இந்தக் கட்டுரை திரைப்பட மோகத்திற்கும் ஆன்மீகத் தேடலுக்கும் இடையே உள்ள ஆழமான உளவியல் மற்றும் சமூகவியல் தொடர்புகளை மார்க்சியப் பார்வையில் பகுப்பாய்வு செய்கிறது.
பிம்பங்களின் அபினி: சினிமா மற்றும் ஆன்மீகத்தின் மார்க்சிய உளவியல் ஆய்வு
சினிமா மற்றும் ஆன்மீகம் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான உளவியல் ஒற்றுமைகள் என்ன?சினிமா எவ்வாறு உழைக்கும் மக்களின் 'அபினி' ஆக மாறுகிறது?தனிமனித வழிபாட்டைத் தகர்த்து சமூக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது எப்படி?
நுகர்வு கலாச்சாரமும் 'பிராண்ட்' உருவாக்கமும்
சினிமா ஹீரோக்கள் உருவாவதன் பின்னால் இருக்கும் எதார்த்த நிலை என்பது வெறும் நடிப்புத் திறமை சார்ந்தது மட்டுமல்ல; அது ஒரு மிகப்பெரிய சமூக-பொருளாதார கட்டமைப்பு (Socio-Economic Structure) மற்றும் பிம்பத் தயாரிப்பு (Image Manufacturing) சார்ந்தது.
இன்றைய சூழலில் ஒரு ஹீரோ எப்படி உருவாகிறார் என்பதன் எதார்த்த நிலையை பின்வருமாறு பிரிக்கலாம்:
1. நுகர்வு கலாச்சாரமும் 'பிராண்ட்' உருவாக்கமும்
இன்றைய ஹீரோக்கள் வெறும் நடிகர்கள் அல்ல, அவர்கள் ஒரு வணிக பிராண்ட் (Brand).
ஒரு நடிகர் திரையில் தோன்றுவதற்கு முன்பே, சமூக வலைதளங்கள் மூலம் அவருக்கான ஒரு பிம்பம் கட்டமைக்கப்படுகிறது.
ரசிகர் மன்றங்கள் என்பது தன்னிச்சையாக உருவாவதை விட, திட்டமிடப்பட்ட சந்தைப்படுத்தல் உத்திகளால் (Marketing Strategies) ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன.
மக்களின் ஏமாற்றங்களையும், ஆசைகளையும் பிரதிபலிக்கும் வகையில் அவர்களுக்கு ஒரு 'டைட்டில்' (Title) வழங்கப்பட்டு, அவர்கள் ஒரு மீட்பராகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர்.
2. வாரிசு அரசியலும் மூலதன பலமும்
சினிமாவில் ஒரு ஹீரோ உருவாவதற்குப் பின்னால் 'மூலதனம்' (Capital) மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.
வாரிசு சினிமா: ஏற்கனவே புகழ்பெற்ற நடிகர்களின் குடும்பத்திலிருந்து வருபவர்களுக்குத் தளம் எளிதாக அமைகிறது. அவர்களுக்குப் பெரிய தயாரிப்பு நிறுவனங்களின் ஆதரவு கிடைப்பதால், தோல்விகளைத் தாண்டியும் அவர்கள் ஹீரோவாக நிலைபெற முடிகிறது.
நிதி பலம்: பெரிய பட்ஜெட் படங்கள், பிரம்மாண்டமான விளம்பரங்கள் மூலம் ஒரு சாதாரண நடிகரைக்கூட 'சூப்பர் ஹீரோவாக' பொதுப்புத்தியில் பதிய வைக்க முடியும்.
3. சாமானியனின் ஏக்கமும் திரைப் பிம்பமும்
ஹீரோக்கள் உருவாவதற்குப் பின்னால் இருக்கும் மிக முக்கியமான உளவியல் காரணி—சாமானியனின் ஏக்கம்.
நிஜ வாழ்க்கையில் அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்க முடியாத ஒரு சாமானிய மனிதன், திரையில் ஹீரோ சண்டையிடுவதைப் பார்த்து ஒரு 'வெற்றி உணர்வை' (Proxy Victory) அடைகிறான்.
இதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் இயக்குநர்கள், எதார்த்தத்திற்கு மாறான 'மாஸ்' (Mass) காட்சிகளை உருவாக்கி, அவரை ஒரு அதீத மனிதனாக மாற்றுகிறார்கள்.
4. சமூக வலைதளங்களின் தாக்கம் (The Algorithm Hero)
இன்று ஒரு ஹீரோ உருவாவதற்குத் திரையரங்குகளை விட 'டிரெண்டிங்' (Trending) கலாச்சாரம் உதவுகிறது.
'மீம்ஸ்கள்' (Memes), 'ரீல்ஸ்கள்' (Reels) மற்றும் 'யூடியூப் விமர்சனங்கள்' ஒரு நடிகரைச் சுற்றி எப்போதும் ஒரு உரையாடலை வைத்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.
இந்த டிஜிட்டல் பிம்பம், அந்த நடிகரின் உண்மையான நடிப்புத் திறமையை விடவும் மேலோங்கி நிற்கிறது.
எதார்த்தமான உண்மை:
இன்றைய ஹீரோக்கள் பெரும்பாலும் சந்தையின் தேவையால் (Market Demand) உருவாக்கப்படுகிறார்களே தவிர, கலைத் தேவையால் உருவாவதில்லை. ஒரு நடிகர் மக்களின் உண்மையான உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கிறாரா என்பதை விட, அவர் எவ்வளவு பெரிய 'வசூல் இயந்திரமாக' (Box Office Machine) இருக்கிறார் என்பதே அவர் ஹீரோவா இல்லையா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.
"சினிமா பிம்பம் என்பது ஒரு கண்ணாடி போன்றது; அது நாம் யாராக இருக்க விரும்புகிறோம் என்பதைக் காட்டுகிறதே தவிர, நாம் யாராக இருக்கிறோம் என்பதைக் காட்டுவதில்லை."
வீடியோ வடிவில் காண இந்தப்பகுதியை அழுத்தவும் தோழர்களே
வலைப்பதிவில் (Blog) குறிப்பிட்டது போல, இந்தத் தனிமனித வழிபாடு மக்களின் கூட்டுச் சிந்தனையை முடக்கும் ஒரு கருவியாகவே பல நேரங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. உண்மையான ஹீரோக்கள் திரையில் அல்ல, சமூக மாற்றத்திற்காக உழைக்கும் மக்களின் போராட்டங்களில்தான் உருவாகிறார்கள் என்பதே நிதர்சனம்.
இன்றைய ஹீரோக்கள் நிஜ அரசியலில் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் குறித்து உங்களுக்கு ஏதேனும் மாற்றுக் கருத்துக்கள் உண்டா?சொல்லுங்கள்!
நிஜ அரசியலில் 'திரை பிம்பங்கள்' அல்லது நீங்கள் குறிப்பிடும் 'போலி ஹீரோக்கள்' நுழைவது என்பது இந்திய அரசியலில், குறிப்பாகத் தமிழகத்தில் ஒரு நீண்டகால வரலாற்றைக் கொண்டது. திரையில் காட்டப்படும் அதீத சக்தியும், நிஜ வாழ்வின் அதிகாரமும் ஒன்றல்ல என்பதை மக்கள் உணரும்போதுதான் எதார்த்தம் வெளிப்படுகிறது.
திரை பிம்பங்களும் அரசியல் எதார்த்தமும்: போலி ஹீரோக்களால் மக்கள் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முடியுமா?
சினிமா என்பது ஒரு கவர்ச்சிகரமான ஊடகம். அதில் ஒரு ஹீரோ என்பவர் அநீதியைத் தட்டிக்கேட்பவராகவும், ஏழைகளின் மீட்பராகவும் சித்திரிக்கப்படுகிறார். இந்தத் திரை பிம்பத்தை அப்படியே நம்பி மக்கள் அவர்களைத் தலைவர்களாகத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அங்கு 'எதார்த்த நிலை' மற்றும் 'கற்பனை' ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு பெரிய மோதல் உருவாகிறது.
1. நிறுவனமயப்பட்ட அதிகாரம் (Systemic Power) vs தனிநபர் சாகசம்
சினிமாவில் ஹீரோ ஒரு போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குள் புகுந்து அத்தனை குற்றவாளிகளையும் ஒரே ஆளாகத் தண்டிப்பார். ஆனால், நிஜ அரசியலில் அதிகாரம் என்பது சட்டதிட்டங்கள், அரசு எந்திரம் (Bureaucracy) மற்றும் அரசியல் சட்டங்களுக்கு உட்பட்டது.
ஒரு தனிநபர் நினைத்தவுடன் மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்துவிட முடியாது.
திரையில் 'ஒன் மேன் ஆர்மி'யாகத் தெரியும் நடிகர்கள், அரசியலில் ஒரு நீண்டகாலக் கொள்கையோ அல்லது அடிமட்டத் தொண்டர் பலமோ இல்லாமல் வரும்போது, அந்த நிறுவனமயப்பட்ட ஊழலையும் அதிகாரத்தையும் எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறுகிறார்கள்.
2. விளம்பர அரசியல் (Tokenism) vs நீண்டகாலத் தீர்வு
போலி பிம்பங்களுடன் வரும் நடிகர்கள் பெரும்பாலும் 'குறுகிய காலத் தீர்வுகளையே' (Quick Fixes) முன்வைப்பார்கள்.
உதாரணமாக, ஏழைகளுக்குப் பொருட்களைத் தானமாக வழங்குவது போன்ற செயல்கள் செய்திகளில் வேண்டுமானால் கவர்ச்சியாக இருக்கும்.
ஆனால், ஒரு சமூகத்தின் வறுமையை ஒழிக்கத் தேவைப்படும் பொருளாதாரக் கொள்கைகள், நிலச் சீர்திருத்தங்கள் அல்லது கல்வி மாற்றங்கள் குறித்த ஆழமான புரிதல் இவர்களுக்கு இருப்பதில்லை. மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் என்பது ஒரு சில நற்செயல்களால் தீர்க்கக்கூடியவை அல்ல, அவை கட்டமைப்பை மாற்ற வேண்டியவை.
3. வாக்கு வங்கி அரசியலும் ஏமாற்றமும்
சினிமா ஹீரோக்கள் அரசியலுக்கு வரும்போது, அவர்களின் 'ரசிகர் மன்றங்களே' தொண்டர் படைகளாக மாறுகின்றன. ரசிகர்களுக்கும் மக்களுக்கும் இருக்கும் அந்த 'தனிமனித வழிபாடு' (Hero Worship) அவர்களைக் கேள்வி கேட்கவிடாமல் தடுக்கிறது.
"எங்கள் ஹீரோ எதைச் செய்தாலும் சரியாகத்தான் இருக்கும்" என்ற குருட்டு நம்பிக்கை, ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைப் பண்பான 'கேள்வி கேட்கும் உரிமையை' நசுக்குகிறது. இதனால் அந்தத் தலைவர்கள் மக்கள் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கத் தவறினாலும், பிம்பங்கள் மூலம் அவர்கள் தொடர்ந்து பாதுகாக்கப்படுகிறார்கள்.
4. மார்க்சியப் பார்வையில் தீர்வு
மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனையின்படி, சமூக மாற்றம் என்பது தனிமனிதர்களால் நிகழ்வதல்ல; அது மக்களின் கூட்டுப் போராட்டத்தால் (Mass Struggle) நிகழ்வது. ஒரு ஹீரோ வந்து தங்களைக் காப்பாற்றுவார் என்று மக்கள் காத்திருக்கும் வரை, அவர்கள் தங்களின் சொந்த வலிமையை உணருவதில்லை.
உண்மையான மக்கள் தலைவர்கள்:
மக்களுடன் சேர்ந்து அடிமட்டத்திலிருந்து போராட்டங்களை முன்னெடுப்பார்கள்.
திரை கவர்ச்சியை விட, கொள்கை தெளிவுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பார்கள்.
அதிகாரத்தை ஒரு நபரிடம் குவிக்கும் 'இரட்சகர்' (Messiah) கோட்பாட்டைத் தகர்த்து, அதிகாரத்தை மக்களிடமே கொண்டு செல்ல முயல்வார்கள்.
முடிவுரை:
போலியான திரை ஹீரோக்கள் நிஜ அரசியலில் வரும்போது, அவர்கள் மக்களின் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதை விட, அந்தப் பிரச்சினைகளைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தித் தங்கள் பிம்பத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவே முயல்வார்கள். திரையில் தோன்றும் மின்னல் நிஜ வாழ்க்கையின் இருட்டைப் போக்காது. மக்களின் விழிப்புணர்வும், தொடர்ச்சியான சமூக இயக்கங்களுமே நிஜமான மாற்றத்தைக் கொண்டுவர முடியும்.
ஒரு மனிதன் திரையை நோக்கிப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு, தன் பக்கத்தில் இருப்பவனோடு கைகோர்த்துப் போராடும்போதுதான் உண்மையான அரசியல் உதயமாகிறது.
குறிப்பு: இந்தத் தொடர் கட்டுரைகள்,
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக