இந்த ஆதாரங்கள் மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாடுகளை இந்திய மற்றும் தமிழகச் சூழலில் எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்துவது என்பது குறித்த ஆழமான ஆய்வை வழங்குகின்றன. ரஷ்ய மற்றும் சீனப் புரட்சிகளின் வரலாற்றுப் பாடங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, வர்க்கப் போராட்டம், தொழிலாளர்-விவசாயி கூட்டணி மற்றும் கட்சி அமைப்பு போன்ற அம்சங்களை இந்தியாவின் தனித்துவமான சாதி மற்றும் நிலப்பிரச்சினைகளோடு இணைக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை இக்கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது. வெறும் தேர்தல் அரசியலில் மூழ்கிவிடாமல் அல்லது வறட்டுத்தனமான தத்துவங்களில் தேங்கிவிடாமல், தத்துவத்தையும் நடைமுறையையும் அறிவியல் பூர்வமாக ஒருங்கிணைப்பதே ஒரு புரட்சிகர இயக்கத்தின் வெற்றிக்கான வழியாகக் காட்டப்படுகிறது. லெனினியத்தை ஒரு முடிவடைந்த சூத்திரமாகப் பார்க்காமல், சமூக மாற்றத்திற்கான ஒரு ஆய்வுக் கருவியாகப் பயன்படுத்தி இன்றைய கிக் பொருளாதாரம் மற்றும் டிஜிட்டல் காலத்திற்கு ஏற்ப உழைக்கும் மக்களை அணிதிரட்ட வேண்டும் என்பதே இதன் மையக்கருத்தாகும். இறுதியாக, இந்தியக் கம்யூனிச இயக்கத்தின் பலவீனங்களை விமர்சிக்கும் இப்பாடம், குறிப்பான நிலைமைகளைத் துல்லியமாக ஆய்வு செய்வதன் மூலமே உண்மையான மக்கள் விடுதலையைச் சாத்தியப்படுத்த முடியும் என விளக்குகிறது.
லெனின் → மூன்றாம் அகிலம் → ரஷ்யப்
புரட்சியின் நடைமுறை → சீனப் புரட்சியின் நடைமுறை → சீன–சோவியத்
மாபெரும் விவாதம் → இந்தியச் சூழல் என்ற தொடர்ச்சியில்
முன்னணிப் புரட்சிகரக் கட்சி, தொழிலாளர்–விவசாயி கூட்டணி, பொருளாதாரப் போராட்டத்தை அரசியல் போராட்டமாக உயர்த்துதல், மக்கள் அடித்தளம், நீண்டகாலப் புரட்சிப் போராட்டம்,
மக்கள் வழி (Mass Line), கட்சி–மக்கள்–படை உறவு போன்ற அம்சங்களையும் இந்த ஆய்வில் ஒருங்கிணைக்க முயலுவோம்.
ஆய்வின் மையக் கேள்வி
“மார்க்சிய–லெனினிய தத்துவம் ஒரு கருத்தியல் தொகுப்பு மட்டுமல்ல; அதை வரலாற்றுச் சூழலுக்கேற்ப புரட்சிகரக் கட்சி எவ்வாறு
நடைமுறைப்படுத்துகிறது என்பதே அதன் உயிர்நாடி” என்ற மையக் கருதுகோளை வைத்து ஆய்வு அமையும்.
அதில் குறிப்பாக:
- மார்க்ஸ்–எங்கெல்ஸின்
கட்சி மற்றும் வர்க்கப் போராட்டக் கருத்து
- லெனினின் என்ன
செய்ய வேண்டும்? மற்றும் புரட்சிகரக் கட்சி
- ஜனநாயக
மத்தியத்துவம், தொழில்முறை
புரட்சியாளர்கள், அரசியல் முன்னணி
- பொருளாதாரப்
போராட்டம் → அரசியல் போராட்டம் → புரட்சிகர அதிகாரப் போராட்டம்
- 1905 மற்றும் 1917 ரஷ்ய அனுபவங்கள்
- லெனினின்
நாடாளுமன்றத் தந்திரம் மற்றும் புரட்சிகரப் பயன்பாடு
- மூன்றாம்
அகிலத்தின் தோற்றமும் அதன் கட்சிக் கோட்பாடும்
- கம்யூனிஸ்ட்
கட்சிகளின் சந்தர்ப்பவாதம், குறுங்குழுவாதம், இடதுசாரி குழந்தைத்தனம்
ஆகியவற்றுக்கு எதிரான லெனினிய விமர்சனம்
- ரஷ்யப்
புரட்சியின் வெற்றிக்குப் பின்னால் இருந்த குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழல்
- சீனப்
புரட்சியில் ரஷ்ய அனுபவத்தின் படைப்பாற்றலான பயன்பாடு
- தொழிலாளர்
வர்க்கம்–விவசாயி கூட்டணி மற்றும் சீனாவின் தனித்துவமான சமூக அமைப்பு
- மக்கள்
அடித்தளப் பகுதிகள், நீண்டகால
மக்கள் போர், செம்படை–கட்சி–மக்கள் உறவு
- மாவோவின் மக்கள்
வரி (Mass Line) மற்றும் அரசியல் நடைமுறை
- “ஒரு
நாட்டின் குறிப்பிட்ட நிலைமைகளைப் புரட்சிகரக் கோட்பாட்டுடன் இணைத்தல்” என்ற
பிரச்சினை
- ஸ்டாலின்
கால சோவியத் அனுபவத்தின் சாதனைகள் மற்றும் முரண்பாடுகள்
- குருஷ்சேவிய
திருத்தல்வாதத்தின் தோற்றம்
- சீன–சோவியத்
“மாபெரும் விவாதம்”
- மார்க்சிய–லெனினிய
அடிப்படையில் அந்த விவாதத்தின் இரு தரப்புகளின் வாதங்கள்
- “சமாதான
சகவாழ்வு”, “அமைதியான மாற்றம்”, “நாடாளுமன்றப்
பாதை” ஆகியவற்றின் மீதான விமர்சனம்
- மறுபுறம், மாவோயிசத்தின் நடைமுறைப்
பங்களிப்புகள் மற்றும் அதன் வரம்புகள்
- கோட்பாடு–நடைமுறை
உறவு
- இந்தியக்
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பிரச்சினைகள்
- இந்தியாவின்
சாதி, நிலப்பிரச்சினை,
தேசிய இனக் கேள்வி, விவசாயி–தொழிலாளர்
முரண்பாடு ஆகியவற்றை கட்சி எவ்வாறு அணுக வேண்டும்?
- அமைப்புசாரா
தொழிலாளர்கள் மற்றும் கிக் எகானமி காலத்தில் புரட்சிகரக் கட்சியின் புதிய
பணிகள்
- தேர்தல்
அரசியலை எவ்வாறு புரட்சிகரத் தந்திரத்தின் ஒரு கருவியாக அணுகுவது?
- சீர்திருத்தவாதம்
vs புரட்சிகரத் தந்திரம்
- குறுங்குழுவாதம்
vs வெகுஜன அடித்தளம்
- கோட்பாட்டுச்
சரியான நிலைப்பாடு மட்டும் போதுமா?
- ஒரு
கட்சியின் புரட்சிகரத் தன்மையை மதிப்பிடுவதற்கான நடைமுறை அளவுகோல்கள்
- ரஷ்ய–சீன
அனுபவங்களிலிருந்து இந்தியாவுக்கான படிப்பினைகள்
- இறுதியாக, “புரட்சிகரக் கட்சி
எப்படிப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்?” என்ற
ஒருங்கிணைந்த முடிவு.
முக்கியமாக, ரஷ்யாவையும் சீனாவையும் ஒன்றுக்கொன்று அப்படியே நகலெடுக்க வேண்டிய மாதிரிகளாக நான் அணுகமாட்டேன். அவற்றின் வரலாற்று–சமூகச் சூழல், வர்க்க அமைப்பு, அரசியல் நிலை, விவசாயப் பிரச்சினை, அரசின் தன்மை ஆகியவற்றை தனித்தனியாகப் பரிசோதித்து, அவற்றிலிருந்து முறையியல் (methodological) படிப்பினைகளை பிரித்தெடுப்பதே ஆய்வின் அடிப்படையாக இருக்கும்..
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் தத்துவமும் நடைமுறையும்
தமிழக உழைக்கும் மக்களின் அறிவாயுதமாக லெனின் எழுத்துகள் உள்ளனவா? — ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரை
முன்னுரை: ஒரு இயக்கத்தின் வளர்ச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் எதனால் அளவிட வேண்டும்?
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் நூற்றாண்டு வரலாற்றை வெறும் கட்சிப் பிளவுகள், தேர்தல் வெற்றி–தோல்விகள், தலைவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறு அல்லது அமைப்புகளின் எண்ணிக்கை ஆகியவற்றால் மட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. இவை அனைத்தும் மேலோட்டமான அறிகுறிகளே தவிர, மையக் காரணமல்ல. ஒரு அடிப்படையான கேள்வியை முதலில் எழுப்ப வேண்டும்:
மார்க்சிய–லெனினியத் தத்துவம் இந்திய சமூகத்தின் குறிப்பான நிலைமைகளை ஆய்வு செய்வதற்கும், உழைக்கும் மக்களை அரசியல் ரீதியாக அணிதிரட்டுவதற்கும், புரட்சிகரமான மாற்றத்திற்கான நடைமுறையை உருவாக்குவதற்கும் உண்மையில் பயன்படுத்தப்பட்டதா?
இதுவே இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மையக் கேள்வி. இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை, தத்துவத்தையும் நடைமுறையையும் இணைக்கும் மார்க்சிய–லெனினிய அணுகுமுறையின் வழியாக, இந்திய — குறிப்பாக தமிழக — கம்யூனிச இயக்கத்தின் நடைமுறையை மறுபரிசீலனை செய்கிறது.
இரண்டு விதமான தவறுகள் எப்போதும் புரட்சிகர இயக்கங்களை வேட்டையாடுகின்றன:
- நடைமுறைத் தேவைகளுக்காக தத்துவத்தைப் பலி கொடுக்கும் சந்தர்ப்பவாதம் — உடனடி ஆதாயங்களுக்காக அடிப்படைக் கோட்பாடுகளைத் தளர்த்துவது.
- குறிப்பிட்ட நிலைமைகளைத் துல்லியமாக ஆராயாமல் வெறும் தத்துவச் சொல்லாடல்களை மட்டும் முழக்கும் புத்தக மார்க்சியம் — கோட்பாட்டை நடைமுறையிலிருந்து துண்டித்துவிடுவது.
இவை இரண்டும் மார்க்சிய–லெனினியத்தின் உயிரோட்டமான தன்மைக்கு எதிரானவை. இவற்றைக் களைந்து, உழைக்கும் மக்களுக்கான விடுதலைத் தத்துவமான மார்க்சிய லெனினியத்தை மீட்டெடுப்பதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.
1. தத்துவமும் நடைமுறையும்: பிரிக்க முடியாத பிணைப்பு
1.1 தத்துவத்தின் இரு முகாம்கள்
உலகத் தத்துவ வரலாற்றில் எண்ணற்ற பிரிவுகள் இருப்பதாகத் தோன்றினாலும், அவை அனைத்தும் இறுதியில் இரண்டே அடிப்படை முகாம்களுக்குள் அடங்கிவிடுகின்றன:
- கருத்துமுதல்வாதம் (Idealism): சிந்தனை, ஆன்மா அல்லது கடவுளே முதன்மையானது; பொருள் உலகம் அதன் வெளிப்பாடு அல்லது வெறும் மாயை என்று கருதுவது.
- பொருள்முதல்வாதம் (Materialism): பொருளே (Matter) எல்லாவற்றின் முதலும் மூலமும்; பருண்மையான புற உலகம் மனித சிந்தனைக்கு முன்பே தனித்து இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது; மனித மூளையின் செயல்பாடே சிந்தனை.
இவ்விரண்டிற்கும் இடையே "நடுநிலையான மூன்றாவது வழி" என்று எதுவும் இல்லை என்பதே மார்க்சிய அறிஞர் ஜார்ஜ் பொலிட்ஸர் "மார்க்சிய மெய்ஞானம்" நூலில் வலியுறுத்தும் முக்கியப் புள்ளி. நடுநிலை பேசும் தத்துவவாதிகள் அனைவரும் மறைமுகமாகக் கருத்துமுதல்வாத முகாமுக்கே துணை போகின்றனர்.
1.2 தத்துவம், நடைமுறை — வரையறைகள்
- நடைமுறை (Practice): நம்மிடம் உள்ள ஒரு கருத்தையோ கொள்கையையோ எதார்த்த வாழ்க்கையில் செயல்படுத்திக் காட்டும் செயல்பாடு.
- தத்துவம் (Theory): நடைமுறையில் நாம் எதைச் சாதிக்க விரும்புகிறோமோ அதைப் பற்றி நாம் பெற்றிருக்கும் முறையான அறிவு.
இவை இரண்டும் பிரிந்தால் இரு விதமான சிதைவுகள் தோன்றும்:
| சிதைவு | இயல்பு | விளைவு |
|---|---|---|
| தத்துவமற்ற நடைமுறை (அனுபவவாதம்) | வெறும் அனுபவத்தை மட்டும் நம்பி செயல்படுவது | பழைய முறையிலேயே தேங்கி நிற்றல்; புதிய முன்னேற்றம் சாத்தியமின்மை |
| நடைமுறையற்ற தத்துவம் (வரட்டுவாதம்) | எதார்த்த செயல்பாடு இல்லாமல் வெறும் தத்துவம் பேசுதல் | சிந்தனைகள் "ஏட்டுச் சுரைக்காயாக" முடிவது |
தோழர் லெனின் கூறியதுபோல், "புரட்சிகரமான தத்துவம் இல்லாமல் புரட்சிகரமான இயக்கம் இருக்க முடியாது." மார்க்ஸ் தன் பதினொன்றாவது Feuerbach ஆய்வுரையில் சுட்டிக்காட்டியதன் சாராம்சமும் இதுவே: இதுவரை தத்துவஞானிகள் உலகை பலவிதமாக விளக்கியுள்ளனர்; ஆனால் முக்கியமானது அதை மாற்றுவதாகும்.
இதை நடைமுறைப்படுத்தும் ஆயுதமே இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம் (Dialectical Materialism) — சமூக முரண்பாடுகளை உள்ளது உள்ளபடி ஆய்வு செய்யும் அறிவியல் முறை.
2. மார்க்ஸ் கொடுத்த அறிவியல் அடித்தளத்திலிருந்து லெனினிய நடைமுறைக்கு
மார்க்ஸும் எங்கெல்ஸும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையின் உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகளை அறிவியல் ரீதியாக ஆராய்ந்தனர். மூலதனம் வெறும் பணக் குவிப்பு அல்ல; அது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக உறவு. உழைப்புச் சக்தியை வாங்கும் முதலாளியும், தன் உழைப்புச் சக்தியை விற்கும் தொழிலாளியும் சந்திக்கும் இடத்தில், உழைப்பின் மதிப்பை விட அதிகமான மதிப்பு உருவாக்கப்படுவதே உபரி மதிப்பின் அடிப்படை.
ஆனால் மார்க்ஸ் இங்கேயே நிற்கவில்லை; முதலாளித்துவத்தின் பொருளாதார இயக்கவியலை அம்பலப்படுத்தியதோடு, அந்த அமைப்பை மாற்றக்கூடிய சமூக சக்தியாக பாட்டாளி வர்க்கத்தை அடையாளம் கண்டார். எனினும் ஒரு முக்கியமான இடைவெளி இருந்தது: வரலாற்றை அறிவியல் ரீதியாகப் புரிந்துகொள்வது வேறு; குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலில் புரட்சிகர அரசியல் நடைமுறையை உருவாக்குவது வேறு. இந்த இடைவெளியை நிரப்பும் பாலமாகவே லெனினியம் உருவானது.
லெனின் எழுப்பிய அடிப்படைக் கேள்விகள்:
- முதலாளித்துவத்தை அழிக்கும் ஆற்றல் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்குத்தான் உண்டு என மார்க்ஸ் நிலைநிறுத்திய கோட்பாட்டை, ஏகாதிபத்தியக் காலகட்டத்தில் எப்படி நடைமுறைப்படுத்துவது?
- எந்த வர்க்கம் புரட்சிக்குத் தலைமை தாங்கும்?
- புரட்சிகரக் கட்சி என்பது எப்படிக் கட்டப்பட வேண்டும்?
- தொழிலாளி–விவசாயிக் கூட்டணி எவ்வாறு உருவாக்கப்பட வேண்டும்?
பாரிஸ் கம்யூனின் படிப்பினைகளை மார்க்ஸ் எடுத்துரைத்த அடிப்படையில், சொல்லால் மட்டுமல்லாமல் செயலிலும் அதைச் சாத்தியமாக்கியவர் லெனின். தொழிலாளி–விவசாயிக் கூட்டணியை உருவாக்கி, ரஷ்யாவில் பாட்டாளி வர்க்கம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் புதிய வரலாற்றைப் படைத்தது லெனினியமே.
3. லெனினின் மிகப்பெரிய பங்களிப்பு: "குறிப்பான நிலைமையின் குறிப்பான ஆய்வு"
லெனினின் அரசியல் எழுத்துகளில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும் மையக் கருத்து ஒன்றுண்டு: குறிப்பான நிலைமையின் குறிப்பான ஆய்வு. 1920-ல் கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் இரண்டாவது காங்கிரசுக்காக அவர் தயாரித்த தேசிய, காலனியப் பிரச்சினை மீதான ஆய்வுரைகளில், தேசியப் பிரச்சினையை வெறும் "சமத்துவம்", "தேசிய உரிமை" போன்ற பொதுவான சொற்களால் அணுகக் கூடாது; வரலாற்று மற்றும் பொருளாதார நிலைமைகளைத் துல்லியமாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என அவர் வலியுறுத்தினார்.
இதில் ஒரு முக்கியப் பாடம் உள்ளது: மார்க்சிய–லெனினியத்தின் பொதுக் கோட்பாடு ஒரு தயாரிக்கப்பட்ட அரசியல் செய்முறை அல்ல; அது ஒரு ஆய்வுக் கருவி. இந்தியாவைப் பற்றி மார்க்ஸ் எழுதியதையோ, ரஷ்யாவைப் பற்றி லெனின் எழுதியதையோ, சீனாவைப் பற்றி மாவோ செய்ததையோ அப்படியே இந்தியாவின் மேல் ஒட்டிவிட முடியாது. மாறாக, அவர்கள் பயன்படுத்திய அறிவியல் ஆய்வு முறையையே இந்திய நிலைமைகளில் பயன்படுத்த வேண்டும்.
1920 கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் இரண்டாவது காங்கிரஸ் (ஜூலை 19 – ஆகஸ்ட் 7) இதற்கான ஒரு அறிவியல் கருவிப்பெட்டியை வழங்கியது. அதன் நிகழ்ச்சி நிரலில்: சர்வதேச நிலைமை, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பங்கு, தொழிற்சங்கங்கள், நாடாளுமன்றப் பிரச்சினை, தேசிய–காலனியப் பிரச்சினை, விவசாயப் பிரச்சினை, அமைப்புப் பிரச்சினைகள் என அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்த ஒரு புரட்சிகர அரசியல் அறிவியலாகவே அணுகப்பட்டன. லெனினியம் என்பது ஒரு தனித்த தத்துவப் பிரிவு மட்டுமல்ல; அது அரசியல்–அமைப்பு–பொருளாதாரம்–வர்க்கம்–தேசியம்–விவசாயம் ஆகிய அனைத்தையும் இணைத்து ஆய்வு செய்யும் புரட்சிகர அரசியல் அறிவியல் என்பதே இதன் மகத்தான பாடம்.
4. "தொழிலாளர்கள் தானாகவே புரட்சிகர உணர்வு பெறுவார்கள்" என்ற தவறு
இது இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தை ஆய்வு செய்யும்போது மிக முக்கியமான பகுதி. தொழிலாளர்கள் முதலாளித்துவச் சுரண்டலை நேரடியாக அனுபவிக்கிறார்கள் என்பது உண்மைதான். ஆனால் அதனால் மட்டும் அவர்கள் தானாகவே மார்க்சியப் புரட்சியாளர்களாக மாறிவிடுவதில்லை. ஊதிய உயர்வு, வேலைநேரம் குறைவு, வேலைப் பாதுகாப்பு போன்றவை நியாயமான கோரிக்கைகள்தான். ஆனால் இவை பொருளாதாரப் போராட்டத்தின் எல்லைக்குள் மட்டுமே இருந்தால், முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவையே மாற்றும் அரசியல் உணர்வு தானாக உருவாகாது.
இதுவே லெனினின் What Is To Be Done? எழுத்தின் மையப் பிரச்சினைகளில் ஒன்று. இதனால்தான் அமைப்பு முக்கியமானதாகிறது. கட்சி என்பது தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கான இயந்திரம் அல்ல; வெறும் உறுப்பினர் பட்டியலும் அல்ல. அது ஒரு வர்க்கப் போராட்டத்தின் அரசியல் கருவி.
இங்குதான் லெனினியக் கட்சி இரண்டு தவறான முனைகளுக்கும் எதிராக நிற்கிறது:
- "மக்கள் போராடட்டும்; போராட்டத்திலிருந்து கட்சி தானாக உருவாகிவிடும்" என்ற தன்னிச்சைவாதம்.
- "கட்சி எல்லாவற்றையும் அறியும்; மக்கள் கட்சியைப் பின்பற்றினால் போதும்" என்ற கட்டளைவாதம்.
புரட்சிகரக் கட்சி மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அதே நேரம் அவர்களின் உடனடி அனுபவங்களை உயர்ந்த அரசியல் உணர்வாக மாற்றும் பணியையும் செய்ய வேண்டும்.
5. முதலாளித்துவக் கருத்தியல் எவ்வாறு உழைக்கும் மக்களை ஆளுகிறது?
ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துகளே ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் ஆளும் கருத்துகளாக இருக்கும் என்ற மார்க்சின் அடிப்படைப் புரிதலை லெனினிய அரசியலின் வெளிச்சத்தில் பார்க்கும்போது ஒரு முக்கிய உண்மை புலப்படுகிறது: முதலாளித்துவ ஆதிக்கம் காவல்துறை, நீதிமன்றம், அரசு போன்ற நிறுவனங்கள் வழியாக மட்டும் செயல்படுவதில்லை; அது கருத்தியல் மூலமும் செயல்படுகிறது.
- ஒரு தொழிலாளி "நிறுவனம் வளர்ந்தால்தான் நானும் வளர்வேன்" என்று நம்பலாம்.
- ஒரு விவசாயி "நிலத்தின் உரிமைதான் என் முழு பாதுகாப்பு" என்று நினைக்கலாம்.
- ஒரு இளைஞன் "என் தனிப்பட்ட முன்னேற்றம் மட்டுமே என் எதிர்காலம்" என்று கருதலாம்.
- ஒரு குடிமகன் "தேர்தலில் ஆட்சி மாறினால் சமூகத்தின் அடிப்படை உறவுகளும் மாறிவிடும்" என்று நம்பலாம்.
இவை தனிப்பட்ட கருத்துகள் மட்டுமல்ல; சமூக உற்பத்தி உறவுகளோடு இணைந்த கருத்தியல் வடிவங்கள். எனவே கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் பணி வெறும் போராட்டங்களை நடத்துவது மட்டுமல்ல; மக்களின் அனுபவங்களை வர்க்கப் புரிதலாக மாற்றுவதும் அதன் கடமையாகும்.
6. இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பரிணாமம்: கட்டங்களாக ஓர் ஆய்வு
இந்திய கம்யூனிச இயக்கம் ரஷ்யப் புரட்சியால் ஆழமாகப் பாதிக்கப்பட்டது. 1920-ல் தாஷ்கெந்தில் ஆரம்ப முயற்சி உருவானது; பல்வேறு பகுதிகளில் செயல்பட்ட குழுக்கள் 1925 கான்பூர் மாநாட்டில் ஒன்றிணைந்து இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை உருவாக்கின. தொழிலாளர்–விவசாயி குடியரசு, உற்பத்தி–விநியோகச் சாதனங்களின் சமூகமயமாக்கல் ஆகியவை கான்பூர் மாநாட்டின் முக்கிய இலக்குகளாக இருந்தன. அதாவது, இயக்கத்தின் பிறப்பிலேயே லெனின் – அகிலம் – புரட்சி – தேசிய விடுதலை – தொழிலாளர்–விவசாயி – சோசலிசம் என்ற உறவு பொதிந்திருந்தது. எனவே லெனினியத்தை இந்தியாவுக்கு "வெளியிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட கருத்து" எனக் கூறுவது வரலாற்று ரீதியாக மிக எளிமைப்படுத்தப்பட்ட வாதம்.
ஆனால் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு மையப் பிரச்சினையும் இருந்தது: தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்துடன் கம்யூனிஸ்டுகளின் உறவு என்ன? தேசிய முதலாளித்துவ சக்திகளுடன் எந்த அளவு, எந்த நிபந்தனையில் கூட்டணி? இவை வெறும் தந்திரக் கேள்விகள் அல்ல; வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தின் கேள்விகள்.
இந்த வரலாற்றை பின்வரும் கட்டங்களாகப் பிரித்து ஆய்வு செய்யலாம்:
| காலகட்டம் | மைய அரசியல் பிரச்சினைகள் |
|---|---|
| 1920–1947 | காலனிய எதிர்ப்பு, தேசிய இயக்கம், தொழிலாளர்–விவசாயி இயக்கம், கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் தாக்கம் |
| 1947–1964 | சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய இந்திய அரசின் வர்க்கத் தன்மை, தேசிய முதலாளித்துவம், நாடாளுமன்றப் பாதை vs ஆயுதப் புரட்சி விவாதங்கள் |
| 1964க்குப் பின் CPI–CPI(M) பிளவு | இந்திய முதலாளித்துவம், காங்கிரஸ், நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம், சோவியத்–சீனப் பிளவின் தாக்கம் |
| 1967க்குப் பின் நக்சல்பாரி & பல்வேறு மார்க்சிஸ்ட்–லெனினிஸ்ட் போக்குகள் | புரட்சியின் தன்மை, ஆயுதப் போராட்டம், விவசாயப் புரட்சி, கட்சி அமைப்பு |
| 1980க்குப் பின் | அடையாள அரசியல், சாதி அரசியல், புதிய தாராளமயம், தனியார்மயம், அமைப்புசாராத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வளர்ச்சி |
| 1991க்குப் பின் | உலகமயமாக்கல், நிதி மூலதனம், தகவல் தொழில்நுட்பம், டிஜிட்டல் மூலதனம், கிக் பொருளாதாரம் |
ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் கேட்க வேண்டிய கேள்வி ஒன்றே: அந்தக் காலத்தின் குறிப்பான நிலைமையை மார்க்சிய–லெனினிய முறையில் ஆய்வு செய்து, அதிலிருந்து அரசியல் நடைமுறை உருவாக்கப்பட்டதா?
7. இன்றைய நடைமுறை அமைப்புகள்: மூன்று வகையான முரண்பாடுகள்
இன்று செயல்படும் முற்போக்கு/இடதுசாரி அமைப்புகளை மூன்று வகையாகப் பிரித்து அவற்றின் தத்துவ–நடைமுறை இடைவெளியை ஆய்வு செய்யலாம்.
7.1 பாராளுமன்றக் கட்சிகள் (CPI, CPM போன்றவை)
லெனின் தெளிவாகக் கூறினார்: பாராளுமன்றத்தைப் பயன்படுத்தலாம்; ஆனால் பாராளுமன்ற மாயையில் சிக்கக் கூடாது. ஆனால் இன்று இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் அரசியல் மையம் தேர்தல், கூட்டணி, அமைச்சரவை, சட்டமன்றம் ஆக மாறிவிட்டது. உழைக்கும் மக்கள் அதிகாரத்தை உருவாக்கும் நீண்டகாலப் புரட்சிகர பணிகள் பின்தள்ளப்பட்டன. தொழிற்சங்கம், விவசாயிகள் அமைப்பு, மாணவர்–பெண்கள் இயக்கங்கள் என வர்க்கப் போராட்டத்தின் பள்ளிகளாக இருக்க வேண்டியவை, உறுப்பினர் சேர்க்கை, தேர்தல் பிரச்சாரம், மனு கொடுத்தல் போன்ற குறுகிய செயல்பாடுகளாகச் சுருங்கின. இதன் விளைவாக, புரட்சி இலக்காக இல்லாமல் தேர்தல் வெற்றியே அரசியல் மையமாகியது.
தேர்தல் அரசியல் தானே பிரச்சினை அல்ல. ஆனால் அது கட்சியின் பிரதான நடவடிக்கையாக மாறும்போது, மக்களின் வர்க்க அமைப்பை விட வாக்கு வங்கிகள் முக்கியமாகும்போது, புரட்சிகர அமைப்பு தேர்தல் இயந்திரமாகச் சுருங்கும்போது — நாடாளுமன்றப் பயன்பாடு நாடாளுமன்றவாதமாக மாறுகிறது. இதுவே லெனின் எச்சரித்த சந்தர்ப்பவாதப் பிரச்சினை.
7.2 குறுங்குழுக்கள்
இவர்கள் அணிகளுக்கு முறையான அரசியல் போதிக்காமல், நடைமுறைச் சாத்தியமற்ற உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய முழக்கங்களை முன்வைத்து மக்களை வீணடிக்கின்றனர். "புரட்சி வேண்டும்!", "பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம்!" என முழக்கமிடுவது மட்டும் லெனினியம் அல்ல. எந்த வர்க்கங்களை அணிதிரட்டப் போகிறோம்? அவர்கள் எங்கு இருக்கிறார்கள்? அவர்களின் உடனடிப் பிரச்சினைகள் என்ன? — இக்கேள்விகளுக்குப் பதில் இல்லாத "புரட்சிகர அரசியல்" வெறும் சொல்லாடலாகவே முடிந்துவிடும்.
7.3 ஆயுதமேந்திய போராளிக் குழுக்கள் (மாவோயிஸ்டுகள்)
இவர்களிடம் அர்ப்பணிப்பும் தியாகமும் இருந்தாலும், அரச பயங்கரவாதத்தை எதிர்த்து வெகுஜன மக்களை அமைப்பு ரீதியாகத் திரட்டி அரசியல்படுத்தத் தவறி, தனிமைப்பட்டுப் பின்தங்கி நிற்கின்றனர்.
இம்மூன்று போக்குகளும் தத்துவத்தையும் நடைமுறையையும் சரியாக இணைக்கத் தவறியதன் வெவ்வேறு வெளிப்பாடுகளே.
8. தேசியப் பிரச்சினை: இந்தியாவுக்கு லெனின் கொடுக்கும் பாடம்
லெனின் தேசியக் கேள்வியை "தேசியம் நல்லதா, கெட்டதா?" என்ற தத்துவ விவாதமாக அணுகவில்லை. அவர் கேட்ட கேள்வி: எந்த வர்க்கத்தின் தேசிய நலன்? ஒரு நாட்டில் "தேசிய நலன்" என்று கூறப்படும்போது, அதற்குள் முதலாளியின் நலனும் தொழிலாளியின் நலனும் ஒன்றாக இருப்பதாகக் காட்டப்படலாம் — ஆனால் அவை ஒன்றல்ல. இந்த அணுகுமுறை இந்தியாவில் மிக முக்கியமானது; ஏனெனில் இங்கு தேசியம், மொழி, மாநில உரிமை, சாதி, மதம், இனம், வர்க்கம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. எந்தத் தேசிய அல்லது மொழி இயக்கத்தையும் கண்மூடித்தனமாக ஆதரிக்கவோ எதிர்க்கவோ முடியாது; அதன் சமூக அடித்தளம் என்ன, எந்த வர்க்கம் அதை வழிநடத்துகிறது, யாருக்கு எதிரானது என்பதை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
இதே அணுகுமுறை விவசாயக் கேள்விக்கும் பொருந்தும். நகர்ப்புற தொழிலாளி வர்க்கம் மட்டும் சமூகப் புரட்சியை நடத்திவிட முடியாது. தொழிலாளி–விவசாயிக் கூட்டணியை புரட்சியின் மையக் கேள்வியாகக் கண்ட லெனின், கிராமப்புற உழைக்கும் மக்களை நிலப்பிரபுத்துவ, முதலாளித்துவ ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவிக்கும் போராட்டத்தை நகர்ப்புற பாட்டாளி வர்க்கத்தின் போராட்டத்துடன் இணைக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தினார்.
9. தமிழக உழைக்கும் மக்களுக்கு லெனின் ஓர் "அறிவாயுதமா"?
இக்கேள்விக்கு "ஆம்" என்று பதில் சொல்லலாம் — ஆனால் ஒரு நிபந்தனையுடன். லெனினின் நூல்கள் தமிழில் கிடைப்பது மட்டும் போதாது; அவற்றை வாசிப்பதும், மேற்கோள் காட்டுவதும் மட்டும் போதாது. லெனினிய ஆய்வு முறையைத் தமிழக சமூகத்தின் மீது நேரடியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.
- சாதி — வெறும் "சமூகத் தீமை" என்று பார்க்காமல், அது எந்த வரலாற்று உற்பத்தி உறவுகளோடு இணைந்திருக்கிறது என்பதை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
- நிலம் — நில உரிமை, குத்தகை, விவசாயக் கடன், ஒப்பந்த விவசாயம், வேளாண் தொழிலாளர் உறவுகள் ஆகியவற்றை வர்க்க ரீதியாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
- தொழிலாளர் வர்க்கம் — தொழிற்சாலைத் தொழிலாளியை மட்டும் அல்லாமல் கட்டுமானத் தொழிலாளி, வீட்டு வேலைத் தொழிலாளர், டெலிவரி/ஆப் அடிப்படையிலான தொழிலாளர், ஒப்பந்தத் தொழிலாளர் என விரிவடைந்த உழைப்புச் சக்தியை உள்ளடக்க வேண்டும்.
- பெண்களின் உழைப்பு — ஊதியம் பெறும் உழைப்புடன், ஊதியமற்ற மறுஉற்பத்தி உழைப்பையும் பொருளாதார–வர்க்கப் பகுப்பாய்வில் கொண்டுவர வேண்டும்.
- மதம் — தனிப்பட்ட ஆன்மீகக் கேள்வியாக மட்டும் பார்க்காமல், அது எந்தச் சமூக வர்க்க உறவுகளில் செயல்படுகிறது என ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
தமிழக உழைக்கும் மக்களின் முன்னால் இன்று இருக்கும் உலகம் 1920 ரஷ்யா அல்ல. ஆனால் மனித உழைப்பை மூலதனம் சுரண்டும் உறவு மறைந்துவிடவில்லை; அது புதிய வடிவங்களை எடுத்துள்ளது. தொழிற்சாலை மட்டும் வேலைத்தளமாக இல்லை — டிஜிட்டல் தளம் புதிய வேலைத்தளமாகிறது; தரவு புதிய மூலதனச் சொத்தாகிறது; சாதியும் தேசியமும் மதமும் புதிய சந்தை, அரசியல் வடிவங்களில் தொடர்கின்றன. இதனால் லெனினின் எழுத்துகள் அருங்காட்சியகப் பொருட்கள் அல்ல; அவை புதிய சமூக நிலைமைகளை ஆய்வு செய்ய வேண்டிய அறிவியல் கருவிகள்.
10. முடிவுரை: நான்கு கேள்விகள் — தத்துவம் நடைமுறையாக மாறும் சோதனைக் கல்
இந்திய கம்யூனிஸ்டுகளிடம் "நீங்கள் லெனினைப் படித்தீர்களா?" என்று கேட்பது முதல் நிலைக் கேள்வி மட்டுமே. உண்மையான ஆய்வுக்குரிய கேள்விகள் இவை:
- லெனினின் எந்த முறையை இந்திய நிலைமையை ஆய்வு செய்யப் பயன்படுத்தினீர்கள்?
- அந்த ஆய்விலிருந்து என்ன அரசியல் திட்டத்தை உருவாக்கினீர்கள்?
- அந்த அரசியல் திட்டத்தை எந்த வர்க்கங்களிடம் எடுத்துச் சென்றீர்கள்?
- அந்த நடைமுறை மக்களின் வர்க்க உணர்வையும் அமைப்பையும் அதிகாரப் போராட்டத்தையும் எந்த அளவுக்கு வளர்த்தது?
இந்த நான்கு கேள்விகளுக்கான பதில்களே ஒரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் லெனினியத் தன்மையை உண்மையில் சோதிக்க உதவும். ஒரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் உண்மையான அளவுகோல் அதன் அறிக்கைகள் அல்ல; அதன் கோட்பாடு மக்களுடைய வாழ்வோடு இணைந்து புதிய அமைப்புச் சக்தியை உருவாக்குகிறதா என்பதே.
மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் தன்னை மறுகட்டமைக்க வேண்டுமெனில், பின்வருவன அவசியம்:
- இந்திய, தமிழக சமூகத்தின் அறிவியல் வர்க்க ஆய்வு
- தொழிலாளர்–விவசாயி ஐக்கியத்தை நடைமுறையில் உருவாக்குதல்
- மக்கள் மத்தியில் தொடர்ச்சியான அரசியல் கல்வி
- ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தை உயிர்ப்பித்தல்
- விமர்சனம்–சுயவிமர்சனத்தை நிறுவனக் கலாச்சாரமாக மாற்றுதல்
- தேர்தல் அரசியலை இறுதி இலக்காக அல்லாமல், மக்களிடையே அமைப்புப் பணிக்கான ஒரு கருவியாக மட்டுமே பயன்படுத்துதல்
- கோட்பாடு ↔ நடைமுறை ↔ மீளாய்வு என்ற இயங்கியல் செயல்முறையை இடையறாது முன்னெடுத்துச் செல்லுதல்
மார்க்சியம் என்பது மனப்பாடம் செய்ய வேண்டிய மேற்கோள்களின் தொகுப்பு அல்ல; அது சமூக முரண்பாடுகளை அறிவியல் முறையில் ஆய்வு செய்து, அவற்றை மாற்றும் நடைமுறைக்கான வழிகாட்டி. "லெனினை மேற்கோள் காட்டுகிறோமா?" என்பது கேள்வியல்ல; "லெனினிய முறையில் இந்தியாவையும் தமிழகத்தையும் ஆய்வு செய்கிறோமா?" என்பதே கேள்வி. அந்த ஆய்வு உண்மையாக நடந்தால் மட்டுமே தத்துவம் நடைமுறையாக மாறும்; நடைமுறை மீண்டும் தத்துவத்தை வளப்படுத்தும். அதுவே மார்க்சிய–லெனினியத்தின் உயிருள்ள இயங்கியல்.
ஆய்வுக் குறிப்பு: இக்கட்டுரை, லெனினின் 1920 கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் இரண்டாவது காங்கிரசுக்கான ஆவணங்கள் (தேசிய–காலனியப் பிரச்சினை, விவசாயப் பிரச்சினை, நாடாளுமன்றவாதம் தொடர்பான ஆய்வுரைகள்), Left-Wing Communism: An Infantile Disorder, What Is To Be Done? ஆகிய படைப்புகளின் அடிப்படைக் கருத்துகளை மையமாகக் கொண்டு, இந்திய/தமிழக கம்யூனிச இயக்க வரலாற்றுடன் இணைத்து வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக