தத்துவம் தனிநபர்களுடையது அல்ல — வர்க்கச் சமூகத்தில் அது
வர்க்கத்தின் தத்துவமே
லெனினின் “மூன்றாவது சித்தாந்தம் இல்லை” என்ற கருத்தின்
அடிப்படையில் ஒரு மார்க்சிய–லெனினிய ஆய்வு
முன்னுரை
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
“தத்துவம் என்பது தனிநபர்களின் அடிப்படையிலானது அல்ல; வர்க்கச் சமூகத்தில் அவை வர்க்கம் சார்ந்தவை. எவ்வளவு மேன்மையான நபராக
இருந்தாலும், அவர் எந்த வர்க்க நலனுக்கான பணியில் ஈடுபட்டார்
என்பதே தத்துவத்தின் அடிப்படையில் நாம் பிரித்தறிய வேண்டியதாகும்.”
இந்தக் கருத்து, மார்க்சிய–லெனினிய
தத்துவத்தின் மிக முக்கியமான ஒரு முறையியல் அடிப்படையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒரு
தத்துவத்தை அதன் ஆசிரியரின் தனிப்பட்ட புகழ், அறிவாற்றல்,
நேர்மை, தியாகம், மனிதநேயம்
ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மட்டும் மதிப்பிட முடியாது. ஒரு தத்துவத்தின் சமூக
உள்ளடக்கம், வர்க்க நிலைப்பாடு, வரலாற்றுப் பங்கு, அது பாதுகாக்கும் அல்லது
எதிர்க்கும் சமூக உறவுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான்
அதன் உண்மையான தன்மையை அறிய வேண்டும்.
இதனுடன் லெனின் என்ன செய்ய வேண்டும்? (What Is To Be Done?,
1902) நூலில் முன்வைக்கும் முக்கியமான வாதம் தொடர்புடையது. லெனின்
“உலகில் இரண்டு தத்துவங்கள் மட்டுமே உள்ளன” என்ற சொற்றொடரை அப்படியே அந்த நூலில்
கூறவில்லை. ஆனால் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் சித்தாந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றி அவர்
மிகத் தெளிவாகக் கூறுவது:
“முதலாளித்துவ சித்தாந்தம் அல்லது சோசலிச சித்தாந்தம்—இரண்டில் ஒன்றுதான்.”
அதாவது வர்க்கச் சமூகத்தில் வர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட, நடுநிலையான மூன்றாவது சித்தாந்தம் இல்லை என்பதே லெனினின் மைய வாதமாகும்.
இந்தக் கருத்தை தனிநபர் வழிபாட்டைத் தாண்டி புரிந்துகொள்ளும்போதுதான்
மார்க்சிய தத்துவத்தின் அறிவியல் தன்மை வெளிப்படும்.
1. ஒரு தத்துவத்தை அதன் ஆசிரியரைக் கொண்டு தீர்மானிக்கலாமா?
ஒரு பொதுவான அணுகுமுறை என்னவென்றால்:
“அவர் மிகப்பெரிய அறிவாளி; எனவே அவர் கூறியது சரியாக
இருக்க வேண்டும்.”
அல்லது:
“அவர் மிகச் சிறந்த மனிதர்; எனவே அவரது தத்துவமும்
முற்போக்கானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.”
மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறை இதை ஏற்றுக்கொள்ளாது.
ஏனெனில் தனிநபரின் ஒழுக்கப் பண்பும், அவர் முன்வைக்கும் தத்துவத்தின் வர்க்க உள்ளடக்கமும் ஒன்றல்ல.
ஒருவர் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் நேர்மையானவராக இருக்கலாம்.
அவர் ஏழைகளுக்கு உதவி செய்திருக்கலாம்.
அவர் மனிதநேயியாக இருக்கலாம்.
அவர் அறிவியல் துறையில் மிகப்பெரிய பங்களிப்பைச் செய்திருக்கலாம்.
அவர் சமூகத்தின் மீது ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவராக இருக்கலாம்.
ஆனால் இதனால் மட்டும் அவர் முன்வைத்த தத்துவம் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின்
தத்துவமாகிவிடாது.
மார்க்சிய ஆய்வு கேட்கும் கேள்வி:
அவருடைய சிந்தனை சமூகத்தில் எந்த வர்க்க உறவுகளை
ஆதரிக்கிறது?
அவர் முன்வைக்கும் தீர்வுகள் எந்த வர்க்கத்தின் நலனுக்கு சேவை செய்கின்றன?
அவர் எந்த சமூக அமைப்பை பாதுகாக்கிறார்?
எந்த சமூக அமைப்பை மாற்ற விரும்புகிறார்?
இதுவே அடிப்படைக் கேள்வியாகும்.
2. தனிநபர் அல்ல — சமூக உறவுகளே அடிப்படை
மார்க்சியப் பார்வையில் மனிதன் சமூகத்திற்கு வெளியே உருவாகும் தனிமனிதன் அல்ல.
மனிதன்:
- உற்பத்தி
செய்கிறான்;
- பிற
மனிதர்களுடன் உறவு கொள்கிறான்;
- சமூக
நிறுவனங்களுக்குள் வாழ்கிறான்;
- குறிப்பிட்ட
வரலாற்றுக் காலத்தில் வாழ்கிறான்;
- குறிப்பிட்ட
உற்பத்தி உறவுகளுக்குள் செயல்படுகிறான்.
எனவே மனிதனின் சிந்தனையையும் அவர் வாழும் சமூக உறவுகளிலிருந்து முற்றிலும்
பிரிக்க முடியாது.
இதன் பொருள்:
“தனிநபருக்கு சுயசிந்தனை இல்லை”
என்று மார்க்சியம் கூறுவதல்ல.
மாறாக:
தனிநபரின் சிந்தனையும் சமூக வரலாற்றின் குறிப்பிட்ட
பொருளாதார மற்றும் அரசியல் உறவுகளுக்குள் உருவாகிறது
என்பதே மார்க்சிய நிலைப்பாடு.
அதனால் ஒரு தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள அதன் ஆசிரியரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை
வரலாறு மட்டும் போதாது.
அவர் எந்த வரலாற்றுக் காலத்தில் வாழ்ந்தார்?
அந்தக் காலத்தின் முக்கிய வர்க்க முரண்பாடுகள் என்ன?
அவர் எந்த வர்க்கத்தின் சமூக நலன்களை தத்துவ ரீதியாக வெளிப்படுத்தினார்?
என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
3. “மூன்றாவது சித்தாந்தம் இல்லை” — லெனினின் முக்கியத்துவம்
என்ன செய்ய வேண்டும்? நூலில் லெனின்
விவாதித்துக் கொண்டிருந்த முக்கியமான பிரச்சினை ரஷ்ய தொழிலாளர் இயக்கத்திற்குள்
இருந்த Economism ஆகும்.
Economists
தொழிலாளர்களின் பொருளாதாரப் போராட்டங்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம்
கொடுத்தனர்.
ஊதிய உயர்வு, வேலை
நேரக் குறைப்பு, வேலைநிலைகளின் முன்னேற்றம் போன்ற
கோரிக்கைகளுக்கான போராட்டம் முக்கியமானது.
ஆனால் லெனினின் கேள்வி:
அந்தப் போராட்டம் எந்த அரசியல் திசையில் செல்கிறது?
ஒரு தொழிலாளர்:
“எனக்கு அதிக ஊதியம் வேண்டும்.”
என்று போராடலாம்.
இது உண்மையான போராட்டம்.
ஆனால் அதிலிருந்து தானாகவே:
“முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்ற வேண்டும்”
என்ற சோசலிச உணர்வு உருவாகாது.
அந்த இடைவெளியில்தான் சித்தாந்தப் போராட்டம் வருகிறது.
அதனால் லெனின் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் முன் இரண்டு அடிப்படைச் சித்தாந்தப்
பாதைகள் உள்ளன என்கிறார்:
முதலாளித்துவ சித்தாந்தம் அல்லது சோசலிச சித்தாந்தம்.
“மூன்றாவது சித்தாந்தம்” என்ற நடுநிலைப் பாதை இல்லை.
4. இதன் பொருள் “ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு வர்க்கத்தின் பொம்மை” என்பதல்ல
இங்கு ஒரு முக்கியமான தவறான புரிதலைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
ஒரு முதலாளித்துவக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் சோசலிஸ்டாக மாற முடியாதா?
முடியும்.
ஒரு தொழிலாளர் முதலாளித்துவக் கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதா?
முடியும்.
வரலாற்றில் பல அறிவுஜீவிகள் தங்கள் வர்க்கப் பின்னணியைக் கடந்து புரட்சிகர
இயக்கங்களில் இணைந்துள்ளனர்.
எனவே:
வர்க்கப் பின்னணி ≠ அரசியல் சித்தாந்தம்
என்பது தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.
ஒரு தனிநபரின் பிறப்பு அல்லது குடும்பப் பின்னணி மட்டுமே அவரது சித்தாந்தத்தை
தீர்மானிக்காது.
ஆனால் அவர் ஏற்றுக்கொண்ட சித்தாந்தம் எந்த வர்க்க நலனுக்கு சேவை செய்கிறது
என்பதை ஆய்வு செய்ய முடியும்.
அதுதான் மார்க்சிய வர்க்கப் பகுப்பாய்வு.
5. “எவ்வளவு மேன்மையான நபராக இருந்தாலும்...” என்ற கருத்தின் முக்கியத்துவம்
ஒருவரை மதிப்பிடும்போது மனிதநேய அளவுகோல் ஒன்று.
தத்துவத்தை மதிப்பிடும்போது வர்க்க அளவுகோல் ஒன்று.
இவை இரண்டையும் குழப்பக்கூடாது.
உதாரணமாக ஒருவர்:
- ஏழைகளுக்காகப்
பணியாற்றியிருக்கலாம்;
- கல்வியைப்
பரப்பியிருக்கலாம்;
- சமூகச்
சீர்திருத்தங்களை ஆதரித்திருக்கலாம்;
- பெண்களின்
உரிமைக்காகப் போராடியிருக்கலாம்;
- சாதி
ஒடுக்குமுறையை எதிர்த்திருக்கலாம்.
இவை அனைத்தும் வரலாற்று ரீதியாக முக்கியமான பங்களிப்புகளாக இருக்கலாம்.
ஆனால் மார்க்சிய ஆய்வு அதற்குப் பிறகும் ஒரு கேள்வியைக் கேட்கும்:
அவர் சமூகத்தின் அடிப்படை வர்க்க உறவுகளை எவ்வாறு
புரிந்துகொண்டார்?
அவர் சுரண்டலின் மூலத்தை எங்கே கண்டார்?
அவர் தனியார் மூலதன உடைமை குறித்து என்ன நிலைப்பாடு கொண்டிருந்தார்?
அவர் அரசு குறித்து என்ன கூறினார்?
அவர் வர்க்கப் போராட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டாரா?
அல்லது வர்க்கங்களுக்கு இடையிலான சமரசத்தையே சமூகத் தீர்வாக முன்வைத்தாரா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள்தான் அந்தத் தத்துவத்தின் வர்க்கத் தன்மையை
வெளிப்படுத்தும்.
6. சீர்திருத்தமும் புரட்சியும்
இதில் சீர்திருத்தத்தின் பிரச்சினை முக்கியமானது.
ஒரு சமூக சீர்திருத்தவாதி:
“சமூகத்தில் அநீதி உள்ளது; அதை சட்டத்தின் மூலம்
சரிசெய்ய வேண்டும்.”
என்று கூறலாம்.
மார்க்சியர் கேட்பார்:
அந்த அநீதியை மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்கும் பொருளாதார
உறவுகள் என்ன?
சீர்திருத்தம் அந்த அடிப்படை உறவுகளை மாற்றுகிறதா?
அல்லது அவற்றைத் தொடரச் செய்து, அவற்றின் மிகக் கொடூரமான விளைவுகளை மட்டும் குறைக்கிறதா?
இது சீர்திருத்தங்கள் தேவையில்லை என்று கூறுவது அல்ல.
மார்க்சிய அரசியல் சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டத்தையும் வர்க்கப்
போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்க முடியும்.
ஆனால் சீர்திருத்தத்தை இறுதி இலக்காக மாற்றும்போது பிரச்சினை உருவாகிறது.
முதலாளித்துவ அமைப்புக்குள் சில மாற்றங்கள் செய்வது மற்றும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றுவது இரண்டும்
ஒன்றல்ல.
7. ஒரு மனிதரின் “நல்லெண்ணம்” போதுமானதா?
மார்க்சிய வர்க்கப் பகுப்பாய்வில் “நல்லெண்ணம்” முக்கியமான வரலாற்று அளவுகோல்
அல்ல.
ஒரு முதலாளி தொழிலாளர்களிடம் நல்ல முறையில் நடந்து கொள்ளலாம்.
அவர் நன்கொடை வழங்கலாம்.
அவர் பள்ளி அல்லது மருத்துவமனை கட்டலாம்.
அவர் தொழிலாளர்களுக்கு சில நலத்திட்டங்களை வழங்கலாம்.
ஆனால் உற்பத்தி சாதனங்களின் தனியார் உரிமை மற்றும் கூலி உழைப்பின்
அடிப்படையிலான சுரண்டல் உறவு தொடர்ந்தால், அந்த தனிநபரின் நல்லெண்ணம் மட்டும் அந்த உற்பத்தி உறவின் வர்க்கத் தன்மையை
மாற்றிவிடாது.
இதைத்தான் மார்க்சியம் தனிநபர் ஒழுக்கத்திலிருந்து சமூக உறவுகளுக்கான
மாற்றம் மூலம் விளக்குகிறது.
8. “நல்ல முதலாளித்துவம்” என்ற கருத்தின் எல்லை
இன்றைய உலகில்:
“முதலாளித்துவத்தில் பிரச்சினை இல்லை; சில மோசமான
முதலாளிகள்தான் பிரச்சினை.”
என்ற கருத்து அடிக்கடி முன்வைக்கப்படுகிறது.
மார்க்சியப் பார்வை இதை மறுக்கிறது.
ஏனெனில் பிரச்சினையை தனிநபரின் ஒழுக்கத்திற்குள் மட்டும் சுருக்கிவிட்டால்:
சுரண்டலை உருவாக்கும் உற்பத்தி உறவு மறைக்கப்படுகிறது.
ஒரு முதலாளி தனிப்பட்ட முறையில் நல்லவராக இருக்கலாம்.
ஆனால் முதலாளியாக அவர் செயல்படும் போது:
மூலதனம் → உற்பத்தி → உபரி மதிப்பு → மூலதனக்
குவிப்பு
என்ற பொருளாதார இயக்கத்தில் அவர் செயல்படுகிறார்.
அதனால்:
“முதலாளி நல்லவரா?”
என்பது மார்க்சியத்தின் முதன்மைக் கேள்வி அல்ல.
“முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவு என்ன?”
என்பதே முதன்மைக் கேள்வி.
9. இதேபோல் ஒரு புரட்சியாளரையும் தனிநபர் வழிபாட்டின் அடிப்படையில்
மதிப்பிடக் கூடாது
இந்தக் கொள்கை முதலாளித்துவ சிந்தனையாளர்களுக்கு மட்டுமல்ல.
மார்க்சியர்களுக்கும் பொருந்தும்.
மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ்,
லெனின், ஸ்டாலின், மாவோ
ஆகியோரைப் பற்றிய ஆய்விலும்:
“அவர்கள் தலைவர்கள்; எனவே அவர்கள் கூறியது அனைத்தும்
சரி”
என்ற அணுகுமுறை மார்க்சிய அறிவியல் முறையல்ல.
அவர்களின் பங்களிப்பை வரலாற்று சூழலில் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
அவர்களின் கோட்பாடு, நடைமுறை,
வெற்றிகள், தவறுகள், முரண்பாடுகள்,
வரலாற்றுப் பங்களிப்பு ஆகியவற்றை அறிவியல் ரீதியாக மதிப்பிட
வேண்டும்.
தனிநபர் வழிபாடு மார்க்சிய விமர்சன முறைக்கு எதிரானது.
10. தத்துவத்தைப் பிரித்தறிவதற்கான மார்க்சிய அளவுகோல்
ஒரு தத்துவத்தை மதிப்பிடும்போது குறைந்தபட்சம் பின்வரும் கேள்விகளை எழுப்ப
வேண்டும்:
1. உலகைப் பற்றிய அதன் அடிப்படை நிலைப்பாடு என்ன?
பொருள்முதல்வாதமா?
கருத்துமுதல்வாதமா?
அக்னாஸ்டிக் நிலைப்பாடா?
2. வரலாற்றை அது எவ்வாறு விளக்குகிறது?
பொருளாதார உற்பத்தி மற்றும் வர்க்க உறவுகளின் வளர்ச்சியாகவா?
அல்லது மகத்தான தனிநபர்களின் செயல்களின் விளைவாகவா?
3. வர்க்கப் போராட்டத்தை அது எவ்வாறு பார்க்கிறது?
ஏற்றுக்கொள்கிறதா?
மறுக்கிறதா?
அல்லது வர்க்க சமரசத்தை முன்வைக்கிறதா?
4. அரசு குறித்து அதன் நிலைப்பாடு என்ன?
அரசை வர்க்க ஆதிக்கத்தின் கருவியாகப் பார்க்கிறதா?
அல்லது அனைத்து மக்களுக்கும் மேலான நடுநிலை அமைப்பாகக் கருதுகிறதா?
5. சொத்து உறவுகள் குறித்து என்ன கூறுகிறது?
தனியார் மூலதன உடைமையை இயற்கையானதாகக் கருதுகிறதா?
அல்லது சமூகமயமாக்கலை முன்வைக்கிறதா?
6. மாற்றத்தின் வழி என்ன?
சீர்திருத்தமா?
புரட்சியா?
வர்க்க சமரசமா?
7. அதன் நடைமுறை விளைவு என்ன?
அது நிலவும் சமூக உறவுகளைப் பாதுகாக்கிறதா?
அல்லது அவற்றை மாற்றும் வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு உதவுகிறதா?
இந்த ஏழு கேள்விகளின் மூலம் ஒரு தத்துவத்தின் உண்மையான சமூக-வர்க்க
உள்ளடக்கத்தை ஆராய முடியும்.
11.
“ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துகளே ஆளும் கருத்துகள்”
மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் முன்வைத்த அடிப்படை கருத்து இதனுடன் தொடர்புடையது:
பொருளாதார ரீதியாக ஆதிக்கம் செலுத்தும் வர்க்கம் சமூகத்தில்
கருத்தியல் ரீதியாகவும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் திறனைப் பெறுகிறது.
இதனால் ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துக்கள்:
“பொதுவான அறிவு”
“இயற்கையான உண்மை”
“எல்லோருக்கும் பொருந்தும் விதி”
என்று தோன்றலாம்.
உதாரணமாக:
“போட்டி மனித இயல்பு.”
“தனியார் சொத்து இல்லாமல் முன்னேற்றம் இல்லை.”
“பணக்காரர் பணக்காரராக இருப்பது அவரது திறமையின் விளைவு.”
“வறுமை என்பது தனிநபரின் தோல்வி.”
இத்தகைய கருத்துக்களை மார்க்சியம் தனிப்பட்ட நபரின் கருத்தாக மட்டும்
பார்க்காது.
அவை எந்த சமூக உறவுகளை இயற்கையானவை எனக் காட்டுகின்றன என்பதை ஆராயும்.
12.
“தத்துவம் யாருடையது?” என்ற கேள்வி
மார்க்சிய தத்துவத்தின் மிக முக்கியமான கேள்விகளில் ஒன்று:
“இந்தத் தத்துவம் யாருக்காக?”
ஒரு தத்துவம் மனித விடுதலை பற்றி பேசலாம்.
ஆனால்:
எந்த மனிதன்?
ஒரு தத்துவம் சுதந்திரம் பற்றி பேசலாம்.
ஆனால்:
யாருடைய சுதந்திரம்?
ஒரு தத்துவம் சமத்துவம் பற்றி பேசலாம்.
ஆனால்:
சட்டத்தின் முன் சமத்துவமா? பொருளாதார சமத்துவமா? உற்பத்தி சாதனங்களின் சமூகவுடைமையா?
ஒரு தத்துவம் ஜனநாயகம் பற்றி பேசலாம்.
ஆனால்:
அரசியல் ஜனநாயகத்துடன் பொருளாதார அதிகாரமும்
ஜனநாயகமயமாகிறதா?
இவ்வாறு ஒவ்வொரு பொதுச் சொல்லுக்கும் அதன் வர்க்க உள்ளடக்கத்தைத் தேடுவது
மார்க்சிய ஆய்வு முறையாகும்.
13.
“மக்கள்” என்ற சொல்லையும் வர்க்க ரீதியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்
அரசியலில் “மக்கள்” என்பது மிகவும் சக்திவாய்ந்த சொல்.
ஆனால் மார்க்சியர் கேட்க வேண்டும்:
மக்கள் யார்?
முதலாளியும் தொழிலாளியும் ஒரே “மக்கள்” என்ற சொல்லுக்குள் இருக்கலாம்.
பெருநில உரிமையாளரும் நிலமற்ற விவசாயியும் ஒரே “மக்கள்” என்ற சொல்லுக்குள்
இருக்கலாம்.
பெருநிறுவன உரிமையாளரும் கிக் தொழிலாளியும் ஒரே “மக்கள்” என்ற சொல்லுக்குள்
இருக்கலாம்.
ஆனால் அவர்களின் பொருளாதார நிலை ஒன்றல்ல.
அவர்களின் வர்க்க நலன்களும் ஒன்றல்ல.
எனவே “மக்கள்” என்ற பொதுச் சொல்லுக்குள் இருக்கும் வர்க்க முரண்பாடுகளை
மறைத்துவிட்டால், வர்க்கப்
போராட்டத்தின் உண்மையான அமைப்பை நாம் இழந்துவிடுகிறோம்.
14. இந்தியச் சமூகத்தில் இந்தப் பார்வையின் முக்கியத்துவம்
இந்தியாவில் இந்தக் கேள்வி மேலும் சிக்கலானது.
ஏனெனில் இந்திய சமூகத்தில்:
- வர்க்கம்,
- சாதி,
- பாலின
ஒடுக்குமுறை,
- மத அடையாளம்,
- தேசிய இன
மற்றும் மொழி முரண்பாடுகள்,
- பிராந்திய
சமத்துவமின்மைகள்
ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன.
இதனால் எந்த அரசியல் சிந்தனையையும் அதன் சொற்களைக் கொண்டு மட்டும் மதிப்பிட
முடியாது.
உதாரணமாக ஒருவர் சாதி ஒழிப்பைப் பேசலாம்.
மற்றொருவர் பெண்கள் விடுதலையைப் பேசலாம்.
மற்றொருவர் மதச்சார்பின்மையைப் பேசலாம்.
இவை அனைத்தும் முக்கியமான சமூகப் பிரச்சினைகள்.
ஆனால் மார்க்சிய ஆய்வு அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் கேள்விகளையும் ஆராயும்:
அவர் எந்த சமூக உறவுகளை மாற்ற முனைகிறார்?
அந்த ஒடுக்குமுறையின் பொருளாதார அடித்தளங்களை எவ்வாறு
புரிந்துகொள்கிறார்?
வர்க்கப் போராட்டத்துடன் அதை எவ்வாறு இணைக்கிறார்?
அவரது அரசியல் இறுதியில் எந்த வர்க்க சக்தியுடன் இணைகிறது?
இதுவே ஒரு தத்துவத்தை அதன் உண்மையான வர்க்க உள்ளடக்கத்தில் புரிந்துகொள்ள
உதவும்.
15. ஒருவரின் தனிப்பட்ட புகழ் வர்க்கப் பகுப்பாய்வை மாற்ற முடியாது
வரலாற்றில் மிகப்பெரிய அறிவாளிகள் இருந்திருக்கிறார்கள்.
அவர்களின் அறிவை மறுப்பது மார்க்சியம் அல்ல.
மாறாக அவர்களின் பங்களிப்பை அதன் வரலாற்றுச் சூழலில் மதிப்பிட வேண்டும்.
ஒரு முதலாளித்துவ சிந்தனையாளர் அறிவியலில் மிகப்பெரிய பங்களிப்பு
செய்திருக்கலாம்.
ஒரு மதத் தத்துவவாதி மனிதநேயமான கருத்துக்களை முன்வைத்திருக்கலாம்.
ஒரு தேசியவாத சிந்தனையாளர் காலனித்துவ எதிர்ப்பில் பங்கு பெற்றிருக்கலாம்.
ஒரு சமூகச் சீர்திருத்தவாதி குறிப்பிட்ட ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராக வரலாற்றுப்
பங்களிப்பு செய்திருக்கலாம்.
இவை அனைத்தையும் அங்கீகரிக்க முடியும்.
ஆனால் அதே நேரத்தில்:
அவர்களின் மொத்த தத்துவப் பார்வை எந்த வர்க்க சமூக உறவுடன்
இணைகிறது?
என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
இதுவே மார்க்சிய விமர்சனத்தின் அறிவியல் தன்மை.
16. வரலாற்று நபர்களை “முழுமையாக நல்லவர் / முழுமையாக கெட்டவர்” என்று
பிரிப்பது மார்க்சிய முறை அல்ல
மார்க்சிய வரலாற்று ஆய்வு ஒரு மனிதரை தேவதையாகவும் சாத்தானாகவும் உருவாக்காது.
ஒரே நபரின் சிந்தனையில்:
- முற்போக்கான
அம்சங்களும்,
- பிற்போக்கான
அம்சங்களும்,
- முரண்பாடுகளும்,
- வரலாற்று
வரம்புகளும்
இருக்கலாம்.
எனவே:
“அவர் நல்லவர்; ஆகவே அவரது தத்துவமும் நல்லது”
என்பதும் தவறு.
அதேபோல்:
“அவர் தவறான ஒரு கருத்தை முன்வைத்தார்; ஆகவே அவர்
செய்த அனைத்தும் தவறு”
என்பதும் இயந்திரவாதமான அணுகுமுறை.
மார்க்சிய முறை:
முரண்பாடுகளை அடையாளப்படுத்தி, சமூக-வரலாற்றுச் சூழலில் அவற்றின் வர்க்க
உள்ளடக்கத்தை ஆராய்வது.
17. லெனினின் சித்தாந்தப் போராட்டத்தின் பாடம்
லெனின் வாழ்நாள் முழுவதும் பல்வேறு சித்தாந்தப் போக்குகளுடன் போராடினார்.
அவரது நோக்கம் வெறும் “யார் சரி?” என்ற தனிநபர் விவாதம் அல்ல.
அவர் ஒவ்வொரு போக்கின் பின்னாலும் இருக்கும்:
வர்க்க உள்ளடக்கம் → அரசியல்
திசை → நடைமுறை விளைவு
என்ற தொடர்பை வெளிப்படுத்த முயன்றார்.
அதனால் தான் Economism-ஐ விமர்சித்தார்.
திருத்தல்வாதத்தை விமர்சித்தார்.
கௌட்ஸ்கியின் துரோகத்தை விமர்சித்தார்.
இடதுசாரி குழந்தைத்தனத்தையும் விமர்சித்தார்.
அவருடைய முறை:
நபரை அல்ல; அந்த நபரின் சித்தாந்தத்தின் வர்க்க உள்ளடக்கத்தைப் போராடி மாற்றுவது.
இதுவே லெனினிய சித்தாந்தப் போராட்டத்தின் அடிப்படை.
18. தத்துவம் என்பது புத்தகங்களில் மட்டும் இல்லை
ஒரு கட்சி மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ்,
லெனின் ஆகியோரின் நூல்களைப் படிப்பது மட்டும் போதாது.
அது எந்த வர்க்கத்தின் நலனுக்காக நடைமுறையில் செயல்படுகிறது என்பதையும்
பார்க்க வேண்டும்.
அதேபோல் ஒருவர்:
“நான் மார்க்சிஸ்ட்.”
என்று சொல்வதால் மட்டும் அவர் மார்க்சிஸ்டாகிவிடுவதில்லை.
கேள்வி:
அவருடைய அரசியல் நடைமுறை என்ன?
அவர் எந்த வர்க்கத்துடன் நிற்கிறார்?
அவர் எந்த வர்க்கப் போராட்டத்தை முன்னெடுக்கிறார்?
அவர் எந்த சமூக மாற்றத்தை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளார்?
அவருடைய கோட்பாடு நடைமுறையில் எதை உருவாக்குகிறது?
இதுதான் மார்க்சியத்தின் முக்கியமான சோதனை.
19. கோட்பாடு மற்றும் நடைமுறை
மார்க்சியத்தில் தத்துவம் உயிரற்ற கோட்பாடு அல்ல.
அது நடைமுறையுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும்.
ஒருவர்:
“நான் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் பக்கம்.”
என்று கூறலாம்.
ஆனால் அவரது அரசியல் நடைமுறை தொடர்ந்து முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் நலன்களுக்கு
உதவினால், அந்த அறிவிப்பை மட்டும் வைத்து அவருடைய
வர்க்க நிலைப்பாட்டைத் தீர்மானிக்க முடியாது.
இதனால்தான் மார்க்சிய ஆய்வு:
வார்த்தைகளைவிட நடைமுறையைப் பார்க்கிறது.
ஒருவர் என்ன சொல்கிறார்?
என்பது ஒரு தரவு.
அவர் என்ன செய்கிறார்?
என்பது இன்னொரு தரவு.
அவரது செயல்களின் சமூக விளைவு என்ன?
என்பது மூன்றாவது தரவு.
இந்த மூன்றையும் இணைத்துப் பார்க்கும்போதுதான் வர்க்க நிலைப்பாட்டை அறிவியல்
ரீதியாக மதிப்பிட முடியும்.
20. முடிவுரை: தனிநபரைக் கடந்து வர்க்கத்தைப் பார்ப்போம்
“தத்துவம் என்பது தனிநபர்களின் அடிப்படையிலானது அல்ல; வர்க்க சமூகத்தில் அது வர்க்கம் சார்ந்தது” என்ற கருத்து, தனிநபர்களின் அறிவையும் பங்களிப்பையும் மறுப்பதற்கான கோஷம் அல்ல.
மாறாக அது:
தனிநபரை வரலாற்றிலிருந்து பிரித்து வழிபடாதீர்கள்; அவரை அவர் வாழ்ந்த சமூக உறவுகளுக்குள்
வைத்து ஆய்வு செய்யுங்கள்
என்ற மார்க்சிய அறிவியல் முறையாகும்.
ஒருவர் எவ்வளவு புகழ்பெற்றவராக இருந்தாலும்,
எவ்வளவு அறிவாளியாக இருந்தாலும்,
எவ்வளவு நேர்மையானவராக இருந்தாலும்,
எவ்வளவு மனிதநேயமுடையவராக இருந்தாலும்,
எவ்வளவு பெரிய சமூகப் பணிகளைச் செய்திருந்தாலும்,
மார்க்சிய ஆய்வு இறுதியில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
அவருடைய சிந்தனையும் நடைமுறையும் எந்த வர்க்கத்தின்
வரலாற்று நலனுக்கு சேவை செய்கிறது?
இதுவே முக்கியமான அளவுகோல்.
அதனால் லெனினின் “மூன்றாவது சித்தாந்தம் இல்லை” என்ற கருத்தை ஒரு குறுகிய
தத்துவப் பிரிவாக மட்டும் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.
அது நமக்கு ஒரு விரிவான அரசியல்-சித்தாந்தப் பாடத்தை வழங்குகிறது:
வர்க்கச் சமூகத்தில் சித்தாந்தம் நடுநிலையானது அல்ல.
தத்துவம் சமூகத்திலிருந்து பிரிந்ததல்ல.
சிந்தனை வரலாற்றிலிருந்து பிரிந்ததல்ல.
தனிநபர் வர்க்க உறவுகளுக்கு வெளியே இல்லை.
“நடுநிலை” என்ற பெயரில் நிலவும் சமூக உறவுகளை ஏற்றுக்கொள்வதும் ஒரு அரசியல்
நிலைப்பாடாக இருக்கலாம்.
எனவே ஒரு தத்துவத்தை மதிப்பிடும்போது அதன் ஆசிரியரின் புகழை அல்ல, அதன் உள்ளடக்கம், வர்க்க நிலைப்பாடு, வரலாற்றுப் பங்கு மற்றும்
நடைமுறை விளைவு ஆகியவற்றையே அடிப்படையாகக் கொள்ள
வேண்டும்.
இதுதான் மார்க்சிய–லெனினிய தத்துவத்தின் அறிவியல் அணுகுமுறை.
தனிநபரின் பெருமையை அல்ல — வர்க்கத்தின் வரலாற்றுப் பங்கைக்
காண்போம்.
வார்த்தைகளை மட்டும் அல்ல — அதன் பின்னுள்ள வர்க்க
உள்ளடக்கத்தைக் காண்போம்.
தத்துவத்தை தனிநபரின் பெயரால் அல்ல — அது எந்த சமூகத்தைப்
பாதுகாக்கிறது, எந்த
சமூகத்தை மாற்றுகிறது என்பதன் அடிப்படையில் மதிப்பிடுவோம்.
அதுவே லெனினின் சித்தாந்தப் போராட்டத்திலிருந்து பெற வேண்டிய மிக முக்கியமான பாடமாகும்..
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
இதற்கு பிந்தைய பகுதியை வாசிக்க ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக