அமெரிக்க கொலைகார போரும் ஈரானின் தற்காப்பு போரும் ஒன்றா?

தோழர் ஒருவரின் விவாதத்தில் கொலைக்கார அமெரிக்காவின் போரையும் தற்காப்பு ஈரானின் போரையும் சமன்படுத்தி ஒரு புரட்சியாளர் வீர வசனம் பேசியிருந்தார், அவருக்கு அங்கே பதில் கொடுத்திருந்தேன். இருந்தும் ரசிய சீன வரலாற்றில் இதுபோன்ற நிகழ்வுகள் நடந்துள்ளதை அசைபோட்ட பொழுது ஒரு கட்டுரை எழுத தூண்டியது, அவைதான் இவை.

ரசிய புரட்சிக்கு பின்னர் ஜெர்மனியிடம் சமதான ஒப்பந்தம் செய்ய விளைந்த ரசிய நியலையும் அதன் புரட்சி பேசி எதிர்த்தவர்களையும் லெனின் விளக்கி இருப்பார் அவை கீழே:- 

 வாசகர்கள் காண்பது போலவே, ஜெர்மானியர்களின் பதில் நமக்கு பிரெஸ்ட்-லிடோவ்ஸ்க் உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகளை விடவும் இன்னும் அதிகச் சுமையான அமைதி நிபந்தனைகளையே முன்வைக்கிறது. ஆயினும், புரட்சிகரச் சொற்றொடர் ஜாலங்களில் முழுமையாக மயங்கிப்போனவர்கள் மட்டுமே இந்த நிபந்தனைகளில் கையெழுத்திட மறுக்கத் துணிவார்கள் என்று நான் முழுமையாக நம்புகிறேன். சரியாக இந்த காரணத்தினாலேயே, 'பிராவ்தா' இதழில் (கார்போவ் என்ற பெயரில்) வெளியான "புரட்சிகரச் சொற்றொடர்" மற்றும் "அரிப்பு" ஆகிய தலைப்பிலான கட்டுரைகள் மூலம், புரட்சிகரச் சொற்றொடர் ஜாலங்களுக்கு எதிராக நான் ஒரு இடைவிடாத போராட்டத்தைத் தொடங்கினேன்; ஏனெனில், நமது கட்சிக்கு (அதன் விளைவாக, புரட்சிக்கும் கூட) அதுவே மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தல் என்று அன்றும் நான் கருதினேன், இன்றும் கருதுகிறேன். வரலாற்றின் பல தருணங்களில், புரட்சிகர முழக்கங்களை மிகக் கண்டிப்பாகச் செயல்படுத்தி வந்த புரட்சிகரக் கட்சிகள், புரட்சிகரச் சொற்றொடர் ஜாலங்களால் பீடிக்கப்பட்டு, அதன் விளைவாக அழிந்து போயுள்ளன.

இதுவரை, புரட்சிகரச் சொற்றொடர் ஜாலங்களுக்கு எதிராகப் போராடுமாறு கட்சியை இணங்க வைக்கவே நான் முயன்று வந்தேன். இப்போது நான் இதைப் பகிரங்கமாகச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளேன். ஏனெனில்—ஐயோ!—எனது மிக மோசமான ஊகங்கள் அனைத்தும் உண்மையாகிவிட்டன.

1918 ஜனவரி 8 அன்று, பெட்ரோகிராட் நகரின் சுமார் 60 முக்கியக் கட்சிப் பணியாளர்கள் கலந்துகொண்ட ஒரு கூட்டத்தில், "தனித்த மற்றும் ஆக்கிரமிப்பு சார்ந்த அமைதியை உடனடியாக ஏற்படுத்துவது குறித்த கேள்வி மீதான எனது ஆய்வேடுகளை" (17 ஆய்வேடுகள்; இவை நாளை வெளியிடப்படவுள்ளன) நான் வாசித்துக் காட்டினேன். அந்த ஆய்வேடுகளில் (13-வது பத்தி), புரட்சிகரச் சொற்றொடர் ஜாலங்களுக்கு எதிராக நான் போர் பிரகடனம் செய்திருந்தேன்; அவ்வாறு செய்தபோது, ​​மிக மென்மையான மற்றும் தோழமை உணர்வு மிக்க முறையிலேயே நான் அதைச் செய்திருந்தேன் (இப்போது எனது அந்த மென்மையான அணுகுமுறையை நானே கடுமையாகக் கண்டிக்கிறேன்). முன்மொழியப்பட்ட அமைதி உடன்படிக்கையை நிராகரிக்கும் கொள்கையானது, "பேச்சாற்றல் மிக்க, கண்கவர் மற்றும் பிரம்மாண்டமான விளைவை ஏற்படுத்த விரும்புபவர் ஒருவரின் தேவைகளை ஒருவேளை பூர்த்தி செய்யக்கூடும்; ஆனால், தற்போது தொடங்கியுள்ள சோசலிசப் புரட்சிக் காலகட்டத்தில் நிலவும் வர்க்க சக்திகளின் புறநிலை உறவுகளையும், பொருள்சார் காரணிகளையும் கணக்கில் கொள்வதில் அது முழுமையாகத் தோல்வியடைந்துவிடும்" என்று நான் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.

அந்த ஆய்வேட்டில் நான் பின்வருமாறு எழுதியிருந்தேன்: முன்மொழியப்பட்ட அமைதி உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திட நாம் மறுப்போமேயானால், "மிகக் கடுமையான தோல்விகள் ரஷ்யாவை இன்னும் அதிகச் சாதகமற்ற ஒரு தனித்த அமைதி உடன்படிக்கையைச் செய்துகொள்ளக் கட்டாயப்படுத்தும்".

நிலைமைகள் இப்போது இன்னும் மோசமாகிவிட்டன; ஏனெனில், பின்வாங்கியபடியும் படைகளைக் கலைத்துக்கொண்டிருப்பதும் உள்ள நமது இராணுவம், சண்டையிடவே முற்றிலுமாக மறுத்து வருகிறது. இத்தகைய சூழ்நிலைகளில், கட்டுப்பாடற்ற வார்த்தை ஜாலங்கள் மட்டுமே தற்போதைய காலகட்டத்தில் ரஷ்யாவைப் போருக்குத் தள்ளும் திறன் கொண்டவை. மேலும், வார்த்தை ஜாலக் கொள்கை மேலோங்கினால், நான் தனிப்பட்ட முறையில், நிச்சயமாக, அரசாங்கத்திலோ அல்லது நமது கட்சியின் மத்தியக் குழுவிலோ ஒரு நொடி கூட நீடிக்க மாட்டேன்.

கசப்பான உண்மை இப்போது அத்தகைய பயங்கரமான தெளிவுடன் வெளிப்பட்டுள்ளது, அதைப் பார்க்காமல் இருக்கவே முடியாது. ரஷ்யாவில் உள்ள ஒட்டுமொத்த முதலாளித்துவ வர்க்கமும் ஜெர்மானியர்களின் வருகையைக் கண்டு மகிழ்ச்சியும் அகம்பாவமும் கொள்கிறது. குருடர்களாக இருப்பவர்கள் அல்லது வார்த்தை ஜாலங்களால் மயங்கியவர்கள் மட்டுமே, (இராணுவம் இல்லாத...) ஒரு புரட்சிகரப் போர்க் கொள்கை நமது முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் வளர்ச்சிக்குத் தீனி போடுகிறது என்ற உண்மையைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்க முடியும். ட்வின்ஸ்கில், ரஷ்ய அதிகாரிகள் ஏற்கனவே தங்கள் தோள்பட்டைப் பட்டைகளை அணிந்துகொண்டு நடமாடுகிறார்கள்.

ரெஜிட்சாவில், முதலாளித்துவ வர்க்கம் ஜெர்மானியர்களை ஆரவாரத்துடன் வரவேற்றது. பெட்ரோகிராட்டில், நெவ்ஸ்கி ப்ரோஸ்பெக்ட் பத்திரிகையில், மற்றும் பூர்ஷ்வா செய்தித்தாள்களில் (ரெக், டியேலோ நரோடா, நோவி லூக் போன்றவை), ஜெர்மானியர்களால் சோவியத் அதிகாரம் கவிழ்க்கப்படவிருப்பதை எண்ணி அவர்கள் மகிழ்ச்சியில் நாவூறுகிறார்கள்.

அனைவரும் அறிந்து கொள்ளுங்கள்: மிகவும் கடினமானதாக இருந்தாலும், உடனடியான சமாதானத்தை எதிர்ப்பவர், சோவியத் அதிகாரத்திற்கு ஆபத்தை விளைவிக்கிறார்.

நாம் ஒரு கடினமான சமாதானத்தை சகித்துக்கொள்ள நிர்பந்திக்கப்படுகிறோம். அது ஜெர்மனியிலும் ஐரோப்பாவிலும் புரட்சியைத் தடுத்து நிறுத்தாது. நாம் ஒரு புரட்சிகரப் படையைத் தயார் செய்யத் தொடங்குவோம்; (ஜனவரி 7 முதல் நமது தப்பி ஓடும் படைகளைத் தடுத்து நிறுத்தக்கூட எதுவும் செய்யாதவர்களைப் போல) வெறும் சொற்றொடர்களாலும் கூக்குரல்களாலும் அல்ல, மாறாக அமைப்பு ரீதியான பணிகளாலும், செயல்களாலும், முழு மக்களையும் கொண்ட ஒரு முறையான, சக்திவாய்ந்த படையை உருவாக்குவதன் மூலமும் அதைச் செய்வோம்.-லெனின்

ஆதாரம்:-Peace or War?

Written: Morning of February 23, 1918
First Published: Pravda No. 34, the evening edition, published according to the Pravda text.
Source: Lenin’s Collected Works, Progress Publishers, Moscow, Volume 27, 1972, pp. 36-39

அடுத்த கட்டுரையும் லெனின் எழுதியவையே கீழே:-

பிரெஸ்ட் ஒப்பந்தத்தின் நிபந்தனைகளின்படி ஒரு தனி அமைதி உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்துவதை எதிர்க்கும் தலைசிறந்த மற்றும் மிகவும் பொறுப்பானவர்கள், தங்கள் வாதங்களின் சாராம்சத்தைப் பின்வரும் வடிவத்தில் முன்வைத்துள்ளனர்:

வகைப்பாடு.

மிகவும் செறிவான, மிக முக்கியமான வாதங்கள், ஏறக்குறைய ஒரு தீர்மானத்தின் வடிவில் இங்கே முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. வாதங்களைப் பகுப்பாய்வு செய்வதில் உள்ள வசதிக்காக, ஒவ்வொரு முன்மொழிவுக்கும் நாங்கள் தனித்தனியாக எண் வழங்கியுள்ளோம்.

இந்த வாதங்களை ஆராயும்போது, ​​ஆசிரியர்களின் முக்கியப் பிழை உடனடியாகக் கண்ணில் படுகிறது. தற்போதைய தருணத்தில் ஒரு புரட்சிகரப் போரின் உறுதியான நிலைமைகள் குறித்து அவர்கள் ஒரு வார்த்தைகூடக் கூறவில்லை. அமைதி ஆதரவாளர்களின் முக்கிய மற்றும் அடிப்படையான கருத்தான, அதாவது, தற்போதைய நேரத்தில் நம்மால் போரிட இயலாது என்பது, முற்றிலுமாகத் தவிர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஜனவரி 8 முதல் ஆசிரியர்களுக்கு நன்கு தெரிந்த எனது ஆய்வுக் கட்டுரைகளுக்குப் பதிலாக—உதாரணமாக, எனது ஆய்வுக் கட்டுரைகளுக்குப் பதிலாக—அவர்கள் பிரத்தியேகமாகப் பொதுவான கருத்துக்களையும், கருத்தியல்களையும் முன்வைக்கின்றனர், அவை தவிர்க்க முடியாமல் வெற்றுச் சொற்றொடர்களாக மாறிவிடுகின்றன. ஒவ்வொரு பொதுவான வரலாற்று கூற்றும், ஒரு குறிப்பிட்ட வழக்கின் நிலைமைகளைப் பற்றிய சிறப்புப் பகுப்பாய்வு இல்லாமல் அந்த வழக்கிற்குப் பயன்படுத்தப்படும்போது, ​​அது ஒரு வெற்றுச் சொற்றொடராகிவிடுகிறது. * தற்போதைய பதிப்பு, தொகுதி 26, பக்கங்கள் 442-50-ஐக் காண்க.-பதிப்பாசிரியர்.

முதல் கூற்றை எடுத்துக்கொள்வோம். அதன் முழு “நோக்கமும்” ஒரு நிந்தனை, ஒரு வியப்புக்குறி, ஒரு முழக்கம், எதிராளியை “வெட்கப்படுத்த” ஒரு முயற்சி, உணர்ச்சிவசப்படுத்தும் ஒரு வேண்டுகோள். “நீங்கள் எவ்வளவு மோசமானவர்கள் பாருங்கள்,” என்கிறார்கள் அவர்கள்: “ஏகாதிபத்தியவாதிகள் உங்களைத் தாக்குகிறார்கள், பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியை ஒடுக்குவதே தங்கள் நோக்கம் என்று ‘பிரகடனம்’ செய்கிறார்கள், அதற்கு நீங்கள் சமாதான உடன்படிக்கைக்கு ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம் பதிலளிக்கிறீர்கள்!” ஆனால், நூலாசிரியர்கள் அறிந்தபடி, நமது வாதம் என்னவென்றால், ஒரு கடினமான சமாதானத்தை நிராகரிப்பதன் மூலம், எதிரி பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியை ஒடுக்குவதை நாம் உண்மையில் எளிதாக்குகிறோம் என்பதே. மேலும், இராணுவத்தின் நிலை, அதன் வர்க்க அமைப்பு போன்றவற்றைப் பற்றிய பல மிகத் தெளிவான அறிகுறிகளால் (உதாரணமாக, எனது ஆய்வுக் கட்டுரைகளில்) எங்களது இந்த முடிவு வலுப்படுத்தப்படுகிறது. நூலாசிரியர்கள் தெளிவான அனைத்தையும் தவிர்த்துவிட்டனர், அதன் விளைவாக அவர்கள் ஒரு வெற்றுச் சொற்றொடரையே முன்வைக்கின்றனர். ஏனெனில், புரட்சியை அடக்குவதே தங்கள் நோக்கம் என்று எதிரிகள் "பிரகடனம்" செய்தால், ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட சாத்தியமற்ற ஒரு எதிர்ப்பு வடிவத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலம், எதிரியின் நோக்கங்களை "பிரகடனம்" செய்வதிலிருந்து அவற்றை நனவாக்குவதற்கு ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்த உதவுபவன் ஒரு மோசமான புரட்சியாளன் ஆவான்.

இரண்டாவது வாதம்: "நிந்தனைகள்" தீவிரப்படுத்தப்படுகின்றன. எதிரியின் முதல் தாக்குதலின்போதே நீங்கள் சமாதானத்திற்கு ஒப்புக்கொள்கிறீர்கள் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.... ஜனவரி மாதத்திலிருந்தே, அதாவது "தாக்குதலுக்கு" வெகு காலத்திற்கு முன்பிருந்தே, படைகளின் உறவையும் அக்காலப் போரின் உறுதியான நிலைமைகளையும் பகுப்பாய்வு செய்தவர்களுக்கு இது நம்பத்தகுந்ததாக இருக்கும் என்று நூலாசிரியர்கள் உண்மையிலேயே கருதுகிறார்களா? "நிந்தனை" என்பதைப் பகுப்பாய்வுக்கு எதிரான ஒரு வாதமாகக் கருதினால், அது வெறும் சொற்றொடர் உருவாக்கம் இல்லையா?

தற்போதைய சூழ்நிலைகளில் சமாதானத்திற்கு ஒப்புக்கொள்வது என்பது, "சர்வதேச பாட்டாளி வர்க்கத்தின் முன்னணிப் பிரிவினர் சர்வதேச முதலாளி வர்க்கத்திடம் சரணடைவதாகும்" என்று நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது.

மீண்டும் ஒரு வெற்றுச் சொற்றொடர். பொதுவான உண்மைகள், பொய்யாகும் வகையில் பெரிதுபடுத்தப்பட்டு, வெறும் கூக்குரல்களாக மாற்றப்படுகின்றன. ஜெர்மானிய முதலாளி வர்க்கம் "சர்வதேசமானது" அல்ல, ஏனெனில் சமாதான உடன்படிக்கைக்கு வர நாம் மறுப்பதை ஆங்கிலோ-பிரெஞ்சு முதலாளிகள் வரவேற்கிறார்கள். பொதுவாகச் சொல்வதானால், "சரணடைதல்" என்பது ஒரு மோசமான விஷயம், ஆனால் இந்தப் பாராட்டத்தக்க உண்மை ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட முன்மொழிவையும் தீர்மானிப்பதில்லை. ஏனெனில், வெளிப்படையாகவே பாதகமான சூழ்நிலைகளில் போராட மறுப்பதையும் சரணடைதல் என்று அழைக்கலாம், ஆனால் அத்தகைய சரணடைதல் ஒரு தீவிரமான புரட்சியாளருக்குக் கட்டாயமானதாகும். மூன்றாம் டூமாவில் நுழைய ஒப்புக்கொள்வதும், அதாவது அக்காலத்தில் "இடதுசாரி" கூக்குரல்வாதிகள் அழைத்தபடி, ஸ்டாலிபினுடன் சமாதான உடன்படிக்கை செய்துகொள்வதும், பொதுவாகச் சொல்வதானால், ஒரு சரணடைதல்தான்.

Where is the Mistake?^[1]

---

Written: February 23 or 24, 1918
First Published: 1929 in Lenin Miscellany XI Published according to the manuscript
Source: Lenin’s Collected Works, Progress Publishers, Moscow, Volume 27, 1972, pp. 48-50

புரட்சிகரத் தொடக்கத்தின் முன்னணியில் உள்ள படைப்பிரிவு நாம்தான் என்பது மறுக்க முடியாதது, ஆனால் முதன்மை ஏகாதிபத்திய சக்திகளுடனான ஒரு இராணுவ மோதலின் பொருளில் முன்னணியில் உள்ள படைப்பிரிவாக இருப்பதற்காக, அது.... [இங்கே கையெழுத்துப் பிரதி பாதியில் நிற்கிறது.—பதிப்பாசிரியர்.]​

மேலும் சீன நிலைமைகலை கணக்கில் கொள்வோம். அவர்களின் கட்சி ஆவணங்களில் தேடினால் கிடைப்பவை

வரலாற்றுக்காலங்களிலும் வெளியீடான கனிவான போராட்டங்களை முன்னெடுக்க முடியும். அப்போதுதான் புரட்சியில் அவர்களுக்கு இருக்க முடியும், மிக உயரிய கம்யூனிச லட்சியத்தை கைகூடச் செய்ய முடியும். புரட்சிப் போராட்டத்தில் யாரைச் சார்ந்து இருப்பது, யாருடன் ஒன்றுபடுவது, யாரைத் தூக்கி எறிவது போன்ற முக்கியப் பிரச்சினைகளை அறிவது; நம்முடைய நேரடியான கூட்டாளிகள் யார், நம்முடைய முதன்மையான எதிரிகள் யார், இரண்டாம் நிலையில் உள்ள எதிரிகள் யார் என்ற பிரச்சினைகளில் தெளிவு பெறுவது; குறிப்பிட்ட சில சூழ்நிலைகளில் இரண்டாம் நிலையில் உள்ள எதிரிகள் உள்ளிட்ட சாத்தியமான கூட்டாளிகள் அனைவரையும் நம்முடன் அணிதிரட்டுவதன் மூலம் முதன்மையான எதிரியைத் தோற்கடிப்பது எப்படி என்பதை அறிவது; அவ்வப்போது நிலைமைகளில் ஏற்படும் மாறுதல்களுக்குப் பொருத்தமாக போர்த் தந்திரத்திலும் செயல்தந்திரத்திலும் தேவைப்படும் மாறுதல்களைச் செய்வது பற்றித் தெளிவு பெறுவது - இவ்வாறாக, புரட்சிப் போராட்டத்தில் நாம் எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கிய கேள்விகள் மற்றும் பிரச்சினைகளை மார்க்சிய - லெனினியத்தை மிகச் சரியாகப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் மட்டுமே நாம் தீர்க்க முடியும். மார்க்சிய - லெனினியத் தத்துவார்த்த ஆயுதத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பதில் தேர்ச்சி அடையாமல், மார்க்சிய - லெனினியத் தத்துவ சுய-வளர்ப்புப் பயிற்சியில் அதிகபட்ச உயரிய நிலையை அடையாமல், புரட்சிப் போராட்டத்தில் நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு பிரச்சினையிலும் உறுதியானதும் சரியானதமான பாட்டாளி வர்க்க நிலைப்பாட்டை நம்மால் மேற்கொள்ள இயலாது; பாட்டாளி வர்க்கத்தினுடைய புரட்சிப் போராட்டத்துக்கு ஆக மிகச் சாதகமானதாக அமையக் கூடிய கொள்கைகளை நம்மால் வகுக்க முடியாது; பாட்டாளி வர்க்கத்தினுடைய புரட்சிப் போராட்டத்தில் எதிர்கொள்ளும் சிக்கலான நிலைமைகளுக்கும் கடுமையான மாறுதல்கள் ஏற்படும் காலங்களுக்கும் ஏற்ப, திடீர் திருப்பங்களுக்கும் எதிர்பாராத மாறுதல்களுக்கும் ஏற்ப பாட்டாளி வர்க்கத்தின் புரட்சிக்கு மிகவும் சாதகமானதும் அவசியமானதுமான நிலைப்பாடுகளையும் கொள்கை முடிவுகளையும் நம்மால் மேற்கொள்ள முடியாது.

​எடுத்துக்காட்டாக, ஜப்பானுக்கு எதிரான ஐக்கிய முன்னணி கொள்கையை முன்னெடுத்துச் சென்ற நமது கட்சியின் அனுபவதையே நாம் பரிசீலிக்கலாம். ஜூலை 7, 1937 நிகழ்வுக்கு முன்னர், சீன நாட்டுக்கும் ஜப்பானிய ஏகாதிபத்தியத்துக்கும் இடையிலான முரண்பாடுதான் முதன்மையான முரண்பாடாகி விட்டது என்பதையும் உள்நாட்டில் உள்ள வெவ்வேறு வர்க்கங்கள் மற்றும் அரசியல் குழுக்கள் இடையிலான முரண்பாடுகள் அனைத்தும் இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு விட்டன என்பதையும் சில தோழர்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை. இதன் விளைவாக, ஜப்பானை எதிர்த்துப் போராட வேண்டும் என்பதை, ஜப்பானுக்கு எதிரான தேசிய ஐக்கிய முன்னணியை அமைக்க வேண்டும் என்ற கட்சியின் கொள்கையை அவர்கள் எதிர்த்தனர்; ஜப்பானைக் கூட்டாக எதிர்ப்பதற்காக எல்லா ஒன்றுபடுத்தக் கூடிய வர்க்கங்கள், சமூக அடுக்குகள், அரசியல் கட்சிகள் சமுதாயத்தில் உள்ள பல்வேறு குழுக்கள் அனைத்தையும் ஒன்று திரட்டுவது என்பதையும் இன்னும் குறிப்பாகக் கோமிண்டாங் கட்சியுடனும் இணைந்து ஜப்பானை எதிர்ப்பது என்பதையும் அவர்கள் எதிர்த்தனர். கட்சியின் கொள்கையை எதிர்க்கையில் தாம் உறுதியான பாட்டாளி வர்க்க நிலைப்பாட்டை மேற்கொள்வதாக அந்தத் தோழர்கள் நினைத்த போதிலும், உண்மையில் அவர்கள் பாட்டாளி வர்க்க நிலைப்பாட்டிலிருந்து விலகியே இருந்தனர்; “கதவடைப்பு வாதத்தை”யும் குறுங்குழு வாதத்தையும்தான் அவர்கள் கடைப்பிடித்தனர். அவர்களுடைய தவறான கருத்துக்களின்படி நாம் நடந்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும்? ஜப்பானிய ஏகாதிபத்தியத்தைத் தோற்கடிக்கும் நோக்கத்துக்காக, பாட்டாளி வர்க்கமும் அதன் கட்சியும் ஒன்றுபடுத்த வேண்டிய நாட்டுப் பற்று கொண்ட வர்க்கங்கள், சமூகத் தட்டுகள், கட்சிகள், சமூகக் குழுக்கள் அனைத்தையும் ஒன்றுபடுத்த இயலாமல் போயிருக்கும்; இதற்குப் பதிலாக ஜப்பானிய எதிர்ப்பு தேசிய ஐக்கிய முன்னணி பலவீனப்படுவதுடன் பாட்டாளி வர்க்கமும் அதன் கட்சியும் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு இருக்கும். சீனாவைக் காப்பாற்றுற்கான ஜப்பானை எதிர்த்தப் போராட்டம் பாதிக்கப்பட்டும் வலுவிழந்தும் இருக்கும்.

​ஜூலை 7 நிகழ்வுக்குப் பின்னர், கோமிண்டாங் கட்சியுடன் நமது கட்சி ஜப்பானிய எதிர்ப்பு தேசிய ஐக்கிய முன்னணியை அமைத்தபோது கடைக்கோடி நிலையை மேற்கொண்ட சில தோழர்கள், ஜப்பானுக்கு எதிரான முன்னணியில் கோமிண்டாங் சேர்ந்துள்ளதால் அதற்கும் கம்யூனிஸ்டு கட்சிக்கும் இடையிலான வேறுபாடு கிட்டத்தட்ட இல்லாமல் போய்விட்டதாகக் கருதினர். அவர்கள், நிலப்பிரபுக்கள் மற்றும் பெருமுதலாளிகளுடனும் கோமிண்டாங் கட்சியுடனும் விட்டுத் கொடுக்கும் சரணாகதிக் ​கொள்கையை மேற்கொண்டனர்; ஐக்கிய முன்னணிக்கு உள்ளே தனது சுதந்திரத்தை உயர்த்தியப் பிடிக்கும் கட்சியின் கொள்கையை எதிர்த்தனர். ஜப்பானை எதிர்ப்பதற்கும் சீனாவைக் காப்பதற்கும் கோமிண்டாங் மீது தமது முழு நம்பிக்கையையும் வைத்தனர்; அவர்கள் அதன் பலத்தின் மீது அதீத நம்பிக்கையை வைத்ததோடு அவர்கள் சீனக் கம்யூனிஸ்டு கட்சி மற்றும் மக்களுடைய பலத்தைக் குறைத்து மதிப்பிட்ட காரணத்தால் கட்சியின் மீது அவநம்பிக்கை இல்லாமல் இருந்தனர். இந்தக் காரணத்தால் அவர்கள் வீச்சுடன் கட்சியையும் ஜப்பானிய எதிர்ப்பு புரட்சிகர மக்கள் சக்திகளையும் பலப்படுத்தி விரிவுபடுத்த துணிவற்றவர்களாக இருந்தனர்; கம்யூனிஸ்டு கட்சியை எதிர்த்து அதை முடக்கி வைக்கக் கோமிண்டாங் கட்சியினுடைய கொள்கையை எதிர்த்து நெஞ்சு உறுதியுடன் போராடத் துணிவற்றவர்களாக இருந்தனர். இத்தகைய அணுகுமுறையைக் கொண்டிருந்த இந்தத் தோழர்கள் தம்மைப் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் உண்மையான பிரதிநிதியெனக் கருதினர். ஆனால், உண்மையில் பாட்டாளி வர்க்கத்தை முதலாளிகளின் எடுபிடியாக அல்லது தொங்கு சதையாக, விடுப்பவர்களாக, ஜப்பானிய எதிர்ப்பு தேசிய ஐக்கிய முன்னணியில் தலைமைப் பாத்திரத்தை இழக்கச் செய்யக் காரணமானவர்களாக மாறிவிடும் நிலையில் அவர்கள் இருந்தனர்.

​அரசியல் நிலைமையில் பெரிய மாற்றங்கள் ஏற்படும் காலங்களில், புரட்சி லட்சியத்துக்கான சரியான பாதையைக் கண்டதிலேயும் சரியான பாட்டாளி வர்க்க நிலைப்பாட்டை மேற்கொள்வதிலேயும் தவற விடுவதற்கான எடுப்பான எடுத்துக்காட்டுகளே இந்த இரு வகையான “இடது - வலது” தவறுகள்.

​பாட்டாளி வர்க்கம் சமுதாயத்திலிருந்து பிரிந்து தனியாகத் தன்னை மட்டும் விடுவித்துக் கொள்வது சாத்தியமே இல்லை. எல்லா உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்காக மொத்த நாட்டின் விடுதலைக்காக, மொத்த மனித குலத்தின் விடுதலைக்காக பாட்டாளி வர்க்கம் போராடியே தீர வேண்டும்; அப்படிச் செய்தால்தான் அது முழுமையாகத் தன்னையும் விடுவித்துக் கொள்ள முடியும். பாட்டாளி வர்க்கமானது, ஒட்டுமொத்த மனித சமுதாயத்தைச் சுரண்டல், ஒடுக்குமுறை, வர்க்கப் போராட்டம் ஆகியவற்றிலிருந்து ஒரேயடியாக விடுவிக்கப் போராட வேண்டும். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் மட்டும்தான் தன்னை உண்மையாகவும் முழுமையாகவும் விடுவித்துக் கொள்ள முடியும். எனவே, உறுதியான பாட்டாளி வர்க்க நிலைப்பாடு என்பது “குறுங்குழு வாதத்தில்” இருந்தும் குறுங்குழு வாதத்தில் இருந்தும் தெள்ளத் தெளிவாக வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதாக இருக்க வேண்டும்.

​பாட்டாளி வர்க்கமும் அதன் அரசியல் கட்சியும் போராட்டங்களை தொடுக்கும் போது பரந்துபட்ட உழைக்கும் மக்களுடன் நெருக்கமான உறவுகளை உறுதியாக நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும்; பிற புரட்சிகர வர்க்கங்களுடனும் கட்சிகளுடனும் புரட்சிகர கூட்டணிகளை அமைத்துக் கொண்டு பரந்துபட்ட உழைக்கும் மக்களுடனும் எல்லா கூட்டாளிகளுடனும் ஒன்று சேர்ந்து முன்னேற வேண்டும். நாட்டினுடைய மக்கட் தொகையில் தொண்ணூறு சதவீதத்துக்கும் கூடுதலான மக்களுடைய நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்துவதாக பாட்டாளி வர்க்கம் விளங்க வேண்டும். எல்லாத் தருணங்களிலும் எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் ஆகப் பெரும்பான்மையினரான மக்களின் அதிகபட்ச நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாக இருப்பதே பாட்டாளி வர்க்க நிலைப்பாடாக இருக்க முடியும்; இதுதான் அதிகபட்சமான பாட்டாளி வர்க்கத்தினுடைய வர்க்க நலனாகவும் இருக்க முடியும் - இந்த உண்மையை நாம் தவறாமல் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

​இதற்கு மாறாக, உறுதியான பாட்டாளி வர்க்க நிலைப்பாடு என்பது, எல்லா வகையிலான விட்டுக் கொடுத்து அமைதிப்படுத்துதலிலிருந்தும் சரணடைதலிலிருந்தும், தெள்ளத் தெளிவாக வேறுபடுத்திப் பார்க்கப்பட வேண்டும். புரட்சிப் போராட்டங்களைத் தொடுக்கையில் பாட்டாளி வர்க்கமும் அதன் கட்சியும் ஆளும் வர்க்கங்களான நிலப்பிரபுக்கள் மற்றும் தரகு முதலாளிகளுக்கும் தமக்கும் இடையில் மட்டுமின்றி, குட்டி முதலாளித்துவ வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த புரட்சிகர ஜனநாயகவாதிகளுக்கும் தமக்கும் இடையிலும் தெளிவான எல்லைக் கோட்டை வரையறுத்துக் கொள்ள வேண்டும்; இது மட்டுமின்றி பரந்துபட்ட உழைக்கும் மக்களுக்கும் தமக்கும் இடையிலும் கூட தெளிவான எல்லைக் கோட்டை வரையறுத்துக் கொள்ள வேண்டும். புரட்சிப் போராட்டத்தில் ஈடுபடும் எல்லா தருணங்களிலும், பாட்டாளி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தமது சுயேச்சையான நிலையை உறுதியாகக் காத்துக் கொள்வதுடன் முதலாளித்துவ அல்லது பாட்டாளி வர்க்கம் அல்லாத சிந்தனைகளின் செல்வாக்கிலிருந்து தம்மை முற்றிலும் விடுவித்துக் கொண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும்; புரட்சிப் போராட்டத்தினுடைய வளர்ச்சியின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் பகுதி நலன்களை முழுமையான நலன்களுடனும் உடனடி நலன்களை நீண்டகால நலன்களுடனும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளிம் ரசிய சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முதிர்ச்சியும் தேர்ச்சியும் நமக்கு பாடம் கிட்டுகிறது இங்கு கட்சியே கட்ட நுடியாதவர்கள் புரட்சி வேசம் போட்டு காலம் கடத்த வேண்டியதுதான் வேறொன்றுமில்லை.

ஆக ஆக்கிரமிப்பாளன் அமெரிக்காவிடம் மண்டியிடுவதா தனக்கான போரில் நட்பு சக்திகளோடு இணக்கம் காண்பதா?