலும் உழைப்புச் சந்தையிலும் பாரிய மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. தகவல் தொழில்நுட்ப ஊழியர்கள், மின் வணிகக் கூரியர் மற்றும் உணவு விநியோகக் கிக் தொழிலாளர்கள் (Gig workers), சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்களின் (SEZ) ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள் எனப் புதிய பாட்டாளி வர்க்கப் பிரிவினர் தீவிரமான சுரண்டலுக்கு உள்ளாக்கப்படுகின்றனர்.

ஆனால், சமகால இடதுசாரித் தொழிற்சங்கங்கள் இத்தகைய புதிய உற்பத்தி உறவுகளையும் தொழிலாளர் வர்க்கப் பிரிவுகளையும் அணுகுவதற்கான தத்துவார்த்தப் புதுப்பித்தல்களைச் செய்யவில்லை. மாறாக, அவை சுருங்கிவரும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் நிரந்தரத் தொழிலாளர்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்கும் வழக்கமான வரம்பிற்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்கின்றன. இதன் விளைவாக, சமூகத்தின் உற்பத்திச் சக்திகளில் ஏற்பட்டுள்ள பாய்ச்சல்களையும், அதன் விளைவாக உருவான புதிய வர்க்க முரண்பாடுகளையும் ஒருங்கிணைக்கும் ஆற்றலை நடைமுறை இயக்கம் இழந்து நிற்கிறது.

தத்துவமும் நடைமுறையும் இணைந்த புரட்சிகர மார்க்சிய-லெனினியப் பாதையை மீட்டெடுத்தல்

மார்க்சிய-லெனினிய தத்துவத்தைக் கைவிட்டுவிட்டு, சமூகத்தில் நிலவும் அன்றாட நிகழ்வுகளுக்குப் பின்னால் வால்பிடித்துச் செல்வது பாட்டாளி வர்க்க இயக்கத்திற்கு இழைக்கப்படும் வரலாற்றுத் துரோகமாகும். தத்துவ வழிகாட்டல் இல்லாத நடைமுறை என்பது மார்க்சிய வகைப்பட்டது அல்ல; மாறாக, அது ஆளும் முதலாளித்துவ வர்க்கத்திற்கு மறைமுகமாகச் சேவை செய்யும் சீர்திருத்தவாதமாகும்.

இத்தகைய நடைமுறைவாதச் சீரழிவிலிருந்து விடுபட்டு, புரட்சிகர இயக்கத்தைக் கட்டியமைக்க வேண்டுமானால், மார்க்சிய-லெனினியத்தின் மூலக் கோட்பாடுகளை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்வது அவசியமாகும். அதேவேளையில், அக்கோட்பாடுகளை ஏட்டுச் சுரைக்காயாக மாற்றாமல், இந்திய மற்றும் தமிழகச் சமூகத்தின் திட்டவட்டமான உற்பத்தி உறவுகளைத் தொடர்ந்து அறிவியல் பூர்வமாக மறுஆய்வு செய்ய வேண்டும். பெருமுதலாளித்துவ நிதி மூலதனமும் ஏகாதிபத்தியமும் கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற உழைப்பை எவ்வகையில் சூறையாடுகின்றன என்பதையும், சாதியக் கட்டமைப்பு எவ்வகையில் வர்க்கப் பிளவையும் சுரண்டலையும் நிலைநிறுத்துகிறது என்பதையும் இணைத்து ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகளைச் சார்ந்திருக்கும் பாராளுமன்றவாத மாயையைக் களைந்து, பாட்டாளி வர்க்கத்தின் தலைமையில் விவசாயிகளையும், ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினரையும், புதிய உழைக்கும் வர்க்கங்களையும் உள்ளடக்கிய சுயேச்சையான மக்கள் திரள் முன்னணியைக் கட்டியமைப்பதே இன்றைய முதன்மையான கடமையாகும். தொழிற்சங்கப் போராட்டங்களைத் தற்காலிகப் பொருளாதாரச் சலுகைகளுக்கான எல்லைகளிலிருந்து விடுவித்து, முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையை வேரறுக்கும் அரசியல் அதிகாரப் போராட்டங்களுடன் பிணைக்க வேண்டும். தத்துவமும் நடைமுறையும் பரஸ்பரம் உரையாடி, ஒன்றையொன்று செழுமைப்படுத்தும் இயக்கவியல் ஒருமையை மீட்டெடுக்கும்போது மட்டுமே, மார்க்சிய-லெனினியம் சமூகத்தை மாற்றியமைக்கும் உண்மையான புரட்சிகர சக்தியாக மீண்டும் உயிர்பெறும்.

தத்துவமற்ற போராட்டம் ஏன் தேவைப்படுகிறது?

தத்துவம் இல்லாத இயக்கம் ஒவ்வொரு பிரச்சினையையும் தனித்தனி பிரச்சினையாகப் பார்க்கும்.

அதனால்:
சாதிப் போராட்டம் — தனி
தொழிலாளர் போராட்டம் — தனி
பெண்கள் போராட்டம் — தனி
விவசாயப் போராட்டம் — தனி
தேசிய இனப் போராட்டம் — தனி
சுற்றுச்சூழல் போராட்டம் — தனி
என்று பிரிவுகள் உருவாகலாம்.

ஆனால் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் இவற்றுக்கிடையேயான உறவுகளை ஆராய்கிறது. இதனால் மார்க்சியம் எல்லா பிரச்சினைகளையும் "ஒரே பிரச்சினை" என்று சொல்லவில்லை.

மாறாக,பல்வேறு முரண்பாடுகளை ஒரே சமூக அமைப்பின் இயக்கத்திற்குள் வைத்து ஆய்வு செய்கிறது. இதுவே இயக்கவியல் பார்வை. இவைதான் மார்க்சிய பார்வை.

மார்க்சிய தத்துவம் சமூகத்தை எவ்வாறு பார்க்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது?

இயங்கியல் மற்றும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் நமக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் "பதில்" மட்டும் கொடுக்கவில்லை. அது கேள்வி கேட்கும் முறையையே மாற்றுகிறது.

ஒரு நிகழ்வைப் பார்க்கும்போது:

முதலில் — அதன் பொருளாதார அடித்தளத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.
உற்பத்தி எவ்வாறு நடைபெறுகிறது?
உரிமை உறவுகள் என்ன?
உழைப்பு எவ்வாறு அமைந்துள்ளது?

அடுத்ததாக — வர்க்க உறவுகளைப் பார்க்க வேண்டும்.
யார் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறார்கள்?
யார் சுரண்டப்படுகிறார்கள்?
எந்த இடைநிலை வர்க்கங்கள் உள்ளன?

பின்னர் — முரண்பாடுகளைப் பார்க்க வேண்டும்.
முதன்மை முரண்பாடு எது?
துணை முரண்பாடுகள் எவை?
அவை ஒன்றுக்கொன்று எவ்வாறு தாக்கம் செலுத்துகின்றன?

இறுதியாக — மாற்றத்தின் சாத்தியத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.
எந்த சமூக சக்திகள் மாற்றத்தை உருவாக்க முடியும்?
அவற்றை எவ்வாறு ஒன்றிணைக்க முடியும்?
எந்த அமைப்பு வடிவம் தேவை?

இவ்வாறு பார்க்கும்போதுதான் தத்துவம் நடைமுறைக்கான வழிகாட்டியாக மாறுகிறது.

இந்தியச் சமூகத்தை ஆய்வு செய்வதில் இயந்திரமான அணுகுமுறை போதாது

இந்திய சமூகத்தை வெறும் "முதலாளித்துவ சமூகம்" என்று ஒரு வார்த்தையில் முடித்துவிட முடியாது.
அதேபோல் அதை "சாதி சமூகம்" என்று மட்டும் வரையறுத்துவிடுவதும் போதாது.

இந்திய சமூகத்தில்:
• முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள்,
• நில உறவுகள்,
• விவசாய வர்க்கப் பிளவுகள்,
• தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் பல்வேறு பிரிவுகள்,
• நிதி மூலதனம்,
• பெருமுதலாளித்துவம்,
• சிறு உற்பத்தியாளர்கள்,
• நகர்ப்புற அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள்,
• சாதி அடிப்படையிலான சமூகப் படிநிலைகள்,
• பாலின அடிப்படையிலான உழைப்புப் பிரிவுகள்,
• பிராந்திய மற்றும் தேசிய இன முரண்பாடுகள்
போன்ற பல்வேறு சமூக உறவுகள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன.

எனவே, இந்திய மார்க்சிய ஆய்வு உற்பத்தி உறவுகளையும் சமூகத்தின் வரலாற்றுத் தனித்துவங்களையும் ஒருங்கிணைத்தே மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

மார்க்சியத்தை இந்திய நிலைமைகளுக்குப் பொருத்துவது என்பது மார்க்சியத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகளை கைவிடுவது அல்ல.
அதே நேரத்தில், ஐரோப்பிய வரலாற்றின் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தை அப்படியே இந்தியாவுக்கு நகலெடுப்பதும் மார்க்சியம் அல்ல.

பொதுவான மார்க்சிய விதிகளை குறிப்பிட்ட வரலாற்று நிலைமைகளில் சோதித்து, நடைமுறையின் மூலம் அவற்றை மேலும் துல்லியப்படுத்த வேண்டும்.

ஒரு புரட்சிகர இயக்கத்தின் மிகப் பெரிய பலம் அதன் எண்ணிக்கையில் மட்டும் இல்லை; அது உலகத்தை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறது, அந்தப் புரிதலை எவ்வாறு அரசியல் செயல்பாடாக மாற்றுகிறது, செயல்பாட்டிலிருந்து மீண்டும் எவ்வாறு புதிய அறிவைப் பெறுகிறது என்பதில்தான் அதன் உண்மையான வலிமை இருக்கிறது.

"மார்க்சியத்தை நடைமுறைப்படுத்துதல்" என்பது மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், மாவோ ஆகியோரின் கருத்துகளை வெறுமனே படிப்பதோ, மேற்கோள் காட்டுவதோ அல்ல. மார்க்சியத்தின் அறிவியல் முறையைப் பயன்படுத்தி, குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் உண்மை நிலையை ஆய்வு செய்து, அந்த ஆய்வின் அடிப்படையில் வர்க்கப் போராட்டத்தில் தலையிட்டு, சமூக மாற்றத்திற்கான ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட நடைமுறையை உருவாக்குவது ஆகும்.

மார்க்சியம் ஒரு ஏட்டுக் கோட்பாடு அல்ல

மார்க்சியத்தை நூல்களில் தேடி முடித்துவிட முடியாது.
மூலதனம் படித்துவிட்டோம் என்பதாலேயே ஒருவர் மார்க்சியராகிவிடுவதில்லை. அரசும் புரட்சியும் படித்துவிட்டோம் என்பதாலேயே லெனினிய அரசியல் நடைமுறையைப் புரிந்துகொண்டுவிட்டோம் என்றும் கூற முடியாது.

மார்க்சிய அறிவு சமூகத்தின் இயக்கத்தோடு இணைக்கப்பட வேண்டும்.

மார்க்சியம் கேட்கும் அடிப்படை கேள்விகள்:
• இந்தச் சமூகத்தின் உற்பத்தி முறை என்ன?
• உற்பத்திச் சாதனங்களின் உரிமை யாரிடம் உள்ளது?
• உழைப்பை யார் விற்கிறார்கள்?
• உபரி மதிப்பை யார் கைப்பற்றுகிறார்கள்?
• எந்த வர்க்கங்கள் ஒன்றுக்கொன்று எதிராக நிற்கின்றன?
• அந்த வர்க்க முரண்பாடுகள் எந்த வடிவங்களில் வெளிப்படுகின்றன?
• அரசு எந்த சமூக உறவுகளின் மீது நிற்கிறது?
• சட்டம், கல்வி, ஊடகம், மதம், சாதி, தேசிய உணர்வு போன்றவை சமூக உறவுகளுடன் எவ்வாறு தொடர்புபடுகின்றன?
மக்களின் அன்றாடப் போராட்டங்கள் எந்த அளவுக்கு அரசியல் உணர்வாக வளர்கின்றன?

நடைமுறைவாதம் என்றால் என்ன?

"மக்களிடம் செல்ல வேண்டும்", "போராட்டங்களில் பங்கேற்க வேண்டும்", "மக்களின் பிரச்சினைகளைப் பேச வேண்டும்" என்பவை தங்களிலேயே தவறான கருத்துகள் அல்ல.

பிரச்சினை வேறு இடத்தில் உள்ளது.

ஒரு குறிப்பிட்ட போராட்டம் நடைபெறுகிறது என்பதற்காக அதன் பின்னால் எந்த வர்க்கச் சக்திகள் உள்ளன என்பதை ஆராயாமல் அதற்கு வால்பிடிப்பது நடைமுறைவாதமாக மாறுகிறது.

ஒரு பிரச்சினை சமூகத்தில் இருப்பதால், அந்தப் பிரச்சினையை மட்டும் தனிமைப்படுத்திப் பார்த்துவிட்டு, அதன் பொருளாதார மற்றும் வர்க்க அடித்தளத்தைப் புறக்கணிப்பதும் நடைமுறைவாதமாகிறது.

உதாரணமாக:
சாதி ஒடுக்குமுறை இருக்கிறது — எனவே சாதியை மட்டும் பேசுவோம்.
பெண் ஒடுக்குமுறை இருக்கிறது — எனவே பெண்கள் பிரச்சினையை மட்டும் பேசுவோம்.
தேசிய இன ஒடுக்குமுறை இருக்கிறது — எனவே தேசிய இனப் பிரச்சினையை மட்டும் பேசுவோம்.

பொருளாதார மற்றும் வர்க்க அடித்தளத்தைப் புறக்கணிப்பதும் நடைமுறைவாதமாகிறது.

உதாரணமாக:
சாதி ஒடுக்குமுறை இருக்கிறது — எனவே சாதியை மட்டும் பேசுவோம்.
பெண் ஒடுக்குமுறை இருக்கிறது — எனவே பெண்கள் பிரச்சினையை மட்டும் பேசுவோம்.
தேசிய இன ஒடுக்குமுறை இருக்கிறது — எனவே தேசிய இனப் பிரச்சினையை மட்டும் பேசுவோம்.
தொழிலாளர்களுக்கு ஊதியப் பிரச்சினை இருக்கிறது — எனவே ஊதியப் போராட்டத்தையே முழுமையான அரசியலாக மாற்றுவோம்.

இவ்வாறு ஒவ்வொரு பிரச்சினையையும் அதன் தனித்தனி எல்லைக்குள் அடைத்துவிட்டால், சமூகத்தின் மொத்த இயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

மார்க்சிய அணுகுமுறை ஒவ்வொரு பிரச்சினையையும் மறுப்பதல்ல.
அதன் பொருளாதார அடித்தளம், வர்க்கத் தொடர்பு, வரலாற்று உருவாக்கம், அரசியல் வெளிப்பாடு மற்றும் பிற முரண்பாடுகளுடனான உறவு ஆகியவற்றை ஆராய்வதாகும்.

தத்துவத்தை மறந்த நடைமுறை ஏன் ஆபத்தானது?

தத்துவ வழிகாட்டுதல் இல்லாத அரசியல் செயல்பாடு பெரும்பாலும் உடனடி நிகழ்வுகளின் பின்னால் ஓடத் தொடங்குகிறது.

இன்று ஒரு போராட்டம்.
நாளை ஒரு தேர்தல்.
மறுநாள் ஒரு சாதிப் பிரச்சினை.
அதற்குப் பிறகு ஒரு தேசிய இனப் பிரச்சினை.
பிறகு ஒரு தொழிலாளர் போராட்டம்.

ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும் தனித்தனி பதில். ஆனால் இவை அனைத்தையும் இணைக்கும் சமூக அறிவியல் சட்டத்தைத் தேடும் முயற்சி இல்லை.

இதனால் இயக்கம்:
நிகழ்வு → எதிர்வினை → அடுத்த நிகழ்வு → அடுத்த எதிர்வினை என்ற சுழற்சியில் சிக்கிக் கொள்கிறது.

இது அரசியல் செயல்பாட்டைப் போலத் தோன்றலாம். ஆனால் அது புரட்சிகர அரசியலாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

கோட்பாட்டுவாதம் அல்லது வறட்டுக் கோட்பாட்டுவாதம்.

மாவோ On Practice நூலில் தத்துவத்தை நடைமுறையிலிருந்து பிரிக்கும் இரண்டு தவறான போக்குகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்: ஒரு பக்கம் அனுபவத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல் கோட்பாட்டு வார்த்தைகளில் சிக்கிக் கொள்பவர்கள்; மறுபக்கம் தங்களது குறுகிய அனுபவத்துக்குள் மட்டுமே அடைந்து, கோட்பாட்டின் அவசியத்தைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள்.

மார்க்சிய நூல்களை மேற்கோள் காட்டுவது மார்க்சிய நடைமுறை அல்ல.
அதேபோல், "நாங்கள் மக்களோடு இருக்கிறோம்" என்று கூறுவது மட்டும் புரட்சிகர நடைமுறையும் அல்ல.

ஒருபுறம் நூல் அறிவு மட்டும் போதாது.
மறுபுறம் அனுபவம் மட்டும் போதாது.
அறிவியல் கோட்பாடும் உயிருள்ள சமூக அனுபவமும் ஒன்றிணைய வேண்டும்.

மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வதும் மக்களுக்கு அரசியல் உணர்வை வழங்குவதும்

புரட்சிகர இயக்கம் மக்களிடம் செல்வது என்பது மக்களிடம் ஏற்கெனவே இருக்கும் ஒவ்வொரு கருத்தையும் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.
அதேபோல் "நமக்குத்தான் எல்லாம் தெரியும்" என்ற ஆசிரிய மனப்பான்மையுடன் மக்களிடம் செல்வதும் மார்க்சிய நடைமுறை அல்ல.

உண்மையான உறவு:
மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள் → அவர்களின் அனுபவத்தை ஆய்வு செய் → அதன் வர்க்க உள்ளடக்கத்தைப் புரிந்துகொள் → அரசியல் உணர்வை வளர்த்து → மக்களுடன் சேர்ந்து மீண்டும் நடைமுறைக்குச் செல்.

இதுதான் நடைமுறை மற்றும் கோட்பாட்டின் உயிருள்ள உறவு.

இதில் கட்சி மக்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்ட "வெளிப்புற கட்டளை மையமாக" மாறக்கூடாது.
அதே நேரத்தில் மக்களின் உடனடி உணர்வுகளுக்குப் பின்னால் ஓடும் அமைப்பாகவும் மாறக்கூடாது.

புரட்சிகர அமைப்பு இல்லாமல் புரட்சிகர தத்துவம் முழுமையடையாது

சிறந்த கோட்பாடு இருந்தாலும், அதை சமூக இயக்கமாக மாற்றும் அமைப்பு இல்லாவிட்டால் அதன் தாக்கம் வரையறுக்கப்பட்டதாகவே இருக்கும்.

அதனால் கேள்வி:
எத்தனை பேர் மார்க்சியத்தைப் படிக்கிறார்கள்?
என்பதோடு முடிவதில்லை.

அதற்குப் பதிலாக:
• எத்தனை தொழிலாளர்கள் அரசியல் ரீதியாக வளர்க்கப்படுகிறார்கள்?
• எத்தனை உழைக்கும் மக்கள் அமைப்புகளில் இணைக்கப்படுகிறார்கள்?
• போராட்ட அனுபவங்கள் எவ்வாறு அரசியல் கல்வியாக மாற்றப்படுகின்றன?
• அமைப்பின் உறுப்பினர்கள் எவ்வாறு சமூகத்தை ஆய்வு செய்கிறார்கள்?
• தவறுகள் எவ்வாறு கூட்டாக மதிப்பாய்வு செய்யப்படுகின்றன?
• கொள்கை நடைமுறையில் சோதிக்கப்பட்ட பிறகு எவ்வாறு திருத்தப்படுகிறது?

என்பவையும் முக்கியமான கேள்விகளாகின்றன.

இதுவே புரட்சிகர அமைப்பை வெறும் தேர்தல் இயந்திரமாகவோ, போராட்டங்களின் ஒருங்கிணைப்புக் குழுவாகவோ குறைத்துவிடாமல் காக்கும்.

மார்க்சிய இயக்கத்தின் அறிவியல் முறை ஒரு தொடர்ச்சியான சுழற்சியாக இருக்க வேண்டும்.

1. தத்துவம்
   இயங்கியல் மற்றும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல் வாதம் உலகைப் புரிந்துகொள்ளும் முறையை வழங்குகிறது.
   ↓
2. சமூக ஆய்வு — குறிப்பிட்ட நாட்டின் குறிப்பிட்ட வரலாற்று நிலைமையை ஆராய வேண்டும்.
   ↓
3. வர்க்கப் பகுப்பாய்வு — எந்த வர்க்கங்கள் உள்ளன? அவற்றின் உறவு என்ன?
   ↓
4. அரசியல் தந்திரம் — எந்த போராட்ட வடிவங்கள் தேவை? எந்த சக்திகளை ஒன்றிணைக்க வேண்டும்? எந்த சக்திகளிடமிருந்து அரசியல் சுயாதீனத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்?
   ↓
5. நடைமுறை — மக்களின் உண்மையான வாழ்க்கைக்குள் செயல்பட வேண்டும்.
   ↓
6. அனுபவ மதிப்பீடு — எது வெற்றி பெற்றது? எது தோல்வியடைந்தது? ஏன்?
   ↓
7. கோட்பாட்டுத் திருத்தம் — புதிய அனுபவத்திலிருந்து புதிய புரிதலை உருவாக்க வேண்டும்.
   ↓
8. புதிய நடைமுறை — திருத்தப்பட்ட புரிதலுடன் மீண்டும் சமூகத்துக்குள் செல்ல வேண்டும்.

இதுவே தத்துவம் மற்றும் நடைமுறையின் இயக்கவியல் ஒருமை.

மார்க்சியத்தின் உயிர் — சமூகத்தை விளக்குவதில் அல்ல, மாற்றுவதில்

மார்க்சியம் உலகத்தை விளக்குவதற்கான அறிவியலாக மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை.
அது உலகை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர நடைமுறையோடு இணைகிறது. ஆனால் "மாற்ற வேண்டும்" என்ற ஆசை மட்டும் போதாது. மாற்றத்தை உருவாக்கும் சமூக சக்திகளை அறிவியல் ரீதியாக அடையாளம் காண வேண்டும்.

எந்த வர்க்கம் எந்த வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை வகிக்கிறது? எந்த வர்க்கங்களுக்கிடையே கூட்டணி சாத்தியம்?
எந்த முரண்பாடு எந்தக் காலகட்டத்தில் முதன்மை பெறுகிறது? எந்த கோரிக்கை மக்களை இயக்கக்கூடியது? அந்த இயக்கத்தை எவ்வாறு உயர்ந்த அரசியல் இலக்குகளுடன் இணைப்பது? எந்த அமைப்பு வடிவம் தேவை?

இவை அனைத்திற்கும் விடை காண்பதே புரட்சிகர மார்க்சியத்தின் நடைமுறைப் பணி.

இன்றைய தேவையாக என்ன இருக்க வேண்டும்?

இன்றைய சூழலில் "மார்க்சியத்தை மீட்டெடுப்பது" என்பது பழைய முழக்கங்களை மீண்டும் கூறுவது மட்டும் அல்ல. அதற்கு குறைந்தது ஐந்து பணிகள் தேவை.

ஒன்று — மார்க்சிய தத்துவ கல்வி
இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம், வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம், அரசியல் பொருளாதாரம், வர்க்கப் போராட்டம், அரசு, ஏகாதிபத்தியம் ஆகியவற்றை முறையாகக் கற்க வேண்டும்.

இரண்டு — இந்திய சமூகத்தின் அறிவியல் ஆய்வு
இந்திய முதலாளித்துவம், நில உறவுகள், விவசாய மாற்றம், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புதிய வடிவங்கள், சாதி, பாலின உழைப்புப் பிரிவு, தேசிய இனப் பிரச்சினைகள் ஆகியவற்றை தரவுகளுடனும் வரலாற்றுடனும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

மூன்று — மக்கள் போராட்டங்களுக்குள் நுழைதல்
தொழிலாளர், விவசாயி, மாணவர், பெண், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு மக்களின் உண்மையான போராட்டங்களுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்த வேண்டும்.

நான்கு — போராட்டங்களை அரசியல் மயமாக்குதல்
உடனடி கோரிக்கைகளை நிராகரிக்காமல், அவற்றின் பின்னுள்ள சமூக உறவுகளை வெளிப்படுத்தி, வர்க்க உணர்வையும் அரசியல் உணர்வையும் வளர்க்க வேண்டும்.

ஐந்து — புரட்சிகர அமைப்பைக் கட்டியமைத்தல்
கல்வி, பிரச்சாரம், அமைப்பு, போராட்டம், விமர்சனம், சுயவிமர்சனம் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் தொடர்ச்சியான அரசியல் பணியை உருவாக்க வேண்டும்.

"தத்துவத்தை நடைமுறையுடன் எவ்வாறு இணைப்பது? நடைமுறையின் அனுபவத்தை எவ்வாறு அறிவியல் கோட்பாடாக உயர்த்துவது?"
என்பதாகும்.

மார்க்சியம் ஒரு முடிந்துபோன சூத்திரம் அல்ல; அது சமூகத்தின் இயக்கத்தை அறிவியல் ரீதியாகப் புரிந்துகொண்டு, அந்தப் புரிதலை மனிதர்களின் ஒழுங்கமைந்த செயல்பாட்டுடன் இணைக்கும் ஒரு புரட்சிகர அறிவியல் முறையாக அணுகப்பட வேண்டும்.

மார்க்சின் நடைமுறை பற்றிய வலியுறுத்தலும், லெனினின் தன்னெழுச்சி–உணர்வு–அமைப்பு பற்றிய விவாதங்களும், மாவோவின் அனுபவவாதம்–கோட்பாட்டுவாதம் குறித்த விமர்சனமும் ஒரே மையப் பாடத்தை நோக்கிச் செல்கின்றன: கோட்பாடு நடைமுறையிலிருந்து பிரியக்கூடாது; நடைமுறை கோட்பாட்டின் வழிகாட்டுதலிலிருந்து விலகக்கூடாது. (Marxists Internet Archive)

ஆகவே, புரட்சிகர மார்க்சியப் பாதையை மீட்டெடுப்பது என்பது பழைய வார்த்தைகளை மீண்டும் உச்சரிப்பது அல்ல.
அது:
சமூகத்தை அறிவியல் ரீதியாக ஆய்வு செய்வது,
வர்க்க முரண்பாடுகளை அடையாளம் காண்பது,
மக்களின் உண்மையான போராட்டங்களுக்குள் செல்வது,
அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்வது,
அந்த அனுபவத்தை அரசியல் உணர்வாக உயர்த்துவது,
சுயாதீனமான வர்க்க அமைப்பை உருவாக்குவது,
நடைமுறையை விமர்சனத்திற்கும் சுயவிமர்சனத்திற்கும் உட்படுத்துவது,
புதிய அறிவுடன் மீண்டும் நடைமுறைக்குத் திரும்புவது
என்ற தொடர்ச்சியான புரட்சிகர செயல்முறையாக இருக்க வேண்டும்.

தத்துவம் வழிகாட்டட்டும்.
நடைமுறை அதைச் சோதிக்கட்டும்.
மக்களின் போராட்டம் அதைச் செழுமைப்படுத்தட்டும்.
அறிவியல் வர்க்க அரசியல் அதை மாற்றத்தின் சக்தியாக மாற்றட்டும்.

இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும் "இடதுசாரி" என்று தங்களை அழைத்துக்கொள்ளும் பல்வேறு அரசியல் போக்குகள் உள்ளன. அவற்றை ஒரே அரசியல் வகைக்குள் அடைத்துவிட முடியாது. அவற்றின் திட்டங்கள், அமைப்பு முறைகள், அரசியல் உத்திகள், வர்க்கப் பகுப்பாய்வுகள், தேர்தல் அணுகுமுறைகள் ஆகியவற்றில் கணிசமான வேறுபாடுகள் உள்ளன.

எனவே, இங்கு முன்வைக்கப்படும் விமர்சனம் குறிப்பிட்ட ஒரு கட்சியைப் பற்றிய இறுதி தீர்ப்பு அல்ல. மாறாக, ஒரு இயக்கம் தன்னை மார்க்சிய–லெனினிய இயக்கம் என்று கூறிக்கொள்ளும்போது அதை மதிப்பிடுவதற்கான சில அடிப்படை அளவுகோல்கள் ஆகும்.

இந்தப்பகுதி பிடிஎப் வடிவில் வாசிக்க

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• 
  
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.