லெனினின் 'என்ன செய்ய வேண்டும்?' மற்றும் 'பொருள்முதல்வாதமும்
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
என்ன செய்ய வேண்டும்? (What Is To Be Done?,
1902) நூலில் லெனின், “உலகில் உள்ள தத்துவம்
இரண்டே; மூன்றாவது இல்லை” என்று அந்தச் சொற்களிலேயே
கூறவில்லை. அவர் அங்கே “மூன்றாவது சித்தாந்தம் இல்லை” என்ற பொருளில், முதலாளித்துவ (bourgeois) சித்தாந்தம் அல்லது சோசலிச சித்தாந்தம்—இரண்டில் ஒன்றுதான் வர்க்கச்
சமூகத்தில் சாத்தியம்; “வர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட” அல்லது
“நடுநிலையான” சித்தாந்தம் இல்லை என்று வலியுறுத்துகிறார். (Wikisource)
மேலும், “பொருள்முதல்வாதம்–கருத்துமுதல்வாதம்
என்ற தத்துவ அடிப்படை எதிர்நிலைகள் இரண்டே” என்ற விரிவான
தத்துவப் பிரிவை லெனின் மிகத் தெளிவாக Materialism and
Empirio-Criticism (1909) நூலில் விவாதிக்கிறார். எனவே இந்த இரு
கருத்துகளையும் ஒன்றாகக் குழப்பாமல் விளக்குவது முக்கியம்.
தத்துவம் இரண்டே: மூன்றாவது இல்லை
லெனினின் பார்வையில் தத்துவம், வர்க்கம் மற்றும் சித்தாந்தப் போராட்டம்
முன்னுரை
“உலகில் உள்ள தத்துவம் என்பது இரண்டேதான்; மூன்றாவது
ஒன்று இல்லை. அப்படி ஒன்று இருப்பதாகக் கூறப்பட்டால், அது
ஆளும் வர்க்கத்தின் தத்துவமே” என்ற கருத்து, மார்க்சிய–லெனினிய
தத்துவத்தின் மிக முக்கியமான அரசியல்-சித்தாந்தப் பிரச்சினையைச்
சுட்டிக்காட்டுகிறது.
ஆனால் இந்தக் கருத்தை வெறும் “பொருள்முதல்வாதம் ஒன்று, கருத்துமுதல்வாதம் ஒன்று” என்ற எளிய
வரையறைக்குள் அடைத்துவிடக் கூடாது. லெனினின் வாதத்தின் ஆழம் இதைவிடப் பெரிது.
மனித சமூகம் வர்க்கங்களாகப் பிளவுபட்டிருக்கும்போது, சிந்தனையும் சமூகத்திலிருந்து தனியே
மிதக்கும் ஒன்றாக இருக்க முடியாது. மனிதர்கள் எவ்வாறு உலகைப்
புரிந்துகொள்கிறார்கள்? சமூகம் எவ்வாறு இயங்குகிறது? அரசின் தன்மை என்ன? சொத்து யாருடையது? உழைப்பின் பலனை யார் கைப்பற்றுகிறார்கள்? மாற்றம்
எவ்வாறு நிகழும்?—இத்தகைய கேள்விகளுக்கான பதில்கள் வெறும்
“தனிப்பட்ட கருத்துகள்” அல்ல. அவை சமூக வர்க்கங்களின் நலன்களோடும்
போராட்டங்களோடும் தொடர்புடையவை.
இதனால்தான் லெனின் என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில்,
தொழிலாளர் இயக்கத்தின் முன் “மூன்றாவது சித்தாந்தம்” என்ற நடுநிலைப்
பாதை இல்லை என்கிறார். மனிதகுலம் மூன்றாவது சித்தாந்தத்தை உருவாக்கவில்லை; வர்க்க முரண்பாடுகளால் பிளவுபட்ட சமூகத்தில் “வர்க்கமற்ற” அல்லது
“வர்க்கங்களுக்கு மேலான” சித்தாந்தமும் இருக்க முடியாது என்று அவர்
வலியுறுத்துகிறார். (Wikisource)
இந்தக் கருத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள, முதலில் தத்துவம், சித்தாந்தம்,
வர்க்கம், பொருள்முதல்வாதம்,
கருத்துமுதல்வாதம் ஆகியவற்றின் உறவைப்
புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
1. “தத்துவம் இரண்டே” என்றால் என்ன?
மார்க்சிய தத்துவத்தில் உலகைப் பற்றிய அனைத்து தத்துவக் கருத்துக்களையும்
அவற்றின் அடிப்படை கேள்வியின் அடிப்படையில் ஆராய முடியும்.
அந்த அடிப்படைக் கேள்வி:
எது முதன்மையானது—பொருளா அல்லது கருத்தா?
புற உலகம், இயற்கை, பொருள் ஆகியவை மனித சிந்தனைக்கு வெளியிலும் சுயாதீனமாகவும் இருக்கின்றனவா?
அல்லது
மனது, ஆன்மா, கருத்து,
உணர்வு அல்லது “முழுமையான சிந்தனை” ஆகியவையே அடிப்படையா?
இந்தக் கேள்விக்கான அடிப்படைப் பதிலின் அடிப்படையில் தத்துவ வரலாற்றில் இரண்டு
பெரிய போக்குகளை மார்க்சிய தத்துவம் அடையாளப்படுத்துகிறது:
1. பொருள்முதல்வாதம் (Materialism)
2. கருத்துமுதல்வாதம் (Idealism)
பொருள்முதல்வாதம், பொருள்
மனித சிந்தனைக்கு வெளியிலும் சுயாதீனமாகவும் உள்ளது; சிந்தனை
என்பது வளர்ச்சியடைந்த பொருளின்—குறிப்பாக மனித மூளையின்—சமூக-வரலாற்று
செயல்பாடாகும் என்று வலியுறுத்துகிறது.
கருத்துமுதல்வாதம், மாறாக,
கருத்து, உணர்வு, ஆன்மா,
சிந்தனை போன்றவற்றிற்கு முதன்மை வழங்குகிறது.
ஆனால் இங்கு ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கை அவசியம்.
ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட தத்துவவாதியையும் இரண்டு பெட்டிகளில்
இயந்திரமாக அடைத்துவிட முடியாது.
தத்துவ வரலாற்றில் பல இடைநிலை, கலப்பு, முரண்பாடான போக்குகள் உள்ளன. உதாரணமாக,
காந்தின் தத்துவத்தில் பொருள்முதல்வாதத்தையும்
கருத்துமுதல்வாதத்தையும் இணைக்க முயலும் அம்சங்கள் உள்ளன. அக்னாஸ்டிசிசம் (Agnosticism)
“உலகின் இறுதி உண்மை குறித்து உறுதியாக அறிய முடியாது” என்று
கூறுகிறது.
ஆனால் லெனினின் பார்வையில் இத்தகைய “மூன்றாவது வழி” அடிப்படையான தத்துவ
எதிர்நிலையை அழித்துவிடாது.
2. “மூன்றாவது தத்துவம்” ஏன் இல்லை?
ஒருவர் இவ்வாறு கூறலாம்:
“நான் பொருள்முதல்வாதியும் அல்ல; கருத்துமுதல்வாதியும்
அல்ல. நான் இரண்டுக்கும் நடுவில் நிற்கிறேன்.”
இது கேட்பதற்கு நடுநிலையான அறிவார்ந்த நிலைப்பாடாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் மார்க்சிய தத்துவம் கேட்கும் கேள்வி:
இரண்டுக்கும் நடுவில் நிற்பது நடைமுறையில் எதைச் செய்கிறது?
உதாரணமாக, ஒருவர்:
“பொருளாதார காரணிகளும் முக்கியம்; மனித சிந்தனையும்
முக்கியம்”
என்று கூறலாம்.
இது மேலோட்டமாக உண்மையாகத் தோன்றுகிறது.
மனித சமூகத்தில் பொருளாதார வாழ்க்கையும் சிந்தனையும் உண்மையில் ஒன்றோடொன்று
தொடர்புடையவை. ஆனால் தத்துவக் கேள்வி இதைவிட ஆழமானது:
இந்த இரண்டில் எது முதன்மையானது?
சிந்தனை பொருளை உருவாக்குகிறதா?
அல்லது பொருளாதார-சமூக வாழ்க்கைச் சூழல்கள் மனித சிந்தனையின் வளர்ச்சியை
அடிப்படையாக நிர்ணயிக்கிறதா?
மார்க்சியம் இரண்டாவது நிலைப்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்கிறது.
அதாவது:
பொருள் → மனித மூளை → சிந்தனை
என்பது இயற்கையின் வளர்ச்சியையும் மனித சமூகத்தின் வரலாற்றையும்
புரிந்துகொள்ளும் அடிப்படைப் பாதையாகும்.
3. ஆனால் லெனின் என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில்
பேசுவது “தத்துவம்” அல்ல; “சித்தாந்தம்”
இதுதான் இந்த மேற்கோளைப் புரிந்துகொள்ளும் மிக முக்கியமான திறவுகோல்.
என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில் லெனின்
விவாதித்துக் கொண்டிருந்த உடனடி பிரச்சினை ரஷ்ய தொழிலாளர் இயக்கத்துக்குள்
உருவாகியிருந்த Economism என்ற போக்காகும்.
பொருளாதாரப் போராட்டங்களே தொழிலாளர் இயக்கத்தின் முதன்மைத் தளம் என்றும், தொழிலாளர்கள் தங்களது தன்னிச்சையான
பொருளாதாரப் போராட்டத்தின் மூலம் அரசியல் உணர்வை வளர்த்துக் கொள்வார்கள் என்றும் Economists
வாதிட்டனர்.
லெனின் இதை மறுத்தார்.
அவர் கூறிய அடிப்படை வாதம்:
தொழிலாளர் இயக்கம் தன்னிச்சையாக வளரும்போது அது தொழிற்சங்கவாத நிலைக்கு
மட்டுப்படும் அபாயம் உள்ளது; அந்த
நிலையில் அது முதலாளித்துவ சித்தாந்தத்தின் செல்வாக்குக்குள் செல்லக்கூடும்.
அதனால்தான் அவர் கூறுகிறார்:
“முதலாளித்துவ சித்தாந்தம் அல்லது சோசலிச சித்தாந்தம்—இரண்டில் ஒன்றுதான்.”
மூன்றாவது, வர்க்கமற்ற
சித்தாந்தம் இல்லை. (Wikisource)
இங்கு லெனின் தத்துவத்தைப் பற்றிய ஒரு பொதுவான கருத்தை மட்டும் கூறவில்லை.
அவர் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் அரசியல்-சித்தாந்தத் திசையைப் பற்றிப்
பேசுகிறார்.
4. “நடுநிலை” சித்தாந்தம் ஏன் முதலாளித்துவ சித்தாந்தத்துக்கு உதவுகிறது?
இதுதான் லெனினின் வாதத்தின் கூர்மையான பகுதி.
ஒரு தொழிலாளர் இயக்கம்:
“நாம் முதலாளித்துவத்துக்கும் எதிரல்ல; சோசலிசத்துக்கும்
ஆதரவல்ல. நாங்கள் வெறும் தொழிலாளர்களின் உடனடி பிரச்சினைகளையே பேசுவோம்.”
என்று கூறுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
அது நடுநிலைபோல் தெரிகிறது.
ஆனால் கேள்வி:
முதலாளித்துவ அமைப்பை மாற்றாமல், அந்த அமைப்புக்குள் ஊதிய உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு, பாதுகாப்பு போன்றவற்றுக்காக
மட்டும் போராடினால் என்ன ஆகும்?
அது தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை நிலையை சில அளவுக்கு மேம்படுத்தலாம்.
ஆனால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் அப்படியே தொடரும்.
இதைத்தான் லெனின் தொழிற்சங்கவாத அரசியல் மற்றும் சோசலிச அரசியல்
ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான வேறுபாடாக எடுத்துக்காட்டுகிறார்.
தொழிற்சங்கப் போராட்டம் தேவையற்றது என்று அவர் கூறவில்லை.
மாறாக, அது அவசியமான
போராட்டம்.
ஆனால் அது மட்டும் போதாது.
ஊதியத்திற்கான போராட்டத்திலிருந்து முதலாளித்துவ உற்பத்தி
உறவுகளுக்கு எதிரான வர்க்கப் போராட்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.
5. தன்னிச்சையான உணர்வு மற்றும் வர்க்க உணர்வு
லெனினின் வாதத்தைப் புரிந்துகொள்ள இந்த வேறுபாடு மிக முக்கியமானது.
ஒரு தொழிலாளி:
“என் ஊதியம் குறைவாக இருக்கிறது.”
என்று உணரலாம்.
இது உண்மையான அனுபவம்.
அவர் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபடலாம்.
இது வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு வடிவம்.
ஆனால் இதிலிருந்து தானாகவே:
“இந்தச் சுரண்டலின் பின்னால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் உள்ளன; உற்பத்தி சாதனங்களின் தனியார் உடைமை இந்த உறவின் அடிப்படை; எனவே சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகளை மாற்ற வேண்டும்”
என்ற சோசலிச அரசியல் உணர்வு தானாக உருவாகாது.
அதற்குத் தத்துவம், அரசியல்
பொருளாதாரம், வரலாற்று ஆய்வு, அமைப்பு,
அரசியல் கல்வி ஆகியவை தேவை.
இதனால்தான் லெனின் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தன்னிச்சையான போராட்டத்தையும்
உணர்வுபூர்வமான புரட்சிகர அரசியலையும் வேறுபடுத்தினார்.
அவர் தொழிலாளர்களின் தன்னிச்சையான போராட்டத்தை நிராகரிக்கவில்லை.
மாறாக, அதை உயர்ந்த
அரசியல் உணர்வுடன் இணைக்க வேண்டும் என்றார். (Marxists)
6. “வர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட சித்தாந்தம்” என்ற ஒன்று இருக்க முடியுமா?
லெனினின் பதில்:
வர்க்கச் சமூகத்தில் இல்லை.
இதன் பொருள்:
“ஒவ்வொரு மனிதனும் சொல்லும் ஒவ்வொரு கருத்தும் அவனுடைய வர்க்க
நிலைப்பாட்டினால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுகிறது”
என்று அர்த்தமல்ல.
ஒரு தொழிலாளி முதலாளித்துவக் கருத்தைக் கொண்டிருக்கலாம்.
ஒரு முதலாளியின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் சோசலிசக் கருத்தை
ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.
அறிவுஜீவிகள் புரட்சிகர இயக்கத்தில் சேரலாம்.
எனவே தனிநபரின் வர்க்கப் பின்னணி மற்றும் அவர் ஏற்றுக்கொள்ளும் சித்தாந்தம்
ஒன்றே அல்ல.
லெனினின் கருத்தின் பொருள் வேறு:
சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் உற்பத்தி உறவுகள், அரசியல் அமைப்புகள், நிறுவனங்கள்
மற்றும் கருத்தியல் கருவிகள் ஆகியவை குறிப்பிட்ட வர்க்க நலன்களுடன்
இணைந்திருக்கின்றன.
இதனால்தான் “நடுநிலை” என்ற பெயரில் முதலாளித்துவத்தின் அடிப்படை உறவுகளை
ஏற்றுக்கொள்வது, நடைமுறையில்
முதலாளித்துவ சித்தாந்தத்துக்கு உதவக்கூடும்.
7. “ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துகளே ஆளும் கருத்துகள்”
மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் ஜெர்மன் சித்தாந்தம் நூலில் முன்வைத்த
புகழ்பெற்ற கருத்துடன் லெனினின் வாதம் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கப்பட வேண்டும்.
சமூகத்தில் பொருளாதார ரீதியாக ஆதிக்கம் செலுத்தும் வர்க்கம், அரசியல் அதிகாரத்தையும் சமூகத்தின்
அறிவுசார் உற்பத்தியின் முக்கியமான கருவிகளையும் பெருமளவு கட்டுப்படுத்தும்
நிலையைப் பெறுகிறது.
இதனால் அதன் கருத்துக்கள் சமூகத்தின் “இயல்பான”, “பொதுவான”, “அனைவருக்கும் பொதுவான”
கருத்துக்களாகத் தோன்றலாம்.
உதாரணமாக:
“தனியார் சொத்து இயற்கையானது.”
“போட்டி இல்லாமல் முன்னேற்றம் இல்லை.”
“ஒவ்வொருவரும் தன்னுடைய திறமைக்கு ஏற்ப முன்னேறுகிறார்கள்.”
“வெற்றி என்பது தனிநபரின் உழைப்பின் விளைவு.”
இவை வெறும் தனிப்பட்ட கருத்துகளாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் மார்க்சிய ஆய்வு கேட்கும் கேள்வி:
இந்தக் கருத்துக்கள் எந்த சமூக உறவுகளை இயல்பானவை என்று
காட்டுகின்றன?
அதுவே சித்தாந்த விமர்சனத்தின் தொடக்கம்.
8. “சுதந்திரம்” என்ற கருத்தும் வர்க்க ரீதியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்
முதலாளித்துவ சமூகத்தில்:
“ஒவ்வொருவருக்கும் தொழில் தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரம் உள்ளது.”
என்று கூறலாம்.
சட்ட ரீதியாக இது உண்மை.
ஆனால் மார்க்சிய ஆய்வு அடுத்த கேள்வியைக் கேட்கிறது:
உற்பத்தி சாதனங்கள் இல்லாத மனிதன் வாழ்வதற்காக தனது
உழைப்புச் சக்தியை விற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பதை நாம் எவ்வாறு
புரிந்துகொள்வது?
இங்கு சட்டரீதியான சமத்துவமும் பொருளாதார ரீதியான சமத்துவமின்மையும் ஒன்றாக
இருக்கின்றன.
எனவே “சுதந்திரம்” என்ற ஒரே சொல்லுக்கு பின்னால் வெவ்வேறு வர்க்க அனுபவங்கள்
உள்ளன.
இதுவே சித்தாந்தத்தின் வர்க்கத் தன்மையைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.
9. “அறிவியல் நடுநிலையானது” என்றால்?
இங்கு இன்னொரு முக்கியமான வேறுபாடு அவசியம்.
மார்க்சியம் அறிவியலை மறுப்பதில்லை.
மாறாக, இயற்கையைப் பற்றிய
உண்மையான அறிவைத் தேடுவது பொருள்முதல்வாத உலகக் கண்ணோட்டத்துடன் ஆழமாக
தொடர்புடையது.
ஆனால்:
அறிவியல் உண்மைகள்
மற்றும்
அந்த உண்மைகளை சமூகத்தில் எவ்வாறு பயன்படுத்துவது
இவை இரண்டு வேறு கேள்விகள்.
உதாரணமாக, செயற்கை நுண்ணறிவு
தொழில்நுட்பம் உருவாகிறது என்பது அறிவியல்-தொழில்நுட்ப உண்மை.
ஆனால்:
- அதை யார்
கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்?
- தரவு
யாருடையது?
- உற்பத்தி
செய்யப்பட்ட மதிப்பு யாரிடம் செல்கிறது?
- தொழிலாளர்களின்
உழைப்பை அது எவ்வாறு மாற்றுகிறது?
- வேலை நேரம்
குறைகிறதா அல்லது வேலை இழப்பு அதிகரிக்கிறதா?
- தொழில்நுட்பத்தின்
பலன் சமூகத்திற்கா அல்லது தனியார் மூலதனத்திற்கா?
என்ற கேள்விகள் அரசியல் பொருளாதாரத்தின் கேள்விகளாகின்றன.
இதனால் அறிவியல் உண்மை மற்றும் அந்த அறிவைச் சுற்றியுள்ள வர்க்க
அரசியல் ஆகியவற்றை ஒன்றாகக் குழப்பக்கூடாது.
10. அக்னாஸ்டிசிசம் — மூன்றாவது பாதையா?
“நமக்குத் தெரியாது” என்று கூறும் தத்துவ நிலைப்பாடு ஒன்று உள்ளது.
அது அக்னாஸ்டிசிசம்.
லெனினின் தத்துவ விமர்சனத்தில் இது முக்கியமானது.
ஏனெனில்:
“உலகம் பொருளால் உருவானதா அல்லது சிந்தனையால் உருவானதா என்பதை நாம் அறிய
முடியாது”
என்று கூறுவதன் மூலம் ஒருவர் பொருள்முதல்வாதத்தையும் கருத்துமுதல்வாதத்தையும்
சமமாக வைத்திருக்க முயல்கிறார்.
ஆனால் லெனின் கேட்கும் கேள்வி:
நடைமுறையில் நீங்கள் எந்தப் பக்கத்தில் நிற்கிறீர்கள்?
அறிவியல் ஆராய்ச்சி உலகம் மனித சிந்தனைக்கு வெளியே இருக்கும் ஒரு புறநிலை
யதார்த்தத்தைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு செயல்படுகிறது.
மார்க்சிய தத்துவம் இதை மேலும் வளர்த்து:
உலகம் அறியக்கூடியது; மனித நடைமுறை அறிவின் உண்மைத்தன்மையைச் சோதிக்கும் அடிப்படைத்
தளம்
என்று வலியுறுத்துகிறது.
11. தத்துவப் போராட்டம் ஏன் அரசியல் போராட்டமாகிறது?
ஒருவர்:
“சமூகம் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்; அதை மாற்ற
முடியாது.”
என்று கூறினால் அது ஒரு தத்துவ-சமூக நிலைப்பாடு.
மற்றொருவர்:
“சமூக அமைப்புகள் வரலாற்று ரீதியாக உருவானவை; அவை
மாற்றப்படக்கூடியவை.”
என்று கூறினால் அது வேறு நிலைப்பாடு.
முதல் நிலைப்பாடு நிலவும் அமைப்பை இயற்கையானதாகவும் நிரந்தரமானதாகவும்
பார்க்கும் அபாயம் கொண்டது.
இரண்டாவது நிலைப்பாடு வரலாற்று மாற்றத்தைக் கண்டறிகிறது.
இதனால் மார்க்சியர்களுக்கு தத்துவம் என்பது பல்கலைக்கழக வகுப்பறையில்
நடைபெறும் வெறும் அறிவுசார் விவாதம் அல்ல.
அது:
உலகைப் புரிந்துகொள்ளும் முறை + சமூகத்தை மாற்றும் நடைமுறை
என்ற இரண்டின் ஒற்றுமையாகும்.
12. இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம் ஏன் முக்கியம்?
பொருள்முதல்வாதத்தை ஏற்றுக்கொள்வது மட்டும் போதாது.
பழைய இயந்திரவாத பொருள்முதல்வாதம் பல நேரங்களில்:
“பொருள் இருக்கிறது; அதனால் எல்லாம் பொருளால்
தீர்மானிக்கப்படுகிறது.”
என்ற எளிமையான நிலைக்கு சென்றது.
மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ்,
லெனின் ஆகியோரின் பொருள்முதல்வாதம் இதைவிட இயக்கவியல் தன்மை
கொண்டது.
உலகம்:
- இயக்கத்தில்
உள்ளது;
- மாற்றத்தில்
உள்ளது;
- முரண்பாடுகளால்
நிரம்பியுள்ளது;
- அளவு
மாற்றங்கள் தர மாற்றங்களுக்கு வழிவகுக்கின்றன;
- பழையதும்
புதியதும் மோதுகின்றன;
- வளர்ச்சி
நேர்கோட்டானது அல்ல.
எனவே மார்க்சிய பொருள்முதல்வாதம் வெறும்:
“பொருள் முதலில்”
என்ற கூற்று மட்டுமல்ல.
அது:
பொருள் + இயக்கம் + முரண்பாடு + மாற்றம் + வரலாற்று
வளர்ச்சி
என்ற முழுமையான உலகக் கண்ணோட்டமாகும்.
13. சமூக மாற்றத்தில் கருத்தின் பங்கு என்ன?
இங்கே ஒரு தவறான புரிதலைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
மார்க்சியம்:
“கருத்துக்கு முக்கியத்துவம் இல்லை.”
என்று கூறுவதில்லை.
மனிதர்களின் சிந்தனை, அரசியல்
உணர்வு, அமைப்பு, திட்டம், தலைமை, புரட்சிகரக் கட்சி ஆகியவை சமூக மாற்றத்தில்
மிகப்பெரிய பங்கு வகிக்கின்றன.
ஆனால் கருத்து தன்னிச்சையாக உலகை உருவாக்குவதில்லை.
கருத்து சமூகப் பொருளாதார வாழ்க்கையிலிருந்து உருவாகிறது; அதே நேரத்தில் அது சமூக நடைமுறையை மாற்றும்
சக்தியாக மாற முடியும்.
இதனால்தான் லெனின்:
சரியான புரட்சிகர சித்தாந்தம் இல்லாமல் புரட்சிகர இயக்கம்
முழுமையான வெற்றியை அடைய முடியாது
என்ற நிலைப்பாட்டை வலியுறுத்தினார்.
என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலின் மையக் கவலை
இதுவே.
14.
“மூன்றாவது சித்தாந்தம் இல்லை” என்றால் விமர்சனத்திற்கு இடமில்லை
என்று அர்த்தமா?
இல்லை.
இது மிகவும் முக்கியமானது.
லெனினின் கருத்தை:
“மார்க்சியத்தை ஏற்றுக்கொண்டால் இனி எந்த விவாதமும் வேண்டாம்”
என்று புரிந்துகொள்வது லெனினியத்திற்கு எதிரானது.
மார்க்சியம் தன்னை அறிவியல் உலகக் கண்ணோட்டமாக முன்வைக்கிறது.
அறிவியலின் இயல்பு:
ஆய்வு → சோதனை → விமர்சனம் → திருத்தம் → நடைமுறை
என்பதாகும்.
லெனினே மார்க்சிய இயக்கத்துக்குள் இருந்த தவறான போக்குகளை கடுமையாக
விமர்சித்தார்.
அவர் திருத்தல்வாதம், பொருளாதாரவாதம்,
கௌட்ஸ்கிய மையவாதம், இடதுசாரி குழந்தைத்தனம்
போன்ற பல்வேறு போக்குகளுடன் கோட்பாட்டு மோதலில் ஈடுபட்டார்.
எனவே:
“மூன்றாவது சித்தாந்தம் இல்லை”
என்பது
“விமர்சனம் இல்லை”
என்று பொருளல்ல.
அதன் பொருள்:
விமர்சனம் எந்த வர்க்க நிலைப்பாட்டிலிருந்து
செய்யப்படுகிறது என்பதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.
15.
“நடுநிலை” அரசியல் என்றால் என்ன?
இன்றைய அரசியலில் இந்தப் பிரச்சினை மிகவும் முக்கியமானது.
சிலர் கூறுவார்கள்:
“நாங்கள் இடதுமில்லை; வலதுமில்லை.”
“நாங்கள் எந்தக் கட்சிக்கும் சார்பானவர்கள் அல்ல.”
“நாங்கள் மக்களின் பக்கம் மட்டுமே.”
இந்தச் சொற்கள் அரசியல் ரீதியாகக் கவர்ச்சியானவை.
ஆனால் மார்க்சிய ஆய்வு இதைக் கேட்கும்:
எந்த மக்களின் பக்கம்?
- பெருநிறுவனங்களின்
பக்கம்?
- நடுத்தர
வர்க்கத்தின் பக்கம்?
- விவசாயிகளின்
பக்கம்?
- தொழிலாளர்களின்
பக்கம்?
- நிலமற்ற
கிராமப்புற உழைப்பாளர்களின் பக்கம்?
“மக்கள்” என்பது வர்க்க வேறுபாடுகளைக் கொண்ட சமூகத்தை மறைக்கும் பொதுச்
சொல் ஆகிவிடலாம்.
அதனால்:
“நான் நடுநிலை”
என்பது சில நேரங்களில் நடுநிலையாக இருக்காது.
நிலவும் அதிகார உறவுகளை கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக்கொள்வது, நடைமுறையில் நிலவும் வர்க்கத்தின்
நிலைப்பாட்டை வலுப்படுத்தலாம்.
16. ஊடகங்களின் “நடுநிலை” பற்றியும் இதே கேள்வி எழுகிறது
ஒரு செய்தி நிறுவனம்:
“நாங்கள் அரசியலில் சார்பற்றவர்கள்.”
என்று கூறலாம்.
ஆனால் மார்க்சிய ஆய்வு உடனடியாக கேட்கும்:
- ஊடகத்தின்
உரிமையாளர் யார்?
- அதன்
வருவாய் எங்கிருந்து வருகிறது?
- விளம்பரதாரர்கள்
யார்?
- எந்த
செய்திகளுக்கு முன்னுரிமை வழங்கப்படுகிறது?
- எந்த
வர்க்கத்தின் குரல்கள் தொடர்ந்து இடம்பெறுகின்றன?
- தொழிலாளர்களின்
அனுபவம் எவ்வளவு இடம் பெறுகிறது?
- நிறுவனங்களின்
பார்வை எவ்வளவு இடம் பெறுகிறது?
இதன் மூலம் “செய்தி” மற்றும் “செய்தியை உருவாக்கும் சமூக உறவுகள்” இரண்டையும்
பிரித்து ஆய்வு செய்ய முடியும்.
இது ஊடகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு செய்தியாளரும் முதலாளித்துவத்தின் கருவி என்று
கூறுவதல்ல.
மாறாக:
ஊடக நிறுவனங்களும் சமூக வர்க்க உறவுகளுக்குள் இயங்குகின்றன
என்பதே மார்க்சிய ஆய்வு.
17. இந்திய சமூகத்தில் இந்தக் கருத்தின் பயன்பாடு
இந்திய சமூகத்தைப் பார்க்கும்போது இந்தக் கருத்து இன்னும் சிக்கலான வடிவத்தைப்
பெறுகிறது.
இங்கு வர்க்கம் மட்டுமல்ல:
- சாதி,
- பாலினம்,
- மதம்,
- தேசிய
இன/மொழி வேறுபாடுகள்,
- பிராந்திய
வேறுபாடுகள்
போன்ற பல சமூக முரண்பாடுகள் உள்ளன.
மார்க்சிய ஆய்வு இவற்றை மறுப்பதில்லை.
மாறாக கேட்கிறது:
இந்த ஒடுக்குமுறைகள் எந்தப் பொருளாதார மற்றும் சமூக
உற்பத்தி உறவுகளுடன் இணைந்துள்ளன?
சாதி மற்றும் வர்க்கம் ஒன்றே என்று கூறுவது தவறு.
அதேபோல் சாதியை வர்க்கத்திலிருந்து முற்றிலும் பிரித்து, அதன் பொருளாதார அடித்தளங்களையும் வரலாற்று
மாற்றங்களையும் புறக்கணிப்பதும் முழுமையான விளக்கத்தைத் தராது.
இங்கேதான் இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதப் பார்வை அவசியமாகிறது.
18. தத்துவமும் வர்க்கப் போராட்டமும்
மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் வர்க்கப் போராட்டம் மூன்று முக்கியத்
தளங்களில் நடைபெறுகிறது என்று புரிந்துகொள்ளலாம்:
1. பொருளாதாரப் போராட்டம்
ஊதியம், வேலை நேரம்,
வேலை நிலை, பாதுகாப்பு, வாழ்வாதாரம்
போன்றவற்றுக்கான போராட்டம்.
2. அரசியல் போராட்டம்
அரசு அதிகாரம், சட்டம்,
ஜனநாயக உரிமைகள், அரசியல் அதிகார உறவுகள்
ஆகியவற்றைச் சுற்றிய போராட்டம்.
3. சித்தாந்தப் போராட்டம்
உலகத்தை எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது?
சுரண்டலை இயற்கையானதாக ஏற்றுக்கொள்வோமா?
அல்லது அதை வரலாற்று ரீதியாக உருவான உறவாகப் புரிந்து மாற்ற முயல்வோமா?
இதுவே தத்துவப் போராட்டத்தின் அரசியல் முக்கியத்துவம்.
19. லெனினின் எச்சரிக்கை: சிறிதளவு சித்தாந்த விலகலும் சிறிதளவு அல்ல
என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில் லெனின்
மிகக் கடுமையான ஒரு வாதத்தை முன்வைக்கிறார்:
சோசலிச சித்தாந்தத்தை சிறிதளவு குறைத்து மதிப்பிடுவதோ அல்லது அதிலிருந்து
சிறிதளவு விலகுவதோ கூட முதலாளித்துவ சித்தாந்தத்தின் செல்வாக்கை வலுப்படுத்தும்
என்று அவர் கூறுகிறார். (Marxists)
இது ஏன்?
ஏனெனில் சமூகத்தில் சித்தாந்தப் போராட்டம் வெற்றிடத்தில் நடப்பதில்லை.
முதலாளித்துவ வர்க்கம் ஏற்கனவே:
- ஊடகங்கள்,
- கல்வி,
- அரசு,
- சந்தை,
- மத
நிறுவனங்கள்,
- கலாச்சாரம்,
- விளம்பரம்,
- பொழுதுபோக்கு
போன்ற பல்வேறு சமூக அமைப்புகள் வழியாக தனது உலகக் கண்ணோட்டத்தை மறுஉற்பத்தி
செய்யும் திறன் கொண்டுள்ளது.
எனவே தொழிலாளர் இயக்கம் சித்தாந்த ரீதியாக வெற்றிடத்தை உருவாக்கினால், அந்த இடத்தை வேறு சக்திகள் நிரப்பும்.
20. இதுவே ஏன் புரட்சிகரக் கட்சிக்கு சித்தாந்தம் தேவை என்பதை விளக்குகிறது
லெனினுக்கு கட்சி என்பது வெறும் தேர்தல் இயந்திரம் அல்ல.
அது:
வர்க்கத்தின் அரசியல் முன்னணிப் படை.
அதனால் கட்சிக்கு:
- தெளிவான
உலகக் கண்ணோட்டம்,
- வர்க்கப்
பகுப்பாய்வு,
- அரசியல்
திட்டம்,
- அமைப்பு,
- ஒழுக்கம்,
- மக்களுடன்
உயிரோட்டமான தொடர்பு,
- கோட்பாடு
மற்றும் நடைமுறையின் ஒற்றுமை
தேவை.
இதில் தத்துவம் என்பது அலங்காரப் பகுதி அல்ல.
முழு அரசியல் நடைமுறைக்கு வழிகாட்டும் உலகக் கண்ணோட்டம்.
21.
“இரண்டு தத்துவங்கள்” என்ற கருத்தை எவ்வாறு சரியாகப் புரிந்துகொள்ள
வேண்டும்?
இதை மூன்று நிலைகளில் புரிந்துகொள்வது சிறந்தது.
முதல் நிலை — தத்துவ அடிப்படை
பொருள்முதல்வாதம் ↔ கருத்துமுதல்வாதம்
உலகின் அடிப்படைத் தன்மையைப் பற்றிய அடிப்படை எதிர்நிலை.
இரண்டாவது நிலை — சித்தாந்த அடிப்படை
சோசலிச சித்தாந்தம் ↔ முதலாளித்துவ
சித்தாந்தம்
வர்க்கச் சமூகத்தில் எந்த வர்க்க உலகக் கண்ணோட்டம் அரசியல் திசையை
நிர்ணயிக்கிறது என்ற கேள்வி.
மூன்றாவது நிலை — நடைமுறை அரசியல்
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியல் ↔ முதலாளித்துவ
வர்க்கத்தின் கருத்தியல் ஆதிக்கம்
அதாவது தத்துவம் நடைமுறையிலிருந்து பிரிந்தது அல்ல.
22.
“மூன்றாவது பாதை” என்ற அரசியலை எப்படி மதிப்பிடுவது?
ஒரு அரசியல் இயக்கம்:
“முதலாளித்துவமும் வேண்டாம்; சோசலிசமும் வேண்டாம்.”
என்று கூறினால், மார்க்சிய
ஆய்வு அங்கேயே நிற்காது.
அது கேட்கும்:
அந்த இயக்கத்தின் பொருளாதாரத் திட்டம் என்ன?
தனியார் சொத்துக்கு அதன் நிலைப்பாடு என்ன?
உற்பத்தி சாதனங்களின் உரிமை யாரிடம் இருக்க வேண்டும்?
அரசின் வர்க்கத் தன்மையை அது எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறது?
சுரண்டல் உறவுகளை அது மாற்ற விரும்புகிறதா அல்லது
சீர்திருத்த விரும்புகிறதா?
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயாதீனத்தை அது
ஏற்றுக்கொள்கிறதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் அந்த “மூன்றாவது பாதை” உண்மையில் எங்கு
நிற்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்தும்.
23. இன்றைய உலகில் லெனினின் கருத்தின் முக்கியத்துவம்
21ஆம் நூற்றாண்டில் முதலாளித்துவம் தனது வடிவத்தை மாற்றியுள்ளது.
டிஜிட்டல் பொருளாதாரம், செயற்கை
நுண்ணறிவு, தளப் பொருளாதாரம், கிக்
எகானமி, தரவு மூலதனம், நிதி மூலதனம்,
உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலிகள் போன்ற புதிய வடிவங்கள் தோன்றியுள்ளன.
ஆனால் ஒரு அடிப்படை கேள்வி தொடர்கிறது:
உற்பத்தி வளங்களின் கட்டுப்பாடு யாரிடம்?
உழைப்பின் பலனை யார் கைப்பற்றுகிறார்கள்?
தொழில்நுட்பத்தின் சமூகப் பயன்பாட்டை யார்
தீர்மானிக்கிறார்கள்?
இதனால் தொழில்நுட்பம் மாறினாலும் வர்க்கப் பிரச்சினை மறைந்துவிடவில்லை.
மாறாக அது புதிய வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறது.
24. எனவே “நடுநிலை” என்ற வார்த்தையை எச்சரிக்கையுடன் அணுக வேண்டும்
மார்க்சிய–லெனினியப் பார்வையில்:
நடுநிலை என்பது எப்போதும் உண்மையான நடுநிலை அல்ல.
ஒரு போராட்டத்தில் இரண்டு வர்க்கங்கள் மோதிக் கொண்டிருக்கும்போது:
“நான் யாருடைய பக்கமும் இல்லை”
என்று கூறுவது, சில
நேரங்களில் நிலவும் அதிகார உறவுகளையே பாதுகாக்கலாம்.
ஆனால் இதன் எதிர் பக்கம்:
“எங்கள் கருத்து சரி; ஆகவே விமர்சனமே வேண்டாம்”
என்பதும் தவறு.
உண்மையான மார்க்சிய அணுகுமுறை:
வர்க்க நிலைப்பாடு + அறிவியல் ஆய்வு + நடைமுறைச் சோதனை +
சுயவிமர்சனம்
என்ற நான்கு அம்சங்களின் ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டும்.
25. இறுதியாக — லெனினின் கருத்தின் மையம் என்ன?
“மூன்றாவது தத்துவம் இல்லை” என்ற கருத்தை வெறும் கோஷமாகப் பயன்படுத்துவது
போதாது.
அதன் பின்னால் உள்ள முழு தர்க்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
முதல்: உலகம்
மனித சிந்தனைக்கு வெளியே ஒரு புறநிலை யதார்த்தத்தைக் கொண்டுள்ளது.
இரண்டாவது: அந்த
உலகம் இயக்கத்திலும் மாற்றத்திலும் உள்ளது.
மூன்றாவது: மனித
சிந்தனை சமூக-வரலாற்று நடைமுறையிலிருந்து உருவாகிறது.
நான்காவது: வர்க்கச்
சமூகத்தில் சித்தாந்தங்கள் சமூக வர்க்க நலன்களிலிருந்து முற்றிலும் பிரிந்து நிற்க
முடியாது.
ஐந்தாவது: “வர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட” சித்தாந்தம் என்ற பெயரில் முதலாளித்துவ
உறவுகளை இயல்பானவை என ஏற்றுக்கொள்வது, நடைமுறையில்
முதலாளித்துவ சித்தாந்தத்தின் ஆதிக்கத்தை வலுப்படுத்தக்கூடும்.
ஆறாவது: தொழிலாளர்களின்
தன்னிச்சையான பொருளாதாரப் போராட்டம் மட்டும் போதாது; அது அரசியல் மற்றும் சோசலிச உணர்வுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும்.
ஏழாவது: புரட்சிகர
இயக்கத்திற்கு தத்துவமும் சித்தாந்தமும் வெறும் அறிவுசார் அலங்காரம் அல்ல; அவை அதன் அரசியல் திசையை நிர்ணயிக்கும்
கருவிகள்.
முடிவுரை
லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில் இடம்பெறும் “மூன்றாவது சித்தாந்தம்
இல்லை” என்ற கருத்தை, “உலகில் இரண்டு தத்துவப் பள்ளிகள்
மட்டுமே உள்ளன” என்ற குறுகிய வாசகமாகப் புரிந்துகொள்வது அதன் அரசியல்-தத்துவ
ஆழத்தை இழக்கச் செய்யும்.
அதன் உண்மையான பொருள்:
வர்க்க முரண்பாடுகள் நிறைந்த சமூகத்தில், சித்தாந்தம் வெறுமனே தனிநபரின் நடுநிலை
கருத்தாக இருக்க முடியாது.
முதலாளித்துவ சித்தாந்தம் சமூகத்தின் நிலவும் உறவுகளை இயல்பானதாகவும்
நிரந்தரமானதாகவும் காட்ட முயலும்.
சோசலிச சித்தாந்தம் அந்த உறவுகளை வரலாற்று ரீதியாக ஆய்வு செய்து, அவற்றின் உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகளை
வெளிப்படுத்தி, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலைக்கான
மாற்றத்தை முன்வைக்கிறது.
இதனால்தான் லெனினின் எச்சரிக்கை இன்றும் பொருத்தமானதாகிறது:
“மூன்றாவது பாதை” என்று சொல்லப்படும் ஒவ்வொரு கருத்தையும் அதன் சொற்களால்
அல்ல; அதன் வர்க்க உள்ளடக்கத்தால் மதிப்பிட வேண்டும்.
ஒரு தத்துவம் என்ன சொல்கிறது என்பது மட்டும் கேள்வியல்ல.
அது எந்த சமூக உறவை
விளக்குகிறது?
எந்த உறவை நியாயப்படுத்துகிறது?
எந்த வர்க்கத்தின் நலனைப் பாதுகாக்கிறது?
எந்த வர்க்கத்தின் விடுதலையை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது?
என்பதே மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வின் அடிப்படைக் கேள்வியாகும்.
அதனால் “மூன்றாவது தத்துவம் இல்லை” என்ற லெனினிய கருத்தை ஒரு கோஷமாக அல்லாமல், தத்துவம்–சித்தாந்தம்–வர்க்கம்–அரசியல்–நடைமுறை
ஆகிய அனைத்தையும் இணைக்கும் ஒரு ஆய்வுமுறையாக புரிந்துகொள்ள
வேண்டும்.
என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில் லெனின் இந்த
விவாதத்தை ரஷ்ய தொழிலாளர் இயக்கத்தின் சித்தாந்தப் போராட்டத்துடன் நேரடியாக
இணைக்கிறார்; குறிப்பாக தன்னிச்சையான தொழிற்சங்கப் போராட்டம்
மற்றும் உணர்வுபூர்வமான சோசலிச அரசியல் ஆகியவற்றின் வேறுபாட்டை அவர்
வலியுறுத்துகிறார். (Marxists)
ஒரு வரியில் சொன்னால்:
வர்க்கச் சமூகம் இருக்கும்வரை சித்தாந்தப் போராட்டமும் இருக்கும்; “நடுநிலை” என்று அழைக்கப்படும் இடம் கூட எந்த வர்க்கத்தின் உலகக் கண்ணோட்டத்தை நடைமுறையில் வலுப்படுத்துகிறது என்பதே தீர்மானிக்கும் கேள்வி..
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
- முந்தையப் பகுதியை வாசிக்க ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
- இதற்கு பிந்தைய பகுதியை வாசிக்க ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக