 |
| கிரீஸ் கர்னாடக் |
கேள்வி கேட்பவர்களை ‘தீவிரவாதிகள்’ என முத்திரை குத்துவது ஏன்? மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் இந்த அரசு, கார்ப்பரேட் நலனையும் அந்த ஆதிக்கத்தை மூடி மறைக்கும் கருத்தியல் ஆயுதமே இவை.
அன்று
கிரீஷ், வாழ்வின் இறுதி நாட்களில் தமது முரட்டு குணத்திற்கு மாறாக, கலாசாரத் தலைமையின் குரலை எழுப்பினார். தமக்கு தவறெனத் தோன்றிய விஷயங்களில் விளைவைப் பொருட்படுத்தாமல் துணிச்சலான நிலைப்பாட்டை எடுத்தார். தமது கோட்பாட்டு அரசியல் நிலைக்கு எதிரான பெரிய சாதனையாளர்களையும் பொருட்படுத்தாமல் வாய்மொழி வன்முறைக்கு உள்ளாக்கும் தற்காலப் போக்கிற்கும் பலியானார். கௌரி லங்கேஷ் நினைவு நிகழ்ச்சிக்கு 'நானும் நகர நக்சல்' என்று கழுத்தில் பலகையை மாட்டிக்கொண்டு வந்த சந்தர்ப்பம் நினைவுக்கு வருகிறது. அது மிகவும் நாடகத்தனமாக இருந்தது. ஆனால் அவரது தெளிவு, தைரியம், கோபம், ஏமாற்றம், செயல்பாடு ஆகியவற்றின் உச்சகட்ட உருவகமாக இருந்தது. உடல்நிலை சரியில்லை. கையில் ஆக்சிஜன் சிலிண்டரைப் பிடித்திருந்தார். குற்றவாளிகளின் கழுத்தில் பலகை தொங்கவிடுவது வழக்கம். சிலுவையேற்றப்பட்ட கிறிஸ்துவின் கழுத்திலும் 'நாசரேத்தின் அரசன்' என்ற கிண்டலான பலகை தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது. ஆனால் கார்னாடர் இதைத் தாமே தரித்திருந்தார். 'சிந்திப்பது, அரசை விமர்சிப்பது, மத வன்முறையைக் கண்டிப்பது குற்றமானால் நானும் குற்றவாளி' என்ற நாடகத்தனமான ஒப்புதலை அது உள்ளடக்கியிருந்தது. நாட்டுப்புறக் கதை மற்றும் புராணங்களை நாடகங்களுக்குப் பயன்படுத்திய கார்னாடர், குடிமகன் உரிமைகள் விஷயத்தில், திறந்த சமூகத்திற்கு ஆதரவான ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் பட்டதாரி. ஒரு குடிமகன் சமூகத்தில் இயற்கையாக இருக்க வேண்டிய சுதந்திரத்திற்கு ஆதரவாக அவர் எப்போதும் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார். பலகையிலுள்ள எழுத்து அவர் கையெழுத்தில் இருந்தது. நாடு முழுவதும் செய்தியாக வேண்டும் என்றே ஆங்கிலத்தில் இருந்தது. அதில் உள்நாட்டு மொழி எழுத்தாளர் என்பதைப் பதிவு செய்யும் வகையில் 'நானும் கூட' என்ற இரண்டு சொற்கள் கன்னடத்தில் இருந்தன. மூச்சுத்திணறும் சூழ்நிலைக்கு ஏங்குவது போல் கையில் ஆக்ஸிஜன் சிலிண்டர் இருந்தது.-செய்தி மூலம் முகநூல்.Raja Ramu வின் பகுதியில் கன்னட பேராசிரியரும் முன்னோடி எழுத்தாளருமான Rahamath Tarikere அவர்களது பதிவாக குறிப்பிட்டுள்ளவற்றிலிருந்து.....
இன்று
உழைக்கும் மக்களுக்கு ஏன் மாணவர்கள் விவசாயிகள் இப்படி யாருக்கும் ஒன்றுமே செய்யாத மோடியின் ஆட்சியில் கேள்வி கேட்பவர்களுக்கும் போராடுபவர்களுக்கும் அவர்களுக்கு உரிய பதிலளிக்காமல்... அவர்களை தீவிரவாதி என்று சாதரண மக்கள் முன் காட்டும் இவர்களின் நோக்கம் என்னே? சற்று வாசித்து பாருங்கள்
ஆக நம் முன் உள்ள கேள்வியை விரிவாக அலசுவோம்
கேள்வி கேட்பவர்களை ‘தீவிரவாதிகள்’ என முத்திரை குத்துவது ஏன்?
மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் அரசு, கார்ப்பரேட் ஆதிக்கம் மற்றும் கருத்தியல் அரசியல்
முன்னுரை
ஒரு ஜனநாயகத்தில் ஆட்சியாளர்களிடம் கேட்கப்படும் அடிப்படையான கேள்வி:
“நீங்கள் தேர்தலின்போது அளித்த வாக்குறுதிகளில் எதை நிறைவேற்றினீர்கள்?”
என்பதுதான்.
ஆனால் இந்தக் கேள்விக்கு பொருளாதாரக் கொள்கைகள், வேலைவாய்ப்பு, விவசாயம், கல்வி, சுகாதாரம், விலைவாசி, தொழிலாளர் உரிமைகள் போன்ற துறைகளில் அரசின் செயல்பாடுகளால் பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக, அரசை எதிர்த்து போராடுபவர்களை “தீவிரவாதி”, “நக்சலைட்”, “மாவோயிஸ்ட்”, “அரசுக்கு எதிரானவர்” போன்ற முத்திரைகளால் சித்தரிக்கும் அரசியல் உருவாகும்போது, அதை வெறும் தேர்தல் பிரச்சார உத்தியாக மட்டும் பார்க்க முடியாது.
மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் இது வர்க்க அரசியலின் ஒரு கருத்தியல் கருவியாக ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும்.
இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை முதலில் வைத்திருக்க வேண்டும்.
ஆயுதம் ஏந்திய அமைப்புகளின் வன்முறை நடவடிக்கைகளை விமர்சிப்பது ஒன்றாகும்; அமைதியான மாணவர், விவசாயி, தொழிலாளர் அல்லது குடிமக்களின் அரசியல் போராட்டத்தை அதே முத்திரையால் குற்றவாளியாக்குவது முற்றிலும் வேறாகும்.
இந்த இரண்டையும் ஒன்றாகக் கலப்பதே அரசியல் ரீதியாக ஆபத்தான நடைமுறை.
1. தேர்தல் ஜனநாயகத்தின் உண்மையான சோதனை தேர்தலுக்குப் பிறகுதான்
தேர்தலில் மக்கள் வாக்களிக்கிறார்கள்.
ஆனால் தேர்தலுக்குப் பிறகு அரசு:
எந்த வர்க்கத்தின் நலனைப் பாதுகாக்கிறது?
எந்த வர்க்கத்தின் மீது பொருளாதாரச் சுமையை ஏற்றுகிறது?
யாருக்கு வரிச்சலுகைகள் வழங்குகிறது?
யாருடைய சொத்துக்கள் தனியார்மயமாக்கப்படுகின்றன?
யாருடைய நிலம் கையகப்படுத்தப்படுகிறது?
யாருடைய தொழிலாளர் உரிமைகள் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன?
யாருடைய கல்வி, சுகாதாரம் சந்தைப் பொருளாகிறது?
என்பதே மார்க்சிய ஆய்வின் முக்கியக் கேள்விகள்.
மார்க்சியத்தில் அரசு ஒரு வர்க்கமற்ற, நடுநிலையான அமைப்பாகப் பார்க்கப்படுவதில்லை.
எனவே ஒரு அரசு தேர்தலில் வெற்றி பெற்றிருப்பது மட்டும் அதன் வர்க்கச் சாரத்தை நிரூபிக்காது.
தேர்தல் என்பது அரசியல் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான ஒரு வழி; அந்த அதிகாரம் யாருடைய நலனில் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதே அதன் வர்க்கப் பொருளை வெளிப்படுத்துகிறது.
2. கார்ப்பரேட் நலன் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் நலன்
ஒரு முதலாளித்துவ அரசின் அடிப்படை முரண்பாடு:
மூலதனத்தின் லாபத் தேவையும் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கைத் தேவையும்.
முதலாளிக்கு தேவை:
அதிக லாபம்,
குறைந்த தொழிலாளர் செலவு,
நெகிழ்வான வேலைவாய்ப்பு,
மலிவான நிலம்,
தனியார்மயமாக்கல்,
குறைந்த கட்டுப்பாடுகள்,
அதிக சந்தை வாய்ப்பு.
தொழிலாளிக்கு தேவை:
நிலையான வேலை,
நியாயமான ஊதியம்,
சமூகப் பாதுகாப்பு,
இலவச அல்லது மலிவான கல்வி,
மருத்துவம்,
வீடு,
ஓய்வூதியம்,
தொழிற்சங்க உரிமை.
இந்த இரு தேவைகளும் எப்போதும் ஒன்றாக இருப்பதில்லை.இதுதான் முதலாளித்துவத்தின் வர்க்க முரண்பாடு.
அதனால் அரசு பொருளாதாரக் கொள்கைகளை உருவாக்கும்போது “அனைவரின் நலன்” என்ற பொதுச் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், அந்தக் கொள்கைகளின் நன்மை–தீமைகளை வர்க்க அடிப்படையில் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
3. தனியார்மயமாக்கல் ஏன் வெறும் பொருளாதார முடிவு அல்ல?
அரசு நிறுவனங்களை தனியாருக்கு மாற்றுவது என்பது வெறும் “நிர்வாகச் சீர்திருத்தம்” அல்ல.
மார்க்சியக் கேள்வி:
பொது வளங்களின் மீது யாருடைய கட்டுப்பாடு உருவாகிறது?
உதாரணமாக:
ரயில்வே,
சுரங்கங்கள்,
துறைமுகங்கள்,
விமான நிலையங்கள்,
மின்சாரம்,
தொலைத்தொடர்பு,
வங்கிகள்,
காப்பீடு,
கல்வி,
மருத்துவம்
போன்ற துறைகள் தனியார் மூலதனத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் சென்றால், அவை பொதுச் சேவையிலிருந்து லாபம் ஈட்டும் துறைகளாக மாற்றப்படும் அபாயம் உருவாகிறது.
இதனால் ஒரு அடிப்படை மாற்றம் நிகழ்கிறது:
மக்களின் சமூக உரிமை → சந்தைப் பண்டம் என்பதாக.
இதுவே தனியார்மயத்தின் வர்க்கப் பொருள்.
4. ஆனால் எதிர்ப்பவர்கள் ஏன் “தீவிரவாதிகள்” என அழைக்கப்படுகிறார்கள்?
இங்கேதான் கருத்தியல் அரசியலின் முக்கியமான பகுதி தொடங்குகிறது.
ஒரு விவசாயி:
“என் நிலம் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.” என்று கேட்கிறார்.
ஒரு மாணவர்:
“எங்களுக்கு வேலை வேண்டும்.”என்று கேட்கிறார்.
ஒரு தொழிலாளர்:
“எங்கள் ஊதியமும் உரிமைகளும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.”என்று போராடுகிறார்.
ஒரு குடிமகன்:
“அரசு தனது கொள்கையை விளக்க வேண்டும்.”என்று கேட்கிறார்.
இவர்களுடைய கேள்விகளுக்கு நேரடியாகப் பதில் அளிப்பதற்குப் பதிலாக:
“இவர்கள் நாட்டுக்கு எதிரானவர்கள்”
“இவர்கள் வெளிநாட்டு சக்திகளின் கருவிகள்”
“இவர்கள் நக்சலைட்டுகள்”
“இவர்கள் தீவிரவாதிகள்”
என்று முத்திரை குத்துவது அரசியல் விவாதத்தை மாற்றிவிடுகிறது.
கேள்வி:
“அரசு என்ன செய்தது?”என்பதிலிருந்து:
“போராட்டக்காரர் யார்?”என்பதாக மாற்றப்படுகிறது.
இதுதான் அரசியல் திசைதிருப்பல்.
5. “அறிவுசார் நக்சல்” போன்ற சொற்களின் அரசியல் செயல்பாடு
ஒரு அமைதியான மாணவர் போராட்டத்தை ஆயுதமேந்திய மாவோயிச இயக்கத்துடன் இணைப்பது உண்மையில் இரண்டு முற்றிலும் வேறுபட்ட அரசியல் நிகழ்வுகளை ஒன்றாகக் கலக்கும் செயல்.
ஒரு மாணவர்:
கல்வி உரிமை கேட்டு போராடுகிறார்.
ஒரு விவசாயி:
நிலம் மற்றும் வாழ்வாதாரம் கேட்டு போராடுகிறார்.
ஒரு தொழிலாளர்:
ஊதியம் மற்றும் வேலை பாதுகாப்பு கேட்டு போராடுகிறார்.
இவர்களை ஆயுதமேந்திய இயக்கங்களுடன் ஆதாரமின்றி இணைத்துக் காட்டினால், போராட்டத்தின் உள்ளடக்கம் பொதுமக்களின் கவனத்திலிருந்து மறைக்கப்படுகிறது.
இதன் அரசியல் விளைவு:
போராட்டத்தின் கோரிக்கை → பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் என்று மாற்றப்படுகிறது.
இதுவே ஒரு முக்கியமான கருத்தியல் உத்தி.
6. மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் இது “வர்க்கப் போராட்டத்தை கருத்தியல் போராட்டமாக மறைத்தல்”
மார்க்சியத்தில் ஆளும் வர்க்கம் பொருளாதார அதிகாரத்தை மட்டுமல்ல, கருத்தியல் ஆதிக்கத்தையும் உருவாக்குகிறது.
மக்கள் தங்களுடைய பிரச்சினைகளை:
“எனது தனிப்பட்ட தோல்வி” என்று நினைக்கலாம்.
ஆனால் மார்க்சியம் கேட்கிறது:
“இந்த தனிப்பட்ட பிரச்சினைக்கு சமூக அடித்தளம் என்ன?”
ஒரு இளைஞருக்கு வேலை இல்லை.
அது தனிப்பட்ட தோல்வியா?
அல்லது வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கும் பொருளாதார அமைப்பின் பிரச்சினையா?
ஒரு விவசாயி கடனில் சிக்குகிறார்.
அது தனிப்பட்ட நிர்வாகத் தோல்வியா?
அல்லது விவசாய உற்பத்தி, சந்தை, கடன், விலை மற்றும் மூலதன உறவுகளின் பிரச்சினையா?
ஒரு தொழிலாளர் குறைந்த ஊதியம் பெறுகிறார்.
அது தனிப்பட்ட திறன் குறைவா?
அல்லது உழைப்புச் சக்தியின் சுரண்டலா?
தனிப்பட்ட பிரச்சினையை சமூகப் பிரச்சினையாக மாற்றிப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதே மார்க்சிய அரசியல் உணர்வின் ஆரம்பம்.
7. ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்தியல் ஆதிக்கம்
மார்க்சும் எங்கெல்ஸும் The German Ideologyயில் ஆளும் வர்க்கத்தின் பொருளாதார அதிகாரத்துடன் அதன் கருத்தியல் அதிகாரமும் இணைந்திருப்பதை விளக்குகிறார்கள்.
அதாவது, மக்கள் ஒரு பிரச்சினையை எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதிலும் ஆதிக்கம் உருவாகிறது.
இதன் நவீன வடிவங்களில் ஒன்று:
பொருளாதாரக் கேள்வியை தேசிய பாதுகாப்புக் கேள்வியாக மாற்றுதல்.
உதாரணமாக:
வேலைவாய்ப்பு → தேசிய எதிர்ப்பு
விவசாயப் போராட்டம் → சதி
மாணவர் போராட்டம் → நக்சலிசம்
தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தம் → வளர்ச்சி எதிர்ப்பு
அரசின் கொள்கை விமர்சனம் → நாட்டுக்கு எதிரான அரசியல்
என்று மாற்றப்படும்போது, மக்களின் உண்மையான பொருளாதாரக் கேள்விகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.
8. மத அரசியல் ஏன் இத்தகைய சூழலில் முக்கியமாகிறது?
இங்கே மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரத்துடன் கருத்தியல் அரசியலை இணைக்க வேண்டும்.
ஒரு சமூகத்தில்:
வேலைவாய்ப்பு குறைவு,
விலைவாசி உயர்வு,
விவசாய நெருக்கடி,
கல்விச் செலவு,
மருத்துவச் செலவு,
தொழிலாளர் பாதுகாப்பின்மை
போன்ற பிரச்சினைகள் தீவிரமாக இருக்கும்போது, அவற்றுக்கான வர்க்க அடிப்படையிலான விவாதம் ஆளும் அரசுக்கு அரசியல் சவாலாக மாறலாம்.
அதற்கு மாற்றாக மதம், சாதி, தேசியவாதம் போன்ற அடையாள அரசியல்கள் முன்னிலைப்படுத்தப்படலாம்.
இதன் மூலம்:
“எதிரி யார்?”
என்ற கேள்வி பொருளாதார வர்க்கத்திலிருந்து சமூக அடையாளத்திற்கு மாற்றப்படுகிறது.
தொழிலாளி:
“எனது ஊதியம் ஏன் குறைகிறது?”
என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக,
“எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவர் எனது எதிரி?”
என்று கேட்கத் தொடங்கினால், வர்க்க ஒற்றுமை உடைகிறது.
இது ஆளும் வர்க்கத்திற்கு சாதகமான நிலையை உருவாக்குகிறது.
9. மதம் குறித்து மார்க்சிய நிலைப்பாடு
மார்க்சியம் மத நம்பிக்கை கொண்ட தனிநபரை வெறுப்பதில்லை.
அதன் விமர்சனம் வேறு இடத்தில் உள்ளது.
மதம் சமூகத் துன்பத்தின் ஒரு பிரதிபலிப்பாகவும், அந்தத் துன்பத்தைத் தாங்கிக்கொள்ளும் கருத்தியல் வடிவமாகவும் செயல்பட முடியும்.
அதனால் மார்க்சிய அரசியல்:
மத நம்பிக்கையாளர்களை எதிரி என்று பார்க்கக்கூடாது.
மாறாக:
மத அடையாளத்தின் பெயரில் உழைக்கும் மக்களைப் பிரிக்கும் அரசியலை விமர்சிக்க வேண்டும்.
ஒரு இந்து தொழிலாளியும், ஒரு முஸ்லிம் தொழிலாளியும் ஒரே தொழிற்சாலையில் ஒரே முதலாளிக்காக உழைத்தால், அவர்களின் பொருளாதார நலன்களில் அடிப்படை ஒற்றுமைகள் இருக்கலாம்.
அவர்களை மதத்தின் அடிப்படையில் எதிரிகளாக மாற்றுவது வர்க்க ஒற்றுமையை உடைக்கும்.
10. தேசியவாதமும் வர்க்க அரசியலும்
“நாடு” என்ற சொல்லையும் மார்க்சியம் வர்க்க ரீதியாக ஆய்வு செய்கிறது.
ஒரு தொழிலாளியும் முதலாளியும் ஒரே நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள்.
ஆனால்:
முதலாளியின் மூலதனம்,
தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்தி
ஒரே பொருளாதார நிலை அல்ல.
எனவே “தேசிய நலன்” என்ற பொதுச் சொல் பயன்படுத்தப்படும் போதெல்லாம்:
யாருடைய தேசிய நலன்?
என்ற கேள்வி எழுப்பப்பட வேண்டும்.
மக்களின் உண்மையான பாதுகாப்பு:
வேலை,
உணவு,
வீடு,
கல்வி,
சுகாதாரம்,
சமூகப் பாதுகாப்பு
ஆகியவற்றோடு தொடர்புடையது.
11. “வளர்ச்சி” என்ற சொல்லையும் வர்க்க ரீதியாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும்
அரசு:
“நாட்டின் வளர்ச்சிக்காக தனியார்மயமாக்கல் தேவை”
என்று கூறலாம்.
மார்க்சியக் கேள்வி:
யாருடைய வளர்ச்சி?
ஒரு பெரிய நிறுவனம் லாபம் ஈட்டுகிறது.
அதே நேரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களுக்கு வேலைப் பாதுகாப்பு குறைகிறது.
அது சமூக வளர்ச்சியா?
ஒரு விவசாய நிலம் தொழில்துறை திட்டத்திற்காக கையகப்படுத்தப்படுகிறது.
முதலீடு அதிகரிக்கிறது.
ஆனால் விவசாயியின் வாழ்வாதாரம் அழிகிறது.
அது யாருடைய வளர்ச்சி?
எனவே:
GDP வளர்ச்சி ≠ மனித சமூக வளர்ச்சி
என்பதை மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரம் நினைவூட்டுகிறது.
12. போராட்டத்தை குற்றமாக்குவதன் அரசியல் நோக்கம்
ஒரு ஆட்சிக்கு எதிரான ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் “தீவிரவாதம்” என்று அழைப்பது நான்கு அரசியல் விளைவுகளை ஏற்படுத்தலாம்.
ஒன்று — கோரிக்கையை மறைத்தல்
மக்கள் ஏன் போராடுகிறார்கள் என்ற கேள்வி மறைக்கப்படுகிறது.
இரண்டு — பொதுமக்களின் ஆதரவை உடைத்தல்
“அவர்கள் ஆபத்தானவர்கள்” என்ற அச்சம் உருவாக்கப்படுகிறது.
மூன்று — அடக்குமுறைக்கு நியாயப்படுத்தல்
காவல் நடவடிக்கைகள், கைது, கண்காணிப்பு போன்றவற்றை “பாதுகாப்பு” என்ற பெயரில் நியாயப்படுத்த முடியும்.
நான்கு — வர்க்க ஒற்றுமையைத் தடுத்தல்
தொழிலாளர், விவசாயி, மாணவர், சிறு வியாபாரி ஆகியோரின் பொதுப் பிரச்சினைகள் ஒன்றாக இணைவதைத் தடுக்க முடியும்.
இதுவே மிகவும் ஆபத்தான விளைவு.
13. ஆனால் ஒவ்வொரு அரசையும் “பாசிசம்” என்று அழைப்பதும் சரியல்ல
இங்கே மார்க்சிய நேர்மையை நாம் கைவிடக்கூடாது.
ஒரு அரசு போராட்டக்காரர்களை கைது செய்தது என்பதற்காக உடனடியாக:
“இது பாசிச அரசு”
என்று அறிவிப்பது அறிவியல் மார்க்சிய பகுப்பாய்வு அல்ல.
அதேபோல்:
“அரசு தேர்தலில் வெற்றி பெற்றது; எனவே அது ஜனநாயகமானது”
என்றும் கூற முடியாது.
மார்க்சிய ஆய்வு இடைநிலைகளை ஆராய வேண்டும்.
அதிகார மையப்படுத்தல், குடிமக்கள் உரிமைகள், ஊடக சுதந்திரம், நீதித்துறை, எதிர்க்கட்சிகளின் நிலை, தொழிலாளர் இயக்கத்தின் மீதான தாக்குதல், கார்ப்பரேட் மூலதனத்துடனான உறவு ஆகிய அனைத்தையும் ஆதாரங்களுடன் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
14. மோடி அரசை மார்க்சியக் கண்ணோட்டத்தில் எவ்வாறு விமர்சிப்பது?
ஒரு மார்க்சிய விமர்சனம் வெறும்:
“மோடி மோசமானவர்” என்று முடிவடையக்கூடாது.
அதற்கு பதிலாக:
மோடி தலைமையிலான அரசின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் எந்த வர்க்க நலன்களை முன்னிறுத்துகின்றன?
என்பதை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
அதில்:
தனியார்மயமாக்கல்,
தொழிலாளர் சட்ட மாற்றங்கள்,
பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் மாற்றம்,
வேளாண் கொள்கை,
கார்ப்பரேட் வரி மற்றும் ஊக்கங்கள்,
கல்வி மற்றும் சுகாதாரத்தின் சந்தைமயமாக்கல்,
வேலைவாய்ப்பு நிலை,
விலைவாசி,
சமூக நலச் செலவுகள்
போன்றவற்றை தரவுகளுடன் ஆராய வேண்டும்.
அதோடு மத மற்றும் தேசியவாத அரசியல் எவ்வாறு வர்க்க அரசியலைப் பிரிக்கிறது என்பதையும் இணைத்து ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
15. தேர்தல் வாக்குறுதிகள் மற்றும் வர்க்க அரசியல்
ஒரு தேர்தலில் மக்கள்:
வேலை
விவசாய வருமானம்
கல்வி
மருத்துவம்
விலைவாசி கட்டுப்பாடு
வீடு
சமூகப் பாதுகாப்பு
போன்ற கோரிக்கைகளுடன் வாக்களிக்கலாம்.
ஆனால் ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு அந்தக் கோரிக்கைகள் நிறைவேறாமல், அரசியல் உரையாடல்:
மதம் + தேசியவாதம் + பாதுகாப்பு + எதிரி உருவாக்கம்
என்ற திசையில் நகர்ந்தால், மார்க்சியர்கள் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
“பொருளாதாரத் தோல்வியை கருத்தியல் அரசியல் மூலம் ஈடுகட்டுகிறார்களா?” என்பதாகும்.
இது ஒரு ஆய்வு கேள்வி; முன்கூட்டியே நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை எனக் கூறக்கூடாது.
16. உழைக்கும் மக்களின் ஒற்றுமையை உடைப்பதே மிகப்பெரிய வெற்றி
முதலாளித்துவ சமூகத்தில் ஒரு தொழிலாளியின் அடிப்படை எதிரி மற்றொரு மதத்தைச் சேர்ந்த தொழிலாளி அல்ல.
ஒரு விவசாயியின் எதிரி வேறு சாதியைச் சேர்ந்த விவசாயி அல்ல.
ஒரு மாணவனின் எதிரி வேறு மாநிலத்தைச் சேர்ந்த மாணவன் அல்ல.
அவர்களின் உண்மையான சமூகப் பிரச்சினைகளை உருவாக்கும் உற்பத்தி உறவுகள் மற்றும் அதிகார அமைப்புகளையே ஆராய வேண்டும்.
மார்க்சிய அரசியலின் முக்கியப் பணி:
மதம், சாதி, மொழி, பிராந்தியம், தேசியம் போன்ற அடையாளங்களால் பிளவுபட்ட உழைக்கும் மக்களிடம் அவர்களின் பொதுவான வர்க்க நலன்களை வெளிப்படுத்துவது.
இதுதான் வர்க்க ஒற்றுமையின் அடித்தளம்.
17. “தீவிரவாதி” என்ற முத்திரைக்கு பதில் என்ன?
மார்க்சிய–லெனினிய அரசியல் மக்களிடம் சொல்ல வேண்டியது:
கேள்வி கேள்.
ஆதாரம் கேள்.
அரசின் கணக்கைக் கேள்.
பட்ஜெட்டை வாசி.
கொள்கையை ஆய்வு செய்.
யாருக்கு லாபம் என்று கேள்.
யாருக்கு இழப்பு என்று கேள்.
உன் பிரச்சினையை தனிப்பட்ட பிரச்சினையாக மட்டும் பார்க்காதே.
அதை சமூக–வர்க்கப் பிரச்சினையாகப் புரிந்துகொள்.
அதே சமயம் உண்மையான ஆயுத வன்முறையையும் அமைதியான ஜனநாயகப் போராட்டத்தையும் ஒன்றாகக் கலக்கக் கூடாது.
18. முடிவுரை: கேள்வியை மாற்றாதே — பதிலைப் பெறு!
ஒரு மாணவர் போராடுகிறார்.
கேள்வி:
அவர் ஏன் போராடுகிறார்?
ஒரு விவசாயி போராடுகிறார்.
கேள்வி:
அவரது வாழ்வாதாரப் பிரச்சினை என்ன?
ஒரு தொழிலாளர் போராடுகிறார்.
கேள்வி:
அவரது உழைப்பின் மதிப்பு எவ்வாறு பறிக்கப்படுகிறது?
ஒரு குடிமகன் அரசை விமர்சிக்கிறார்.
கேள்வி:
அவர் முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அரசிடம் என்ன பதில்?
இதற்கு பதிலாக போராட்டக்காரரின் மீது:
“நக்சலைட்!”
“மாவோயிஸ்ட்!”
“தீவிரவாதி!”
“நாட்டுக்கு எதிரானவர்!”
என்ற முத்திரைகளை ஒட்டுவது, கோரிக்கைக்கு பதில் அளிப்பதல்ல.
அது கேள்வியை மாற்றும் அரசியல்.
மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் நாம் அதைவிட ஆழமான கேள்வியை எழுப்ப வேண்டும்:
“யார் போராடுகிறார்?” என்பதைக் காட்டிலும், “அவர் எதற்காகப் போராடுகிறார்?” என்பதே முதலில் கேட்கப்பட வேண்டும்.
“அவர் எந்தப் பெயரில் அழைக்கப்படுகிறார்?” என்பதைக் காட்டிலும், “அவருடைய கோரிக்கையின் சமூக–பொருளாதார உள்ளடக்கம் என்ன?” என்பதே முக்கியம்.
“அவர் நாட்டுக்கு எதிரியா?” என்பதற்கு முன், “அரசின் கொள்கையால் யாருக்கு நன்மை? யாருக்கு இழப்பு?” என்று கேட்க வேண்டும்.
அரசு மக்களின் கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்க வேண்டும்.
மக்களின் போராட்டத்தை முத்திரை குத்தி மௌனப்படுத்துவது ஜனநாயகத்தின் வலிமை அல்ல; அது அரசியல் பலவீனத்தின் அறிகுறியாக மாறலாம்.
மதத்தின் பெயரால் உழைக்கும் மக்களைப் பிரிக்காதே!
தேசியவாதத்தின் பெயரால் வர்க்கக் கேள்வியை மறைக்காதே!
“வளர்ச்சி” என்ற பெயரில் பொதுச் சொத்துக்களைத் தனியார்மயமாக்காதே!
கேள்வி கேட்பவர்களைத் தீவிரவாதிகள் என முத்திரை குத்தாதே!
உழைக்கும் மக்களின் கோரிக்கைகளுக்கு அரசியல்–பொருளாதாரப் பதில் கொடு!
வர்க்க உண்மையை மறைக்கும் முத்திரைகளை நிராகரிப்போம்.
மக்களின் கோரிக்கைகளின் சமூக–பொருளாதார அடித்தளத்தை வெளிப்படுத்துவோம்.
உழைக்கும் மக்களின் வர்க்க ஒற்றுமையை வலுப்படுத்துவோம்..
இவைகளை முடிவு கட்ட உழைக்கும் மக்கள் தங்களை தாங்களே ஆளும் நிலைக்கு உயர்வதும் அதற்கான தத்துவ அரசியலை போதிக்க வேண்டியதும் நமக்கான கடமை என்று கருதுகிறோம்.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக