இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும்: ஓர் ஆய்வு
சி.பி.ஜ.யின் சந்தர்ப்பவாத அரசியலும் சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சித்தாந்தத் திரிபுவாதமும்: ஓர் ஆழமான வரலாற்று விமர்சனம்
முகவுரை
1950-களின் நடுப்பகுதியில் இந்திய அரசியலிலும்,
சர்வதேசப் பொதுவுடைமை இயக்கத்திலும் தீவிரமான சித்தாந்த
மாற்றங்களும் திருத்தவாதப் போக்குகளும் உருவெடுத்தன. இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சி
(C.P.I.
/ சி.பி.ஜ.) தனது நிறுவன ரீதியான
புரட்சிக் கோட்பாடுகளைக் கைவிட்டு, ஆளும் வர்க்கத்துடனும், நேருவின் அரசாங்கத்துடனும் சமரசப் போக்கைக் கடைப்பிடிக்கத்
தொடங்கியது. அதே வேளையில், சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் (C.P.S.U.) 20-வது பேராயத்தில் முன்வைக்கப்பட்டக் கோட்பாடுகள்,
மார்க்ஸிய-லெனினிய நெறிமுறைகளிலிருந்து விலகி,
அமைதியான வழிமுறைகள் மூலமே சோசலிசத்தை அடைய முடியும் என்ற
மாயையை உருவாக்கின. வழங்கப்பட்டுள்ள புத்தகப் பக்கங்களின் தகவல்களை அடிப்படையாகக்
கொண்டு,
சி.பி.ஜ.யின் சந்தர்ப்பவாதப் போக்குகள்,
சோவியத் ஒன்றியத்தின் சித்தாந்தச் சீரழிவு மற்றும் அதற்கு
எதிரான மார்க்ஸிய-லெனினியக் கோட்பாட்டுப் போராட்டங்கள் குறித்து விளக்கும் ஆழமான
ஆய்வுக் கட்டுரை கீழே வழங்கப்பட்டுள்ளது.
1. சந்தர்ப்பவாதப் புதைகுழிக்குள் ஆழமாக மூழ்கத் தொடங்கிய
சி.பி.ஜ. (1955)
1955 ஆம் ஆண்டின் மத்தியில் சி.பி.ஜ. தனது அரசியல்
நிலைப்பாட்டில் பாரிய மாற்றத்தைச் செய்தது.
* முரண்பாடுகள்
குறித்த புதிய வர்ணனை: 1955 ஜூன் மாதக் கூட்டத்தில், இந்திய முதலாளித்துவ வர்க்கத்திற்கும் (ஒட்டுமொத்த
வர்க்கத்திற்கும்) ஏகாதிபத்தியத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாடு தீவிரமடைந்து வருவதாக
சி.பி.ஜ.யின் மையக்குழு அறிவித்தது. இந்தியா தனது இறையாண்மையையும்
சுதந்திரத்தையும் வலுப்படுத்தியுள்ளதாகவும், சோசலிச மற்றும் ஜனநாயக நாடுகளுடன் நெருங்கிய உறவை
ஏற்படுத்திக் கொண்டதாகவும் பாராட்டியது.
* சோவியத்
நிலப்பாடும் மொலடோவின் கூற்றும்: 1955 பிப்ரவரி 8 அன்று வெளியான அயலுறவுக் கொள்கை மீளாய்வு அறிக்கையில்,
சோவியத் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் வி.எம். மொலடோவ்,
"தற்போது இந்தியா ஒரு காலனிய நாடு
அல்ல;
மாறாகக் குடியரசாக விளங்குவது மாபெரும் வரலாற்று
முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது" என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்.
* சார்புநிலை
வர்ணனை நிராகரிப்பு: 1951 ஆம் ஆண்டுக் கட்சித் திட்டத்திலும், 1953 ஆம் ஆண்டுத் தீர்மானத்திலும் இடம்பெற்றிருந்த
"இந்தியா சார்புநிலை கொண்ட அரைக்காலனிய நாடு" என்ற வர்ணனை,
1955-ல் சி.பி.ஜ.யால் அதிகாரப்பூர்வமாக
நிராகரிக்கப்பட்டது.
2. பொருளாதாரச் சார்புநிலையும் திட்டமிடுதலின் நிஜமும்
இந்தியப் பொருளாதாரம் அன்னிய மூலதனப் பிடியிலிருந்து விடுபடவில்லை என்ற
நிதர்சனம் நிலவியபோதும், சி.பி.ஜ. அரசுக்கு நிபந்தனையற்ற ஆதரவளித்தது.
* பொருளாதாரச்
சார்புநிலை: இந்தியாவின் அடிப்படைத் தொழில்கள், ஏகாதிபத்திய நாடுகளின் கடனுதவிகள் (அல்லது சமூக
ஏகாதிபத்தியமாக மாறிய சோவியத் ஒன்றியத்தின் கடன்கள்),
அவற்றின் பொறியாளர்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பங்களைச் சார்ந்தே
கட்டியெழுப்பப்பட்டன. முதலாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தின் பெரும்பாலானப் பணிகள்
பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கடைசி கட்டத்தில் வகுக்கப்பட்டவையே ஆகும்.
* உலக
வங்கி மற்றும் அமெரிக்க நிதி அமைப்புகளின் ஆதிக்கம்: இந்தியாவின் வளர்ச்சித்
திட்டங்கள் உலக வங்கி, போர்டு பவுண்டேஷன், எம்.ஐ.டி. மையம் மற்றும் ஜான் கால்பிரைத் போன்ற தனியார் நபர்களின்
வழிகாட்டுதலின்படியே மேற்கொள்ளப்பட்டன.
* தேசிய
முதலாளிகள் குறித்த தவறான மதிப்பீடு: 1955-ல் அஜய் கோஷ், "இந்தியாவில் உள்ள தேசிய முதலாளித்துவ வர்க்கத்தில்
ஏகபோக-சாராத முதலாளிகளும் அடங்குவர்" என்று வாதிட்டார். ஆனால்,
உண்மை என்னவெனில், பெரு முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினர் தொடக்கம் முதலே தரகு
முதலாளித்துவ வர்க்கமாகவும், பிற்போக்கு வர்க்கமாகவும், அன்னிய மூலதனத்தின் இடைத்தரகர்களாகவுமே செயல்பட்டனர்.
இவர்களைப் பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியின் கூட்டாளியாகக் கருதியது சி.பி.ஜ.யின்
மிகப்பெரிய சித்தாந்தத் பிழையாகும்.
3. சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் 20-வது பேராயமும் குருச்சேவின் திருபுவாதமும் (1956)
1956 பிப்ரவரியில் நடைபெற்ற C.P.S.U.வின் 20-வது பேராயத்தில் நிகிதா குருச்சேவ் சமர்ப்பித்த அறிக்கை,
மார்க்ஸிய-லெனினியக் கோட்பாடுகளைத் தலைகீழாக மாற்றி
அமைத்தது.
* அமைதியான
பாதையும் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகமும்: முதலாளித்துவ அமைப்பிலிருந்து சோசலிசத்திற்கு
மாறுவதற்கு ஆயுதப் புரட்சி தேவையில்லை என்றும், நாடாளுமன்ற வழிகளைப் பயன்படுத்தி அமைதியான முறையில்
சோசலிசத்தை அடைய முடியும் என்றும் குருச்சேவ் வாதிட்டார்.
* போர்
தவிர்க்க முடியாதது அல்ல என்ற மாயை: ஏகாதிபத்தியம் உள்ளவரை போர் தவிர்க்க
முடியாதது என்ற லெனினிய வரையறையை குருச்சேவ் நிராகரித்தார். ஏகாதிபத்தியத்தைத்
தடுக்கும் வலிமை சோசலிச முகாமிற்கு உள்ளதால் அமைதியான சகவாழ்வு சாத்தியம் என்றார்.
* உள்நாட்டுச்
சீரழிவும் அதிகார வர்க்க முதலாளித்துவமும்: ஸ்டாலின் மறைவுக்குப் பிறகு,
சோவியத் ஒன்றியத்தில் பொதுச் சொத்துக்கள் அதிகார
வர்க்கத்தினராலும் மேலாளர்களாலும் சொந்த ஆதாயத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டு,
ஒரு புதிய அதிகார வர்க்க முதலாளித்துவ வர்க்கம் உருவானது.
சான் ஹாரி பிரேவர் மேன் சுட்டிக்காட்டியது போல், சோவியத் தொழில்துறை வடிவங்கள் முதலாளித்துவ மாதிரியைப்
பிரதிபலித்தன.
4. மார்க்ஸிய-லெனினியக் கோட்பாட்டுப் பாதுகாப்பும் சீனக்
கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் நிலைப்பாடும்
குருச்சேவின் இந்தத் திரிபுவாதப் போக்கை எதிர்த்துச் சீனக் கம்யூனிஸ்ட்
கட்சியும் (C.C.P.), அல்ಬೇனியத்
தொழிலாளர் கட்சியும் கோட்பாட்டுப் போராட்டத்தைத் தொடங்கின.
* ஆயுதப்
போராட்டத்தின் அவசியம்: நாடாளுமன்றப் பாதை என்பது ஒரு மாயவாதம் என்றும்,
ஆளும் வர்க்கங்கள் தாங்களாகவே அதிகாரத்தைத் தூக்கிக்
கொடுக்க மாட்டார்கள் என்றும் சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சுட்டிக்காட்டியது.
சுரண்டும் வர்க்கத்தின் அரசு அதிகார இயந்திரத்தை நொறுக்காமல் பாட்டாளி
வர்க்கத்தால் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற முடியாது.
* ஆசான்களின்
வழிகாட்டல்கள்:
* மார்க்ஸ்: "வன்முறை என்பது ஒவ்வொரு பழைய சமூகத்திலிருந்தும்
பிரசவிக்கின்ற புதிய சமூகத்தின் மருத்துவச்சியாகும்."
* ஏங்கெல்ஸ்: "வன்முறைதான் இறந்துபோன, காலாவதியாகிப்போன பழைய அரசியல் வடிவங்களைத் நொறுக்கித்
தள்ளுகிற சமூக இயக்கத்தின் கருவியாக உள்ளது."
* லெனின்: லெனின் திட்டவட்டமான வன்முறைப் புரட்சியின் அவசியத்தை
வலியுறுத்தினார்.
* மாசேதுங்: "துப்பாக்கியின் வலிமையின் மூலமே உழைக்கும் மக்கள்
முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினரையும், நிலப்பிரபுக்களையும் வீழ்த்த முடியும்... துப்பாக்கியை
ஏந்தியே போரை ஒழிக்க முடியும்."
* திரிபுவாதத்தின்
இயல்பு: லெனின் கூறியது போல, திரிபுவாதம் என்பது மார்க்ஸிய உண்மைகளை ஆற்றலிழக்கச்
செய்யும் முதலாளித்துவக் கோட்பாடாகும். திரிபுவாதிகள் உழைக்கும் வர்க்கத்தின்
மத்தியில் வாழ்கின்ற முதலாளித்துவப் பிரதிநிதிகளாகவே செயல்படுகின்றனர்.
முடிவுரை
மேற்கண்ட பக்கங்களின் வரலாற்று ஆய்வின் மூலம் பெறப்படும் முதன்மையான முடிவு
யாதெனில்,
1955-56 காலகட்டத்தில்
சி.பி.ஜ.யும், சோவியத்
கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் மேற்கொண்ட முடிவுகள் இரண்டும் புரட்சிகர
மார்க்ஸிய-லெனினியப் பாதையிலிருந்து விலகிய திருத்தவாதப் போக்கையே காட்டுகின்றன.
இந்தியச் சூழலில் ஆளும் தரகு முதலாளித்துவ வர்க்கத்துடனும்,
காங்கிரஸ் அரசுடனும் சமரசம் செய்து கொண்டதன் மூலம் சி.பி.ஜ.
தனது புரட்சிகரக் கடமையிலிருந்து முற்றிலும் பின்வாங்கியது. வன்முறைப்
புரட்சியையும் வர்க்கப் போராட்டத்தையும் நிராகரித்து,
நாடாளுமன்ற அமைதி வழியை மட்டுமே முன்வைத்த இந்தச்
சந்தர்ப்பவாதம், பின்னாளில்
இந்தியப் பொதுவுடைமை இயக்கம் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கப் பிளவுகளையும்
பின்னடைவுகளையும் சந்திக்க முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது.
வழங்கப்பட்டுள்ள பக்கங்களில் உள்ள வரலாற்றுச் செய்திகள் மற்றும் கருத்துகளின்
அடிப்படையில் தொகுக்கப்பட்ட விரிவான கட்டுரை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது:
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உள்கட்சி மோதல்கள்,
டாங்கே சர்ச்சை மற்றும் சி.பி.எம் உதயத்தின் வரலாறு
1. டாங்கே கடிதங்கள் மற்றும் வரலாற்றுச் சர்ச்சைகள்
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாற்றில் எஸ்.ஏ. டாங்கே (S.A.
Dange) தொடர்பான கடிதங்கள்
மிகப்பெரிய பிளவிற்கும் கருத்து வேறுபாடுகளுக்கும் வழிவகுத்தன. 1924-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 7, ஜூலை 28 மற்றும் நவம்பர் 19 ஆகிய தேதிகளில் எழுதப்பட்டதாகக் கூறப்படும் கடிதங்கள்
தேசிய ஆவணக் காப்பகத்திலிருந்து (National Archives) நந்தி என்பவரால் கண்டெடுக்கப்பட்டன.
அக்கடிதங்களில், கான்பூர் சதி வழக்கில் தண்டனைக்குப் பின் டாங்கே அன்றைய ஆங்கிலேய அரசிடம்
மன்னிப்பு கோரியதாகவும், தான் இனி எந்தத் தவறையும் செய்யமாட்டேன் என்றும்,
அரசாங்கத்திற்கு உளவு பார்க்கத் தயாராக இருப்பதாகவும்
ஆளுநருக்கு (Governor-General) வாக்குறுதி அளித்திருந்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.
இருப்பினும், வரலாற்று ஆய்வாளர் ஜி. அதிகாரி போன்றோர், "அரசாங்கக் கோப்புகளில் இடம் பெற்றுள்ள அனைத்துத்
தகவல்களையும் பிற ஆதாரங்களை ஆராயாமல் அப்படியே உண்மையென ஏற்பது பிழையானது"
என்ற முக்கியமான வினாவை எழுப்பினார். டாங்கேவும் இக்கடிதங்களை முற்றிலும்
மறுத்தார்.
2. கட்சியில் பிளவு மற்றும் வெளிநடப்பு (1964)
ஏப்ரல் 11, 1964
அன்று நடைபெற்ற தேசியக் குழு கூட்டத்தில், டாங்கே மீதான விசாரணைகள் முடியும் வரை அவர்
கூட்டங்களுக்குத் தலைமை தாங்கக் கூடாது எனப் போட்டியாளர்களின் குழு கோரியது.
இக்கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டதால், 32 உறுப்பினர்கள் கூட்டத்திலிருந்து வெளிநடப்பு செய்தனர்.
வெளிநடப்பு செய்த தலைவர்கள் (எ.கா. நம்பூதிரிபாத்,
சுந்தரய்யா உள்ளிட்டோர்) கட்சியின் கொள்கை மற்றும்
சித்தாந்த ரீதியான வேறுபாடுகளை முன்வைத்தனர்:
* காங்.
கட்சியுடன் கூட்டணி அமைப்பது தொடர்பான கருத்து வேறுபாடுகள்.
* "பீகிங் வழியைப் பின்பற்றுபவர்கள்" (சீனப் ஆதரவாளர்கள்) என்று தங்களை
அழைப்பதை அவர்கள் எதிர்த்தனர்.
* சோசலிசத்தை
நோக்கிய அமைதியான மாற்றம் குறித்த நடைமுறை வேறுபாடுகள்.
3. டெல்லியில் தோல்வியடைந்த பேச்சுவார்த்தை &
தெனாலி மாநாடு
ஜூலை 14, 1964
அன்று டெல்லியில் இரு பிரிவினரின் பிரதிநிதிகளுக்கு இடையே சமரசப் பேச்சுவார்த்தை
நடைபெற்றது.
* டாங்கே
தரப்பில்: ராஜேஸ்வர ராவ், ஜி. அதிகாரி, பூபேஷ் குப்தா.
* போட்டித்
தரப்பில்: ஹர்கிஷன் சிங் சுர்ஜித், ஜோதிபாசு, பிரமோத் தாஸ் குப்தா.
இக்கூட்டத்தில் சித்தாந்தப் பிரச்சினைகளை விட, கட்சி இயந்திரத்தை யார் நிர்வகிப்பது எனும் அமைப்பு ரீதியான
பிரச்சினைகளுக்கே முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டது. பேச்சுவார்த்தை தோல்வியில்
முடிந்ததை அடுத்து, போட்டிப் பிரிவினர் ஆந்திராவிலுள்ள தெனாலியில் ஒரு மாநாட்டைக் கூட்டினர்.
இம்மாநாடு, மறைந்த
முன்னாள் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவுக்கு இரங்கல் தெரிவிக்கும் தீர்மானத்துடன்
துவங்கியது.
4. சி.பி.ஐ.(எம்) உருவாக்கம் மற்றும் கொல்கத்தா பேராயம்
1964 அக்டோபர் 31 முதல் நவம்பர் 7 வரை கொல்கத்தாவில் கட்சியின் 7-வது பேராயம் நடத்தப்பட்டு, அதிகாரப்பூர்வமாக இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்ஸிஸ்ட்)
- C.P.I.(M)
உருவானது.
இப்பேராயத்தின் கட்சித் திட்ட அறிக்கையில்:
* இந்தியப்
புரட்சியின் முதல் கட்டம் "அந்நிய ஏகாதிபத்திய ஆட்சியைத்
தூக்கியெறிவது".
* இந்திய
அரசு,
பெரு முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் தலைமையில் இயங்கும்
முதலாளித்துவ-நிலப்பிரபுத்துவக் கூட்டணி என்று வரைவிலக்கணம் செய்யப்பட்டது.
* அமைதியான
முறையில் சோசலிசத்தை அடைய முயன்றாலும், ஆளும் வர்க்கங்கள் அதிகாரத்தைத் தாமாகத் துறக்க மாட்டார்கள்
என்பதால் வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு எப்போதும் தயார் நிலையில் இருக்க வேண்டும் என
வலியுறுத்தப்பட்டது.
5. அரசு அடக்குமுறையும் தலைவர்களின் விளக்கமும்
அன்றைய உள்துறை அமைச்சர் குல்சாரிலால் நந்தா, "மார்க்ஸிஸ்ட்டுகள் வன்முறைப் பாதையைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள்;
உள்நாட்டில் ஆயுதப் புரட்சியைத் தூண்டுகிறார்கள்" எனக்
குற்றம் சாட்டி, அகில
இந்திய வானொலியில் பேசினார்.
இதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, ஜனவரி 1, 1965 அன்று பி. சுந்தரய்யா, எம். பசவபுன்னையா, ஏ.கே. கோபாலன், பி. ராமமூர்த்தி மற்றும் ஹர்கிஷன் சிங் சுர்ஜித் ஆகிய
தலைவர்கள் அன்றைய பிரதமர் லால் பகதூர் சாஸ்திரிக்குக் கடிதம் எழுதினர். அதில்:
* தங்கள்
கட்சியின் 113-வது
பிரிவு விதி, முந்தைய
ஒன்றுபட்ட சி.பி.ஐ மாநாடுகளிலேயே (1961 விஜயவாடா மாநாடு மற்றும் பம்பாய் மாநாடு) டாங்கேயின்
ஆதரவாளர்களாலும் ஏற்கப்பட்ட ஒன்றே தவிர புதிதல்ல.
* உள்நாட்டு
வன்முறைப் புரட்சியைத் தூண்டுவதாகக் கூறுவது முற்றிலும் பொய்யான அவதூறு.
* தங்களது
கட்சி சட்டப்பூர்வமாகவும் வெளிப்படையாகவும் மட்டுமே இயங்குகிறது.
இருப்பினும், 1964 டிசம்பர் இறுதி முதல் 1965 தொடக்கம் வரை புதிய கட்சியின் பல தலைவர்களும் ஊழியர்களும்
அரசால் கைது செய்யப்பட்டுச் சிறையிலடைக்கப்பட்டனர்; சிலர் தலைமறைவாகினர்.
முடிவுரை:
இப்பக்கங்களின் மூலம், 1960-களின் தொடக்கத்தில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் ஏற்பட்ட
சித்தாந்த மோதல்கள், டாங்கே மீதான உளவுச் சர்ச்சைகள், கட்சியின் பிளவு மற்றும் சி.பி.ஐ.(எம்) உருவான வரலாற்றுச்
சூழல் ஆகியவற்றைத் தெளிவாக அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.
1960-களின் இந்தியப் பொருளாதார நெருக்கடி, மக்கள்
எழுச்சிகள் மற்றும் தேர்தல் அரசியல் மாற்றம்
1. கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியும் மக்களின் வாழ்நிலைச் சரிவும்
1960-களின் நடுப்பகுதியில் இந்தியா ஒரு கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியைச்
சந்தித்தது. தொடர்ச்சியான பணவீக்கம், அத்தியாவசியப்
பொருட்களின் பற்றாக்குறை, தொழிற்துறை உற்பத்திச் சரிவு
மற்றும் அன்னியச் செலாவணி கையிருப்பு வீழ்ச்சி போன்றவை நாட்டின் பொருளாதாரத்தை
நிலைதடமாக்கின.
* வளர்ச்சித் திட்டங்கள்
முடக்கம்: பொருளாதாரச் சுமையின் காரணமாக 1966–67 முதல் 1968–69 வரையிலான மூன்றாண்டுகளுக்கு "திட்டத்திற்கு விடுமுறை" (Plan
Holiday) அளிக்க வேண்டிய நிலைக்கு அரசு தள்ளப்பட்டது.
* வாழ்நிலை வீழ்ச்சி: 1970-ஆம் ஆண்டில் தனிநபர் சராசரி உணவுதானியக் கையிருப்பு, 1965-ஆம் ஆண்டின் நிலையை விடக் குறைவாகவே இருந்தது. இது உழைக்கும் மக்களின்
அன்றாட வாழ்க்கையைப் பெருமளவில் பாதித்தது.
* வரிவிதிப்புக் கொள்கை: சாணல்ஸ்
பெட்டல்ஹைம் சுட்டிக்காட்டியது போல, அன்றைய அரசின்
வரிவிதிப்பு முறை வருமான ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைப்பதற்குப் பதிலாக, நுகர்வுப் பண்டங்கள் மீதான மறைமுக வரிகள் மூலம் ஏழை மற்றும் அடித்தட்டு
மக்களின் சுமையை மேலும் தீவிரமாக்கியது.
2. அரசின் அடக்குமுறைகளும் நாடு தழுவிய வேலைநிறுத்தங்களும்
பொருளாதார நெருக்கடி தீவிரமடைந்த சூழலில், அதைச் சட்ட ஒழுங்குப் பிரச்சினையாக அணுகிய அரசாங்கம், இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்ட விதிகள் போன்ற கடுமையான சட்டங்களைப்
பயன்படுத்தி மக்கள் எதிர்ப்பை நசுக்க முயன்றது. இதன் விளைவாக அரசு ஊழியர்கள்,
ஆசிரியர்கள், தொழிலாளர்கள் மற்றும் பொதுமக்கள்
போராட்டங்களில் பெருமளவில் களமிறங்கினர்:
* ஆசிரியர்கள் மற்றும் ஊழியர்கள்
போராட்டம்: கேரளாவில் 1,30,000-க்கும் மேற்பட்ட ஆசிரியர்கள்
போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். உத்தரப் பிரதேசத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான இளநிலை
ஊழியர்கள் நடத்திய 62 நாட்கள் வேலைநிறுத்தத்தால் அம்மாநில
நிர்வாகமே முடங்கியது. மகாராஷ்டிராவில் 1,50,000 அரசு
ஊழியர்களும், மேற்கு வங்கத்தில் 2,00,000 ஊழியர்களும் தற்செயல் விடுப்பு எடுத்துப் போராடினர்.
* காவல்துறை மற்றும் மின்வாரியப்
போராட்டங்கள்: பஞ்சாப் மின்வாரியப் பொறியாளர்கள் மற்றும் தில்லி காவல்துறையினரும்
வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர். தில்லியில் காவலர்கள் மத்திய உள்துறை அமைச்சரின்
வீட்டை முற்றுகையிடும் அளவுக்கு நிலைமை கொந்தளிப்பானது.
* கெரோ (Gherao) போராட்டம்: மேற்கு வங்கத் தொழிலாளர்கள் மேலதிகாரிகளை அலுவலகத்திற்குள்ளேயே
சிறைபிடித்துக் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றும் "கெரோ" எனும் புதிய போராட்ட
வடிவத்தைக் கையில் எடுத்தனர்.
* மேற்கு வங்க மாணவர் எழுச்சி: 1966-இல் 24 பர்கானாஸ் மற்றும் நதியா மாவட்டங்களில்
மண்ணெண்ணெய் பற்றாக்குறையைக் கண்டித்துப் போராடிய நூருல் இஸ்லாம் உள்ளிட்ட
மாணவர்கள் துப்பாக்கிச் சூட்டில் கொல்லப்பட்டதால், மாநிலம்
முழுவதும் வன்முறை வெடித்தது; இரயில் நிலையங்கள், அரசு அலுவலகங்கள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன.
3. புரட்சிகரச் சூழலும் இடதுசாரி கட்சிகளின் நிலைப்பாடும்
லெனின் கூறிய புரட்சிகரச் சூழலுக்கான அறிகுறிகளான—ஆளும் வர்க்கங்களால் பழைய
முறையில் ஆட்சி நடத்த இயலாமை, ஒடுக்கப்பட்ட
வர்க்கங்களின் துயரங்கள் தீவிரமடைதல், மற்றும் மக்களின் சுயா
தீவிரம் அதிகரித்தல்—ஆகியவை இந்தியாவில் உருவெடுத்தன.
இருப்பினும், கம்யூனிஸ்ட்
கட்சிகள் (சி.பி.ஐ மற்றும் சி.பி.எம்) அமைப்பை முற்றிலும் தூக்கியெறியும்
புரட்சிகரப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் பதிலாக, தேர்தல்கள்
மூலம் அரசைக் கைப்பற்றும் பாதையையே முதன்மைப்படுத்தின. 1965-இல்
சிறையிலிருந்து விடுதலையான தலைவர்கள், வர்க்கப் போராட்டங்களை
தீவிரப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக 1967 பொதுத் தேர்தலை
எதிர்நோக்கி அரசியல் கூட்டணிகளை அமைப்பதில் கவனம் செலுத்தினர்.
4.
1967 பொதுத் தேர்தலும் கூட்டணி அரசியலின் எழுச்சியும்
1967 பொதுத் தேர்தல் இந்திய அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது:
* காங்கிரஸின் தோல்வி: எட்டு
முக்கிய மாநிலங்களில் காங்கிரஸ் கட்சி தனது ஆட்சியை இழந்தது.
* மாற்று அரசாங்கங்கள்:
* கேரளா: சி.பி.எம் தலைமையிலான 7 கட்சிகள் கொண்ட கூட்டணி வெற்றி பெற்று, ஈ.எம்.எஸ்.
நம்பூதிரிபாத் முதலமைச்சரானார்.
* மேற்கு வங்காளம்: இடதுசாரி
முன்னணிகள் மற்றும் வங்காள காங்கிரஸ் இணைந்த 14 கட்சிகள்
கொண்ட ஐக்கிய முன்னணி அரசில் அஜய் முகர்ஜி முதலமைச்சராகவும், ஜோதிபாசு துணை முதலமைச்சராகவும் பொறுப்பேற்றனர்.
* தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட பிற
மாநிலங்கள்: தமிழ்நாட்டில் தி.மு.க வெற்றி பெற்று ஆட்சி அமைத்தது. பீகார், ஒரிசா, பஞ்சாப், உ.பி போன்ற
மாநிலங்களிலும் காங்கிரஸ் அல்லாத கூட்டணிகள் ஆட்சியைக் கைப்பற்றின.
* விசித்திரக் கூட்டணிகள்:
காங்கிரஸைத் தோற்கடிக்க கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், சுதந்திராக்
கட்சி, ஜனசங்கம், முஸ்லீம் லீக் போன்ற
முரண்பாடான கொள்கைகள் கொண்ட கட்சிகளுடன் இணைந்து கூட்டணிகளை உருவாக்கின.
5. ஆளும் வர்க்கத்தின் பார்வையும் தேர்தல் பாதையின் விளைவும்
முதலாளித்துவ ஊடகங்களும் பத்திரிகைகளும் (எ.கா. "சண்டstatesமேன்/சண்டன் எக்கனாமிஸ்ட்")
இந்தத் தேர்தல் முடிவுகளை வரவேற்றன. மக்கள் மத்தியில் கொந்தளித்த புரட்சிகரக்
கோபத்தை வாக்குப்பெட்டிகள் மூலமாகத் திசைதிருப்பி, தற்போதைய
அரசியல் அமைப்பைப் பாதுகாப்பதற்கு இத்தேர்தல் முடிவுகள் உதவின என்பதே ஆளும்
வர்க்கத்தின் மதிப்பீடாக இருந்தது.
முடிவுரை:
1960-களின் பிற்பகுதியில் ஏற்பட்ட கடுமையான பொருளாதாரச் சீர்குலைவும், அதைத் தொடர்ந்து எழுந்த தொழிலாளர்-மாணவர் போராட்டங்களும் இந்தியாவில் ஒரு பெரிய சமூக மாற்றத்திற்கான வாய்ப்பை உருவாக்கின. எனினும், இடதுசாரி இயக்கங்கள் அமைப்பையே மாற்றியமைக்கும் புரட்சிப் பாதையைக் காட்டிலும், தேர்தல் அரசியல் மற்றும் கூட்டணி அரசாங்கங்கள் அமைக்கும் பாதையையே முதன்மை வழियों ஒன்றாக்கிச் செயல்பட்டன என்பதை இந்த வரலாற்றுப் பகுதி படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது..
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக