இந்த ஆதாரங்கள் அன்னா ஹசாரே இயக்கம் முதல் இன்றைய இளைஞர் எழுச்சி வரை இந்திய அரசியலில் நிலவும் பல்வேறு ஊழல் எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை மார்க்சிய-லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் ஆய்வு செய்கின்றன. வெறும் நிர்வாக மாற்றத்தையோ அல்லது தனிநபர் நேர்மையையோ வலியுறுத்தும் சீர்திருத்தங்கள், ஊழலின் உண்மையான
அன்னா ஹசாரே முதல் இன்றைய இளைஞர் எழுச்சி வரை – ஒரு மார்க்சிய-லெனினிய ஆய்வு
2011-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசியலில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்திய
நிகழ்வு அன்னா ஹசாரே தலைமையிலான ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கமாகும். "ஊழலை
ஒழிப்போம்", "லோக்பால் கொண்டு வருவோம்",
"நேர்மையான ஆட்சியை
உருவாக்குவோம்" என்ற முழக்கங்கள் நாடு முழுவதும் பரவின. அக்காலத்தில்
காங்கிரஸ் ஆட்சிக்கு எதிராக மக்கள் மத்தியில் உருவாகியிருந்த அதிருப்தியை இந்த
இயக்கம் அரசியல் வடிவத்தில் வெளிப்படுத்தியது.
அந்த இயக்கத்தின் விளைவாக இந்திய அரசியலில் புதிய அரசியல் சக்திகள் தோன்றின.
அதே சமயத்தில் அந்த இயக்கம் உருவாக்கிய அரசியல் சூழல் பாஜக தலைமையிலான
ஆட்சிமாற்றத்திற்கும் சாதகமான நிலையை உருவாக்கியது. அப்போது மக்களிடம் கூறப்பட்ட
வாக்குறுதி என்ன?
"ஊழல் ஒழியும்."
"நல்லாட்சி வரும்."
"அமைப்பு சுத்தப்படுத்தப்படும்."
ஆனால் பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாக கடந்த பின்னர் இந்திய மக்களின் அனுபவம் என்ன
சொல்கிறது?
ஊழல் ஒழிந்துவிட்டதா?
வேலையின்மை குறைந்துவிட்டதா?
கல்வி அனைவருக்கும் கிடைக்கிறதா?
விவசாயிகள் பாதுகாப்பாக வாழ்கிறார்களா?
தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை மேம்பட்டுள்ளதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் பெரும்பாலான உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையில்
"இல்லை" என்பதாகவே இருக்கிறது.
ஊழல் என்பது காரணமல்ல; விளைவு
அன்னா ஹசாரே இயக்கமும் அதிலிருந்து உருவான அரசியல் போக்குகளும் ஊழலை இந்திய
சமூகத்தின் மையப் பிரச்சினையாக முன்வைத்தன.
ஆனால் மார்க்சியம் ஒரு அடிப்படை கேள்வியை எழுப்புகிறது:
ஊழல் எங்கிருந்து உருவாகிறது?
ஒரு சில மோசமான அரசியல்வாதிகள் இருப்பதால் ஊழல் உருவாகிறதா?
அல்லது சமூகத்தின் பொருளாதார அமைப்பிலிருந்தே அது உருவாகிறதா?
மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் விளக்கியபடி அரசு என்பது சமூகத்தின் மேலே மிதந்து
நிற்கும் நடுநிலை அமைப்பு அல்ல. அது குறிப்பிட்ட வர்க்க நலன்களைப் பாதுகாக்கும்
அரசியல் இயந்திரமாகும்.
பொருளாதார அதிகாரம் சிலரிடம் குவிந்திருக்கும் சமூகத்தில் அரசியல் அதிகாரமும்
அதே திசையில் நகர்கிறது. அதனால் ஊழல் என்பது தனிநபர் ஒழுக்கக் குறைபாடு மட்டுமல்ல;
இலாபத்தை
அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூக அமைப்பின் இயல்பான வெளிப்பாடாகும்.
ஏன் ஊழல் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறது?
ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் புதிய அரசியல் சக்திகள் வந்து பழைய ஆட்சியாளர்களை
ஊழல்வாதிகள் என்று குற்றம் சாட்டுகின்றன.
பிறகு அவர்கள் ஆட்சிக்கு வருகின்றனர்.
சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர்களும் அதே குற்றச்சாட்டுகளை எதிர்கொள்கின்றனர்.
இந்தச் சுழற்சி ஏன் தொடர்கிறது?
மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில் காரணம் தெளிவானது.
மாற்றப்படுவது நிர்வாகிகள் மட்டுமே.
மாறாதது சமூக அமைப்பு.
தனியார் இலாபம்,
பெரு முதலாளிகளின் ஆதிக்கம்,
அரசியல்-கார்ப்பரேட் கூட்டணி,
சொத்து மற்றும் அதிகாரத்தின் குவிப்பு
இவை அனைத்தும் அப்படியே தொடர்கின்றன.
அதனால் ஊழலின் முகங்கள் மாறுகின்றன; ஆனால் அதன் வேர்கள் மாறுவதில்லை.
இன்றைய இளைஞர் எழுச்சி எதை வெளிப்படுத்துகிறது?
இன்று டெல்லி உள்ளிட்ட பல இடங்களில் இளைஞர்கள் வேலையின்மை,
தேர்வு மோசடி,
கல்வி வணிகமயமாக்கல்,
ஜனநாயக உரிமைகள் மீதான
தாக்குதல்கள் ஆகியவற்றுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கின்றனர்.
இது ஒரு உண்மையான சமூகக் கோபத்தின் வெளிப்பாடாகும்.
அவர்களின் கோபம் நியாயமானது.
ஆனால் கேள்வி:
இந்தக் கோபம் எந்த திசையில் செலுத்தப்படுகிறது?
ஊழலை ஒழிப்போம் என்ற முழக்கம் மட்டுமே போதுமா?
அல்லது ஊழலை உருவாக்கும் சமூக அமைப்பையே கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டுமா?
இதுவே முக்கியமான அரசியல் பிரச்சினையாகும்.
சீர்திருத்தத்தின் வரம்புகள்
சமூகத்தில் சீர்திருத்தங்கள் தேவையற்றவை என்று மார்க்சியம் கூறுவதில்லை.
ஜனநாயக உரிமைகள்,
இடஒதுக்கீடு,
தொழிலாளர் சட்டங்கள்,
கல்வி உரிமை,
பெண்கள் உரிமைகள்
இவை அனைத்திற்காகப் போராட வேண்டும்.
ஆனால் சீர்திருத்தங்களையே இறுதி இலக்காகக் கருதுவது தவறாகும்.
லெனின் பலமுறை வலியுறுத்தியது போல, சீர்திருத்தங்கள் மக்களின் வாழ்க்கையில் சில முன்னேற்றங்களை
உருவாக்கலாம்; ஆனால் அவை சுரண்டலின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பை ஒழிக்காது.
முதலாளித்துவ அமைப்பின் எல்லைக்குள் இருக்கும் சீர்திருத்தங்கள்,
இறுதியில் அந்த
அமைப்பையே நிலைநிறுத்தும் அபாயத்தையும் கொண்டுள்ளன.
உழைக்கும் மக்களின் பிரச்சினைகளுக்கு உண்மையான தீர்வு என்ன?
இன்று இந்திய மக்களின் முக்கிய பிரச்சினைகள்:
- வேலையின்மை
- விவசாய நெருக்கடி
- கல்வி வணிகமயமாக்கல்
- சுகாதார தனியார்மயமாக்கல்
- தொழிலாளர் உரிமை பறிப்பு
- சாதி ஒடுக்குமுறை
- பெண்கள் மீதான வன்முறை
- கார்ப்பரேட் ஆதிக்கம்
இவை அனைத்தும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை.
இந்தப் பிரச்சினைகளின் அடிப்படையில் இருப்பது உற்பத்தி வளங்களின் தனியார்
கட்டுப்பாடும் இலாப நோக்க பொருளாதாரமும் ஆகும்.
எனவே தீர்வு வெறும் ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கத்தில் இல்லை.
தீர்வு வெறும் தேர்தல் மாற்றத்திலும் இல்லை.
தீர்வு வெறும் புதிய கட்சி உருவாக்குவதிலும் இல்லை.
உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கும் பொருளாதார அதிகாரம் யாருடைய
கையில் உள்ளது என்ற கேள்வியை எழுப்புவதில்தான் உள்ளது.
மார்க்சிய-லெனினிய மாற்றுப் பாதை
மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில் சமூக மாற்றம் என்பது:
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தலைமையில்,
விவசாயிகள் மற்றும் பிற உழைக்கும் மக்களின் கூட்டணியுடன்,
சுரண்டல் அமைப்புகளை எதிர்த்து,
உற்பத்தி வளங்களின் மீது சமூகக் கட்டுப்பாட்டை நிறுவும்
போராட்டமாகும்.
இதன் நோக்கம் வெறும் "நல்ல ஆட்சி" அல்ல.
மாறாக, சுரண்டலற்ற சமூக உறவுகளை உருவாக்குவதாகும்.
முடிவுரை
அன்னா ஹசாரே இயக்கம் ஊழலை ஒழிப்பதாக வாக்குறுதி அளித்தது. அதன் பின்னர் உருவான
அரசியல் போக்குகள் நல்லாட்சியை உறுதி செய்வதாகக் கூறின. இன்று புதிய தலைமுறை
இளைஞர்கள் மீண்டும் அதே சமூகப் பிரச்சினைகளுக்கு எதிராக தெருக்களில் நிற்கின்றனர்.
இந்த உண்மை ஒரு முக்கியமான பாடத்தை கற்பிக்கிறது:
பிரச்சினை சில அரசியல்வாதிகளில் இல்லை.
பிரச்சினை சில அதிகாரிகளிலும் இல்லை.
பிரச்சினை சமூகத்தின் அடிப்படை பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அமைப்பில் உள்ளது.
எனவே உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்கான பாதை, பழைய நிர்வாகிகளை புதிய நிர்வாகிகளால் மாற்றுவதில் இல்லை.
சுரண்டலை உருவாக்கும் சமூக உறவுகளையும் அதிகார அமைப்புகளையும் மாற்றும் திசையில்
மக்களின் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வர்க்கப் போராட்டத்தை வளர்ப்பதில்தான் உள்ளது.
சமூகத்தை சீர்திருத்துவது மட்டுமல்ல, அதை அடிப்படையில் மாற்றி அமைப்பதே வரலாறு முன்வைக்கும்
மையக் கேள்வியாக இன்று மீண்டும் எழுந்து நிற்கிறது.
அன்னா ஹசாரே இயக்கம் முதல் இன்றைய இளைஞர் எழுச்சி வரை ஒரு முக்கியமான பாடம்
நமக்கு கிடைக்கிறது. மக்கள் தொடர்ந்து போராடுகிறார்கள்;
ஆனால் அவர்களின் கோபம்
பெரும்பாலும் அமைப்பின் அறிகுறிகளுக்கு எதிராகத் திருப்பப்படுகிறது. ஊழல்,
நிர்வாகத் தோல்வி,
தேர்தல் முறைகேடு
ஆகியவை உண்மையான பிரச்சினைகள் தான். ஆனால் அவை சமூகத்தின் அடிப்படை நோய் அல்ல.
மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோர் காட்டியபடி, அந்த நோய் சமூகத்தின் வர்க்க அடித்தளத்திலும்,
தனியார் சொத்துடைமை
அடிப்படையிலான உற்பத்தி உறவுகளிலும் உள்ளது.
எனவே கேள்வி "யார் ஆட்சி செய்கிறார்கள்?" என்பதல்ல.
"எந்த வர்க்கம் ஆட்சி செய்கிறது?"
என்பதே மையக் கேள்வி.
அதேபோல் தீர்வும் "நல்ல நிர்வாகம்" அல்ல.
சுரண்டலை உருவாக்கும் சமூக உறவுகளை மாற்றும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வர்க்கப் போராட்டமே உழைக்கும் மக்களின் உண்மையான விடுதலைக்கான பாதையாகும்.
கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக இந்திய அரசியலில் ஒரு முக்கியமான போக்கு மீண்டும்
மீண்டும் தோன்றுகிறது. மக்கள் மத்தியில் பெருகும் அதிருப்தி,
ஊழல் எதிர்ப்பு
கோஷங்களாகவும், நல்லாட்சி கோரிக்கைகளாகவும், தேர்தல் சீர்திருத்தக் கோரிக்கைகளாகவும் வெளிப்படுகிறது. 2011-இல் அன்னா ஹசாரே இயக்கம் இந்த அதிருப்தியை
பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. இன்று வேலையின்மை, தேர்வு மோசடிகள், ஜனநாயக உரிமை மீறல்கள், கார்ப்பரேட் ஆதிக்கம் போன்றவற்றுக்கு எதிராக புதிய தலைமுறை
இளைஞர்கள் தெருக்களில் இறங்குகின்றனர்.
ஆனால் ஒரு அடிப்படை உண்மை மாறவில்லை. அன்றைய போராட்டங்களும் இன்றைய
போராட்டங்களும் எழுப்பிய பல கேள்விகள் இன்னும் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன. இதன் காரணம்
என்ன?
மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில் காரணம் தெளிவானது. இந்த இயக்கங்கள் சமூகத்தின்
அடிப்படை வர்க்க உறவுகளை அல்ல, அதன் வெளிப்புற அறிகுறிகளை மட்டுமே தாக்குகின்றன.
1. "அரசை சுத்தப்படுத்துவோம்" என்ற கோட்பாட்டின் வரம்பு
அன்னா ஹசாரே இயக்கத்தின் மையக் கருத்து:
"ஊழல் இந்தியாவின் முக்கிய பிரச்சினை;
ஊழலை ஒழித்தால் நாடு
சீராகும்."
இந்தக் கருத்து ஏன் மக்களிடம் செல்வாக்கைப் பெற்றது?
ஏனெனில் மக்கள் நேரடியாக சந்தித்த பிரச்சினைகள் அனைத்தும் ஊழலுடன்
தொடர்புடையதாகத் தோன்றின.
- லஞ்சம்
- அதிகார துஷ்பிரயோகம்
- கார்ப்பரேட் ஒப்பந்தங்கள்
- அரசியல் ஊழல்
இவை அனைத்தும் உண்மையான பிரச்சினைகளே.
ஆனால் மார்க்சியம் கேட்கும் கேள்வி வேறு:
ஊழலை உருவாக்கும் சமூக அடித்தளம் என்ன?
2. லெனின்: அரசு யாருடைய கருவி?
லெனின் தனது State
and Revolution நூலில் மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸின் கருத்தை மீண்டும்
வலியுறுத்துகிறார்:
அரசு என்பது வர்க்க முரண்பாடுகளை சமரசப்படுத்தும் அமைப்பு அல்ல;
ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு
வர்க்கத்தின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தும் கருவியாகும்.
இதன் பொருள் என்ன?
ஒரு முதலாளித்துவ சமூகத்தில்:
- சட்டங்கள்
- நீதித்துறை
- காவல்துறை
- நிர்வாகம்
- இராணுவம்
எல்லாமே இறுதியில் நிலவும் சொத்துடைமை உறவுகளைப் பாதுகாக்கும் நோக்கத்துடன்
இயங்குகின்றன.
எனவே "நல்ல மனிதர்களை அரசில் அமர்த்தினால் போதும்" என்ற கருத்து
மார்க்சிய பார்வையில் போதுமானதல்ல.
பிரச்சினை சில அதிகாரிகளின் நேர்மையின்மை அல்ல.
பிரச்சினை அரசின் வர்க்கத் தன்மையாகும்.
3. ஏன் ஊழல் மீண்டும் உருவாகிறது?
ஒரு ஊழல் அரசாங்கம் தோற்கடிக்கப்படுகிறது.
மற்றொரு அரசு வருகிறது.
சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதுவும் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளைச் சந்திக்கிறது.
இது ஏன்?
லெனின் தனது Imperialism,
the Highest Stage of Capitalism நூலில் நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கத்தை விளக்குகிறார்.
முதலாளித்துவத்தின் ஏகாதிபத்திய கட்டத்தில்:
- பெரும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள்
- வங்கிகள்
- நிதி நிறுவனங்கள்
அரசியல் அதிகாரத்துடன் இணைகின்றன.
இதனால் அரசு மற்றும் கார்ப்பரேட் மூலதனம் ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைகின்றன.
அதனால் ஊழல் என்பது தனிநபர் ஒழுக்கப் பிரச்சினை அல்ல.
அது மூலதனத்தின் அரசியல் செயல்முறையாக மாறுகிறது.
முகங்கள் மாறலாம்.
ஆனால் அமைப்பு மாறாத வரை அதன் விளைவுகளும் தொடர்கின்றன.
4. மார்க்ஸ் மற்றும் கோதா வேலைத்திட்ட விமர்சனம்
மார்க்ஸ் தனது Critique
of the Gotha Programme நூலில் ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையை முன்வைக்கிறார்.
அவர் சோசலிச இயக்கங்களுக்குள் இருந்த சீர்திருத்த மாயையை விமர்சித்தார்.
அரசிடமிருந்து சிறிய சலுகைகள் பெறுவதையே அரசியலின் இறுதி இலக்காகக் கருதும்
போக்கு குறித்து அவர் எச்சரித்தார்.
மார்க்ஸ் கூறுவது:
உழைக்கும் மக்களின் விடுதலை என்பது வெறும் நல்ல நிர்வாகம் அல்ல.
அது சமூக உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றமாகும்.
அதாவது:
- யார் உற்பத்தி செய்கிறார்கள்?
- யார் சொத்தை வைத்திருக்கிறார்கள்?
- யார் இலாபத்தைப் பெறுகிறார்கள்?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் இல்லாமல் சமூக விடுதலை சாத்தியமில்லை.
5. 1947 ஆட்சி மாற்றதிற்குப் பிந்தைய அனுபவம்
1947-க்குப் பிறகு இந்திய அரசியல் வரலாற்றைப் பார்த்தால் ஒரு
விஷயம் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் புதிய அரசியல் வாக்குறுதிகள் வந்துள்ளன.
நேருவின் திட்டமிடப்பட்ட வளர்ச்சி.
இந்திராவின் "வறுமையை ஒழிப்போம்".
ஜனதா அலை.
மண்டல் அரசியல்.
தாராளமயமாக்கல்.
ஊழல் எதிர்ப்பு இயக்கம்.
டிஜிட்டல் இந்தியா.
நல்லாட்சி.
என பல்வேறு கோஷங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன.
ஆனால்:
- நிலமற்ற விவசாயிகள் இன்னும் உள்ளனர்.
- வேலையின்மை அதிகரிக்கிறது.
- தனியார்மயமாக்கல் விரிகிறது.
- கார்ப்பரேட் செல்வம் குவிகிறது.
- கல்வி மற்றும் சுகாதாரம் வணிகமாகிறது.
இதிலிருந்து ஒரு பாடம் கிடைக்கிறது.
சீர்திருத்தங்கள் சில மாற்றங்களை உருவாக்கலாம்.
ஆனால் அவை அடிப்படை வர்க்க உறவுகளை மாற்றுவதில்லை.
6. இன்றைய இளைஞர் இயக்கங்களின் முரண்பாடு
இன்றைய இளைஞர்கள் உண்மையான பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்கிறார்கள்.
- வேலை இல்லை.
- தேர்வு மோசடிகள் அதிகரிக்கின்றன.
- கல்வி விலை உயர்கிறது.
- நிரந்தர வேலை வாய்ப்புகள் குறைகின்றன.
அவர்களின் கோபம் நியாயமானது.
ஆனால் அந்தக் கோபம் பெரும்பாலும் "நேர்மையான அரசு வேண்டும்" என்ற
கோரிக்கையில் முடங்கிவிடுகிறது.
மார்க்சிய கேள்வி:
நேர்மையான அரசு யாருடைய நலனுக்காக செயல்படும்?
பெரு முதலாளிகளின் சொத்துடைமை தொடர்ந்தால், நேர்மையான அரசு கூட அந்த அமைப்பின் எல்லைக்குள் தான்
செயல்படும்.
7. சீர்திருத்தமா? புரட்சிகர மாற்றமா?
லெனின் சீர்திருத்தங்களுக்கு எதிரானவர் அல்ல.
ஆனால் அவர் வலியுறுத்தியது:
சீர்திருத்தங்களை இறுதி இலக்காகக் கருதக் கூடாது.
ஒவ்வொரு சீர்திருத்தப் போராட்டமும் மக்களை மேலும் ஆழமான சமூக மாற்றப்
போராட்டத்திற்குத் தயார்படுத்த வேண்டும்.
ஊழல் எதிர்ப்பு போராட்டம் தொழிலாளர் உரிமை போராட்டத்துடன் இணைய வேண்டும்.
வேலையின்மை எதிர்ப்பு போராட்டம் தனியார்மயமாக்கல் எதிர்ப்புடன் இணைய வேண்டும்.
ஜனநாயக உரிமைப் போராட்டம் கார்ப்பரேட் ஆதிக்க எதிர்ப்புடன் இணைய வேண்டும்.
அப்போதுதான் அது வர்க்க அரசியலாக வளர முடியும்.
8. மாற்று என்ன?
மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில் மாற்று என்பது வெறும் ஆட்சிமாற்றம் அல்ல.
அது:
- உற்பத்தி வளங்களின் மீது சமூகக் கட்டுப்பாடு,
- தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைமையகம்,
- விவசாயி-தொழிலாளர் கூட்டணி,
- பொதுச் சொத்துக்களின் பாதுகாப்பு,
- கல்வி மற்றும் சுகாதாரத்தின் பொதுமயமாக்கல்,
- சாதி மற்றும் பாலின ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டம்,
- ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு,
ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் புதிய சமூக உறவுகளை உருவாக்குவதாகும்.
.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக