இடதுசாரியம் என்றால் என்ன? — இந்திய, தமிழக அரசியலில் இடதுசாரி அடையாளமும் வர்க்க அரசியலும்: ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு

இடதுசாரியம் என்றால் என்ன? — இந்திய, தமிழக அரசியலில் இடதுசாரி அடையாளமும் வர்க்க அரசியலும்: ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு

முன்னுரை: இடதுசாரி என்ற பெயரா, அரசியல் உள்ளடக்கமா?

இந்திய மற்றும் தமிழக அரசியலில் இன்று அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்படும் சொற்களில் ஒன்று “இடதுசாரி” என்பதாகும். கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், மார்க்சிய–லெனினியக் குழுக்கள், சமூக ஜனநாயகக் கட்சிகள், சாதி ஒழிப்பு இயக்கங்கள், தலித் அரசியல் அமைப்புகள், திராவிட இயக்கங்கள், தேசிய இன உரிமை இயக்கங்கள், தேர்தல் சீர்திருத்தத்தை முன்வைக்கும் அமைப்புகள் எனப் பல்வேறு அரசியல் போக்குகள் இடதுசாரி என்ற சொல்லுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன.

ஆனால் இவை அனைத்தும் ஒரே அரசியல் நோக்கத்தைக் கொண்டவையா? இவற்றின் வர்க்க அடித்தளம் ஒன்றா? முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் குறித்த புரிதல் ஒன்றா? அரசைப் பற்றிய பார்வை ஒன்றா? உழைக்கும் வர்க்கத்தின் அதிகாரம் குறித்த இலக்கு ஒன்றா? இவற்றின் நடைமுறை அரசியல் ஒரே திசையில் செல்கிறதா?

இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்காமல், ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் பேசுபவர்கள் அனைவரையும் இடதுசாரிகள் என்று அழைப்பது அறிவியல் பூர்வமான அரசியல் மதிப்பீடாகாது.

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில், ஓர் அரசியல் இயக்கத்தை மதிப்பிடுவதற்கு அது தன்னை என்னவென்று அழைத்துக்கொள்கிறது என்பதைவிட, எந்த வர்க்கத்தின் நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது, எந்த உற்பத்தி உறவுகளைப் பாதுகாக்கிறது அல்லது மாற்ற முயல்கிறது, மக்களை எந்த அரசியல் பாதையில் அணிதிரட்டுகிறது என்பவையே முக்கியமானவை.

இதன் பொருள், ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக முன்வைக்கப்படும் ஒவ்வொரு கோரிக்கையையும் நிராகரிப்பதல்ல. மாறாக, அந்தக் கோரிக்கையின் சமூக உள்ளடக்கம், அதன் வர்க்க வரம்புகள், அது உருவாக்கும் அரசியல் விளைவுகள் ஆகியவற்றை ஆராய்வதாகும்.

1. இடதுசாரி என்ற சொல்லின் வரலாற்றுப் பின்னணி

“இடது”, “வலது” என்ற அரசியல் சொற்கள் பிரெஞ்சுப் புரட்சிக் கால அரசியல் அமைப்புகளின் அமர்வு மரபிலிருந்து பரவலாகப் பயன்பாட்டுக்கு வந்தன. முடியாட்சி அதிகாரம், மத நிறுவனங்களின் அரசியல் செல்வாக்கு, பழைய சமூகச் சலுகைகள் ஆகியவற்றை எதிர்த்த பிரிவுகள் இடதுபுறத்திலும், முடியாட்சி மற்றும் நிலவிய சலுகை அமைப்புகளைப் பாதுகாத்த பிரிவுகள் வலதுபுறத்திலும் அமர்ந்தன.

ஆனால் அந்த வரலாற்றுத் தொடக்கத்தை மட்டும் வைத்து இன்றைய இடதுசாரி அரசியலை வரையறுக்க முடியாது. பிரெஞ்சுப் புரட்சி தானே பல்வேறு வர்க்க நலன்களையும் அரசியல் போக்குகளையும் உள்ளடக்கியது. முடியாட்சியை எதிர்த்த அனைவரும் பொதுவுடைமைவாதிகள் அல்லர்; முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தை ஆதரித்தவர்களுக்கும் பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியை நோக்கியவர்களுக்கும் இடையில் அடிப்படையான வேறுபாடுகள் இருந்தன.

முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின் வளர்ச்சியோடு இடதுசாரி என்ற சொல் பல பொருள்களைப் பெற்றது. வாக்குரிமை, மதச்சார்பின்மை, தொழிலாளர் உரிமைகள், சமூக நலத்திட்டங்கள், வருமான மறுபகிர்வு, பொதுவுடைமை, உற்பத்திச் சாதனங்களின் சமூக உடைமை, முதலாளித்துவத்தைத் தூக்கியெறிதல் போன்ற வெவ்வேறு கோரிக்கைகள் வெவ்வேறு அரசியல் இயக்கங்களால் முன்வைக்கப்பட்டன.

எனவே, இடதுசாரியம் என்பது வரலாற்றில் ஒரே பொருளைக் கொண்ட மாறாத அரசியல் வகைப்பாடு அல்ல. அது பல்வேறு வர்க்க சக்திகளும் சீர்திருத்தவாத மற்றும் புரட்சிகரப் போக்குகளும் போட்டியிடும் ஒரு பரந்த அரசியல் வெளி.

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வதே இந்திய மற்றும் தமிழக இடதுசாரி அரசியலை மதிப்பிடுவதற்கான முதல் படியாகும்.

2. சமூக ஜனநாயகமும் புரட்சிகரக் கம்யூனிசமும்: அடிப்படை வேறுபாடு

ஐரோப்பிய அரசியலில் சமூக ஜனநாயகக் கட்சிகளும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும் நீண்டகாலமாக இடதுசாரி அரசியலின் வெவ்வேறு பிரிவுகளாகக் கருதப்படுகின்றன. ஆனால் அவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாடு வெறும் தேர்தல் உத்தி சார்ந்ததல்ல; முதலாளித்துவ அரசையும் சமூக மாற்றத்தையும் அணுகும் முறையிலும் வேறுபாடு உள்ளது.

சமூக ஜனநாயகத்தின் பல்வேறு வடிவங்கள் முதலாளித்துவ அமைப்புக்குள் தொழிலாளர் உரிமைகள், சமூகப் பாதுகாப்பு, பொதுச் சேவைகள், முற்போக்கான வரிவிதிப்பு, வருமான மறுபகிர்வு போன்ற சீர்திருத்தங்களை முன்னிறுத்துகின்றன. இவை மக்களின் வாழ்க்கையில் உண்மையான முன்னேற்றங்களை ஏற்படுத்தக்கூடும். ஆனால் இத்தகைய சீர்திருத்தங்கள் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளையே முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதில்லை.

இதற்கு மாறாக, மார்க்சிய–லெனினியப் புரட்சிகர அரசியல், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தலைமையில் உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியார் முதலாளித்துவ உடைமையை மாற்றி, சுரண்டலற்ற சமூக அமைப்பை உருவாக்குவதைத் தனது நீண்டகால இலக்காகக் கொள்கிறது. இதற்காகத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் அமைப்பு, வர்க்க உணர்வு, புரட்சிகரக் கட்சி, மக்கள் திரளுடனான உயிரோட்டமான உறவு ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைக் கவனிக்க வேண்டும். தேர்தலில் பங்கேற்பது மட்டுமே ஒரு கட்சியைச் சீர்திருத்தவாதியாக மாற்றிவிடாது. அதேபோல் தேர்தலைப் புறக்கணிப்பது மட்டுமே ஒரு கட்சியைப் புரட்சிகரமாக மாற்றிவிடாது. தேர்தல் உள்ளிட்ட சட்டபூர்வமான போராட்ட வடிவங்களைப் பயன்படுத்துவதன் அரசியல் நோக்கம் என்ன, அவை வர்க்க உணர்வையும் அமைப்பையும் வளர்க்கின்றனவா, அல்லது மக்களைத் தேர்தல் வெற்றியைச் சுற்றியே கட்டுப்படுத்துகின்றனவா என்பதுதான் முக்கியம்.

லெனினின் அரசும் புரட்சியும், என்ன செய்ய வேண்டும்? போன்ற நூல்களின் அடிப்படையில் இந்த வேறுபாட்டை ஆராயலாம்.

எனவே, சமூக ஜனநாயகக் கட்சிகளையும் புரட்சிகரக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளையும் ஒரே அரசியல் வகைக்குள் வேறுபாடின்றி அடக்குவது மார்க்சிய ஆய்வுக்கு உதவாது. மேலும் "அரசும் புரட்சியும் நூலில் லெனின் எங்கெல்சின் மேற்கோளை சுட்டிக்காட்டி நாங்கள் தங்களை கம்யூனிஸ்டுகள் என்றழைப்பதை விரும்புவதாகவும் சமூக ஜனநாயகவாதிகள் என்று அழைத்துக் கொள்வதை விரும்பவில்லை ஏன் என்பதனை விளக்கி இருப்பார் அவை இங்கு பொருந்தும்.

3. இந்தியாவில் இடதுசாரியம்: ஒரே பெயருக்குள் பல அரசியல் போக்குகள்

இந்தியாவில் இடதுசாரி அரசியலைப் புரிந்துகொள்ள, காலனிய எதிர்ப்புப் போராட்டம், தொழிலாளர் இயக்கம், விவசாயிகள் போராட்டம், சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான இயக்கங்கள், தேசிய இனக் கோரிக்கைகள், நாடாளுமன்ற அரசியல், ஆயுதப் போராட்டங்கள் ஆகியவற்றின் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இந்தியாவில் இடதுசாரி அரசியல் பல்வேறு வரலாற்றுப் பாதைகளில் வளர்ந்துள்ளது. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI), இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்) (CPI(M)), பல்வேறு CPI(ML) அமைப்புகள், மாவோயிச இயக்கங்கள், சோசலிச அமைப்புகள், தொழிலாளர் மற்றும் விவசாயிகள் இயக்கங்கள் ஆகியவை வெவ்வேறு அரசியல் அணுகுமுறைகளைக் கொண்டுள்ளன.

இவற்றை ஒரே மாதிரியாகக் கருத முடியாது. குறிப்பாக, நாடாளுமன்றப் பாதையை முதன்மைப்படுத்தும் கட்சிகளுக்கும் புரட்சிகரமான சமூக மாற்றத்தை நோக்கமாகக் கொண்ட அமைப்புகளுக்கும் இடையில் அரசியல் உத்தி, அரசைப் பற்றிய புரிதல், வர்க்கப் போராட்டத்தின் வடிவம் ஆகியவற்றில் வேறுபாடுகள் உள்ளன.

அதேநேரத்தில், ஒரு கட்சி தன்னை மார்க்சியக் கட்சி என்று அழைத்துக்கொள்வதாலேயே அதன் அனைத்து நடைமுறைகளும் மார்க்சியமானவையாகிவிடுவதில்லை. ஒரு அமைப்பு தன்னைப் புரட்சிகர அமைப்பு என்று அறிவித்துக்கொள்வதாலும் அது தானாகவே மக்களுடன் வேரூன்றிய புரட்சிகர சக்தியாகிவிடாது.

இரண்டு வகையான ஆய்வுகளும் தேவை:

• கோட்பாட்டு ஆய்வு: அந்த அமைப்பு வர்க்கம், அரசு, உற்பத்தி உறவுகள், புரட்சி, சோசலிசம் ஆகியவற்றை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறது?
• நடைமுறை ஆய்வு: தொழிலாளர்கள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள், ஏழை விவசாயிகள், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்கள் ஆகியோரின் போராட்டங்களில் அது எவ்வாறு செயல்படுகிறது?

இந்த இரண்டையும் இணைத்தே ஒரு இயக்கத்தின் உண்மையான அரசியல் திசையை மதிப்பிட முடியும்.

4. CPI, CPI(M): நாடாளுமன்ற இடதுசாரியத்தின் வர்க்க வரம்புகள்

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPI), இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்) (CPI(M)) ஆகியவை தொழிலாளர் உரிமைகள், விவசாயிகள் பிரச்சினைகள், மதச்சார்பின்மை, பொதுத்துறைப் பாதுகாப்பு, சமூக நலத்திட்டங்கள் போன்றவற்றில் நீண்டகாலமாகப் பங்காற்றியுள்ளன. தொழிற்சங்கங்கள், விவசாய அமைப்புகள், மக்கள் இயக்கங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் பல்வேறு போராட்டங்களிலும் பங்கேற்றுள்ளன.

அதேநேரத்தில், இக்கட்சிகளின் அரசியல் பாதையை மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் விமர்சனமின்றி ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

தேர்தலில் வெற்றி பெறுவது, மாநில அரசை அமைப்பது, நிர்வாகத்தை நடத்துவது, மக்கள் நலத்திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவது ஆகியவை முக்கியமான அரசியல் செயல்பாடுகள். ஆனால் இவை மட்டும் முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்கத் தன்மையை மாற்றிவிடுவதில்லை.

குறிப்பாக, ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி முதலாளித்துவ அரசின் நிர்வாகப் பொறுப்பை ஏற்கும்போது, அது தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் நீண்டகால அரசியல் இலக்குகளையும் உடனடி நிர்வாகத் தேவைகளையும் எவ்வாறு இணைக்கிறது என்பதை ஆராய வேண்டும்.

அரசு ஊழியர்களின் உரிமைகள், தொழிலாளர் பாதுகாப்பு, ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் முறை, தனியார்மயமாக்கல், நிலச் சீர்திருத்தம், பெருமுதலாளிகளுக்கு வழங்கப்படும் சலுகைகள் போன்ற பிரச்சினைகளில் அதன் நடைமுறை என்ன? தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீனமான அரசியல் அமைப்பை வளர்க்கிறதா? அல்லது தேர்தல் வெற்றியையும் கூட்டணி நிர்வாகத்தையும் முதன்மைப்படுத்துகிறதா?

இவைதான் பொருத்தமான கேள்விகள்.

மேற்கு வங்கம், கேரளம், திரிபுரா போன்ற மாநிலங்களில் இடதுசாரிக் கட்சிகள் ஆட்சியில் இருந்த அனுபவங்களையும் இதே அளவுகோல்களின் அடிப்படையில் ஆராய வேண்டும். அவற்றின் சாதனைகள், வரம்புகள், அரசியல் பின்னடைவுகள் ஆகியவற்றைத் தனித்தனியாக மதிப்பிட வேண்டும்.

ஒரு கட்சி இடதுசாரி என்று அழைக்கப்படுவது அதன் வரலாற்றுச் சாதனைகளை நிராகரிப்பதற்கான காரணமல்ல; அதேபோல் அதன் வரலாற்றுச் சாதனைகள் அதன் தற்போதைய அரசியலை விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்டதாக மாற்றுவதுமில்லை.

5. தமிழகத்தில் இடதுசாரியம்: CPI, CPI(M), CPI(ML) மற்றும் பிற அமைப்புகள்

தமிழகத்தில் இடதுசாரி அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு தொழிற்சங்க இயக்கங்கள், விவசாயத் தொழிலாளர் போராட்டங்கள், சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டங்கள், நில உரிமைப் பிரச்சினைகள், மொழி மற்றும் மாநில உரிமைப் போராட்டங்கள் ஆகியவற்றின் வரலாற்றைப் பரிசீலிக்க வேண்டும்.

CPI, CPI(M), பல்வேறு CPI(ML) அமைப்புகள், மாவோயிச அரசியல் போக்குகள், சுயாதீன மார்க்சிய அமைப்புகள் ஆகியவை ஒரே அரசியல் அணுகுமுறையைக் கொண்டவை அல்ல.

5.1 CPI மற்றும் CPI(M): கூட்டணி அரசியலும் வர்க்க சுயாதீனமும்

தமிழகத்தில் CPI, CPI(M) ஆகிய கட்சிகள் தொழிலாளர் பிரச்சினைகள், விவசாயத் தொழிலாளர்களின் உரிமைகள், மதவாத எதிர்ப்பு, பொதுத்துறைப் பாதுகாப்பு, சமூக நீதி போன்ற துறைகளில் செயல்பட்டு வருகின்றன.

ஆனால் தேர்தல் கூட்டணிகளில் அவை பங்கேற்கும் விதம் குறித்தும் விமர்சன ஆய்வு அவசியம்.

உதாரணமாக, திமுக தலைமையிலான கூட்டணியில் இடதுசாரிக் கட்சிகள் பங்கேற்கும்போது, அந்தக் கூட்டணி பாஜக மற்றும் இந்துத்துவ அரசியலை எதிர்ப்பதற்கான பொதுவான மேடையாக இருக்கலாம். அதே நேரத்தில், அந்தக் கூட்டணியில் இடம்பெறுவதால் திமுக அரசின் அனைத்து பொருளாதாரக் கொள்கைகளையும் ஆதரிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

தனியார்மயமாக்கல், தொழிலாளர் சட்டங்கள், ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் முறை, பெருநிறுவனங்களுக்கு நிலம் வழங்குதல், தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களின் உரிமைகள், விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம் போன்ற பிரச்சினைகளில் இடதுசாரிக் கட்சிகள் சுயாதீனமான நிலைப்பாட்டை எடுக்கின்றனவா என்பதே முக்கியம்.

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில், கூட்டணி என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் நோக்கத்திற்காக மேற்கொள்ளப்படும் தந்திரோபாய ஏற்பாடு; அது வர்க்க அரசியலைக் கைவிடுவதற்கான அனுமதிப் பத்திரமல்ல.

பாஜகவை எதிர்ப்பது அவசியம் என்பதற்காகவே மாநிலத்தில் ஆளும் கட்சியின் முதலாளித்துவ ஆதரவுக் கொள்கைகளை விமர்சிக்காமல் இருக்க முடியாது. அதேபோல், திமுக அரசின் குறிப்பிட்ட கொள்கைகளை விமர்சிப்பதற்காக பாஜகவின் மதவாத அரசியலையும் அதன் வர்க்கப் பின்னணியையும் புறக்கணிக்க முடியாது.

இரண்டு முனைகளிலும் சுயாதீனமான வர்க்கப் பார்வை தேவை.

5.2 CPI(ML) மற்றும் பிற புரட்சிகர இடதுசாரி அமைப்புகள்

தமிழகத்தில் செயல்படும் பல்வேறு CPI(ML) அமைப்புகள் மற்றும் பிற புரட்சிகரக் குழுக்கள், நாடாளுமன்றப் பாதையை மட்டும் நம்பியிருப்பது போதாது என்று வலியுறுத்துகின்றன. சில அமைப்புகள் தேர்தல்களில் பங்கேற்கின்றன; சில அமைப்புகள் தேர்தலைப் புறக்கணிக்கும் அல்லது புரட்சிகர வெகுஜனப் போராட்டத்தை முன்னிறுத்தும் அணுகுமுறைகளைக் கொண்டுள்ளன.

இவற்றின் அரசியல் மதிப்பீட்டிலும் பெயரை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொள்ள முடியாது.

ஒரு அமைப்பு புரட்சியைப் பற்றிப் பேசுகிறதா என்பது ஒரு கேள்வி. அது தொழிலாளர்களையும் விவசாயிகளையும் நீண்டகாலமாக அமைப்பாக்குகிறதா, அவர்களின் அன்றாடப் போராட்டங்களை விரிவான வர்க்க அரசியலுடன் இணைக்கிறதா, மக்களின் அரசியல் உணர்வை வளர்க்கிறதா என்பது வேறு கேள்வி.

புரட்சிகர முழக்கங்களை எழுப்புவது மட்டும் புரட்சிகர அரசியலாகாது. அதேபோல், சட்டபூர்வமான மக்கள் இயக்கங்களில் பங்கேற்பது மட்டும் சீர்திருத்தவாதமாகாது.

மக்களின் தற்போதைய உணர்வு நிலையிலிருந்து தொடங்கி, அவர்களின் போராட்ட அனுபவங்களின் வழியாக வர்க்க உணர்வையும் அமைப்பையும் வளர்ப்பதே ஒரு முக்கியமான அரசியல் பணி.

இதில் இரண்டு எதிர்மறையான போக்குகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்:

1. மக்களின் உடனடிப் பிரச்சினைகளில் மட்டும் நின்றுவிடும் பொருளாதாரவாதம்.
2. மக்களின் உண்மையான போராட்ட நிலைமைகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல், புரட்சிகர முழக்கங்களை மட்டும் முன்வைக்கும் இடதுசாரி அதிதீவிரவாதம்.

இரண்டுமே கோட்பாட்டுக்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான உயிரோட்டமான தொடர்பைத் துண்டிக்கக்கூடும்.

6. திமுக: சமூக நீதி அரசியலும் முதலாளித்துவ வளர்ச்சிப் பாதையும்

தமிழகத்தில் இடதுசாரியம் என்ற சொல்லுடன் தொடர்புபடுத்தப்படும் மற்றொரு முக்கியமான அரசியல் சக்தி திமுக.

திராவிட இயக்கத்தின் வரலாற்றில் சாதி ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான போராட்டம், சமூக நீதி, இடஒதுக்கீடு, மொழி உரிமைகள், மாநில உரிமைகள், மதச்சார்பற்ற அரசியல் ஆகியவை முக்கிய இடம் பெற்றுள்ளன. இவற்றை வரலாற்று முக்கியத்துவமற்றவை என்று நிராகரிப்பது தவறான அணுகுமுறையாகும்.

அதேநேரத்தில், சமூக நீதியை முன்னிறுத்தும் ஒவ்வொரு அரசியல் இயக்கமும் மார்க்சிய–லெனினிய இயக்கமாகிவிடாது.

திமுகவின் அரசியல், தேர்தல் ஜனநாயகம், நலத்திட்டங்கள், இடஒதுக்கீடு, மாநில உரிமைகள் ஆகியவற்றுடன் தனியார் முதலீடு, தொழில்மயமாக்கல், பெருநிறுவன முதலீடுகளை ஈர்த்தல், சந்தை சார்ந்த பொருளாதார வளர்ச்சி போன்றவற்றையும் இணைத்துள்ளது.

இதனால் எழும் முக்கியமான கேள்வி: சமூக நீதிக் கொள்கைகள் எந்த அளவுக்கு சமூகத்தின் பொருளாதார அதிகார உறவுகளை மாற்றுகின்றன?

உதாரணமாக, கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பில் இடஒதுக்கீடு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கு வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்துகிறது. ஆனால் நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளர்களின் நிலை, ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களின் பாதுகாப்பு, பெருநிறுவனங்களின் உற்பத்தி மீதான கட்டுப்பாடு, தொழிலாளர்களுக்கும் முதலாளிகளுக்கும் இடையிலான அதிகார வேறுபாடு ஆகிய பிரச்சினைகள் அதனால் மட்டும் முடிவுக்கு வருவதில்லை.

எனவே, திமுகவின் சமூகநீதிப் பங்களிப்புகளையும் முதலாளித்துவப் பொருளாதாரக் கொள்கைகளையும் தனித்தனியாக மதிப்பிட வேண்டும்.

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில், திமுகவை வெறுமனே “இடதுசாரிக் கட்சி” என்று வரையறுப்பதற்குப் பதிலாக, சமூகநீதிச் சீர்திருத்தங்களையும் முதலாளித்துவ வளர்ச்சிப் பாதையையும் இணைக்கும் திராவிட அரசியல் சக்தியாக ஆய்வு செய்வது பொருத்தமானது.

இது அதன் சாதனைகளை மறுப்பதுமல்ல; அதன் வர்க்க வரம்புகளை மறைப்பதுமல்ல.

7. அதிமுக: நலத்திட்ட அரசியலும் வர்க்க உறவுகளும்

அதிமுகவும் தமிழக அரசியலில் நலத்திட்டங்கள், சமூக உதவிகள், உணவுப் பாதுகாப்பு, ஏழை மக்களுக்கான பல்வேறு திட்டங்கள் போன்றவற்றின் மூலம் மக்கள் ஆதரவைப் பெற்றுள்ளது.

ஆனால் நலத்திட்டங்களை வழங்கும் அரசியல் என்பது உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை உறவுகளை மாற்றும் அரசியலுக்கு இணையானதல்ல.

ஒரு அரசு மக்களுக்கு இலவசப் பொருட்கள், உணவு உதவி, பண உதவி அல்லது பிற நலத்திட்டங்களை வழங்கியபடியே தனியார் முதலாளித்துவ வளர்ச்சியையும் பாதுகாக்கலாம். அதாவது, நலத்திட்டங்களும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளும் ஒரே அரசியல் அமைப்புக்குள் இணைந்து இருக்க முடியும்.

எனவே, அதிமுகவின் குறிப்பிட்ட நலத்திட்டங்களால் மக்களுக்கு ஏற்பட்ட நன்மைகளை ஏற்றுக்கொள்வதுடன், அதன் பொருளாதாரக் கொள்கைகள், தொழிலாளர் உறவுகள், நில உரிமை, தனியார் மூலதனத்துடனான உறவுகள் ஆகியவற்றையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

இங்கு திமுகவுக்கும் அதிமுகவுக்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாடுகளை அழித்துவிடக் கூடாது. அவற்றின் சமூக ஆதரவு, அரசியல் வரலாறு, கொள்கைகள், நிர்வாக நடைமுறைகள் ஆகியவற்றில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. ஆனால் இரு கட்சிகளையும் மதிப்பிடும்போது, நலத்திட்டங்கள் மட்டும் வர்க்க அரசியலுக்கான முழுமையான அளவுகோலாகாது என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

8. விசிக: சாதி ஒழிப்பும் வர்க்க விடுதலையும்

விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி (விசிக) போன்ற அமைப்புகள் தமிழக அரசியலில் சாதி ஒடுக்குமுறை, தலித் மக்களின் உரிமைகள், சமூக சமத்துவம், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவற்றை முன்னிறுத்துகின்றன.

சாதி ஒடுக்குமுறை இந்தியச் சமூகத்தின் ஆழமான சமூக உறவுகளில் ஒன்று. அதை வெறும் தனிநபர் மனப்பான்மை அல்லது பண்பாட்டுப் பிரச்சினையாக மட்டுமே குறைத்துவிட முடியாது. நில உடைமை, தொழில் பிரிவினை, உழைப்பின் மதிப்பு, சமூக அதிகாரம், கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புக்கான அணுகல் ஆகியவற்றுடன் சாதி உறவுகள் பல்வேறு வழிகளில் இணைந்துள்ளன.

எனவே, சாதி ஒழிப்புப் போராட்டம் வர்க்க அரசியலுக்கு எதிரானது அல்ல. மாறாக, இந்தியச் சமூகத்தின் உண்மையான வர்க்க உறவுகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கு சாதி உறவுகளையும் ஆராய வேண்டியது அவசியம்.

ஆனால் சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடும் ஒவ்வொரு அமைப்பும் தானாகவே மார்க்சிய–லெனினிய அமைப்பாகிவிடாது. சாதி அடிப்படையிலான சமூக அநீதியை எதிர்ப்பது, உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை உறவுகளை மாற்றுவதற்கான திட்டத்தைக் கொண்டிருப்பது, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரத்தை நோக்கிச் செயல்படுவது ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவையாக இருந்தாலும் அவை ஒரே விஷயமல்ல.

விசிகவின் குறிப்பிட்ட போராட்டங்கள், அரசியல் கூட்டணிகள், பொருளாதாரக் கொள்கைகள், தொழிலாளர் மற்றும் விவசாயத் தொழிலாளர் இயக்கங்களுடனான உறவுகள் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்தே அதன் அரசியல் தன்மையை மதிப்பிட வேண்டும்.

இங்கு இரண்டு தவறுகளையும் தவிர்க்க வேண்டும்.

முதலாவது, சாதி ஒழிப்பை வர்க்கப் போராட்டத்திற்குப் புறம்பான பிரச்சினையாகக் கருதுவது.

இரண்டாவது, சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான அனைத்து அரசியல் போக்குகளையும் வேறுபாடின்றி மார்க்சியமாகக் கருதுவது.

சாதி ஒழிப்புக்கும் வர்க்க விடுதலைக்கும் இடையிலான உறவை அறிவியல் பூர்வமாக விளக்குவதே சரியான அணுகுமுறை.

9. நாம் தமிழர் கட்சி: தேசிய இன உரிமையும் வர்க்கப் பிரச்சினையும்

தமிழகத்தில் தேசிய இன அடையாளம், தமிழ் மொழி, மாநில உரிமை, இயற்கை வளப் பாதுகாப்பு, விவசாயம் போன்ற பிரச்சினைகளை முன்வைக்கும் நாம் தமிழர் கட்சி போன்ற அமைப்புகளையும் இடதுசாரியம் குறித்த விவாதத்தில் பரிசீலிக்கலாம்.

ஒரு தேசிய இனத்தின் மொழி, பண்பாடு, அரசியல் உரிமைகள் ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பதற்கான கோரிக்கைகள் எழுப்பப்படுவது மட்டுமே ஒரு இயக்கத்தை இடதுசாரியாக மாற்றிவிடாது. அதேபோல், தேசிய இன உரிமைப் போராட்டத்தை முன்னிறுத்தும் இயக்கம் என்பதற்காகவே அதை வலதுசாரியாகவும் அறிவிக்க முடியாது.

மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறையில் தேசிய இனப் பிரச்சினையை மதிப்பிடும்போது, அந்த இயக்கம் எந்த வர்க்கங்களின் நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது, அதன் தேசியக் கோரிக்கைகள் எந்த சமூக சக்திகளால் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன, சிறுபான்மையினர் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளை எவ்வாறு அணுகுகிறது, பொருளாதார அதிகாரம் குறித்த அதன் நிலைப்பாடு என்ன என்பவற்றை ஆராய வேண்டும்.

விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம், இயற்கை வளங்கள், மொழி உரிமை போன்ற பிரச்சினைகள் உழைக்கும் மக்களின் நலன்களுடன் தொடர்புடையவை. ஆனால் இவற்றை முன்வைப்பது மட்டும் நிலவுடைமை, முதலாளித்துவச் சுரண்டல், தொழிலாளர் உரிமைகள், சாதி ஆதிக்கம் ஆகியவற்றுக்கு எதிரான தெளிவான திட்டத்தைக் கொண்டிருப்பதற்குச் சமமல்ல.

எனவே, நாம் தமிழர் கட்சியின் அரசியல் போக்கையும் அதன் குறிப்பிட்ட கொள்கைகள், வர்க்க அடித்தளம், கூட்டணிகள், நடைமுறைகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மதிப்பிட வேண்டும்.

தேசிய இன உரிமைகளையும் வர்க்க விடுதலையையும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவையாகப் பார்க்காமல், அவற்றுக்கிடையிலான உண்மையான தொடர்புகளை ஆராய்வதே மார்க்சிய ஆய்வின் பணி.

10. புதிய கட்சிகள், மாற்று அரசியல், ஊழல் எதிர்ப்பு முழக்கங்கள்

தமிழகத்தில் ஊழல் எதிர்ப்பு, நல்லாட்சி, அரசியல் மாற்றம், இளைஞர் பங்கேற்பு, நிர்வாகச் சீர்திருத்தம் போன்ற முழக்கங்களுடன் புதிய கட்சிகள் உருவாகின்றன. அவற்றில் சில சமூக நலத்திட்டங்களையும் மக்கள் நலனையும் முன்னிறுத்துகின்றன.

ஆனால் ஊழலை எதிர்ப்பதும் முதலாளித்துவச் சுரண்டலை எதிர்ப்பதும் ஒரே அரசியல் இலக்கு அல்ல.

ஊழல் என்பது அரசியல் அதிகாரமும் தனிப்பட்ட அல்லது நிறுவனப் பொருளாதார நலன்களும் முறைகேடாக இணையும் ஒரு பிரச்சினை. அதேவேளை, முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளில் தொழிலாளர்களின் உழைப்பால் உருவாகும் உபரி மதிப்பை முதலாளிகள் கைப்பற்றும் அடிப்படை உறவு, ஊழல் இல்லாத சூழலிலும் தொடரக்கூடும்.

எனவே, ஊழலற்ற நிர்வாகம் உருவானால் மட்டுமே வர்க்கச் சுரண்டல் முடிவுக்கு வந்துவிடும் என்று கருத முடியாது.

அதேபோல், அரசியல் கட்சிகளில் புதிய முகங்கள் வருவதாலேயே அரசின் வர்க்கத் தன்மை மாறிவிடாது. புதிய தலைவர்கள், புதிய தேர்தல் உத்திகள், புதிய நிர்வாக முழக்கங்கள் ஆகியவற்றுடன் பழைய பொருளாதார அதிகார உறவுகளும் தொடரலாம்.

புதிய கட்சிகளை மதிப்பிடும்போது பின்வரும் கேள்விகள் அவசியம்:

• அதன் பொருளாதாரத் திட்டம் தொழிலாளர் வர்க்கத்துக்கும் முதலாளி வர்க்கத்துக்கும் இடையிலான உறவுகளை எவ்வாறு அணுகுகிறது?
• தொழிலாளர் உரிமைகள், தனியார்மயமாக்கல், பெருநிறுவனங்களின் அதிகாரம் ஆகியவற்றில் அதன் நிலைப்பாடு என்ன?
• சாதி ஒடுக்குமுறை மற்றும் நிலமற்ற மக்களின் பிரச்சினைகளை எவ்வாறு அணுகுகிறது?
• மக்களின் அரசியல் பங்கேற்பைத் தலைவரைச் சுற்றிய ஆதரவாக மாற்றுகிறதா, அல்லது நீடித்த மக்கள் அமைப்புகளை வளர்க்கிறதா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களே ஒரு கட்சியின் அரசியல் உள்ளடக்கத்தை வெளிப்படுத்தும்.

11. பாஜக: இந்துத்துவ அரசியலும் வர்க்க ஆய்வின் அவசியமும்

பாரதிய ஜனதா கட்சி (பாஜக) மற்றும் இந்துத்துவ அரசியலை மதிப்பிடும்போது, அதன் மதம், தேசியம், கலாசாரம் குறித்த முழக்கங்களை மட்டும் ஆய்வு செய்வது போதாது. அதன் பொருளாதாரக் கொள்கைகள், பெருநிறுவன மூலதனத்துடனான உறவுகள், தொழிலாளர் சட்டங்கள், தனியார்மயமாக்கல், சமூகப் பிளவுகள் ஆகியவற்றையும் ஆராய வேண்டும்.

இந்துத்துவ அரசியல் மத அடையாளத்தின் அடிப்படையில் மக்களை அணிதிரட்டுவதோடு, சமூக மற்றும் பொருளாதார அதிகார உறவுகளின் மீதான விவாதத்தையும் வேறு திசைக்கு மாற்றக்கூடும். அதேநேரத்தில், அதன் அரசியல் ஆதரவாளர்கள் அனைவரையும் ஒரே வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகவோ ஒரே நோக்கத்தைக் கொண்டவர்களாகவோ கருதுவது தவறாகும்.

பாஜகவை எதிர்ப்பதற்கான அரசியல் என்பது வெறும் தேர்தல் கூட்டணிக் கணக்காக மட்டுமே இருக்கக் கூடாது. மதவாதத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தை தொழிலாளர் உரிமைகள், விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரம், சாதி ஒழிப்பு, ஜனநாயக உரிமைகள், பொருளாதார சமத்துவம் ஆகியவற்றுடன் இணைக்க வேண்டிய தேவை உள்ளது.

அதேபோல், பாஜகவுக்கு எதிராகச் செயல்படும் ஒவ்வொரு கட்சியும் தானாகவே இடதுசாரியாகிவிடாது. ஒரு கட்சி மதவாதத்தை எதிர்த்துக்கொண்டே முதலாளித்துவ வளர்ச்சியை ஆதரிக்கலாம். மற்றொரு கட்சி மதச்சார்பற்ற ஜனநாயகத்துடன் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியலையும் முன்னிறுத்தலாம்.

இவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை அடையாளம் காண்பது அவசியம்.

12. இடதுசாரி கூட்டணிகள்: தந்திரோபாய ஒற்றுமையும் வர்க்க சுயாதீனமும்

இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும் பாஜக எதிர்ப்பு, மதச்சார்பின்மை, ஜனநாயக உரிமைகள், தொழிலாளர் பாதுகாப்பு போன்ற பிரச்சினைகளில் பல்வேறு கட்சிகள் ஒன்றிணைந்து செயல்படுகின்றன.

அத்தகைய ஒற்றுமைகள் சில குறிப்பிட்ட சூழல்களில் அவசியமானவையாக இருக்கலாம். மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல், அனைத்து பிற அரசியல் சக்திகளிடமிருந்தும் எப்போதும் தனிமைப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று பொருளல்ல.

ஆனால் கூட்டணியில் பங்கேற்பதற்கும் அரசியல் அடையாளத்தை இழப்பதற்கும் இடையில் வேறுபாடு உள்ளது.

ஒரு கூட்டணியில் பங்கேற்கும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, தனது சுயாதீனமான வர்க்கக் கோரிக்கைகளைத் தொடர்ந்து முன்வைக்க வேண்டும். கூட்டணிக் கட்சியின் தொழிலாளர் விரோத நடவடிக்கைகளை விமர்சிக்கும் உரிமையையும் நடைமுறையையும் பாதுகாக்க வேண்டும். தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் ஆகியோரின் அமைப்புகளைத் தேர்தல் கூட்டணியின் துணை அமைப்புகளாக மாற்றிவிடக் கூடாது.

இங்கு லெனினிய அரசியல் தந்திரத்தின் முக்கியத்துவம் வெளிப்படுகிறது: பொதுவான எதிரிக்கு எதிராகத் தற்காலிகமாக இணைந்து செயல்படுவது சாத்தியம்; ஆனால் அதற்காகத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயாதீனத்தை விட்டுக்கொடுக்க முடியாது.

ஒரு கூட்டணி தேர்தலில் வெற்றி பெற்றதா என்பது மட்டுமே அதன் அரசியல் வெற்றியை அளவிடும் அளவுகோல் அல்ல. அது மக்களின் அமைப்பாற்றலை வளர்த்ததா, வர்க்க உணர்வை விரிவுபடுத்தியதா, உழைக்கும் மக்களின் உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தை வலுப்படுத்தியதா என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.

13. இடதுசாரியத்தின் பெயரில் ஏற்படும் ஐந்து முக்கியமான அரசியல் விலகல்கள்

இந்திய மற்றும் தமிழக அரசியலில் இடதுசாரியம் என்ற பெயருடன் தொடர்புபடுத்தப்படும் பல்வேறு போக்குகளை ஆராயும்போது, சில பொதுவான முரண்பாடுகள் தென்படுகின்றன. இவை எந்த ஒரு கட்சிக்கும் தானாகப் பொருந்தும் தீர்ப்புகள் அல்ல; ஒவ்வொரு கட்சியின் நடைமுறையிலும் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டிய விமர்சன அளவுகோல்கள்.

13.1 தேர்தல்வாதம்

தேர்தல் வெற்றியே அரசியலின் பிரதான நோக்கமாக மாறும்போது, மக்களின் நீண்டகால அரசியல் அமைப்பாக்கம் பின்னுக்குத் தள்ளப்படலாம். கொள்கை சார்ந்த போராட்டங்களைவிட வாக்கு வங்கி, வேட்பாளர் தேர்வு, கூட்டணி கணக்குகள் முக்கியத்துவம் பெறலாம்.

13.2 நடைமுறைவாதம்

உடனடி வெற்றி அல்லது நிர்வாகச் சாத்தியக்கூறு என்ற பெயரில் அடிப்படைக் கொள்கைகள் தொடர்ந்து கைவிடப்படும்போது, அரசியல் அதன் நீண்டகால இலக்கிலிருந்து விலகலாம்.

எல்லா நடைமுறைச் சமரசங்களும் தவறானவை அல்ல. அவை எந்த நோக்கத்திற்காக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன, அவை மக்களின் சக்தியை வளர்க்கின்றனவா அல்லது அதைச் சுருக்குகின்றனவா என்பதே தீர்மானகரமானது.

13.3 வால்பிடித்தல்

மற்றொரு கட்சி அல்லது சமூக சக்தியின் பின்னால் சுயாதீனமான வர்க்க நிலைப்பாடின்றி செல்லும்போது, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல் தனித்தன்மை பலவீனமடையலாம்.

பொதுவான கோரிக்கையில் இணைவது வேறு; மற்றொரு கட்சியின் அரசியல் திட்டத்திற்குள் தன்னை முழுமையாகக் கரைத்துக்கொள்வது வேறு.

13.4 அடையாள அரசியலை வர்க்க அரசியலுக்கு மாற்றாக நிறுத்துதல்

சாதி, பாலினம், தேசிய இனம், மொழி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் நிகழும் ஒடுக்குமுறைகளை எதிர்ப்பது அவசியமானது. ஆனால் அடையாளத்தின் அடிப்படையில் உருவாகும் அரசியல் மட்டும் பொருளாதார அதிகார உறவுகளை மாற்றிவிடாது.

அதேபோல், வர்க்கப் போராட்டத்தைப் பேசுகிறோம் என்ற பெயரில் சாதி மற்றும் பாலின ஒடுக்குமுறைகளைப் புறக்கணிப்பதும் மார்க்சிய அணுகுமுறைக்கு முரணானது.

13.5 புரட்சிகர முழக்கவாதம்

மக்களின் உண்மையான வாழ்க்கை நிலைமைகளையும் அவர்களின் போராட்ட அனுபவங்களையும் புரிந்துகொள்ளாமல், புரட்சியைப் பற்றிய முழக்கங்களை மட்டும் முன்வைப்பது மக்களிடமிருந்து அமைப்புகளைத் தனிமைப்படுத்தக்கூடும்.

புரட்சிகர அரசியல் என்பது புரட்சியைப் பற்றிப் பேசுவதில் மட்டும் இல்லை; மக்களின் அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, அவர்களை அமைப்பாக்கி, அவர்களின் போராட்டங்களை உயர்ந்த அரசியல் உணர்வுடன் இணைப்பதில் உள்ளது.

14. இடதுசாரியை மதிப்பிடுவதற்கான மார்க்சிய–லெனினிய அளவுகோல்கள்

இந்திய மற்றும் தமிழக அரசியல் கட்சிகளை மதிப்பிடுவதற்கு, அவற்றின் பெயர்கள் அல்லது தலைவர்களின் அறிவிப்புகளை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொள்ளாமல், பின்வரும் அம்சங்களை ஆராய்வது அவசியம்.

அரசியல் மதிப்பீட்டுக்கான ஏழு கேள்விகள்

1. வர்க்க அடித்தளம்

அந்தக் கட்சி எந்த வர்க்கங்களின் நலன்களை முன்னிறுத்துகிறது? தொழிலாளர்கள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள், ஏழை விவசாயிகள் ஆகியோரின் நலன்களுக்கு அதன் அரசியல் திட்டத்தில் என்ன இடம் உள்ளது?

2. அரசு குறித்த பார்வை

அரசை வர்க்க உறவுகளுடன் தொடர்புபடுத்திப் புரிந்துகொள்கிறதா? அல்லது ஆட்சியாளர்கள் மாறினால் மட்டும் அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் தீர்ந்துவிடும் என்று கருதுகிறதா?

3. பொருளாதாரக் கொள்கை

தனியார் மூலதனம், உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை, தொழிலாளர் சுரண்டல், நில உறவுகள் ஆகியவற்றில் அதன் நிலைப்பாடு என்ன?

4. மக்கள் அமைப்பாக்கம்

தேர்தல் காலங்களில் மட்டும் மக்களை அணுகுகிறதா, அல்லது தொழிற்சங்கங்கள், விவசாய அமைப்புகள், உள்ளூர் மக்கள் இயக்கங்கள் வழியாக நீடித்த அமைப்புகளை உருவாக்குகிறதா?

5. சாதி மற்றும் சமூக ஒடுக்குமுறை

சாதி ஒழிப்பு, பாலின சமத்துவம், மதச் சிறுபான்மையினர் உரிமைகள் ஆகியவற்றை வர்க்க உறவுகளுடன் இணைத்து அணுகுகிறதா?

6. கூட்டணி அரசியல்

கூட்டணிகளில் பங்கேற்கும்போதும் தனது கொள்கை மற்றும் வர்க்க சுயாதீனத்தைப் பாதுகாக்கிறதா?

7. தத்துவமும் நடைமுறையும்

தனது கோட்பாட்டை சமூகத்தின் உண்மையான நிலைமைகளில் சோதித்து, தவறுகளைத் திருத்திக்கொண்டு, மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்கிறதா?

இந்த அளவுகோல்களை ஒவ்வொரு கட்சியின் அறிக்கைகள், தேர்தல் வாக்குறுதிகள், ஆட்சிப் பதிவுகள், தொழிலாளர் போராட்டங்களில் எடுத்த நிலைப்பாடுகள், சட்டமன்றச் செயல்பாடுகள் ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிட்டு ஆராய வேண்டும். அப்போதுதான் அரசியல் பெயருக்கும் நடைமுறை உள்ளடக்கத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைத் தெளிவாகக் காண முடியும்.

15. இடதுசாரியம் என்பது ஒரு பெயரல்ல; வர்க்கப் போராட்டத்தின் அரசியல் திசை

இந்திய மற்றும் தமிழக அரசியலில் இடதுசாரியம் குறித்த குழப்பத்திற்கு ஒரு காரணம், பல்வேறு அரசியல் மரபுகளை ஒரே சொல்லுக்குள் அடக்குவதாகும். இன்னொரு காரணம், ஒரு கட்சியின் குறிப்பிட்ட நல்ல செயல்பாடுகளிலிருந்து அதன் முழுமையான அரசியல் தன்மையைத் தீர்மானிப்பதாகும்.

உதாரணமாக, ஒரு கட்சி தொழிலாளர் போராட்டத்தில் பங்கேற்கலாம்; அதேநேரத்தில் தொழிலாளர்களின் நீண்டகால வர்க்க அமைப்பாக்கத்தைப் பலவீனப்படுத்தும் அரசியல் முடிவுகளையும் எடுக்கலாம். ஒரு கட்சி சாதி ஒடுக்குமுறையை எதிர்க்கலாம்; அதேநேரத்தில் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவதற்கான திட்டத்தைக் கொண்டிருக்காமல் இருக்கலாம். மற்றொரு கட்சி புரட்சிகரக் கோட்பாட்டைப் பேசலாம்; ஆனால் மக்களின் அன்றாடப் போராட்டங்களுடன் தொடர்பற்றதாக இருக்கலாம்.

எனவே, கட்சிகளை முழுமையாக வெள்ளை அல்லது கருப்பு என்று வகைப்படுத்துவதைவிட, அவற்றின் முரண்பாடுகளையும் வளர்ச்சிப் போக்குகளையும் வரலாற்று அடிப்படையில் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

இதன் பொருள் எல்லா அரசியல் வேறுபாடுகளும் ஒன்றுதான் என்பதல்ல. மாறாக, உண்மையான வேறுபாடுகளை அறிவியல் பூர்வமாக அடையாளம் காண வேண்டும் என்பதாகும்.

மார்க்சிய–லெனினிய அரசியலின் தனித்துவம், சுரண்டலுக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிரான பொதுவான முழக்கங்களை எழுப்புவதில் மட்டும் இல்லை. அவற்றின் பொருளாதார மற்றும் சமூக அடித்தளங்களை ஆராய்ந்து, அவற்றை மாற்றுவதற்கான அரசியல் சக்தியை உருவாக்குவதில் உள்ளது.

முடிவுரை: தமிழகத்திற்கு எத்தகைய இடதுசாரியம் தேவை?

தமிழகத்திற்கு இடதுசாரியம் தேவைதானா என்ற கேள்வியைவிட, எத்தகைய இடதுசாரியம் தேவை என்பதே முக்கியமான கேள்வி.

தொழிலாளர்கள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள், ஏழை விவசாயிகள், நகர்ப்புற ஏழைகள், ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த உழைக்கும் மக்கள் ஆகியோரின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகளைத் தனித்தனியான கோரிக்கைகளாக மட்டும் அணுகுவது போதாது. அவற்றுக்கிடையிலான பொருளாதார மற்றும் சமூக உறவுகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சாதி ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பதும் வர்க்கச் சுரண்டலை எதிர்ப்பதும், மதவாதத்தை எதிர்ப்பதும் ஜனநாயக உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதும், தொழிலாளர் உரிமைகளை முன்னிறுத்துவதும் ஒன்றுக்கொன்று முரணான பணிகள் அல்ல. அவற்றை அறிவியல் பூர்வமான சமூக ஆய்வின் அடிப்படையில் இணைப்பதே சவாலாகும்.

அதேநேரத்தில், இந்தக் கோரிக்கைகள் அனைத்தையும் முன்வைக்கும் ஒவ்வொரு அரசியல் அமைப்பையும் மார்க்சிய–லெனினிய அமைப்பாக அறிவிக்க முடியாது. அந்தக் கோரிக்கைகளை எந்த வர்க்க அரசியல் வழிநடத்துகிறது, அவை உற்பத்தி உறவுகளையும் அரசியல் அதிகாரத்தையும் மாற்றும் இலக்குடன் இணைக்கப்படுகின்றனவா என்பதே தீர்மானகரமானது.

தமிழகத்தில் இடதுசாரிக் கட்சிகள் தங்களது வரலாற்றுச் சாதனைகளை மட்டும் சுட்டிக்காட்டி தற்போதைய அரசியலை நியாயப்படுத்த முடியாது. அதேபோல், அவற்றின் குறைபாடுகளை மட்டும் சுட்டிக்காட்டி தொழிலாளர் இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பங்களிப்புகளையும் நிராகரிக்க முடியாது. கோட்பாடு, நடைமுறை, வர்க்க அடித்தளம், மக்கள் அமைப்பாக்கம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அவற்றை விமர்சன ரீதியாக மறுமதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

இடதுசாரியம் என்பது யார் தம்மை இடதுசாரி என்று அழைத்துக்கொள்கிறார்கள் என்ற கேள்வியால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை; சமூகத்தில் நிலவும் சுரண்டல் உறவுகளை அவர்கள் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறார்கள், அவற்றை மாற்ற எந்த வர்க்கத்தின் தலைமையில் எத்தகைய அரசியல் பாதையை முன்வைக்கிறார்கள் என்பதிலிருந்தே அதன் உண்மையான உள்ளடக்கம் வெளிப்படுகிறது.

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில், இந்த ஆய்வின் மையக் கேள்வி இதுதான்:

இன்றைய தமிழக இடதுசாரி அரசியல், நிலவும் அமைப்புக்குள் மக்களுக்குச் சில சலுகைகளைப் பெற்றுத்தரும் அரசியலுடன் நின்றுவிடப் போகிறதா? அல்லது அந்தச் சலுகைகளுக்கான போராட்டங்களையே உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க உணர்வு, சுயாதீனமான அமைப்பாக்கம், சுரண்டலற்ற சமூகத்தை நோக்கிய நீண்டகாலப் போராட்டம் ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப் போகிறதா?

இந்தக் கேள்விக்கான பதிலே, தமிழகத்தில் இடதுசாரியம் என்ற சொல்லின் அரசியல் பொருளைத் தெளிவுபடுத்துவதற்கான முக்கியமான தொடக்கமாகும்..

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• 
  
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.