நீங்களே இவர்களை ஆய்வுச் செய்து விளக்குவீர்களா தோழர்களே?
மனித சமூகம் என்பது இயற்கையின் பரிணாம வளர்ச்சியில் உழைப்பின்
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
மனித சமூகம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது
இயற்கை, மனிதன், உழைப்பு, வர்க்கம், சாதி, மதம், தேசம் — இவற்றின் வரலாற்று உருவாக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வோம்
முன்னுரை: எதுவும் எப்போதும் இப்படியே இருந்ததில்லை
“இன்றுள்ள உலகம் எப்போதுமே இப்படித்தான் இருந்ததா?”
இந்த ஒரு கேள்வியை நாம் ஆழமாகக் கேட்டாலே வரலாற்றைப் பற்றிய நமது பார்வை மாறத் தொடங்குகிறது.
மனிதன் இன்று வாழும் சமூக அமைப்பு—குடும்பம், மதம், சாதி, வர்க்கம், அரசு, சந்தை, பணம், நாடு, முதலாளித்துவம்—இவை எதுவும் மனித சமூகத்துடன் பிறந்தவை அல்ல.
அவை அனைத்துக்கும் ஒரு வரலாறு இருக்கிறது.
அவை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் தோன்றின.
குறிப்பிட்ட சமூகத் தேவைகள் மற்றும் முரண்பாடுகளிலிருந்து வளர்ந்தன.
சில காலங்களில் மேலோங்கின.
புதிய உற்பத்திச் சக்திகள் மற்றும் புதிய சமூக உறவுகள் வளர்ந்தபோது அவற்றின் வடிவங்கள் மாறின.
சில பழைய அமைப்புகள் மறைந்தன; சில புதிய வடிவங்களில் தொடர்ந்தன; சில புதிய சமூக நிறுவனங்கள் தோன்றின.
இதுதான் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கும் அடிப்படைப் பாடம்:
“இன்றுள்ள சமூக அமைப்பு இயற்கையானதும் நிரந்தரமானதும் அல்ல; அது வரலாற்றால் உருவாக்கப்பட்டது.”
இந்தக் கருத்தை புரிந்துகொள்ளாமல் மார்க்சியத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
1. “முதலில் இயற்கை; பின்னர் மனிதன்”
மார்க்சியப் பொருள்முதல்வாதத்தின் தொடக்கப்புள்ளி மனிதனுக்கு வெளியே இருக்கும் ஒரு அமானுஷ்ய சக்தி அல்ல.
இயற்கை.
மனிதன் இயற்கைக்கு வெளியே இருந்து திடீரென்று தோன்றியவன் அல்ல.
பூமி உருவானது.
உயிர் தோன்றியது.
உயிரினங்கள் பரிணாம வளர்ச்சியடைந்தன.
நீண்ட பரிணாமப் பாதையின் ஒரு கட்டத்தில் மனித இனத்தின் முன்னோர்கள் தோன்றினர்.
அதன்பிறகே மனித சமூகம் உருவானது.
எனவே:
இயற்கை → உயிர் → உயிரின வளர்ச்சி → மனிதன் → மனித சமூகம்
என்பது பொருள்முதல்வாதப் பார்வையின் அடிப்படை வரிசை.
இதில் ஒரு மிக முக்கியமான தத்துவப் பொருள் இருக்கிறது.
மனிதனை உருவாக்கியதற்காக மனிதனுக்கு வெளியே ஒரு “முதற்காரணம்” அவசியம் என்று மார்க்சியம் கருதவில்லை.
மனிதன் இயற்கையின் ஒரு பகுதியாகவே புரிந்துகொள்ளப்படுகிறான்.
2. மனிதன் இயற்கையிலிருந்து வேறுபடுவது எங்கே?
மனிதன் இயற்கையின் ஒரு பகுதிதான்.
ஆனால் மனிதன் இயற்கையோடு ஒரு தனித்துவமான உறவை உருவாக்குகிறான்.
அது:
உழைப்பு.
மனிதன் இயற்கையில் கிடைத்ததை அப்படியே பயன்படுத்துவதோடு நின்றுவிடவில்லை.
அவன்:
கல்லை கருவியாக மாற்றுகிறான்;
மரத்தை ஆயுதமாக மாற்றுகிறான்;
நிலத்தை உழுகிறான்;
விதையை விதைக்கிறான்;
விலங்குகளைப் பழக்குகிறான்;
நெருப்பைப் பயன்படுத்துகிறான்;
இயந்திரங்களை உருவாக்குகிறான்;
இன்று செயற்கை நுண்ணறிவையும் உருவாக்குகிறான்.
அதாவது மனிதன் இயற்கையை மாற்றுவதன் மூலம் தன்னையும் மாற்றிக்கொள்கிறான்.
மார்க்ஸ் Capital-இல் உழைப்பை மனிதனுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையிலான செயற்பாட்டு உறவாக விளக்குகிறார்.
எனவே மனித வரலாற்றை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
“மனிதர்கள் எப்படி வாழ்ந்தார்கள்?”
அதற்கு அடுத்த கேள்வி:
“அவர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருட்களை எவ்வாறு உற்பத்தி செய்தார்கள்?”
3. உழைப்பு மனிதனை உருவாக்கியது
இங்கே எங்கெல்ஸின் புகழ்பெற்ற கட்டுரை “The Part Played by Labour in the Transition from Ape to Man” மிகவும் முக்கியமானது.
எங்கெல்ஸின் கருத்துப்படி, மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சியில் உழைப்பு மிகப் பெரிய பங்காற்றியது.
கை விடுதலை பெற்றது.
கருவிப் பயன்பாடு வளர்ந்தது.
கூட்டு செயல்பாடு வளர்ந்தது.
தொடர்பாடல் மற்றும் மொழி வளர்ந்தது.
மூளை வளர்ச்சி பெற்றது.
இதனால் மனிதன் தனிப்பட்ட உயிரினமாக மட்டுமல்லாமல் சமூக உயிரினமாகவும் உருவானான்.
எனவே:
மனிதன் → உழைப்பு → கூட்டுச் செயல்பாடு → மொழி → சிந்தனை → சமூக வளர்ச்சி
என்பது மார்க்சிய மனிதவியல் பார்வையின் முக்கியமான கோடு.
4. மனிதன் தோன்றுவதற்கு முன் கடவுளும் மதமும் தோன்றியிருக்கவில்லை
இந்தக் கூற்று தத்துவ ரீதியாக ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.
மனிதன் இல்லாத உலகில்:
மனிதனுடைய வழிபாடு இல்லை.
மனிதனுடைய பிரார்த்தனை இல்லை.
மனிதனுடைய கோயில் இல்லை.
மனிதனுடைய மத நிறுவனம் இல்லை.
ஏனெனில் மதம் என்பது மனித சமூகத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்று உருவாக்கம்.
இதன் பொருள்:
“மதம் தோன்றுவதற்கு முன் மனிதர்களுக்கு எந்தவிதமான இயற்கை அல்லது ஆன்மீகக் கற்பனையும் இருக்கவில்லை”
என்று எளிமைப்படுத்துவது அல்ல.
மாறாக, மத நம்பிக்கைகளின் வடிவங்கள் மனிதர்களின் சமூக வளர்ச்சியோடு மாறியுள்ளன என்பதே பொருள்முதல்வாத ஆய்வின் முக்கியமான கருத்து.
5. மதம் எதிலிருந்து தோன்றியது?
ஆரம்ப மனிதன் இயற்கையின் மீது மிகுந்த சார்புடையவனாக இருந்தான்.
மழை பெய்ய வேண்டும்.
வேட்டை கிடைக்க வேண்டும்.
வறட்சி வரக்கூடாது.
நோய் வரக்கூடாது.
இடி, மின்னல், வெள்ளம், புயல் போன்ற இயற்கை நிகழ்வுகளை மனிதன் புரிந்துகொள்ள முடியாத காலங்கள் இருந்தன.
இவ்வாறான நிலையில் இயற்கை சக்திகளுக்கு மனித குணங்களையும் நோக்கங்களையும் கற்பனை செய்து கொள்வது இயல்பான சமூகச் செயல்முறையாக வளர்ந்தது.
பின்னர் சமூக உறவுகள் சிக்கலானபோது:
கடவுள்கள்,
சடங்குகள்,
பூசாரிகள்,
கோயில்கள்,
மத நிறுவனங்கள்
போன்றவை பல்வேறு சமூக வடிவங்களில் வளர்ந்தன.
மார்க்சியத்தின் கேள்வி:
“மக்கள் ஏன் மதத்தை நம்புகிறார்கள்?”
என்பதோடு மட்டும் முடிவதில்லை.
அது மேலும் கேட்கிறது:
“எந்த சமூக நிலைமைகள் மனிதர்களை மத நம்பிக்கைகளின் மீது சார்ந்திருக்கச் செய்கின்றன?”
இதுதான் பொருள்முதல்வாத அணுகுமுறை.
6. உழைப்புப் பிரிவுக்கு முன் சமூகத்தில் என்ன இருந்தது?
மனித சமூகத்தின் ஆரம்ப கட்டங்களில் உற்பத்தி மிக எளிமையானதாக இருந்தது.
வேட்டை.
சேகரிப்பு.
மீன்பிடித்தல்.
கூட்டு வாழ்க்கை.
இயற்கையோடு நேரடி போராட்டம்.
உற்பத்திச் சக்திகள் மிகவும் குறைவாக இருந்தன.
அதனால் உற்பத்தி பெரும்பாலும் கூட்டு தன்மையுடையதாக இருந்தது.
இங்கே “என்னுடைய தொழிற்சாலை”, “உன்னுடைய தொழிற்சாலை” என்ற அளவிலான சொத்துரிமை அமைப்பு இருக்கவில்லை.
மனித சமூகம் வளர வளர:
உழைப்புப் பிரிவினை
வளர்ந்தது.
இதுதான் சமூக மாற்றத்தில் மிக முக்கியமான திருப்பமாக அமைந்தது.
7. “உழைப்புப் பிரிவினை” என்றால் என்ன?
உழைப்புப் பிரிவினை என்பது வெறும்:
“ஒருவர் விவசாயம் செய்கிறார்; இன்னொருவர் கைவினை செய்கிறார்”
என்ற எளிய பொருளில் மட்டும் இல்லை.
அது சமூகத்தின் உற்பத்திப் பணிகள் பல்வேறு துறைகளாகப் பிரிந்து, தனிநபர்கள் மற்றும் குழுக்கள் குறிப்பிட்ட பணிகளில் அதிகமாக ஈடுபடத் தொடங்கும் வரலாற்றுச் செயல்முறை.
இதனால்:
உற்பத்தித் திறன் அதிகரிக்கலாம்;
பரிமாற்றம் வளரலாம்;
உபரி உற்பத்தி உருவாகலாம்;
சொத்துரிமை உறவுகள் மாறலாம்;
சமூக வேறுபாடுகள் உருவாகலாம்;
இறுதியில் வர்க்கப் பிரிவுகள் உருவாகும் நிலை தோன்றலாம்.
ஆனால் இங்கு மிக முக்கியமான ஒரு எச்சரிக்கை:
உழைப்புப் பிரிவினை தோன்றியவுடன் உடனடியாக சாதி அல்லது பெண் அடிமைத்தனம் தோன்றிவிட்டது என்று கூறுவது வரலாற்றை மிகையாக எளிமைப்படுத்துவதாகும்.
8. பெண் ஒடுக்குமுறையின் வரலாற்று அடித்தளம்
இது மிகவும் நுணுக்கமான பிரச்சினை.
எங்கெல்ஸ் The Origin of the Family, Private Property and the State நூலில் குடும்பம், தனியார் சொத்து, வர்க்கம் மற்றும் பெண்களின் நிலை ஆகியவற்றின் வரலாற்றுத் தொடர்பை ஆராய்கிறார்.
அவரது புகழ்பெற்ற கருத்து:
பெண்ணின் வரலாற்றுத் தோல்வியை தனியார் சொத்துரிமையின் வளர்ச்சியுடன் இணைத்து ஆராய வேண்டும்.
ஆனால் இதையும் இயந்திரமான சூத்திரமாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.
“முதலில் உழைப்புப் பிரிவினை; அடுத்த நிமிடம் பெண் அடிமைத்தனம்”
என்று வரலாறு இயங்கவில்லை.
உண்மையில்:
பாலின அடிப்படையிலான பணிப் பிரிவுகள்,
உற்பத்தி மற்றும் இனப்பெருக்கத்தின் சமூக அமைப்பு,
உபரி உற்பத்தியின் வளர்ச்சி,
கால்நடை மற்றும் சொத்துக் குவிப்பு,
வாரிசுரிமை,
குடும்ப அமைப்பின் மாற்றம்,
தனியார் சொத்துரிமை,
வர்க்கச் சமூகம்
போன்ற பல செயல்முறைகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து பெண்களின் சமூக நிலையை மாற்றின.
எனவே சரியான மார்க்சிய அணுகுமுறை:
பெண் ஒடுக்குமுறைக்கு வரலாறு உண்டு; அதன் வடிவம் சமூக உற்பத்தி உறவுகளோடு தொடர்புடையது.
9. சாதி எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்?
இங்கே இன்னும் அதிக கவனம் தேவை.
“உழைப்புப் பிரிவினை தோன்றுவதற்கு முன் சாதி இல்லை”
என்பது ஒரு பொதுவான மார்க்சிய விளக்கமாகப் பயன்படலாம்.
ஆனால் இந்தியச் சாதியை வெறும் “வேலைப் பிரிவு” என்று மட்டும் சொல்வது தவறு.
சாதி என்பது:
உழைப்புப் பிரிவினை + பிறப்புரிமை + சமூகத் தரவரிசை + தூய்மை/தீட்டு கருத்தியல் + திருமணக் கட்டுப்பாடு + சமூகப் பிரிப்பு + சொத்து மற்றும் அதிகார உறவுகள்
ஆகியவற்றுடன் இணைந்த ஒரு சிக்கலான வரலாற்று அமைப்பு.
அம்பேத்கர் Annihilation of Caste மற்றும் பிற எழுத்துகளில் சாதி என்பது வெறும் தொழில் பிரிவு அல்ல; அது தொழிலாளர்களின் பிரிவினை என்றும் வலியுறுத்துகிறார்.
இதனை மார்க்சிய வர்க்கப் பகுப்பாய்வுடன் இணைத்துப் படிப்பது இந்திய சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள மிகவும் முக்கியமானது.
10. சாதி ஏன் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நீடித்தது?
ஏனெனில் சாதி வெறும் மனப்பான்மை அல்ல.
அது சமூக நிறுவனங்களின் வலையமைப்பு.
திருமணம் யாருடன்?
யார் எந்த வேலையைச் செய்ய வேண்டும்?
யாருடன் உணவு உண்ணலாம்?
யாருடைய வீட்டுக்குள் செல்லலாம்?
யார் நிலத்தை வைத்திருக்கிறார்கள்?
யார் கல்வியைப் பெற முடியும்?
யாருடைய உழைப்பு தாழ்வானதாகக் கருதப்படுகிறது?
இவை அனைத்தும் சாதியுடன் தொடர்புடையவையாக இருந்தன.
அதனால் சாதியை ஒழிப்பது என்பது வெறும்:
“சாதி வேண்டாம்”
என்று முழக்கமிடுவது மட்டுமல்ல.
அதன் பொருளாதார, சமூக, அரசியல், பண்பாட்டு அடித்தளங்களையும் மாற்ற வேண்டிய பிரச்சினையாகும்.
11. உபரி உற்பத்தி: வரலாற்றின் முக்கியமான திருப்பம்
ஆரம்ப சமூகத்தில் மனிதர்கள் பெரும்பாலும் வாழ்வதற்குத் தேவையான அளவிலேயே உற்பத்தி செய்தனர்.
உற்பத்திச் சக்திகள் வளர்ந்தபோது:
தேவைக்கு அதிகமான உற்பத்தி — உபரி
உருவாகத் தொடங்கியது.
இதிலிருந்து மிகப் பெரிய சமூக மாற்றங்கள் சாத்தியமானது.
யார் உபரியை கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்?
யார் அதைச் சேமிக்கிறார்கள்?
யார் அதை பகிர்கிறார்கள்?
யார் பிறருடைய உழைப்பை தமக்காகப் பயன்படுத்துகிறார்கள்?
என்ற கேள்விகள் தோன்றுகின்றன.
இதுவே வர்க்கச் சமூகங்களின் உருவாக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் முக்கியமான கதவாகும்.
12. வர்க்கம் இயற்கையானதல்ல
மனிதன் தோன்றிய உடனேயே:
“முதலாளி”
“தொழிலாளி”
என்ற இரண்டு வர்க்கங்கள் இருந்ததில்லை.
அடிமை–எஜமானன் உறவும் இயற்கையானதல்ல.
நிலப்பிரபு–பண்ணையடிமை உறவும் இயற்கையானதல்ல.
முதலாளி–தொழிலாளி உறவும் இயற்கையானதல்ல.
ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட உற்பத்தி முறை உள்ளது.
இதுதான் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் மிகப் பெரிய பாடங்களில் ஒன்று:
வர்க்கங்கள் வரலாற்றுச் சிறப்புடையவை; எனவே அவை நிரந்தரமானவை அல்ல.
13. வாணிபம் எப்போது முக்கியமான சக்தியாகிறது?
மனிதர்கள் உற்பத்தி செய்யத் தொடங்கியதும் பொருட்களை பரிமாறிக் கொண்டனர்.
ஆனால் முதலாளித்துவ வாணிபம் அதற்கு ஒப்பானதல்ல.
உற்பத்தி பெரிதாகிறது.
சந்தை விரிவடைகிறது.
பணம் இடைமுகமாகிறது.
வணிக மூலதனம் வளர்கிறது.
பின்னர் தொழில்துறை மூலதனம் பெரிதாகிறது.
இறுதியில்:
சந்தை → தேசிய சந்தை → உலகச் சந்தை
என்ற விரிவாக்கம் நிகழ்கிறது.
இதனை மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் முதலாளித்துவ வளர்ச்சியின் முக்கிய அம்சமாக ஆராய்ந்தனர்.
14. “வாணிபத்திற்கு முன் தேசிய ஒடுக்குமுறை இல்லை” — இதை எப்படி புரிந்துகொள்வது?
இங்கு நமது தொடக்கக் கூற்றைச் சற்று திருத்திப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
தேசிய ஒடுக்குமுறை முதலாளித்துவத்தோடு மட்டுமே தோன்றியது என்று சொல்வது வரலாற்று ரீதியாக சரியாக இருக்காது.
பண்டைய பேரரசுகள் பல்வேறு மக்களை ஆட்சி செய்தன.
ஒரு மக்கள் மீது மற்றொரு மக்கள் ஆதிக்கம் செலுத்திய நிகழ்வுகள் முதலாளித்துவத்திற்கு முன்பும் இருந்தன.
ஆனால் நவீன தேசிய ஒடுக்குமுறை, தேசிய அரசு, தேசிய சந்தை, முதலாளித்துவ வளர்ச்சி, பேரரசுவாதம் ஆகியவற்றோடு ஒரு புதிய வடிவத்தைப் பெற்றது.
இதுதான் வேறுபாடு.
15. தேசம் என்பது என்ன?
மனிதன் பிறந்த உடனேயே:
“நான் இந்தியன்”
“நான் பிரெஞ்சுக்காரன்”
“நான் ரஷ்யன்”
என்று தோன்றவில்லை.
தேசிய அடையாளங்கள் வரலாற்றில் உருவாகின்றன.
பொதுவாக:
பொதுவான நிலப்பரப்பு,
மொழி,
பொருளாதார வாழ்க்கை,
பண்பாடு,
வரலாற்று அனுபவம்
போன்றவை நவீன தேசிய உருவாக்கத்தில் பங்கு வகிக்கின்றன.
முதலாளித்துவத்தின் வளர்ச்சி தேசிய சந்தைகளை உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகித்தது.
இதனால் நவீன தேசிய அரசுகள் வளர்ச்சியடைந்தன.
16. தேசிய ஒடுக்குமுறை மற்றும் முதலாளித்துவம்
முதலாளித்துவம் தேசிய சந்தையை உருவாக்கிய அதே நேரத்தில் உலகச் சந்தையையும் உருவாக்குகிறது.
இதனால் ஒரு முரண்பாடு உருவாகிறது:
தேசிய சந்தை + உலகச் சந்தை
மூலதனம் தேசிய எல்லைகளைத் தாண்டிச் செல்லத் தொடங்குகிறது.
பின்னர் வலிமையான முதலாளித்துவ நாடுகள் பலவீனமான நாடுகளையும் மக்களையும் பொருளாதாரமாகவும் அரசியலாகவும் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன.
இதன் உச்ச வடிவங்களில் ஒன்றை லெனின் பின்னர்:
பேரரசுவாதம் — முதலாளித்துவத்தின் உச்சக் கட்டம்
என்ற கோட்பாட்டின் வழியாக ஆராய்ந்தார்.
இதனால் தேசிய ஒடுக்குமுறை மற்றும் வர்க்கச் சுரண்டல் பல இடங்களில் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைகின்றன.
17. இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான பாடம்
நமது தொடக்கக் கூற்றை இப்போது இன்னும் துல்லியமாக எழுதலாம்:
இயற்கை மனிதனுக்கு முன்பே இருந்தது. மனித சமூகம் தோன்றிய பிறகே மதம், அரசு, வர்க்கம், சாதி, குடும்பம், தேசிய அடையாளம் போன்ற சமூக நிறுவனங்கள் பல்வேறு வரலாற்று வடிவங்களில் உருவாயின. அவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் தோன்றவில்லை; சமூக உற்பத்தி, உழைப்புப் பிரிவு, உபரி உற்பத்தி, சொத்துரிமை, வர்க்க உறவுகள், வாணிபம் மற்றும் அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றின் வளர்ச்சியோடு வெவ்வேறு காலங்களில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் உருவாகின.
இதுதான் அறிவியல் ரீதியாகவும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத ரீதியாகவும் வலிமையான கூற்று.
18. சமூகத்தின் அடித்தளத்தை எங்கே தேட வேண்டும்?
மார்க்சியத்தின் மையக் கேள்வி:
“மக்கள் என்ன நம்புகிறார்கள்?”
என்பதைக் கடந்து:
“அவர்கள் எவ்வாறு வாழ்கிறார்கள்?”
என்பதாகும்.
அவர்கள்:
எதை உற்பத்தி செய்கிறார்கள்?
எப்படி உற்பத்தி செய்கிறார்கள்?
யாருடைய நிலத்தில்?
யாருடைய இயந்திரத்தில்?
யாருடைய மூலதனத்தில்?
யாருடைய கட்டுப்பாட்டில்?
உற்பத்தி செய்யப்பட்ட செல்வம் எவ்வாறு பகிரப்படுகிறது?
என்ற கேள்விகளுக்கான பதில்களிலிருந்து சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறது மார்க்சியம்.
19. பொருளாதார அடித்தளம் — மேல்கட்டமைப்பு
மார்க்சிய சமூக அறிவியலில் ஒரு முக்கியமான கருத்து:
அடித்தளம் — மேல்கட்டமைப்பு.
பொருளாதார உற்பத்தி உறவுகள் சமூகத்தின் முக்கியமான அடித்தளத்தை உருவாக்குகின்றன.
அதன் மீது:
அரசியல் நிறுவனங்கள்,
சட்டம்,
அரசு,
கருத்தியல்,
பண்பாடு,
மதத்தின் சமூக வடிவங்கள்
போன்ற மேல்கட்டமைப்பு வடிவங்கள் வளர்கின்றன.
ஆனால் இதை:
“பொருளாதாரம் மட்டுமே எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கிறது”
என்று புரிந்துகொள்வது பொருளாதார நிர்ணயவாதம்.
மார்க்சிய இயங்கியல் பார்வையில் மேல்கட்டமைப்பும் சமூக அடித்தளத்தின் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
அதாவது:
அடித்தளம் ↔ மேல்கட்டமைப்பு
என்ற இயக்கமான உறவைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
20. சமூக மாற்றத்தின் உண்மையான இயந்திரம் — முரண்பாடு
சமூகத்தில் மாற்றம் எதனால் வருகிறது?
மார்க்சியப் பதில்:
முரண்பாடுகள்.
உற்பத்திச் சக்திகளுக்கும் உற்பத்தி உறவுகளுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு.
உற்பத்தி சமூகமயமாகி கொண்டிருக்கிறது.
ஆனால் சொத்துரிமை தனியாராகவே இருக்கிறது.
இதனால் முதலாளித்துவத்தின் உள் முரண்பாடு தீவிரமடைகிறது.
அதேபோல்:
தொழிலாளியின் உழைப்பு → சமூக செல்வத்தை உருவாக்குகிறது.
ஆனால் செல்வத்தின் கட்டுப்பாடு → சிலரிடம் குவிகிறது.
இதுவே வர்க்க முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது.
21. வரலாறு ஒரு நேர்கோடு அல்ல
இங்கே இன்னொரு முக்கியமான மார்க்சியப் பாடம் இருக்கிறது.
வரலாறு:
“பழையது அழிந்தது → புதியது வந்தது → எல்லாம் நேராக முன்னேறியது”
என்ற எளிய நேர்கோடு அல்ல.
வரலாற்றில்:
பின்னடைவு,
மீளுருவாக்கம்,
பழைய வடிவங்களின் தொடர்ச்சி,
புதிய வடிவங்களுடன் பழைய உறவுகளின் இணைவு,
புரட்சி,
எதிர்ப்புரட்சி
என பல இயக்கங்கள் உள்ளன.
ஒரு பழைய சமூக அமைப்பு மறைந்தாலும் அதன் சில கூறுகள் புதிய சமூகத்தில் தொடரலாம்.
உதாரணமாக, முதலாளித்துவம் நிலப்பிரபுத்துவத்தின் பல கூறுகளை அழித்ததோடு சில பழைய சமூக உறவுகளையும் தன்னுள் மாற்றியமைத்து வைத்திருக்க முடியும்.
இந்தியாவில் சாதியின் நிலைத்தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள இது மிகவும் முக்கியமானது.
22. இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்ள இந்தப் பார்வை ஏன் அவசியம்?
இந்திய சமூகத்தில் நாம் ஒரே நேரத்தில் பல்வேறு வரலாற்றுக் கூறுகளைக் காண்கிறோம்:
முதலாளித்துவ உற்பத்தி
நவீன தொழிலாளர் வர்க்கம்
விவசாய உற்பத்தி
நிலச் சமத்துவமின்மை
சாதி அமைப்பு
மத நிறுவனங்கள்
பாலின ஒடுக்குமுறை
தேசிய மற்றும் பிராந்திய முரண்பாடுகள்
உலக மூலதனத்தின் தாக்கம்
இவை ஒன்றுக்கொன்று தனித்தனியாக இயங்குவதில்லை.
அவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன.
இதனால்தான் இந்திய சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள வெறும்:
“வர்க்கம் மட்டும்”
அல்லது
“சாதி மட்டும்”
அல்லது
“பாலினம் மட்டும்”
என்ற தனித்தனி பெட்டிகள் போதாது.
அவற்றின் வரலாற்று மற்றும் பொருளாதார தொடர்புகளை ஆராய வேண்டும்.
23. ஒரு தொழிலாளியின் வாழ்க்கையை எடுத்துக்கொள்வோம்
ஒரு இளைஞன் ஒரு தொழிற்சாலையில் ஒப்பந்தத் தொழிலாளியாக வேலை செய்கிறான்.
அவனுக்கு நிரந்தர வேலை இல்லை.
ஊதியம் குறைவு.
சமூகப் பாதுகாப்பு குறைவு.
அவனுடைய குடும்பம் கடனில் உள்ளது.
அவனுடைய குழந்தைக்கு தனியார் பள்ளிக் கட்டணம்.
மருத்துவத்திற்குக் கடன்.
அவன் எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவன் என்பதும் அவனுடைய சமூக அனுபவத்தை பாதிக்கலாம்.
அவன் பெண்ணாக இருந்தால் கூடுதல் ஊதியமில்லாத வீட்டு உழைப்பு அவள்மீது இருக்கலாம்.
இப்போது இதை:
“வேலைப் பிரச்சினை”
“கல்விப் பிரச்சினை”
“மருத்துவப் பிரச்சினை”
“சாதிப் பிரச்சினை”
“பெண் பிரச்சினை”
என்று தனித்தனி பிரிவுகளாகப் பார்க்கலாம்.
ஆனால் மார்க்சிய ஆய்வு கேட்கும்:
இந்த அனைத்தும் எந்த சமூக உறவுகளோடு இணைந்திருக்கின்றன?
24. இதுதான் மார்க்சிய சமூக அறிவியலின் தனிச்சிறப்பு
மார்க்சியம் ஒரு பிரச்சினையைப் பார்த்தவுடன்:
“யார் குற்றவாளி?”
என்று மட்டும் கேட்காது.
அது:
“இந்தப் பிரச்சினையை மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்கும் சமூக அமைப்பு எது?”
என்று கேட்கிறது.
ஒரு முதலாளி கொடூரமானவர் என்பதால் மட்டும் சுரண்டல் உருவாகவில்லை.
போட்டி அவரைச் சுரண்டலுக்குத் தள்ளுகிறது.
லாபம் ஈட்ட வேண்டும்.
செலவை குறைக்க வேண்டும்.
உற்பத்தியை அதிகரிக்க வேண்டும்.
போட்டியாளரை வெல்ல வேண்டும்.
இந்த அமைப்பு தனிநபரின் நல்லெண்ணத்தைவிட பெரியதாக இருக்கிறது.
இதுதான்:
தனிநபர் → அமைப்பு → வர்க்க உறவு
என்ற மார்க்சியப் பகுப்பாய்வு.
25. “இன்றுள்ளது நாளையும் இருக்கும்” என்ற எண்ணத்தை மார்க்சியம் ஏன் மறுக்கிறது?
ஒரு காலத்தில்:
அடிமைத்தனம் இயல்பானதாகக் கருதப்பட்டது.
பின்னர் அது பல இடங்களில் ஒழிக்கப்பட்டது.
ஒரு காலத்தில்:
நிலப்பிரபுத்துவம் இயற்கையான சமூக அமைப்பாகத் தோன்றியது.
அது வரலாற்றில் மாறியது.
இன்று:
முதலாளித்துவம் உலகின் முக்கிய உற்பத்தி முறையாக உள்ளது.
அதனால்:
“முதலாளித்துவம் என்றென்றும் இருக்கும்”
என்று கூறுவதற்கு வரலாற்று அறிவியல் எந்த உத்தரவாதத்தையும் தரவில்லை.
மாறாக மார்க்சியம் கேட்கிறது:
இன்றைய உற்பத்திச் சக்திகளுக்கும் சமூக உறவுகளுக்கும் இடையே என்ன முரண்பாடுகள் வளர்கின்றன?
26. மனிதன் தனது வரலாற்றை உருவாக்குகிறான் — ஆனால் தன் விருப்பப்படி மட்டும் அல்ல
மார்க்ஸ் கூறும் முக்கியமான கருத்தை இங்கு நினைவில் கொள்ள வேண்டும்:
மனிதர்கள் தங்களுடைய வரலாற்றை உருவாக்குகிறார்கள்.
ஆனால் அவர்கள் அதை:
தாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த எந்தச் சூழலிலும் அல்ல; ஏற்கெனவே உருவாகியுள்ள வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகளுக்குள்
உருவாக்குகிறார்கள்.
இதுதான் மனித செயற்பாடும் சமூக அமைப்பும் இடையிலான இயங்கியல் உறவு.
எனவே:
சமூக அமைப்பு மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டது.
ஆனால்:
அதை மாற்றுவது எளிதானது அல்ல.
ஏனெனில் அது மனிதர்களின் மீது மீண்டும் ஒரு பொருளாதார மற்றும் அரசியல் சக்தியாகச் செயல்படுகிறது.
27. அப்படியானால் விடுதலையின் பாதை என்ன?
மார்க்சியத்தின் பதில் வெறும்:
“நல்ல மனிதர்களை அதிகாரத்திற்கு கொண்டு வர வேண்டும்”
என்பதல்ல.
சமூகத்தின் அடிப்படை உறவுகளையே மாற்ற வேண்டும்.
அதாவது:
சுரண்டலை உருவாக்கும் சொத்துரிமை உறவுகளை மாற்றுதல்.
உற்பத்திச் சாதனங்களை சமூகக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருதல்.
உற்பத்தியை மனிதத் தேவைகளுக்கேற்ப திட்டமிடுதல்.
வர்க்கச் சுரண்டலை ஒழித்தல்.
சாதி, பாலினம், தேசிய ஒடுக்குமுறை போன்ற சமூக ஒடுக்குமுறைகளின் பொருளாதார மற்றும் நிறுவன அடித்தளங்களை எதிர்த்துப் போராடுதல்.
மனிதனின் முழுமையான வளர்ச்சிக்கான சமூக நிலைமைகளை உருவாக்குதல்.
இதுவே சோசலிச மாற்றத்தின் வரலாற்றுப் பிரச்சினையாகிறது.
28. இறுதி இலக்கு — மனிதன் மனிதனைச் சுரண்டாத சமூகம்
இங்கே மார்க்சியத்தின் இறுதி இலக்கை வெறும் “அனைவருக்கும் சமமான சம்பளம்” என்று குறைத்துவிடக் கூடாது.
மார்க்சிய கம்யூனிசத்தின் ஆழமான நோக்கம்:
மனிதனை மனிதன் சுரண்டாத சமூகம்.
வர்க்கம் மனிதனைப் பிரிக்காத சமூகம்.
சாதி மனிதனின் மதிப்பை நிர்ணயிக்காத சமூகம்.
பெண்ணின் பாலினம் அவளுடைய சமூக நிலையை நிர்ணயிக்காத சமூகம்.
பணம் மனிதனின் அனைத்து உறவுகளையும் கட்டுப்படுத்தாத சமூகம்.
உற்பத்திச் சாதனங்கள் சிலருடைய தனிப்பட்ட அதிகாரத்தின் கருவியாக இல்லாத சமூகம்.
மனித உழைப்பு வெறும் பிழைப்புக்கான கட்டாயமாக இல்லாமல், மனிதனுடைய படைப்பாற்றலின் வெளிப்பாடாக மாறும் சமூகம்.
29. தொடக்கக் கூற்றை இன்னும் ஆழமான வடிவில் எழுதினால்...
நாம் தொடக்கத்தில் பார்த்த கருத்தை இப்போது மேலும் துல்லியமாக இவ்வாறு கூறலாம்:
இயற்கை மனிதனுக்கு முன்பே இருந்தது; மனிதன் இயற்கையின் வரலாற்று வளர்ச்சியின் ஒரு விளைவு. மனிதன் உருவான பிறகே மனிதனின் சமூக வாழ்க்கையோடு மதம், குடும்பம், அரசு, வர்க்கம், சாதி, தேசிய அடையாளம் போன்ற நிறுவனங்கள் குறிப்பிட்ட வரலாற்று வடிவங்களில் தோன்றின. உழைப்பின் வளர்ச்சி, உற்பத்திச் சக்திகளின் வளர்ச்சி, உழைப்புப் பிரிவினை, உபரி உற்பத்தி, சொத்துரிமை, வாணிபம், சந்தை, வர்க்கப் போராட்டம் ஆகியவை சமூக உறவுகளை தொடர்ந்து மாற்றின. ஆகவே எந்த சமூக நிறுவனமும் இயற்கையானதும் நிரந்தரமானதும் அல்ல; ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு தோற்ற வரலாறும் வளர்ச்சி வரலாறும் மாற்ற வரலாறும் உண்டு.
இதுவே வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் மையப் பாடம்.
30. மாணவர்கள் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய வரலாற்றுச் சங்கிலி
இந்த முழுக் கருத்தையும் ஒரு சுருக்கமான கருத்துப்படமாக நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்:
இயற்கை
↓
உயிரின் தோற்றம்
↓
மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சி
↓
உழைப்பு
↓
கூட்டு உற்பத்தி
↓
மொழி மற்றும் சிந்தனை
↓
உற்பத்திச் சக்திகளின் வளர்ச்சி
↓
உழைப்புப் பிரிவினை
↓
உபரி உற்பத்தி
↓
பரிமாற்றம் மற்றும் வாணிபம்
↓
சொத்துரிமையின் மாற்றம்
↓
சமூக வேறுபாடுகள்
↓
வர்க்கங்களின் உருவாக்கம்
↓
அரசின் தோற்றம்
↓
சாதி மற்றும் பிற சமூக ஒடுக்குமுறைகளின் குறிப்பிட்ட வரலாற்று வடிவங்கள்
↓
சந்தை மற்றும் பணத்தின் விரிவாக்கம்
↓
முதலாளித்துவம்
↓
உலகச் சந்தை
↓
பேரரசுவாதம் மற்றும் தேசிய ஒடுக்குமுறையின் நவீன வடிவங்கள்
↓
வர்க்கப் போராட்டம்
↓
சமூக மாற்றம்
↓
சோசலிசம்
↓
வர்க்கமற்ற சமூகத்தை நோக்கிய மனித விடுதலை
முடிவுரை: வரலாற்றை மாற்ற முடியுமா?
இதுதான் இந்த முழு விவாதத்தின் மிக முக்கியமான கேள்வி.
மனிதன் இல்லாத காலத்தில் மனித சமூகம் இல்லை.
மனித சமூகம் தோன்றியபோது இன்றைய முதலாளித்துவமும் இல்லை.
முதலாளித்துவத்திற்கு முன் நிலப்பிரபுத்துவம் இருந்தது.
அதற்கு முன் அடிமைச் சமூகங்கள் இருந்தன.
அதற்கும் முன் வர்க்க வேறுபாடுகள் மிகவும் குறைந்திருந்த கூட்டு சமூக வடிவங்கள் இருந்தன.
அதனால்:
“இன்றுள்ளது என்றென்றும் இருக்கும்”
என்பது வரலாற்றின் விதி அல்ல.
மாறாக வரலாறு நமக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது:
மனிதர்கள் உருவாக்கிய சமூக அமைப்புகள் மனிதர்களாலேயே மாற்றப்பட முடியும்.
ஆனால் அந்த மாற்றம் வெறும் விருப்பத்தால் நிகழாது.
சமூகத்தின் உண்மையான முரண்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
உற்பத்தி உறவுகளை ஆராய வேண்டும்.
வர்க்க அமைப்பை அறிய வேண்டும்.
சாதி, பாலினம், தேசியம் போன்ற ஒடுக்குமுறைகள் பொருளாதார மற்றும் சமூக உறவுகளோடு எவ்வாறு இணைகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
மக்களின் நடைமுறைப் போராட்டங்களிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
அதனால் மார்க்சியம் நமக்கு வெறும் ஒரு தத்துவத்தை மட்டும் கொடுப்பதில்லை.
அது ஒரு ஆய்வு முறையையும் கொடுக்கிறது:
இதுதான் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் உயிருள்ள பாடம்.
“உலகத்தை வெறுமனே விளக்குவது போதாது; அதை மாற்றும் சமூக சக்திகளை அறிவியல் ரீதியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”
அதனால் உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்கான பாதை, தனித்தனி பிரச்சினைகளுக்கான தனித்தனி தீர்வுகளைத் தேடுவதில் மட்டும் இல்லை.
அவற்றை உருவாக்கும் சமூக உறவுகளின் ஒட்டுமொத்த அமைப்பை அறிந்து, அந்த அமைப்பின் முரண்பாடுகளை மாற்றும் கூட்டு வரலாற்றுச் செயல்பாட்டில்தான் உள்ளது..
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக