முதலாளித்துவமும் ஊழலும்: மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதார ஆய்வு- ஒலி வடிவில்

இந்த ஆதாரங்கள் மார்க்சிய-லெனினிய அரசியல் பொருளாதார

கண்ணோட்டத்தில் ஊழலை ஒரு தனிநபர் ஒழுக்கப் பிரச்சினையாகப் பார்க்காமல், முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையின் உள்ளார்ந்த விளைவாக விளக்குகின்றன. லாப நோக்கம், தனியார் சொத்துரிமை மற்றும் உழைப்புச் சுரண்டல் ஆகியவையே ஊழலின் அடிப்படை வேர்கள் என்றும், அரசு என்பது ஆளும் வர்க்கத்தின் நலன்களைப் பாதுகாக்கும் ஒரு கருவி என்றும் இக்கட்டுரைகள் வாதிடுகின்றன. உலகமயமாக்கல் காலத்தில் ஊழல் என்பது சட்டபூர்வமான கார்ப்பரேட் கொள்ளையாக உருவெடுத்துள்ளதைச் சுட்டிக்காட்டும் இந்த நூல்கள், வெறும் நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்களால் மட்டும் இதனை ஒழிக்க முடியாது எனக் கூறுகின்றன. சுரண்டலற்ற ஒரு பொதுவுடமைச் சமூகத்தை உருவாக்கி, உற்பத்திச் சாதனங்களைச் சமூகமயமாக்குவதன் மூலமே ஊழலை முழுமையாக வேரறுக்க முடியும் என்பதே இந்த ஆதாரங்களின் மையக் கருத்தாகும்....

முதலாளித்துவம் என்றாலே சுரண்டல்; சுரண்டலின் ஊற்றுக்கண்தான் ஊழல்

முதலாளித்துவ சமூகத்தைப் பற்றிய பொதுவான விளக்கங்களில், ஊழல் என்பது சில தனிநபர்களின் ஒழுக்கக்கேடு அல்லது சட்டவிரோத செயலாக மட்டுமே சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஆனால் மார்க்சியக் கண்ணோட்டம் ஊழலை வெறும் தனிநபர் தவறாகப் பார்க்கவில்லை. மாறாக, அது முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையின் உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகளிலிருந்து உருவாகும் சமூக நிகழ்வாகப் பார்க்கிறது.

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே 

மார்க்ஸ் தனது மூலதனம் (Capital) நூலில் முதலாளித்துவத்தின் அடிப்படை இயக்க சக்தி இலாபம் எனக் காட்டுகிறார். முதலாளி உற்பத்தியில் முதலீடு செய்வதன் நோக்கம் சமூகத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வது அல்ல; அதிகபட்ச இலாபத்தைப் பெறுவதே ஆகும். இந்த இலாபம் எங்கிருந்து வருகிறது? தொழிலாளியின் உழைப்பிலிருந்து. தொழிலாளி உருவாக்கும் மதிப்பில் ஒரு பகுதி மட்டுமே கூலியாக வழங்கப்படுகிறது; மீதமுள்ள உபரி மதிப்பை (Surplus Value) முதலாளி அபகரிக்கிறான். இதுவே சுரண்டல்.

எனவே முதலாளித்துவத்தின் அடிப்படை உறவே சுரண்டல் உறவாகும். சுரண்டல் இல்லாமல் முதலாளித்துவம் இயங்க முடியாது. மார்க்ஸ் கூறியது போல, "மூலதனம் பிறக்கும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் இரத்தமும் அழுக்கும் சொட்டிக் கொண்டே இருக்கும்."

ஆனால் இந்த சுரண்டல் தொடர்ந்து நடைபெற வேண்டுமெனில், அதற்குத் தேவையான அரசியல், நிர்வாக மற்றும் சட்ட அமைப்புகளும் அதற்கேற்ப செயல்பட வேண்டும். இங்குதான் ஊழல் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.

ஊழல்: தனிநபர் குற்றமா அல்லது அமைப்பின் விளைவா?

முதலாளித்துவ சமூகத்தில் அரசு நடுநிலையான அமைப்பு அல்ல என்று மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் விளக்கினர். அரசு என்பது ஆளும் வர்க்கத்தின் அரசியல் கருவி. சட்டம், நீதிமன்றம், காவல்துறை, நிர்வாகம் போன்றவை இறுதியில் நிலவும் சொத்துடைமை உறவுகளைப் பாதுகாக்கின்றன.

இதனால் பெரும் முதலாளிகள் தங்களது இலாபத்தை அதிகரிப்பதற்காக அரசின் கொள்கைகளையே பாதிக்க முயல்கின்றனர். தேர்தல் நிதி, லாபியிங், கமிஷன், அதிகாரிகளை வாங்குதல், வரிச்சலுகைகள், இயற்கை வளங்களை மலிவு விலையில் கைப்பற்றுதல் போன்றவை ஊழலின் பல வடிவங்கள்.

லெனின் தனது அரசும் புரட்சியும் (State and Revolution) என்ற நூலில், முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் என்பது பணக்காரர்களுக்கான ஜனநாயகம் என்று குறிப்பிட்டார். சட்டரீதியாக சமத்துவம் இருப்பது போலத் தோன்றினாலும், பொருளாதார அதிகாரம் கொண்டவர்கள் அரசியல் அதிகாரத்தையும் கட்டுப்படுத்துகின்றனர். இதன் விளைவாக ஊழல் என்பது விதிவிலக்காக அல்ல, மாறாக அமைப்பின் இயல்பான விளைவாக மாறுகிறது.

ஏகபோக முதலாளித்துவமும் ஊழலின் விரிவாக்கமும்

லெனின் தனது ஏகாதிபத்தியம் – முதலாளித்துவத்தின் உச்சக்கட்டம் என்ற நூலில், முதலாளித்துவம் வளர்ச்சியடைந்தபோது சில பெரும் நிறுவனங்கள் பொருளாதாரத்தையும் அரசியலையும் கட்டுப்படுத்தும் நிலை உருவாகும் எனக் கூறினார்.

இன்றைய உலகில் பெருநிறுவனங்கள் மற்றும் அரசுகள் இடையே உள்ள உறவைப் பார்க்கும்போது இது தெளிவாகத் தெரிகிறது. தனியார்மயமாக்கல், பொது சொத்துக்களின் விற்பனை, இயற்கை வளங்களின் கொள்ளை, வங்கி மோசடிகள், பங்குச்சந்தை சூதாட்டங்கள் ஆகியவை அனைத்தும் சட்டபூர்வமான வடிவில் நடைபெறும் ஊழலின் வடிவங்களாக உள்ளன.

சாதாரண அரசு ஊழியர் லஞ்சம் வாங்குவது ஊழலின் சிறிய வெளிப்பாடு மட்டுமே. ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள பொதுச் சொத்துக்களை தனியார் நிறுவனங்களுக்கு மாற்றிக் கொடுப்பது அமைப்புசார் ஊழலாகும். மார்க்சிய பார்வையில் இதுவே முக்கியமானது.

இந்தியாவிலும் தமிழகத்திலும்

இந்தியாவில் பொருளாதார தாராளமயமாக்கலுக்குப் பிறகு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் செல்வாக்கு அரசின் மீது அதிகரித்துள்ளது. நிலம் கையகப்படுத்துதல், சுரங்க உரிமைகள், துறைமுகங்கள், விமான நிலையங்கள், மின்சாரத் திட்டங்கள், கல்வி மற்றும் சுகாதாரத்தின் தனியார்மயமாக்கல் போன்றவை பெரிய முதலாளிகளின் நலன்களை முன்னிறுத்துகின்றன.

இங்கு ஊழல் என்பது சில அரசியல்வாதிகளின் தவறு மட்டுமல்ல; இலாபத்திற்காக சமூக வளங்களை தனியார்மயமாக்கும் முதலாளித்துவ வளர்ச்சிப் பாதையின் ஒரு பகுதியாகும். முதலாளி இலாபம் தேடுகிறான்; அரசியல்வாதி அதிகாரம் தேடுகிறான்; அதிகார வர்க்கம் சலுகை தேடுகிறது. இந்த மூன்றின் கூட்டணியே ஊழலை உருவாக்குகிறது.

ஊழலை ஒழிக்க முடியுமா?

முதலாளித்துவ அரசியல்வாதிகள் பெரும்பாலும் "ஊழலற்ற ஆட்சி" என்ற முழக்கத்தை முன்வைக்கிறார்கள். ஆனால் மார்க்சியம் கேட்கும் கேள்வி வேறு:

சுரண்டலை வைத்துக்கொண்டு ஊழலை ஒழிக்க முடியுமா?

இலாபமே சமூகத்தின் உச்ச மதிப்பாக இருக்கும் வரை, போட்டியும் தனியார் சொத்துடைமையும் இருக்கும் வரை, பொருளாதார அதிகாரம் சிலரிடம் குவியும் வரை, ஊழல் புதிய வடிவங்களில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும்.

எனவே மார்க்சியர்கள் ஊழலை வெறும் ஒழுக்கப் பிரச்சினையாக அல்ல, வர்க்கப் பிரச்சினையாகப் பார்க்கின்றனர். சுரண்டலை உருவாக்கும் உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றாமல் ஊழலை முழுமையாக ஒழிக்க முடியாது என்பதே அவர்களின் வாதம்.

இதனை சுருக்கமாக பார்த்தால்

முதலாளித்துவத்தின் இதயத்தில் சுரண்டல் உள்ளது. அந்தச் சுரண்டலைப் பாதுகாக்கும் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அமைப்புகளின் இயல்பான வெளிப்பாடே ஊழல். எனவே ஊழல் என்பது சிலரின் பேராசையால் மட்டுமே உருவாகவில்லை; இலாபத்தை மையமாகக் கொண்ட சமூக அமைப்பின் விளைவாக உருவாகிறது.

மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோர் வலியுறுத்தியது போல, சுரண்டலற்ற சமூகத்தை உருவாக்கும் போராட்டமே ஊழலின் சமூக வேர்களை அகற்றும் பாதையாகும். சுரண்டலை ஒழிக்காமல் ஊழலை ஒழிக்க முடியாது; ஊழலை ஒழிக்க வேண்டுமெனில் முதலாளித்துவத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தையே தகர்க்க  வேண்டும் என்பதே மார்க்சியத்தின் அடிப்படை நிலைப்பாடாகும்.

***********************

உலகமயமாக்கல்: சுரண்டலின் உலகமயமாக்கலும் ஊழலின் நிறுவனமயமாக்கலும்

"ஊழல் ஒழிய வேண்டும்" என்று உலகின் எல்லா நாடுகளிலும் அரசியல்வாதிகள் பேசுகிறார்கள். ஆனால் ஊழல் ஏன் தொடர்ந்து வளர்கிறது? ஏன் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, சட்ட வளர்ச்சி, நீதிமன்றங்கள், கண்காணிப்பு அமைப்புகள் ஆகியவை அதிகரித்தும் ஊழல் குறையவில்லை? ஏன் ஊழல் இன்று அரசியலில் மட்டுமல்ல, கல்வி, மருத்துவம், வேலைவாய்ப்பு, நீதித்துறை, ஊடகம், விளையாட்டு, மத நிறுவனங்கள் என சமூகத்தின் ஒவ்வொரு துறையிலும் ஊடுருவியுள்ளது?

மார்க்சிய-லெனினிய கண்ணோட்டம் இதற்கு தெளிவான பதிலை அளிக்கிறது. ஊழல் என்பது மனிதர்களின் தனிப்பட்ட ஒழுக்கச் சீர்கேட்டின் விளைவு அல்ல; அது இலாபத்தை மையமாகக் கொண்ட முதலாளித்துவ சமூகத்தின் தவிர்க்க முடியாத விளைவு.

முதலாளித்துவத்தின் அடிப்படை: இலாபம்

முதலாளித்துவ உற்பத்தியின் நோக்கம் மனிதத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதல்ல. அதிகபட்ச இலாபம் ஈட்டுவதே அதன் நோக்கம். இலாபம் பெறுவதற்காக தொழிலாளியின் உழைப்பு சுரண்டப்படுகிறது. இதுவே உபரி மதிப்பு (Surplus Value) உருவாகும் அடிப்படை.

ஒரு முதலாளி மற்றொரு முதலாளியை விட அதிக இலாபம் பெற வேண்டும். இதனால் முடிவில்லாத போட்டி உருவாகிறது. இந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெற சட்டபூர்வமான வழிகள் போதாதபோது, சட்டவிரோதமான வழிகளும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அங்கேயே ஊழல் தோன்றுகிறது.

எனவே ஊழல் என்பது முதலாளித்துவத்தின் வெளிப்புற நோய் அல்ல; அதன் உடலுக்குள்ளேயே இருக்கும் ஒரு உறுப்பு.

உலகமயமாக்கல்: ஊழலின் புதிய கட்டம்

1990களுக்குப் பிறகு உலகமயமாக்கல், தாராளமயமாக்கல், தனியார்மயமாக்கல் ஆகியவை உலகம் முழுவதும் அமல்படுத்தப்பட்டன.

இதன் மூலம்:

• அரசின் கட்டுப்பாடுகள் குறைக்கப்பட்டன.

• பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் தனியாருக்கு விற்கப்பட்டன.

• பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு எல்லைகள் திறக்கப்பட்டன.

• நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கம் அதிகரித்தது.

இதனை "சுதந்திர சந்தை" என்று விளம்பரப்படுத்தினார்கள். ஆனால் நடைமுறையில் இது பெரும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு உலகின் வளங்களை கைப்பற்றும் சுதந்திரத்தை வழங்கியது.

இதன் விளைவாக ஊழல் உள்ளூர் அளவிலிருந்து உலகளாவிய அளவிற்கு உயர்ந்தது.

இன்று ஒரு நாட்டின் அரசியல்வாதி லஞ்சம் வாங்குவது மட்டுமே ஊழல் அல்ல. பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் அரசுகளின் கொள்கைகளையே தீர்மானிப்பதும் ஊழலின் ஒரு வடிவமாகும்.

கார்ப்பரேட் ஊழல்: சட்டபூர்வமான கொள்ளை

முன்பு ஊழல் என்பது சட்டத்தை மீறிச் செய்யப்படும் செயலாகக் கருதப்பட்டது.

இன்று நிலைமை வேறு.

சட்டங்களே பெரும் நிறுவனங்களின் நலனுக்காக மாற்றப்படுகின்றன.

வரி சலுகைகள்,
நில அபகரிப்புகள்,
இயற்கை வளங்களின் தனியார்மயமாக்கல்,
பொதுச் சொத்துக்களின் விற்பனை,
பொது சேவைகளின் வணிகமயமாக்கல்

இவை அனைத்தும் சட்டபூர்வமாக நடைபெறுகின்றன.

ஆனால் அதன் விளைவு என்ன?

சிலருக்கு பெரும் செல்வக் குவிப்பு.

பெரும்பான்மை மக்களுக்கு வறுமை, வேலையின்மை, கடன் சுமை.

மார்க்சிய பார்வையில் இது ஊழலின் மிக உயர்ந்த வடிவம்.

அரசியலும் பணமும்

முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தில் தேர்தல்கள் மக்களின் ஆட்சியாகக் காட்டப்படுகின்றன.

ஆனால் தேர்தல்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கான கோடிகள் செலவிடப்படுகின்றன.

இந்தப் பணம் எங்கிருந்து வருகிறது?

பெரும் முதலாளிகளிடமிருந்து.

அவர்கள் ஏன் நிதியளிக்கிறார்கள்?

அரசியலை முதலீடாகப் பார்க்கிறார்கள்.

தேர்தலுக்குப் பிறகு கொள்கைகள், ஒப்பந்தங்கள், உரிமங்கள், வரிச்சலுகைகள் ஆகியவற்றின் மூலம் பல மடங்கு இலாபம் பெறுகின்றனர்.

இதனால் அரசியல் மற்றும் கார்ப்பரேட் மூலதனம் ஒன்றோடொன்று கலந்துவிடுகின்றன.

இதுவே நவீன ஊழலின் மையம்.

ஊடகமும் ஊழலும்

உலகமயமாக்கல் காலத்தில் ஊடகங்களும் பெரும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் சென்றுள்ளன.

இதன் விளைவாக:

• தொழிலாளர் பிரச்சினைகள் மறைக்கப்படுகின்றன.

• தனியார்மயமாக்கல் வளர்ச்சியாக சித்தரிக்கப்படுகிறது.

• மக்கள் எதிர்ப்புகள் குற்றமாக காட்டப்படுகின்றன.

• முதலாளிகளின் நலன்கள் தேசிய நலன்களாக விளக்கப்படுகின்றன.

உண்மையை மறைப்பதும் ஊழலின் ஒரு வடிவமே.

கல்வி, மருத்துவம் மற்றும் ஊழல்

முன்பு கல்வியும் மருத்துவமும் சமூக உரிமைகளாகக் கருதப்பட்டன.

இன்று அவை வணிகப் பொருட்களாக மாற்றப்பட்டுள்ளன.

கல்வி விற்கப்படுகிறது.
மருத்துவம் விற்கப்படுகிறது.
வேலைவாய்ப்பு விற்கப்படுகிறது.

மனிதத் தேவைகள் அனைத்தும் சந்தைப் பொருட்களாக மாறும்போது, ஊழல் தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

ஏன் ஊழல் ஒழியவில்லை?

ஊழலை எதிர்த்து ஆயிரக்கணக்கான சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டுள்ளன.

பல நாடுகளில் ஊழல் தடுப்பு ஆணையங்கள் உள்ளன.

ஆனால் ஊழல் தொடர்ந்து அதிகரிக்கிறது.

ஏனெனில் ஊழலை உருவாக்கும் பொருளாதார அடித்தளம் அப்படியே உள்ளது.

இலாபமே சமூகத்தின் உயர்ந்த மதிப்பாக இருக்கும் வரை,
தனியார் சொத்துடைமை நிலவும் வரை,
உற்பத்தி சமூகமயமாகவும் சொத்து தனியார்மயமாகவும் இருக்கும் வரை,

ஊழல் புதிய வடிவங்களில் தொடர்ந்து உருவாகும்.

மார்க்சிய தீர்வு

மார்க்சியர்கள் ஊழலை எதிர்ப்பதோடு மட்டுமல்ல, அதன் சமூக வேர்களையும் அகற்ற வேண்டுமென வலியுறுத்துகின்றனர்.

ஊழலின் வேர்கள்:

• தனியார் சொத்துடைமை

• மனித உழைப்பின் சுரண்டல்

• இலாப நோக்கு உற்பத்தி

• ஏகபோக மூலதனத்தின் ஆதிக்கம்

இவற்றை ஒழிக்காமல் ஊழலை முழுமையாக ஒழிக்க முடியாது.

எனவே ஊழலுக்கு எதிரான உண்மையான போராட்டம் என்பது வெறும் நல்லாட்சிக்கான போராட்டம் அல்ல; அது சுரண்டலுக்கு எதிரான வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.

முடிவுரை

இன்றைய உலகமயமாக்கல் காலத்தில் ஊழல் என்பது சில அதிகாரிகளின் தவறான நடத்தை அல்ல. அது உலகளாவிய மூலதனத்தின் இயக்க முறையாக மாறியுள்ளது. லஞ்சம் வாங்கும் அதிகாரி ஊழலின் சிறிய முகம் மட்டுமே. உலகின் வளங்களை சில பெருநிறுவனங்கள் கைப்பற்றும் அமைப்பே அதன் உண்மையான முகம்.

ஆகவே மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில், "ஊழலை ஒழிப்போம்" என்ற முழக்கம் மட்டும் போதாது. "சுரண்டலை ஒழிப்போம்" என்ற முழக்கத்துடன் இணைந்தால்தான் ஊழலின் வேர்களை அகற்ற முடியும். ஏனெனில் சுரண்டலே ஊழலின் தாய்; முதலாளித்துவமே அதன் கருப்பை.

*************************

கீழே உள்ள கட்டுரை, ஊழல் என்ற பிரச்சினையை வெறும் ஒழுக்கக் கேடாக அல்லாமல், மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோரின் அரசியல்-பொருளாதார ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் அதன் வரலாற்று, வர்க்க மற்றும் பொருளாதார வேர்களோடு இணைத்து விளக்க முயல்கிறது.

முதலாளித்துவம், ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் ஊழல்

மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் பார்வையில் ஒரு அரசியல்-பொருளாதார ஆய்வு

இன்றைய உலகில் எந்த நாட்டைப் பார்த்தாலும் ஊழல் பற்றிய விவாதம் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக மாறியுள்ளது. தேர்தல் ஊழல், நிர்வாக ஊழல், கார்ப்பரேட் ஊழல், வங்கி மோசடி, வரி ஏய்ப்பு, இயற்கை வள கொள்ளை, தனியார்மய ஊழல் என பல வடிவங்களில் அது வெளிப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு அடிப்படை கேள்வி பெரும்பாலும் கேட்கப்படுவதில்லை:

ஊழல் ஏன் தொடர்ந்து உருவாகிறது?

மனிதர்கள் ஒழுக்கமற்றவர்களாக மாறிவிட்டதாலா? சில அரசியல்வாதிகள் மோசமானவர்களாக இருப்பதாலா? அல்லது சமூக அமைப்பின் ஆழத்தில் இருக்கும் பொருளாதார உறவுகளே ஊழலை மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்குகின்றனவா?

மார்க்சியம் இந்த மூன்றாவது விளக்கத்தையே முன்வைக்கிறது.

மார்க்சிய பார்வையில் ஊழல் என்பது தனிநபர் குற்றம் மட்டுமல்ல; அது வர்க்க சமூகத்தின் ஒரு அரசியல்-பொருளாதார வெளிப்பாடாகும்.

தனிச்சொத்தின் தோற்றமும் அதிகாரத்தின் உருவாக்கமும்

எங்கெல்ஸ் தனது குடும்பம், தனிசொத்து, அரசு ஆகியவற்றின் தோற்றம் என்ற நூலில் ஒரு முக்கியமான வரலாற்று உண்மையை விளக்குகிறார்.

ஆரம்ப மனித சமுதாயங்களில் உற்பத்தி குறைவாக இருந்ததால் தனிப்பட்ட செல்வச் சேர்க்கை மிகக் குறைவாக இருந்தது. ஆனால் உற்பத்தி வளர்ந்தபோது உபரி உற்பத்தி தோன்றியது. அந்த உபரி உற்பத்தியை சிலர் தனக்கென குவிக்கத் தொடங்கினர்.

இதிலிருந்தே:

• தனிசொத்து தோன்றியது.

• வர்க்கங்கள் உருவாயின.

• சுரண்டல் உருவானது.

• அந்தச் சுரண்டலைப் பாதுகாக்க அரசு தோன்றியது.

எனவே அரசு என்பது எல்லோருக்கும் மேலான நடுநிலை அமைப்பு அல்ல; சொத்துடைமை வர்க்கத்தின் ஆதிக்கத்தைப் பாதுகாக்கும் கருவி என்று எங்கெல்ஸ் விளக்குகிறார்.

இந்த இடத்திலேயே ஊழலின் வரலாற்று வேர்களை காண முடிகிறது.

ஏனெனில் அதிகாரமும் செல்வமும் ஒன்றாகக் குவியும்போது, அரசின் அதிகாரம் தனிப்பட்ட நலன்களுக்காக பயன்படுத்தப்படத் தொடங்குகிறது.

மார்க்ஸ்: சுரண்டலே முதலாளித்துவத்தின் அடிப்படை

மார்க்ஸின் மூலதனம் நூல் முதலாளித்துவத்தின் இரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

முதலாளித்துவ உற்பத்தியில் தொழிலாளி தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்கிறான். ஆனால் அவன் உருவாக்கும் மதிப்பை முழுமையாகப் பெறுவதில்லை.

உதாரணமாக:

ஒரு தொழிலாளி ஒரு நாளில் ₹2000 மதிப்புள்ள பொருட்களை உற்பத்தி செய்தால், அவனுக்கு ₹700 அல்லது ₹800 மட்டுமே கூலியாக வழங்கப்படலாம்.

மீதமுள்ள மதிப்பு முதலாளியின் இலாபமாக மாறுகிறது.

இதுவே உபரி மதிப்பு.

இதுவே சுரண்டல்.

எனவே முதலாளித்துவத்தின் உயிர்நாடி சுரண்டலே.

இந்த சுரண்டல் அதிகரிக்க அதிகரிக்க இலாபமும் அதிகரிக்கிறது.

ஆனால் இலாபத்திற்கான போட்டி முதலாளிகளை சட்ட எல்லைகளைக் கூட தாண்டத் தூண்டுகிறது.

இங்கே ஊழல் ஒரு விதிவிலக்காக அல்ல, இலாப வேட்டையின் இயல்பான நீட்சியாக மாறுகிறது.

லெனின்: ஏகாதிபத்தியமும் ஊழலின் உலகமயமாக்கலும்

லெனின் தனது ஏகாதிபத்தியம் – முதலாளித்துவத்தின் உச்சக்கட்டம் என்ற நூலில், முதலாளித்துவம் ஒரு புதிய கட்டத்தை அடைகிறது என்று கூறினார்.

அதன் முக்கிய அம்சங்கள்:

• உற்பத்தி மற்றும் மூலதனத்தின் ஏகபோக குவிப்பு.

• வங்கி மூலதனமும் தொழில் மூலதனமும் இணைதல்.

• நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கம்.

• உலகச் சந்தைகளின் பங்கீடு.

• உலகின் வளங்களை கைப்பற்றும் போட்டி.

இன்று உலகமயமாக்கல் என்று அழைக்கப்படுவது இந்த ஏகாதிபத்திய கட்டத்தின் நவீன வடிவமே.

இன்றைய உலகில் பல அரசுகளைக் காட்டிலும் பெரிய பொருளாதார சக்தி கொண்ட நிறுவனங்கள் உள்ளன.

அவை:

• அரசுகளுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கின்றன.

• சட்டங்களை மாற்ற வைக்கின்றன.

• வரிச்சலுகைகளைப் பெறுகின்றன.

• இயற்கை வளங்களை கைப்பற்றுகின்றன.

• ஊடகங்களை கட்டுப்படுத்துகின்றன.

இது தனிநபர் ஊழல் அல்ல.

இது முழு அரசியல் அமைப்பையும் சந்தை நலன்களுக்கு கீழ்ப்படுத்தும் கட்டமைப்பு ஊழல்.

உலகமயமாக்கல்: சட்டபூர்வமான ஊழலின் காலம்

முன்னொரு காலத்தில் ஊழல் என்பது சட்டத்தை மீறி செய்யப்படும் செயலாக இருந்தது.

இன்று சட்டங்களே கார்ப்பரேட் நலன்களுக்காக எழுதப்படுகின்றன.

இதனால் புதிய வகை ஊழல் உருவாகியுள்ளது.

இது "சட்டபூர்வமான ஊழல்".

உதாரணமாக:

பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் தனியாருக்கு விற்கப்படுகின்றன.

இயற்கை வளங்கள் மலிவு விலையில் ஒப்படைக்கப்படுகின்றன.

வங்கிக் கடன்கள் பெரும் நிறுவனங்களுக்கு தள்ளுபடி செய்யப்படுகின்றன.

தொழிலாளர் சட்டங்கள் பலவீனப்படுத்தப்படுகின்றன.

இவை அனைத்தும் சட்டபூர்வமாக நடைபெறலாம்.

ஆனால் சமூக ரீதியாக இது பெரும் கொள்ளையாகும்.

இந்தியாவில் கார்ப்பரேட் – அரசியல் கூட்டணி

இந்தியாவில் 1991க்குப் பிறகு தாராளமயமாக்கல் வேகமடைந்தது.

இதன் விளைவாக அரசியல் அதிகாரமும் கார்ப்பரேட் மூலதனமும் முன்பைவிட நெருக்கமாக இணைந்தன.

தேர்தல்கள் மிக அதிக செலவுடையதாக மாறின.

பெரும் நிறுவனங்கள் தேர்தல் நிதி வழங்குகின்றன.

அரசுகள் கொள்கைகளை உருவாக்குகின்றன.

நிறுவனங்கள் இலாபம் பெறுகின்றன.

இந்த பரஸ்பர உறவு படிப்படியாக ஒரு கார்ப்பரேட்-அரசியல் கூட்டணியாக வளர்கிறது.

மார்க்சிய பார்வையில் இது தனிப்பட்ட நபர்களின் ஊழல் அல்ல.

மாறாக, முதலாளித்துவ அரசின் இயல்பான செயல்பாடாகும்.

ஏனெனில் அரசு எந்த வர்க்கத்தின் நலனை பாதுகாக்கிறதோ, அதன் கொள்கைகளும் இறுதியில் அதே வர்க்கத்தின் நலனுக்கே சேவை செய்யும்.

ஊடகம், நீதித்துறை, கல்வி – அனைத்திலும் சந்தையின் செல்வாக்கு

இன்றைய உலகமயமாக்கல் காலத்தில் சந்தை தர்க்கம் சமூகத்தின் அனைத்து துறைகளிலும் நுழைந்துள்ளது.

கல்வி ஒரு வணிகம்.

மருத்துவம் ஒரு வணிகம்.

ஊடகம் ஒரு வணிகம்.

விளையாட்டு ஒரு வணிகம்.

கலாச்சாரம் கூட ஒரு வணிகம்.

இலாபம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உயர்த்தப்படும்போது, ஒழுக்கம், பொதுநலம், சமூகப் பொறுப்பு போன்றவை பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.

அங்கே ஊழல் ஒரு விபத்து அல்ல.

அது அமைப்பின் தர்க்கரீதியான விளைவு.

ஊழலுக்கு எதிரான உண்மையான போராட்டம்

மார்க்சியம் ஊழலுக்கு எதிராகப் போராட வேண்டாம் என்று கூறுவதில்லை. மாறாக, ஊழலின் ஆழமான வேர்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று கூறுகிறது.

ஊழலை உருவாக்கும் அடிப்படை காரணிகள்:

• தனிசொத்து ஆதிக்கம்

• மனித உழைப்பின் சுரண்டல்

• இலாப மைய பொருளாதாரம்

• ஏகபோக மூலதனத்தின் குவிப்பு

• அரசின் வர்க்கத் தன்மை

இவற்றை மாற்றாமல் ஊழலை முழுமையாக ஒழிக்க முடியாது.

அதனால் ஊழலுக்கு எதிரான போராட்டம், இறுதியில் சுரண்டலுக்கு எதிரான போராட்டமாகவும், ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான போராட்டமாகவும், தொழிலாளர்-விவசாயிகள் தலைமையிலான சமூக மாற்றப் போராட்டமாகவும் மாறுகிறது.

முடிவுரை

மார்க்ஸ் சுரண்டலின் பொருளாதார வேர்களை வெளிப்படுத்தினார். எங்கெல்ஸ் தனிசொத்து மற்றும் அரசின் வரலாற்றுத் தோற்றத்தை விளக்கினார். லெனின் ஏகாதிபத்திய காலத்தில் மூலதனம் அரசையும் உலக அரசியலையும் எவ்வாறு கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதை காட்டினார்.

இந்த மூவரின் ஆய்வுகளையும் ஒன்றாக இணைத்துப் பார்த்தால், ஊழல் என்பது சிலரின் ஒழுக்கக் குறைபாடு அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. அது வர்க்க சமுதாயத்தின், தனிசொத்து ஆதிக்கத்தின், முதலாளித்துவ சுரண்டலின் மற்றும் ஏகாதிபத்திய உலக ஒழுங்கின் அரசியல் வெளிப்பாடாகும்.

எனவே ஊழலை எதிர்க்கும் உண்மையான பாதை, வெறும் நல்லாட்சி கோரிக்கையில் முடிவடையாது. அது சுரண்டலற்ற, மனித உழைப்பின் பலன் சமூக நலனுக்காக பயன்படுத்தப்படும் ஒரு புதிய சமூக ஒழுங்கை நோக்கிய போராட்டத்துடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். அந்த அர்த்தத்தில், ஊழலுக்கு எதிரான போராட்டம் என்பது வெறும் ஒழுக்கப் போராட்டமல்ல; அது வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு வடிவமாகும். அது சுரண்டல் அற்ற சமூக அமைப்பிலே சாத்தியம் அவைதான் பொதுவுடமை சமூக அமைப்பு தனி உடமையை ஒழித்து பொதுசொத்தாக ஆம் சமூகத்தின் சொத்தாக்கி உழைப்பு மூலதனம் சமூக மயமாக்கபடல்.

ஊழலை உருவாக்கும் சமூக-பொருளாதார அடித்தளத்தையே மாற்ற வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது. அந்த அடிப்படையில் ஒரு விரிவான கட்டுரை:

ஊழலற்ற சமூகத்திற்கான பாதை: பொதுவுடமை, சமூகமயமாக்கல் மற்றும் சுரண்டலின் ஒழிப்பு

இன்றைய உலகில் ஊழலுக்கு எதிரான கோபம் எல்லா மக்களிடமும் காணப்படுகிறது. லஞ்சம் வாங்கும் அதிகாரி, கோடிக்கணக்கான ரூபாய்களை கொள்ளையடிக்கும் அரசியல்வாதி, வரி ஏய்க்கும் பெருநிறுவனங்கள், மக்களின் சொத்துக்களை தனியாருக்கு தாரைவார்க்கும் ஆட்சியாளர்கள் ஆகியோரின் செயல்கள் மக்களிடையே வெறுப்பை உருவாக்குகின்றன.

ஆனால் ஒரு அடிப்படை கேள்வி எழுகிறது:

ஊழலை ஒழிக்க முடியுமா? முடிந்தால் எப்படி?

பலர் இதற்கான தீர்வாக நல்லாட்சி, நேர்மையான அரசியல்வாதிகள், கடுமையான சட்டங்கள், கண்காணிப்பு அமைப்புகள் போன்றவற்றை முன்வைக்கிறார்கள். ஆனால் வரலாறு காட்டுவது என்னவென்றால், இவை அனைத்தும் இருந்தபோதும் ஊழல் தொடர்ந்து உருவாகிக் கொண்டே இருக்கிறது.

இதற்கான காரணத்தை மார்க்சியம் சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தில் தேடுகிறது.

ஊழலின் வேர்கள் எங்கே?

மார்க்சிய பார்வையில் ஊழல் என்பது தனிநபர் ஒழுக்கக்கேடு அல்ல. அது தனியுடமை, வர்க்க ஆதிக்கம் மற்றும் சுரண்டலை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூக அமைப்பின் விளைவாகும்.

ஒரு சமூகத்தில்:

• உற்பத்திச் சாதனங்கள் சிலரின் கையில் இருக்கும்போது,

• பெரும்பான்மையான மக்கள் தங்கள் உழைப்புச் சக்தியை விற்க வேண்டிய நிலையில் இருக்கும்போது,

• சமூக உழைப்பின் பலனை சிலர் தனிப்பட்ட சொத்தாக குவிக்கும்போது,

அங்கே அதிகாரமும் செல்வமும் சிலரிடம் குவிகின்றன.

இந்தக் குவிப்பே ஊழலின் பொருளாதார அடித்தளம்.

எனவே ஊழல் என்பது சுரண்டலின் அரசியல் வடிவம் என்று கூறலாம்.

தனியுடமை: சுரண்டலின் மூலாதாரம்

எங்கெல்ஸ் விளக்கியபடி, தனியுடமை தோன்றியதோடு வர்க்கங்களும் தோன்றின.

தனியுடமை என்றால் வெறும் தனிப்பட்ட பயன்பாட்டுப் பொருட்கள் அல்ல.

மாறாக:

• நிலம்,

• தொழிற்சாலைகள்,

• வங்கிகள்,

• சுரங்கங்கள்,

• போக்குவரத்து அமைப்புகள்,

• இயற்கை வளங்கள்

போன்ற சமூக உற்பத்தியின் அடிப்படைச் சாதனங்கள் சிலரின் தனிப்பட்ட சொத்தாக இருப்பதையே குறிக்கிறது.

இதன் விளைவாக பெரும்பான்மையான மக்கள் தங்கள் உழைப்பை விற்று வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

இங்கேயே சுரண்டல் தொடங்குகிறது.

உழைப்பு சமூகமானது; சொத்து தனிப்பட்டது

மார்க்ஸ் சுட்டிக்காட்டிய மிக முக்கியமான முரண்பாடு இதுதான்.

ஒரு தொழிற்சாலையில் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் இணைந்து உற்பத்தி செய்கிறார்கள்.

ஒரு ரயில், ஒரு கார், ஒரு கணினி, ஒரு மருந்து—எதுவாக இருந்தாலும் அது ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் கூட்டு உழைப்பின் விளைவு.

உற்பத்தி சமூகமயமாகியுள்ளது.

ஆனால் அந்த உற்பத்தியின் பலன் சில முதலாளிகளின் தனிச்சொத்தாக மாறுகிறது.

உழைப்பு சமூகமானது.

இலாபம் தனிப்பட்டது.

இதுவே முதலாளித்துவத்தின் அடிப்படை முரண்பாடு.

இந்த முரண்பாடு இருக்கும் வரை ஊழல் மறையாது.

பொதுவுடமை என்ன கூறுகிறது?

மார்க்சியம் முன்வைக்கும் தீர்வு வெறும் செல்வத்தைப் பகிர்ந்து கொடுப்பது அல்ல.

அது உற்பத்திச் சாதனங்களின் சொத்துடைமை உறவையே மாற்ற வேண்டும் என்று கூறுகிறது.

அதாவது:

• தொழிற்சாலைகள்,

• வங்கிகள்,

• நில வளங்கள்,

• இயற்கை வளங்கள்,

• முக்கிய உற்பத்தித் துறைகள்

தனிப்பட்ட இலாபத்திற்காக அல்ல, சமூக நலனுக்காக இயங்க வேண்டும்.

இது வெறும் அரசுடமை அல்ல.

மாறாக சமூக உழைப்பின் பலன் சமூகத்திற்கே திரும்ப வேண்டும் என்பதே அதன் அடிப்படை.

சமூகமயமாக்கல் என்றால் என்ன?

சமூகமயமாக்கல் என்பது ஒரு சொத்தை அரசின் பெயருக்கு மாற்றுவது மட்டும் அல்ல.

அதன் உண்மையான பொருள்:

உற்பத்தி சமூகத் தேவைகளின் அடிப்படையில் திட்டமிடப்பட வேண்டும்.

மக்களின் தேவைகளே உற்பத்தியின் நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

இலாபம் அல்ல.

உதாரணமாக:

இன்று மருந்து உற்பத்தியின் நோக்கம் நோய்களை குணப்படுத்துவது மட்டுமல்ல; அதிக இலாபம் ஈட்டுவதும் ஆகும்.

சமூகமயமாக்கப்பட்ட பொருளாதாரத்தில் நோக்கம் மக்களின் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்.

இன்று கல்வி ஒரு வணிகம்.

சமூகமயமாக்கப்பட்ட சமூகத்தில் கல்வி ஒரு உரிமையாக இருக்கும்.

இன்று வீடு ஒரு சந்தைப் பொருள்.

அங்கே வீடு ஒரு அடிப்படை மனிதத் தேவையாகக் கருதப்படும்.

ஊழல் ஏன் குறையும்?

ஒரு சமூகத்தில்:

• தனிப்பட்ட இலாப வேட்டை குறையும் போது,

• உற்பத்திச் சாதனங்கள் சமூகக் கட்டுப்பாட்டிற்கு வரும்போது,

• செல்வக் குவிப்பு தடுக்கப்படும் போது,

• அரசியல் அதிகாரம் பெரும்பான்மை உழைக்கும் மக்களின் கையில் இருக்கும்போது,

ஊழலை உருவாக்கும் அடிப்படை காரணிகளும் பலவீனமடைகின்றன.

மார்க்சியம் மனிதர்கள் திடீரென தேவதைகளாக மாறிவிடுவார்கள் என்று கூறுவதில்லை.

ஆனால் ஊழலை உருவாக்கும் பொருளாதார அடித்தளம் அகற்றப்படும் போது அதன் சமூக வேர்களும் படிப்படியாக மறையும் என்று கூறுகிறது.

கம்யூனிச சமூகத்தின் இலக்கு

மார்க்ஸ் கற்பனை செய்த உயர்ந்த பொதுவுடமை சமூகத்தின் அடிப்படை கொள்கை:

"ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் அவரது திறமைக்கேற்ப; ஒவ்வொருவருக்கும் அவரது தேவைக்கேற்ப."

அந்த சமூகத்தில்:

• மனிதன் மனிதனைச் சுரண்டமாட்டான்.

• உழைப்பு விற்பனைப் பொருளாக இருக்காது.

• சமூக உற்பத்தி சமூகத் தேவைக்காக நடைபெறும்.

• செல்வம் சிலரிடம் குவியாது.

• மனிதர்களுக்கிடையிலான போட்டிக்கு பதிலாக ஒத்துழைப்பு வளர்ச்சி பெறும்.

அங்கே ஊழலுக்கான பொருளாதார அடித்தளமே இருக்காது.

முடிவுரை

ஊழலை எதிர்ப்பது அவசியம். ஆனால் ஊழலை மட்டும் எதிர்ப்பது போதாது. ஊழலை உருவாக்கும் தனியுடமை, சுரண்டல், இலாப மைய பொருளாதாரம் மற்றும் வர்க்க ஆதிக்கத்தை எதிர்க்க வேண்டும்.

மார்க்சிய பார்வையில் ஊழலற்ற சமூகத்திற்கான பாதை, நல்லாட்சி கோரிக்கையில் முடிவதில்லை. அது தனியுடமையின் ஆதிக்கத்தை ஒழித்து, உற்பத்திச் சாதனங்களை சமூகத்தின் பொதுச் சொத்தாக்கி, மனித உழைப்பின் பலனை சமூக நலனுக்காக பயன்படுத்தும் புதிய சமூக ஒழுங்கை நோக்கிச் செல்கிறது.

அதனால் ஊழலுக்கு எதிரான போராட்டத்தின் இறுதி தர்க்கம், சுரண்டலற்ற சமூகத்திற்கான போராட்டமாகும். அந்த சுரண்டலற்ற சமூக அமைப்பே பொதுவுடமை சமூகமாகும். அங்கு உழைப்பும் மூலதனமும் சமூகமயமாக்கப்பட்டு, மனிதன் மனிதனைச் சுரண்டும் உறவுகள் ஒழிக்கப்பட்டு, சமூக செல்வம் சமூகத்தின் தேவைகளுக்காக பயன்படுத்தப்படும். அதுவே மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோர் சுட்டிக்காட்டிய வரலாற்று முன்னேற்றத்தின் திசையாகும்.

.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.