ஒவ்வொரு அரசும் ஆட்சிக்கு வந்தபின் "முந்தைய அரசு பொருளாதாரத்தை சீரழித்துவிட்டது" என்ற வாதத்தை முன்வைத்து தன்னுடைய கொள்கைகளுக்கு நியாயம் தேடுகிறது.
தமிழகத்தின் கடன் பிரச்சினை தனிநபர் அல்லது ஒரு கட்சியின் தவறு மட்டுமல்ல; அது முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள், மாநில நிதி அமைப்பு, பெருமுதலாளிகளுக்கான வளர்ச்சி மாதிரி ஆகியவற்றின் விளைவு. அதனால் இந்தக் கட்சிகள் யாருக்கானவை?
வெள்ளை அறிக்கையில் கூறும் அந்தக் கடன் யாருடைய நலனுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டது?
இந்தப் படத்தில் கூறப்படுவது, வெள்ளை அறிக்கை வெளியிட்டுள்ள அமைச்சர்
ஆனால் மார்க்சிய–லெனினிய கண்ணோட்டத்தில் இந்த விவாதத்தை வெறும் “கடன் அதிகரித்தது நல்லதா கெட்டதா?” என்ற கணக்கியல் விவாதமாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. அதற்குப் பின்னால் உள்ள வர்க்க உறவுகளையும் அரசின் பொருளாதாரத் தன்மையையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
1. இந்த வெள்ளை அறிக்கையின் அரசியல் நோக்கம் என்ன?
ஒவ்வொரு அரசும் ஆட்சிக்கு வந்தபின் "முந்தைய அரசு பொருளாதாரத்தை சீரழித்துவிட்டது" என்ற வாதத்தை முன்வைத்து தன்னுடைய கொள்கைகளுக்கு நியாயம் தேடுகிறது.
இதன் மூலம்:
நிதிப் பற்றாக்குறைக்கு முந்தைய ஆட்சியைப் பொறுப்பாக்குவது.
புதிய வரிகள், கட்டண உயர்வுகள், சலுகைக் குறைப்புகள் போன்ற நடவடிக்கைகளுக்கு சமூக ஒப்புதலை உருவாக்குவது.
அரசின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளை "அவசியமானவை" என்று காட்டுவது.
எனவே வெள்ளை அறிக்கை என்பது வெறும் நிதி ஆவணம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு அரசியல் ஆவணமும் ஆகும்.
2. மார்க்சிய பார்வையில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி என்ன?
மார்க்சியம் கேட்கும் முதல் கேள்வி:
"கடன் எவ்வளவு?" அல்ல,
"அந்தக் கடன் யாருடைய நலனுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டது?" என்பதே.
ஒரு அரசு 5 லட்சம் கோடி கடன் வாங்கியிருக்கலாம்.
அந்தப் பணம்:
அரசு பள்ளிகள்,
அரசு மருத்துவமனைகள்,
பாசனத் திட்டங்கள்,
பொதுப் போக்குவரத்து,
வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம்
போன்ற மக்களின் உற்பத்தித் திறனை உயர்த்தும் துறைகளில் செலவிடப்பட்டதா?
அல்லது
பெருநிறுவனங்களுக்கு வரிச் சலுகை,
தனியார்மயமாக்கல்,
ஒப்பந்த முதலாளிகளுக்கான திட்டங்கள்
போன்றவற்றிற்காக செலவிடப்பட்டதா?
இதுதான் முக்கியமான கேள்வி.
3. கடன் சுமை ஏன் தொடர்ந்து அதிகரிக்கிறது?
மார்க்ஸ் மற்றும் லெனின் விளக்கியபடி முதலாளித்துவ அரசின் அடிப்படை முரண்பாடு:
வருவாய் பெரும்பாலும் உழைக்கும் மக்களிடமிருந்து வருகிறது.
ஆனால் அரசின் முக்கிய பாதுகாப்பு பெருமுதலாளிகளுக்காக செயல்படுகிறது.
1991க்குப் பிறகு இந்தியாவில்:
நிறுவன வரிகள் குறைக்கப்பட்டன.
பெருநிறுவனங்களுக்கு சலுகைகள் வழங்கப்பட்டன.
பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் பலவீனப்படுத்தப்பட்டன.
இதனால் அரசின் வருவாய் குறைகிறது.
ஆனால்:
சாலை,
மின்சாரம்,
துறைமுகம்,
நகர்ப்புற கட்டமைப்பு
போன்ற முதலாளித்துவ வளர்ச்சிக்குத் தேவையான செலவுகள் அதிகரிக்கின்றன.
இதன் விளைவாக அரசு கடன் வாங்கத் தள்ளப்படுகிறது.
4. ஒருவருக்கு ரூ.1.28 லட்சம் கடன் என்ற கணக்கு என்ன காட்டுகிறது?
இது பொதுவாக மக்களிடம் அதிர்ச்சி உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு புள்ளிவிவரம்.
ஆனால் உண்மையில்:
ஒரு குழந்தை பிறந்த உடனே ரூ.1.28 லட்சம் கடன் சுமக்கிறான் என்பது பொருளாதார ரீதியாக சரியான விளக்கம் அல்ல.
மாறாக கேட்க வேண்டியது:
மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தி (GSDP) எவ்வளவு?
கடன்–GSDP விகிதம் என்ன?
வட்டி செலுத்துவதற்காக வருவாயில் எவ்வளவு செல்கிறது?
கல்வி, சுகாதாரம், விவசாயம் ஆகிய துறைகளுக்கு எவ்வளவு செல்கிறது?
என்பதாகும்.
5. மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனம்
மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில் பிரச்சினை "அதிக கடன்" அல்ல.
பிரச்சினை:
முதலாளித்துவ வளர்ச்சி மாதிரி
இதில்:
லாபம் தனியாருக்குச் செல்கிறது.
இழப்பு சமூகமயமாக்கப்படுகிறது.
கடன் சுமை மக்கள்மீது தள்ளப்படுகிறது.
லெனின் தனது Imperialism நூலில் நிதி மூலதனம் அரசை எவ்வாறு கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதை விளக்குகிறார்.
இன்றைய மாநில அரசுகளும்:
வங்கிகள்,
நிதி நிறுவனங்கள்,
பன்னாட்டு முதலீட்டு அமைப்புகள்
ஆகியவற்றின் நிதி ஒழுங்குகளுக்குள் செயல்படுகின்றன.
இதனால் அரசின் பொருளாதார சுயாதீனம் குறைகிறது.
6. தமிழக அரசியலின் இரு முகங்கள்
திமுகவோ, அதிமுகவோ எவர் ஆட்சியில் இருந்தாலும்:
முதலீடு ஈர்ப்பு,
தனியார் மூலதன வளர்ச்சி,
தொழில் நட்பு கொள்கைகள்
என்பதே அடிப்படை பொருளாதார திசையாக உள்ளது.
அதனால்:
"கடன் யார் காலத்தில் அதிகரித்தது?" என்பது இரண்டாம் நிலை கேள்வி.
முக்கியமான கேள்வி:
"இந்த வளர்ச்சி யாருடைய நலனுக்காக நடைபெற்றது?" என்பதாகும்.
சுருக்கமாக:-
இந்த வெள்ளை அறிக்கையின் உடனடி நோக்கம் முந்தைய ஆட்சியைப் பொறுப்பாக்குவது மற்றும் தற்போதைய அரசின் பொருளாதார நடவடிக்கைகளுக்கு அரசியல் நியாயம் உருவாக்குவது என்று பார்க்கலாம்.
ஆனால் மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு அதைவிட ஆழமாகச் சென்று கூறுவது:
தமிழகத்தின் கடன் பிரச்சினை தனிநபர் அல்லது ஒரு கட்சியின் தவறு மட்டுமல்ல; அது முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள், மாநில நிதி அமைப்பு, பெருமுதலாளிகளுக்கான வளர்ச்சி மாதிரி ஆகியவற்றின் விளைவு.
எனவே தீர்வு வெறும் "கடனைக் குறைப்பது" அல்ல; மக்களின் தேவைகளை மையமாகக் கொண்ட உற்பத்தி, பொதுத்துறை விரிவாக்கம், வளங்களின் சமூக கட்டுப்பாடு மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றை நோக்கிய பொருளாதார மாற்றமே என்று மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனம் வலியுறுத்தும்..
யார் கடன் வாங்கினார்கள்? யாருக்காக வாங்கினார்கள்?
இந்த விவாதத்தை மேலும் ஆழமாக எடுத்துச் சென்றால், ஒரு முக்கியமான முரண்பாடு உடனடியாக வெளிப்படுகிறது:
"கடன் வாங்கப்பட்டது தவறு" என்று கூறுபவர்கள், அந்தக் கடன் எதற்காக வாங்கப்பட்டது என்பதை ஏன் பேசுவதில்லை?"
இதுதான் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் மையக் கேள்வி.
கடன் என்பது தானாகவே தீமையல்ல
ஒரு விவசாயி கடன் வாங்குகிறார்.
விதை வாங்க,
உரம் வாங்க,
பாசன வசதி செய்ய
கடன் வாங்கினால் அது உற்பத்திக்கான முதலீடு.
ஆனால் அதே கடன் ஆடம்பரச் செலவுக்காக பயன்படுத்தப்பட்டால் அது சுமையாக மாறும்.
அதேபோல ஒரு மாநில அரசின் கடனையும் பார்க்க வேண்டும்.
கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் தமிழக அரசு வாங்கிய கடன் எங்கே சென்றது?
கொரோனா கால நிவாரணங்கள்,
பொது சுகாதாரச் செலவுகள்,
பள்ளிக்கல்வி,
சமூக நலத் திட்டங்கள்,
சாலை, பாலம், குடிநீர், மின்சார கட்டமைப்புகள்,
ஊரக வேலை வாய்ப்பு மற்றும் உள்ளாட்சி செலவுகள்
போன்றவற்றில் எவ்வளவு செலவானது?
இதைப் பேசாமல் "கடன் 4.87 லட்சம் கோடி" என்று சொல்வது ஒரு பக்க உண்மையை மட்டுமே காட்டுகிறது.
யார் கடன் வாங்கினார்கள்? யாருக்காக வாங்கினார்கள்?
மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரம் எப்போதும் இந்தக் கேள்வியைத்தான் கேட்கிறது.
உதாரணமாக:
தமிழகத்தில் பல ஆண்டுகளாக
தொழிற்பேட்டைகள்,
துறைமுக விரிவாக்கங்கள்,
விரைவுச்சாலைகள்,
தொழில் முதலீட்டு ஊக்கங்கள்
அனைத்தும் அரசின் செலவில் உருவாக்கப்படுகின்றன.
ஆனால் அந்த வசதிகளைப் பயன்படுத்தி லாபம் ஈட்டுவது யார்?
பெரும்பாலும் பெரிய தனியார் நிறுவனங்கள்.
அதாவது:
செலவு சமூகமயமாக்கப்படுகிறது; லாபம் தனியார்மயமாக்கப்படுகிறது.
இதுவே முதலாளித்துவத்தின் அடிப்படை முரண்பாடு.
இன்று ஏன் கடன் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்?
இங்கு அரசியல் நோக்கம் இருக்கிறது.
கடன் வாங்கிய காலகட்டத்தில்:
ஆட்சியாளர்களும்,
எதிர்க்கட்சிகளும்,
ஊடகங்களும்
பெரும்பாலும் அமைதியாக இருந்தனர்.
ஆனால் இன்று ஏன் திடீரென்று "கடன் சுமை" குறித்து கவலை?
ஏனெனில்:
கடன் என்ற எண்ணிக்கை அரசியல் ஆயுதமாக பயன்படுகிறது.
மக்களின் கவனத்தை உண்மையான கேள்விகளிலிருந்து திருப்ப:
வேலையின்மை,
ஊதிய நெருக்கடி,
விவசாய நெருக்கடி,
தனியார்மயமாக்கல்,
கார்ப்பரேட் ஆதிக்கம்
போன்ற பிரச்சினைகளிலிருந்து கவனத்தை மாற்றுவது எளிதாகிறது.
உண்மையான கேள்விகள் மறைக்கப்படுகின்றன
ஒரு மார்க்சிய ஆய்வு பின்வரும் கேள்விகளை எழுப்பும்:
1. மாநில வருவாய் ஏன் போதவில்லை?
தமிழக மக்கள் வரி செலுத்துகிறார்கள்.
GST வசூலாகிறது.
பல்வேறு மறைமுக வரிகள் வசூலாகின்றன.
அப்படியிருக்க மாநிலம் ஏன் தொடர்ந்து கடன் வாங்குகிறது?
2. பெருநிறுவனங்களுக்கு வழங்கப்படும் சலுகைகள் எவ்வளவு?
தொழில் முதலீடு என்ற பெயரில்
நிலம்,
மின்சாரம்,
வரிச் சலுகை,
உள்கட்டமைப்பு
எவ்வளவு வழங்கப்படுகிறது?
3. வங்கிக் கடன் தள்ளுபடிகள் பற்றி ஏன் பேசுவதில்லை?
இந்திய அளவில் பெரும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின்
வாராக்கடன்கள்,
கடன் தள்ளுபடிகள்,
வரிச்சலுகைகள்
லட்சக்கணக்கான கோடிகளில் உள்ளன.
ஆனால் அதைப் பற்றி பேசாதவர்கள்,
"ஒருவருக்கு 1.28 லட்சம் கடன்" என்று மட்டும் கூறுகிறார்கள்.
மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனம்
லெனின் கூறியது போல முதலாளித்துவ அரசின் அடிப்படைப் பண்பு:
"அரசு என்பது வர்க்க ஆதிக்கத்தின் கருவி."
அதனால் அரசின் நிதி அமைப்பும் நடுநிலையானது அல்ல.
அது எந்த வர்க்கத்தின் நலனுக்காக செயல்படுகிறது என்பதை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
இன்று கடன் பற்றி பேசுபவர்கள் பெரும்பாலும் கேட்காத கேள்வி:
"இந்தக் கடனால் யார் பயனடைந்தார்கள்?"
ஏனெனில் அந்தக் கேள்வி எழுந்தவுடன் விவாதம் எண்களிலிருந்து வர்க்க அரசியலுக்குச் சென்று விடுகிறது.
முடிவுரை
"தமிழகக் கடன் 4.87 லட்சம் கோடி" என்பது ஒரு தகவல் மட்டுமே.
ஆனால் மார்க்சிய பார்வை கேட்கும் கேள்விகள் வேறு:
இந்தக் கடன் எதற்காக வாங்கப்பட்டது?
யார் பயனடைந்தார்கள்?
யார் திருப்பிச் செலுத்தப் போகிறார்கள்?
பெருமுதலாளிகளின் லாபத்திற்காக சமூகமே கடன் சுமக்கிறதா?
மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் உயர்ந்ததா?
இந்தக் கேள்விகளைத் தவிர்த்து வெறும் "கடன் அதிகரித்துவிட்டது" என்று கூறுவது, பொருளாதார உண்மையை முழுமையாக விளக்குவது அல்ல; அரசியல் நோக்கத்திற்காக ஒரு பகுதி உண்மையை மட்டும் முன்னிறுத்துவதாக மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனம் வாதிடும்..
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக