இங்கே கட்டுரையின் அறிமுகத்தை எழுதவும்...
முக்கியத் தலைப்பு 1
மார்க்ஸ் முதல் மாவோ வரை — சுரண்டலைப் புரிந்துகொண்டு மாற்றுவதற்கான மார்க்சிய வழிமுறை
முன்னுரை: தனித்தனிப் பிரச்சினைகளா? ஒரே சமூக அமைப்பின் வெளிப்பாடுகளா?
இந்தியாவில் இன்று ஒரு தொழிலாளி வேலைக்காக அலைகிறார்.
ஒரு விவசாயி தனது உற்பத்திக்கான விலையைப் பெற முடியாமல் தவிக்கிறார்.
ஒரு இளைஞன் பல ஆண்டுகள் படித்தும் வேலைவாய்ப்பின்றி நிற்கிறார்.
ஒரு குடும்பம் மருத்துவச் செலவுக்காக கடனில் மூழ்குகிறது.
ஒரு மாணவர் கல்விக்காக பெரும் கட்டணம் செலுத்த வேண்டியுள்ளது.
ஒரு பெண் வீட்டிலும் பணியிடத்திலும் சமமற்ற சுமையைச் சுமக்கிறார்.
சாதி அடிப்படையிலான அவமதிப்பும் வன்முறையும் இன்னும் தொடர்கின்றன.
ஒப்பந்தத் தொழிலாளி நிரந்தரத் தொழிலாளியைப் போலவே உழைத்தும் பாதுகாப்பற்ற நிலையில் உள்ளார்.
இவை அனைத்தையும் வெவ்வேறு பிரச்சினைகளாகப் பார்த்தால், ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனி தீர்வுகளைத் தேட வேண்டியிருக்கும்.
ஆனால் மார்க்சியம் வேறொரு அடிப்படைக் கேள்வியை எழுப்புகிறது:
இந்தப் பிரச்சினைகள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்றவையா? அல்லது அவற்றின் பின்னால் ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளாதார–சமூக அமைப்பு செயல்படுகிறதா?
மார்க்சியப் பார்வையின் சிறப்பு இதில்தான் இருக்கிறது.
அது வறுமையை மட்டும் பார்க்காது; வறுமையை உருவாக்கும் உற்பத்தி உறவுகளைஆராய்கிறது.
வேலையின்மையை மட்டும் பார்க்காது; வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கும் பொருளாதார அமைப்பைஆராய்கிறது.
கல்விக் கட்டணத்தை மட்டும் பார்க்காது; கல்வி எவ்வாறு ஒரு பண்டமாக மாறுகிறது என்பதைஆராய்கிறது.
மருத்துவச் செலவை மட்டும் பார்க்காது; மனிதனின் உடல்நலன்கூட சந்தைப் பொருளாக மாறும் நிலையை கேள்விக் குள்ளாக்குகிறது..
இதுவே மார்க்சியத்தின் முதல் பாடம்:
பிரச்சினையின் வெளிப்பாட்டை மட்டும் எதிர்க்காதே; அதன் சமூக வேரைத் தேடு.
1. மார்க்ஸ்: சுரண்டலின் அறிவியல் அடித்தளம்
கார்ல் மார்க்ஸின் மிகப் பெரிய பங்களிப்பு, முதலாளித்துவ சமூகத்தை வெறும் “பணக்காரர்கள்–ஏழைகள்” என்ற ஒழுக்கப் பிரச்சினையாகப் பார்க்காமல், அதன் பொருளாதார இயக்கத்தை அறிவியல் ரீதியாக ஆராய்ந்ததுதான்.
முதலாளித்துவத்தின் மையத்தில் இருப்பது உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியார் உடைமை.
ஒருபுறம் நிலம், தொழிற்சாலை, இயந்திரம், மூலதனம், தொழில்நுட்பம், நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்தும் வர்க்கம்.
மறுபுறம் தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்றுத்தான் வாழ வேண்டிய பெரும்பான்மையான மக்கள்.
தொழிலாளி தனது உழைப்பால் மதிப்பை உருவாக்குகிறார். ஆனால் அவர் உருவாக்கும் மொத்த மதிப்பும் அவருக்குத் திரும்புவதில்லை.
அவரது உழைப்பால் உருவாகும் மதிப்புக்கும், அவரது உழைப்புச் சக்திக்காக வழங்கப்படும் கூலிக்கும் இடையிலான வேறுபாடுதான் முதலாளித்துவச் சுரண்டலின் பொருளாதார அடிப்படையானஉபரி மதிப்பு.
இதனால் மார்க்சியப் பார்வையில்,
“முதலாளி நல்லவரா? கெட்டவரா?”
என்பது முதன்மைக் கேள்வி அல்ல.
முதன்மைக் கேள்வி:
“தொழிலாளியின் உழைப்பால் உருவாகும் செல்வத்தை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்?”
என்பதுதான்.
2. எங்கெல்ஸ்: தனிமனித துயரத்தின் பின்னால் சமூக அமைப்பு
எங்கெல்ஸ் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை நிலையை ஆராய்ந்தபோது, ஒரு முக்கியமான உண்மையை வெளிப்படுத்தினார்.
ஒரு தொழிலாளி வறுமையில் இருப்பது அவனுடைய தனிப்பட்ட திறமையின்மையால் மட்டுமல்ல.
அவனுக்கு வேலை இல்லை என்றால், அது அவன் “சோம்பேறி” என்பதற்கான நிரூபணம் அல்ல.
அவனுக்கு வீடு இல்லை என்றால், அது அவன் “திட்டமிடவில்லை” என்பதற்கான நிரூபணம் அல்ல.
மருத்துவச் செலவைச் சமாளிக்க முடியவில்லை என்றால், அது அவனுடையதனிப்பட்ட தோல்வி அல்ல.
தனிப்பட்ட துயரங்களுக்குப் பின்னால் சமூக உறவுகள் இருக்கின்றன.
இதுவே இன்றைய இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்ளவும் முக்கியமானது.
கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கையில் ஒரே மாதிரியான பிரச்சினைகள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றினால், அதை தனிநபர் தோல்வி என்று மட்டும் விளக்க முடியாது. அது ஒரு கட்டமைப்புச் சிக்கல்.
3. லெனின்: சுரண்டலைப் புரிந்துகொள்வது மட்டும் போதாது
மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின் பங்களிப்பை லெனின் மேலும் ஒரு முக்கியமான கேள்வியுடன் இணைத்தார்:
இந்த அமைப்பை மாற்றுவதற்கான அரசியல் சக்தி எவ்வாறு உருவாகும்?
மக்கள் தங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையில் சுரண்டலை அனுபவிக்கிறார்கள். ஆனால் அன்றாட பொருளாதாரப் போராட்டம் தானாகவே ஒரு புரட்சிகர அரசியல் உணர்வாக மாறிவிடாது.
ஊதிய உயர்வு கேட்பது அவசியம்.
வேலைநேரக் குறைப்பு கேட்பது அவசியம்.
கல்வி, மருத்துவம், வீடு ஆகியவற்றுக்காகப் போராடுவது அவசியம்.
ஆனால் இதன் எல்லைகளைத் தாண்டி, “இந்தப் பிரச்சினைகளை மீண்டும் மீண்டும் உருவாக்குவது எந்த சமூக அமைப்பு?” என்ற கேள்வியை எழுப்ப வேண்டும்.
இதற்காக லெனின் வலியுறுத்தியது அரசியல் உணர்வு, புரட்சிகரக் கோட்பாடு, ஒழுங்கமைந்த கட்சி, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் தலைமையே.
அதாவது:
போராட்டம் → அனுபவம் → அரசியல் உணர்வு → அமைப்பு → வர்க்கப் போராட்டம்என்ற வளர்ச்சிப் பாதை தேவை.
4. அரசை எப்படி புரிந்துகொள்வது?
மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோரின் அரசியல் சிந்தனையில் ஒரு அடிப்படைப் பாடம் உள்ளது:
அரசு என்பது சமூகத்திற்கு மேலே நிற்கும் நடுநிலையான அமைப்பு அல்ல, சமூகத்தில் வர்க்க முரண்பாடுகள் இருக்கும் வரை, அந்த முரண்பாடுகளை ஒழுங்குபடுத்தவும்கட்டுப்படுத்தவும் அரசியல் அதிகாரம் செயல்படுகிறது. இதனால் ஒரு மார்க்சிய இயக்கம் நாடாளுமன்றத்தை மட்டும் பார்த்து அரசியலை வரையறுக்க முடியாது.
அதே நேரத்தில் நாடாளுமன்றத்தை முற்றிலுமாகப் புறக்கணிப்பதும் சரியான மார்க்சிய அணுகுமுறை அல்ல.
லெனினின் முக்கியப் பாடம்:
எந்த அரசியல் அரங்கையும் வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு தளமாகப் பயன்படுத்தலாம்; ஆனால் எந்த ஒரு அரங்கையும் புரட்சியின் முழுமையான மாற்றாகக் கருதக்கூடாது.
5. ஸ்டாலின்: தொழிலாளர் அரசின் பிரச்சினையும் திட்டமிட்ட மாற்றமும்
ஸ்டாலினின் காலத்தை மதிப்பிடும்போது, வரலாற்றுச் சூழலைத் தவிர்த்து வெறும் புகழ்ச்சி அல்லது வெறும் அவதூறு என்ற இரு முனைகளில் சிக்காமல் அணுகுவது அவசியம்.
சோவியத் ஒன்றியம் எதிர்கொண்டிருந்த உள்நாட்டு மற்றும் வெளிப்புற அழுத்தங்களின் சூழலில், தொழில்மயமாக்கல், திட்டமிடப்பட்ட பொருளாதாரம், வேளாண் மாற்றம், கல்வி விரிவாக்கம், அறிவியல்–தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி ஆகியவற்றில் பெரும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன.
இதிலிருந்து இந்திய உழைக்கும் மக்களுக்கு ஒரு முக்கியமான பொருளாதாரப் பாடம் கிடைக்கிறது:
சமூகத்தின் அடிப்படைத் தேவைகளை சந்தையின் லாபத்திற்கே ஒப்படைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
உணவு, வீடு, கல்வி, மருத்துவம், வேலைவாய்ப்பு, போக்குவரத்து போன்றவை சமூகத் திட்டமிடலின் கீழ் கொண்டு வரப்பட முடியும்.
ஆனால் அதே நேரத்தில் சோவியத் அனுபவத்தின் கடுமையான முரண்பாடுகள், அரசியல் ரீதியாக முதலாளித்துவத்தின் மீதான ஒடுக்குமுறைகள், ஜனநாயகச் சிக்கல்கள் ஆகியவற்றையும் மார்க்சிய விமர்சனத்துடன் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
மார்க்சியம் என்பது வரலாற்றை வழிபடுவது அல்ல; அதிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வது.
6. மாவோ: அரை நிலப்பிரபுத்துவ–அரை காலனித்துவ சமூகத்திலிருந்து மக்களை ஒழுங்கமைத்தல்
மாவோவின் மிக முக்கியமான பங்களிப்புகளில் ஒன்று, மார்க்சியத்தை சீனாவின் குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலுடன் இணைத்தது.
சீனாவில் தொழில்துறை தொழிலாளர் வர்க்கம் குறைவாக இருந்த நிலையில், பெரும் விவசாய மக்கள் தொகை, நிலப்பிரபுத்துவ உறவுகள், ஏகாதிபத்திய ஆதிக்கம் ஆகியவற்றின் மத்தியில் புரட்சிகர இயக்கம் வளர்ந்தது.
இதிலிருந்து இந்தியாவுக்கு நேரடியாக “சீன மாதிரியைப் பின்பற்ற வேண்டும்” என்ற முடிவு வராது.
ஆனால் ஒரு ஆழமான முறைமையியல் பாடம் கிடைக்கிறது:
ஒவ்வொரு நாட்டின் குறிப்பிட்ட வரலாற்று–பொருளாதார நிலைமையை ஆராயாமல் எந்தப் புரட்சிகரத் திட்டத்தையும் உருவாக்க முடியாது.
மாவோ வலியுறுத்திய மற்றொரு முக்கியமான கருத்து:
மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்; மக்களிடம் திரும்பிச் செல். இதுதான் பொதுவாக Mass Line — மக்கள் வழி என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
அதாவது, மக்களுக்காகப் பேசுவது மட்டும் போதாது. மக்களின் வாழ்க்கைக்குள் சென்று, அவர்களின் பிரச்சினைகளை அறிந்து, அவற்றின் பின்னால் உள்ள வர்க்க உறவுகளை ஆராய்ந்து, அவற்றை அரசியல் புரிதலாக மாற்றி, மீண்டும் மக்களிடம் கொண்டு சென்று, அவர்களின் நடைமுறைப் போராட்டத்துடன் இணைக்க வேண்டும்.
7. இந்தியாவில் வர்க்கமும் சாதியும்
இந்திய சமூகத்தை மார்க்சியமாகப் புரிந்துகொள்ளும்போது ஒரு மிகப்பெரிய தவறு செய்யக்கூடாது.
சாதியை வர்க்கத்திற்கு வெளியே நிற்கும் தனித்த பிரச்சினையாகவும் பார்க்கக்கூடாது; வர்க்கத்தை சாதியால் முழுமையாக மாற்றிப் பார்க்கவும் கூடாது.
அது வரலாற்றாக:
- உழைப்பின் சமூகப் பிரிவுடன்,
- தொழில்களின் பரம்பரைத் தன்மையுடன்,
- சமூக அந்தஸ்துடன்,
- நில உரிமையுடன்,
- கல்வி அணுகலுடன்,
- அதிகாரப் பகிர்வுடன்
ஆழமாக இணைந்திருக்கிறது.
எனவே இந்திய மார்க்சியம் வர்க்கச் சுரண்டலையும் சாதி ஒடுக்குமுறையையும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய சமூக உறவுகளாக ஆராய வேண்டும்.
சாதி ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பது வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு எதிரானது அல்ல.
அதேபோல் வர்க்கச் சுரண்டலை எதிர்ப்பது சாதிப் பிரச்சினையை மறுப்பதாகவும் இருக்கக்கூடாது.
இந்திய மார்க்சியத்தின் தனித்துவமான சவால் — வர்க்கம், சாதி, பாலினம், பிராந்தியம், தேசிய இனக் கேள்வி ஆகியவற்றின் பரஸ்பரத் தொடர்புகளை வரலாற்று–பொருளாதார அடிப்படையில் ஆராய்வது.
8. கல்வி: உரிமையா? சந்தைப் பொருளா?
இன்றைய கல்வியைப் பாருங்கள்.
அரசுப் பள்ளிகள்.
தனியார் பள்ளிகள்.
கட்டணக் கல்வி.
Coaching centres.
தனியார் கல்லூரிகள்.
நுழைவுத் தேர்வுகள்.
கல்விக் கடன்கள்.
பின்னர் வேலைவாய்ப்புக்கான போட்டி.
இந்த முழுச் சங்கிலியையும் தனித்தனி நிகழ்வுகளாகப் பார்க்கக்கூடாது.
கல்வி ஒரு சமூக உரிமையிலிருந்து சந்தைப் பொருளாக மாறும்போது,
“யாரால் அதிகம் செலுத்த முடிகிறதோ, அவர்களுக்கு அதிக வாய்ப்பு”
என்ற நிலை உருவாகும் அபாயம் உள்ளது.
மார்க்சிய மாற்றுத் திட்டம்:
தரமான, இலவச அல்லது அனைவருக்கும் அணுகக்கூடிய பொதுக் கல்வி; வலுவான அரசுப் பள்ளி அமைப்பு; உயர்கல்விக்கான பரந்த அணுகல்; கல்வியை லாபப் பொருளாகக் கருதாத சமூகக் கொள்கை.
9. மருத்துவம்: நோயும் சந்தையும்
மருத்துவம் ஒரு மனித உரிமையாக இருக்க வேண்டுமா?அல்லது ஒருவர் எவ்வளவு பணம் செலுத்த முடிகிறதோ அதற்கேற்ப அவருடைய உயிரின் மதிப்பு தீர்மானிக்கப்பட வேண்டுமா?
மார்க்சிய பார்வையில் உடல்நலம் தனிநபரின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல.
ஒரு தொழிலாளியின் உடல்நிலை:
- அவன் வேலை செய்யும் இடம்,
- வேலைநேரம்,
- ஊதியம்,
- உணவு,
- குடியிருப்பு,
- சுற்றுச்சூழல்,
- மருத்துவ வசதி
ஆகிய அனைத்துடனும் தொடர்புடையது.
எனவே மருத்துவத்தை தனியார் சந்தையின் லாபத்திலிருந்து பெருமளவு விடுவித்து, வலுவான பொது சுகாதார அமைப்பை உருவாக்குவது ஒரு அடிப்படை சமூகக் கோரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.
10. வேலையின்மை: தனிநபரின் தோல்வி அல்ல
“படித்தால் வேலை கிடைக்கும்” என்ற பழைய நம்பிக்கை இன்று பல இளைஞர்களின் வாழ்க்கையில் உடைந்து வருகிறது.
ஆனால் மார்க்சியம் இங்கு ஒரு முக்கியமான கருத்தைக் கொடுக்கிறது:
முதலாளித்துவத்தில் வேலையின்மை என்பது வெறும் விபத்து அல்ல; அது பொருளாதார அமைப்பின் ஒரு முக்கியமான விளைவாகவும் செயல்படுகிறது.
வேலை தேடும் மக்கள் அதிகமாக இருக்கும்போது, கூலி மீது அழுத்தம் ஏற்படுகிறது.
இன்று இதனுடன்:
- ஒப்பந்தத் தொழில்,
- gig economy,
- platform labour,
- தற்காலிக வேலை,
- outsourcing,
- automation,
- AI
போன்ற புதிய மாற்றங்களும் இணைகின்றன.
11. பெண்களின் விடுதலை
மார்க்சிய இயக்கம் பெண்களின் பிரச்சினையை “குடும்பப் பிரச்சினை” என்று மட்டும் பார்க்க முடியாது.
பெண்,வீட்டில் ஊதியமில்லாத பராமரிப்பு உழைப்பைச் செய்கிறார்.வெளியில் ஊதிய உழைப்பையும் செய்கிறார்.
இரண்டு சுமைகளையும் சுமக்கிறார்.
எனவே பெண்களின் விடுதலைக்கு:
- சம ஊதியம்,
- பாதுகாப்பான பணியிடம்,
- குழந்தைப் பராமரிப்பு,
- பொதுச் சுகாதாரம்,
- கல்வி,
- சமூகப் பாதுகாப்பு,
- குடும்பத்திலும் சமூகத்திலும் சம உரிமை
ஆகியவை தேவை.12. ஏகாதிபத்தியத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல் இந்தியாவைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது
லெனின் ஏகாதிபத்தியத்தை முதலாளித்துவத்தின் ஒரு உயர்ந்த வரலாற்றுக் கட்டமாக ஆய்வு செய்தார்.
இன்றைய உலகில் மூலதனம் தேசிய எல்லைகளுக்குள் மட்டும் இயங்குவதில்லை.
பன்னாட்டு நிறுவனங்கள். உலகளாவிய நிதி. தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள்.
தரவு.
காப்புரிமைகள்.
உலகளாவிய supply chains.
டிஜிட்டல் தளங்கள்.
AI.
இவை அனைத்தும் புதிய வடிவங்களில் மூலதனத்தின் உலகளாவிய இயக்கத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
எனவே இந்திய உழைக்கும் மக்களின் பிரச்சினைகளை வெறும் “உள்ளூர் நிர்வாகத் தோல்வி” என்று மட்டும் பார்க்க முடியாது.
உலக மூலதனம் + இந்திய பெருமூலதனம் + அரசு + உள்ளூர் வர்க்க உறவுகள்
இவற்றின் பரஸ்பரத் தொடர்பையும் ஆராய வேண்டும்.
13. தீர்வு: வெறும் கோபம் போதாது — அமைப்பு வேண்டும்
மக்களிடம் கோபம் இருக்கிறது. அதிருப்தி இருக்கிறது. அநீதி குறித்த உணர்வு இருக்கிறது. ஆனால் மார்க்சியம் நமக்கு சொல்லும் முக்கியமான பாடம்: தன்னிச்சையான கோபம் மட்டும் சமூக மாற்றத்தை உருவாக்காது.
அதற்கு:
1. அறிவியல் சமூக ஆய்வு
முதலில் உண்மையான சமூக நிலையை ஆராய வேண்டும்.
2. வர்க்கப் பகுப்பாய்வு
யார் உற்பத்தி செய்கிறார்கள்?
யார் உடைமையைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்?
யார் உபரி மதிப்பைப் பெறுகிறார்கள்?
என்பதை அறிய வேண்டும்.
3. மக்கள் தொடர்பு
மக்களைப் பற்றி பேசுவதற்கு முன் மக்களிடம் செல்ல வேண்டும்.
4. அமைப்பு
சிதறிய எதிர்ப்புகளை நீடித்த அரசியல் சக்தியாக மாற்ற அமைப்பு தேவை.
5. அரசியல் கல்வி
மக்களின் அன்றாட அனுபவங்களை வர்க்கப் புரிதலுடன் இணைக்க வேண்டும்.
6. நடைமுறைப் போராட்டம்
கோட்பாடு மக்களின் வாழ்க்கையிலிருந்துபிரிந்துவிடக்கூடாது.
7. சுயவிமர்சனம்
தன் தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ள முடியாத இயக்கம் புரட்சிகர இயக்கமாக நீடிக்க முடியாது.
14.இறுதிக் கேள்வி: யார் நாட்டை நடத்த வேண்டும்?
ஒரு சமூகத்தின் செல்வத்தை உருவாக்குபவர்கள் யார்?
தொழிலாளர்கள்.
விவசாயிகள்.
கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள்.
போக்குவரத்துத் தொழிலாளர்கள்.
மீனவர்கள்.
சிறு உற்பத்தியாளர்கள்.
அலுவலக ஊழியர்கள்.
ஆசிரியர்கள்.
செவிலியர்கள்.
சுகாதாரப் பணியாளர்கள்.
தொழில்நுட்பத் தொழிலாளர்கள்.
அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள்.
இந்தப் பெரும்பான்மையான உழைக்கும் மக்களின் உழைப்பினால் சமூகத்தின் செல்வம் உருவாகிறது.
ஆனால் அந்தச் செல்வத்தின் மீது தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் பெரும்பாலும் அவர்களிடம் இல்லை. இதுதான் மார்க்சியத்தின் மையக் கேள்வியை மீண்டும் நமக்கு முன்வைக்கிறது:
உற்பத்தி செய்பவர்கள் ஏன் உற்பத்திச் சாதனங்களையும் சமூகத்தின் அரசியல் அதிகாரத்தையும் கட்டுப்படுத்தக்கூடாது?
இன்று இந்திய உழைக்கும் மக்களின் முன் நிற்கும் பிரச்சினைகள் எண்ணற்றவை.
கல்வி,மருத்துவம்,வேலையின்மை,,விலைவாசி,விவசாய நெருக்கடி,,தொழிலாளர் சுரண்டல்,சாதி ஒடுக்குமுறை ,பெண்கள் மீதான சமமின்மை, தனியார்மயமாக்கல், நிலப்பிரச்சினை, ஏகாதிபத்திய ஆதிக்கம். டிஜிட்டல் மற்றும் தரவு மூலதனம்.ஆனால் இவை ஒவ்வொன்றையும்
தனித்தனி தீவுகளாகப் பார்த்தால், அவற்றின் பரஸ்பரத் தொடர்பை நாம் இழந்துவிடுவோம்.மார்க்சியம் நமக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது:
துயரத்தைப் பார். அதன் காரணத்தைத் தேடு.
சமூக உறவுகளை ஆராய். வர்க்க முரண்பாட்டைக் கண்டறி. மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள். மக்களை அரசியல் ரீதியாக உணர்வூட்டு. அமைப்பை உருவாக்கு. போராட்டத்தை வளர்த்து. தவறுகளில் இருந்து கற்றுக்கொள். சமூகத்தை மாற்றுவதற்கான அரசியல் சக்தியை உருவாக்கு. மக்களின் துயரத்திற்கு இரக்கம் மட்டும் போதாது. அவர்களின் பிரச்சினைகளுக்கு சிதறிய நிவாரணங்களும் மட்டும் போதாது. அந்தத் துயரத்தை உருவாக்கும் சமூக அமைப்பை அறிவியல் ரீதியாகப் புரிந்துகொண்டு, அதை மாற்றுவதற்கான ஒழுங்கமைந்த மக்கள் சக்தியை உருவாக்க வேண்டும்.
இதுவே மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸ்–லெனின்–ஸ்டாலின்–மாவோ ஆகியோரின் வரலாற்று அனுபவங்களிலிருந்து பெறக்கூடிய மிக முக்கியமான பாடங்களில் ஒன்று.
உழைக்கும் மக்கள் தங்கள் சொந்த வரலாற்றின் பார்வையாளர்களாக அல்ல; அதன் படைப்பாளர்களாக மாற வேண்டும்.
அந்த மாற்றம் ஒரே நாளில் நிகழாது.
அது ஒரு தேர்தலால் மட்டும் நிகழாது.
ஒரு தலைவரால் மட்டும் நிகழாது.
ஒரு கோஷத்தால் மட்டும் நிகழாது.
அறிவு + அமைப்பு + மக்கள் போராட்டம் + அரசியல் உணர்வு + தொடர்ச்சியான நடைமுறை
ஆகியவற்றின் நீண்டகால இணைப்பில்தான் சமூக மாற்றத்தின் சக்தி உருவாகும்.
அதனால் இன்றைய அடிப்படைப் பணி:
மக்களின் துயரத்தைப் பதிவு செய்வது மட்டும் அல்ல;அந்தத் துயரத்தின் சமூக வேர்களை அவர்களுடன் சேர்ந்து கண்டறிந்து,அதை மாற்றக்கூடிய வர்க்க உணர்வையும் அமைப்பையும் உருவாக்குவதே.
அதுவே மார்க்சியத்தைப் புத்தகத்திலிருந்து வாழ்க்கைக்குக் கொண்டு வருவது.
தொடர்ந்து விவாதிப்போம்...
மார்க்சிய லெனினிய மாவோ சிந்தனையின் ஒளியில் மனித குல விடுதலைக்கான பாதை சோசலிச கம்யூனிச சமூகம் அமைப்பதே! அதற்கான தத்துவ அறிவை போதிப்பதும் அதற்கான நடைமுறைக்கு உழைக்கும் பல்வேறு பிரிவு மக்களை ஒன்றிணைப்பதே நம்முன் உள்ள பணியாகும் தோழர்களே.
சிந்திப்போம் செயல்படுவோம் தோழர்களே
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக