தேர்தலும் மார்க்சிய நடைமுறைக்கான கோட்பாடுகளும்

 

மார்க்சியக் கோட்பாடும் பாரிஸ் கம்யூன் வரலாறும்

இந்த ஆதாரங்கள் மார்க்சியக் கோட்பாடுகள், பாரிஸ்

கம்யூன் மற்றும் தேசிய பாதுகாப்பு அரசாங்கம் ஆகியவற்றின் அரசியல் மற்றும் வரலாற்றுப் பின்னணியை விரிவாக விளக்குகின்றன. முதலாளித்துவ அரசு இயந்திரத்தை உடைத்தெறிந்து, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை நிறுவுவதன் மூலமே சுரண்டலற்ற கம்யூனிச சமூகத்தை அமைக்க முடியும் என்பதை இவை வலியுறுத்துகின்றன. 1871-ஆம் ஆண்டின் பாரிஸ் கம்யூன், வரலாற்றின் முதல் தொழிலாளர் அரசாங்கமாகச் செயல்பட்ட விதம் மற்றும் அதன் வீழ்ச்சியிலிருந்து பெறப்பட்ட புரட்சிகரத் தலைமையின் அவசியம் குறித்த பாடங்கள் இங்கு விவாதிக்கப்படுகின்றன. மேலும், தேசிய பாதுகாப்பு அரசாங்கத்தின் துரோகச் செயல்களையும், மார்க்சியவாதிகள் தேர்தல்களை ஒரு பிரச்சாரக் கருவியாக எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதையும் இந்தத் தொகுப்பு விளக்குகிறது. இறுதியில், தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள் மற்றும் பெண்கள் உள்ளிட்ட வெகுஜன மக்களை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலமே ஒரு நிலையான சமூக மாற்றத்தை உருவாக்க முடியும் என்பதை இந்த ஆதாரங்கள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

மேல்காணும் பகுதியின் விரிவான ஒலி வடிவ விளக்கத்தை கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

கம்யூனிசப் புரட்சியும் சித்தாந்தப் பிளவுகளும்: ஒரு வரலாற்றுத் தொகுப்பு

பாரிஸ் கம்யூன் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசாங்கமாக செயல்பட்டது எப்படி?

கம்யூன் தோல்வியிலிருந்து லெனின் கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் என்ன?

பாரிஸ் கம்யூன்.

பாரிஸ் கம்யூன் (Paris Commune) என்பது 1871 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 18 அன்று பிரான்சின் பாரிஸ் நகர தொழிலாளர்களால் அமைக்கப்பட்ட வரலாற்றின் முதல் தொழிலாளர் வர்க்க அரசாங்கம் ஆகும். இது வெறும் 72 நாட்கள் மட்டுமே நீடித்தது என்றாலும், பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியின் மிக முக்கியமான வரலாற்று நிகழ்வாகக் கருதப்படுகிறது.

பின்னணியும் உருவாக்கமும்: பிராங்கோ-பிரஷ்ய போரில் (Franco-Prussian War) நெப்போலியன் III தோல்வியடைந்த பிறகு, செப்டம்பர் 4, 1870 இல் பிரான்சில் குடியரசு பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. ஆனால் அடால்ப் தியர்ஸ் (Adolphe Thiers) தலைமையிலான புதிய முதலாளித்துவ அரசாங்கம் பிரஷ்யாவிடம் சரணடைய முடிவு செய்ததுடன், பாரிஸ் மக்களையும், அவர்களின் ஆயுதப் படையான தேசியப் படையையும் (National Guard) நிராயுதபாணியாக்க முயன்றது. மார்ச் 18 அன்று, மாண்ட்மார்ட்ரே (Montmartre) என்ற இடத்தில் இருந்த தேசியப் படையின் பீரங்கிகளை அரசாங்கத் துருப்புக்கள் பறிமுதல் செய்ய முயன்றபோது, பாரிஸ் மக்கள் கிளர்ந்தெழுந்து ஆளும் வர்க்க அரசாங்கத்தை விரட்டியடித்து, பாரிஸ் கம்யூனை நிறுவினர்.

கம்யூனின் முக்கிய பண்புகள் மற்றும் செயல்பாடுகள்: கார்ல் மார்க்ஸ் பாரிஸ் கம்யூனை "உழைக்கும் வர்க்கத்தின் பொருளாதார விடுதலையைச் செயல்படுத்துவதற்காக இறுதியாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட அரசியல் வடிவம்" என்று குறிப்பிட்டார். இதன் முக்கிய அம்சங்கள்:

• பழைய அரசு இயந்திரத்தை உடைத்தல்: தொழிலாளர் வர்க்கம் ஏற்கனவே உள்ள முதலாளித்துவ அரசு இயந்திரத்தை அப்படியே கைப்பற்றி தனது நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்த முடியாது; அதை முற்றிலுமாக உடைத்தெறிய (smash) வேண்டும் என்பதை கம்யூன் நடைமுறையில் உணர்த்தியது.
• ஆயுதமேந்திய மக்கள்: ஒடுக்குமுறைக் கருவியான நிரந்தர ராணுவம் மற்றும் காவல்துறை ஆகியவை ஒழிக்கப்பட்டு, ஆயுதமேந்திய மக்களின் அமைப்பான 'தேசியப் படை' கொண்டு அவை மாற்றீடு செய்யப்பட்டன.
• உண்மையான ஜனநாயகம்: கம்யூன் உறுப்பினர்கள், நீதிபதிகள் மற்றும் அரசு அதிகாரிகள் அனைவரும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்; அவர்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் திரும்ப அழைக்கப்படலாம் என்ற நிலை உருவாக்கப்பட்டது. மேலும், அனைத்து அதிகாரிகளுக்கும் சாதாரண தொழிலாளர்களின் ஊதியமே (workmen's wages) வழங்கப்பட்டது.
• பாராளுமன்ற முறை ஒழிப்பு: இது வெறும் பேசும் மன்றமாக இல்லாமல், சட்டம் இயற்றுதல் மற்றும் அதனைச் செயல்படுத்துதல் ஆகிய இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் செய்யும் "செயல்பாட்டு அமைப்பாக" (working body) விளங்கியது.

சமூக மற்றும் பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள்: கம்யூன் குறுகிய காலமே ஆட்சியில் இருந்தாலும், பல புரட்சிகரமான சமூக மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்தது:

• மதத்தை அரசிலிருந்து பிரித்தது, தேவாலயச் சொத்துக்களைப் பறிமுதல் செய்தது மற்றும் கல்வியை இலவசமாக்கியது.
• ரொட்டி சுடும் தொழிலாளர்களின் இரவு நேரப் பணியை தடை செய்தது.
• முதலாளிகளால் கைவிடப்பட்ட அல்லது மூடப்பட்ட தொழிற்சாலைகளைத் தொழிலாளர் கூட்டுறவுச் சங்கங்களிடம் ஒப்படைத்தது.
• தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாக்க, வாடகை பாக்கிகளை ரத்து செய்ததுடன், அடகு கடைகளை மூடவும் உத்தரவிட்டது.
• தேசிய வெறி மற்றும் இராணுவவாதத்தின் அடையாளமாக இருந்த வெண்டோம் தூணை (Vendôme Column) இடித்துத் தள்ளியது.

பிற்போக்குத்தனமும் வீழ்ச்சியும் (படிப்பினைகள்): பாரிஸ் கம்யூன் சில வரலாற்றுப் பிழைகளையும் செய்தது. கம்யூன் தலைவர்கள் எதிரிகள் மீது அதீத கருணை காட்டியதுடன், உடனடியாக வெர்சாய் (Versailles) நோக்கிப் படையெடுத்துச் சென்று தியர்ஸின் அரசாங்கத்தை முற்றிலுமாக வீழ்த்தத் தவறினர். மேலும், பிரான்ஸ் வங்கியைக் (Bank of France) கைப்பற்றி அதைத் தமது கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவரத் தயங்கினர்.

இந்தத் தவறுகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட தியர்ஸ், பிரஷ்யாவின் உதவியுடன் தனது படைகளைத் திரட்டி பாரிஸ் நகரத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்தினார். மே 22 முதல் 28 வரை நடந்த போரில் பாரிஸ் கம்யூன் ஈவிரக்கமின்றி நசுக்கப்பட்டது. இந்த "ரத்தக் களரி வாரத்தில்" 40,000-க்கும் மேற்பட்ட பாரிஸ் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

வரலாற்று முக்கியத்துவம்: பாரிஸ் கம்யூன் தோல்வியடைந்தாலும், அது பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தின் (Dictatorship of the Proletariat) முதல் செயல்முறை வடிவமாக வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கிறது. இதன் வீரம் செறிந்த போராட்டமும் தியாகமும், மார்க்ஸ் மற்றும் லெனின் ஆகியோரின் புரட்சிகரக் கோட்பாடுகளை மெருகூட்ட உதவின. மார்க்ஸ் கூறியது போல், "பாரிஸ் கம்யூன் புதிய சமுதாயத்தின் புகழ்பெற்ற முன்னறிவிப்பாளராக என்றென்றும் கொண்டாடப்படும்".

கம்யூன் தலைவர்கள் செய்த வரலாற்றுப் பிழைகள் யாவை?

கம்யூன் காலத்தில் பெண்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் என்ன?

கம்யூன் ஏன் 'பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம்' எனப்படுகிறது?

Discuss தேசிய பாதுகாப்பு அரசாங்கம்.

தேசிய பாதுகாப்பு அரசாங்கம் (Government of National Defence) என்பது 1870-1871 பிராங்கோ-பிரஷ்ய போரின் போது பிரான்சில் அமைக்கப்பட்ட ஒரு தற்காலிக அரசாங்கம் ஆகும். இதன் தோற்றம், செயல்பாடுகள் மற்றும் வீழ்ச்சி ஆகியவை பாரிஸ் கம்யூன் உருவாவதற்கு முக்கிய காரணங்களாக அமைந்தன. கொடுக்கப்பட்ட ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் இந்த அரசாங்கம் பற்றிய விரிவான தகவல்கள் கீழே விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன:

உருவாக்கமும் பின்னணியும்: செப்டம்பர் 4, 1870 அன்று, செடான் (Sedan) போரில் லூயிஸ் நெப்போலியனின் தோல்வியைத் தொடர்ந்து பிரெஞ்சுப் பேரரசு வீழ்ச்சியடைந்தது. உடனடியாக பாரிஸ் தொழிலாளர்கள் குடியரசைப் பிரகடனப்படுத்தினர்,,. அந்த நெருக்கடியான சூழ்நிலையில், பாரிஸின் முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களான அடோல்ப் தியர்ஸ் (Thiers), ஜெனரல் ட்ரொச்சு (Trochu), மற்றும் ஜூல்ஸ் ஃபேவ்ரே (Jules Favre) போன்ற முதலாளித்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் பாரிஸின் நகர மண்டபத்தைக் (Hotel de Ville) கைப்பற்றி "தேசிய பாதுகாப்பு அரசாங்கத்தை" அமைத்தனர்,,. பிரஷ்யர்களை எதிர்த்து நாட்டைப் பாதுகாப்பதே தங்கள் ஒரே நோக்கம் என்று அவர்கள் உறுதியளித்தனர்,.

தேசிய துரோக அரசாங்கம் (Government of National Defection): இந்த அரசாங்கம் பிரஷ்யர்களுக்கு எதிராகப் போராடுவதாகக் கூறினாலும், உண்மையில் இது "தேசிய துரோக அரசாங்கமாகவே" செயல்பட்டது,. பாரிஸை வெற்றிகரமாகப் பாதுகாக்க வேண்டுமானால், தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கு ஆயுதம் வழங்கி அவர்களைப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும் என்பதை இந்த அரசாங்கம் அறிந்திருந்தது. ஆனால், "ஆயுதம் ஏந்திய பாரிஸ் என்பது ஆயுதம் ஏந்திய புரட்சியாகும்",. பிரஷ்யர்களை தோற்கடிப்பது என்பது பிரெஞ்சு முதலாளித்துவ வர்க்கத்திற்கு எதிரான தொழிலாளர்களின் வெற்றியாக மாறிவிடும் என அவர்கள் அஞ்சினர்,.

உள்நாட்டுச் சதியும் சரணடைதலும்: பாரிஸின் ஆளுநரான ஜெனரல் ட்ரொச்சு, தொடக்கத்திலிருந்தே பாரிஸை பிரஷ்யர்களிடம் சரணடையச் செய்யும் ஒரு ரகசியத் திட்டத்தை வைத்திருந்தார்,,,. வெளிவிவகார அமைச்சர் ஜூல்ஸ் ஃபேவ்ரே, தாங்கள் பிரஷ்ய வீரர்களிடமிருந்து அல்ல, மாறாக பாரிஸின் தொழிலாளர்களிடமிருந்தே தங்களை தற்காத்துக் கொள்வதாக வெளிப்படையாகவே ஒப்புக்கொண்டார்,,. பல மாத கால முற்றுகை, பஞ்சம் மற்றும் தொழிலாளர்களின் எழுச்சிகளைத் தொடர்ந்து, ஜனவரி 28, 1871 அன்று இந்த அரசாங்கம் தனது முகத்திரையைக் கிழித்துவிட்டு பிரஷ்ய அதிபர் பிஸ்மார்க்கிடம் சரணடைந்தது,,,.

தலைவர்களின் ஊழலும் சுயநலனும்: இந்த அரசாங்கத்தின் முக்கியத் தலைவர்கள் தேசப் பற்று என்ற பெயரில் தங்களின் சுயநலன்களுக்காகவும், ஊழலுக்காகவுமே செயல்பட்டனர்,.

• ஜூல்ஸ் ஃபேவ்ரே: பல மோசடிகள் மற்றும் போலி ஆவணங்கள் மூலம் ஒரு பெரும் சொத்தை அபகரித்தவர்,,.
• எர்னஸ்ட் பிக்கார்ட் (Ernest Picard): நிதி அமைச்சரான இவர், தனது சகோதரரான ஆர்தர் பிக்கார்ட் (பங்குச்சந்தையில் திருட்டு குற்றத்திற்காக தண்டிக்கப்பட்டவர்) மூலம் நிதி மோசடிகளில் ஈடுபட்டார்,,.
• ஜூல்ஸ் ஃபெர்ரி (Jules Ferry): பாரிஸ் முற்றுகையின் போது ஏற்பட்ட பஞ்சத்தைப் பயன்படுத்தி பெரும் செல்வம் ஈட்டியவர்,.

பாரிஸ் கம்யூன் உருவாவதற்கான காரணம்: சரணடைந்த பிறகு, இந்த அரசாங்கம் பிஸ்மார்க்கின் உதவியோடு பிரெஞ்சு குடியரசுக்கும், பாரிஸ் தொழிலாளர்களுக்கும் எதிராக ஒரு உள்நாட்டுப் போரைத் தொடங்கியது,,. அதன் முதல் படியாக, பாரிஸ் தொழிலாளர்கள் மற்றும் பொதுமக்களால் உருவாக்கப்பட்ட தேசிய காவல்படையை (National Guard) நிராயுதபாணியாக்க தியர்ஸ் முடிவு செய்தார்,,,. தேசிய காவல்படைக்குச் சொந்தமான பீரங்கிகளைத் திருடுவதற்காக, மார்ச் 18 அன்று அதிகாலையில் அரசாங்கப் படைகள் அனுப்பப்பட்டன,,.

இந்தச் சதித்திட்டம் முறியடிக்கப்பட்டதோடு மட்டுமல்லாமல், இதுவே பாரிஸ் தொழிலாளர்களின் மாபெரும் புரட்சிக்கு வழிவகுத்தது. தியர்ஸ் மற்றும் அவரது ஆதரவாளர்கள் பாரிஸை விட்டு வெர்சாய் (Versailles) நகருக்குத் தப்பியோடினர்,,. மார்ச் 18, 1871 அன்று தொழிலாளர் வர்க்கம் பாரிஸ் நகரத்தின் முழு அதிகாரத்தையும் கைப்பற்றி வரலாற்றின் முதல் தொழிலாளர் அரசாங்கமான பாரிஸ் கம்யூனை (Paris Commune) நிறுவியது,,.

தியர்ஸ் ஏன் தொழிலாளர் காவல்படையின் பீரங்கிகளைத் திருட முயன்றார்?

தேசிய பாதுகாப்பு அரசாங்கத்தின் தலைவர்கள் செய்த ஊழல்கள் என்ன?

பாரிஸ் கம்யூன் உருவாவதில் தொழிலாளர்களின் பங்கு என்ன?

Discuss தேசிய பாதுகாப்பு அரசாங்கம்.

1870 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 4 ஆம் தேதி, பிரான்சின் இரண்டாம் பேரரசு வீழ்ச்சியடைந்த பிறகு, பாரிஸில் குடியரசு பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் தியர்ஸ் (Thiers), ஜெனரல் ட்ரோசு (Trochu), ஜூல்ஸ் பாவ்ரே (Jules Favre), எர்னஸ்ட் பிக்கார்ட் (Ernest Picard), மற்றும் ஜூல்ஸ் ஃபெர்ரி (Jules Ferry) ஆகியோரைக் கொண்ட ஒரு குழு அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி தங்களை "தேசிய பாதுகாப்பு அரசாங்கம்" (Government of National Defence) என அறிவித்துக்கொண்டது,,.

தேசிய துரோக அரசாங்கம்: பிரஷ்யப் படையெடுப்பிலிருந்து பாரிஸைப் பாதுகாப்பதே தங்களது ஒரே நோக்கம் என்று இந்த அரசாங்கம் உறுதியளித்தது. ஆனால், பாரிஸைப் பாதுகாப்பது என்பது தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கு ஆயுதம் வழங்குவதாகும். ஆயுதம் ஏந்திய பாரிஸ் என்பது ஆயுதம் ஏந்திய புரட்சியைக் குறிக்கும். பிரெஞ்சு முதலாளித்துவ வர்க்கத்திற்கு எதிராகத் தொழிலாளர்கள் வெற்றி பெறுவதை இந்த அரசாங்கம் விரும்பவில்லை. எனவே, தேசிய கடமைக்கும் வர்க்க நலனுக்கும் இடையிலான இந்த மோதலில், தேசிய பாதுகாப்பு அரசாங்கம் தயக்கமின்றி ஒரு "தேசிய துரோக அரசாங்கமாக" (Government of National Defection) மாறியது.

சரணடைவதற்கான திட்டம்: செப்டம்பர் 4 ஆம் தேதி மாலையிலேயே, பிரஷ்யப் படைகளுக்கு எதிராக பாரிஸ் முற்றுகையைத் தாங்கி நிற்பது ஒரு "வீரத்தனமான முட்டாள்தனம்" (heroic folly) என்று ஜெனரல் ட்ரோசு தனது சகாக்களிடம் கூறினார்,. முதலிலிருந்தே சரணடைவதே அவரது திட்டமாக இருந்தது,. இதேபோல, வெளிவிவகார அமைச்சர் ஜூல்ஸ் பாவ்ரே, தாங்கள் பிரஷ்ய வீரர்களுக்கு எதிராகப் போராடவில்லை என்றும், பாரிஸின் தொழிலாளர்களை எதிர்த்தே போராடுவதாகவும் ஒரு கடிதத்தில் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார்,. இதற்கிடையில், ஐரோப்பிய அரசர்களிடம் மத்தியஸ்தம் கோரியும், குடியரசை விற்றுவிட்டு ஒரு அரசரைக் கொண்டுவரவும் தியர்ஸ் பயணம் மேற்கொண்டார்,.

ஊழலும் சுயநலமும்: இந்த அரசாங்கத்தின் தலைவர்கள் பலரும் ஊழல் மற்றும் தனிப்பட்ட லாப நோக்கங்களுக்காகவே செயல்பட்டனர்.

• ஜூல்ஸ் பாவ்ரே (Jules Favre): இவர் பல ஆண்டுகளாகப் போலி ஆவணங்களைத் தயாரித்து, தனக்குச் சம்பந்தமில்லாத ஒரு பெரிய சொத்தை அபகரித்துச் செல்வந்தரான மோசடிப் பேர்வழி ஆவார்,.
• எர்னஸ்ட் பிக்கார்ட் (Ernest Picard): இவர் தனது சகோதரர் ஆர்தர் பிக்கார்டுடன் இணைந்து, அரசாங்கத்தின் ரகசியத் தகவல்களைப் பயன்படுத்தி பங்குச்சந்தையில் பிரெஞ்சு ராணுவத்தின் தோல்விகளை வைத்து ஊக வணிகம் செய்து மோசடியில் ஈடுபட்டார்,.
• ஜூல்ஸ் ஃபெர்ரி (Jules Ferry): செப்டம்பர் 4-க்கு முன்பு எந்தப் பணமும் இல்லாத ஒரு வழக்கறிஞராக இருந்த இவர், பாரிஸ் முற்றுகையின் போது மேயராக இருந்து, அங்கு நிலவிய பஞ்சத்தைப் பயன்படுத்திப் பெரும் செல்வம் ஈட்டினார்,.

சரணடைதலும் சிவில் போரும்: ஜனவரி 28, 1871 அன்று, இந்த அரசாங்கம் பிரஷ்யாவிடம் (பிஸ்மார்க்கிடம்) பாரிஸை முழுமையாகச் சரணடையச் செய்து, தங்களை பிஸ்மார்க்கின் கைதிகளாக வெளிப்படுத்திக்கொண்டது,. சரணடைந்த பிறகு, அமைதியை நிலைநாட்டவும், போருக்கான இழப்பீட்டைத் தொழிலாளர்கள் மீது சுமத்தவும், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வசம் இருந்த பீரங்கிகள் மற்றும் ஆயுதங்களைப் பறிக்கத் தியர்ஸ் தலைமையிலான இந்த அரசாங்கம் முயன்றது,. இதன் விளைவாக, மார்ச் 18, 1871 இல் பாரிஸ் தொழிலாளர்கள் கிளர்ந்தெழுந்து 'பாரிஸ் கம்யூனை' (Paris Commune) நிறுவினர். இதனால், இந்த அரசாங்கம் பாரிஸை விட்டு வெர்செய்ல்ஸ் (Versailles) நகருக்குத் தப்பியோடி, பிரஷ்யாவின் உதவியுடன் பாரிஸ் மக்கள் மீது கொடூரமான சிவில் போரைத் தொடுத்தது,,.

பாரிஸ் கம்யூன் எவ்வாறு நிறுவப்பட்டது?

இந்த அரசாங்கத்தின் தலைவர்கள் செய்த ஊழல்கள் என்ன?

தேசிய பாதுகாப்பு அரசாங்கம் ஏன் துரோக அரசாங்கமாக அழைக்கப்படுகிறது?

புரட்சிகர தலைமை.

பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியின் வெற்றிக்கும், சோசலிச சமுதாயத்தை உருவாக்குவதற்கும் ஒரு வலுவான, ஒழுக்கமான, மற்றும் தத்துவார்த்தத் தெளிவுள்ள புரட்சிகரத் தலைமை (அரசியல் கட்சி) மிகவும் அவசியமாகும். கொடுக்கப்பட்ட ஆதாரங்களின் அடிப்படையில், ஒரு புரட்சிகரத் தலைமையின் முக்கியத்துவம் மற்றும் அதன் பண்புகள் கீழே விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன:

1. பாரிஸ் கம்யூனின் படிப்பினைகளும் கட்சியின் அவசியமும்: பாரிஸ் கம்யூன் தோல்வியடைந்ததற்கான பிரதான காரணங்களில் ஒன்று, ஒழுக்கமான மற்றும் ஒருங்கிணைந்த புரட்சிகரத் தலைமை இல்லாததே ஆகும். கம்யூனில் ப்ரூதோனிஸ்டுகள், பிளாங்கியிஸ்டுகள் மற்றும் சர்வதேசவாதிகள் எனப் பல குழுக்கள் தங்களுக்குள் போட்டியிட்டதால், கம்யூன் தொடர்ச்சியான குழப்பங்களுக்கும், முடிவெடுக்க முடியாத நிலைக்கும் தள்ளப்பட்டது. இதன்காரணமாக, பிரான்ஸ் வங்கியைக் கைப்பற்றத் தயங்கியது மற்றும் வெர்சாய் மீது உடனடியாகத் தாக்குதல் நடத்தி எதிரிகளை அழிக்கத் தவறியது போன்ற மாபெரும் தந்திரோபாயப் பிழைகள் நிகழ்ந்தன.

கம்யூனின் இந்த வரலாற்று அனுபவத்திலிருந்து, தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கு ஒரு போர்ர்க்குணமிக்க முன்னணிப் படையும் (vanguard), அறிவியல் கம்யூனிசக் கோட்பாடுகளால் ஆயுதமாக்கப்பட்ட ஒரு அரசியல் கட்சியும் தேவை என்பதை மார்க்ஸ் உணர்ந்தார். 1871 லண்டன் மாநாட்டில், ஆளும் வர்க்கங்களை எதிர்த்து வெற்றிபெறவும், வர்க்கங்களை முற்றிலுமாக ஒழிக்கவும் தொழிலாளர்கள் தங்களை பழைய ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகளிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு "சுயாதீனமான அரசியல் கட்சியாக" அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கெல்ஸ் திட்டவட்டமாக வலியுறுத்தினர்.

2. புரட்சிகரத் தலைமையின் முக்கிய பண்புகள்:

• கோட்பாட்டுத் தெளிவும் திட்டமும்: ஒரு உண்மையான கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்பது அதன் புரட்சிகரத் திட்டங்கள், கொள்கைகள் மற்றும் மார்க்சிய வழிமுறைகளின் அடிப்படையிலானது. மார்க்சியக் கோட்பாடுகளை மனப்பாடம் செய்ய வேண்டிய வெறும் தத்துவமாக இல்லாமல், அதை செயல்பாட்டிற்கான வழிகாட்டியாக (guide to action) புரட்சிகரத் தலைமை கருத வேண்டும்.
• மையப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரமும் ஒழுங்கும்: வெற்றிகரமான ஒரு புரட்சிகரப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்க, இராணுவ வளங்களைக் கொண்ட மையப்படுத்தப்பட்ட புரட்சிகர அதிகாரமும் இரும்பைப் போன்ற ஒழுங்கும் தேவை.
• பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் (Dictatorship of the Proletariat): புரட்சிகரத் தலைமை முதலாளித்துவ அரசு இயந்திரத்தை அப்படியே கைப்பற்றிப் பயன்படுத்தக் கூடாது; மாறாக அதை முற்றிலுமாக உடைத்தெறிய வேண்டும். அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய பிறகு, எதிரிகளின் எதிர்ப்பை ஈவிரக்கமின்றி நசுக்க (suppress the exploiters) தலைமை தயாராக இருக்க வேண்டும்.
• மக்களுடனான பிணைப்பு: ஒடுக்கப்பட்ட, சிதறடிக்கப்பட்ட உழைக்கும் மக்களையும், விவசாயிகளையும் ஒன்றிணைத்து சரியான பாதையில் வழிநடத்தும் திறன், முதலாளித்துவத்தால் ஒன்றுதிரட்டப்பட்ட தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் முன்னணிப் படைக்கு மட்டுமே உள்ளது.

3. சந்தர்ப்பவாதம் மற்றும் திரிபுவாதத்திற்கு எதிரான போராட்டம்: புரட்சிகரத் தலைமை என்பது சந்தர்ப்பவாதம் (opportunism) மற்றும் திரிபுவாதத்திற்கு (revisionism) எதிராகத் தொடர்ந்து போராட வேண்டும். கௌட்ஸ்கி, மென்ஷிவிக்குகள் போன்றவர்கள் தொழிலாளர் வர்க்கப் போராட்டத்தை வெறும் பாராளுமன்ற சீர்திருத்தங்களுக்குள் சுருக்க முயன்றபோது, லெனின் அவர்களைக் கடுமையாக எதிர்த்தார். முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள் சலுகைகள் மற்றும் பதவிகளைப் பெறுவதற்காக புரட்சிகரக் கொள்கைகளை நீர்த்துப்போகச் செய்வது (watering down) சந்தர்ப்பவாதமாகும். எந்தச் சூழலிலும் (பாராளுமன்றம், தொழிற்சங்கம், அல்லது போர்க்களம்) ஒரு புரட்சிகரவாதி தனது கம்யூனிசக் கொள்கைகளிலிருந்து விலகக் கூடாது.

அதேபோல, அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய பின்னரும் சோசலிசக் கட்டுமானத்தின் போது முதலாளித்துவ மீட்சியைத் தடுக்க, கட்சிக்குள்ளேயே உருவாகும் திரிபுவாதிகளுக்கு (revisionists) எதிரான வர்க்கப் போராட்டத்தைத் தொடர வேண்டும் என மாவோ வலியுறுத்தினார்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், புரட்சிகரத் தலைமை என்பது முதலாளித்துவ அரசைக் கற்பனாவாத சமரசங்களின்றி வீழ்த்தி, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை நிறுவி, சுரண்டலற்ற ஒரு புதிய சமுதாயத்தை உருவாக்குவதற்கான தெளிவான பார்வையையும் உறுதியையும் கொண்ட முன்னணிப் படையாகும்.

கம்யூன் வீழ்ச்சிக்கு தந்திரோபாய பிழைகள் எவ்வாறு காரணமாயின?

மார்க்ஸ் மற்றும் லெனின் கம்யூனின் படிப்பினைகளை எவ்வாறு விளக்கினர்?

சோவியத்-சீன பிரிவில் புரட்சிகர தலைமை குறித்த விவாதங்கள் யாவை?

புரட்சிகர தலைமை.

புரட்சிகர அரசியல் கட்சி மற்றும் முன்னணிப் படை (Vanguard Party): மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கெல்ஸ் ஆகியோரின் கூற்றுப்படி, ஆளும் வர்க்கத்தின் ஒடுக்குமுறையை முறியடிக்கவும், வர்க்கங்களை ஒழிக்கவும் தொழிலாளர் வர்க்கம் தங்களை ஒரு தனி அரசியல் கட்சியாக (Political Party) அமைத்துக்கொள்வது இன்றியமையாதது ஆகும். இந்த கட்சியானது முதலாளித்துவத்தால் ஒடுக்கப்பட்ட மற்றும் சிதறடிக்கப்பட்ட பின்தங்கிய மக்களை ஒன்றிணைத்து வழிநடத்தும் முன்னணிப் படையாக (vanguard) செயல்பட வேண்டும். பாரிஸ் கம்யூன் தோல்வியடைந்ததற்கான முக்கிய காரணங்களில் ஒன்று, அதனிடம் அறிவியல் பூர்வமான கம்யூனிச தத்துவத்தால் வழிநடத்தப்படும் ஒரு புரட்சிகர கட்சி இல்லாமல் இருந்ததே ஆகும்.

லெனின் பார்வையில் புரட்சிகர தலைமையின் பண்புகள்:

• தத்துவத் தெளிவும் ஒழுக்கமும்: ஒரு புரட்சிகர அமைப்பு மார்க்சிய தத்துவத்தின் அடிப்படையில் வலுவான அரசியல் அடித்தளத்தையும், உறுதியான ஒழுக்கத்தையும் கொண்டிருக்க வேண்டும். இது சந்தர்ப்பவாதத்திற்கு (opportunism) பலியாகாமல், எத்தகைய சூழலிலும் புரட்சிகர திட்டத்தை முன்னெடுக்க உதவும்.
• சர்வதேசப் பார்வை மற்றும் தியாகம்: ஒரு உண்மையான சோசலிசத் தலைமை, உலகத் தொழிலாளர் புரட்சியின் வளர்ச்சிக்காகத் தமது சொந்த நாட்டின் குறுகிய நலன்களைக் கூட தியாகம் செய்யத் தயாராக இருக்க வேண்டும். புரட்சிக்கு எவ்வித தியாகமும் தேவையில்லை என்றோ அல்லது வெற்றி 100% உத்தரவாதம் என்ற நிலையில்தான் புரட்சியில் ஈடுபடுவேன் என்றோ கூறுபவர் ஒரு புரட்சியாளராக இருக்க முடியாது; அவர் முதலாளித்துவ சிந்தனையில் சிக்கியவராவார்.
• மக்களிடம் கற்றுக்கொள்ளுதல்: புரட்சிகர தலைவர்கள் எவ்விதத் தவறும் செய்யாதவர்கள் அல்ல. சாதாரண தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் தாங்களாகவே ஒரு புதிய சமுதாயத்தைக் கட்டமைக்கும்போது பல தவறுகள் நேரலாம்; அந்தத் தவறுகளில் இருந்து கற்றுக்கொள்வது புரட்சிகர தலைமையின் முக்கியப் பண்பாகும். லட்சக்கணக்கான சாதாரண உழைக்கும் மக்களை நேரடியாக அரசு நிர்வாகத்தில் ஈடுபடச் செய்வதே தலைமையின் முக்கியப் பணியாகும்.

திரிபுவாதத்திற்கு (Revisionism) எதிரான போராட்டம்: சோசலிசத்தைக் கட்டமைக்கும் காலகட்டத்தில், புரட்சிகர தலைமைக்கு வரும் மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தல் 'திரிபுவாதம்' ஆகும். மாவோ சேதுங் இது குறித்து எச்சரிக்கையில், முதலாளித்துவம் வெளியிலிருந்து மட்டுமல்லாமல், கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குள்ளேயே இருக்கும் அதிகார வர்க்கத்தினராலும் (Capitalist roaders) மீண்டும் கொண்டுவரப்படும் அபாயம் உள்ளது என்றார்.

தொழிற்சாலைகளின் மற்றும் அரசின் தலைமை பொறுப்புகள் வெறும் லாபத்தையும் சலுகைகளையும் நோக்கமாகக் கொண்டவர்களின் கைகளில் இருக்கக் கூடாது; மாறாக, அது உண்மையான மார்க்சிஸ்டுகள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும். ஆளும் வர்க்கப் பழக்கவழக்கங்கள் கட்சித் தலைவர்களிடம் ஊடுருவுவதைத் தடுக்க, பாட்டாளி வர்க்கம் தொடர்ந்து விழிப்புடன் இருந்து வர்க்கப் போராட்டத்தை (Class struggle) முன்னெடுக்க வேண்டும்.

முன்னணிப் படையின் முக்கியப் பணிகள் என்னென்ன?

திரிபுவாதம் சோசலிசத்திற்கு எவ்வாறு அச்சுறுத்தலாகிறது?

கம்யூன் தோல்வியிலிருந்து புரட்சிகர தலைமை கற்கும் பாடங்கள் யாவை?

மார்க்சிய தேர்தல் உத்திகள்.

மார்க்சிய தேர்தல் உத்திகள் (Marxist Electoral Strategies)

முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தில் தேர்தல்களில் பங்கேற்பது என்பது, மார்க்சியவாதிகளைப் பொறுத்தவரை, நாடாளுமன்றப் பதவிகளை வேட்டையாடுவதற்கோ அல்லது முதலாளித்துவ அமைப்பை நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் படிப்படியாக சீர்திருத்துவதற்கோ அல்ல; மாறாக, புரட்சிகரமான கருத்துக்களை மக்களிடம் கொண்டு செல்வதற்கும், உழைக்கும் மக்களை புரட்சிக்காக அணிதிரட்டுவதற்குமான ஒரு கருவியாகும்.

மார்க்சிய தேர்தல் உத்திகளின் முக்கிய அம்சங்கள் கீழே விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன:

1. பிரச்சாரத்திற்கான சிறந்த தளம்: பொது வாக்குரிமை என்பது புரட்சிகரப் பிரச்சாரத்திற்கான மிகச் சிறந்த கருவி என்று ஏங்கெல்ஸ் குறிப்பிட்டார். தேர்தல் காலங்களில் வெகுஜன மக்களுடன் நேரடியாகத் தொடர்புகொள்ளவும், ஆளும் வர்க்கத்தின் கட்சிகளைப் பொதுமக்களுக்கு முன் அம்பலப்படுத்தவும் இது உதவுகிறது. நாடாளுமன்றத்திற்குள் நுழையும் கம்யூனிசப் பிரதிநிதிகள், அந்த நாடாளுமன்ற மேடையை (tribune) பயன்படுத்தி தங்கள் கருத்துக்களை அதிக அதிகாரத்துடனும் சுதந்திரத்துடனும் மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க முடியும்.

2. தொழிலாளர்களின் சுயாதீனமும், பலத்தை அளவிடுதலும்: வெற்றி பெற வாய்ப்பே இல்லை என்றாலும், தொழிலாளர் வர்க்கம் தங்களின் சொந்த வேட்பாளர்களைக் களமிறக்க வேண்டும் என்று மார்க்ஸ் 1850-ல் வலியுறுத்தினார். தொழிலாளர்கள் தங்கள் அரசியல் சுயாதீனத்தைப் பாதுகாக்கவும், தங்கள் சொந்த பலத்தை அளவிடவும், தங்களின் புரட்சிகர நிலைப்பாட்டை பொதுமக்கள் கவனத்திற்கு கொண்டு வரவும் இது அவசியமாகும்.

3. "நாடாளுமன்ற முட்டாள்தனத்தை" (Parliamentary Cretinism) தவிர்த்தல்: நாடாளுமன்றத்திற்குள் நடக்கும் விவாதங்களும் சூழ்ச்சிகளுமே வெற்றிக்கு வழிவகுக்கும் என்று நம்பும் 'நாடாளுமன்ற முட்டாள்தனத்தை' மார்க்சியம் கடுமையாக விமர்சிக்கிறது. மார்க்ஸ் மற்றும் லெனின் பார்வையில், முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றங்கள் என்பவை, "ஆளும் வர்க்கத்தின் எந்த உறுப்பினர் மக்களை நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் ஒடுக்கப் போகிறார் என்பதைச் சில ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தீர்மானிக்கும்" ஒரு மோசடி அமைப்பாகும். எனவே, நாடாளுமன்றப் பதவிகளைத் தக்கவைப்பதற்காகப் புரட்சிகரக் கொள்கைகளை நீர்த்துப்போகச் செய்வதும் (சந்தர்ப்பவாதம்), முதலாளித்துவத்துடன் சமரசம் செய்துகொள்வதும் மார்க்சியத்திற்கு முற்றிலும் முரணானதாகும்.

4. அதி-இடதுசாரிப் புறக்கணிப்புக்கு (Ultra-leftism) எதிரான நிலைப்பாடு: நாடாளுமன்றம் ஊழல் நிறைந்தது என்பதால் அதை முற்றிலும் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்று சில அதி-இடதுசாரிகள் கூறுவதை லெனின் கடுமையாக விமர்சித்தார். தனது 'இடதுசாரி' கம்யூனிசம்: ஒரு இளம்பருவக் கோளாறு என்ற நூலில், பிற்போக்குத்தனமான முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றங்களுக்கு உள்ளிருந்தே கம்யூனிஸ்டுகள் நீண்ட நெடிய போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும் என்றும், அப்போதுதான் நாடாளுமன்றம் மீதான மக்களின் மாயைகளை உடைக்க முடியும் என்றும் லெனின் வாதிட்டார். அமைப்புகளுக்கு வெளியே நிற்பதை விட, உள்ளே இருந்து முதலாளித்துவத்தின் போலித்தனத்தை அம்பலப்படுத்துவதே சரியான உத்தியாகும்.

5. கட்சி ஒழுங்கும் புரட்சிகர வேலைத்திட்டமும்: தேர்தலில் வெற்றிபெறும் கம்யூனிஸ்டுகள் நாடாளுமன்ற அமைப்பிற்குள் அமிழ்ந்துவிடாமல் இருக்க, வலுவான புரட்சிகர வேலைத்திட்டமும், கட்சி ஒழுங்கும் மிகவும் அவசியம். அவர்கள் தங்களை வெறும் 'நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாக' கருதாமல், எதிரி முகாமில் இருக்கும் 'கட்சியின் ஒற்றர்களாகக்' கருதி, முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றத்தின் ஊழல்களைத் துணிச்சலாக அம்பலப்படுத்த வேண்டும். எந்தவொரு சீர்திருத்தமும் முதலாளித்துவத்தை வீழ்த்துவதற்கான பெரிய போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவே முன்னிறுத்தப்பட வேண்டும்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், மார்க்சியவாதிகள் தேர்தல்களைப் பயன்படுத்துவது புதிய சமூகத்தை நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் உருவாக்குவதற்காக அல்ல; மாறாக, முதலாளித்துவ அரசை உடைத்தெறிந்து, உழைக்கும் மக்களின் நேரடி அதிகாரத்தை (உதாரணமாக, பாரிஸ் கம்யூன் அல்லது ரஷ்ய சோவியத்துகள் போன்று செயல்படும் அமைப்புகளை) நிறுவுவதற்கான புரட்சிகரத் தயாரிப்புகளின் ஒரு பகுதியாகவே ஆகும். லெனின் கூறியது போல, ஒரு உண்மையான சமூக ஜனநாயக (மார்க்சிய) தேர்தல் அறிக்கை என்பது "புரட்சிக்காக!" என்ற ஒரு வார்த்தைக்குள் அடங்கிவிடும்.

தேர்தல் மூலம் முதலாளித்துவ அமைப்பை மாற்ற முடியுமா?

'நாடாளுமன்ற முட்டாள்தனம்' என்பதை மார்க்ஸ் எப்படி விளக்கினார்?

கம்யூனிஸ்டுகள் ஏன் தேர்தல்களில் பங்கேற்க வேண்டும் என லெனின் கூறினார்?

 வெகுஜன அரசியல் அணிதிரட்டல்.

வெகுஜன அரசியல் அணிதிரட்டல் (Mass Political Mobilization) என்பது மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாட்டின்படி, முதலாளித்துவ அமைப்பை வீழ்த்தி சோசலிச சமூகத்தைக் கட்டமைப்பதற்கான மிக அடிப்படையான தேவையாகும். உழைக்கும் மக்கள், விவசாயிகள் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்டோரை வெறும் பார்வையாளர்களாக அல்லாமல், அரசையும் சமூகத்தையும் நேரடியாக நிர்வகிக்கும் சக்திகளாக மாற்றுவதே உண்மையான வெகுஜன அணிதிரட்டலாகும்.

ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் வெகுஜன அரசியல் அணிதிரட்டலின் முக்கிய அம்சங்கள் கீழே விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன:

1. சோவியத்துகள்: வெகுஜன அமைப்பின் புதிய வடிவம் (Soviets as the Form of Mass Organization): பாராளுமன்ற ஜனநாயகம் என்பது பணக்காரர்களுக்கான ஒரு போலியான ஜனநாயகம்; அதில் சாதாரண உழைக்கும் மக்கள் அரசியல் அதிகாரத்திலிருந்து தந்திரமாக விலக்கி வைக்கப்படுகிறார்கள். ஆனால், சோவியத்துகள் (Soviets) என்பவை சுரண்டப்படும் மக்களின் நேரடியான வெகுஜன அமைப்புகளாகும். இவை சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாக அதிகாரங்களை ஒருங்கிணைத்து, அரசு நிர்வாக இயந்திரத்திற்கு மிக நெருக்கமாக உழைக்கும் மக்களைக் கொண்டுவருகின்றன. லட்சக்கணக்கான மக்கள் அரசு நிர்வாகத்தில் நேரடியாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் பங்கேற்பதை உறுதி செய்வதே பாட்டாளி வர்க்க ஜனநாயகத்தின் (Proletarian Democracy) உண்மையான வெகுஜன அணிதிரட்டல் ஆகும்.

2. தொழிலாளர்-விவசாயி கூட்டணி (Worker-Peasant Alliance): வெகுஜன அணிதிரட்டல் என்பது நகர்ப்புற தொழிலாளர்களோடு மட்டும் நின்றுவிடக் கூடாது. ஒரு புரட்சியின் வெற்றிக்கு கிராமப்புற வெகுஜனங்களின் ஆதரவு இன்றியமையாததாகும்.

• ஏழை விவசாயிகள் குழுக்கள் (Poor Peasants' Committees): கிராமங்களில் உள்ள குலாக்குகளை (பணக்கார விவசாயிகளை) தனிமைப்படுத்தி வீழ்த்துவதற்காக, கிராமப்புற அரை-பாட்டாளிகளையும் ஏழை விவசாயிகளையும் தொழிலாளர்கள் தங்களோடு இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும். இதற்காக லெனின் 'ஏழை விவசாயிகள் குழுக்களை' உருவாக்கி, கிராமங்களில் வர்க்கப் போராட்டத்தை தீவிரப்படுத்தினார்.
• நடுத்தர விவசாயிகளுடன் சமரசம்: அதேவேளையில், நடுத்தர விவசாயிகளை (middle peasants) எதிரிகளாகக் கருதக் கூடாது; அவர்களைப் பலவந்தப்படுத்தாமல், படிப்படியான நடைமுறை உதாரணங்கள் மூலமும், கூட்டுறவின் மூலமும் அவர்களைச் சோசலிசத்தை நோக்கி ஈர்க்க வேண்டும் என்று லெனின் வலியுறுத்தினார்.

3. தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் கூட்டுறவு சங்கங்களின் பங்கு (Role of Trade Unions and Cooperatives):

• நிர்வாகத்திற்கான பயிற்சிப் பள்ளிகள்: சோசலிசப் புரட்சிக்குப் பிறகு, தொழிற்சங்கங்கள் வெறும் பொருளாதாரப் போராட்ட அமைப்புகளாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது. அவை லட்சக்கணக்கான உழைக்கும் மக்களுக்கு அரசை நிர்வகிக்கும் கலையைக் கற்றுக்கொடுக்கும் மிகப்பெரிய பயிற்சிப் பள்ளிகளாக மாற வேண்டும். புதிய சமுதாயத்தைக் கட்டமைப்பதில் லட்சக்கணக்கான மக்களை ஈர்ப்பதே அவற்றின் பிரதான பணியாகும்.
• கூட்டுறவு அமைப்புகள்: முதலாளித்துவ சமூகத்தில் விநியோகத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட கூட்டுறவு சங்கங்களின் இயந்திரத்தை சோசலிச அரசும் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். ஒட்டுமொத்த சமூகத்தையுமே ஒரே மாபெரும் தொழிலாளர் கூட்டுறவு சங்கமாக மாற்றுவதே வெகுஜனங்களை ஒன்றிணைப்பதற்கான வழியாகும்.

4. பெண்கள் மற்றும் இளைஞர்களின் ஈடுபாடு (Involvement of Women and Youth): எந்தவொரு விடுதலைப் போராட்டத்தின் வெற்றியும் பெண்கள் எந்த அளவுக்கு அதில் பங்கேற்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்தே அமையும். சோவியத் அரசாங்கம் பெண்கள் சுதந்திரமாகச் சோசலிசப் பணிகளில் ஈடுபடுவதற்கான அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் எடுத்தது. மேலும், அனுபவமில்லாதவர்களாக இருந்தாலும், லட்சக்கணக்கான புதிய தலைமுறையினரையும், இளைஞர்களையும், சாதாரண தொழிலாளர்களையும் அரசு நிர்வாகப் பொறுப்புகளில் ஈடுபடுத்தி அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும்.

5. பாரிஸ் கம்யூனின் வரலாற்று முன்னுதாரணம் (Lessons from the Paris Commune): வரலாற்றில் முதல்முறையாகத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தை சமூக மாற்றத்தை முன்னெடுக்கும் ஒரே வர்க்கமாக பாரிஸ் கம்யூன் அங்கீகரித்தது. கம்யூன், சிறு வணிகர்கள் மற்றும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் கடன் பிரச்சனைகளைத் தீர்த்ததன் மூலம் அவர்களையும் தன்பக்கம் ஈர்த்தது. பழைய அடக்குமுறை அரசு இயந்திரத்தை உடைத்துவிட்டு, சாதாரண மக்கள் ஆயுதம் ஏந்திய அமைப்பாக (தேசியப் படை - National Guard) தங்களை அணிதிரட்டிக்கொண்டதே அதன் மிகப் பெரிய பலமாக அமைந்தது.

சுருக்கமாக, வெகுஜன அரசியல் அணிதிரட்டல் என்பது, முதலாளித்துவத்தால் சிதறடிக்கப்பட்ட மக்கள் அனைவரையும் (தொழிலாளர்கள், ஏழை விவசாயிகள், பெண்கள் மற்றும் இளைஞர்கள்) ஒருங்கிணைத்து, அரசின் ஒவ்வொரு மட்டத்திலும் அவர்களை நேரடியாகப் பங்கேற்கச் செய்வதாகும்.

தொழிலாளர்-விவசாயி கூட்டணியின் முக்கியத்துவம் என்ன?     

சோவியத்துகள் எவ்வாறு மக்களின் நேரடி ஜனநாயகத்தை உறுதி செய்தன?

பெண்களின் பங்களிப்பு புரட்சிக்கு ஏன் அவசியமானது?

திருத்தல்வாத எதிர்ப்பு (Revisionism resistance).

திருத்தல்வாத எதிர்ப்பு (Revisionism resistance) என்பது கம்யூனிச மற்றும் மார்க்சிய வரலாற்றில் மிக முக்கியமான ஒரு தத்துவார்த்த மற்றும் அரசியல் போராட்டமாகும். மார்க்சியத்தின் புரட்சிகரக் கூறுகளை நீர்த்துப்போகச் செய்து, அதனை முதலாளித்துவ அமைப்பிற்கு ஏற்ப சமரசம் செய்துகொள்ளும் போக்கையே "திருத்தல்வாதம்" (Revisionism) என்கிறோம்.

திருத்தல்வாதம் என்பது, பாட்டாளி வர்க்கம் ஆயுதப் புரட்சியின் மூலம் முதலாளித்துவத்தை வீழ்த்த வேண்டியதன் அவசியத்தையும், பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தையும் (Dictatorship of the Proletariat), சோசலிச காலகட்டம் முழுவதும் நீடிக்க வேண்டிய வர்க்கப் போராட்டத்தையும் (class struggle) மறுப்பதாகும்.

வரலாற்று ரீதியாக லெனின் மற்றும் மாவோ ஆகியோர் திருத்தல்வாதத்திற்கு எதிராக நடத்திய மாபெரும் போராட்டங்கள் கீழே விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன:

1. லெனினின் திருத்தல்வாத எதிர்ப்புப் போராட்டம்:

• பாராளுமன்ற மாயைகளும் "தூய ஜனநாயகமும்": எட்வர்ட் பெர்ன்ஸ்டீன் (Eduard Bernstein), கார்ல் காவுட்ஸ்கி (Karl Kautsky) போன்ற இரண்டாம் அகிலத்தின் தலைவர்கள் மார்க்சியத்தை திரித்து, அதனை வெறும் சீர்திருத்தவாதமாக (reformism) மாற்ற முயன்றனர்,,. அவர்கள் முதலாளித்துவ அரசு இயந்திரத்தை உடைத்தெறிய வேண்டும் என்ற மார்க்சியத்தின் அடிப்படை உண்மையை மறைத்துவிட்டு, "தூய ஜனநாயகம்" (pure democracy) மற்றும் "அமைதியான மாற்றம்" (peaceful transition) போன்ற தத்துவங்களை முன்வைத்தனர்,,,.
• மார்க்சியத்தை பாதிப்பற்றதாக மாற்றுதல்: முதலாளித்துவ வர்க்கம், மாபெரும் புரட்சியாளர்கள் உயிருடன் இருக்கும்போது அவர்களைக் கடுமையாக வேட்டையாடிவிட்டு, அவர்கள் இறந்த பிறகு அவர்களை "தீங்கற்ற சிலைகளாகவும்" (harmless icons) புனிதர்களாகவும் மாற்றி, அவர்களின் புரட்சிகரக் கோட்பாடுகளை மழுங்கடிப்பதே திருத்தல்வாதிகளின் வேலையாகும் என லெனின் தனது புகழ்பெற்ற ‘அரசும் புரட்சியும்’ (The State and Revolution) நூலில் கடுமையாகச் சாடினார்,.
• சமூக-தேசியவெறிக்கு (Social-Chauvinism) எதிரான போராட்டம்: முதல் உலகப்போரின் போது, இந்தத் திருத்தல்வாதிகள் தங்கள் சொந்த நாட்டு ஏகாதிபத்திய அரசாங்கங்களை ஆதரித்து, தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கு மாபெரும் துரோகம் இழைத்தனர்,,.
• லெனின் கூறுகையில், வர்க்கப் போராட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வது மட்டும் ஒருவரை மார்க்சியவாதியாக மாற்றிவிடாது; பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை (Dictatorship of the Proletariat) ஏற்றுக்கொள்பவர் மட்டுமே உண்மையான மார்க்சியவாதி என்றார்,.

2. மாவோவின் திருத்தல்வாத எதிர்ப்புப் போராட்டம் (நவீன திருத்தல்வாதம்):

• குருச்சேவின் துரோகம்: 1956-ல் சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் 20-வது மாநாட்டில், நிகிதா குருச்சேவ் (Khrushchev) "அமைதியான பாராளுமன்ற வழிமுறை" மூலம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றலாம் என்று கூறி, லெனினிசத்தின் அடிப்படைப் பாதையைக் கைவிட்டார். குருச்சேவ் ஸ்டாலினைக் கடுமையாக விமர்சித்ததை சுட்டிக்காட்டிய மாவோ, "லெனின் மற்றும் ஸ்டாலின் என்ற இரண்டு வாள்களையும் (two swords) சோவியத் தலைவர்கள் தூக்கி எறிந்துவிட்டனர்" என்று குற்றஞ்சாட்டினார்,.
• முதலாளித்துவப் பாதையில் செல்பவர்கள் (Capitalist roaders): திருத்தல்வாதம் வெளியிலிருந்து மட்டுமல்ல, கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குள்ளேயே அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களாலும் உருவாகும் என மாவோ எச்சரித்தார். லியு ஷாவோ-சி (Liu Shao-chi), டெங் சியாவோ-பிங் (Deng Xiaoping) ஆகியோர் இவ்வாறு முதலாளித்துவப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்த திருத்தல்வாதிகள் ஆவர்,.
• மாபெரும் கலாச்சாரப் புரட்சி (Cultural Revolution): அதிகார வர்க்கத்தினர் மீண்டும் முதலாளித்துவத்தைக் கொண்டுவருவதைத் (capitalist restoration) தடுக்கவும், கட்சிக்குள் ஊடுருவியுள்ள திருத்தல்வாதிகளை வீழ்த்தவும் 1966-ல் மாவோ 'மாபெரும் பாட்டாளி வர்க்கக் கலாச்சாரப் புரட்சியை' முன்னெடுத்தார். இதன் மூலம் தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் நேரடியாக நிர்வாக அதிகாரத்தைக் கையில் எடுக்க வலியுறுத்தினார்,,.
• பொருளாதார அடித்தளம்: சோசலிச சமூகத்திலும் கூட, பண்ட உற்பத்தி, கூலி ஏற்றத்தாழ்வுகள் போன்ற முதலாளித்துவ எச்சங்கள் நீடிப்பதால், அது தொடர்ந்து திருத்தல்வாதத்தையும் முதலாளித்துவ சிந்தனையையும் உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கும்,. எனவே, வர்க்கப் போராட்டம் என்பது ஒருபோதும் முடிந்துவிடாது; அது நீண்ட காலத்திற்குத் தொடரும் ஒரு போராட்டமாகும்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், முதலாளித்துவ வர்க்கத்திடம் சரணடைவதைத் தடுக்கவும், புரட்சியின் இலக்கான கம்யூனிசத்தை அடைவதற்கும், கட்சிக்குள்ளும் வெளியிலும் எழும் திருத்தல்வாதப் போக்குகளை தொடர்ந்து வர்க்கப் போராட்டத்தின் மூலம் எதிர்த்து வீழ்த்துவது மார்க்சிய-லெனினியத்தின் மிக முக்கிய கடமையாகும்,.

திருத்தல்வாதம் சோவியத் யூனியனின் வீழ்ச்சிக்கு எவ்வாறு காரணமானது?

மாவோ சேதுங் மற்றும் குருச்சேவ் இடையிலான முக்கிய முரண்பாடுகள் யாவை?

பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை லெனின் எவ்வாறு வரையறுக்கிறார்?

வர்க்கப் போராட்டம் (Class struggle).

மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாட்டின் மையக்கருத்தே வர்க்கப் போராட்டம் (Class struggle) ஆகும். மனித சமுதாயம் சுரண்டுபவர்கள் (முதலாளிகள்/நிலப்பிரபுக்கள்) மற்றும் சுரண்டப்படுபவர்கள் (தொழிலாளர்கள்/விவசாயிகள்) என சமரசத்திற்கு இடமில்லாத இரு முரண்பட்ட வர்க்கங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. கொடுக்கப்பட்ட ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் வர்க்கப் போராட்டத்தின் பல்வேறு பரிமாணங்கள் கீழே விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன:

1. அரசும் வர்க்கப் போராட்டமும்: அரசு (State) என்பது வர்க்க முரண்பாடுகளை நடுநிலையாகத் தீர்த்துவைக்கும் ஒரு அமைப்பு அல்ல; மாறாக, அது ஆளும் வர்க்கம் ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தை அடக்கிவைப்பதற்கும், சுரண்டுவதற்குமான ஒரு கருவியாகும். முதலாளித்துவ சமூகத்தில் உள்ள 'ஜனநாயகம்' என்பதுகூட அடிப்படையில் முதலாளிகளுக்கான ஜனநாயகமே தவிர, உழைக்கும் மக்களுக்கானது அல்ல. சுதந்திரம், வாக்குரிமை போன்ற பெயர்களில் ஆளும் வர்க்கம் தனது 'முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரத்தை' மூடிமறைக்கிறது.

2. பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் (Dictatorship of the Proletariat): வர்க்கப் போராட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்பவர் மட்டும் மார்க்சிஸ்ட் ஆகிவிட முடியாது; வர்க்கப் போராட்டத்தின் அவசியத்தை "பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம்" வரை நீட்டித்து ஏற்றுக்கொள்பவரே உண்மையான மார்க்சிஸ்ட் என்று லெனின் அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார். தொழிலாளர் வர்க்கம் முதலாளித்துவ அரசை அப்படியே கைப்பற்றிப் பயன்படுத்த முடியாது; அந்த அரசு இயந்திரத்தை முற்றிலுமாக உடைத்தெறிந்துவிட்டு (smash), உழைக்கும் மக்களின் நலனுக்கான புதிய அரசை (பாரிஸ் கம்யூன் அல்லது சோவியத்துகள் போன்று) உருவாக்க வேண்டும்.

3. புரட்சிக்குப் பின் தீவிரமடையும் வர்க்கப் போராட்டம்: அரசியல் அதிகாரத்தைத் தொழிலாளர் வர்க்கம் கைப்பற்றியவுடன் வர்க்கப் போராட்டம் முடிந்துவிடுவதில்லை; மாறாக, அது மேலும் தீவிரமடைகிறது. முதலாளித்துவத்திலிருந்து கம்யூனிசத்திற்கு மாறும் காலகட்டம் ஒரு முழுமையான வரலாற்று சகாப்தமாகும். அதுவரை, வீழ்த்தப்பட்ட சுரண்டும் வர்க்கத்தினர் மீண்டும் தங்கள் அதிகாரத்தையும், சுரண்டல் சொர்க்கத்தையும் மீட்டெடுக்க வெறித்தனமாகப் போராடுவார்கள். எனவே, அவர்களின் எதிர்ப்பை இரும்புக்கரம் கொண்டு நசுக்க வேண்டியது பாட்டாளி வர்க்கத்தின் கடமையாகும்.

4. கிராமப்புறங்களில் வர்க்கப் போராட்டம்: நகர்ப்புறங்களில் முதலாளிகளை வீழ்த்திய பிறகு, கிராமப்புறங்களில் உண்மையான வர்க்கப் போராட்டம் தொடங்குகிறது. நிலப்பிரபுக்களை வீழ்த்திய பிறகு, கிராமங்களில் உள்ள பணக்கார விவசாயிகளும், லாப வெறியர்களுமான 'குலாக்குகள்' (Kulaks) உழைக்கும் மக்களைச் சுரண்டத் தொடங்குவார்கள். இந்த நச்சுக்கிருமிகளான குலாக்குகளை ஒடுக்குவதற்காக, ஏழை விவசாயிகளை ஒன்றிணைத்து நகர்ப்புறத் தொழிலாளர்களோடு கூட்டுச் சேர்த்துப் போராடுவது வர்க்கப் போராட்டத்தின் மிக முக்கியமான கட்டமாகும்.

5. சோசலிச கட்டுமானத்தில் வர்க்கப் போராட்டத்தின் பங்கு: சோசலிச சமுதாயம் அமைக்கப்பட்ட பிறகும் வர்க்கங்களும், வர்க்கப் போராட்டமும் நீண்ட காலத்திற்கு நீடிக்கும் என்று மாவோ எச்சரித்தார். கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குள்ளேயே முதலாளித்துவப் பாதையில் செல்பவர்கள் (Capitalist roaders) ஊடுருவி, மீண்டும் முதலாளித்துவத்தை மீட்டெடுக்க முயற்சிப்பார்கள். எனவே, சமூகத்தின் அனைத்து மட்டங்களிலும் தொழிலாளர் வர்க்கம் விழிப்புடன் இருந்து போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும்.

மாவோ கூறுவது போல், "வர்க்கப் போராட்டத்தை ஒருபோதும் மறக்கக் கூடாது" (Never forget class struggle). வர்க்கப் போராட்டம் என்பதே அனைத்துச் செயல்பாடுகளுக்குமான "பிரதான கண்ணி" (key link) ஆகும்; மற்ற அனைத்தும் இதையே சார்ந்து நிற்கின்றன.

கீழ்காண்பவற்றை புரிந்துக் கொள்ள முயலுங்கள்

பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்றால் என்ன?

பாரிஸ் கம்யூன் தோல்வியிலிருந்து மார்க்ஸ் கற்ற படிப்பினைகள் யாவை?

சோவியத்துகள் எவ்வாறு உழைக்கும் மக்களின் அதிகாரத்தை உறுதி செய்கின்றன?

முதலாளித்துவ மீட்சி (Capitalist restoration).

முதலாளித்துவ மீட்சி (Capitalist Restoration) என்பது ஒரு சோசலிசப் புரட்சிக்குப் பிறகு, தூக்கியெறியப்பட்ட முதலாளித்துவ வர்க்கமோ அல்லது புதிதாக உருவாகும் முதலாளித்துவ வர்க்கமோ மீண்டும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றி, முதலாளித்துவ அமைப்பை மீண்டும் நிறுவுவதைக் குறிக்கும்.

மார்க்சிய-லெனினிய மற்றும் மாவோயிசக் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில், முதலாளித்துவ மீட்சிக்கான காரணங்களும் அதற்கான எச்சரிக்கைகளும் கீழே விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன:

1. தூக்கியெறியப்பட்ட வர்க்கத்தின் மீட்சிக்கான முயற்சிகள்: முதலாளித்துவத்திலிருந்து கம்யூனிசத்திற்கு மாறும் காலம் ஒரு முழுமையான வரலாற்று சகாப்தத்தை உள்ளடக்கியதாகும். இந்த சகாப்தம் முடியும் வரை, தூக்கியெறியப்பட்ட சுரண்டும் வர்க்கத்தினர் மீண்டும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் (restoration) நம்பிக்கையைத் தவிர்க்க முடியாமல் வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். தங்கள் முதல் பெரிய தோல்விக்குப் பிறகு, அவர்கள் இழந்த தங்கள் "சொர்க்கத்தை" மீட்டெடுக்க, பன்மடங்கு ஆற்றலுடனும், நூறு மடங்கு வெறியுடனும் மீண்டும் போர்க்களத்தில் குதிக்கிறார்கள்.

2. சிறு உற்பத்தி மற்றும் முதலாளித்துவக் கூறுகளின் நீடிப்பு: சோசலிச சமூகத்திலும் பழைய முதலாளித்துவத்தின் எச்சங்கள் முழுமையாக அழிந்துவிடுவதில்லை.

• லெனின் சுட்டிக்காட்டியபடி, "சிறு உற்பத்தியானது (small production) தொடர்ச்சியாக, தினசரி, மணிநேரத்திற்கு ஒருமுறை, தன்னிச்சையாக மற்றும் பெருமளவில் முதலாளித்துவத்தையும் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தையும் உருவாக்குகிறது".
• பண்டப் பரிமாற்றம், கூலி ஏற்றத்தாழ்வுகள் போன்ற முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் சோசலிச மாற்றத்தின் காலகட்டத்திலும் தொடர்ந்து நீடிப்பதே முதலாளித்துவ மீட்சிக்கான மிக முக்கிய அடிப்படையாகும்.

3. திருத்தல்வாதம் (Revisionism) மற்றும் புதிய முதலாளித்துவ வர்க்கம்: முதலாளித்துவ மீட்சி வெளியிலிருந்து மட்டும் வருவதில்லை; அது கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குள்ளேயே உருவாகலாம்.

• மாவோ திட்டவட்டமாக, "திருத்தல்வாதம் அதிகாரத்திற்கு வருவது என்பது முதலாளித்துவ வர்க்கம் அதிகாரத்திற்கு வருவதைக் குறிக்கும்" என்று கூறுகிறார்.
• அரசிலோ அல்லது பொருளாதாரத்திலோ நீண்டகாலமாக உயர் பதவிகளை வகிக்கும் தலைவர்கள் அல்லது அதிகார வர்க்கத்தினர் (Party cadres) மத்தியில் முதலாளித்துவ சிந்தனை உருவாகி, அவர்கள் புதிய முதலாளித்துவ வர்க்கமாக (Capitalist roaders) மாறும் அபாயம் உள்ளது.
• இவர்கள் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தின் தேவையையும், தொடர்ச்சியான வர்க்கப் போராட்டத்தின் அவசியத்தையும் மறுக்கிறார்கள்.

4. வரலாற்று உதாரணங்களும் மாவோவின் எச்சரிக்கைகளும்: இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளில் நிலப்பிரபுத்துவத்தை வீழ்த்திய பிறகு பலமுறை பழைய ஆட்சி முறை மீண்டெழுந்ததைப்போல, சோசலிச நாடுகளிலும் முதலாளித்துவ மீட்சிக்கு வாய்ப்புள்ளது என்று மாவோ எச்சரித்தார்.

• இதற்கு உதாரணமாக யுகோஸ்லாவியா நாட்டைச் சுட்டிக்காட்டிய அவர், அது ஒரு தொழிலாளர்-விவசாயி நாடான நிலையிலிருந்து மாறி, திருத்தல்வாதப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து, பிற்போக்குத் தேசியவாத கூறுகளால் ஆளப்படும் முதலாளித்துவ நாடாக மீட்சி அடைந்தது என்றார்.
• மேலும், "நமது குழந்தைகளின் தலைமுறை திருத்தல்வாதத்தை நோக்கிச் சென்றால், அந்த நாடு பெயரளவில் சோசலிசமாக இருந்தாலும் உண்மையில் முதலாளித்துவமாகவே இருக்கும்" என்று எச்சரித்த மாவோ, சீனாவிலும் முழு அளவிலான முதலாளித்துவ மீட்சி ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது எனத் தனது இறுதி நாட்களில் கணித்துக் கூறினார்.

5. முதலாளித்துவ மீட்சியைத் தடுக்கும் வழிகள்: முதலாளித்துவ மீட்சியைத் தடுக்க வேண்டுமானால், பாட்டாளி வர்க்கம் வர்க்கப் போராட்டத்தை ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது. உற்பத்தி சாதனங்கள் பெயரளவில் மட்டும் பொதுச் சொத்தாக இருந்தால் போதாது; அரசு இயந்திரத்தின் மீதும், பொருளாதாரத்தின் மீதும் உழைக்கும் மக்கள் நேரடியாக அன்றாடக் கட்டுப்பாட்டை (day-to-day control) செலுத்த வேண்டும். அதிகார வர்க்கத்தினரிடம் முதலாளித்துவ சிந்தனை தோன்றுவதைத் தடுக்க, கலாச்சாரப் புரட்சிகள் மூலமாக வர்க்கப் போராட்டத்தை தொடர்ந்து முன்னெடுப்பதே முதலாளித்துவ மீட்சியைத் தடுப்பதற்கான ஒரே வழியாகும்.

மார்க்சிய-லெனினிய சித்தாந்தம்.

மார்க்சிய-லெனினிய சித்தாந்தம் (Marxist-Leninist Ideology) என்பது கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் பிரெட்ரிக் ஏங்கெல்ஸ் ஆகியோரின் தத்துவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, விளாதிமிர் லெனினால் ஏகாதிபத்திய காலகட்டத்திற்கு ஏற்ப வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட புரட்சிகரக் கோட்பாடாகும். இது முதலாளித்துவத்தை வீழ்த்தி, சோசலிச மற்றும் கம்யூனிச சமுதாயத்தை உருவாக்குவதற்கான வழிகாட்டியாகச் செயல்படுகிறது. இக்கோட்பாடு வெறும் மனப்பாடம் செய்ய வேண்டிய dogma (வறட்டுச் சூத்திரம்) அல்ல; மாறாக, இது செயல்பாட்டிற்கான வழிகாட்டியாகும் (guide to action),.

வரலாற்று அனுபவங்களின் அடிப்படையில் மார்க்சிய-லெனினிய சித்தாந்தத்தின் முக்கியக் கூறுகள் கீழே விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன:

1. அரசும் புரட்சியும் (The State and Revolution): அரசு என்பது வர்க்க முரண்பாடுகளை நடுநிலையாகத் தீர்த்து வைக்கும் அமைப்பு அல்ல. மாறாக, அது சமுதாயத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு வர்க்கம், மற்றொரு வர்க்கத்தை ஒடுக்குவதற்கும் சுரண்டுவதற்குமான கருவியாகும்,. தற்போதைய முதலாளித்துவ 'ஜனநாயகம்' என்பது பணக்காரர்களுக்கான ஜனநாயகமே தவிர, ஏழைகளுக்கானது அல்ல; இது அடிப்படையில் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் சர்வாதிகாரமாகவே செயல்படுகிறது,.

எனவே, தொழிலாளர் வர்க்கம் தற்போதைய முதலாளித்துவ அரசு இயந்திரத்தை அப்படியே கைப்பற்றி தனது சொந்த நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்த முடியாது; அதை முற்றிலுமாக உடைத்தெறிய வேண்டும் (smash the ready-made state machinery),,. இதுவே ஒவ்வொரு உண்மையான மக்கள் புரட்சிக்குமான அடிப்படை நிபந்தனையாகும்.

2. பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் (Dictatorship of the Proletariat): முதலாளித்துவ அரசை உடைத்தெறிந்த பிறகு, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்கவும், வீழ்த்தப்பட்ட முதலாளிகளின் எதிர்ப்பை ஈவிரக்கமின்றி நசுக்கவும் தொழிலாளர் வர்க்கம் தனது சொந்த அரசை நிறுவ வேண்டும். இதையே மார்க்சியம் 'பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம்' என அழைக்கிறது,. வர்க்கப் போராட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வது மட்டும் ஒருவரை மார்க்சியவாதியாக மாற்றிவிடாது; வர்க்கப் போராட்டத்தின் அவசியத்தை "பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம்" வரை நீட்டித்து ஏற்றுக்கொள்பவரே உண்மையான மார்க்சிஸ்ட் ஆவர். பாரிஸ் கம்யூன் மற்றும் ரஷ்ய சோவியத்துகள் ஆகியவை இந்த பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தின் வரலாற்றுச் செயல்முறை வடிவங்களாகும்,.

3. புதிய அரசு அமைப்பின் பண்புகள் (பாரிஸ் கம்யூனின் படிப்பினைகள்): பழைய அதிகாரத்துவ-இராணுவ அரசு இயந்திரத்திற்குப் பதிலாக அமைக்கப்படும் புதிய பாட்டாளி வர்க்க அரசு பின்வரும் பண்புகளைக் கொண்டிருக்கும்:

• ஆயுதமேந்திய மக்கள்: ஒடுக்குமுறைக் கருவியான நிரந்தர ராணுவம் மற்றும் காவல்துறை ஒழிக்கப்பட்டு, ஆயுதமேந்திய மக்களால் அவை மாற்றீடு செய்யப்படும்.
• செயல்பாட்டு அமைப்பு: இது பாராளுமன்றம் போன்று வெறும் பேசும் மன்றங்களாக (talking shops) இல்லாமல், சட்டம் இயற்றுதல் மற்றும் அதனைச் செயல்படுத்துதல் ஆகிய இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் செய்யும் ஒருங்கிணைந்த "செயல்பாட்டு அமைப்புகளாக" (working bodies) விளங்கும்,.
• உண்மையான ஜனநாயகம்: அனைத்து அதிகாரிகளும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார்கள்; அவர்களை எப்போது வேண்டுமானாலும் திரும்ப அழைக்கலாம் (recall). மேலும், அவர்களுக்கு சாதாரண தொழிலாளர்களின் ஊதியமே (workmen's wages) வழங்கப்படும்,.

4. அரசும் கம்யூனிசமும் உதிர்ந்து போதல் (Withering away of the State): பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்பது ஒரு நிரந்தரமான அமைப்பு அல்ல. சோசலிசப் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சியால் வர்க்கங்கள் ஒழிக்கப்படும்போது, ஒரு வர்க்கத்தை ஒடுக்குவதற்கான அரசின் தேவையும் இல்லாமல் போகும். எனவே, கம்யூனிச சமுதாயத்தில் அரசு என்ற அமைப்பு படிப்படியாக "உதிர்ந்து போகும்" (withering away of the state). "ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் அவரது திறமைக்கேற்ப, ஒவ்வொருவருக்கும் அவரது தேவைக்கேற்ப" என்ற விதி எப்போது நடைமுறைக்கு வருகிறதோ, அப்போது அரசு முழுமையாக மறையும்.

5. ஏகாதிபத்தியமும் பாட்டாளி வர்க்க சர்வதேசவாதமும் (Imperialism and Proletarian Internationalism): லெனின் ஏகாதிபத்தியத்தை "ஏகபோகங்கள் மற்றும் நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கம் நிறுவப்பட்ட முதலாளித்துவத்தின் உச்சக்கட்டம்" என வரையறுத்தார். ஏகாதிபத்தியப் போர்கள் என்பவை உலகைப் பிரித்துக்கொள்வதற்கும், பலவீனமான நாடுகளைச் சுரண்டுவதற்கும் முதலாளிகளுக்கிடையே நடக்கும் போர்களாகும். இத்தகைய சூழலில், ஒரு உண்மையான மார்க்சியவாதி "தேசப் பாதுகாப்பு" என்ற பெயரில் தனது சொந்த நாட்டு முதலாளித்துவ அரசாங்கத்தை ஆதரிக்கக் கூடாது; மாறாக, ஏகாதிபத்தியப் போரை உள்நாட்டுப் போராக மாற்றி, உலகத் தொழிலாளர் புரட்சிக்கு வித்திட வேண்டும் என்பதே பாட்டாளி வர்க்க சர்வதேசவாதமாகும்,,,.

6. திருத்தல்வாதத்திற்கு எதிரான போராட்டம் (Struggle against Revisionism): மார்க்சியத்தின் புரட்சிகரக் கூறுகளை மறைத்து, அதனை முதலாளித்துவத்திற்கு ஏற்ப நீர்த்துப்போகச் செய்யும் கௌட்ஸ்கி (Kautsky), பெர்ன்ஸ்டீன் (Bernstein) போன்ற சந்தர்ப்பவாதிகளை மார்க்சிய-லெனினியம் கடுமையாக எதிர்க்கிறது,,. இவர்கள் முதலாளித்துவ அரசை உடைக்க வேண்டும் என்ற மார்க்சிய உண்மையை மறைத்துவிட்டு, "தூய ஜனநாயகம்" (pure democracy) மூலம் அமைதியான வழியில் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றலாம் என்று கூறி தொழிலாளர் வர்க்கத்தைத் திசைதிருப்புகின்றனர்,.

மேலும், சோசலிச அமைப்பை நிறுவிய பிறகும் வர்க்கப் போராட்டம் தொடரும் என்றும், கட்சிக்குள்ளேயே அதிகார வர்க்கத்தினராக உருவாகும் முதலாளித்துவ ஆதரவாளர்களால் (capitalist roaders) முதலாளித்துவம் மீட்கப்படும் அபாயம் (Capitalist restoration) உள்ளது என்றும் மாவோ எச்சரித்தார்,,. இந்தத் திருத்தல்வாத அபாயத்தைத் தடுக்க தொடர்ச்சியான கலாச்சாரப் புரட்சிகளும், வர்க்கப் போராட்டமும் அவசியமாகும்.

சுருக்கமாக, மார்க்சிய-லெனினிய சித்தாந்தம் என்பது உழைக்கும் மக்கள் தங்களைச் சுரண்டும் ஏகாதிபத்திய மற்றும் முதலாளித்துவ அரசுகளை ஆயுதப் புரட்சியின் மூலம் வீழ்த்தி, பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை நிறுவி, அதன் மூலம் வர்க்கங்களற்ற மற்றும் சுரண்டலற்ற ஒரு புதிய கம்யூனிச உலகைப் படைப்பதற்கான அறிவியல்பூர்வமான தத்துவமாகும்.

விவாதம் தொடரும்....