மார்க்சிய-லெனினியத் தத்துவமும் நடைமுறையும்:
லெனின்-மாவோவின் புரட்சிக் கோட்பாடுகள் மற்றும் இந்திய-தமிழக சூழலுக்கான
பொருத்தப்பாடு
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரை
பொருளடக்கம்
- முன்னுரை
- மார்க்சியத்
தத்துவ அடிப்படைகள்
- லெனினின்
கோட்பாட்டுப் பங்களிப்பு
- மாவோவின்
கோட்பாட்டுப் பங்களிப்பு
- ரஷ்யப்
புரட்சியும் சீனப் புரட்சியும் — ஓர் ஒப்பீடு
- இந்திய சமூக
அமைப்பும் புரட்சிகரக் கேள்வியும்
- தமிழகத்தில்
இடதுசாரி இயக்கங்களின் வரலாறு
- மார்க்சிய-லெனினியப்
பார்வையில் தமிழக விவசாய, தொழிலாளர் மற்றும் சாதி வினாக்கள்
- விமர்சனங்களும்
மாற்றுக் கருத்துகளும்
- முடிவுரை
- துணைநூற்பட்டியல்
1. முன்னுரை
மனித சமூக வரலாற்றை வர்க்கப் போராட்டத்தின் வரலாறாகப் புரிந்துகொண்ட
மார்க்சியம், பத்தொன்பதாம்
நூற்றாண்டின் ஐரோப்பிய முதலாளித்துவச் சூழலில் கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கல்ஸ்
ஆகியோரால் உருவாக்கப்பட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், ரஷ்யாவில் விளாதிமிர் லெனின் இந்தக் கோட்பாட்டை ஏகாதிபத்திய
கட்டத்திற்கும், விவசாயம் மேலோங்கிய பின்தங்கிய
நாடுகளுக்கும் ஏற்றவாறு விரிவுபடுத்தினார். அதைத் தொடர்ந்து, சீனாவில் மாவோ சேதுங், விவசாயிகளே பெரும்பான்மையாக
இருந்த அரை-காலனித்துவ, அரை-நிலப்பிரபுத்துவ சமூகத்திற்கு
ஏற்ப மார்க்சிய-லெனினியத்தை மேலும் தகவமைத்தார்.
இந்த ஆய்வுக்கட்டுரையின் நோக்கம் மார்க்சிய லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் தத்துவ நடைமுறையை ஆராய்வது
முதலாவதாக, மார்க்சிய-லெனினியத்
தத்துவத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளை — இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம், வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம், வர்க்கப் போராட்டம் —
தெளிவுபடுத்துதல். இரண்டாவதாக, லெனினும் மாவோவும் தங்கள்
தத்துவார்த்த நூல்களின் வழியாக ரஷ்யப் புரட்சிக்கும் சீனப் புரட்சிக்கும்
வகுத்துக் கொடுத்த நடைமுறை வழிகாட்டுதல்களை ஆராய்தல். மூன்றாவதாக, இந்தக் கோட்பாடுகள் இன்றைய இந்திய, குறிப்பாகத்
தமிழக, சமூக-அரசியல்-பொருளாதாரச் சூழலுக்கு எந்த அளவிற்குப்
பொருந்தும், எங்கே வேறுபடுகின்றன, என்பதை
விமர்சன நோக்கில் பகுப்பாய்வு செய்தல்.
2. மார்க்சியத் தத்துவ அடிப்படைகள்
2.1 இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம் (Dialectical Materialism)
மார்க்சியத்தின் தத்துவார்த்த அடித்தளம் இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம் ஆகும்.
ஹெகலின் இயங்கியலை (dialectics) எடுத்துக்கொண்டு, அதை இலட்சியவாதத்திலிருந்து (idealism)
பொருள்முதல்வாதத்திற்கு (materialism) "தலைகீழாக்கியது"
மார்க்சின் முக்கியப் பங்களிப்பாகும். இதன்படி:
- பொருள்
உலகம் நனவுக்கு (consciousness) முந்தியது; நனவு பொருள் உலகின் பிரதிபலிப்பே.
- இயற்கையும்
சமூகமும் ஒரே இடத்தில் நிலைத்திருப்பவை அல்ல; அவை முரண்பாடுகளின் வழியாக இடைவிடாமல் மாறிக்கொண்டே
இருக்கின்றன.
- அளவு
மாற்றங்கள் குவிந்து குணத்தில் திடீர் மாற்றத்தை உருவாக்கும் (quantity into quality); எதிர்மறையின்
மறுப்பு (negation of negation) என்ற விதிகள் இயற்கை
மற்றும் சமூக வளர்ச்சியின் பொதுவிதிகளாகக் கொள்ளப்படுகின்றன.
2.2 வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் (Historical Materialism)
இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதத்தைச் சமூக வரலாற்றிற்குப் பயன்படுத்துவதே
வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம். இதன் மையக் கருத்து: ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார
அடித்தளம் (உற்பத்தி சக்திகளும் உற்பத்தி உறவுகளும்) அதன் அரசியல், சட்ட, கலாச்சார
மேற்கட்டுமானத்தை (superstructure) தீர்மானிக்கிறது. வரலாறு,
பழங்குடி சமூகம் → அடிமைச் சமூகம் → நிலப்பிரபுத்துவம் → முதலாளித்துவம் → சோசலிசம்/கம்யூனிசம் என்ற கட்டங்களினூடாக நகர்வதாக மார்க்ஸ்
முன்வைத்தார். ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் உற்பத்தி சக்திகளுக்கும் உற்பத்தி உறவுகளுக்கும்
இடையிலான முரண்பாடே அடுத்த கட்டத்திற்கான புரட்சிகர மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது.
2.3 வர்க்கப் போராட்டமும் உபரி மதிப்புக் கோட்பாடும்
"இதுவரை இருந்த எல்லா சமூகங்களின் வரலாறும் வர்க்கப் போராட்டங்களின்
வரலாறே" என்ற கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையின் பிரகடனம் மார்க்சியத்தின் மையக்
கோட்பாடு. முதலாளித்துவ சமூகத்தில் இரு முதன்மை வர்க்கங்கள் — உற்பத்தி சாதனங்களை
வைத்திருக்கும் முதலாளி வர்க்கமும் (bourgeoisie), தன்
உழைப்புச் சக்தியை மட்டுமே விற்கும் தொழிலாளர் வர்க்கமும் (proletariat) — முரண்பட்ட நலன்களுடன் இருக்கின்றன. உபரி மதிப்புக் கோட்பாட்டின்படி,
தொழிலாளியின் உழைப்பு உருவாக்கும் மதிப்பிற்கும், அவனுக்குக் கூலியாகக் கிடைக்கும் மதிப்பிற்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தை
முதலாளி லாபமாக ஈட்டுகிறார். இந்த சுரண்டல் உறவே வர்க்கப் போராட்டத்தின் பொருளாதார
அடிப்படை.
3. லெனினின் கோட்பாட்டுப் பங்களிப்பு
மார்க்ஸ் முன்னரே கண்ட முதலாளித்துவ, முற்போக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் புரட்சி நிகழும் எனும் எதிர்பார்ப்புக்கு
மாறாக, ஏகாதிபத்தியச் சங்கிலியில் "பலவீனமான
இணைப்பாக" இருந்த பின்தங்கிய ரஷ்யாவில்தான் முதல் வெற்றிகரமான தொழிலாளர்
புரட்சி நிகழ்ந்தது. இதை விளக்கவும் நடைமுறைப்படுத்தவும் லெனின் மார்க்சியத்திற்கு
மூன்று முக்கியப் பங்களிப்புகளைச் செய்தார்.
3.1 ஏகாதிபத்தியக் கோட்பாடு
"ஏகாதிபத்தியம்: முதலாளித்துவத்தின் மிக உயர்ந்த கட்டம்" (Imperialism:
The Highest Stage of Capitalism, 1916) என்ற நூலில், முதலாளித்துவம் ஏகபோக மூலதனக் கட்டத்தை (finance capital,
monopoly) அடைந்திருப்பதாகவும், அதனால் காலனி
நாடுகளைச் சுரண்டுவதே அதன் வாழ்வாதாரமாக மாறியிருப்பதாகவும் லெனின் வாதிட்டார்.
இதன் விளைவாக, புரட்சி சாத்தியம் தொழில்மயமான மையநாடுகளில்
மட்டுமல்ல, ஏகாதிபத்தியச் சங்கிலியில் பலவீனமான இணைப்பான
காலனி/அரை-காலனி நாடுகளிலும் இருக்கலாம் என்ற கருத்தை முன்வைத்தார். இது இந்தியா
உள்ளிட்ட காலனித்துவ சூழல்களில் தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்களையும் வர்க்கப்
போராட்டத்தையும் இணைத்துப் புரிந்துகொள்ள ஒரு கோட்பாட்டு அடித்தளத்தை வழங்கியது.
3.2 முன்னணிக் கட்சிக் கோட்பாடு (Vanguard Party)
"என்ன செய்ய வேண்டும்?" (What Is to Be Done?, 1902) என்ற நூலில், தொழிலாளர் வர்க்கம் தன்னிச்சையாக (spontaneously)
வர்க்க உணர்வை அடைந்துவிடாது என்றும், தொழிற்சங்கவாதம்
(trade-unionism) மட்டுமே தானாக உருவாகும் என்றும், புரட்சிகர அரசியல் உணர்வை வெளியிலிருந்து — ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட, தீவிர, கருத்தியல் ரீதியாகப் பயிற்சி பெற்ற
முன்னணிக் கட்சியின் மூலம் — கொண்டுவர வேண்டும் என்றும் லெனின் வலியுறுத்தினார்.
"ஜனநாயக மையவாதம்" (democratic centralism) எனும்
கட்சி அமைப்புக் கோட்பாடு இதிலிருந்து உருவானது — உள்கட்சி விவாதத்தில் ஜனநாயகமும்,
முடிவெடுத்த பின் செயல்பாட்டில் மையவாத ஒழுக்காற்றும்.
3.3 அரசும் புரட்சியும்
"அரசும் புரட்சியும்" (The State and Revolution, 1917) என்ற நூலில், அரசு என்பது வர்க்க ஆதிக்கத்தின் கருவி
என்றும், தொழிலாளர் வர்க்கம் இருக்கும் முதலாளித்துவ அரசு
இயந்திரத்தை "எடுத்துக்கொள்ளாமல்," அதைத்
"தகர்த்து" புதிய தொழிலாளர் வர்க்க அரசை (proletarian
dictatorship) நிறுவ வேண்டும் என்றும் லெனின் வாதிட்டார். இந்த
இடைநிலைக் கட்டமே (சோசலிசம்) கம்யூனிசத்தை — அரசே இல்லாத நிலையை — நோக்கிய
பாதையாகக் கருதப்பட்டது.
3.4 தேசிய இன உரிமைக் கோட்பாடு
பல தேசிய இனங்களைக் கொண்ட ரஷ்யப் பேரரசின் சூழலில், "தேசிய இனங்களின் சுயநிர்ணய
உரிமை" (right to self-determination, including secession) என்பதை லெனின் ஏற்றுக்கொண்டார். இக்கோட்பாடு, பன்மொழி,
பன்முக கூட்டாட்சி இந்தியச் சூழலில் மொழி, தேசிய
இன, பிராந்திய உரிமைக் கேள்விகளை மார்க்சிய கட்டமைப்பில்
அணுக ஒரு முக்கிய கருவியாக இடதுசாரி இயக்கங்களால் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
4. மாவோவின் கோட்பாட்டுப் பங்களிப்பு
சீனா, லெனின் விவரித்த "ஏகாதிபத்தியச்
சங்கிலியின் பலவீனமான இணைப்பு" என்பதையும் தாண்டி, அரை-காலனித்துவ,
அரை-நிலப்பிரபுத்துவ, தொழில்மயமாகாத, விவசாயிகள் பெரும்பான்மையான ஒரு சமூகமாக இருந்தது. இச்சூழலுக்கு ஏற்ப
மார்க்சிய-லெனினியத்தை தகவமைத்ததே மாவோவின் தத்துவார்த்தப் பங்களிப்பு.
4.1 நடைமுறை பற்றி (On Practice, 1937)
அறிவு என்பது கோட்பாட்டிலிருந்து மட்டும் அல்ல, சமூக நடைமுறையிலிருந்தே — உற்பத்திப் போராட்டம், வர்க்கப் போராட்டம், அறிவியல் பரிசோதனை என்ற மூன்று
வடிவங்களிலிருந்தே — பிறக்கிறது என மாவோ வலியுறுத்தினார்.
"அறிதல்-நடைமுறை-மீண்டும் அறிதல்" எனும் சுழற்சியை அவர் முன்வைத்தார்:
புலனுணர்வு அறிவு (perceptual knowledge) நடைமுறை வழியாகப்
பகுத்தறிவு அறிவாக (rational knowledge) உயர்கிறது, அதுவே மீண்டும் நடைமுறையில் சோதிக்கப்படுகிறது.
4.2 முரண்பாடு பற்றி (On Contradiction, 1937)
ஒவ்வொரு பொருளிலும் நிகழ்விலும் பல முரண்பாடுகள் இருந்தாலும், அவற்றில் ஒன்று "முதன்மை
முரண்பாடாக" (principal contradiction) செயல்படுவதாகவும்,
மற்றவை "இரண்டாம்நிலை முரண்பாடுகளாக" இருப்பதாகவும் மாவோ
கோட்பாடு வகுத்தார். ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில் எது முதன்மை முரண்பாடு என்பதை
சரியாக அடையாளம் காண்பதே சரியான அரசியல் உத்தியை வகுக்கும் திறவுகோல் என்பது இதன்
நடைமுறைப் பயன். எடுத்துக்காட்டாக, ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்புக்
காலத்தில், உள்நாட்டு வர்க்கப் போராட்டத்தைவிட தேசிய
முரண்பாடே முதன்மையானது என மாவோ கருதி, குவோமிண்டாங்குடன்
ஐக்கிய முன்னணி அமைத்தார்.
4.3 புதிய ஜனநாயகக் கோட்பாடு (New Democracy)
அரை-காலனித்துவ, அரை-நிலப்பிரபுத்துவ
சமூகங்களில் நேரடியாகச் சோசலிசத்திற்குச் செல்ல முடியாது என்றும், அதற்கு முன் ஒரு இடைநிலைக் கட்டம் — "புதிய ஜனநாயகம்" — தேவை
என்றும் மாவோ முன்வைத்தார். இதில், தொழிலாளர் வர்க்கத்
தலைமையிலான, விவசாயிகள், நகர்ப்புற
சிறு முதலாளித்துவ வர்க்கம், தேசிய முதலாளித்துவ வர்க்கம்
ஆகியோரை உள்ளடக்கிய நான்கு வர்க்கக் கூட்டணி (four-class bloc), ஏகாதிபத்தியம், நிலப்பிரபுத்துவம், அதிகாரத்துவ-முதலாளித்துவம் ஆகிய மூன்று "மலைகளுக்கு" (three
mountains) எதிராகப் போராட வேண்டும் என்பது இதன் கட்டமைப்பு.
4.4 வெகுஜனப் பாதை (Mass Line)
"மக்களிடமிருந்து, மக்களிடமே" (from the
masses, to the masses) என்பது மாவோவின் வெகுஜனப் பாதைக் கோட்பாடு.
கட்சி, மக்களின் சிதறிய, முறையற்ற
கருத்துகளைத் திரட்டி, அவற்றை ஒருங்கிணைந்த கோட்பாடாக மாற்றி,
மீண்டும் மக்களிடம் கொண்டு சென்று செயல்படுத்த வேண்டும் என்பது இதன்
சாராம்சம். இது, முன்னணிக் கட்சி மக்களிலிருந்து
துண்டிக்கப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற நிர்வாக, செயல்பாட்டு
நெறிமுறையாக அமைந்தது.
4.5 நீடித்த மக்கள் போர் (Protracted People's War)
தொழில்மயமாகாத, விவசாயம்
மேலோங்கிய சீனச் சூழலில், நகர்ப்புற எழுச்சி வழி புரட்சி
சாத்தியமற்றது என மாவோ கருதி, கிராமப்புறங்களை முதலில்
கைப்பற்றி, படிப்படியாக நகரங்களை முற்றுகையிடும் —
"கிராமங்களால் நகரங்களை வளைத்தல்" (encirclement of the cities
from the countryside) — உத்தியை வகுத்தார். இது மூன்று கட்டங்களைக்
கொண்டது: மூலோபாயத் தற்காப்பு, சமநிலை, மூலோபாய எதிர்த்தாக்குதல். இக்கோட்பாடே பின்னாளில் உலகின் பல்வேறு
விவசாயம் மேலோங்கிய நாடுகளில் — இந்தியா உள்பட — ஆயுதமேந்திய இடதுசாரி
இயக்கங்களுக்கு (நக்சலைட்-மாவோயிஸ்ட் இயக்கங்கள்) வழிகாட்டியாக அமைந்தது.
5. ரஷ்யப் புரட்சியும் சீனப் புரட்சியும் — ஓர் ஒப்பீடு
|
அம்சம்
|
ரஷ்யப் புரட்சி (1917)
|
சீனப் புரட்சி (1949)
|
|
சமூகத் தன்மை
|
ஓரளவு தொழில்மயமான முதலாளித்துவ சமூகம்
|
அரை-காலனித்துவ, அரை-நிலப்பிரபுத்துவ,
விவசாயச் சமூகம்
|
|
புரட்சிக்கு முன்னணிப் படை
|
நகர்ப்புற தொழிலாளர் வர்க்கம்
|
விவசாயிகள், தொழிலாளர்
வர்க்கத் தலைமையில்
|
|
உத்தி
|
நகர மையக் கிளர்ச்சி (Petrograd,
Moscow)
|
நீடித்த கிராமப்புற மக்கள் போர்
|
|
கூட்டணி
|
தொழிலாளர்-ஏழை விவசாயிகள் கூட்டணி
|
நான்கு வர்க்கக் கூட்டணி (புதிய ஜனநாயகம்)
|
|
கட்சி அமைப்பு
|
ஜனநாயக மையவாத முன்னணிக் கட்சி
|
ஜனநாயக மையவாதம் + வெகுஜனப் பாதை
|
இவ்விரண்டு புரட்சிகளும் "மார்க்சிய-லெனினியம்" எனும் பொதுக்
கோட்பாட்டு அடித்தளத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டாலும், ஒவ்வொன்றும் தன் தேசிய-சமூகச் சூழலுக்கேற்ப கோட்பாட்டைத் தகவமைத்தது
என்பதே இவ்வொப்பீட்டின் முக்கிய படிப்பினை. இதுவே, "மார்க்சியத்தை
உள்ளூர்ச் சூழலுக்கேற்ப உருவாக்க வேண்டும்" (concrete analysis of
concrete conditions) என்ற லெனின்-மாவோ இருவரும் வலியுறுத்திய
முறையியல் கோட்பாட்டின் நடைமுறை எடுத்துக்காட்டு.
6. இந்திய சமூக அமைப்பும் புரட்சிகரக் கேள்வியும்
இந்தியாவின் சமூகப் பொருளாதார அமைப்பை மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையில்
அணுகும்போது எழும் முதன்மைக் கேள்வி: இன்றைய இந்தியச் சமூகத்தின் தன்மை என்ன? இது தொடர்பாக இந்திய இடதுசாரி
இயக்கத்திலேயே பல்வேறு பார்வைகள் உள்ளன:
- CPI (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி) — 1947க்குப் பின் இந்தியா ஒரு முதலாளித்துவ நாடாக
வளர்ந்துவிட்டது எனக் கருதி, பாராளுமன்ற ஜனநாயகப்
பாதையை முதன்மையாகக் கொண்டது.
- CPI(M) (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி - மார்க்சிஸ்ட்) — இந்தியா "நிலப்பிரபுத்துவ எச்சங்களுடன் கூடிய முதலாளித்துவ
வளர்ச்சிப் பாதையில்" இருப்பதாகக் கருதி, தேர்தல்
அரசியலையும் வெகுஜன இயக்கங்களையும் இணைக்கும் உத்தியைப் பின்பற்றுகிறது.
- CPI(ML) பிரிவுகள் (நக்சலைட்-மாவோயிஸ்ட் நீரோட்டங்கள்) — இந்தியா இன்னும் "அரை-காலனித்துவ, அரை-நிலப்பிரபுத்துவ"
சமூகமே எனக் கருதி, மாவோவின் நீடித்த மக்கள் போர்
மாதிரியை நேரடியாகப் பின்பற்ற முயன்றன. 1967 நக்சல்பாரி
எழுச்சியில் தொடங்கி, இன்று வரை வங்காளம், பிஹார், ஜார்க்கண்ட், சத்தீஸ்கர்,
ஒடிசா, ஆந்திரா, தெலங்காணா
ஆகிய பகுதிகளில் இந்த இயக்கம் தொடர்கிறது.
CPI(ML)-Liberation
— புரட்சியிலிருந்து தேர்தல் தந்திரம் வரை
CPI(ML)-Liberation-ன் வரலாறு இன்னும் சிக்கலானது.
அதன் சொந்த வரலாற்று ஆவணங்கள் 1970களில் ஆயுத/கெரில்லா மையப்படுத்தப்பட்ட அணுகுமுறையின் வரம்புகளை பின்னர்
சுயவிமர்சனமாகப் பதிவு செய்கின்றன; அந்தக் காலகட்டத்தின் “left-adventurist”
நடைமுறை வெகுஜன முன்முயற்சியை உருவாக்கத் தவறியதாக அது கூறுகிறது. (Publications)
பின்னர்:
வெகுஜன இயக்கம் + சட்டபூர்வ அரசியல் + தேர்தல் தலையீடு +
புரட்சிகர அரசியல்
என்ற கலவையை உருவாக்க முயன்றது.
அதன் வரலாற்று ஆவணங்களில் தேர்தல் அரசியல் கூட “புரட்சிகர ஜனநாயகத்
திட்டத்துடன்” இணைக்கப்பட்ட ஒரு தந்திரமாக விளக்கப்படுகிறது. (Publications)
எனவே CPI(ML)-Liberation-ஐ:
“தேர்தலில் போட்டியிடுவதால் அது கம்யூனிஸ்ட் அல்ல”
என்று நிராகரிப்பதும் போதுமான மார்க்சிய விமர்சனம் அல்ல.
மாறாக:
தேர்தல் தலையீடு எந்த அளவுக்கு வெகுஜன வர்க்கப் போராட்டத்தை
வளர்க்கிறது? அது
சுயாதீன தொழிலாளர் அரசியலை வலுப்படுத்துகிறதா? அல்லது
தேர்தல் அரசியல் தானே மையமாகிறதா?
என்பதே சரியான கேள்வி.
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் (1950)
பாராளுமன்ற ஜனநாயகத்தையும் அடிப்படை உரிமைகளையும், ஒழுங்குமுறை மாற்றத்திற்கான வழிமுறைகளையும் (தேர்தல், சட்டப்படியான அரசியல் இயக்கங்கள், நீதித்துறை)
உறுதிசெய்திருப்பது, லெனின்-மாவோ காலத்து ரஷ்யா, சீனாவின் அரசியல் சூழலிலிருந்து இந்தியாவை அடிப்படையிலேயே
வேறுபடுத்துகிறது. இது, "ஆயுதமேந்திய புரட்சி"
மாதிரி இந்தியச் சூழலுக்குப் பொருந்துமா என்பதில் இடதுசாரி இயக்கத்திலேயே நீண்டகால
அகக் கருத்து முரண்பாட்டிற்கு வழிவகுத்துள்ளது.
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் அடிப்படை முரண்பாடு
ஆனால் இந்திய கம்யூனிச இயக்கம் தொடக்கத்திலிருந்தே ஒரே நேர்கோட்டில்
வளரவில்லை.
அதன் வரலாற்றில்:
- ஏகாதிபத்திய
எதிர்ப்பு
- தொழிலாளர்
இயக்கம்
- விவசாயப்
போராட்டம்
- ஆயுதப்
போராட்டங்கள்
- தேர்தல்
அரசியல்
- பாராளுமன்றப்
பங்கேற்பு
- புரட்சிகர
இடதுசாரி இயக்கங்கள்
- நக்சல்பாரி
- CPI(ML) பிரிவுகள்
- பல்வேறு
பிளவுகள்
என்று பல அரசியல் பாதைகள் தோன்றின.
இதனால் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:
மார்க்சிய–லெனினிய கோட்பாடு பல அமைப்புகளால்
ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டபோதும், ஏன்
நடைமுறையில் இவ்வளவு வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டன?
இதற்கான விடையை “தலைவர்கள் தவறு செய்தார்கள்” என்ற தனிநபர் விளக்கத்தில்
மட்டும் தேட முடியாது.
அது:
இந்திய சமூகத்தை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டார்கள்?
அரசின் வர்க்கத் தன்மையை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டார்கள்?
புரட்சியின் கட்டங்களை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டார்கள்?
பாராளுமன்றத்தின் பங்கை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டார்கள்?
வெகுஜன இயக்கத்திற்கும் கட்சிக்கும் என்ன உறவு வைத்தார்கள்?
சாதி மற்றும் வர்க்கத்தின் தொடர்பை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டார்கள்?
என்பதில் இருக்கிறது.
“சமூகத்தில் அநீதி இருக்கிறது; அதை எவ்வாறு
சீர்திருத்துவதா மாற்றுவதா?” என்பதனை புரிந்துக் கொள்ள
“இந்தச் சுரண்டலை உற்பத்தி செய்து மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்கிக்
கொண்டிருக்கும் சமூக உறவுகள் என்ன?”
இதுவே மார்க்சியத்தின் தனித்தன்மை.
சாதி உள்ளது — ஏன்?
வறுமை உள்ளது — ஏன்?
வேலையின்மை உள்ளது — ஏன்?
பெண் ஒடுக்குமுறை உள்ளது — ஏன்?
நிலமற்ற விவசாயி இருக்கிறான் — ஏன்?
ஒரு மனிதன் உழைக்கிறான்; இன்னொருவன்
உழைப்பின் பெரும்பகுதியை உடையவனாகிறான் — ஏன்?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு தனித்தனி “சமூகத் தீமைகள்” என்ற பதிலை மட்டும் தராமல், அவற்றின் பொருளாதார அடித்தளம்,
வர்க்க உறவுகள், அரசியல் அதிகாரம், அரசின் தன்மை, கருத்தியல் அமைப்பு ஆகியவற்றின் ஒட்டுமொத்த இயக்கத்தை மார்க்சியம் ஆராய்கிறது.
அதனால் இந்த ஆய்வின் மையக் கேள்வி:
சாதியை ஒழிப்பதா? வர்க்கத்தை ஒழிப்பதா? தேர்தலில் வெல்வதா? அரசைச் சீர்திருத்துவதா? என்று தனித்தனி கேள்விகளாகப் பார்க்காமல்,
இந்த ஒடுக்குமுறைகள் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றை மாற்றுவதற்கான வர்க்க அரசியல்
எவ்வாறு கட்டமைக்கப்பட வேண்டும்? என்பதாக இருக்க வேண்டும்.
பகுதி – 1
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் தோற்றம்: தத்துவம் நடைமுறையாக
மாறிய காலம்
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் 1920களில் உருவானபோது, அது வெறும் நூல் வாசிப்பு
இயக்கமாக இருக்கவில்லை.
தொழிலாளர் அமைப்புகள், வேலைநிறுத்தங்கள்,
விவசாயப் போராட்டங்கள், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு,
பெண்கள் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகள் போன்ற பல தளங்களில்
கம்யூனிஸ்டுகள் செயல்பட்டனர்.
CPI-யின் சொந்த வரலாற்றுப் பதிவு, 1925க்குப் பின்னர் “நிலம் உழுபவனுக்கே”, வெளிநாட்டு ஏகாதிபத்திய
முதலாளித்துவத்தின் தேசியமயமாக்கல், எட்டு மணி வேலைநாள்,
தொழிற்சங்க உரிமை, பெண்களின் சமத்துவம்,
தீண்டாமைக்கு எதிரான சமூக நீதி போன்ற
கோரிக்கைகள் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தால் முன்வைக்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறது. (CPI Official App)
இதில் கவனிக்க வேண்டியது:
வர்க்கப் போராட்டம் என்பது சாதி, பாலினம், ஜனநாயகம்
போன்ற கேள்விகளிலிருந்து தனியாகப் பார்க்கப்படவில்லை. இதுதான் ஆரம்பகால கம்யூனிச இயக்கத்தின் முக்கியப் பாடம்.
பகுதி – 2
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் அடிப்படை முரண்பாடு
ஆனால் இந்திய கம்யூனிச இயக்கம் தொடக்கத்திலிருந்தே ஒரே நேர்கோட்டில்
வளரவில்லை. அதன் வரலாற்றில்:
- ஏகாதிபத்திய
எதிர்ப்பு
- தொழிலாளர்
இயக்கம்
- விவசாயப்
போராட்டம்
- ஆயுதப்
போராட்டங்கள்
- தேர்தல்
அரசியல்
- பாராளுமன்றப்
பங்கேற்பு
- புரட்சிகர
இடதுசாரி இயக்கங்கள்
- நக்சல்பாரி
- CPI(ML) பிரிவுகள்
- பல்வேறு
பிளவுகள்
என்று பல அரசியல் பாதைகள் தோன்றின.
இதனால் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:
மார்க்சிய–லெனினிய கோட்பாடு பல அமைப்புகளால்
ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டபோதும், ஏன்
நடைமுறையில் இவ்வளவு வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டன?
இதற்கான விடையை “தலைவர்கள் தவறு செய்தார்கள்” என்ற தனிநபர் விளக்கத்தில்
மட்டும் தேட முடியாது.
அது:
இந்திய சமூகத்தை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டார்கள்?
அரசின் வர்க்கத் தன்மையை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டார்கள்?
புரட்சியின் கட்டங்களை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டார்கள்?
பாராளுமன்றத்தின் பங்கை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டார்கள்?
வெகுஜன இயக்கத்திற்கும் கட்சிக்கும் என்ன உறவு வைத்தார்கள்?
சாதி மற்றும் வர்க்கத்தின் தொடர்பை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டார்கள்?
என்பதில் இருக்கிறது.
பகுதி – 3
“சாதி தீர்ந்த பிறகுதான் வர்க்கப் போராட்டம்” — இந்த வாதத்தின் தத்துவச்
சிக்கல்
இது இன்றைய இந்திய இடதுசாரி விவாதத்தில் மிக முக்கியமான கேள்வி.
ஒரு நிலைப்பாடு:
“இந்திய சமூகத்தின் பிரதான பிரச்சினை சாதி. முதலில் சாதியை அழிக்க
வேண்டும். அதன் பிறகுதான் வர்க்கப் போராட்டம் நடத்த முடியும்.”
இது சாதி ஒடுக்குமுறையின் உண்மைத்தன்மையைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு முக்கிய
அரசியல் உணர்விலிருந்து வரலாம்.
ஆனால் இதை வரலாற்று வரிசை போல மாற்றிவிட்டால் பிரச்சினை உருவாகிறது.
ஏனெனில் மார்க்சியப் பார்வையில் சாதியும் வர்க்கமும் இரண்டு மூடப்பட்ட
பெட்டிகள் அல்ல.
இந்திய சமூகத்தில்:
சாதி → உழைப்புப் பிரிவினை
சாதி → சமூக அதிகாரம்
சாதி → நில உரிமை
சாதி → தொழில் அணுகல்
சாதி → கல்வி வாய்ப்பு
சாதி → கூலி
சாதி → சமூக மரியாதை
சாதி → அரசியல் பிரதிநிதித்துவம்
என்ற பல உறவுகள் உள்ளன.
எனவே சாதியை வர்க்கத்திலிருந்து பிரித்துப் பார்ப்பது என்பது அதன் தோற்றம் வளர்ச்சி என்ற இயங்கியலில் இன்று அதன் இறுப்பை புரிந்துக் கொள்வதே ஆகும்.
அதேபோல்:
“சாதி என்பது வெறும் மேற்கட்டுமானம்; பொருளாதார
அடித்தளம் மாறினால் அது தானாக அழிந்துவிடும்” என்று இயந்திரமாகக் கூறுவதும் தவறு.
சாதி உறவுகள் தன்னிச்சையான சமூக–கருத்தியல் சக்தியையும் கொண்டுள்ளன.
எனவே மார்க்சிய அணுகுமுறை, சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தை வர்க்கப்
போராட்டத்திற்கு எதிரானதாக அல்ல; வர்க்கப் போராட்டத்தின் குறிப்பிட்ட இந்திய சமூக வடிவங்களுக்குள்
புரிந்துகொள்ள வேண்டும். என்பதாக இருக்க வேண்டும்.
பகுதி – 4
அம்பேத்கர்: தத்துவமும் நடைமுறையும்
அம்பேத்கரை வெறும் “சாதி எதிர்ப்பாளர்” என்று சுருக்குவது அவரது
அரசியல்–பொருளாதார சிந்தனையின் ஒரு பகுதியை மட்டும் காட்டும்.
அவருடைய 1947ஆம் ஆண்டின் States
and Minorities ஆவணம் மிகவும் முக்கியமானது.
அதில் அவர்:
- பொருளாதார
ஜனநாயகம்,
- அரசு
சமூகநீதி,
- முக்கியத்
தொழில்களின் அரசு உரிமை,
- அடிப்படைத்
தொழில்களின் அரசு கட்டுப்பாடு,
- காப்பீட்டுத்
துறையில் அரசு ஏகபோகம்,
- விவசாயத்தை
அரசு தொழிலாக நடத்துதல்
போன்ற முன்மொழிவுகளை முன்வைத்தார். (Constitution
of India)
எனவே:
“அம்பேத்கர் பொருளாதாரக் கேள்வியில் அக்கறையற்றவர்” என்பது சரியான வரலாற்றுப் படம் அல்ல.
ஆனால் அதே நேரத்தில் அவருடைய அரசியல் நடைமுறை மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல்
திட்டத்துடன் ஒன்றாகிவிடாது.
அவர்-
- அரசியலமைப்பு
உரிமைகள்,
- சட்டப்
பாதுகாப்பு,
- பிரதிநிதித்துவம்,
- இடஒதுக்கீடு,
- அரசியல்
ஜனநாயகம்,
- சமூக
ஜனநாயகம்
ஆகியவற்றை முக்கியமான மாற்றுக் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தினார்.
அவருடைய “Buddha or Karl Marx” உரையில் மார்க்சின் வர்க்கப் போராட்டம், தனிச்சொத்து,
சுரண்டல் ஆகியவற்றைத் தன் சொந்த விமர்சனத்துடன் விவாதித்தார்;
மார்க்சியத்தின் சில மையக் கருத்துகள் நிலைத்திருக்கின்றன என்றும்
குறிப்பிட்டார். (Ambedkar.org)
எனவே மார்க்சிய மதிப்பீட்டில் அம்பேத்கரை:
சமூக விடுதலைக்கான தீவிர சீர்திருத்தவாத/ஜனநாயகப்
போராட்டத்தின் முக்கிய வரலாற்றுத் தலைவராக புரிந்துகொள்வது பொருத்தமானது.
அவரை புரட்சியாளராக மாற்றுவது வரலாற்று வேறுபாடுகளை
வர்க்க சமூகத்தை புரிந்துக் கொள்வதில் சிக்கலை ஏற்படுத்தும் அவரின் கொள்கை கோட்பாடுகள் இந்த அரசை மாற்றுவதல்ல இந்த அரசின் உள்ளே இயங்குவதே!!!.
பகுதி – 5
பெரியார்: சமூகப் புரட்சியின் முக்கியத்துவமும் அதன்
வரம்பும்
பெரியாரின் அரசியல்–சமூகப் பணியை வெறும் “நாத்திகம்” என்று குறைப்பதும் தவறு.
சுயமரியாதை இயக்கம்:
- சாதி,
- பிராமணிய
ஆதிக்கம்,
- ஆணாதிக்கம்,
- மத அதிகாரம்,
- பெண்களின்
கீழ்நிலை,
- சமூக
சமத்துவமின்மை
போன்றவற்றைத் தாக்கியது.
சமீபத்திய ஆய்வுகளும் சுயமரியாதை இயக்கம் பெண்களின் உரிமை, குடும்ப உறவுகள், பாலின
அதிகாரம், சாதி மற்றும் மத அதிகாரத்திற்கு எதிரான சமூக
மாற்றத்தில் முக்கிய பங்காற்றியதாக மதிப்பிடுகின்றன.
ஆனால் மார்க்சியக் கேள்வி இங்கே தொடங்குகிறது:
சமூக உறவுகளின் கருத்தியல் விமர்சனத்துடன் உற்பத்தி
உறவுகளின் புரட்சிகர மாற்றம் இணைந்ததா?
பெரியாரின் இயக்கத்தில் சமூக சீர்திருத்தம் மிகப் பெரிய இடம் பெற்றது.
ஆனால் மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் என்பது:
சாதி எதிர்ப்பு + நாத்திகம் + சுயமரியாதை என்பதைக் கடந்து,
உற்பத்தி உறவுகள் + வர்க்க அதிகாரம் + அரசு + அரசியல்
அதிகாரம் + புரட்சிகர அமைப்பு என்ற முழுமையான கட்டமைப்பைத் தேடுகிறது.
இதுதான் பெரியாரியத்துக்கும் மார்க்சிய–லெனினியத்துக்கும் இடையிலான முக்கிய
வேறுபாட்டுப் பகுதி.
அவர் உள்ள அமைப்பிலே இடம் தேடுகிறார் அவர் சுரண்டல் அமைப்பை மாற்ற போராடவில்லை அவர் அமைப்பின் உள்ளே வாழவழி தேடினார்!!!!
பகுதி – 6
திராவிட இயக்கம்: பெரியாரிலிருந்து தேர்தல் அரசியலுக்கு
இங்கே பெரிய வரலாற்றுப் பிளவு உள்ளது.
சுயமரியாதை இயக்கத்தின் சமூகக் கேள்விகள் பின்னர் திராவிட அரசியலின் பல்வேறு
வடிவங்களாக மாறின.
DMK தேர்தல் அரசியலை மைய அரசியல் கருவியாகக் கொண்டது.
அதன் இன்றைய அதிகாரப்பூர்வ தேர்தல் ஆவணத்தில்:
- சமூகநீதி,
- சமத்துவம்,
- சகோதரத்துவம்,
- பகுத்தறிவு,
- சுயமரியாதை,
- நலத்திட்டங்கள்,
- உள்ளடக்கிய
வளர்ச்சி
போன்ற கருத்துகள் வலியுறுத்தப்படுகின்றன. (DMK)
மார்க்சிய ஆய்வில் இதை:
“முழுமையான முதலாளித்துவ எதிர்ப்பு புரட்சிகர அரசியல்” என்று அழைக்க முடியாது.
அதே நேரத்தில்:
“சமூகநீதி என்ற பெயரில் எதுவும் செய்யவில்லை” என்றும் வரலாற்றை மறுக்க முடியாது.
திராவிட அரசியல் சமூக பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் அரசு
நல/சமூகநீதி கொள்கைகளைப் பயன்படுத்தி சமூக மாற்றத்தை முன்னெடுக்கிறதா? அல்லது முதலாளித்துவ அமைப்புமுறையை கட்டிக்காக்கிறதா? என்பதனை நேரடி சாட்சியமாக உள்ளன. மார்க்சிய–லெனினியம் உற்பத்தி உறவுகளையும்
வர்க்க அரசியல் அதிகாரத்தையும் மாற்றுவதை இறுதி நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
பகுதி – 7
தமிழகத்தின் ஓட்டரசியல் கட்சிகளின் பொதுவான தத்துவ நடைமுறை
தமிழகத்தின் தேர்தல் அரசியலை ஒரே வகையாகப் பார்க்க முடியாது.
ஆனால் மார்க்சியப் பகுப்பாய்வுக்காக சில முக்கியப் பிரிவுகளை உருவாக்கலாம்.
1. திராவிட அரசியல்
DMK,
AIADMK மற்றும் அவற்றிலிருந்து உருவான பல அரசியல் போக்குகள்.
2. தேசிய முதலாளித்துவ/தேசியவாத அரசியல்
Congress,
BJP போன்ற கட்சிகள்.
3. சாதி/சமூக பிரதிநிதித்துவத்தை மையப்படுத்தும் அரசியல்
PMK,
VCK போன்றவை வெவ்வேறு வரலாற்று மற்றும் அரசியல் நிலைப்பாடுகளுடன்
செயல்படுகின்றன.
4. புதிய ஜனரஞ்சக/இளைஞர் மைய தேர்தல் அரசியல்
TVK போன்ற புதிய அரசியல் அமைப்புகள்.
5. தேர்தல் இடதுசாரிகள்
CPI,
CPI(M), CPI(ML)-Liberation போன்ற வெவ்வேறு மார்க்சிய மரபுகளைத்
தங்களுடைய சொந்த அரசியல் திட்டங்களுடன் முன்வைக்கும் அமைப்புகள்.
2026
தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தலில் ECI வெளியிட்ட
இறுதி எண்ணிக்கையில் TVK 108, DMK 59, ADMK 47, Congress 5, PMK 4, IUML 2,
CPI 2, VCK 2, CPI(M) 2, BJP 1 உள்ளிட்ட முடிவுகள் பதிவாகியுள்ளன. (Election Commission of India)
இந்த எண்ணிக்கையை அரசியல் கொள்கையின் மதிப்பெண் என்று பார்க்கக்கூடாது.
இது தேர்தல் பிரதிநிதித்துவத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவீடு மட்டுமே.
பகுதி – 8
CPI
— தத்துவமும் நடைமுறையும்
CPI தனது அதிகாரப்பூர்வ அரசியலமைப்பில் தன்னை தொழிலாளர் வர்க்கக் கட்சியாகவும்,
சோசலிச–கம்யூனிச இலக்கைக் கொண்ட கட்சியாகவும் வரையறுக்கிறது.
மார்க்சிய–லெனினியம் அதன் வழிகாட்டும் அறிவியல் எனவும் கூறுகிறது. (CPI Official App)
ஆனால் அதன் நடைமுறையில் பாராளுமன்ற ஜனநாயகத்திற்கு மிகப் பெரிய பங்கு உள்ளது.
CPI-யின் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களில், பெரும் இடதுசாரி
மற்றும் ஜனநாயக இயக்கத்தை உருவாக்கி, பாராளுமன்றத்தில்
நிலையான பெரும்பான்மையைப் பெற்று, அதன் மூலம் அடிப்படை
மாற்றங்களைச் செய்யும் அணுகுமுறை வெளிப்படையாகக் கூறப்படுகிறது. (CPIM)
இதன் தத்துவப் பிரச்சினை இங்கே:-முதலாளித்துவ அரசின் பாராளுமன்ற அமைப்பை பயன்படுத்துவது மற்றும் அரசியல் அதிகாரத்தின் வர்க்கத் தன்மையை மாற்றுவது இரண்டிற்கும் இடையிலான உறவு எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது?
விமர்சனம் இந்தக் கேள்வியை எழுப்ப வேண்டும்.
பகுதி – 9
CPI(M)
— புரட்சிகர திட்டமும் பாராளுமன்ற நடைமுறையும்
CPI(M)-ன் அதிகாரப்பூர்வ திட்டம் மிகவும் தெளிவான ஒரு மொழியைப் பயன்படுத்துகிறது.
அதன் strategic objective:
People's
Democracy → Socialism என்ற பாதையாக முன்வைக்கப்படுகிறது.
அது தொழிலாளர் வர்க்கத் தலைமையில் விவசாயிகளுடன் கூட்டணியை அமைத்து, ஏகாதிபத்தியம், monopoly
capitalism, landlordism ஆகியவற்றுக்கு எதிரான நீண்டகால அரசியல்,
பொருளாதார, சமூக, கலாச்சாரப்
போராட்டத்தை முன்வைக்கிறது. (CPIM)
இதனால் CPI(M)-ஐ வெறும்
“தேர்தல் கட்சி” என்று மட்டும் வரையறுப்பது அதன் அதிகாரப்பூர்வத் திட்டத்தை
முழுமையாகப் பிரதிபலிக்காது.
ஆனால் மார்க்சிய விமர்சனத்தின் கேள்வி வேறு- கோட்பாட்டில் People’s
Democracy; நடைமுறையில் தேர்தல் கூட்டணிகள் மற்றும் அரசு நிர்வாகம்
— இந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான அரசியல் உறவு எவ்வாறு செயல்படுகிறது?
இதுவே ஆய்வு செய்ய வேண்டிய பகுதி.
CPI(M)-ன் 24வது கட்சி காங்கிரஸ் அரசியல் தீர்மானமும்
தொழிலாளர், விவசாயி மற்றும் பிற உழைக்கும் மக்களின்
ஒன்றுபட்ட போராட்டங்களை வலியுறுத்துகிறது. (CPIM)
அதே நேரத்தில், 2026-ல்
வெளியிடப்பட்ட அதன் Dalit platform review, தலித்
பிரச்சினைகளை தனி “platform” களிடம் விட்டுவிடும் போக்கு
மற்றும் அவற்றை விரிவான ஜனநாயக இயக்கத்துடன் ஒருங்கிணைக்காத பிரச்சினை குறித்து
கட்சிக்குள் சுயவிமர்சனம் செய்துள்ளது. (CPIM)
இது முக்கியமான பாடம்-சாதி பிரச்சினையை புறக்கணிப்பதும் தவறு; அதை தனி அடையாளத் தளமாக மட்டும்
பிரிப்பதும் பிரச்சினை.
பகுதி – 10
CPI(ML)-Liberation
— புரட்சியிலிருந்து தேர்தல் தந்திரம் வரை
CPI(ML)-Liberation-ன் வரலாறு இன்னும் சிக்கலானது.
அதன் சொந்த வரலாற்று ஆவணங்கள் 1970களில் ஆயுத/கெரில்லா மையப்படுத்தப்பட்ட அணுகுமுறையின் வரம்புகளை பின்னர்
சுயவிமர்சனமாகப் பதிவு செய்கின்றன; அந்தக் காலகட்டத்தின் “left-adventurist”
நடைமுறை வெகுஜன முன்முயற்சியை உருவாக்கத் தவறியதாக அது கூறுகிறது. (Publications)
பின்னர்- வெகுஜன இயக்கம் + சட்டபூர்வ அரசியல் + தேர்தல் தலையீடு +
புரட்சிகர அரசியல் என்ற கலவையை உருவாக்க முயன்றது.
அதன் வரலாற்று ஆவணங்களில் தேர்தல் அரசியல் கூட “புரட்சிகர ஜனநாயகத்
திட்டத்துடன்” இணைக்கப்பட்ட ஒரு தந்திரமாக விளக்கப்படுகிறது. (Publications)
எனவே CPI(ML)-Liberation-ஐ- “தேர்தலில் போட்டியிடுவதால் அது கம்யூனிஸ்ட் அல்ல” என்று நிராகரிப்பதும் போதுமான மார்க்சிய விமர்சனம் அல்லதான் ஆனால் அவர்களின் நடவடிக்கை என்னவாக உள்ளது??? என்பதே சரியான கேள்வி.
பகுதி – 11
குறுங்குழுவாதம் — எதிர் பக்கம் என்று நினைத்தாலும் ஒரே
பிரச்சினை
இப்போது இன்னொரு முனைக்கு வருவோம்.
பாராளுமன்ற அரசியலை விமர்சிக்கும் சில புரட்சிகரக் குழுக்கள்:
- தேர்தல்
முழுவதும் மோசடி,
- பாராளுமன்றம்
முழுவதும் முதலாளித்துவ கருவி,
- உடனடியாக
புரட்சிகர நடவடிக்கை,
- வெகுஜன
அமைப்புகளுக்கு மாற்றாக சிறு குழு,
- மக்களின்
தன்னிச்சையான போராட்டத்திற்குப் பதிலாக அமைப்பின் கட்டளை
என்ற நடைமுறைக்கு செல்லும் அபாயம் உள்ளது.
இது இடதுசாரி குறுங்குழுவாதம் / Left Adventurism நோக்கிச்
செல்லும் அபாயம்.
அதன் பிரச்சினை:
மக்கள் இன்னும் நிற்கும் அரசியல் நிலையைவிட, கட்சி தன்னை முன்னதாக நிறுத்திக்
கொள்கிறது.
இதனால்:
கட்சி → மக்கள் என்ற உறவு உருவாகிறது.
ஆனால் லெனினிய அணுகுமுறையில்- மக்கள் போராட்டம் → அரசியல்
அனுபவம் → புரட்சிகர உணர்வு → அமைப்பு
→ கட்சி தலைமையிலான ஒருங்கிணைப்பு என்ற இயக்கம் தேவை.
பகுதி – 12
தேர்தல் அரசியலும் குறுங்குழுவாதமும் — இரு எதிர்முனைகளா?
வெளியில் பார்க்கும்போது இவை இரண்டு எதிர்முனைகள்.
ஆனால் ஆழமாகப் பார்த்தால் இரண்டிலும் ஒரே பிரச்சினை தோன்றலாம்:
முதல் தவறு
பாராளுமன்றத்தை சமூக மாற்றத்தின் பிரதான கருவியாக
மாற்றுவது.
இரண்டாவது தவறு
மக்களின் உண்மையான அரசியல் நிலையைப் புறக்கணித்து உடனடி
புரட்சியை அறிவிப்பது.
இரண்டிற்கும் மாற்றாக லெனினிய அணுகுமுறை:
ஒவ்வொரு போராட்டத்திலும் மக்களுடன் இருக்க வேண்டும்; ஆனால் அந்தப் போராட்டத்தின் அரசியல்
வரம்புக்குள் சிக்கிக்கொள்ளக் கூடாது.
பகுதி – 13
இப்போது CJP எங்கே வருகிறது?
இதுதான் உங்கள் கேள்வியின் மிகவும் சுவாரஸ்யமான பகுதி.
CJP தன்னை இளைஞர்கள், வேலையில்லாதவர்கள்,
under-employed, NEET aspirants போன்றோரின் குரலாக முன்வைக்கிறது.
அதன் இணையதளத்தில்:
- வாக்குரிமை
பாதுகாப்பு,
- பெண்களுக்கு
50% பிரதிநிதித்துவம்,
- பெரிய
நிறுவன ஊடக ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பது,
- கட்சி
மாறும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு தடைகள்,
- நீதித்துறை
மற்றும் தேர்தல் நிர்வாகப் பொறுப்புணர்வு
போன்ற கோரிக்கைகள் உள்ளன. (Cockroach Janta Party)
ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான உண்மை:
CJP தொடர்பாக இணையத்தில் பல வேறுபட்ட தளங்கள் உள்ளன; அவற்றில் சில தங்களை “satirical” இயக்கம் என்றும்,
சில “political movement” என்றும்
விளக்குகின்றன. ஒரு தளம் தன்னை சட்டபூர்வமாகப் பதிவு
செய்யப்பட்ட கட்சி அல்ல என்று வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடுகிறது. (Cockroach Janata Party)
எனவே CJPயை இந்தியாவின்
நிறுவப்பட்ட அரசியல் கட்சிகளுக்கு இணையாக வகைப்படுத்துவது தற்போது எச்சரிக்கையுடன்
செய்ய வேண்டிய ஒன்று.
ஆனால் அதன் போராட்டங்களை மார்க்சிய அரசியல் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தலாம்.
பகுதி – 14
CJP பின்னால் அணிதிரள்வது — மார்க்சிய கேள்வி என்ன? இங்கே இரண்டு தவறுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
முதல் தவறு-“CJP
போராடுகிறது; எனவே இடதுசாரிகள் அதன் பின்னால்
முழுமையாகச் செல்ல வேண்டும்.” இது வால்பிடித்தல் ஆகிவிடும்.
இரண்டாவது தவறு- “CJP
மார்க்சிய கட்சி அல்ல; எனவே அதனுடன் எந்தக்
கூட்டு நடவடிக்கையும் வேண்டாம்.” இதுவும் இயந்திரமான அணுகுமுறை.
லெனினிய அரசியல்- குறிப்பிட்ட போராட்டத்தில் ஒன்றுபடலாம்; ஆனால் அரசியல் சுயாதீனத்தை இழக்கக்கூடாது. என்பதை வலியுறுத்துகிறது.
உதாரணமாக- CJP வாக்குரிமையைப் பாதுகாப்பது பற்றி போராடினால்,
இடதுசாரிகள்:
“வாக்குரிமை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்”
என்று இணைந்து போராடலாம்.
ஆனால் அத்துடன்:
“தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் உரிமை மட்டும் அல்ல, அரசியல் பொருளாதார உரிமையும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்” என்ற தங்களுடைய அரசியலை முன்வைக்க வேண்டும்.
பகுதி – 15
இதுதான் “வால்பிடித்தல்” மற்றும் “ஐக்கிய முன்னணி” இடையிலான
வேறுபாடு ஒரு இயக்கத்தின் பின்னால் செல்வது:
அந்த இயக்கம் எதைச் சொல்கிறதோ அதைத் திரும்பச் சொல்வது.
ஐக்கிய முன்னணி:
குறிப்பிட்ட கோரிக்கையில் ஒன்றுபட்டு, தன்னுடைய அரசியல் நிலைப்பாட்டைத் தெளிவாக
வைத்திருப்பது.இந்த வேறுபாடு மிக முக்கியமானது.
ஒரு இடதுசாரி அமைப்பு:
“CEC
பதவி விலக வேண்டும்”என்று மட்டும் கூறினால்,
அது CJPயின் கோரிக்கையை மீண்டும் கூறுகிறது.
ஆனால்:“வாக்குரிமை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்; தேர்தல்
நிர்வாகத்தில் வெளிப்படைத்தன்மை வேண்டும்; அதே நேரத்தில்
தொழிலாளர்–விவசாயி மக்களின் அரசியல் பொருளாதார ஜனநாயக உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்”
என்றால், அது தன்னுடைய வர்க்க அரசியலை முன்வைக்கிறது.
பகுதி – 16
இன்றைய தமிழக இடதுசாரிகளின் அடிப்படைப் பிரச்சினை
தமிழகத்தில் இன்று இடதுசாரிகளுக்கு இரண்டு அழுத்தங்கள் உள்ளன.
வெளிப்புற அழுத்தம் பெரிய தேர்தல் கட்சிகளின் அரசியல் கூட்டணிகள்.
உள்புற அழுத்தம் தொழிலாளர் வர்க்கத்தில் நிலையான சுயாதீன அமைப்பை உருவாக்குவதன் சிரமம்.
இதனால் சில நேரங்களில் இடதுசாரி அரசியல், “யாரை எதிர்க்க வேண்டும்?” என்ற கேள்வியைச் சுற்றி அதிகமாக இயங்குகிறது.
ஆனால் மார்க்சிய அரசியலின் மையக் கேள்வி- “எந்த வர்க்கத்தை அரசியல் ரீதியாக கட்டமைக்க வேண்டும்?” என்பதாக இருக்க வேண்டும்.
பகுதி – 17
தமிழகத்தில் “சாதி” மற்றும் “வர்க்கம்” அரசியலை எப்படி பார்க்க வேண்டும்?
இதுவே தமிழக மார்க்சிய அரசியலின் மிக முக்கியமான தத்துவப் பிரச்சினை.
ஒரு பக்கம்- “சாதி பிரச்சினையைப் பேச வேண்டாம்; வர்க்கமே
எல்லாம்.” என்ற குறுகிய பொருளாதாரவாதம்.
மற்றொரு பக்கம்- “சாதிதான் அனைத்தும்; வர்க்கப் போராட்டம் பின்னர்.” என்ற அடையாள மையப்படுத்தல்.
இரண்டுமே வரலாற்று இயக்கத்தை முழுமையாக விளக்குவதில்லை.
மார்க்சிய அணுகுமுறை-சாதி + வர்க்கம் + உற்பத்தி உறவு + அரசியல் அதிகாரம் +
கருத்தியல் என்ற ஒருங்கிணைந்த ஆய்வைத் தேட வேண்டும்.
உதாரணமாக ஒரு தலித் விவசாயக் கூலி தொழிலாளியின் பிரச்சினையை
எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.
அவர்:
- சாதி
ஒடுக்குமுறையையும்
- நிலமின்மையையும்
- குறைந்த
கூலியையும்
- கடன்
சார்பையும்
- சமூக
அவமதிப்பையும்
ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்கிறார்.
அவருடைய விடுதலையை:
“சாதி மட்டும்”
என்று குறைப்பதும் தவறு.
“கூலி மட்டும்”
என்று குறைப்பதும் தவறு.
அவருடைய முழு சமூக நிலையை வர்க்கப் பகுப்பாய்வுடன் புரிந்துகொள்வதே
மார்க்சியப் பணி.
பகுதி – 18
“அடித்தளம்–மேற்கட்டுமானம்” குறித்து இயந்திரவாதம் வேண்டாம்
மார்க்சியத்தைப் புரிந்துகொள்வதில் மிகப்பெரிய தவறுகளில் ஒன்று:
அரசியல், சட்டம், மதம், சாதி, குடும்பம்,
கருத்தியல் ஆகியவை சமூகத்தின் உயிரற்ற பிரதிபலிப்புகள் அல்ல. அவை சமூக உறவுகளை மீண்டும் உற்பத்தி செய்யவும், மாற்றவும் செய்கின்றன.
எனவே:
பொருளாதார அடித்தளம் ↔ அரசியல்
↔ சட்டம் ↔ கருத்தியல் ↔ சமூக உறவுகள் என்ற இயக்கத்தைப் பார்க்க வேண்டும். அதுவே இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம்.
பகுதி – 19
மார்க்சிய–லெனினிய தத்துவம் என்றால் என்ன?
இப்போது உங்கள் கடைசி மற்றும் மிக முக்கியமான கேள்விக்கு வரலாம்.
மார்க்சிய–லெனினிய தத்துவம்:
1. பொருள்முதல்வாதம்
உலகத்தை கருத்திலிருந்து தொடங்கி விளக்குவதில்லை.
மனிதர்களின் உண்மையான வாழ்க்கை, உற்பத்தி, சமூக உறவுகள், பொருளாதார
நிலை ஆகியவற்றிலிருந்து தொடங்குகிறது.
2. இயக்கவியல்
சமூகம் நிலையானதல்ல.
முரண்பாடுகள் மூலம் மாறுகிறது.
3. வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம்
மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை உருவாக்கும் விதமும், உற்பத்தி உறவுகளும் சமூக அமைப்பின்
வரலாற்று வளர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள முக்கியமானவை.
4. வர்க்கப் போராட்டம்
சுரண்டல் சமூகத்தில் வர்க்க முரண்பாடுகள் அரசியலின் மையத்தில் இருக்கின்றன.
5. அரசின் வர்க்கத் தன்மை
அரசை வெறும் நடுநிலை நடுவராகப் பார்க்காமல், குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சமூக உறவுகளுடன் இணைந்த அதிகார
அமைப்பாகப் பார்க்கிறது.
6. புரட்சிகரக் கட்சி
தன்னிச்சையான போராட்டம் மட்டும் போதாது.
வர்க்க உணர்வையும் அரசியல் அமைப்பையும் வளர்க்கும் கட்சி தேவை.
7. வெகுஜனப் பணி
மக்களுக்குப் பதிலாக மக்களுக்காக முடிவெடுப்பது அல்ல.
மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு, அவர்களின் அனுபவத்தை அரசியல் உணர்வாக உயர்த்தி, அவர்களையே
போராட்டத்தின் செயற்பாட்டாளர்களாக மாற்றுவது.
8. தந்திரோபாய நெகிழ்வு
பாராளுமன்றம், தேர்தல்,
சட்டப் போராட்டம், தொழிற்சங்கம், வெகுஜன இயக்கம் போன்ற வடிவங்களை வரலாற்றுச் சூழலுக்கேற்ப பயன்படுத்தலாம்.
ஆனால் எந்த ஒரு வடிவத்தையும் இறுதி இலக்காக மாற்றக்கூடாது.
பகுதி – 20
தேர்தல் — பயன்படுத்த வேண்டிய கருவியா? சமூக மாற்றத்தின் முழு பாதையா?
மார்க்சிய–லெனினிய பார்வையில் தேர்தலை முழுமையாக நிராகரிப்பதும் இயந்திரவாதம்.
அதேபோல்0-“தேர்தலில் வென்றால் அதிகாரம் நமக்குக் கிடைத்துவிட்டது” என்பதும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்திற்கு பொருந்தாது.
தேர்தல்:
ஒரு அரசியல் போராட்ட வடிவம்.
அது:
- மக்களை
அணுகுவதற்கும்,
- பிரச்சாரத்திற்கும்,
- எதிரிகளின்
அரசியலை வெளிப்படுத்துவதற்கும்,
- சட்டமன்ற
மேடையைப் பயன்படுத்துவதற்கும்,
- சில உடனடி
சீர்திருத்தங்களைப் பெறுவதற்கும்
பயன்படலாம்.
ஆனால் அரசின் வர்க்க அடித்தளம் மாறாமல் தேர்தல் மாற்றம் மட்டும் ஏற்பட்டால், சமூகத்தின் அடிப்படை உற்பத்தி உறவுகள்
தொடரலாம்.
இதுதான் தேர்தல் அரசியலுக்கும் புரட்சிகர அரசியலுக்கும் இடையிலான அடிப்படை
வேறுபாடு.
பகுதி – 21
“சீர்திருத்தம்” மற்றும் “புரட்சி”
சீர்திருத்தம்-தற்போதைய அமைப்புக்குள் மாற்றம்.
புரட்சி-சமூக அதிகார உறவுகளின் அடிப்படை மாற்றம்.
ஆனால் இதனால் சீர்திருத்தம் தேவையற்றது என்று அர்த்தமில்லை.
ஒரு தொழிலாளிக்கு:
- கூலி உயர்வு,
- வேலை நேரக்
குறைப்பு,
- பாதுகாப்பு,
- தொழிற்சங்க
உரிமை
தேவை.
ஆனால் மார்க்சிய கட்சி அந்தப் போராட்டத்தை:
“இந்தக் கோரிக்கையை வென்றுவிட்டோம்; போராட்டம்
முடிந்தது” என்று நிறுத்தாமல்,
“இந்தச் சுரண்டல் ஏன் தொடர்ந்து உருவாகிறது?” என்ற அரசியல் கேள்வியை உருவாக்க வேண்டும்.
இதுதான் சீர்திருத்தப் போராட்டத்தையும் புரட்சிகர அரசியலையும் இணைக்கும் transition.
பகுதி – 22
இன்றைய தமிழக இடதுசாரிகளுக்கான முக்கிய சுயவிமர்சனக்
கேள்விகள்
இன்று இடதுசாரி இயக்கம் தன்னிடம் கேட்க வேண்டியவை:
1. நாம் தொழிலாளர்களிடம் எவ்வளவு இருக்கிறோம்?
2. ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களிடம் எவ்வளவு இருக்கிறோம்?
3. பெண் தொழிலாளர்களிடம் எவ்வளவு இருக்கிறோம்?
4. தலித் தொழிலாளர்களின் குறிப்பிட்ட பிரச்சினைகளை வர்க்கப் போராட்டத்துடன்
எவ்வாறு இணைக்கிறோம்?
5. இளைஞர்களின் வேலையின்மையை எவ்வாறு அரசியல் பிரச்சினையாக மாற்றுகிறோம்?
6. கிராமப்புற விவசாயக் கூலிகளை எவ்வாறு அமைப்பாக்குகிறோம்?
7. தேர்தல் கூட்டணிகள் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியலை வலுப்படுத்துகிறதா?
8. சமூக ஊடகப் பிரச்சாரம் மற்றும் உண்மையான வெகுஜன அமைப்பு — இதில் எது நமது
முதன்மை?
9. அறிக்கைகள் எவ்வளவு? நடைமுறைப் போராட்டங்கள் எவ்வளவு?
10. நாம் மக்களை அரசியல் ரீதியாக உருவாக்குகிறோமா? அல்லது தேர்தல் நேரத்தில் மட்டும் மக்களை அணுகுகிறோமா?
CJP,
சாதி அரசியல், தேர்தல் இடதுசாரிகள், குறுங்குழுவாதம் — இவற்றை இணைக்கும் பொதுக் கேள்வி
“சாதி தீர்ந்த பிறகு வர்க்கப் போராட்டம்” என்று சொல்வோர்,
“தேர்தலில் வென்று சமூக மாற்றம்” என்று சொல்வோர்,
“குறிப்பிட்ட ஜனநாயக இயக்கத்தின் பின்னால் இடதுசாரிகள் அணிதிரள வேண்டும்” என்று சொல்வோர்,
“உடனடி புரட்சிகர நடவடிக்கையே தீர்வு” என்று சொல்வோர் —
இவர்கள் அனைவரையும் ஒரே அளவுகோலில் ஆய்வு செய்யலாம்.
அந்த அளவுகோல்:
சமூகத்தின் பொருளாதார–வர்க்க உறவுகளை அவர்கள் எவ்வாறு
புரிந்துகொள்கிறார்கள்?
அரசின் வர்க்கத் தன்மையை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறார்கள்?
மக்களின் தன்னிச்சையான போராட்டத்தையும் கட்சியின்
தலைமையையும் எவ்வாறு இணைக்கிறார்கள்?
தற்காலிக கூட்டணிக்கும் அரசியல் சுயாதீனத்திற்கும் இடையிலான
எல்லையை எவ்வாறு வரையறுக்கிறார்கள்?
உடனடி சீர்திருத்தத்தையும் நீண்டகால சமூக மாற்றத்தையும்
எவ்வாறு இணைக்கிறார்கள்?
இதுவே உண்மையான தத்துவப் பரிசோதனை.
பகுதி – 25
மார்க்சிய–லெனினிய தத்துவமும் நடைமுறையும் — ஒரு சுருக்க
அட்டவணை
|
போக்கு
|
மையக் கேள்வி
|
முக்கிய அரசியல் கருவி
|
மார்க்சிய விமர்சனத்தின் மையக் கேள்வி
|
|
சாதி முதன்மைவாதம்
|
முதலில் சாதி
|
சமூக/அடையாளப் போராட்டம்
|
வர்க்க–உற்பத்தி உறவுடன் இணைப்பு எங்கே?
|
|
திராவிட சீர்திருத்த அரசியல்
|
சமூகநீதி/பிரதிநிதித்துவம்
|
அரசு + தேர்தல்
|
உற்பத்தி உறவு மாற்றம் எங்கே?
|
|
CPI
வகை தேர்தல் இடதுசாரி
|
ஜனநாயக மாற்றம்
|
பாராளுமன்றம் + வெகுஜனப் போராட்டம்
|
அரசின் வர்க்க மாற்றம் எவ்வாறு?
|
|
CPI(M)
|
மக்கள் ஜனநாயகம் → சோசலிசம்
|
வர்க்கப் போராட்டம் + தேர்தல்
|
நடைமுறை மற்றும் மூலோபாய இலக்கின் உறவு?
|
|
CPI(ML)-Liberation
|
புரட்சிகர ஜனநாயகம்
|
வெகுஜனப் போராட்டம் + தேர்தல்
|
தேர்தல் தந்திரம் வர்க்க சுயாதீனத்தை எவ்வாறு காக்கிறது?
|
|
குறுங்குழுவாதம்
|
உடனடி புரட்சி
|
சிறு அமைப்பு/தீவிர நடவடிக்கை
|
வெகுஜனப் பங்கேற்பு எங்கே?
|
|
CJP
போன்ற குடிமக்கள் இயக்கம்
|
நிறுவனப் பொறுப்புணர்வு/இளைஞர் பிரச்சினைகள்
|
அழுத்தப் போராட்டம்
|
வர்க்க அரசியல் மற்றும் உற்பத்தி உறவு குறித்த திட்டம் என்ன?
|
|
மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறை
|
வர்க்க அதிகார மாற்றம்
|
வெகுஜனப் போராட்டம் + கட்சி + சூழலுக்கேற்ற அனைத்து வடிவங்களும்
|
கோட்பாடு–நடைமுறை ஒற்றுமை எவ்வாறு உருவாகிறது?
|
இறுதிப் பகுதி
அப்படியானால் மார்க்சிய–லெனினியம் முன்வைக்கும் தத்துவ
நடைமுறை என்ன?
இதனை ஒரே வரியில் சொல்ல வேண்டுமெனில்:
“உண்மையை அதன் பொருளாதார–சமூக இயக்கத்தில் ஆய்வு செய்; வர்க்க முரண்பாடுகளை அடையாளம் காண்; மக்களின்
உண்மையான போராட்டங்களுக்குள் செல்; அவர்களிடமிருந்து
கற்றுக்கொள்; அந்த அனுபவத்தை அறிவியல் அரசியல் உணர்வாக
உயர்த்து; தொழிலாளர் வர்க்கத்தை அமைப்பாக்கு; தற்காலிக போராட்டங்களையும் நீண்டகால அரசியல் இலக்கையும் இணை; எந்த கூட்டணியிலும் வர்க்க சுயாதீனத்தைப் பாதுகாத்து; நடைமுறையின் முடிவுகளை மீண்டும் கோட்பாட்டால் பரிசோதித்து, தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்.”
இதுவே தத்துவம் → அரசியல் → அமைப்பு → வெகுஜனப் பணி → போராட்டம்
→ அனுபவம் → சுயவிமர்சனம் → திருத்தம்
→ உயர்ந்த நடைமுறை என்ற இயக்கம்.
அதனால் மார்க்சிய–லெனினிய அரசியலின் கேள்வி:
“நாம் யாரைப் பின்பற்ற வேண்டும்?”என்பது அல்ல.
“எந்த வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியலை நாம் கட்டமைக்கிறோம்?”என்பதே.
அதேபோல்: “சாதியா? வர்க்கமா?” என்பதும் முழுமையான கேள்வி அல்ல.
சரியான கேள்வி-“இந்திய சமூகத்தில் சாதி, வர்க்கம், உற்பத்தி உறவுகள், அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவை எந்த
வரலாற்று உறவில் இணைந்துள்ளன; அந்த ஒடுக்குமுறைகளுக்கு
எதிரான போராட்டத்தை தொழிலாளர்–விவசாயி மக்களின் புரட்சிகர அரசியல் தலைமையின் கீழ்
எவ்வாறு ஒருங்கிணைப்பது?”.
தொடரும் தோழர்களே...
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
