உண்மையில் இந்த ஒருங்கிணைப்பு எதற்கு? உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்கா? அல்லது தற்காலிக தேர்தல் தேவைக்கா? உண்மையான நோக்கம் என்ன? அதனை அவர்கள் சொல்லட்டும் நமக்கான விமர்சனம் என்பது இவர்கள் அரசியல் நிலைப்பாடுகள் மீது...இந்த ஆதாரங்கள் லெனினின் 'அரசும் புரட்சியும்' மற்றும் 'ஓடுகாலி காவுத்ஸ்கி' ஆகிய நூல்களின் அடிப்படையில் இன்றைய இடதுசாரித் தேர்தல் அரசியலை ஆழமாக விமர்சிக்கின்றன. அரசு என்பது வர்க்க அடக்குமுறைக்கான கருவி என்பதால், அதனை வெறும் தேர்தல் வெற்றிகள் மூலம் மாற்ற முடியாது என்றும், மாறாக முதலாளித்துவ அரசு இயந்திரத்தை உடைப்பதே உண்மையான புரட்சி என்றும் லெனின் வாதிடுகிறார். தற்கால இடதுசாரி கட்சிகள் அடிப்படை வர்க்கப் போராட்டத்தைக் கைவிட்டு, வெறும் பாராளுமன்ற அரசியல் மற்றும் சீர்திருத்தங்களில் கரைந்து போவதைத் தடுத்து, புரட்சிகர அரசியலை மீட்டெடுக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை இக்கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது. உலகமயமாக்கல் மற்றும் தனியார்மயமாக்கலால் ஏற்படும் வேலைவாய்ப்பின்மை போன்ற சிக்கல்களைத் தீர்க்க, உற்பத்திச் சாதனங்கள் சமூகக் கட்டுப்பாட்டிற்கு வருவதே நிரந்தரத் தீர்வாகும். வெறும் ஆட்சி மாற்றத்தை விட வர்க்க அதிகார மாற்றமே முக்கியமானது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி, இடதுசாரிகள் தங்களின் அடிப்படை மார்க்சியப் பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார்களா என்ற விவாதத்தை இது முன்வைக்கிறது. இக்கட்டுரையானது உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்காகப் பெயரளவில் இல்லாமல், நடைமுறையில் ஒரு மாற்று சமூகத் திட்டத்தை உருவாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தி முடிகிறது.
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
லெனினின் “அரசும் புரட்சியும்” மற்றும் “ஓடுகாலி காவுத்ஸ்கி” நூல்களின் ஒளியில் இன்றைய தேர்தல் மைய இடதுசாரி அரசியலின் ஒரு விமர்சனம்
இன்றைய இந்திய இடதுசாரி அரசியலைப் பற்றிய மிக முக்கியமான கேள்வி: மார்க்சியக் கட்சிகள் இன்னும் புரட்சியின் அரசியலைப் பேசுகின்றனவா, அல்லது அவை முழுமையாக பாராளுமன்ற அரசியலுக்குள் கரைந்துவிட்டனவா? என்பது. இந்தக் கேள்விக்கு விடை காண வேண்டுமானால், லெனினின் இரண்டு முக்கிய நூல்களான “அரசும் புரட்சியும்” (State and Revolution) மற்றும் “பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியும் ஓடுகாலி காவுத்ஸ்கியும்” (The Proletarian Revolution and the Renegade Kautsky) ஆகியவற்றை மீண்டும் வாசிக்க வேண்டியுள்ளது.
1. லெனின் பார்வையில் அரசு என்றால் என்ன?
இன்றைய பொதுவான அரசியல் புரிதலில் அரசு என்பது:
எல்லோருக்கும் பொதுவான அமைப்பு,
நடுநிலையான நிர்வாக இயந்திரம்,
சமூக நலனை பாதுகாக்கும் நிறுவனம்
என்று கருதப்படுகிறது.
ஆனால் அரசும் புரட்சியும் நூலில் லெனின் இதை முழுமையாக மறுக்கிறார்.
அவர் எங்கல்ஸின் கருத்தை மேற்கோள் காட்டி:
"அரசு என்பது ஒரு வர்க்கம் மற்றொரு வர்க்கத்தை அடக்குவதற்கான விசேட பலாத்கார இயந்திரம்"
என்று கூறுகிறார்.
அதாவது:
இராணுவம்,
காவல்துறை,
நீதித்துறை,
சிறைச்சாலைகள்,
நிர்வாக இயந்திரம்
இவை அனைத்தும் நடுநிலையானவை அல்ல.
அவை ஆளும் வர்க்கத்தின் ஆதிக்கத்தை பாதுகாக்க உருவாக்கப்பட்ட கருவிகள்.
2. அப்படியானால் தேர்தல் மூலம் சோசலிசம் வருமா?
இங்கேதான் லெனின் மற்றும் காவுத்ஸ்கி இடையேயான மோதல் தொடங்குகிறது.
காவுத்ஸ்கி கூறியது:
தொழிலாளர் கட்சிகள் தேர்தலில் பெரும்பான்மை பெற்று அரசை கைப்பற்றலாம்.
ஆனால் லெனின் கேட்கிறார்:
எந்த அரசை கைப்பற்றப் போகிறீர்கள்?
முதலாளித்துவ அரசின்:
காவல்துறை,
இராணுவம்,
நிர்வாகம்,
நீதித்துறை
அனைத்தும் முதலாளித்துவ ஆதிக்கத்திற்காகவே உருவாக்கப் பட்டிருக்கின்றன. எனவே அந்த இயந்திரத்தை அப்படியே வைத்துக்கொண்டு தொழிலாளர் விடுதலையை அடைய முடியாது என்று லெனின் வலியுறுத்துகிறார்.
3. "அரசை கைப்பற்றுவது" அல்ல, "அரசை உடைப்பது"
லெனினின் மிக முக்கியமான வாதம்:
தொழிலாளர் வர்க்கம் பழைய அரசியல் இயந்திரத்தை கைப்பற்றுவது மட்டுமல்ல; அதை உடைத்து புதிய அதிகார அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும்.
இதுவே மார்க்ஸ் பாரிஸ் கம்யூன் அனுபவத்திலிருந்து எடுத்த பாடம் என்று லெனின் கூறுகிறார்.
இந்தக் கருத்து இன்று பல இடங்களில் மறைக்கப்படுகிறது.
ஏனெனில் தேர்தல் மைய அரசியலில்:
அரசு நடுநிலையானது,
ஆட்சி மாறினால் சமூகம் மாறும்
என்ற எண்ணமே மேலோங்குகிறது.
ஆனால் லெனின் பார்வையில்:
ஆட்சி மாற்றம் மற்றும் வர்க்க அதிகார மாற்றம் ஒன்றல்ல.
4. காவுத்ஸ்கியின் "துரோகம்"
ஓடுகாலி காவுத்ஸ்கி நூலில் லெனின் மிகவும் கடுமையாக எழுதுகிறார்.
ஏன்?
ஏனெனில் காவுத்ஸ்கி மார்க்சியத்தை வாயில் ஏற்றுக்கொண்டார்.
ஆனால் அதன் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தை நீக்கிவிட்டார்.
லெனின் பார்வையில் காவுத்ஸ்கியின் தவறு:
வர்க்கப் போராட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்,
ஆனால் அதன் முடிவான புரட்சியை மறுக்கிறார்.
சோசலிசத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறார்,
ஆனால் முதலாளித்துவ அரசை உடைப்பதை மறுக்கிறார்.
தொழிலாளர் ஆட்சியை ஏற்றுக்கொள்கிறார்,
ஆனால் தொழிலாளர் சர்வாதிகாரத்தை மறுக்கிறார்.
இதைத்தான் லெனின் "சந்தர்ப்பவாதம்" என அழைக்கிறார்.
5. இந்த விமர்சனம் இன்று ஏன் முக்கியம்?
இன்றைய பல கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள்:
தேர்தல்,
கூட்டணி,
சட்டமன்றம்,
அமைச்சரவை
இவற்றையே அரசியலின் மையமாகக் கொண்டுள்ளன.
அவை:
ஊதிய உயர்வு,
நலத்திட்டங்கள்,
சமூகநீதி கோரிக்கைகள்
போன்றவற்றுக்காக போராடுகின்றன.
இவை முக்கியமற்றவை அல்ல.
ஆனால் லெனின் கேட்கும் கேள்வி வேறு:
"இந்தப் போராட்டங்கள் இறுதியில் எந்த வர்க்க அதிகாரத்தை உருவாக்குகின்றன?"
6. புரட்சி இல்லாத மார்க்சியம்
லெனின் கூறும் ஒரு எச்சரிக்கை:
ஒரு கட்சி
மார்க்ஸின் பெயரை பயன்படுத்தலாம்,
சிவப்புக் கொடியை ஏந்தலாம்,
தொழிலாளர் உரிமைகளைப் பேசலாம்,
ஆனால்
7. தனிச்சொத்து ஒழிப்பு பற்றிய கேள்வி
மார்க்சியத்தின் மையப் பிரச்சினை:
உற்பத்தி யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது?
இன்று:
பெரிய தொழிற்சாலைகள்,
வங்கிகள்,
சுரங்கங்கள்,
தகவல் தொழில்நுட்ப மூலதனம்,
நில வளங்கள்
பெரும்பாலும் தனியார் அல்லது பெரும் மூலதனத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன.
லெனின் பார்வையில்:
இதனை மாற்றாமல் வெறும் தேர்தல் வெற்றிகள் சமூகத்தின் அடிப்படை வர்க்க உறவுகளை மாற்றாது.
8. லெனின் இன்று கேட்கக்கூடிய கேள்வி
இன்றைய இடதுசாரி அரசியலை நோக்கி லெனின் கேட்கக்கூடிய கேள்விகள்:
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியல் அமைப்பு எங்கே?
தொழிற்சாலை அடிப்படையிலான அமைப்புகள் எங்கே?
வர்க்க உணர்வு வளர்ப்பதற்கான திட்டம் எங்கே?
முதலாளித்துவ அரசின் வர்க்கத் தன்மையை வெளிப்படுத்தும் அரசியல் எங்கே?
சோசலிச மாற்றத்திற்கான நடைமுறைத் திட்டம் எங்கே?
சுருக்கமாக
“அரசும் புரட்சியும்” மற்றும் “ஓடுகாலி காவுத்ஸ்கி” நூல்களின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, லெனினின் முக்கிய வாதம் தேர்தலை நிராகரிப்பது அல்ல; தேர்தலைப் புரட்சிக்குப் பதிலாக மாற்றுவதை நிராகரிப்பதே.
லெனினின் பார்வையில், தொழிலாளர் விடுதலை என்பது வெறும் ஆட்சி மாற்றம் அல்ல; அது வர்க்க அதிகார மாற்றம். பழைய முதலாளித்துவ அரசின் அமைப்பை அப்படியே வைத்துக்கொண்டு சோசலிசத்தை உருவாக்க முடியாது. அதனால் அவர் வலியுறுத்தியது: தொழிலாளர் வர்க்கம் தன்னுடைய சொந்த அமைப்புகளையும் அதிகார வடிவங்களையும் கட்டியெழுப்ப வேண்டும் என்பதையே.
இந்தக் கோணத்தில் இருந்து எழும் விமர்சனக் கேள்வி:
இன்றைய இடதுசாரி கட்சிகள் தேர்தலை ஒரு தற்காலிக அரசியல் தந்திரமாகப் பயன்படுத்துகிறதா, அல்லது தேர்தல் அரசியலே அவர்களின் இறுதி எல்லையாக மாறிவிட்டதா?
என்பதே ஆகும். இதுவே லெனினிய விமர்சனத்தின் மையக் கேள்வியாகத் தொடர்கிறது..
உலகமயமாக்கல், தனியார் மயமாக்கல், வேலைஇழப்பு: இன்றைய இடதுசாரி அரசியலின் வரம்புகள் – ஒரு மார்க்சிய விமர்சனம்
இன்றைய உலகில் உழைக்கும் மக்களை நேரடியாக பாதிக்கும் மிகப் பெரிய பிரச்சினைகள்:
வேலையில்லாத் திண்டாட்டம்,
நிரந்தர வேலைகள் குறைதல்,
ஒப்பந்த வேலை முறை,
தொழிலாளர் உரிமைகள் சுருக்கம்,
விவசாய நெருக்கடி,
கல்வி மற்றும் சுகாதாரத்தின் வணிகமயமாக்கல்,
செல்வத்தின் சிலரிடம் குவிதல்
ஆகியவையாகும்.
இந்தப் பிரச்சினைகளை தனித்தனியாகப் பார்க்க முடியாது. மார்க்சிய பார்வையில் இவை அனைத்தும் முதலாளித்துவ வளர்ச்சியின் தற்போதைய கட்டமான உலகமயமாக்கல் (Globalisation) மற்றும் நவதாராளவாத (Neoliberal) கொள்கைகளுடன் தொடர்புடையவை.
எனவே கேள்வி:
இன்றைய இடதுசாரிகள் இந்தப் பிரச்சினைகளின் மூல காரணத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொண்டு அதை மாற்றும் அரசியல் திட்டத்தை முன்வைக்கிறார்களா?
வேலைஇழப்பு ஒரு நிர்வாகத் தவறா? அல்லது அமைப்பின் விளைவா?
பொதுவாக அரசியல் கட்சிகள் வேலைஇழப்பை
தவறான ஆட்சி,
ஊழல்,
திட்டமிடல் குறைபாடு
போன்ற காரணங்களால் விளக்குகின்றன.
ஆனால் மார்க்ஸ் வேறு விதமாக விளக்குகிறார்.
முதலாளித்துவத்தின் நோக்கம்:
மனித தேவைகளை பூர்த்தி செய்வது அல்ல; லாபத்தை அதிகரிப்பதே.
அதனால்:
தொழிலாளர்களை இயந்திரங்கள் மாற்றுகின்றன.
உற்பத்தி அதிகரிக்கிறது.
ஆனால் வேலைவாய்ப்புகள் அதே அளவில் அதிகரிப்பதில்லை.
மார்க்ஸ் இதனை "Reserve Army of Labour" என்று அழைத்தார்.
அதாவது வேலை தேடி காத்திருக்கும் ஒரு பெரிய மக்கள் கூட்டம்.
இவர்கள் இருப்பதால்:
ஊதியம் குறைக்க முடியும்.
தொழிலாளர் எதிர்ப்பை கட்டுப்படுத்த முடியும்.
இதனால் வேலைஇழப்பு ஒரு விபத்து அல்ல; முதலாளித்துவத்தின் உட்புற விளைவு.
உலகமயமாக்கல் என்ன செய்தது?
1990களுக்குப் பிறகு உலகமயமாக்கல் வேகமடைந்தது.
அதன் பெயரில்:
பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் விற்கப்பட்டன.
தொழிலாளர் சட்டங்கள் தளர்த்தப்பட்டன.
நிரந்தர வேலைகள் குறைக்கப்பட்டன.
ஒப்பந்த வேலை அதிகரித்தது.
பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு சலுகைகள் வழங்கப்பட்டன.
இதன் விளைவாக:
முன்பு ஆயிரக்கணக்கான நிரந்தர வேலைகள் இருந்த இடங்களில் இன்று:
ஒப்பந்த ஊழியர்கள்,
தற்காலிக பணியாளர்கள்,
அவுட்சோர்சிங் தொழிலாளர்கள்
பணியாற்றுகின்றனர்.
லாபம் உயர்ந்தது.
ஆனால் வேலை பாதுகாப்பு குறைந்தது.
தனியார்மயமாக்கல் யாருக்கு நன்மை?
தனியார்மயமாக்கலை ஆதரிப்பவர்கள் கூறுவது:
போட்டி அதிகரித்தால் திறன் அதிகரிக்கும்.
ஆனால் மார்க்சிய விமர்சனம் கேட்கிறது:
அந்த திறன் யாருக்கு?
ஒரு அரசு நிறுவனம் தனியார்மயமாக்கப்பட்டால்:
வேலைகள் குறைகின்றன.
ஊதிய செலவுகள் குறைக்கப்படுகின்றன.
தொழிற்சங்கங்கள் பலவீனப்படுத்தப்படுகின்றன.
இதனால் லாபம் அதிகரிக்கலாம்.
ஆனால் சமூக நலன் அதிகரிக்குமா?
என்பதே கேள்வி.
இன்றைய இடதுசாரிகளின் பதில் என்ன?
பெரும்பாலான இடதுசாரி கட்சிகள்:
தனியார்மயமாக்கலை எதிர்க்கின்றன.
தொழிலாளர் உரிமைகளை ஆதரிக்கின்றன.
பொதுத்துறையை பாதுகாக்க கோருகின்றன.
இது முக்கியமான பங்களிப்பு.
ஆனால் மார்க்சிய விமர்சனம் இங்கேயே நிற்கவில்லை.
எதிர்ப்பு மட்டும் போதுமா?
மார்க்சிய-லெனினிய பார்வையில்:
ஒரு புரட்சிகர இயக்கம் வெறும் எதிர்ப்பில் மட்டுமே நிற்க முடியாது.
அது மாற்று சமூகத் திட்டத்தை முன்வைக்க வேண்டும்.
உதாரணமாக:
வங்கிகள் யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும்?
பெரிய தொழில்கள் எப்படி நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும்?
நிலம் யாருக்கு சொந்தமாக இருக்க வேண்டும்?
உற்பத்தி எவ்வாறு திட்டமிடப்பட வேண்டும்?
என்ற கேள்விகளுக்கு பதில் தேவை.
பல இடங்களில் இன்றைய இடதுசாரிகள்:
தனியார்மயமாக்கலை எதிர்க்கின்றனர்.
ஆனால் சமூகமயமாக்கலுக்கான தெளிவான அரசியல் இயக்கத்தை உருவாக்குவதில் பலவீனமாக உள்ளனர்
என்ற விமர்சனம் எழுகிறது.
லெனினின் கேள்வி
லெனின் கூறியிருப்பார்:
"முதலாளித்துவத்தை எதிர்ப்பது மட்டும் போதாது; அதற்குப் பதிலாக எந்த வர்க்கம் ஆட்சி செய்யும் என்பதையும் கூற வேண்டும்."
இன்று பல இடதுசாரி இயக்கங்கள்:
சமூகநீதி,
மதச்சார்பின்மை,
ஜனநாயக உரிமைகள்
போன்றவற்றை முன்னிறுத்துகின்றன.
இவை அவசியமானவை.
ஆனால் உற்பத்தி மற்றும் சொத்து உறவுகளை மாற்றும் கேள்வி பின்னணிக்குத் தள்ளப்பட்டால், மார்க்சிய அரசியலின் மையம் பலவீனமடைகிறது.
ஏன் மக்கள் இடதுசாரிகளிடம் இருந்து விலகுகின்றனர்?
மார்க்சிய விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு முக்கிய காரணம்:
பல இடதுசாரி கட்சிகள் இன்று:
ஊதிய உயர்வு,
நலத்திட்டங்கள்,
சலுகைகள்
போன்ற உடனடி கோரிக்கைகளில் அதிக கவனம் செலுத்துகின்றன.
ஆனால்
முதலாளித்துவ அமைப்பின் அடிப்படை முரண்பாடுகள்,
தனிச்சொத்து ஆதிக்கம்,
உற்பத்தி மீதான சமூகக் கட்டுப்பாடு
பற்றிய அரசியல் கல்வி குறைந்துள்ளது.
இதனால் மக்கள் அவர்களை ஒரு மாற்று சமூகத் திட்டத்தின் பிரதிநிதிகளாக அல்லாமல், மற்ற கட்சிகளைப் போலவே ஒரு தேர்தல் கட்சியாகப் பார்க்கத் தொடங்குகின்றனர்.
மார்க்சிய பார்வையில் உண்மையான மாற்றுத் திட்டம் என்ன?
ஒரு பாரம்பரிய மார்க்சிய-லெனினிய திட்டம் பின்வரும் கேள்விகளை முன்வைக்கும்:
முக்கிய தொழில்கள் சமூகக் கட்டுப்பாட்டிற்கு வர வேண்டும்.
வங்கிகள் பொதுக் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும்.
இயற்கை வளங்கள் தனியார் லாபத்திற்காக அல்ல, சமூக தேவைக்காக பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
வேலை உரிமை அடிப்படை உரிமையாக உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.
உற்பத்தி லாபத்திற்காக அல்ல, சமூகத் தேவைக்காக திட்டமிடப்பட வேண்டும்.
இவை வெறும் தேர்தல் வாக்குறுதிகளால் அல்ல, பரவலான மக்கள் இயக்கங்களாலும் அமைப்புசார்ந்த மாற்றங்களாலும் மட்டுமே சாத்தியமாகும் என்று மார்க்சியர்கள் வாதிடுகின்றனர்.
வேலைஇழப்பு, ஊழியர் பாதுகாப்பின்மை, தனியார்மயமாக்கல், உலகமயமாக்கல் போன்ற பிரச்சினைகள் வெறும் கொள்கைத் தவறுகள் அல்ல; அவை முதலாளித்துவ பொருளாதாரத்தின் கட்டமைப்பு சார்ந்த விளைவுகள் என்று மார்க்சிய பார்வை கருதுகிறது. இதனை பற்றி புரிந்துக் கொள்ளாமல் அதிகாரத்தில் பங்குக் கொண்டு நீங்கள் சாதித்த்வை என்னே?
சுருக்கமாக
இந்த நிலையில், இன்றைய இடதுசாரிகள் இந்தப் பிரச்சினைகளை அடையாளம் காட்டி எதிர்க்கும் பணியைச் செய்கிறார்கள் என்று அவர்களின் ஆதரவாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். அதேவேளையில், அவர்களின் விமர்சகர்கள், குறிப்பாக மார்க்சிய-லெனினிய கோணத்தில், ஒரு ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகின்றனர்:
"தனியார்மயமாக்கலை எதிர்ப்பதைக் கடந்தும், உற்பத்திச் சாதனங்களின் சமூகக் கட்டுப்பாடு மற்றும் பொருளாதார அதிகாரத்தின் மறுவினியோகம் போன்ற அடிப்படை மாற்றங்களுக்கான தெளிவான அரசியல் திட்டத்தையும் மக்கள் இயக்கத்தையும் இன்றைய இடதுசாரிகள் உருவாக்கியுள்ளனரா?"
இந்தக் கேள்வி இன்னும் திறந்த அரசியல் விவாதமாகவே உள்ளது.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக