வழங்கப்பட்டுள்ள இந்த ஆதாரங்கள் இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் தோற்றம், எழுச்சி மற்றும் அதன் சித்தாந்த ரீதியான வீழ்ச்சி குறித்து விரிவாக ஆராய்கின்றன. 1920-களில் காலனிய எதிர்ப்பு சக்தியாக உருவெடுத்த இவ்வியக்கம், தெலுங்கானா ஆயுதப் போராட்டம் போன்ற மக்கள் எழுச்சிகள் மூலம் வலிமை பெற்றதையும், பின்னர் நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கத்துடன் சமரசம் செய்துகொண்ட அதிகார மாற்றத்தை எதிர்கொண்ட விதம் குறித்தும் இவை விளக்குகின்றன. இந்திய விடுதலைக்குப் பின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தனது புரட்சிகரப் பாதையைத் துறந்து நாடாளுமன்ற அரசியலைத் தேர்வு செய்ததும், அதனால் ஏற்பட்ட உட்கட்சிப் பிளவுகளும் இங்குச் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றன. குறிப்பாக, சோவியத் ஒன்றியத்தின் தலையீடு மற்றும் நேரு அரசாங்கம் குறித்த தவறான மதிப்பீடுகள் எவ்வாறு இயக்கத்தின் வீழ்ச்சிக்கு வித்திட்டன என்பதை இந்த ஆவணங்கள் விமர்சிக்கின்றன. கடந்த காலத் தவறுகளிலிருந்து சுய விமர்சனம் மூலம் பாடம் கற்றுக்கொண்டு, உண்மையான மக்கள் விடுதலைக்கான மார்க்சியப் பாதையைத் தீர்மானிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை இக்கட்டுரைகள் வலியுறுத்துகின்றன. இறுதியில், 1947-ல் நிகழ்ந்தது ஒரு முழுமையான சமூகப் புரட்சி அல்ல, மாறாக அது ஒரு எளிய அதிகாரப் பகிர்வே என்பதை வரலாற்றுச் சான்றுகளுடன் இவை மெய்ப்பிக்கின்றன.
இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்தின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும்
1920–2026: ஆவணங்கள், வரலாற்றுத் தரவுகள் மற்றும் மார்க்சிய ஆய்வு
ஆய்வறிக்கையின் மையக் கேள்வி
இந்தியாவில் கம்யூனிச இயக்கம் ஏன் உருவானது?
அது எவ்வாறு தொழிலாளர்–விவசாயி இயக்கங்களின் மூலம் ஒரு தேசிய அரசியல் சக்தியாக
வளர்ந்தது?
1950களில் நாடாளுமன்றத்தின் முக்கிய எதிர்க்கட்சியாக இருந்த
இயக்கம் எவ்வாறு 1964-ல் பிளவடைந்தது?
தெலங்கானா ஆயுதப் போராட்டம், கேரளாவின் 1957 அரசு, மேற்கு வங்கத்தின் 1977–2011 ஆட்சி, நக்சல்பாரி ஆகியவை இந்திய கம்யூனிசத்தின் வெவ்வேறு பாதைகளை
எவ்வாறு வெளிப்படுத்துகின்றன?
முக்கியமாக—
இந்திய கம்யூனிசத்தின் வீழ்ச்சிக்கு வெளிப்புற அடக்குமுறை மட்டும்தானா காரணம்? அல்லது அதன் சொந்த அரசியல்–தத்துவ–அமைப்பு முரண்பாடுகளும் முக்கிய காரணிகளா?
இந்த ஆய்வறிக்கை அந்தக் கேள்வியை மையமாகக் கொண்டுள்ளது.
இந்த ஆய்வில் நான்கு வகையான ஆதாரங்கள் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்:
முதன்மை ஆவணங்கள்
- CPI ஆவணங்கள்
- CPI(M) ஆவணங்கள்
- CPI(ML) ஆவணங்கள்
- தேர்தல்
அறிக்கைகள்
- கட்சி
மாநாட்டு தீர்மானங்கள்
- தெலங்கானா
மற்றும் நக்சல்பாரி ஆவணங்கள்
வரலாற்று ஆதாரங்கள்
- G. Adhikari தொகுத்த Documents
of the History of the Communist Party of India
- காலனிய
அரசின் வழக்குகள் மற்றும் உளவுத்துறை ஆவணங்கள்
- Meerut Conspiracy Case ஆவணங்கள்
கல்வியியல் ஆய்வுகள்
- Oxford University Press
- Critical Asian Studies
- இந்திய
அரசியல் மற்றும் பொருளாதார வரலாற்று ஆய்வுகள்
G. Adhikari தொகுத்த CPI ஆவணத் தொகுப்புகள் 1917 முதல் பல்வேறு காலகட்டங்களை உள்ளடக்கியுள்ளன;
குறிப்பாக 1925–29 காலகட்டத்தில் கட்சி எவ்வாறு ஆரம்பகட்ட வெகுஜனச்
செயல்பாட்டுக்குள் நுழைந்தது என்பதற்கான முதன்மை ஆவணங்களை அவை வழங்குகின்றன. (LBSNAA)
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
காலனிய அரசின் அடக்குமுறையும் கம்யூனிசத்தின் வளர்ச்சியும்
1920களில் பிரிட்டிஷ் அரசு கம்யூனிஸ்டுகளை வெறும் அரசியல்
எதிரிகளாக பார்க்கவில்லை.
அவர்கள்:
- தொழிலாளர்
இயக்கங்களை
- வேலைநிறுத்தங்களை
- தொழிற்சங்க
அமைப்புகளை
- காலனித்துவ
எதிர்ப்பை
ஒருங்கிணைக்கும் சக்தியாக மாறுவார்கள் என்று அஞ்சியது.
இதன் உச்ச வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று Meerut
Conspiracy Case.
1929-ல் கம்யூனிஸ்ட் மற்றும் இடதுசாரி தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள்
பெருமளவில் கைது செய்யப்பட்டனர்.
ஆனால் இதன் முரண்பாடு குறிப்பிடத்தக்கது:
அடக்குமுறை கம்யூனிசத்தை அழிக்கவில்லை; மாறாக அது கம்யூனிஸ்டுகளின் அரசியல் அடையாளத்தை இந்திய
தொழிலாளர் இயக்கத்துடன் இணைத்தது.
இந்தியச் சுதந்திரமும் அதன் அரசியல் பரிமாணங்களும்: ஒரு வரலாற்று விமர்சனப்
பார்வை
வரலாறு என்பது கடந்த கால நிகழ்வுகளின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல; அது நிகழ்காலத்தைப் புரிந்து கொள்வதற்கும் எதிர்காலத்தைச் செப்பனிடுவதற்கும் பயன்படும் ஒரு வழிகாட்டி. ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான விடுதலை என்பது அதிகார மாற்றத்தில் மட்டும் இல்லை; மாறாக, அச்சமூகத்தின் சமூக, பொருளாதாரக் கட்டமைப்பில் ஏற்படும் முழுமையான மாற்றத்தில்தான் அடங்கியுள்ளது. வழங்கப்பட்டுள்ள வரலாற்றுப் பக்கங்கள், இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டம், பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் அணுகுமுறை, காங்கிரஸ் தலைவர்களின் அரசியல் நிலைப்பாடு மற்றும் இந்திய பெருமுதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் பங்கு ஆகியவற்றை அரசியல்-பொருளாதார விமர்சனப் பார்வையோடு விரிவாக ஆராய்கின்றன.
1. வரலாற்றுக் கற்றலும் சுய விமர்சனமும்
கடந்த காலத்தைப் பற்றிய அறிவு வெறும் தகவல் சேகரிப்புக்காக மட்டுமல்ல,
அதிலிருந்து பாடங்களைக் கற்றுக்கொண்டு நிகழ்காலத்திற்கும்
எதிர்காலத்திற்கும் சேவை செய்வதற்கே பயன்பட வேண்டும். ஒரு புரட்சிகர இயக்கமோ
அல்லது அமைப்போ தனது கடந்த காலத் தவறுகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளத் தவறினால்,
அது எதிர்காலத்திலும் தவறுகளையே தொடரும்.
* சுய
விமர்சனத்தின் தேவை: தலைவர்களையோ அல்லது இயக்கங்களையோ விமர்சனத்திற்கு
அப்பாற்பட்டவர்களாகக் கருதக் கூடாது. கடந்த காலத்தில் நிலவிய குறைகள்,
தவறான கொள்கைகள் மற்றும் எல்லைகளை மூடிமறைக்காமல்
வெளிப்படுத்துவதே உண்மையான சுய விமர்சனமாகும்.
* அனுபவத்தின்
முக்கியத்துவம்: மாசேதுங் சுட்டிக்காட்டியது போல, அனுபவமின்மை காரணமாகத் தவறுகள் நேர்வது இயற்கை;
ஆனால் அந்த அனுபவமின்மையிலிருந்து பாடங்களைப் பெற்று
முன்னோக்கிப் பயணிப்பதே சரியானப் பாதையாகும்.
* வரலாற்று
ஆவணங்களின் பாதுகாப்பு: சீனா போன்ற நாடுகளில் நீண்ட வரலாற்றுப் பயணங்களின் போதும்
ஆவணங்களைப் பேணிப் பாதுகாக்கும் வழக்கம் இருந்தது. ஆனால்,
இந்தியப் சூழலில் வரலாற்றுச் சான்றுகளையும் ஆவணங்களையும்
முறையாகப் பாதுகாப்பதில் நிலவிய போதாமைகள், வரலாற்றை முழுமையாகப் பதிவு செய்வதில் சில தடைகளை
உருவாக்கின.
2. இந்திய அரசு: சுதந்திரமான அரசா அல்லது புதியக்காலனிய
சார்புநிலையா?
1947 ஆகஸ்ட் 15 அன்று பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியவாதிகள் அதிகாரத்தை
மாற்றியதைத் தொடர்ந்து, இந்தியா முழுமையான சுதந்திரம் பெற்ற இறைமையுள்ள அரசாக மாறியதா அல்லது
புதியக்காலனிய வடிவத்தைக் கொண்டிருந்ததா என்ற கேள்வி முதன்மையான ஆய்வுக்குரியதாகும்.
* உண்மையான
விடுதலையின் இயல்பு: காலனிய ஆட்சியைத் தூக்கி எறிந்து பெறும் உண்மையான விடுதலை
என்பது,
பழைய காலனிய கட்டமைப்பை முற்றிலுமாக மாற்றியமைப்பதாக இருக்க
வேண்டும். ஃபிரான்ட்ஸ் ஃபேனான் தனது ‘பாரில் கடைசியர்’ நூலில் குறிப்பிட்டது போல,
காலனிய முறை ஒழிப்பு என்பது வன்முறை மிகுந்த மற்றும் முழு
சமூக அமைப்பையும் அடியோடு மாற்றியமைக்கும் ஒரு நிகழ்வாகும்.
* புதிய
ஜனநாயகப் புரட்சி: நிலப்பிரபுத்துவத்தை ஒழித்து, பாட்டாளி வர்க்கம், விவசாயிகள் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் தலைமையில் நடக்கும்
புரட்சியே உண்மையான விடுதலையை வழங்கும். ஆனால், இந்தியாவில் நடந்த அதிகார மாற்றம் பெருமுதலாளித்துவ
வர்க்கத்தின் நலன்களையும், பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் தொடர்ச்சியையும் பாதுகாக்கும் வகையிலேயே
அமைந்தது.
3. பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியமும் இந்தியப் பெருமுதலாளிகளின்
கூட்டமைப்பும்
இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில், பிரிட்டிஷ் ஆட்சி இந்தியாவில் தொடர முடியாத நிலை உருவானது.
அப்போது,
பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களுக்கும் இந்தியப் பெருமுதலாளித்துவ
வர்க்கத்திற்கும் இடையே ஒரு நெருக்கமான உறவு நிலவியது.
* பொருளாதார
மற்றும் நிர்வாகத் தொடர்புகள்: போர்க்காலத்தில் ஆங்கிலேய அரசு இந்திய
பெருமுதலாளிகளுடன் பல்வேறு அதிகாரப்பூர்வக் குழுக்கள் மூலம் நெருங்கிய பிணைப்பை
ஏற்படுத்திக்கொண்டது (எ.கா. டாட்டா இயக்குநர்கள், பாம்பே திட்டம், போருக்குப் பிந்தைய வளர்ச்சித் திட்டங்கள்).
* அரசியலமைப்பு
மற்றும் இராணுவத் தொடர்ச்சி: ஆங்கிலேய ஆட்சியில் இருந்த அரசியலமைப்புச் சட்டங்கள்,
நிர்வாகக் கட்டமைப்பு, இராணுவ அமைப்பு மற்றும் கல்வி முறைகள் பெரிய மாற்றங்களின்றி
அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. இதன் மூலம், காலனியக் கட்டமைப்பின் தொடர்ச்சியே நிலவியது.
4. மக்கள் எழுச்சியும் தலைவர்களின் அச்சமும்: "எரிமலையின்
விளிம்பில் இந்தியா"
1945-46 காலகட்டத்தில் (இரண்டாம் உலகப்போரின் முடிவில்),
இந்திய நாட்டின் தொழிலாளர்கள்,
விவசாயிகள், இளைஞர்கள், அலுவலக ஊழியர்கள் மற்றும் காவல்துறை/இராணுவத்தின் ஒரு
பகுதியினர் சுயமாகத் திரண்டு ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்தனர்.
* மக்கள்
போராட்டங்களின் வேகம்: இந்த மக்கள் எழுச்சி எந்தவொரு குறிப்பிட்ட அரசியல்
கட்சியினாலும் வழிநடத்தப்படவில்லை; மாறாக, மக்கள் தாங்களாகவே ஏகாதிபத்தியத் தளையிலிருந்து விடுபட
முயன்றனர்.
* காங்கிரஸ்
மற்றும் பிரிட்டிஷ் அரசின் அச்சம்: இந்த அசாத்தியமான புரட்சிகரச் சூழலைக் கண்டு
ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்கள் மட்டுமன்றி, காந்தியடிகள் மற்றும் நேரு உள்ளிட்ட காங்கிரஸ் தலைவர்களும்
அச்சமடைந்தனர். நாடு "எரிமலையின் விளிம்பில்" இருப்பதை உணர்ந்த நேரு
போன்ற தலைவர்கள், மக்கள் புரட்சி வெடிப்பதற்கு முன்பாக ஆங்கிலேயர்களுடன் சமரசப் பேச்சுவார்த்தை
நடத்தி,
நிலைமையை நீர்த்துப்போகச் செய்ய முயன்றனர்.
* சிம்லா
மாநாடும் தோல்வியும்: வைசிராய் வேவெல் பிரபு கூட்டிய சிம்லா மாநாட்டில் காங்கிரஸ்
பங்கேற்றது. இருப்பினும், முஸ்லிம் லீக் மற்றும் காங்கிரஸுக்கு இடையிலான பிரதிநிதித்துவச் சிக்கல்களால்
அது தோல்வியில் முடிந்தது. இருந்தபோதிலும், பிரிட்டிஷ் அரசுடன் ஒரு "நல்லெண்ணத்தையும்
நம்பிக்கையையும்" வளர்த்துக் கொள்ளவே தலைவர்கள் விரும்பினர்.
இப்பக்கங்களின் ஆழமான பகுப்பாய்வு உணர்த்தும் முதன்மை நோக்கம் என்னவெனில்: 1947-ல் இந்தியாவில் நடந்த அதிகார மாற்றம் என்பது ஒரு முழுமையான சமூக-பொருளாதாரப் புரட்சி அல்ல; மாறாக, அது பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கும், இந்திய பெருமுதலாளித்துவ-நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கத்திற்கும் இடையே நடந்த ஒரு சமரச அடிப்படையிலான அதிகார பரிமாற்றமே ஆகும்.
உண்மையான விடுதலை என்பது உழைக்கும் மக்கள், விவசாயிகள் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவினரின் கைகளில்
அதிகாரம் செல்வதிலும், பழைய காலனிய எச்சங்களை முற்றிலுமாக அகற்றுவதிலுமே உள்ளது என்பதை வரலாற்றுச்
சான்றுகளின் அடிப்படையில் இக்கட்டுரைத் தொகுப்பு தெளிவுபடுத்துகிறது.
அதிகார மாற்றம்: இந்திய விடுதலைக்குப் பின்னான அரசியல்,
பொருளாதாரச் சார்புநிலைகள் குறித்த ஒரு விமர்சனப் பார்வை
1947 ஆகஸ்ட் 15 அன்று இந்தியாவில் நிகழ்ந்த அதிகார மாற்றம் என்பது, நாட்டின் சமூக, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்பில் உண்மையான விடுதலையைக் கொண்டுவந்ததா அல்லது பழைய காலனியக் கட்டமைப்பின் தொடர்ச்சியாகவே அமைந்ததா என்பது முக்கியமான வரலாற்று ஆய்வுக்குரிய கருப்பொருளாகும். வழங்கப்பட்டுள்ள புத்தகப் பக்கங்களின் அடிப்படையில், இந்திய விடுதலைக்குப் பின்னானப் பொருளாதாரம், அன்னிய மூலதனத்தின் ஆதிக்கம், பிரிட்டிஷ் அரசுடனான அரசியல் இணக்கப்போக்கு மற்றும் நிலப்பிரபுத்துவக் கட்டமைப்பின் நிலை ஆகியவற்றைத் தொகுத்து அளிக்கும் விரிவான கட்டுரை கீழே வழங்கப்பட்டுள்ளது.
1. அதிகார மாற்றத்தின் இயல்பும் காலனியத் தொடர்ச்சியும்
1947-ல் நடந்த அதிகார மாற்றத்திற்குப் பிறகும்,
காலனிய சகாப்தத்தின் பழைய அமைப்புமுறைகள் அடியோடு
ஒழிக்கப்படாமல், அவற்றின்
தொடர்ச்சியாகவே இந்தியக் கட்டமைப்பு நிலைநிறுத்தப்பட்டது.
* அரசியல்
பகக்களும் ஏகாதிபத்தியமும்: சர்தார் மோட்டா சிங் சுட்டிக்காட்டியது போல்,
தேசிய விடுலைப் போராட்டத்தின் கூர்மையை மழுங்கச் செய்து,
ஏகாதிபத்தியத்தின் "அரசியல் பகக்களுக்குப்"
பின்னால் ஒழிந்துகொள்ளும் போக்கு நிலவியது. காலனியமயமாக்கலுக்கு முந்தைய
சமூகத்தைச் சீரமைத்து உழைக்கும் மக்களைச் சுரண்டுவதற்குத் துணைபுரியும்
"பொருட்காலனியவாதமாக" மட்டுமே இந்த அதிகாரம் அமைந்தது என்ற விமர்சனம்
முன்வைக்கப்படுகிறது.
* கிராமப்புற
நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்புகள்: பரந்து விரிந்த கிராமப்புறங்களில் நிலவிய
நிலப்பிரபுத்துவ அல்லது அரை நிலப்பிரபுத்துவ உறவுகளில் அடிப்படை மாற்றங்கள்
எதுவும் நிகழவில்லை. சில கொடூர வடிவங்கள் மட்டுமே களையப்பட்டவே தவிர,
உழைக்கும் மக்களுக்கு நில உரிமையை வழங்கும் உண்மையான ஜனநாயக
அல்லது விவசாயப் புரட்சி நடைபெறவில்லை.
2. அன்னிய மூலதனச் சார்பும் பொருளாதாரச் பிடியும்
விடுதலைக்குப் பிறகும் இந்தியப் பொருளாதாரம் பிரிட்டிஷ் மற்றும் அமெரிக்க
பெருமூலதனத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபடவில்லை.
* அன்னிய
மூலதனத்திற்கு வரவேற்பு: 1946 டிசம்பரில் நேரு, ஆங்கிலேய முதலாளித்துவவாதிகள் இந்தியாவில் தொடர்ந்து தொழில்களை நடத்திச்
செழிக்க முழுச் சுதந்திரம் உறுதியளிக்கப்படும் என்று அறிவித்தார். மேலும்,
1949 செப்டம்பரில் வெளியான அரசு
அறிக்கையில், தொழில்துறையில்
அன்னிய மூலதனத்தை அனுமதிப்பதே அரசு கொள்கை என்றும், அதை அதிகளவில் வரவழைக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்
என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டது.
* "கள்ளத் திருமணம்" கூட்டமைப்பு: அதிகார மாற்றத்திற்கு முன்பாகவே டாடா,
பிர்லா போன்ற இந்தியப் பெருமுதலாளிகள் பிரிட்டிஷ் மற்றும்
அமெரிக்க ஏகபோக நிறுவனங்களுடன் கூட்டுத் தொழில்களை ஏற்படுத்திக் கொண்டனர். மனு
சுபேதார் போன்ற வணிகர்கள் இந்திய பெருமூலதனத்திற்கும் அன்னிய ஏகபோக
நிறுவனங்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட இந்தக் கூட்டைக் "கள்ளத் திருமணம்"
என்று சாடினார்.
* அமெரிக்கச்
சார்புநிலை: 1951-ல்
ஜி.டி.பிர்லா ஆலோசனையின்பேரில் "இந்தோ-அமெரிக்காவின் வளர்ச்சிக் குழு"
உருவாக்கப்பட்டு, 70:30 என்ற விகித அடிப்படையில் அமெரிக்க மற்றும் இந்தியத்
தனியார் மூலதனம் பங்கேற்கும் நிறுவனங்களை உருவாக்கப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.
இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் எதிர்காலம் அமெரிக்கப் பெருமூலதனத்தால் வழிநடத்தப்பட
வேண்டும் என்பதில் தலைவர்கள் கவனமாக இருந்தனர்.
* ஈஸ்டர்ன்
எக்கனாமிஸ்ட் இதழின் கூற்று: பிர்லாக்களின் ஈஸ்டர்ன் எக்கனாமிஸ்ட் பத்திரிகை,
"இந்தியாவிற்கு அன்னிய மூலதனமும்
தொழில்நுட்பமும் தேவை; அவை அமெரிக்கா மற்றும் கிரேட் பிரிட்டனிலிருந்து மட்டுமே வரமுடியும். அன்னிய
மூலதனம் இன்றி தற்போதைய மோசமான வாழ்க்கைத்தரத்தைக் கூட தக்கவைத்துக்கொள்வது
சாத்தியமற்றது" என்று எழுதியது.
3. ஸ்டெர்லிங் கடன்களும் நிதிச் சுரண்டலும்
இரண்டாம் உலகப்போரின் போது இந்தியாவிலிருந்து ஆங்கிலேய அரசாங்கத்தால்
கட்டாயமாகப் பெறப்பட்டப் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளுக்காக பிரிட்டன் செலுத்த
வேண்டிய "ஸ்டெர்லிங் கடன் பாக்கிகள்" (Sterling Balances)
முறையற்ற வகையில் கையாளப்பட்டன.
* ரூபாயின்
மதிப்புக் குறைப்பு: 1949 செப்டம்பரில் டாலருக்கு நிகரான பிரிட்டிஷ் பவுண்டின் மதிப்பு 30.5% குறைந்தபோது, இந்திய அரசும் அதே விகிதத்தில் ரூபாயின் மதிப்பைக்
குறைத்தது. இது தர்க்கரீதியான அவசியத்தின் காரணமாக அல்லாமல்,
ஸ்டெர்லிங்கின் மதிப்புக் குறைக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட
நிர்பந்தமே என்று அப்போதைய நிதி அமைச்சர் ஜான் மத்தாய் ஒப்புக்கொண்டார். இதன்
விளைவாக இந்தியாவின் இறக்குமதிகள் விலையுயர்ந்தன; ஏழை மக்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டனர்.
* கடன்
தொகை மறுப்பு: 1947-ல்
முடக்கி வைக்கப்பட்டக் கணக்கிலிருந்து இந்தியா 48.5 மில்லியன் பவுண்டுகளை விடுவிக்கக் கோரியபோது,
பிரிட்டிஷ் நிதி அமைச்சர் ஹியூக் டால்டன் அதை
நிராகரித்தார். போர்க்காலத்தில் இந்திய மக்கள் உணவின்றிப் பசியால் பரிதவித்தபோதும்,
இந்தியப் பொருட்கள் குறைந்த விலையில் பிரிட்டனால் எடுத்துச்
செல்லப்பட்டன. கடன் தொகையைக் குறைப்பது குறித்துப் பேசக்கூட பிரிட்டன்
மறுத்துவிட்டது.
4. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களுடனான அரசியல் இணக்கமும்
மரியாதையும்
விடுதலைக்குப் பின்னரும் இந்தியத் தலைவர்கள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் மற்றும்
அவர்களின் சின்னங்கள் மீது செலுத்திய அதிகப்படியான மரியாதை வியப்புக்குரியதாக
இருந்தது.
* மவுண்ட்பேட்டன்
பிரபுவின் அதிகாரம்: சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் கவர்னர் ஜெனரலாகத் தொடர்ந்த
மவுண்ட்பேட்டன் பிரபு, அரசியல் சாசனப்படி அமைந்த நிலையைத் தாண்டி நேரடி நிர்வாக அதிகாரங்களைப்
பயன்படுத்தினார். அமைச்சர் அவையில் அங்கம் வகிப்பவர்கள் குறித்து நேருவும் அவருடைய
சகாக்களும் மவுண்ட்பேட்டனின் ஆலோசனையை நாடினர். அவர் தயாரித்துக் கொடுத்தப்
பட்டியலின் அடிப்படையில் பழைய உறுப்பினர்கள் பட்டியலில் மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன.
* சின்னங்களும்
வாழ்த்துகளும்: 'கடவுள் மன்னரைக் காப்பாற்றட்டும்' என்ற பாடலுக்குத் தொடர்ந்து 'ஜன கண மன' பாடி, நேரு பிரிட்டிஷ் மன்னரின் நலன் வேண்டி வாழ்த்தினார்.
இந்தியக் கொடி ஏற்ற்றப்பட்டபோதிலும் பிரிட்டனின் 'யூனியன் ஜாக்' கொடி இறக்கப்படாமல் பறக்கவிடப்பட்டது.
* கொள்கை
நிலைப்பாடுகள்: ராஜேந்திர பிரசாத் அரசியல் சட்ட அவையின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்ற
போது,
பிரிட்டிஷ் மன்னருக்கு விசுவாசமான வாழ்த்துகளைத்
தெரிவிக்கும்படி மவுண்ட்பேட்டனுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்தார். காந்தியடிகளும்,
"ஒட்டுமொத்தமாக இந்தியாவுக்கு எது
உகந்தது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் நடுவராக மவுண்ட்பேட்டன் தனது சொந்த அதிகாரத்தில்
முடிவெடுப்பார்" என்று குறிப்பிட்டார்.
* பிரிட்டிஷ்
ஆளுநர்களின் தொடர்ச்சி: சுதந்திரத்திற்குப் பிறகும் பம்பாய் மற்றும் மதராஸ்
மாகாணங்களின் ஆளுநர்களாக சர் ஆர்ச்சிபால்ட் நயு மற்றும் ஜான் கால்கோட் ஆகிய
ஆங்கிலேயர்களே நீடித்தனர். அவர்களின் கார்களில் யூனியன் ஜாக் கொடி தொடர்ந்து பறக்க
அனுமதிக்கப்பட்டது.
முடிவாக
இப்பக்கங்களின் விரிவான ஆய்வு உணர்த்துவது யாதெனில்,
1947-ல் இந்தியாவில் நிகழ்ந்த அதிகார
மாற்றம் என்பது பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தை அடியோடு தூக்கி எறிந்த ஒரு புரட்சிகர
மாற்றமல்ல. மாறாக, பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியவாதிகள் தங்களின் நீண்டகால நலன்களையும் பெருங்கடல்
பகுதி ஆதிக்கத்தையும் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக, இந்தியப் பெருமுதலாளித்துவ மற்றும் நிலப்பிரபுத்துவ
வர்க்கத்துடன் செய்துகொண்ட ஒரு இணக்கமான அதிகாரப் பரிமாற்றமே ஆகும். இதன்
காரணமாகவே, சுதந்திரத்திற்குப்
பிறகும் நாட்டின் பொருளாதாரம் அன்னிய மூலதனத்தின் பிடியிலும்,
அரசியல் கையாளுதல்கள் பழைய காலனிய அதிகாரிகளின்
ஆதிக்கத்திலும் தொடர்ந்தன என்பதை வரலாற்றுச் சான்றுகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன.
தெலுங்கானா விவசாயிகளின் ஆயுதப் போராட்டமும், இந்தியப் பொதுவுடைமை இயக்கத்தின் சித்தாந்த நெருக்கடியும்
இந்தியப் பொதுவுடைமை மற்றும் விவசாய இயக்க வரலாற்றில் தெலுங்கானா ஆயுதப் போராட்டம் (1946–1951) மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாகும். நைசாம் ஆட்சியின் கொடூரமான நிலப்பிரபுத்துவக் சுரண்டல் மற்றும் ரசாக்கர்களின் அராஜகத்திற்கு எதிராகத் தொடங்கி, பின்னர் இந்திய அரசின் இராணுவ நடவடிக்கைக்கு (Police Action) எதிர்வினையாக உருவெடுத்த இப்போராட்டம், பெருமளவிலான நில மறுபகிர்வையும் சமூக மாற்றங்களையும் ஏற்படுத்தியது. இருப்பினும், போராட்டத்தைச் சந்தித் தத்தளிப்புகள், கட்சியின் உட்கட்சிப் பிளவுகள், சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலையீடு மற்றும் 1951-ல் இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சி (C.P.I.) மேற்கொண்ட கொள்கை மாற்றங்கள் ஆகியவற்றை வழங்கப்பட்டுள்ள வரலாற்றுப் பக்கங்கள் ஆழமாகப் பதிவுசெய்கின்றன.
1. தெலுங்கானா போராட்டம் சந்தித்த மூன்று முனை நெருக்கடிகள்
நைசாம் ஆட்சி வீழ்ந்து இந்திய இராணுவம் ஐதராபாத்திற்குள் நுழைந்த பிறகு,
தெலுங்கானா போராட்டம் மூன்று பக்கங்களிலிருந்தும் பெரும்
ஆபத்துக்களைச் சந்தித்தது:
* முதல்
நெருக்கடி (காங்கிரஸ் குறித்த மாயையும் வகுப்பார்வாத மாற்றமும்): நைசாமின்
ஆட்சியும் ரசாக்கர்களின் அராஜகமும் முடிந்தவுடன், காங்கிரஸ் கட்சி பற்றிய மாயையால் பல விவசாயிகள் போராட்டம்
முடிவுக்கு வந்துவிட்டதாகக் கருதி ஆயுதங்களைக் போட்டுவிட்டுத் தங்கள் கிராமங்களுக்குத்
திரும்பினர். ஆனால், பழைய நிலப்பிரபுக்கள் மீண்டும் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கியவுடன்,
இதுவரை போராடிய விவசாயிகளுக்கு ஆதரவாக இருந்த பணக்கார
விவசாயிகள், சிறு
நிலவுடைமையாளர்கள் மற்றும் சிறு முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினர் போராட்டத்திற்கு
ஆதரவளிக்க மறுத்ததோடு, இராணுவ அடக்குமுறைக்கு உதவத் தொடங்கினர்.
* இரண்டாம்
நெருக்கடி (நேருவின் இராணுவ அடக்குமுறை): கெரில்லா குழுக்களின் சாதாரண ஆயுதங்களைக்
காட்டிலும் நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்டிருந்த நேருவின் இந்திய இராணுவம்,
போராட்டப் பகுதிகளில் நிலமற்ற ஏழை விவசாயிகள் மீது கொடூரமான
அடக்குமுறையைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டது.
* மூன்றாம்
நெருக்கடி (கட்சிக்குள்ளான பிளவு): ஆயுதப்போராட்டத்தைத் தொடர்வது குறித்துக்
கட்சிக்கும் ஆந்திர மகாசபைக்கும் இடையே ஆழமான பிளவு ஏற்பட்டது. ரவி என். ரெட்டி,
பி. சுந்தரய்யா, பசவபுன்னையா, டி.வி. ராவ் உள்ளிட்ட தலைவர்கள் இரண்டு வெவ்வேறு கருத்து
நிலைகளைக் கொண்டிருந்தனர்:
* ரவி என். ரெட்டி தரப்பு: இப்போராட்டத்தைத் "தனிநபர் பயங்கரவாதம்" என
விமர்சித்து, நிலங்களைக்
கைப்பற்றும் நடவடிக்கைகளையும் விநியோகத்தையும் கண்டித்து போராட்டத்தைக் கைவிடக்
கோரினர்.
* சுந்தரய்யா, பசவபுன்னையா
தரப்பு: ஆட்சியைக் கைப்பற்றுவதற்காக அல்லாமல், கைப்பற்றப்பட்டு விவசாயிகளிடையே விநியோகிக்கப்பட்ட
நிலங்களையும் அவர்களின் பாதுகாப்பையும் உறுதிசெய்யும் பொருட்டு ஆயுதப்
போராட்டத்தைத் தொடர்வதை ஆதரித்தனர்.
2. நிலச் சீர்திருத்தக் கோரிக்கைகளும் வரம்புகளும்
ஆந்திரப் பகுதி சி.பி.ஐ. தலைமையின் 'ஆந்திர வரைவுத் தீர்மானம்' மாசேதுங்கின் புதிய ஜனநாயகக் கோட்பாட்டை உயர்த்திப் பிடித்த
போதிலும்,
நிலச் சீர்திருத்தங்களை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்துவதில்
மையத் தலைமை தயக்கம் காட்டியது.
* நில
உச்சவரம்பு தளர்வுகள்: நிலப்பிரபுத்துவத்தை அடியோடு ஒழிப்பதற்குப் பதிலாக,
நிலப்பிரபுக்கள் தங்கள் கையிருப்பில் வைத்துக்கொள்வதற்கான
நில உச்சவரம்பு 500 ஏக்கர், பின்னர்
200 ஏக்கர், இறுதியில் தரிசு நிலங்கள் 100 ஏக்கர், புஞ்சை நிலங்கள் 10 ஏக்கர் என நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இது சீனாவில்
மேற்கொள்ளப்பட்ட தீவிர நில மறுபகிர்வுப் புரட்சியைப் போல அமையாமல்,
நிலப்பிரபுத்துவத்தின் மீது சில தடைகளை மட்டுமே
ஏற்படுத்தியது.
* தலைமையின்
வர்க்கப் பண்பு: சுந்தரய்யா ஒப்புக்கொண்டது போல, "நில விநியோகத் திட்டத்தைத் தலைமை தயக்கமின்றி
நடைமுறைப்படுத்தியிருந்தால் போராட்ட வீச்சு பன்மடங்கு அதிகரித்திருக்கும்".
ரவி நாராயண் ரெட்டி போன்ற தலைவர்கள் தாங்களே நிலப்பிரபுக்களாக வீற்றிருந்தமை,
போராட்ட ஆற்றலின் வளர்ச்சிக்குத் தடையான வர்க்கப் பண்பாக
இருந்தது.
3. அரசு அடக்குமுறையும் போராட்டக் கைவிப்பும்
இந்திய இராணுவம் மற்றும் காவல்துறை மேற்கொண்ட நடவடிக்கைகள் மூலம் தெலுங்கானா
விவசாயிகள் பகுதி கொடூரமான சித்திரவதைகளுக்கும் பயங்கரவாதத்திற்கும் உள்ளானது.
* சித்திரவதை
முகாம்கள்: அமெரிக்கத் தூதுவர் செஸ்டர் பவுல்ஸ் குறிப்பிட்டது போல்,
கனரக வாகனங்கள் செல்லும் சாலைகள் அமைக்கப்பட்டு,
கம்யூனிஸ்ட்டுகளை அடைக்கச் சித்திரவதை முகாம்களும் சோதனைச்
சாவடிகளும் அமைக்கப்பட்டன.
* இராணுவ
தோல்வி: கொடூரமான அடக்குமுறையைக் கையாண்ட போதிலும், கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் மக்கள் செல்வாக்கையோ கெரில்லாப் போரையோ
இந்திய இராணுவத்தால் இரண்டு ஆண்டுகள் வரை முற்றிலும் துடைத்தெறிய முடியவில்லை.
* மாஸ்கோ
பயணம் &
ஸ்டாலினின் தலையீடு: உள்நாட்டு முரண்பாடுகளைத் தீர்க்கச்
சி.பி.ஐ. தலைவர்களான ராஜேஸ்வர ராவ், பசவபுன்னையா, அஜய் கோஷ், டாங்கே ஆகியோர் மாஸ்கோவிற்குப் பயணித்து சோவியத் தலைவர்
ஸ்டாலினைச் சந்தித்தனர்.
* போராட்டம்
வாபஸ் பெறப்படல் (1951): ஸ்டாலின் உள்ளிட்ட சோவியத் தலைவர்களுடனான கலந்தாலோசனைக்குப்
பிறகு,
1951 ஜூன் தொடக்கத்தில் சி.பி.ஐ.
போராட்டத்தை விலக்கிக்கொள்ளத் தீர்மானித்தது. விவசாயிகள் விநியோகித்த நிலங்களைப்
பறிக்கக் கூடாது, கைதானவர்களை விடுதலை செய்ய வேண்டும், வழக்குகள் மற்றும் தண்டனைகளை ரத்து செய்ய வேண்டும்,
இராணுவத் திரும்பப் பெறப்பட வேண்டும் என்ற நிபந்தனைகளுடன்
பேச்சுவார்த்தைக்கு அரசுக்குக் கோரிக்கை விடுக்கப்பட்டது.
4. சி.பி.ஐ.யின் 1951 ஆம் ஆண்டு திட்டமும் நாடாளுமன்றப் பாதையும்
1951 அக்டோபரில் கொல்கத்தாவில் நடைபெற்ற அகில இந்தியக் கட்சி
மாநாட்டில் சி.பி.ஐ.யின் புதிய கொள்கை அறிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இதன் மூலம்
கட்சி தனது புரட்சிகரப் பாதையைக் கைவிட்டு, நாடாளுமன்றப் பாதையை முதன்மையாகத் தேர்ந்தெடுத்தது.
* இந்தியாவின்
நிலை குறித்த வரையறை: "இந்தியா தான் ஆசியாவிலேயே மிகப்பெரிய சார்புநிலை கொண்ட
அரைக்காலனிய நாடாகும்" என்றும், இந்திய அரசு என்பது "பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தோடு
கூட்டு வைத்துள்ள நிலப்பிரபுக்கள், மன்னர்கள் மற்றும் எதிர்புரட்சி சக்திகளான பெரும் முதலாளித்துவ
வர்க்கத்தைக் கொண்ட அரசாங்கம்" என்றும் அத்திட்டம் வரையறுத்தது.
* திட்டத்தின்
முற்போக்குக் கோரிக்கைகள்:
* பிரிட்டிஷ் காமன்வெல்த் அமைப்பிலிருந்து இந்தியா விலக வேண்டும்.
* இழப்பீடு இன்றி நிலப்பிரபுத்துவத்தை ஒழிக்க வேண்டும்.
* பிரிட்டிஷ் முதலாளிகளுக்குச் சொந்தமான தொழிற்சாலைகள்,
வங்கிகள், தோட்டங்கள், கப்பல்கள் போன்ற சொத்துக்களைப் பறிமுதல் செய்து
தேசியமயமாக்க வேண்டும்.
* சுயநிர்ணய உரிமை மற்றும் சுதந்திரமான அயலுறவுக் கொள்கையைப் பின்பற்ற வேண்டும்.
* திட்டத்தின்
குறைபாடுகள்:
* ஏகாதிபத்தியத்தின் முக்கிய உள்நாட்டுக் கூட்டாளிகளான இந்தியப்
பெருமுதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் நிறுவனங்களைப் பறிமுதல் செய்ய அத்திட்டம் அழைப்பு
விடுக்கவில்லை.
* மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ்,
லெனின், ஸ்டாலின் போதனைகளைக் குறிப்பிட்டாலும்,
காலனிய மற்றும் அரைக்காலனிய நாடுகளின் புரட்சிகளுக்கு
வழிகாட்டியாக அமைந்த மாசேதுங்கின் போதனைகளைப் புறந்தள்ளியது. D.D.
கோசாம்பி குறிப்பிட்டது போல, சீனப் புரட்சியின் போதனைகளைச் சீர்திருத்தவாதமாக மாற்றும்
நிலைக்குச் சி.பி.ஐ. தள்ளப்பட்டது.
முடிவாக
தெலுங்கானா போராட்டம் இந்திய உழைக்கும் மக்களின் வீரத்திற்கும்
அர்ப்பணிப்பிற்கும் இணையற்ற சான்றாக விளங்கியபோதிலும்,
இந்தியப் பொதுவுடைமை இயக்கத் தலைமையின் வர்க்கப் பின்னணி,
கோட்பாட்டுத் தெளிவின்மை மற்றும் வெளிநாட்டு ஆலோசனைகளை
மட்டுமே சார்ந்திருந்த போக்கு ஆகியவை அப்புரட்சிகரப் போராட்டத்தை முழுமையான இலக்கை
அடைய விடாமல் தடுத்தன. 1951-ல் மேற்கொள்ளப்பட்ட அரசியல் நிலைப்பாடு,
இந்தியப் பொதுவுடைமை இயக்கத்தைப் புரட்சிப் பாதையிலிருந்து
விலக்கி,
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகக் எல்லைக்குள்ளேயே அடைத்து வைக்கும்
வரலாற்று மாற்றத்திற்கு வழிவகுத்தது.
சி.பி.ஐ.யின் கொள்கை மாற்றமும் நேரு அரசாங்கத்துடனான அணுகுமுறையும்: ஒரு
வரலாற்று ஆய்வுக் கட்டுரை
1950-களின் தொடக்கத்தில் இந்திய அரசியலிலும், இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சியிலும் (C.P.I.) பாரிய வரலாற்று மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. தெலுங்கானா ஆயுதப் போராட்டத்தைக் கைவிட்ட பிறகு, சி.பி.ஐ. ஆயுதப் புரட்சிப் பாதையிலிருந்து விலகி, நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்திலும் தேர்தல் அரசியலிலும் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டது. வழங்கப்பட்டுள்ள புத்தகப் பக்கங்களின் அடிப்படையில், சி.பி.ஐ.யின் 1951 ஆம் ஆண்டு தேர்தல் நிலைப்பாடு, நேரு அரசாங்கம் குறித்த அணுகுமுறை, உட்கட்சி விவாதங்கள் மற்றும் சோவியத் ஒன்றியத்தின் அரசியல் தலையீடுகள் ஆகியவற்றை விளக்கும் விரிவான ஆய்வு கீழே வழங்கப்பட்டுள்ளது.
1. தெலுங்கானா போராட்டப் பின்வாங்கியும் நேருவுக்கு அளித்த
உறுதிமொழியும்
ஆயுதப் போராட்டத்தைக் கைவிட்டு, கட்சியைச் சட்டவிரோத நிலைமையிலிருந்து மீட்டுத்
தேர்தல்களில் பங்கேற்பதே சி.பி.ஐ.யின் முதன்மை இலக்காக மாறியது.
* நேருவிடம்
தூது: ஜூலை 1951
மத்தியில் சி.பி.ஐ.யின் பிரதிநிதிகள் குழு நேருவைச் சந்தித்துப் பேசியது.
"கட்சி புரட்சிகர வழிமுறைகளைக் கைவிட்டுவிட்டது என்றும்,
நேருவின் அயலுறவுக் கொள்கையிலுள்ள முற்போக்கான கூறுகளை
ஆதரிக்கிறது என்றும்" கூறி, எதிர்வரும் பொதுத்தேர்தலில் போட்டியிட அனுமதி கோரி நேருவைத்
திருப்திப்படுத்த முயன்றது.
* 1951 தேர்தல் அறிக்கை: ஆகஸ்ட் 1951-க்குள் தேர்தல் அறிக்கையைத் தயார் செய்த சி.பி.ஐ.,
பிற இடதுசாரி கட்சிகளுடன் இணைந்து ஐக்கிய முன்னணிகளை
உருவாக்கியது. "மக்கள் ஜனநாயகம்" என்ற முழக்கத்தோடு,
"தேர்தலில் முழுவீச்சில்
ஈடுபடுவோம்! காங்கிரஸை வீழ்த்துவோம்! மக்களின் அரசாங்கத்தை அமைப்போம்!" என்ற
கோஷங்களை முன்வைத்தது.
2. சமரச அரசியலும் 1952 தேர்தல் முடிவுகளும்
1951-ல் சி.பி.ஐ. தலைவர்கள் ஒரே நேரத்தில் இரு வேறுபட்டக்
கொள்கைப் பாதைகளில் பயணிக்க முயன்றனர்.
* இருதலைப்பட்ச
நிலைப்பாடு: தங்கள் அதிகாரப்பூர்வத் திட்டத்தில் "மக்களின் ஆயுதந்தாங்கிய
புரட்சியின் அவசியத்தைக்" குறிப்பிட்ட போதிலும்,
தேர்தல் அறிக்கையில் புரட்சிப் பாதையை நிராகரித்து,
வாக்குப்பெட்டி மூலம் மக்கள் ஜனநாயகத்தை நிறுவ முடியும்
என்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்தனர். இது பிரிட்டிஷ் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின்
"சோசலிசத்திற்கான பிரிட்டிஷ் பாதை" என்ற அமைதியான நாடாளுமன்றப் பாதையைப்
பின்பற்றுவதாக அமைந்தது.
* தேர்தல்
வெற்றி: 1952 பொதுத்தேர்தலில் 479 நாடாளுமன்றத் தொகுதிகளில் போட்டியிட்ட சி.பி.ஐ. 29 தொகுதிகளை வென்றது. இதில் 16 தொகுதிகள் ஐதராபாத் மாகாணத்தைச் (தெலுங்கானா போராட்டக்
களம்) சேர்ந்தவை.
* நாடாளுமன்றப்பாதை
ஊக்கம்: தேர்தல் வெற்றிக்குப் பின், இயக்கப் பணிகளுக்குக் கொடுக்கும் அதே முக்கியத்துவத்தைப்
பாராளுமன்றக் கடமைகளுக்கும் அளிக்க வேண்டும் என்று கட்சித் தலைமை அறிவுறுத்தியது.
3. சி.பி.ஐ.யின் 3-வது மாநாடும் (மதுரை) நேரு குறித்த முரண்பாடுகளும்
1953 டிசம்பர் 27 முதல் 1954 ஜனவரி 4 வரை மதுரையில் நடைபெற்ற சி.பி.ஐ.யின் 3-வது மாநாட்டில், நேரு அரசாங்கம் குறித்தும் அதன் கொள்கைகள் குறித்தும் தீவிர
விவாதங்கள் நடைபெற்றன.
* சார்புநிலை
நாடா அல்லது நடுநிலை நாடா?: இந்தியாவை "மிகப்பெரிய சார்புநிலை கொண்ட அரைக்காலனிய நாடு" எனத்
திட்ட அறிக்கை கூறிய போதிலும், மாநாட்டு அரசியல் தீர்மானம் இந்தியாவை "இறைமையுள்ள
சுதந்திரமான நாடு" என்றும் "நடுநிலையான ஆசிய நாடு" என்றும்
வர்ணித்தது.
* அயலுறவுக்
கொள்கைக்கு ஆதரவு - உள்நாட்டுக் கொள்கைக்கு எதிர்ப்பு: நேரு அரசின் அயலுறவுக்
கொள்கை உலக அமைதியை உயர்த்த பிடிக்கும் முற்போக்கான கொள்கை எனப் பாராட்டிய கட்சி,
அதேவேளையில் நேருவின் உள்நாட்டுக் கொள்கை "மக்கள்
விரோதக் கொள்கை" எனக் குற்றம் சாட்டியது.
* ஐக்கிய
அரசாங்கக் கோரிக்கை: புரட்சி மூலம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்குப் பதிலாக,
அமைப்பிற்குள் சாத்தியப்படும் பிற ஜனநாயகக் கட்சிகளுடன்
கூட்டணி அமைத்து "ஜனநாயக ஐக்கிய அரசாங்கங்களை" அமைப்பதே குறிக்கோளாக
மாற்றப்பட்டது.
4. "அமைதி மற்றும் சுதந்திரத்திற்கான தேசிய மேடை" மற்றும்
உட்கட்சிப் பிளவு
1954-ல் அமெரிக்கா-பாகிஸ்தான் இராணுவ ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டதைத்
தொடர்ந்து, இந்தியாவில்
அமெரிக்க ஆதிக்கத்திற்கு எதிரானக் குரல்கள் வலுத்தன.
* ராமமூர்த்தியின்
கட்டுரை: சி.பி.ஐ.யின் ‘நியூ ஏஜ்’ பத்திரிகையில் பி.ராமமூர்த்தி,
அமெரிக்க ஆதிக்கத்தை எதிர்த்துப் போராடக் காங்கிரஸ்
கட்சியையும் உள்ளடக்கிய "அமைதி மற்றும் சுதந்திரத்திற்கான தேசிய மேடை"
என்ற பரந்த முன்னணியை அமைக்க வேண்டும் என முன்மொழிந்தார்.
* பிரிட்டிஷ்
- அமெரிக்க முதலாளித்துவத் தொடர்புகள்: நேரு அரசாங்கம் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தைக்
கண்டித்தாலும், பிரிட்டிஷ்-அமெரிக்க
ஏகாதிபத்திய சக்திகளுடன் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக நெருங்கிய தொடர்பிலேயே
இருந்தது. வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் நேருவைப் பற்றிப் பேசுகையில்,
"கம்யூனிசத்திற்கு எதிரான சுதந்திர
ஆசியாவின் தலைவராக அவர் பணியாற்றுகிறார்" என்று போற்றினார்.
5. சோவியத் ஒன்றியத்தின் தலையீடும் சித்தாந்தப் பிறழ்வும்
1954-55 காலகட்டத்தில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் வெளியுறவு நலன்கள்,
இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சித்தாந்தப் பாதையில்
நேரடிச் செல்வாக்குச் செலுத்தின.
* அஜய்
கோஷின் மாஸ்கோ பயணம்: சி.பி.ஐ. பொதுச்செயலாளர் அஜய் கோஷ் மாஸ்கோவிற்குச் சென்று
திரும்பிய பின், நேருவின்
அயலுறவுக் கொள்கையை முழுமனதோடு ஆதரித்தார். இருப்பினும்,
"உள்நாட்டுக் கொள்கை
பிற்போக்குத்தனமாக இருக்கும்போது அயலுறவுக் கொள்கை எவ்வாறு முற்போக்கானதாக இருக்க
முடியும்?"
என்ற கேள்வி கட்சிக்குள் எழுந்தது.
* சோவியத்
ஒன்றியத்தின் அறிக்கை (1955): பிப்ரவரி 8, 1955 அன்று சோவியத் ஒன்றியத்தின் பாராளுமன்றம்,
"இந்தியா காலனிய நிலையிலிருந்து
குடியரசாக மாறியுள்ளது" என அறிவித்தது. ஸ்டாலினின் மறைவுக்குப் பிறகு,
இந்தியாவை ஒரு சுதந்திர நாடாக வர்ணிப்பது சோவியத் வெளியுறவு
நலன்களுக்கு உகந்ததாக இருந்தது. இதன் தொடர்ச்சியாக ஜூன் 1955-ல் நேரு மாஸ்கோவிற்குப் அரசுமுறைப் பயணம் மேற்கொண்டார்.
முடிவாக
இப்பக்கங்களின் விரிவான வரலாற்று ஆய்வு உணர்த்துவது யாதெனில்,
1951 முதல் 1955
வரையிலான காலகட்டத்தில் இந்தியப் பொதுவுடைமைக் கட்சி தனது
மூலக் கோட்பாடுகளான ஆயுதப் புரட்சி மற்றும் வர்க்கப் போராட்டப் பாதையிலிருந்து
விலகி,
நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் மற்றும் தேர்தல் சமரச அரசியலை நோக்கி
நகர்ந்தது. நேரு அரசாங்கத்தின் மீதான அணுகுமுறையில் நிலவிய முரண்பாடுகளும்,
சோவியத் ஒன்றியத்தின் வெளியுறவுக் கொள்கைக்கு ஏற்பத் தங்கள்
சித்தாந்த மாற்றங்களை அமைத்துக் கொண்ட போக்கும், இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் ஆழமானக் கொள்கை
நெருக்கடிகளையும் பிற்காலப் பிளவுகளையும் உருவாக்க வழிவகுத்தன.
சி.பி.ஜ.யின் சந்தர்ப்பவாத அரசியலும் சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சித்தாந்தத் திரிபுவாதமும்: ஓர் ஆழமான வரலாற்று விமர்சனம்.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக