1886-ல் சிகாகோ நகரின் ஹேமார்க்கெட் சதுக்கத்தில் தொழிலாளர்கள் சிந்திய ரத்தத்திலிருந்து பிறந்தது மே நாள்.மே நாள் பேரணி அறிவிப்பு, வெறும் ஒரு நினைவுச் சடங்குகளாக அல்லாமல் அது தற்கால ஏகாதிபத்திய மற்றும் பாசிச சூழலில் பாட்டாளி வர்க்கம் தனது உரிமைகளை நிலைநாட்ட வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துகிறதா என்ற கோணத்தில் காணவேண்டியுள்ளது.
இலக்கு இணைய இதழ் 95ன் அடிப்படையில்..
பிரிட்டிஷ்
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் நிலை (1881): எங்கெல்ஸின் படிப்பினைகள்
19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், இங்கிலாந்து உலகின் மிகப்பெரிய தொழில் மையமாகத் திகழ்ந்தது.
அந்தச் சூழலில், பிரிட்டிஷ்
தொழிலாளர்கள் எதிர்கொண்ட சவால்களையும், அவர்கள் செய்ய வேண்டிய மாற்றங்களையும் எங்கெல்ஸ் மிகத்
தெளிவாக எடுத்துரைத்தார்.
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
1. "நியாயமான வேலைக்கு நியாயமான கூலி" - ஒரு மாயை
தொழிலாளர்
இயக்கங்களின் அன்றைய முக்கிய முழக்கமாக "ஒரு நாளைக்கு நியாயமான வேலைக்கு,
நியாயமான கூலி" (A
Fair Day's Wages for a Fair Day's Work) என்பது
இருந்தது. ஆனால், எங்கெல்ஸ்
இதை ஒரு தவறான சமரசம் என்று விமர்சித்தார்.
• முதலாளித்துவ
முறையில் "நியாயமான கூலி" என்பது தொழிலாளி உயிர்வாழவும்,
மீண்டும் வேலைக்கு வரவும்
தேவையான மிகக்குறைந்த அளவு ஊதியமே ஆகும்.
• தொழிலாளி
உற்பத்தி செய்யும் உபரி மதிப்பை (Surplus Value) முதலாளி எடுத்துக்கொள்கிறார். எனவே,
இந்த முறையில் முழுமையான நீதி
கிடைக்க வாய்ப்பில்லை.
2. கூலி அடிமைத்தனத்தின் அரசியல்
கூலிக்
குறைப்பு மற்றும் வேலை நேர அதிகரிப்புக்கு எதிராகத் தொழிலாளர் சங்கங்கள் (Trade
Unions) போராடுவதை எங்கெல்ஸ்
வரவேற்றார். அதே சமயம், தொழிற்சங்கப்
போராட்டங்கள் வெறும் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுடன் நின்றுவிடக் கூடாது என்று
எச்சரித்தார்.
• தொழிலாளர்கள்
வெறும் "கூலி உயர்வு"க்காக மட்டும் போராடுவது என்பது,
தங்களின் அடிமைச் சங்கிலியின்
நீளத்தை மாற்றுவதற்குச் சமம்.
• இந்தச்
சங்கிலியை அறவே ஒழிப்பதே உண்மையான விடுதலை.
3. அரசியல் அதிகாரத்தின் அவசியம்:-பிரிட்டிஷ் தொழிலாளர்கள்
அதுவரை தங்களை ஒரு தனி அரசியல் சக்தியாக நிலைநிறுத்திக்கொள்ளவில்லை. அவர்கள்
தாராளவாதக் கட்சிகளின் (Liberals) பின்னாலேயே சென்று கொண்டிருந்தனர். எங்கெல்ஸ் இதனை மாற்ற
வலியுறுத்தினார்:
• சுயேச்சையான
தொழிலாளர் கட்சி: தொழிலாளர்கள் தங்களுக்கு என்று ஒரு சொந்த அரசியல் கட்சியை
உருவாக்க வேண்டும்.
• நாடாளுமன்றத்தில்
தொழிலாளர் பிரதிநிதிகள் இருந்தால் மட்டுமே தொழிலாளர் நலச் சட்டங்கள் உண்மையாகச்
செயல்படும். "சட்டம் என்பது பலமானவன் பலவீனனை ஒடுக்க உருவாக்கப்பட்ட கருவியாக
இருக்கக் கூடாது" என்று அவர் வாதிட்டார்.
4. சர்வதேசப் பார்வை:- பிரிட்டிஷ் தொழில் நிறுவனங்கள் உலகச்
சந்தையில் ஏகபோக ஆதிக்கம் செலுத்தியதால், ஆரம்பத்தில் தொழிலாளர்களுக்குச் சில சலுகைகள் கிடைத்தன.
ஆனால், அமெரிக்கா
மற்றும் ஜெர்மனி போன்ற நாடுகள் தொழில்துறையில் முன்னேறும்போது,
இந்தப் போட்டி பிரிட்டிஷ்
தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதிக்கும் என்று எங்கெல்ஸ் முன்கூட்டியே
கணித்தார். எனவே, உலகளாவிய
தொழிலாளர் ஒற்றுமையே நிரந்தரத் தீர்வு என்றார்.
• தொழிலாளர்களுக்கான
படிப்பினை:-எங்கெல்ஸின் இந்தக் கட்டுரைகள் இன்று நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம்
இதுதான், விழிப்புணர்வு:
முதலாளித்துவச் சுரண்டலின் நுட்பங்களை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.
•ஒழுங்குமுறை:
வலுவான தொழிற்சங்கங்களை உருவாக்குவதுடன், அரசியல் ரீதியாகவும் அணிதிரள வேண்டும்.
• இலக்கு:
வெறும் சீர்திருத்தங்களை மட்டும் கோராமல், உழைக்கும் வர்க்கமே அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் அடிப்படை
மாற்றத்தை நோக்கி நகர வேண்டும்.
"தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலை என்பது தொழிலாளர்
வர்க்கத்தாலேயே சாதிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும்." - இதுவே எங்கெல்ஸ் 'Labour
Standard' வழியாக விடுத்த அறைகூவல்.
• அரசியல்
மயப்படுதல்: தொழிலாளர்கள் வெறும் ஊதிய உயர்வுக்காக மட்டும் போராடாமல்,
அரசியல் அதிகாரத்தைக்
கைப்பற்றுவதை இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும். "உழைப்பவர்களுக்கே அதிகாரம்"
என்பதே நமது முழக்கமாக இருக்க வேண்டும்.
திருத்தல்வாதத்தை
எதிர்த்தல்: பாட்டாளி வர்க்க இயக்கத்திற்குள் புகுந்துள்ள
"திருத்தல்வாதிகளை" (Revisionists) அடையாளம் கண்டு ஒதுக்க வேண்டும். இவர்கள் புரட்சிகரப்
பாதையை நீர்த்துப்போகச் செய்து, முதலாளித்துவத்துடன் சமரசம் செய்பவர்கள் என்பதனை ஆசான்
எங்கெல்ஸ் தெளிவுப்படுத்தியுள்ளார்.
லெனின்
1901-1902
காலகட்டத்தில் எழுதிய 'என்ன
செய்ய வேண்டும்?' (What Is To Be Done?) என்ற நூல் மார்க்சிய வரலாற்றில் மிக முக்கியமான ஒன்றாகும்.
இதில் தொழிலாளர்களின் அரசியல் உணர்வு குறித்து அவர் முன்வைத்த முக்கியக்
கருத்துகளின் சுருக்கம் இதோ:
1. பொருளாதாரவாதம் (Economism) - ஒரு விமர்சனம்
அக்காலத்தில்
இருந்த 'பொருளாதாரவாதிகள்'
தொழிலாளர்கள் தங்களின் கூலி
உயர்வு, வேலை
நேரக் குறைப்பு போன்ற பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்காக மட்டுமே போராட வேண்டும் என்று
கூறினர். லெனின் இதனை வன்மையாகக் கண்டித்தார்.
• பொருளாதாரப்
போராட்டம் என்பது தொழிலாளர்களை முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள்ளேயே முடக்கிவிடும்.
• இது
தொழிலாளர்களிடம் 'தொழிற்சங்க
உணர்வை' (Trade Union Consciousness) மட்டுமே உருவாக்குமே தவிர, உண்மையான புரட்சிகர அரசியல் உணர்வை உருவாக்காது என்றார்.
2. அரசியல் உணர்வு - வெளியில் இருந்து கொண்டுவரப்பட வேண்டும்
லெனின்
ஒரு புரட்சிகரமான கருத்தை முன்வைத்தார்: "தொழிலாள வர்க்கத்திற்கு அரசியல்
உணர்வு தானாகவே (Spontaneously) வராது."
• தொழிலாளர்கள்
தாங்களாகவே முயன்றால் தொழிற்சங்க உணர்வை மட்டுமே பெற முடியும்.
• உண்மையான
சோசலிச அரசியல் உணர்வை, வர்க்கப்
போராட்டத்தின் தத்துவத்தை அறிந்த அறிஞர்களும், புரட்சியாளர்களும் வெளியில் இருந்துதான் (From
Outside) தொழிலாளர்களிடம் கொண்டு
சேர்க்க வேண்டும் என்று லெனின் வாதிட்டார்.
3. அனைத்து வர்க்க ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிரான போராட்டம்
தொழிலாளர்கள்
வெறும் தொழிற்சாலைப் பிரச்சனைகளோடு நின்றுவிடக் கூடாது.
• ஒரு உண்மையான
சமூக-ஜனநாயகவாதி (புரட்சியாளர்), சமூகத்தின் எந்தப் பிரிவினருக்கு (மாணவர்கள்,
விவசாயிகள்,
மதச் சிறுபான்மையினர்) பாதிப்பு
ஏற்பட்டாலும் அதற்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்க வேண்டும்.
• அரசு நடத்தும்
அனைத்து வகையான கொடுங்கோன்மை மற்றும் ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகத் தொழிலாளர்களை
அணிதிரட்டுவதே அவர்களை 'அரசியல்
உணர்வு' மிக்கவர்களாக
மாற்றும்.
4. அகில ரசிய அரசியல் செய்தித்தாள் (All-Russian
Newspaper)
• தொழிலாளர்களிடையே
அரசியல் உணர்வைப் பரப்பவும், அவர்களை ஒருங்கிணைக்கவும் ஒரு மத்திய செய்தித்தாள் அவசியம்
என்று லெனின் கூறினார்.
• இந்தச்
செய்தித்தாள் ஒரு கூட்டுப் பிரச்சாரகராக (Collective Propagandist) மட்டுமல்லாமல், ஒரு கூட்டு அமைப்பாளராகவும் (Collective
Organizer) செயல்படும்.
• இது நாடு
முழுவதும் உள்ள தொழிலாளர் குழுக்களை ஒன்றிணைக்கும் ஒரு "சாரக்கட்டு" (Scaffolding)
போன்றது என்றார்.
5. தொழில்முறை புரட்சியாளர்கள் (Professional
Revolutionaries)
• அரசியல்
போராட்டத்தை முன்னெடுக்கவும், காவல்துறையின்
• அடக்குமுறைகளைத்
தாங்கி நிற்கவும் ஒரு வலுவான, கட்டுக்கோப்பான 'தொழில்முறை புரட்சியாளர்களின் அமைப்பு'
தேவை என்று லெனின்
வலியுறுத்தினார்.
சுருக்கமாக:
• தொழிலாளர்கள்
வெறும் "சோற்றுப் பிரச்சனைக்கான" போராட்டத்தோடு (பொருளாதாரப் போராட்டம்)
முடங்கிவிடாமல், ஒட்டுமொத்த
அரசியல் அமைப்பையும் மாற்றுவதற்கான 'அரசியல் உணர்வு' பெற வேண்டும் என்பதே லெனினின் முக்கிய அறிவுரையாக இருந்தது.
இன்றைய
ஏகாதிபத்தியச் சூழலில் இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கம் எதிர்கொள்ளும் சவால்களையும்,
ஒரு மார்க்சிய-லெனினியவாதி
எடுக்க வேண்டிய அரசியல் நிலைப்பாடுகளையும் மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் மற்றும் லெனின் ஆகியோரின் கோட்பாட்டு ஒளியில்
காண்போம்:-
ஏகாதிபத்திய
காலகட்டமும் இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் கடமைகளும்
• இன்றைய 21-ஆம் நூற்றாண்டில், நிதி மூலதனத்தின் (Finance Capital) ஆதிக்கம் உலகளாவிய அளவில் அதிகரித்துள்ள ஏகாதிபத்தியக்
காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். இந்தியத் தொழிலாளர்கள் வெறும்
உள்நாட்டு முதலாளிகளால் மட்டுமல்லாமல், பன்னாட்டு ஏகாதிபத்திய சக்திகளாலும் சுரண்டப்படுகிறார்கள்.
இச்சூழலில் தொழிலாளர் வர்க்கம் முன்னெடுக்க வேண்டிய அரசியல் நிலைப்பாடுகள் மிக
முக்கியமானவை.
1. பொருளாதாரப் போராட்டத்திலிருந்து அரசியல் போராட்டத்திற்கு
(லெனின் பார்வை)
லெனின்
தனது 'என்ன செய்ய
வேண்டும்?' நூலில்
குறிப்பிட்டது போல, கூலி
உயர்வு, வேலை
நேரக் குறைப்பு போன்ற பொருளாதாரப் போராட்டங்கள் அவசியமானவை,
ஆனால் அவை மட்டுமே போதுமானவை
அல்ல.
பொருளாதாரவாதம்
எனும் ஆபத்து: தொழிலாளர்கள் வெறும் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுடன் முடங்கிவிடுவது
அவர்களை முதலாளித்துவ அடிமைத்தனத்திலேயே வைத்திருக்கும்.
அரசியல்
உணர்வு: இன்றைய இந்தியச் சூழலில் தொழிலாளர் சட்டங்கள் திருத்தப்படுவது (Labor
Codes), பொதுத்துறை நிறுவனங்கள்
தனியார்மயமாக்கப்படுவது போன்ற நடவடிக்கைகள் வெறும் நிர்வாக முடிவுகள் அல்ல;
அவை ஏகாதிபத்தியத்திற்குச் சேவை
செய்யும் அரசியல் முடிவுகள். எனவே, தொழிலாளர்களின் போராட்டம் இந்த ஒட்டுமொத்த அரசு
இயந்திரத்திற்கு எதிரான அரசியல் போராட்டமாக மாற வேண்டும்.
2. கூலி அடிமைத்தனமும் உபரி மதிப்பும் (மார்க்ஸ் பார்வை)
கார்ல்
மார்க்ஸ் தனது 'மூலதனம்'
நூலில் விளக்கியபடி,
தொழிலாளி தனது உழைப்புச்
சக்தியை விற்கிறான், ஆனால்
அவன் உற்பத்தி செய்யும் மதிப்பில் பெரும்பகுதியை (உபரி மதிப்பு) முதலாளி
அபகரிக்கிறான்.
இன்றைய
நிலை: இந்தியாவில் 'ஒப்பந்தத்
தொழிலாளர் முறை' (Contract Labor) மற்றும் 'கிக் பொருளாதாரம்' (Gig Economy - எ.கா: டெலிவரி ஊழியர்கள்) மூலம் உழைப்புச் சுரண்டல்
உச்சகட்டத்தை எட்டியுள்ளது.
தொழிலாளர்கள்
தாங்கள் சுரண்டப்படுவதை வெறும் "தனிப்பட்ட துயரமாக" பார்க்காமல்,
அது வர்க்க ரீதியான சுரண்டல்
என்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.
3. ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு நிலைப்பாடு
லெனின்
ஏகாதிபத்தியத்தை "முதலாளித்துவத்தின் உச்சகட்டக் கட்டம்" என்று
அழைத்தார். இன்று இந்தியா போன்ற நாடுகளில் பாயும் வெளிநாட்டு நேரடி முதலீடுகள் (FDI),
நமது நாட்டின் இறையாண்மையையும்
தொழிலாளர் உரிமைகளையும் நசுக்குகின்றன.
ஒரு
மார்க்சியவாதி, தொழிலாளர்
போராட்டத்தை ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டத்தோடு இணைக்க வேண்டும். கார்ப்பரேட்
நிறுவனங்களுக்கு ஆதரவாகச் செயல்படும் அரசு மற்றும் அதன் கொள்கைகளை
அம்பலப்படுத்துவது முதன்மையான அரசியல் கடமையாகும்.
4. தொழிலாளர் - விவசாயி கூட்டணி
எங்கெல்ஸ்
மற்றும் லெனின் ஆகிய இருவருமே புரட்சி வெற்றி பெற தொழிலாளர் வர்க்கம்
விவசாயிகளுடன் வலுவான கூட்டணியை அமைக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர்.
இந்தியாவில்
பெரும்பான்மையான தொழிலாளர்கள் கிராமப்புறப் பின்னணி கொண்டவர்கள். நில அபகரிப்பு,
விவசாய நெருக்கடி ஆகியவை
தொழிலாளர் சந்தையில் வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை அதிகப்படுத்துகின்றன. எனவே,
தொழிலாளர் உரிமைகளுக்கான
போராட்டம் என்பது விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரப் போராட்டத்தோடு கைகோர்க்க வேண்டும்.
5. ஒரு புரட்சிகரக் கட்சியின் தலைமை
லெனின்
வலியுறுத்தியபடி, தொழிலாளர்
வர்க்கத்தை வழிநடத்த ஒரு கட்டுக்கோப்பான, தத்துவார்த்த ரீதியாக வலுவான அரசியல் தலைமை (Vanguard
Party) அவசியம்.
இன்றைய
ஏகாதிபத்தியக் காலகட்டத்தில், இந்தியத் தொழிலாளர்கள் வெறும் 'தொழிற்சங்க உணர்வோடு' நின்றுவிடாமல், அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதே தங்களின் இறுதி இலக்கு
என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் மற்றும் லெனின் காட்டிய பாதையில்,
சுரண்டலற்ற ஒரு சமூகத்தை
உருவாக்க உழைக்கும் மக்கள் தங்களை அரசியல் ரீதியாகத் தயார்படுத்திக் கொள்வதே
மேநாளின் உண்மையான செய்தியாகும். தொழிலாளர்கள் தங்களுக்கு என்று ஒரு தனி அரசியல்
அதிகாரத்தை நோக்கிய பயணத்தைத் தொடங்க வேண்டும்.
"உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள்" என்ற மார்க்சின்
முழக்கத்திற்கேற்ப, சாதி,
மத வேறுபாடுகளைக் கடந்து
உழைக்கும் வர்க்கமாக ஒன்றுபடுவதே இன்றைய பாசிச மற்றும் ஏகாதிபத்திய சக்திகளை
வீழ்த்த ஒரே வழி.
இன்று
உலகை கொள்ளையடிக்கும் கார்ப்ரேட் நிறுவனங்களுக்கு எந்த தடையும் எந்த நாட்டிலும்
எந்தப்பகுதியிலும் இல்லை. ஆனால் ஒன்றாய் உழைக்கும் மக்களுக்கு ஏன் சாதி மத பிரதேச
வேறுபாடுகளால் பிரிந்துக் கிடக்கிறோம் எப்பொழுதாவது சிந்தித்தால்
விடைக்கிடைக்கும். அவை உழைக்கும் மக்களாய் ஒன்று சேர்ந்துவிட்டால் இந்த சுரண்டல்
அமைப்புமுறை நீடிக்காது. ஆகவேதான் இந்தப் பிரிவினைகள் நீட்டிக்க ஆளும் வர்க்கம்
விரும்புகிறது.
இன்றைய
ஏகாதிபத்திய மற்றும் கார்ப்பரேட் ஆதிக்கச் சூழலில், லெனினியம் நமக்கு காட்டும் வழிமுறைகள்,
இந்தியத் தொழிலாளர்
வர்க்கத்திற்கு அவர் வழங்கக்கூடிய அறைகூவலையும் வழிகாட்டுதலையும் ஒரு தீர்மானகரமான
முடிவாக தேடுவோம்:-
ஏகாதிபத்திய
விலங்குகளை உடைக்க இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கான லெனினிய வழிகாட்டும்
அறைகூவல் கீழ்:-
இன்று
இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கம் அதன் வரலாற்றிலேயே மிக நெருக்கடியான ஒரு காலகட்டத்தை
எதிர்கொள்கிறது. ஒருபுறம், ஒரு நூற்றாண்டு காலம் போராடிப் பெற்ற உரிமைகள்
"தொழிலாளர் சட்டத் தொகுப்பு" (Labour Codes) என்ற பெயரில் பறிக்கப்படுகின்றன. மறுபுறம்,
அரசு நிறுவனங்கள் அனைத்தும்
உள்நாட்டு மற்றும் பன்னாட்டு ஏகாதிபத்திய சக்திகளுக்குத் தாரை வார்த்து
கொடுக்கப்படுகின்றன. இச்சூழ்நிலையில் லெனினியப் பார்வையில் நாம் எடுக்க வேண்டிய
தீர்மானகரமான அரசியல் நிலைப்பாடுகள் இவை:
1. "பொருளாதாரவாதம்" எனும் சிறையிலிருந்து
வெளியேறுதல்:-தொழிலாளர்கள் வெறும் கூலி உயர்வு மற்றும் போனஸுக்காக மட்டும்
போராடுவது தற்காலிகமானது. லெனினின் மொழியில் சொன்னால்,
இது "கூலி அடிமைத்தனத்தின்
சங்கிலியைச் சற்று தளர்த்தச் சொல்வது" போன்றது.
• நிலைப்பாடு:
தொழிலாளர் இயக்கங்கள் வெறும் தொழிற்சங்க உணர்வோடு நின்றுவிடக் கூடாது. இன்றைய
சுரண்டலுக்குக் காரணமான அரசு மற்றும் அதன் ஏகாதிபத்தியக் கொள்கைகளை வேரோடு
வீழ்த்தும் அரசியல் போராட்டமாக இது மாற வேண்டும்.
2. ஏகாதிபத்திய நிதி மூலதனத்திற்கு எதிரான போர்:-லெனின் 'ஏகாதிபத்தியம்' என்பதை முதலாளித்துவத்தின் உச்சகட்டமாகக் கண்டார். இன்று
இந்தியா போன்ற நாடுகளில் பாயும் வெளிநாட்டு முதலீடுகள் (FDI)
வெறும் முன்னேற்றம் அல்ல;
அவை நமது நாட்டின் உழைப்பையும்
வளத்தையும் உறிஞ்சும் நவீன காலனித்துவக் கருவிகள்.
• நிலைப்பாடு:
கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்குச் சேவை செய்யும் ஆளும் வர்க்கத்தின் முகமூடியைக்
கிழித்தெறிய வேண்டும். ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு என்பது வெறும் முழக்கமல்ல,
அது ஒவ்வொரு தொழிற்சாலையின்
போராட்டத்திலும் எதிரொலிக்க வேண்டும்.
3.உழைக்கும் மக்களின் ஐக்கிய முன்னணி:-லெனின் எப்போதும்
வலியுறுத்தியது போல, தொழிலாளர்
வர்க்கம் தனித்து நின்று வெற்றி பெற முடியாது.
நிலைப்பாடு:
விவசாயிகளின் போராட்டங்கள், நிலமற்ற கூலிகளின் போராட்டங்கள் மற்றும் சமூக
ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளான மக்களின் குரல்கள் ஆகியவற்றைத் தொழிலாளர் வர்க்கம்
முன்னின்று ஒருங்கிணைக்க வேண்டும். "உழைக்கும் வர்க்கமே அனைத்து
ஒடுக்கப்பட்டோரின் பாதுகாவலன்" என்ற நிலையை அடைய வேண்டும்.
4. பிளவுவாத அரசியலை முறியடித்தல்:-ஆளும் வர்க்கம்
தொழிலாளர்களைச் சாதி, மதம்
மற்றும் மொழி ரீதியாகப் பிளவுபடுத்துவதன் மூலம் அவர்களின் ஒற்றுமையைச் சிதைக்க
முயல்கிறது.
• நிலைப்பாடு:
உழைப்புக்குச் சாதி கிடையாது; பசிக்கு மதம் கிடையாது. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வர்க்க
உணர்வு (Class Consciousness) அனைத்து குறுகிய அடையாளங்களையும் விட மேலானது என்பதை லெனின்
வழியில் நாம் நிலைநாட்ட வேண்டும்.
லெனினியமே
வெல்லும் அதற்கு நாம் அவர்காட்டிய வழிமுறையில் செயல்படும் பொழுது எதிரிக்கு எதிரான
போரில் உழைக்கும் மக்கள் ஒன்றிணைந்தால்.
5. புரட்சிகரமான ஒழுங்குமுறை மற்றும் தலைமை:- லெனின் 'என்ன செய்ய வேண்டும்?' நூலில் கூறியது போல, ஒரு வலுவான தலைமை இன்றி எந்தப் புரட்சியும் வெற்றி பெறாது.
• நிலைப்பாடு:
தொழிலாளர்கள் தங்களின் சொந்த அரசியல் அதிகாரத்தை நோக்கி நகர வேண்டும். நாடாளுமன்ற
ஜனநாயகத்தின் போலித்தனத்தை உணர்ந்து, உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான ஜனநாயகத்தை (Soviets
போன்ற அமைப்புகள்) நோக்கிய
தத்துவார்த்தத் தயார்நிலையை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
முடிவுரை:
நமது இலக்கு என்ன?:- "விடுதலை
என்பது தானாக வராது; அது
போராடிப் பெற வேண்டியது." இன்றைய இந்தியத் தொழிலாளர்கள் தற்காப்புப்
போராட்டங்களில் (Defensive Struggles) இருந்து தாக்குதல் போராட்டங்களுக்கு (Offensive
Struggles) நகர அதற்கான தத்துவ
புரிதலையும் தங்களின் விடுதலைக்கான வழிமுறையை லெனினியம் காட்டிய பாதையை
அறிந்திருக்க வேண்டும்.
வெறும்
சட்டத் திருத்தங்களுக்கு எதிராக மட்டும் போராடாமல், "உழைப்பவர்களுக்கே அதிகாரம்" என்ற லெனினிய வழிகாட்டுதலை
அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதே நமது இறுதித் தீர்மானமாக இருக்க வேண்டும்.
"உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள்! உங்களிடம் இழப்பதற்கு
அடிமைச் சங்கிலிகளைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை!"
மேநாளின்
உறுதிமொழி
இன்றைய
மேநாளில் நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய முக்கியக் கடமைகள்:
• ஒற்றுமை: சாதி,
மத,
இன வேறுபாடுகளைக் கடந்து
"தொழிலாளி" என்ற ஒற்றை அடையாளத்தில் அணிதிரள வேண்டும்.
• அறிவு ஆயுதம்:
தொழிலாளர் சட்டங்கள் மற்றும் தங்களின் உரிமைகள் குறித்து விழிப்புணர்வு பெற
வேண்டும்.
அடுத்த
தலைமுறை: இளம் தொழிலாளர்களுக்குப் போராட்ட வரலாற்றையும்,
மேதினம் என்பது ஒரு சடங்கு அல்ல;
அது பழைய நிலப்பிரபுத்துவ
மிச்சசொச்சங்களையும், நவீன
ஏகாதிபத்தியச் சங்கிலிகளையும் உடைத்தெறியும் ஒரு போர்க்கருவி. உற்பத்தி சாதனங்கள்
தனிநபருக்குச் சொந்தமாக இருப்பதை எதிர்த்து, அவற்றைச் சமூக உடைமையாக்கப் போராடுவதே இந்த நாளின் உண்மையான
செய்தி.இந்த அவசியத்தையும் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும்.
முடிவுரை:-
"உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள்! உங்களிடம் இழப்பதற்கு அடிமைச்
சங்கிலிகளைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை!" என்ற மார்க்ஸின் முழக்கம் இன்றும்
பொருத்தமானதே. உரிமை என்பது தானாகக் கிடைப்பதல்ல; அது போராடிப் பெற வேண்டியது. நமது உரிமைகளை நிலைநாட்டவும்,
சுரண்டலற்ற சமூகத்தைப்
படைக்கவும் இந்த மேநாளில் ஒன்றிணைவோம்.
தொழிலாளர்
உரிமைகளை வென்றெடுப்போம்!
மேநாளில்
உழைக்கும் மக்களாய் அணிதிரள்வோம்!
உழைப்பவர்களுக்கு
அதிகாரம் இன்றி இந்த சுரண்டல்முறையிலிருந்து விடுபட முடியாது.
நம்முன் உள்ள சரியான வழிமுறை
மார்க்சிய-லெனினிய
அடிப்படையில் நாம் முன்னெடுக்க வேண்டியவை:
• அரசியல்
மயப்படுதல்: "உழைப்பவர்களுக்கே அதிகாரம்" என்ற முழக்கத்துடன் அரசியல்
அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதை இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும்.
•திருத்தல்வாதத்தை
எதிர்த்தல்: புரட்சிகரப் பாதையை நீர்த்துப்போகச் செய்து,
முதலாளித்துவத்துடன் சமரசம்
செய்யும் திருத்தல்வாதிகளை (Revisionists) அடையாளம் கண்டு ஒதுக்க வேண்டும்.
• சித்தாந்தக்
கல்வி: லெனின் குறிப்பிட்டது போல, தொழிற்சங்கங்கள் "கம்யூனிசத்தின் பள்ளி"களாக மாற
வேண்டும். ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் தான் ஏன் சுரண்டப்படுகிறோம் என்ற தத்துவார்த்தத்
தெளிவைப் பெற வேண்டும்.
முடிவுரை
மேதினம்
என்பது ஒரு சடங்கு அல்ல; அது
பழைய நிலப்பிரபுத்துவ மிச்சசொச்சங்களையும், நவீன ஏகாதிபத்தியச் சங்கிலிகளையும் உடைத்தெறியும் ஒரு
போர்க்கருவி. உற்பத்தி சாதனங்கள் தனிநபருக்குச் சொந்தமாக இருப்பதை எதிர்த்து,
அவற்றைச் சமூக உடைமையாக்கப்
போராடுவதே இந்த நாளின் உண்மையான செய்தி.
"உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள்! நீங்கள் இழப்பதற்கு அடிமைச் சங்கிலிகளைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை; பெறுவதற்கோ ஒரு பொன்னுலகம் காத்திருக்கிறது!"மேதினம்: மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையும் இன்றைய சவால்களும்
1. மேதினத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணி: ஒரு வர்க்கப் பார்வை
19-ஆம் நூற்றாண்டில் முதலாளித்துவத்தின் வளர்ச்சி உழைக்கும் மக்களைக் கொத்தடிமை நிலைக்குத் தள்ளியது. 15 முதல் 18 மணிநேர வேலை என்ற அடக்குமுறைக்கு எதிராக, "எட்டு மணிநேர வேலை, எட்டு மணிநேர ஓய்வு, எட்டு மணிநேரக் கல்வி (கலை/ஓய்வு)" என்ற முழக்கத்துடன் தொழிலாளர்கள் அணிதிரண்டனர். 1886-ல் சிகாகோவில் சிந்தப்பட்ட இரத்தம், உழைக்கும் வர்க்கத்தின் சர்வதேச ஒற்றுமையை பறைசாற்றியது.
மார்க்சியத்தைப் பொறுத்தவரை, மேதினம் என்பது வெறும் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்கான நாள் மட்டுமல்ல; அது "உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள்" என்ற அறைகூவலின் செயல்வடிவம்.
2. பாட்டாளி வர்க்கச் சர்வாதிகாரம்: லெனினிய அணுகுமுறை
நீங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஆவணத்தில் (இலக்கு-95) குறிப்பிட்டுள்ளபடி, சமூகத்தில் இரண்டு அடிப்படை வர்க்கங்கள் மட்டுமே உள்ளன:
- சுரண்டும் வர்க்கம் (முதலாளிகள்)
- சுரண்டப்படும் வர்க்கம் (பாட்டாளி மக்கள்)
லெனின் மிகத்தெளிவாகக் கூறுவது போல, சரக்குப் பொருளாதாரம் எங்கு நிலவுகிறதோ, அங்கு முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரம் தவிர்க்க முடியாதது. இதற்கு மாற்றாக, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் நலனைப் பாதுகாக்கும் "பாட்டாளி வர்க்கச் சர்வாதிகாரம்" மட்டுமே சோசலிசத்தை நோக்கிச் செல்லும் ஒரே வழியாகும். இடைப்பட்ட வர்க்கமான குட்டி முதலாளித்துவ வர்க்கம் எப்போதும் ஊசலாடும் தன்மையுடையது; அதனால் ஒரு சுதந்திரமான அரசியல் பாதையை அவர்களால் உருவாக்க முடியாது.
3. புரட்சியா அல்லது சீர்திருத்தமா?
இன்றைய சூழலில் மிக முக்கியமான கேள்வி: நாம் அடைய விரும்புவது தற்காலிகச் சீர்திருத்தங்களையா அல்லது முழுமையான புரட்சியா?
- சீர்திருத்தப் பாதை: இது முதலாளித்துவத்தின் ஆயுளை நீட்டிக்கும் ஒரு "தாமத வழி". இது உழைக்கும் மக்களின் துயரங்களை மெதுவாக்குமே தவிர, வேரோடு அழிக்காது.
- புரட்சி வழி: இது லெனின் குறிப்பிட்டது போல, பழைய அழுகிப்போன நிறுவனங்களை விரைந்து அகற்றி, பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு குறைந்த கஷ்டத்துடன் கூடிய விடுதலையை வழங்கும் வழி.
முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் என்பது உண்மையில் முதலாளிகளின் நலனைப் பாதுகாக்கும் ஒரு முகமூடியே. அதைத் தகர்த்து, உண்மையான மக்கள் ஜனநாயகத்தை நிலைநாட்டப் புரட்சிகர நடவடிக்கையே அவசியம்.
4. இன்றைய சூழலும் சவால்களும் (2026-ன் பின்னணியில்)
தற்போதைய நவீன பொருளாதார மாற்றங்கள் உழைக்கும் மக்களுக்குப் புதிய சவால்களை முன்னிறுத்தியுள்ளன:
- பணிப்பாதுகாப்பின்மை: ஒப்பந்த முறை (Contract Labor) மற்றும் 'கிக் எகானமி' (Gig Economy) மூலம் தொழிலாளர் உரிமைகள் பறிக்கப்படுகின்றன.
- மறைமுக உழைப்புச் சுரண்டல்: தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் 10-12 மணிநேர வேலை என்பது 'வீட்டிலிருந்து வேலை' (WFH) போன்ற பெயர்களில் திணிக்கப்படுகிறது.
- தொழில்நுட்ப ஆதிக்கம்: செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) மற்றும் தானியங்கி முறைகள் (Automation) தொழிலாளர்களின் வேலைவாய்ப்பிற்கு அச்சுறுத்தலாகவும், முதலாளிகளின் லாபத்தைப் பெருக்கும் கருவியாகவும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
5. நம்முன் உள்ள சரியான வழிமுறை என்ன?
மார்க்சிய-லெனினிய அடிப்படையில் இன்று நாம் முன்னெடுக்க வேண்டிய சரியான வழிமுறைகள்:
- அரசியல் மயப்படுதல்: தொழிலாளர்கள் வெறும் ஊதிய உயர்வுக்காக மட்டும் போராடாமல், அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதை இலக்காகக் கொள்ள வேண்டும். "உழைப்பவர்களுக்கே அதிகாரம்" என்பதே நமது முழக்கமாக இருக்க வேண்டும்.
- திருத்தல்வாதத்தை எதிர்த்தல்: பாட்டாளி வர்க்க இயக்கத்திற்குள் புகுந்துள்ள "திருத்தல்வாதிகளை" (Revisionists) அடையாளம் கண்டு ஒதுக்க வேண்டும். இவர்கள் புரட்சிகரப் பாதையை நீர்த்துப்போகச் செய்து, முதலாளித்துவத்துடன் சமரசம் செய்பவர்கள்.
- சர்வதேச ஒருமைப்பாடு: ஏகாதிபத்தியமும் மூலதனமும் உலக அளவில் ஒன்றிணைந்துள்ள நிலையில், தொழிலாளர்களும் எல்லைகளைக் கடந்து சர்வதேச ரீதியில் ஒன்றிணைய வேண்டும்.
- சித்தாந்தக் கல்வி: மார்க்ஸ், லெனின், மாசேதுங் ஆகியோரின் போதனைகளை ஆழமாகப் புரிந்து கொண்டு, இன்றைய சூழலுக்கு ஏற்ப அவற்றைப் பிரயோகிக்க வேண்டும். குறிப்பாக, உற்பத்தி சாதனங்கள் தனிநபருக்குச் சொந்தமாக இருப்பதை எதிர்த்து, அவற்றைச் சமூக உடைமையாக்கப் போராட வேண்டும்.
முடிவுரை
மேதினம் என்பது ஒரு சடங்கு அல்ல; அது ஒரு போர்க்கருவி. பழைய நிலப்பிரபுத்துவ மிச்சசொச்சங்களையும், நவீன ஏகாதிபத்தியச் சங்கிலிகளையும் உடைத்தெறியும் ஆற்றல் பாட்டாளி வர்க்கத்திடம் மட்டுமே உள்ளது. உழைக்கும் மக்கள் தங்களின் அரசியல் உரிமைகளுக்காகவும், வர்க்கமற்ற சமுதாயத்தை உருவாக்கவும் அணிதிரள்வதே இந்த மேதினத்தின் உண்மையான செய்தியாகும்.
வெல்க பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி!
வீடியோ வடிவில் காண கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக