இந்தக் கட்டுரையானது இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வளர்ச்சி மற்றும் அதன் கோட்பாட்டுச் சவால்களை மார்க்சிய-லெனினிய அடிப்படையில்
இந்த மேற்கோள் முன்வைக்கும் விமர்சனம், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் தேர்தல் அரசியல், கூட்டணி அரசியல் மற்றும் கோட்பாட்டு-நடைமுறை முரண்பாடுகள் பற்றிய ஒரு கடுமையான குற்றச்சாட்டாகும். இதனை மார்க்சிய-லெனினிய கண்ணோட்டத்தில் விமர்சன ரீதியாக அணுகினால், இரண்டு அம்சங்களைப் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும்: ஒன்று, தனிநபர்களின் அரசியல் இடமாற்றம்; மற்றொன்று, கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் தந்திரம் மற்றும் அதன் வரம்புகள்.
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் தேர்தல் சமரசங்கள்: ஒரு மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனம்
இந்த விமர்சனத்தில் ஒரு பகுதி உண்மை உள்ளது. ஆனால் முழு உண்மை அல்ல.
தனிநபர் துரோகமா? அல்லது அரசியல் பாதையின் விளைவா?
மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில் அரசியலை தனிநபர்களின் நல்லொழுக்கம் அல்லது கெட்டொழுக்கத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் விளக்க முடியாது.
ஒரு கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் பாஜகவுக்கு செல்வது, காங்கிரசில் இணைவது அல்லது முதலாளித்துவ கட்சிகளுடன் சமரசம் செய்வது என்பது வெறும் தனிப்பட்ட பலவீனம் மட்டுமல்ல.
அதன் பின்னால் நீண்டகால அரசியல் பாதையும் இருக்கிறது.
லெனின் பலமுறை எச்சரித்த ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியலை விட்டுவிட்டு முதலாளித்துவ அரசியலின் வாலாக மாறும் போக்கு இறுதியில் சந்தர்ப்பவாதத்திற்கும் திருத்தல்வாதத்திற்கும் வழிவகுக்கும் என்பதே.
தேர்தல் கூட்டணிகளின் பிரச்சினை
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் பல காலகட்டங்களில்:
காங்கிரசுடன்,
திமுகவுடன்,
அதிமுகவுடன்,
ஜனதா கட்சிகளுடன்,
தேர்தல் கூட்டணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளன.
இதனை அவர்கள் "தந்திரம்" என்று விளக்கினர்.
மார்க்சிய அரசியலில் தந்திரம் (Tactics) அவசியமானதே.
லெனினே சில சூழல்களில் தற்காலிக உடன்பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டார்.
ஆனால் அவர் வலியுறுத்திய அடிப்படை நிபந்தனை என்ன?
கூட்டணி இருக்கலாம்; ஆனால் அரசியல் சுயேச்சை இழக்கக் கூடாது.
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தனித்த அரசியல் அடையாளம் கரைந்து போகக் கூடாது.
இங்குதான் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் மீது விமர்சனம் எழுகிறது.
தந்திரம் எப்போது சந்தர்ப்பவாதமாக மாறுகிறது?
ஒரு கூட்டணி:
மக்களை அணிதிரட்டுவதற்குப் பயன்படுகிறதா?
அல்லது சில சட்டமன்ற இடங்களைப் பெறுவதற்காக மட்டுமா?
என்பதே கேள்வி.
மார்க்சிய-லெனினிய அளவுகோலில், தேர்தல் என்பது வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு தளம் மட்டுமே.
அப்போது:
புரட்சிகர அரசியல் குறைகிறது.
நாடாளுமன்ற மையவாதம் அதிகரிக்கிறது.
பதவி அரசியல் வளர்கிறது.
தலைவர்கள் தனிப்பட்ட அரசியல் எதிர்காலத்தைத் தேடத் தொடங்குகிறார்கள்.
இந்த சூழலில் சிலர் காங்கிரசுக்கும், சிலர் பாஜகவுக்கும், சிலர் பிராந்திய கட்சிகளுக்கும் செல்வது ஆச்சரியமானதல்ல.
மகேந்திரன் அல்லது சீனிவாசன் மட்டும் பிரச்சினையா?
மார்க்சிய பார்வையில் பிரச்சினை சில தனிநபர்களை மட்டுமே குற்றம் சாட்டுவதால் தீராது.
கேள்வி இதுதான்:
ஏன் பல தசாப்தங்களாக ஒரு பகுதி கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்கள் முதலாளித்துவ அல்லது வலதுசாரி கட்சிகளுக்குச் செல்லும் நிலை உருவாகிறது?
இதற்கான பதிலை அரசியல் பாதையில் தேட வேண்டும்.
ஒரு கட்சி தொழிலாளர் வர்க்க இயக்கங்களிலிருந்து விலகி,
தேர்தல் அரசியலை மையப்படுத்தி,
கூட்டணிகளை நிரந்தர உத்தியாக மாற்றி,
புரட்சியை தொலைதூர இலக்காக மட்டும் பேசும் போது,
திருத்தல்வாதமும் சந்தர்ப்பவாதமும் வளர்வதற்கான வாய்ப்பு உருவாகிறது.
தேர்தல் மகிமையை புரிந்துக் கொள்ள இந்த இணைப்பின் உள் சென்று ஒலி வடிவில் கேட்கவும் தோழர்களே
ஆனால் விமர்சனத்தின் வரம்பும் உள்ளது
மேற்கண்ட விமர்சனம் ஒரு உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டினாலும், அது ஒரு தவறான முடிவுக்கும் செல்லக்கூடும்.
அதாவது:
"எல்லா கம்யூனிஸ்டுகளும் இறுதியில் முதலாளித்துவ அரசியலுக்கே செல்கிறார்கள்" என்ற முடிவு.
இது வரலாற்று ரீதியாக தவறானது.
இந்தியாவிலும் உலகளாவிய அளவிலும் ஆயிரக்கணக்கான கம்யூனிஸ்டுகள்:
தொழிலாளர் இயக்கங்களில்,
விவசாயிகள் போராட்டங்களில்,
சாதி ஒழிப்பு இயக்கங்களில்,
ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு போராட்டங்களில்,
தொடர்ந்து செயல்பட்டு வந்துள்ளனர்.
எனவே சில தலைவர்களின் அரசியல் மாற்றத்தை முழு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் தோல்வியாகக் காண முடியாது.
லெனினிய முடிவு
லெனினின் பார்வையில் உண்மையான தீர்வு:
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியலை வலுப்படுத்துதல்,
தேர்தல் அரசியலை வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு கீழ்ப்படுத்துதல்,
கூட்டணிகளை நிரந்தர அரசியலாக மாற்றாமல் இருப்பது,
சந்தர்ப்பவாதத்தையும் திருத்தல்வாதத்தையும் எதிர்த்துப் போராடுவது,
மக்களிடையே புரட்சிகர அமைப்புகளை உருவாக்குவது.
முடிவுரை
மேற்கண்ட விமர்சனம் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் நீண்டகால தேர்தல் சமரசங்கள் மற்றும் திருத்தல்வாத போக்குகள் குறித்து முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. மகேந்திரன், சீனிவாசன் அல்லது பிற தலைவர்களின் அரசியல் இடமாற்றங்களை வெறும் தனிநபர் துரோகமாக மட்டும் பார்க்க முடியாது; அவை ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் பாதையின் விளைவுகளாகவும் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும்.
மார்க்சிய-லெனினிய கண்ணோட்டத்தில், உண்மையான பிரச்சினை தனிநபர்கள் அல்ல; தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியலை பலவீனப்படுத்தும் சந்தர்ப்பவாத மற்றும் திருத்தல்வாத அரசியல் போக்குகளே ஆகும். எனவே தீர்வு தனிநபர் கண்டனத்தில் இல்லை; புரட்சிகர வர்க்க அரசியலை மீளக் கட்டியெழுப்புவதில்தான் உள்ளது.
இந்தத் தலைப்பை ஆழமாக ஆய்வு செய்ய வேண்டுமெனில், தனிநபர் அரசியல் மாற்றங்களை விட, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் கோட்பாட்டு, தந்திர மற்றும் வரலாற்று வளர்ச்சிப் பாதையை ஆராய வேண்டும். கீழே அதற்கான ஒரு விரிவான கட்டுரை:
சந்தர்ப்பவாதம், திருத்தல்வாதம் மற்றும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியல்
லெனினிய கண்ணோட்டத்தில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பாடங்கள்
ஒரு காலத்தில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளில் இருந்த சில தலைவர்கள் பின்னர் காங்கிரசில் இணைந்தனர், சிலர் பிராந்திய முதலாளித்துவக் கட்சிகளில் இணைந்தனர், சிலர் பாஜகவிலும் இணைந்தனர். இதனைப் பார்த்து பலர், "கம்யூனிசம் தோற்றுவிட்டது" அல்லது "கம்யூனிஸ்டுகள் எல்லோரும் இறுதியில் முதலாளித்துவ அரசியலுக்கே சென்று விடுகிறார்கள்" என்று முடிவுக்கு வருகிறார்கள்.
ஆனால் மார்க்சிய-லெனினிய ஆய்வு இவ்வாறு தனிநபர்களை மையப்படுத்தி பிரச்சினையை விளக்காது.
முக்கியமான கேள்வி:
ஏன் மீண்டும் மீண்டும் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்களுக்குள் சந்தர்ப்பவாதமும் திருத்தல்வாதமும் உருவாகின்றன?
ஏன் சில தலைவர்கள் புரட்சிகர அரசியலிலிருந்து விலகி முதலாளித்துவ அரசியலுடன் சமரசம் செய்கிறார்கள்?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலை லெனின் எழுதிய "என்ன செய்ய வேண்டும்?", "இடதுசாரி கம்யூனிசம் – ஒரு குழந்தை நோய்" மற்றும் உலக கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் அனுபவங்களில் தேட வேண்டும்.
"என்ன செய்ய வேண்டும்?" – பொருளாதாரவாதத்திற்கு எதிரான போராட்டம்
1902-ல் லெனின் எழுதிய "என்ன செய்ய வேண்டும்?" நூலின் மையக் கருத்து என்ன?
தொழிலாளர் வர்க்கம் தன்னிச்சையாக பொருளாதாரப் போராட்டங்களில் ஈடுபடலாம். ஆனால் அது தன்னிச்சையாக புரட்சிகர சோசலிச அரசியலை உருவாக்காது.
அதற்காக ஒரு புரட்சிகரக் கட்சி தேவை.
ஒரு தெளிவான கோட்பாடு தேவை.
ஒரு வர்க்கக் கண்ணோட்டம் தேவை.
லெனின் எச்சரித்த முக்கிய அபாயம் "பொருளாதாரவாதம்" (Economism).
அதாவது:
சம்பளப் போராட்டம் மட்டும்,
தொழிற்சங்கப் போராட்டம் மட்டும்,
தேர்தல் வெற்றி மட்டும்,
என்பவற்றை அரசியலின் மையமாக்கும் போக்கு.
இது வளர்ந்தால் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகர இலக்கு மறைந்து விடும்.
இந்த எச்சரிக்கை பின்னாளில் பல கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் அனுபவத்தில் உண்மையாகியது.
லெனின் கூறிய சந்தர்ப்பவாதம்
லெனின் பார்வையில் சந்தர்ப்பவாதம் என்பது வெறும் கொள்கைத் துரோகம் அல்ல.
அது ஒரு சமூக அடிப்படை கொண்டது.
முதலாளித்துவ வளர்ச்சியின் ஒரு கட்டத்தில் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் ஒரு சிறிய பகுதி சலுகைகள் பெறுகிறது.
தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள்,
நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள்,
நிரந்தர கட்சி அதிகாரிகள்
போன்றோர் படிப்படியாக மக்களிடமிருந்து விலகி தனி அடுக்காக மாறுகிறார்கள்.
இதையே லெனின் "தொழிலாளர் அரிஸ்டோகிரசி" என்று குறிப்பிட்டார்.
இந்த அடுக்கிலிருந்தே திருத்தல்வாதமும் சந்தர்ப்பவாதமும் உருவாகின்றன.
"இடதுசாரி கம்யூனிசம்" – தந்திரமும் கோட்பாடும்
பலர் லெனினை மேற்கோள் காட்டி தேர்தலில் பங்கேற்பதை நியாயப்படுத்துகிறார்கள்.
ஆனால் "இடதுசாரி கம்யூனிசம் – ஒரு குழந்தை நோய்" நூலை முழுமையாகப் படித்தால் வேறொரு உண்மை தெரிகிறது.
லெனின் கூறியது:
தேர்தலில் பங்கேற்கலாம்.
பாராளுமன்றத்தில் செயல்படலாம்.
பிற அமைப்புகளுக்குள் வேலை செய்யலாம்.
ஆனால் ஏன்?
மக்களை அடைவதற்காக.
முதலாளித்துவ அமைப்பை அம்பலப்படுத்துவதற்காக.
புரட்சிகர அரசியலைப் பரப்புவதற்காக.
அவர் எங்கும் தேர்தல் வெற்றியை கட்சியின் பிரதான இலக்காக மாற்ற வேண்டும் என்று கூறவில்லை.
மாறாக:
"தந்திரம் புரட்சிகர இலக்கிற்கு கீழ்ப்படிய வேண்டும்" என்றார்.
தந்திரம் இலக்கை விழுங்கத் தொடங்கும் போது, சந்தர்ப்பவாதம் உருவாகிறது.
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் மற்றும் 1951 பாதை
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாற்றில் 1951 ஒரு முக்கிய திருப்பம்.
அந்த காலத்திலிருந்து நாடாளுமன்றப் பாதை முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றது.
தேர்தல்கள்,
சட்டமன்றங்கள்,
கூட்டணி அரசியல்
ஆகியவை கட்சியின் முக்கிய செயல்பாட்டு தளங்களாக மாறின.
ஆரம்பத்தில் இது ஒரு தந்திரமாக முன்வைக்கப்பட்டது.
ஆனால் காலப்போக்கில் தந்திரம் நிரந்தர அரசியலாக மாறியது.
இங்குதான் பிரச்சினை தொடங்கியது.
தேர்தல் தந்திரம் எப்போது திருத்தல்வாதமாக மாறுகிறது?
ஒரு கட்சி தேர்தலில் பங்கேற்பது பிரச்சினை அல்ல.
ஆனால்:
தேர்தலே மையமாக மாறும்போது,
மக்கள் இயக்கங்கள் பின்தள்ளப்படும்போது,
வர்க்கப் போராட்டம் பலவீனப்படும்போது,
கூட்டணிகளே அரசியலாக மாறும்போது,
திருத்தல்வாதம் வளரத் தொடங்குகிறது.
புரட்சி ஒரு தொலைதூர கனவாக மாறுகிறது.
அமைப்பு தேர்தல் இயந்திரமாக மாறுகிறது.
கட்சி செயற்பாட்டாளர்கள் தேர்தல் மேலாளர்களாக மாறுகிறார்கள்.
இறுதியில் அரசியல் வர்க்க அடிப்படையிலிருந்து இட ஒதுக்கீட்டு அரசியலாக சுருங்குகிறது.
காங்கிரஸ், திமுக, அதிமுக, பாஜக: பிரச்சினை யார்?
மார்க்சிய ஆய்வு ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்கிறது.
பிரச்சினை ஒரு குறிப்பிட்ட கட்சியுடன் கூட்டணி வைத்ததா என்பதல்ல.
பிரச்சினை:
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியல் பாதுகாக்கப்பட்டதா?
என்பதே.
ஒரு கூட்டணி:
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் விழிப்புணர்வை வளர்க்கிறதா?
அல்லது அதை மற்றொரு வர்க்கத்தின் வாலாக மாற்றுகிறதா?
இதுவே லெனினிய அளவுகோல்.
தனிநபர் தாவல்கள் ஏன் நடக்கின்றன?
ஒரு இயக்கத்தின் கோட்பாட்டு உறுதி பலவீனமடைந்தால்:
பதவி முக்கியமாகிறது.
தேர்தல் முக்கியமாகிறது.
கூட்டணி முக்கியமாகிறது.
வர்க்கப் போராட்டம் இரண்டாம் நிலைக்கு செல்கிறது.
அப்போது சிலர் காங்கிரசுக்கு செல்கிறார்கள்.
சிலர் திமுகவுக்கு செல்கிறார்கள்.
சிலர் பாஜகவுக்கு செல்கிறார்கள்.
இது திடீர் நிகழ்வு அல்ல.
நீண்டகால அரசியல் சிதைவின் இறுதி வெளிப்பாடு.
தீர்வு: புரட்சிகர வர்க்க அரசியலின் மறுகட்டமைப்பு
மார்க்சிய-லெனினிய கண்ணோட்டத்தில் தீர்வு தனிநபர்களை திட்டுவதில் இல்லை.
ஏனெனில் ஒருவரை நீக்கினால் மற்றொருவர் தோன்றுவார்.
பிரச்சினை கட்டமைப்பானது.
எனவே தீர்வும் கட்டமைப்பானதாக இருக்க வேண்டும்.
அதற்காக:
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியலை மீட்டெடுக்க வேண்டும்.
தொழிற்சங்கவாதத்தைத் தாண்டி வர்க்க அரசியலை வளர்க்க வேண்டும்.
தேர்தல் தந்திரத்தை வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு கீழ்ப்படுத்த வேண்டும்.
மக்களிடையே நீண்டகால அரசியல் பணியை முன்னெடுக்க வேண்டும்.
சந்தர்ப்பவாதம் மற்றும் திருத்தல்வாதத்திற்கு எதிராக கோட்பாட்டுப் போராட்டம் நடத்த வேண்டும்.
தொழிலாளர்–விவசாயிகள் கூட்டணியை உருவாக்க வேண்டும்.
முடிவுரை
மார்க்சிய-லெனினிய கண்ணோட்டத்தில் உண்மையான பிரச்சினை சில தலைவர்கள் கட்சி மாறுவதல்ல. அது ஒரு அறிகுறி மட்டுமே.
உண்மையான பிரச்சினை தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியலை பலவீனப்படுத்தும் சந்தர்ப்பவாத மற்றும் திருத்தல்வாத அரசியல் பாதைகளாகும்.
லெனின் எச்சரித்தது போல, புரட்சிகர கோட்பாடு இல்லாமல் புரட்சிகர இயக்கம் இல்லை. அதேபோல், சுயேச்சை வர்க்க அரசியல் இல்லாமல் தொழிலாளர் வர்க்க விடுதலையும் இல்லை.
எனவே தனிநபர் கண்டனத்தில் முடிவடையும் விமர்சனம் போதாது. புரட்சிகர வர்க்க அரசியலை, மக்களிடையே வேரூன்றிய தொழிலாளர்-விவசாயிகள் இயக்கத்தை, மற்றும் சோசலிச இலக்கை மீண்டும் மையமாக்கும் அரசியல் மறுகட்டமைப்பே இந்த நெருக்கடியிலிருந்து வெளியேறும் பாதையாகும்.
இது ஒரு முக்கியமான கோட்பாட்டு விவாதம். ஆனால் மார்க்சிய-லெனினிய ஆய்வில் ஒரு எச்சரிக்கை அவசியம். வரலாற்று கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்களின் அனுபவங்களை ஆய்வு செய்வது மற்றும் குறிப்பிட்ட அரசியல் போக்குகளை "திருத்தல்வாதம்", "சந்தர்ப்பவாதம்" என்று விமர்சிப்பது ஒரு அரசியல்-கோட்பாட்டு பகுப்பாய்வு ஆகும்; அது வரலாற்று உண்மைகள், கட்சிகளின் ஆவணங்கள், மற்றும் பல்வேறு விளக்கங்களை ஒப்பிட்டு செய்யப்பட வேண்டும். கீழே அந்த அடிப்படையில் ஒரு விரிவான கட்டுரை:
சந்தர்ப்பவாதம், திருத்தல்வாதம் மற்றும் நாடாளுமன்றவாதம்
லெனின், மாஓ மற்றும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பாடங்கள்
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாற்றில் மிகக் கடினமான கேள்விகளில் ஒன்று: ஏன் புரட்சியை நோக்கி உருவான பல கட்சிகள் படிப்படியாக சீர்திருத்தவாத அல்லது நாடாளுமன்ற மையவாத பாதைகளில் நகர்ந்தன? ஏன் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியலை உருவாக்க வேண்டிய அமைப்புகள், பல சமயங்களில் நிலவும் அரசியல் கட்டமைப்புகளுக்குள் தங்களை ஒத்திசைத்துக் கொண்டன?
இந்தக் கேள்விக்கு பதில் தேடும்போது, தனிநபர்களின் அரசியல் மாற்றங்களை மட்டும் பார்க்க முடியாது. மாறாக, கட்சியின் வர்க்க அடிப்படை, அரசியல் தந்திரம், கோட்பாட்டு வளர்ச்சி மற்றும் வரலாற்று சூழலை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
லெனின்: புரட்சிகரக் கட்சி ஏன் அவசியம்?
"என்ன செய்ய வேண்டும்?" நூலில் லெனின் முன்வைத்த அடிப்படை வாதம், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தன்னிச்சையான போராட்டம் மட்டும் சோசலிச உணர்வை உருவாக்காது என்பதாகும்.
தொழிலாளர் வர்க்கம்:
சம்பள உயர்வு கோரலாம்,
வேலை நேரக் குறைப்பு கோரலாம்,
தொழிற்சங்கப் போராட்டங்களில் ஈடுபடலாம்.
ஆனால் இவை தன்னிச்சையாக அரசியல் அதிகாரத்தைப் பற்றிய கேள்வியை எழுப்பாது.
அதற்காக ஒரு புரட்சிகர அரசியல் கட்சி தேவை.
அதாவது, லெனின் பார்வையில் கட்சியின் பணி வெறும் தேர்தல் வெற்றி அல்ல; வர்க்க உணர்வை வளர்ப்பதும், சமூகத்தின் மொத்த அரசியல் அமைப்பை விமர்சிப்பதும் ஆகும்.
மாஓ: கட்சிக்குள் தவறான கருத்துகள் எப்படி உருவாகின்றன?
மாஓவின் "On Correcting Mistaken Ideas in the Party" கட்டுரை ஒரு முக்கியமான பாடத்தை வழங்குகிறது.
மாஓவின் வாதம்:
கட்சிக்குள் உருவாகும் தவறான போக்குகள் வெறும் அறிவியல் பிழைகள் அல்ல; அவை சமூக அடிப்படைகளைக் கொண்டவை.
உதாரணமாக:
உள்ளூர் வாதம்,
நிர்வாக மனப்பான்மை,
தனிநபர் புகழ் தேடல்,
மக்களிடமிருந்து விலகல்,
போன்றவை கட்சியின் அரசியல் திசையை மாற்றக்கூடும்.
மக்களிடமிருந்து விலகிய கட்சி, படிப்படியாக தன் வர்க்க அடிப்படையையும் இழக்கத் தொடங்கும்.
"Combat Liberalism": மாஓவின் எச்சரிக்கை
மாஓவின் "Combat Liberalism" கட்டுரை, கட்சிக்குள் அரசியல் விமர்சனத்தின் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது.
அவர் விமர்சித்த "லிபரலிசம்" என்பது வெறும் தனிநபர் சுதந்திரவாதம் அல்ல.
அது:
தவறுகளை கண்டும் பேசாத நிலை,
ஒற்றுமை என்ற பெயரில் அரசியல் விவாதத்தைத் தவிர்ப்பது,
கோட்பாட்டு போராட்டத்தை புறக்கணிப்பது,
போன்றவற்றைக் குறிக்கிறது.
ஒரு புரட்சிகர இயக்கம் தனது கோட்பாட்டு தெளிவை இழக்கும் போது, அரசியல் நடைமுறைகளும் மாறத் தொடங்குகின்றன.
லெனின்: தந்திரம் மற்றும் கொள்கை
"Two Tactics of Social Democracy" நூலில் லெனின் ஒரு முக்கிய வேறுபாட்டை முன்வைக்கிறார்.
தந்திரம் (tactics) மற்றும் கொள்கை (strategy) ஒன்றல்ல.
தந்திரங்கள் மாறலாம்.
ஆனால் வர்க்க சுயேச்சை என்ற அடிப்படை கொள்கை மாறக்கூடாது.
இந்தக் கருத்து பின்னர் உலக கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் பல விவாதங்களுக்கு மையமாகியது.
கூட்டணி அரசியல், தேர்தல் பங்கேற்பு, சீர்திருத்தக் கோரிக்கைகள் ஆகியவை சில சூழல்களில் தந்திரங்களாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அவை நிரந்தர அரசியலாக மாறும்போது, கட்சியின் நோக்கம் மாறும் அபாயம் உருவாகிறது.
1964 பிளவு: கோட்பாட்டு மற்றும் தந்திர விவாதங்கள்
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் 1964 பிளவு வெறும் அமைப்பு பிளவு அல்ல.
அதன் பின்னணியில்:
இந்திய அரசின் தன்மை,
காங்கிரஸின் வர்க்க அடிப்படை,
சர்வதேச கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் முரண்பாடுகள்,
புரட்சிக்கான பாதை,
போன்ற கேள்விகள் இருந்தன.
இரு தரப்புகளும் தங்களை மார்க்சிய-லெனினிய மரபின் வாரிசுகள் என்று கருதினாலும், அரசியல் நடைமுறைகளில் வேறுபட்ட அணுகுமுறைகளை எடுத்தன.
இந்த விவாதங்கள் இந்திய இடதுசாரி அரசியலை பல தசாப்தங்கள் பாதித்தன.
1977க்குப் பிந்தைய அனுபவம்
1977க்குப் பிறகு, குறிப்பாக சில மாநிலங்களில் இடதுசாரி கட்சிகள் நீண்டகால ஆட்சிப் பொறுப்பை வகித்தன.
இது ஒரு புதிய சூழலை உருவாக்கியது.
ஒருபுறம்:
நிலச் சீர்திருத்தங்கள்,
உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் வளர்ச்சி,
தொழிலாளர் உரிமைகள்,
போன்ற முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டன.
மறுபுறம்:
நிர்வாக மையவாதம்,
தேர்தல் இயந்திரமயமாக்கல்,
கட்சி-அரசு கலப்பு,
போன்ற விமர்சனங்களும் எழுந்தன.
இதனால் ஒரு அடிப்படை கேள்வி எழுந்தது:
ஒரு புரட்சிகரக் கட்சி நீண்டகால தேர்தல் அரசியலில் ஈடுபடும் போது, தனது ஆரம்பகால வர்க்க அரசியலை எவ்வாறு பாதுகாக்கும்?
1991 உலகமயமாக்கல்: புதிய சவால்கள்
1991க்குப் பிறகு இந்திய பொருளாதாரத்தில் பெரிய மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன.
தாராளமயமாக்கல்,
தனியார்மயமாக்கல்,
உலகமயமாக்கல்,
போன்ற கொள்கைகள் முன்னிலை பெற்றன.
இதனால் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அமைப்பும் மாறியது.
பாரம்பரிய தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்தது.
ஒழுங்கற்ற துறைகள் விரிவடைந்தன.
தற்காலிக வேலை, ஒப்பந்த வேலை, தளவாட வேலை போன்ற புதிய வடிவங்கள் தோன்றின.
இந்த மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப இடதுசாரி இயக்கங்கள் தங்களை மாற்றிக் கொண்டனவா என்ற கேள்வி பல ஆய்வாளர்களால் எழுப்பப்பட்டுள்ளது.
மையப் பாடம்
லெனின் மற்றும் மாஓவின் எழுத்துக்களில் இருந்து பெறக்கூடிய முக்கியமான பாடம்:
ஒரு புரட்சிகர இயக்கம் தொடர்ந்து மூன்று விஷயங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்:
கோட்பாட்டு தெளிவு
வர்க்க சுயேச்சை
மக்களுடனான உயிரோட்டமான தொடர்பு
இவற்றில் ஏதேனும் பலவீனமடைந்தால், அமைப்பு தேர்தல் வெற்றிகளைப் பெற்றாலும், தனது ஆரம்பகால மாற்றுத் திட்டத்தை இழக்கும் அபாயம் உள்ளது.
இந்தப்பகுதி சுருக்கமாக
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்களின் வரலாற்றை தனிநபர் துரோகங்கள் அல்லது தலைவர்களின் முடிவுகள் மூலம் மட்டும் விளக்க முடியாது. அதேபோல், அனைத்து சிக்கல்களையும் ஒரே காரணத்திற்குக் குறைக்கவும் முடியாது.
மார்க்சிய-லெனினிய கண்ணோட்டத்தில் முக்கியமான கேள்வி எப்போதும் இதுதான்:
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியல் எவ்வாறு கட்டியெழுப்பப்படுகிறது, பாதுகாக்கப்படுகிறது, மற்றும் மாற்றமடையும் சமூக சூழல்களில் புதுப்பிக்கப்படுகிறது?
இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும் முயற்சியே, கடந்த கால அனுபவங்களை விமர்சன ரீதியாக மதிப்பீடு செய்வதற்கும் எதிர்கால அரசியல் திசைகளைப் பற்றி சிந்திப்பதற்கும் அடிப்படையாக அமைகிறது.
இந்த விவாதத்தை மேலும் ஆழப்படுத்த வேண்டுமெனில், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாற்றை வெறும் தேர்தல் கூட்டணிகள் அல்லது சில தலைவர்களின் அரசியல் மாற்றங்கள் என்ற அளவில் அல்லாமல், அரசின் தன்மை, ஏகாதிபத்தியம், வர்க்க முரண்பாடுகள், தேசிய-ஜனநாயகப் புரட்சி, மற்றும் தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைமையின் நெருக்கடி என்ற பரந்த மார்க்சிய-லெனினிய சட்டகத்திற்குள் வைத்து ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம்: சந்தர்ப்பவாதம், திருத்தல்வாதம் மற்றும் வர்க்க அரசியலின் நெருக்கடி
லெனினின் State and Revolution, Imperialism, மாஓவின் On Contradiction மற்றும் தமிழக இடதுசாரி இயக்க அனுபவங்களின் வெளிச்சத்தில்
அறிமுகம்
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் நூற்றாண்டு வரலாற்றைப் பார்க்கும்போது ஒரு முரண்பாடு கண்முன் தோன்றுகிறது.
ஒருபுறம் தொழிலாளர் இயக்கங்கள், விவசாயிகள் போராட்டங்கள், நில உரிமைப் போராட்டங்கள், மொழி உரிமைப் போராட்டங்கள், ஜனநாயக உரிமைப் போராட்டங்கள் ஆகியவற்றில் கம்யூனிஸ்டுகள் முக்கிய பங்கு வகித்துள்ளனர்.
மறுபுறம், தேர்தல் கூட்டணிகள், நாடாளுமன்ற மையவாதம், திருத்தல்வாதம், வலது சந்தர்ப்பவாதம், சில நேரங்களில் வர்க்க சுயேச்சையை இழந்த அரசியல் போக்குகள் ஆகியவற்றின் மீதும் கடுமையான விமர்சனங்கள் எழுந்துள்ளன.
இந்த முரண்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இந்திய இடதுசாரி அரசியலின் நெருக்கடியைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
"State and Revolution": அரசைப் பற்றிய லெனினின் அடிப்படைப் பாடம்
லெனின் எழுதிய State and Revolution நூலின் மையக் கருத்து:
அரசு என்பது வர்க்க முரண்பாடுகளின் சமரச அமைப்பு அல்ல; ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை அடக்கும் கருவி.
மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸின் அடிப்படையில் லெனின் விளக்கியது:
முதலாளித்துவ அரசு நடுநிலையானது அல்ல.
அது ஆளும் வர்க்கத்தின் அரசியல் இயந்திரம்.
தேர்தல்கள் இருந்தாலும் அதன் வர்க்கத் தன்மை மாறாது.
இந்த அடிப்படை உண்மை மறக்கப்பட்டால் என்ன நடக்கும்?
பாராளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்தும் தந்திரம், பாராளுமன்றத்தின் மீதான நம்பிக்கையாக மாறும்.
அரசை எதிர்கொள்ளும் அரசியல், அரசுக்குள் இடம் பெறும் அரசியலாக மாறும்.
வர்க்கப் போராட்டம் படிப்படியாக தேர்தல் கணிதமாக சுருங்கும்.
இந்த ஆபத்தை லெனின் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எச்சரித்தார்.
Imperialism: ஏகாதிபத்திய காலத்தில் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் சிதைவு
லெனின் Imperialism நூலில் ஒரு முக்கியமான கருத்தை முன்வைத்தார்:
ஏகாதிபத்திய இலாபத்தின் ஒரு பகுதி தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் ஒரு சிறிய அடுக்கை "வாங்க" பயன்படுத்தப்படுகிறது.
இதிலிருந்து:
தொழிற்சங்க அதிகாரத்துவம்
நாடாளுமன்ற மையவாதம்
சந்தர்ப்பவாதம்
திருத்தல்வாதம்
உருவாகின்றன.
இதை லெனின் Labour Aristocracy என்று குறிப்பிட்டார்.
இந்திய சூழலில் இதன் வடிவம் வேறுபட்டாலும், அதன் சாரம் காணப்படுகிறது.
கட்சி நிர்வாகம்,
தேர்தல் இயந்திரம்,
சட்டமன்றப் பதவிகள்,
கூட்டணி அரசியல்
இவற்றின் மீது அதிக சார்பு உருவானபோது, வர்க்கப் போராட்டத்தின் மையம் பலவீனமடைகிறது.
மாஓவின் On Contradiction: முக்கிய முரண்பாட்டை அடையாளம் காணத் தவறியதா?
மாஓவின் On Contradiction நூல் ஒரு அடிப்படை அரசியல் முறையை வழங்குகிறது.
ஒரு சமூகத்தில் பல முரண்பாடுகள் இருக்கும்.
ஆனால் எல்லா முரண்பாடுகளும் சமமல்ல.
ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில்:
எது பிரதான முரண்பாடு?
என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும்.
இந்திய அரசியலில்:
சாதி முரண்பாடு
வர்க்க முரண்பாடு
மத முரண்பாடு
தேசிய இன முரண்பாடு
ஏகாதிபத்திய ஆதிக்கம்
எல்லாமே இருக்கின்றன.
ஆனால் அவற்றின் தொடர்பை அறிவியல் ரீதியாக ஆய்வு செய்யாமல், ஒரு முரண்பாட்டை மற்றொன்றுக்கு எதிராக நிறுத்தினால் அரசியல் குழப்பம் உருவாகும்.
தமிழகத்திலும் இதே சிக்கல் பலமுறை தோன்றியுள்ளது.
சிலர் வர்க்கத்தை மட்டும் பார்த்தனர்.
சிலர் சாதியை மட்டும் பார்த்தனர்.
சிலர் தேர்தலை மட்டும் பார்த்தனர்.
சிலர் அடையாள அரசியலை மட்டும் பார்த்தனர்.
மார்க்சிய முறை இவற்றை ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தி ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்பதே.
1964 பிளவு: கோட்பாட்டு கேள்விகளின் வெளிப்பாடு
1964 பிளவு வெறும் அமைப்பு பிளவு அல்ல.
அதன் பின்னால் இருந்த கேள்விகள்:
இந்திய அரசு யாருடைய அரசு?
காங்கிரசின் வர்க்கத் தன்மை என்ன?
தேசிய முதலாளித்துவத்தின் பங்கு என்ன?
புரட்சிக்கான பாதை எது?
இந்த கேள்விகளுக்கான வெவ்வேறு பதில்களே பிளவின் அடிப்படை.
ஆனால் பிளவுக்குப் பிறகும், இரு முக்கிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும் நாடாளுமன்றப் பாதையில் அதிகமாக ஈடுபட்டன. இதனால் தந்திரம் படிப்படியாக நிரந்தர அரசியலாக மாறியது.
1977க்குப் பிந்தைய நாடாளுமன்ற மையவாதம்
1977க்குப் பிறகு குறிப்பாக சில மாநிலங்களில் இடதுசாரிகள் நீண்டகால ஆட்சியில் இருந்தனர்.இது வரலாற்று சாதனையாக இருந்தாலும், ஒரு புதிய முரண்பாட்டையும் உருவாக்கியது.
கட்சி:
இயக்கமா?
அல்லது நிர்வாக இயந்திரமா?
என்ற கேள்வி எழுந்தது.
அரசு இயந்திரத்தை நிர்வகிப்பது மற்றும் அதனை மாற்றுவதற்கான போராட்டம் ஆகியவற்றுக்கு இடையில் பதற்றம் உருவானது.
இங்குதான் லெனினின் State and Revolution மீண்டும் பொருத்தமடைகிறது.
1991 உலகமயமாக்கல்: புதிய கட்ட ஏகாதிபத்தியம்
1991க்குப் பிறகு இந்தியா புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொண்டது.
இதன் விளைவாக:
நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கம் அதிகரித்தது.
தனியார்மயமாக்கல் வேகமடைந்தது.
ஒழுங்கற்ற தொழிலாளர் வர்க்கம் பெருகியது.
கிராமப்புற பொருளாதாரம் நெருக்கடிக்குள்ளானது.
ஆனால் இடதுசாரி இயக்கங்கள் இந்த புதிய கட்ட முதலாளித்துவ மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளத் தேவையான புதிய அரசியல் வடிவங்களை முழுமையாக உருவாக்கினவா என்ற கேள்வி தொடர்ந்து எழுகிறது.
லெனின் கூறிய ஏகாதிபத்திய ஆய்வு இங்கே மீண்டும் பொருத்தமடைகிறது.
தமிழக இடதுசாரி இயக்கத்தின் சிறப்பான அனுபவம்
தமிழகத்தில் இடதுசாரி இயக்கம் ஒரு தனித்துவமான சூழலில் வளர்ந்தது.
இங்கு:
திராவிட இயக்கம்,
சாதி எதிர்ப்பு இயக்கம்,
மொழி உரிமைப் போராட்டம்,
தொழிலாளர் இயக்கம்,
ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்தன.
ஆனால் முக்கியமான வரலாற்றுப் பிரச்சினை என்னவென்றால்:
வர்க்க அரசியலுக்கும் திராவிட அரசியலுக்கும் இடையிலான உறவை இடதுசாரிகள் முழுமையாகத் தீர்க்க முடியவில்லை.
சில நேரங்களில் திராவிடக் கட்சிகளின் வாலாக மாறும் அபாயம் ஏற்பட்டது.
சில நேரங்களில் மக்களின் உண்மையான ஜனநாயக கோரிக்கைகளிலிருந்து விலகும் அபாயமும் ஏற்பட்டது.
இதனால் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியல் போதுமான அளவில் வளரவில்லை.
மையக் கேள்வி: தனிநபர் துரோகமா அல்லது வர்க்க அரசியலின் நெருக்கடியா?
ஒரு முன்னாள் கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் பாஜகவுக்கோ, காங்கிரசுக்கோ அல்லது வேறு முதலாளித்துவக் கட்சிக்கோ செல்கிறார் என்றால், அது ஒரு அரசியல் நிகழ்வு.
ஆனால் மார்க்சிய ஆய்வு அங்கேயே நின்றுவிடாது.
கேள்வி:
அத்தகைய மாற்றங்களை உருவாக்கும் அரசியல் நிலைமைகள் என்ன?
என்பதாகும்.
வர்க்க சுயேச்சை பலவீனப்படும்போது,
கோட்பாட்டு போராட்டம் குறையும்போது,
தேர்தல் மையவாதம் மேலோங்கும்போது,
புரட்சிகர இலக்கு பின்னுக்குத் தள்ளப்படும்போது,
அத்தகைய நிகழ்வுகள் அதிகரிக்கும்.
முடிவுரை
லெனினின் State and Revolution அரசின் வர்க்கத் தன்மையை நினைவூட்டுகிறது.
Imperialism சந்தர்ப்பவாதத்தின் சமூக வேர்களை விளக்குகிறது.
மாஓவின் On Contradiction பிரதான முரண்பாட்டை அறிவியல் ரீதியாகக் கண்டறிய கற்றுத்தருகிறது.
இந்த மூன்று கோட்பாட்டு கருவிகளின் வெளிச்சத்தில் இந்திய மற்றும் தமிழக இடதுசாரி இயக்க அனுபவங்களைப் பார்த்தால், உண்மையான பிரச்சினை சில தலைவர்களின் அரசியல் இடமாற்றமல்ல என்பது தெளிவாகிறது.
உண்மையான பிரச்சினை தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சை அரசியலை பலவீனப்படுத்தும் நீண்டகால சந்தர்ப்பவாத, திருத்தல்வாத மற்றும் நாடாளுமன்ற மையவாத போக்குகளாகும்.
எனவே தீர்வு தனிநபர் கண்டனத்தில் இல்லை. தொழிலாளர்–விவசாயிகள் கூட்டணியை அடிப்படையாகக் கொண்ட, வர்க்கப் போராட்டத்தை மையமாகக் கொண்ட, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு மற்றும் சமூக மாற்ற நோக்கமுள்ள ஒரு புரட்சிகர அரசியல் மறுகட்டமைப்பில்தான் உள்ளது.
இந்த ஆய்வை இன்னும் ஒரு படி ஆழப்படுத்தினால், "இந்திய அரசின் வர்க்கத் தன்மை", "திராவிட இயக்கமும் மார்க்சியமும்", "சாதி-வர்க்க முரண்பாட்டின் இயங்கியல்", "புதிய தாராளமயமாக்கல் காலத்தில் புரட்சிகரக் கட்சியின் வேலைத்திட்டம்" ஆகிய கேள்விகளுடன் இணைத்து ஒரு முழுமையான மார்க்சிய-லெனினிய அரசியல் மதிப்பீடாக விரிவாக்க முடியும்.
.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக