புரட்சியா சீர்திருத்தமா? அம்பேத்கரும் பெரியாரும்: சீர்திருத்தவாத அரசியலா? புரட்சிகர மாற்றமா?

புரட்சியா சீர்திருத்தமா?

அம்பேத்கரும் பெரியாரும்: சீர்திருத்தவாத அரசியலா? புரட்சிகர மாற்றமா?

மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு விமர்சன ஆய்வு

முன்னுரை

இந்திய சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது சாதி, மதம், பாலின ஒடுக்குமுறை, தேசிய இன முரண்பாடுகள், வர்க்கச் சுரண்டல் ஆகியவற்றைத் தனித்தனி தீவுகளாகப் பிரித்து ஆய்வு செய்ய முடியாது. அவை அனைத்தும் குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சமூக உற்பத்தி உறவுகளோடு இணைந்திருக்கின்றன.

இந்திய சமூகத்தில் சாதி ஒடுக்குமுறை மிகக் கொடூரமான சமூக யதார்த்தம். அந்த ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக அம்பேத்கரும் பெரியாரும் முன்வைத்த போராட்டங்கள் இந்திய சமூக வரலாற்றில் முக்கியமானவை. ஆனால் ஒரு கேள்வி இங்கே எழுகிறது:

இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே

ஒரு சமூக ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பது மட்டும் ஒருவரை மார்க்சிய அர்த்தத்தில் புரட்சியாளராக்குமா?

மார்க்சிய–லெனினிய அளவுகோலில் இதற்கான பதில் — இல்லை.

ஒரு புரட்சியாளர் ஒரு குறிப்பிட்ட அநீதியை எதிர்ப்பதோடு நின்றுவிட முடியாது. அந்த அநீதியை உருவாக்கி மறுஉற்பத்தி செய்யும் பொருளாதார அடித்தளம், வர்க்க உறவுகள், அரசின் வர்க்கத் தன்மை மற்றும் உற்பத்தி உறவுகள் ஆகியவற்றையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

இந்த அளவுகோலில் அம்பேத்கரையும் பெரியாரையும் ஆய்வு செய்யும்போது, அவர்களின் பங்களிப்புகளையும் வரம்புகளையும் ஒன்றாகப் பார்க்க வேண்டும்.

1. மார்க்சுக்கு முன் அல்ல — மார்க்சுக்குப் பின் தோன்றிய அரசியல் சிந்தனைகள்

மார்க்ஸ் 1818-ல் பிறந்தார்.

பெரியார் 1879-ல் பிறந்தார்.

அம்பேத்கர் 1891-ல் பிறந்தார்.

எனவே அம்பேத்கரும் பெரியாரும் மார்க்ஸுக்கு முந்திய சிந்தனையாளர்கள் அல்லர். அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் மார்க்சியம் ஏற்கனவே உலக அரசியலில் முக்கியமான சிந்தனை மற்றும் இயக்கமாக வளர்ந்திருந்தது.

மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகளை ஆய்வு செய்து, முதலாளித்துவச் சுரண்டலின் அடிப்படை முரண்பாடுகளை வெளிப்படுத்தினர்.

லெனின் அந்த மார்க்சியத்தை ரஷ்யாவின் குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழ்நிலைக்கு எடுத்துச் சென்று, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகரக் கட்சி, அரசியல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுதல், பழைய அரச இயந்திரத்தை உடைத்தல், பாட்டாளி வர்க்க அரசை நிறுவுதல் ஆகியவற்றை நடைமுறையில் இணைத்தார்.

1917 ரஷ்யப் புரட்சி இதன் வரலாற்றுச் சான்றாக அமைந்தது.

பின்னர் சீனப் புரட்சியும், வேறுபட்ட வரலாற்று சூழ்நிலைகளில், மார்க்சியத்தின் புரட்சிகர நடைமுறையை ஒரு புதிய வடிவில் வளர்த்தது.

ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்:

ரஷ்யப் புரட்சியை அல்லது சீனப் புரட்சியை வெறுமனே நகலெடுப்பது மார்க்சியம் அல்ல.

ஒவ்வொரு நாட்டின் குறிப்பிட்ட வரலாற்று நிலைமைகளையும் வர்க்க உறவுகளையும் ஆய்வு செய்து, புரட்சிகர மாற்றத்திற்கான பாதையை உருவாக்குவதே மார்க்சிய முறையாகும்.

---

2. சீர்திருத்தமா? புரட்சியா?

லெனினிய அரசியல் கோட்பாட்டின் முக்கியமான வேறுபாடுகளில் ஒன்று:

சீர்திருத்தம் மற்றும் புரட்சி ஒன்றல்ல.

சீர்திருத்தம் என்பது ஏற்கனவே நிலவும் சமூக அமைப்புக்குள் மாற்றங்களைப் பெறுவதற்கான முயற்சி.

புரட்சி என்பது அந்த சமூக அமைப்பின் அடிப்படை வர்க்க உறவுகளையே மாற்றுவதாகும்.

ஒரு தொழிலாளிக்கு ஊதிய உயர்வு கிடைப்பது ஒரு சீர்திருத்தமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்தியை வாங்கி அதன் மூலம் உபரி மதிப்பை அபகரிக்கும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவு நீடித்துக் கொண்டிருந்தால், அந்தச் சீர்திருத்தம் முதலாளித்துவத்தை ஒழிக்காது.

அதேபோன்று:

சட்டம் மூலம் தீண்டாமை தடை செய்யப்படலாம்.

சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாட்டுக்கு எதிராக சட்டம் இயற்றப்படலாம்.

இடஒதுக்கீடு வழங்கப்படலாம்.

கல்வி மற்றும் அரசுப் பணிகளில் பிரதிநிதித்துவம் அதிகரிக்கலாம்.

இவை அனைத்தும் முக்கியமான சமூக முன்னேற்றங்களாக இருக்கலாம்.

ஆனால் இவற்றால் மட்டும் சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகள் மாற்றப்படுவதில்லை.

அதனால் மார்க்சியக் கேள்வி:

“சட்டம் மாறியதா?” என்பது மட்டுமல்ல; “அந்தச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் இயங்கும் சமூகத்தின் வர்க்க அடித்தளம் மாறியதா?” என்பதுதான்.

3. அம்பேத்கரின் அரசியல் திட்டத்தின் மையம்

அம்பேத்கர் இந்திய சாதி அமைப்பின் கொடூரமான தன்மையை ஆழமாக வெளிப்படுத்தினார்.

அவருடைய Annihilation of Caste போன்ற எழுத்துகள் சாதி அமைப்பின் மீது வலுவான அறிவார்ந்த தாக்குதலை நிகழ்த்தின.

ஆனால் அம்பேத்கரின் அரசியல் தீர்வின் மையத்தில் இருந்தது:

• அரசியல் பிரதிநிதித்துவம்
• சட்டப் பாதுகாப்பு
• அரசியலமைப்பு உரிமைகள்
• இடஒதுக்கீடு
• கல்வி
• அரசின் தலையீடு
• சமூக ஜனநாயகம்

இவை அனைத்தும் முக்கியமான போராட்டக் கருவிகளாக இருக்கலாம்.

ஆனால் மார்க்சியக் கேள்வி வேறு:

இந்திய சமூகத்தின் சாதி உறவுகளும் வர்க்க உறவுகளும் எந்த உற்பத்தி முறையோடு இணைந்திருக்கின்றன?

அந்த உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றாமல் சாதியின் பொருளாதார அடித்தளத்தை முழுமையாக அழிக்க முடியுமா?

இங்கே அம்பேத்கரிய அரசியல் மற்றும் மார்க்சிய அரசியல் இடையே முக்கியமான வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது.

அம்பேத்கர் சமூகத்தில் உள்ள நிலைமைகளை அரசியலமைப்பு மற்றும் அரசியல் முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின் வழியாக வலுப்படுத்த முயன்றார்.

மார்க்சியம் சமூக சமத்துவத்தை சுரண்டலை ஒழித்த உற்பத்தி சாதனங்களின் உடைமை உறவுகள், வர்க்க அதிகாரம் மற்றும் அரசின் வர்க்கத் தன்மை ஆகியவற்றோடு இணைக்கிறது.

---

4. “சட்டம்” மூலம் விடுதலை பெற முடியுமா?

இங்கேதான் லெனினிய விமர்சனம் முக்கியமானதாகிறது.

முதலாளித்துவ அரசில் சட்டம் என்பது வெறும் காகிதத்தில் எழுதப்பட்ட சொற்கள் அல்ல.அது வர்க்க உறவுகளின் மீது இயங்குகிறது.

ஒரு சட்டம் தொழிலாளிக்கு சில உரிமைகளை வழங்கலாம்.ஆனால் அதே சமயம் தொழிலாளி தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் சுரண்டலும் அடக்குமுறையும் சட்டதிற்கு உட்பட்டே இருக்கலாம்.

சட்டம் தனிச்சொத்துரிமையை அங்கீகரிக்கவும் மூலதனத்தின் உற்பத்தி உறவுகள் தொடரலே இவை மூலதன ஆதிகத்தை காக்கும் வர்க்க அரசே.

எனவே:

அரசியல் சமத்துவம்  இல்லாத பொழுது பொருளாதார சமத்துவம் எங்கே கிடைக்கும்.

சட்ட உரிமை தரலாம் ஆனால் வர்க்க ஏற்றதாழ்வு உள்ள ஒரு சமூகத்தில் வர்க்க விடுதலை இன்றி சட்டம் சமம் என்பது ஏற்புடவையல்ல.

இதுதான் மார்க்சிய அரசியல் பொருளாதாரத்தின் அடிப்படைப் பாடங்களில் ஒன்று.

---

5. பெரியாரின் பங்களிப்பும் அதன் வரம்பும்

பெரியார் இந்திய சமூகத்தில் சாதி ஆதிக்கம், பிராமணிய ஆதிக்கம், மூடநம்பிக்கை, பெண்களின் அடிமைத்தனம் போன்றவற்றுக்கு எதிராக மிகக் கடுமையான பிரச்சாரத்தை நடத்தினார்.

அவரது சுயமரியாதை இயக்கம் சமூக மனநிலைகளில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்தை உருவாக்கியது.

ஆனால் பெரியாரின் அரசியல் திட்டத்தை மார்க்சியப் புரட்சியுடன் ஒன்றாகக் கருதுவது கோட்பாட்டு குழப்பத்தை உருவாக்குகிறது.

பெரியாரின் சிந்தனையின் மையத்தில்:

சாதி எதிர்ப்பு + பகுத்தறிவு + சமூக சீர்திருத்தம் + சுயமரியாதை + சமூக சமத்துவம்

ஆகியவை இருந்தன.

மார்க்சியத்தின் மையத்தில்:

வர்க்கப் போராட்டம் + உற்பத்தி உறவுகளின் மாற்றம் + முதலாளித்துவ ஒழிப்பு + தொழிலாளர் வர்க்க அரசியல் அதிகாரம் + சோசலிச மாற்றம்

ஆகியவை உள்ளன.

இவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையதாக தோன்றலாம் ஆனால் அவை ஒன்றே அல்ல. புரட்சிக்கும் சீர்திதத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு புரிந்திருக்க வேண்டும்.

---

6. சாதியை மட்டும் எதிர்ப்பது போதுமா?

மார்க்சிய நிலைப்பாட்டில் ஒரு முக்கியமான கேள்வி:

சாதி எந்த பொருளாதார உறவுகளோடு இணைந்திருக்கிறது?

சாதி வெறும் மத நம்பிக்கை அல்ல.

அது:

• உழைப்புப் பிரிவினை
• சொத்து உறவுகள்
• நில உரிமை
• தொழில் மரபுரிமை
• சமூக அதிகாரம்
• திருமண உறவுகள்
• உழைப்பின் சமூக மதிப்பு

போன்ற பல அம்சங்களோடு வரலாற்றில் இணைந்துள்ளது.

எனவே சாதியை அழிப்பது என்பது வெறும் மனநிலை மாற்றத்தால் முடிவடையாது.

சாதியை மறுஉற்பத்தி செய்யும் பொருளாதார மற்றும் சமூக உறவுகளையும் மாற்ற வேண்டியுள்ளது.

இதுதான் மார்க்சிய அணுகுமுறையின் தனிச்சிறப்பு.

---

7. “சாதி எதிர்ப்பு” மற்றும் “வர்க்கப் போராட்டம்” ஒன்றா?

இல்லை.

ஆனால் அவை முற்றிலும் பிரிக்க முடியாதவையும் அல்ல.

இந்தியாவில் தொழிலாளர் வர்க்கமே சாதியற்ற, சுரண்டலற்ற சமூகத்தை உருவாக்குவதற்கான புரட்சிகர சக்தியாக வளர வேண்டுமானால், தொழிலாளர் வர்க்கத்துக்குள் செயல்படும் சாதி பிளவுகளையும் எதிர்த்துப் போராட வேண்டும்.

அதனால் ஒரு மார்க்சியக் கட்சியின் பணியானது:

“வர்க்கத்தை மட்டும் பேசுவோம்; சாதியைப் பேச வேண்டாம்”

என்பதல்ல.

அதேபோல்,

“சாதியை மட்டும் பேசுவோம்; வர்க்கத்தைப் பேச வேண்டாம்”

என்பதும் மார்க்சிய நிலைப்பாடு அல்ல.

மாறாக:

சாதி ஒடுக்குமுறையை வர்க்கச் சுரண்டலின் வரலாற்றுச் சமூக உறவுகளோடு இணைத்து ஆய்வு செய்து, இரண்டையும் எதிர்த்துப் போராடும் பாட்டாளி வர்க்க அரசியலை உருவாக்குவதே மார்க்சியப் பணியாகும்..

8. அம்பேத்கரியம் ஏன் மார்க்சியம் அல்ல?

அம்பேத்கர் முதலாளித்துவத்தையும் அதன் சமூக விளைவுகளையும் விமர்சித்த இடங்கள் உள்ளன.

அவர் தொழிலாளர் உரிமைகளுக்காகவும் போராடினார்.

ஆனால் அதனால் அம்பேத்கரியம் மார்க்சியமாகிவிடாது.

ஒரு சிந்தனையை மார்க்சியமாக அடையாளப்படுத்த வேண்டுமானால் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள்:

1. வர்க்கப் போராட்டத்தை அது வரலாற்றின் இயக்க சக்தியாக ஏற்றுக்கொள்கிறதா?
2. முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை ஒழிப்பதை இலக்காகக் கொண்டுள்ளதா?
3. உற்பத்தி சாதனங்களின் தனியுடைமை குறித்து என்ன நிலைப்பாடு?
4. அரசின் வர்க்கத் தன்மையை எப்படி விளக்குகிறது?
5. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரம் குறித்து என்ன கூறுகிறது?
6. சோசலிச மாற்றம் அதன் அரசியல் திட்டத்தின் மையத்தில் உள்ளதா?
7. புரட்சிகரக் கட்சி மற்றும் வர்க்கப் போராட்டத்தின் தொடர்ச்சியை அது ஏற்றுக்கொள்கிறதா?

இந்த அளவுகோல்களில் பார்க்கும்போது அம்பேத்கரியத்தை மார்க்சியத்துடன் ஒன்றாக்க முடியாது.

---

9. பெரியாரியத்தை மார்க்சியமாக்க முடியுமா?

அதே பிரச்சினை பெரியாரியத்திற்கும் பொருந்தும்.

பெரியார் பல சந்தர்ப்பங்களில் சோசலிசத்திற்கும் பொதுவுடைமைக்கும் ஆதரவு தெரிவித்தார்.

மார்க்சியர்களுடன் அரசியல் தொடர்புகளும் அவருக்கு இருந்தன.

ஆனால் ஒரு தலைவரின் சில சோசலிச ஆதரவு கருத்துகள் மட்டுமே அவரது முழுமையான அரசியல் தத்துவத்தை மார்க்சியமாக மாற்றாது.

பெரியாரியத்தின் பிரதான அரசியல் இயக்கம் சமூக சீர்திருத்தம், சாதி ஒழிப்பு, பகுத்தறிவு மற்றும் சுயமரியாதை ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டிருந்தது.

மார்க்சிய–லெனினியத்தின் மையக் கேள்வி:

அரசியல் அதிகாரம் எந்த வர்க்கத்தின் கையில் இருக்கிறது?

என்பதாகும்.

இதுவே அடிப்படை வேறுபாடு.

---

10. பிரிட்டிஷ் காலனித்துவம் மற்றும் இந்திய சமூகப் பிளவுகள்

இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் காலனித்துவம் சாதி, மதம், இன, பிராந்திய வேறுபாடுகளை அரசியல் நிர்வாகத்தில் பயன்படுத்திய வரலாறு உள்ளது.

“Divide and rule” என்பது காலனித்துவ ஆட்சியின் ஒரு முக்கிய அரசியல் உத்தியாக இருந்தது.

எனவே மார்க்சிய விமர்சனம் இரு திசைகளிலும் இருக்க வேண்டும்:

காலனித்துவ எதிர்ப்பு + உள்நாட்டு சமூகச் சுரண்டல் எதிர்ப்பு.

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உண்மையான பிரச்சினையை மறைத்து “முதலில் தேசிய ஒற்றுமை; பிறகு சாதி பிரச்சினை” என்று கூறுவதும் தவறு.

அதேபோல் வர்க்க ஒற்றுமையை மறைத்து “சாதி மட்டுமே எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படை” என்று கூறுவதும் முழுமையான மார்க்சிய விளக்கம் அல்ல.

---

11. “சீர்திருத்தவாதம்” என்ற சொல்லை எச்சரிக்கையுடன் பயன்படுத்த வேண்டும்

இங்கே ஒரு முக்கியமான கோட்பாட்டு நுணுக்கம் அவசியம்.

சீர்திருத்தம் கோருவது = சீர்திருத்தவாதி என்று இயந்திரமாக முடிவு செய்ய முடியாது.

லெனினிய அரசியலில் தொழிலாளர் வர்க்கம் சீர்திருத்தங்களுக்காகவும் போராடுகிறது.

ஊதிய உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு, இடஒதுக்கீடு, தொழிலாளர் பாதுகாப்பு, கல்வி, சுகாதாரம் போன்ற உடனடி கோரிக்கைகள் அனைத்தும் மக்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும் போராட்டங்களாக இருக்கலாம்.

பிரச்சினை எப்போது உருவாகிறது?

சீர்திருத்தங்களை இறுதி இலக்காக மாற்றும்போது.

அதாவது:

“இந்த அமைப்பை மாற்ற முடியாது; அதற்குள் சில நல்ல மாற்றங்களை மட்டும் பெறலாம்”என்ற அரசியல் பார்வை உருவானால் அது சீர்திருத்தவாதமாகிறது. இங்கேதான் அம்பேத்கர் பெரியார் வ்னைலைப்பாடு தெளிவாகிறது.

மார்க்சிய அரசியல் இதற்கு மாறாக:

சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டத்தையே புரட்சிகர வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஆர்மப் புள்ளியாக அதனை மாற்ற முயல்கிறது.

---

12. லெனினின் பாடம்

லெனினின் அரசியல் சிந்தனையின் மையப் பாடம்:

புரட்சியாளர்கள் சீர்திருத்தங்களை நிராகரிக்க வேண்டியவர்கள் அல்ல; சீர்திருத்தவாதத்தில் சிக்கிக்கொள்ளக்கூடாதவர்கள்.

இது மிகப்பெரிய வேறுபாடு.

ஒரு தொழிலாளர் போராட்டத்தில் ஊதிய உயர்வு கிடைத்தால் அது தொழிலாளர்களுக்கு நன்மை.

ஆனால் மார்க்சியக் கட்சி அங்கேயே நின்றுவிடாது.

அது கேட்கும்:

“ஏன் தொழிலாளி தனது உழைப்பை விற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறான்?”

அதுவே பொருளாதாரப் போராட்டத்திலிருந்து அரசியல் போராட்டத்திற்கும், அங்கிருந்து புரட்சிகர அரசியல் உணர்வுக்கும் செல்லும் பாதையாகும்.

---

13. உண்மையான புரட்சிகரக் கேள்வி

அம்பேத்கருக்கும் பெரியாருக்கும் எதிராக வெறும் தனிநபர் தாக்குதல் நடத்துவது மார்க்சிய விமர்சனம் அல்ல.

மார்க்சிய விமர்சனம் முன் வைக்கும் வேண்டிய கேள்வி:

அவர்கள் முன்வைத்த அரசியல் தீர்வுகள் எந்த சமூக எல்லைக்குள் செயல்பட்டன?

அவர்கள்:

• சாதி ஒடுக்குமுறையை வெளிப்படுத்தினர்.
• சமூக சமத்துவத்தை வலியுறுத்தினர்.
• ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடினர்.
• பழமைவாத சமூக உறவுகளுக்கு எதிராக சவால் விடுத்தனர்.

இவை வரலாற்று ரீதியாக முக்கியமான பங்களிப்புகள்.

ஆனால் அதே நேரத்தில்:

• முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளை ஒழித்தல்,
• தொழிலாளர் வர்க்க அரசியல் அதிகாரம்,
• புரட்சிகர அரசியல் கட்சி,
• உற்பத்தி சாதனங்களின் சமூகமயமாக்கல்,
• சோசலிச மாற்றம்

ஆகியவை அவர்களின் அரசியல் திட்டத்தின் மையமாக அமையவில்லை.

இதுவே மார்க்சிய–லெனினிய விமர்சனத்தின் அடிப்படை.

---

14. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலை

மார்க்சியத்தின் அடிப்படைச் சிந்தனை:

தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலை தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சொந்தப் போராட்டத்தின் மூலமே சாத்தியம்.

இதன் பொருள் வெறும் ஆட்சியை மாற்றுவது அல்ல.

சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகளையே மாற்ற வேண்டும்.

முதலாளித்துவத்தில்:

மூலதனம் → உற்பத்தி சாதனங்களின் கட்டுப்பாடு → உழைப்புச் சக்தி வாங்குதல் → உபரி மதிப்பு → மூலதனக் குவிப்பு

என்ற உறவு செயல்படுகிறது.

இந்த உறவு நீடிக்கும் வரை சமூக சமத்துவத்தின் சட்ட வடிவங்கள் இருந்தாலும் பொருளாதார வர்க்க வேறுபாடு தொடரும்.

எனவே மார்க்சியப் புரட்சி:

அரசாங்க மாற்றம் மட்டும் அல்ல.

அது:

சமூக உறவுகளின் மாற்றம்.

---

15. அம்பேத்கரும் பெரியாரும்: வரலாற்று மதிப்பீடு எப்படி இருக்க வேண்டும்?

மார்க்சியர்கள் இரண்டு தவறுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

முதல் தவறு

அம்பேத்கரும் பெரியாரும் செய்த சமூகப் போராட்டங்களை முழுமையாக நிராகரிப்பது.

இது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உண்மையான வரலாற்றுப் போராட்டங்களைப் புரிந்துகொள்ளாத குறுங்குழுவாத அணுகுமுறை.

இரண்டாவது தவறு

அவர்கள் சமூகச் சீர்திருத்தப் போராட்டங்களை நடத்தியதால் அவர்களை மார்க்சிஸ்டுகளாக அறிவிப்பது.

இது மார்க்சியத்தின் வர்க்க உள்ளடக்கத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யும்.

சரியான அணுகுமுறை:

அவர்களின் முற்போக்கான பங்களிப்புகளை அங்கீகரித்தல் + அவர்களின் கோட்பாட்டு வரம்புகளை மார்க்சிய அளவுகோலில் விமர்சித்தல்.

---

முடிவுரை

அம்பேத்கரும் பெரியாரும் இந்திய சமூகத்தின் ஆழமான ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகப் போராடிய முக்கியமான வரலாற்று ஆளுமைகள்.

ஆனால் சமூகச் சீர்திருத்தவாதம், பகுத்தறிவு, அரசியலமைப்பு முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் அல்லது சாதி எதிர்ப்பு ஆகியவை தானாகவே மார்க்சிய–லெனினியப் புரட்சியாக மாறிவிடாது.

மார்க்சியத்தின் கேள்வி இன்னும் ஆழமானது:

சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகளை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்?

அரசியல் அதிகாரம் எந்த வர்க்கத்தின் கையில் இருக்கிறது?

உழைப்பின் பலனை யார் அபகரிக்கிறார்கள்?

சாதி மற்றும் பிற ஒடுக்குமுறைகள் எந்த பொருளாதார–சமூக உறவுகளால் மறுஉற்பத்தி செய்யப்படுகின்றன?

அந்த உறவுகளை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர வர்க்க சக்தி எவ்வாறு கட்டமைக்கப்படுகிறது?

இதற்கான பதிலைத் தேடாமல் வெறும் சட்ட மாற்றம், அரசியலமைப்பு மாற்றம் அல்லது சமூக மனநிலை மாற்றத்தில் நின்றுவிட்டால், சுரண்டல் அமைப்பின் அடித்தளம் அப்படியே தொடரும்.

எனவே மார்க்சிய–லெனினியப் பார்வையில் இறுதி இலக்கு:

சாதி ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பது — ஆம்.

மத ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பது — ஆம்.

தேசிய மற்றும் இன ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பது — ஆம்.

பெண்கள் மீதான ஒடுக்குமுறையை எதிர்ப்பது — ஆம்.

சட்ட மற்றும் ஜனநாயக உரிமைகளுக்காகப் போராடுவது — ஆம்.

ஆனால் இவை அனைத்தையும் தனித்தனி இறுதி இலக்குகளாக அல்லாமல்,

வர்க்கச் சுரண்டலை ஒழிக்கும் புரட்சிகரப் போராட்டத்துடன் இணைத்து, உற்பத்தி உறவுகளை மாற்றி, சோசலிச சமூகத்தை உருவாக்கும் வரலாற்றுப் பணியின் ஒரு பகுதியாக மாற்றுவதே மார்க்சிய–லெனினிய அரசியலின் நோக்கம்.

சீர்திருத்தம் மக்களுக்கு உடனடி நிவாரணம் தரலாம்;
புரட்சி சுரண்டலின் சமூக அடித்தளத்தை மாற்றும்.

அதனால்தான் மார்க்சியத்தின் அடிப்படைச் சவால்:

“அநீதியைச் சரிசெய்வது மட்டும் அல்ல; அநீதியைத் தொடர்ந்து உருவாக்கும் சமூக அமைப்பையே மாற்றுவது.”

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

• 
  
  

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.