நக்சல்பாரி: எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் — ஒரு
மார்க்சிய-லெனினியப் பார்வையில் படிப்பினைகள்
முன்னுரை
நக்சல்பாரியின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் வெறும் வரலாற்று நிகழ்வுகள் அல்ல.
அவை மார்க்சியம்-லெனினியம்-மாவோ சேதுங் சிந்தனையின் அடிப்படைக்
கோட்பாடுகளிலிருந்து நடைமுறையில் நிகழ்ந்த விலகல்களின் விளைவுகள் என்பதை, பிற்காலத்தில் CPI(ML)-ன் பல்வேறு பிரிவுகளே தமது சொந்த சுய விமர்சன ஆவணங்களில் (1974 மத்திய அமைப்புக் குழு ஆவணம், 1977 ஆந்திரப்
பிரதேசக் குழு சுயவிமர்சனம், 1978 திருத்தல் இயக்கம்,
1982 மூன்றாம் கட்சி மாநாட்டு அறிக்கை) ஒப்புக்கொண்டுள்ளன. இந்தக்
கட்டுரை, நக்சல்பாரியின் தத்துவ-நடைமுறை அனுபவத்தை
நுணுக்கமாக ஆய்வு செய்து, மார்க்ஸ், லெனின்,
மாவோ ஆகியோரிடமிருந்து அது எங்கு விலகியது என்பதைத் தொகுத்து,
அதிலிருந்து ஒரு மார்க்சிய-லெனினியவாதி பெறவேண்டிய படிப்பினைகளை
முன்வைக்கிறது.
பகுதி ஒன்று: நக்சல்பாரியின் எழுச்சி — தத்துவமும்
நடைமுறையும்
1.1 வரலாற்றுச் சூழல்
1.2 தத்துவ அடிப்படை
நக்சல்பாரி இயக்கத்தின் தத்துவ அடிப்படையாக முன்வைக்கப்பட்டவை:
- இந்திய சமூகம் "அரை நிலப்பிரபுத்துவ, அரை காலனிய" (semi-feudal,
semi-colonial) சமூகம் என்ற வகைப்பாடு — இது மாவோவின் சீனச் சமூக
பகுப்பாய்வை நேரடியாகக் கடன் வாங்கியது.
- புதிய ஜனநாயகப் புரட்சி (New Democratic Revolution) கோட்பாடு — தொழிலாள வர்க்கத்
தலைமையிலான விவசாயப் புரட்சி மூலம் நிலப்பிரபுத்துவத்தையும்
ஏகாதிபத்தியத்தையும் தோற்கடித்தல்.
- நீடித்த மக்கள் போர் (Protracted People's War) — கிராமங்களால் நகரங்களைச் சூழ்தல் என்ற சீன மாதிரி.
- அவர்கள் அங்கம் வகித்த
CPI(M)-ஐ "திருத்தல்வாதம்" எனவும், "பாராளுமன்ற மையவாதிகள்" (parliamentary
cretinism) எனவும் கடுமையாக விமர்சித்தல்.
1.3 நடைமுறை வடிவம்
- "வர்க்க எதிரிகளின் அழித்தொழிப்பு" (Annihilation of
Class Enemy) கொள்கை: சிறு குழுக்களாகச் சென்று நிலப்பிரபுக்களையும்
"வர்க்க எதிரிகளையும்" தனிநபர் வாரியாகக் கொலை செய்வதே புரட்சிகர
வர்க்கப் போராட்டத்தின் முதன்மை வடிவமாகக் கருதப்பட்டது.
- வெளிப்படையான மக்கள் அமைப்புகள் கலைப்பு: தொழிற்சங்கங்கள், விவசாயி சங்கங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து வெளிப்படை மக்கள் அமைப்புகளும்
"திருத்தல்வாதப் பாதை" என முத்திரை குத்தப்பட்டு கலைக்கப்பட்டன.
- தேர்தல்கள் முழுமையான புறக்கணிப்பு: பாராளுமன்ற, சட்டமன்றத் தேர்தல்கள்
அனைத்தும் "திருத்தல்வாதம்" என ஒட்டுமொத்தமாக நிராகரிக்கப்பட்டன.
- இரகசிய, சிறு-குழு
நடவடிக்கை மையப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பு முறை: வெகுஜன அடித்தளத்தை உருவாக்குவதற்குப்
பதிலாக, ரகசியக் குழுக்களின் ஆயுதப் போராட்டமே
மையமாக்கப்பட்டது.
- நகர்ப்புற பரவல்: கல்கத்தா போன்ற நகரங்களில் மாணவர்கள் மத்தியில் "தனிநபர்
வீரம்" மையப்படுத்தப்பட்ட நடவடிக்கைகள் பரவின.
இது இந்தியா முழுவதும் (ஆந்திரா, பீகார், தமிழ்நாடு, உத்தரப் பிரதேசம், பஞ்சாப் உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில்) வேகமாகப் பரவி, ஆயிரக்கணக்கான
இளைஞர்களையும் மாணவர்களையும் ஈர்த்தது. 1969-ல் CPI(ML)
கட்சியாக இது முறைப்படுத்தப்பட்டது.
பகுதி இரண்டு: வீழ்ச்சியின் காரணங்கள்
2.1 அரச அடக்குமுறை
2.2 அமைப்புரீதியான தனிமைப்படுத்தல்
அழித்தொழிப்புக் கொள்கையும் மக்கள் அமைப்புகள் கலைப்பும், இயக்கத்தை பரந்த மக்கள் திரளிலிருந்து
துண்டித்தன. போலீஸ் தகவல் கொடுப்பவர்களை அடையாளம் காண்பதோ, மறைந்து
செயல்படுவதற்கான பாதுகாப்பான வலையமைப்பையோ கட்டியெழுப்ப முடியாத நிலைக்கு இயக்கம்
தள்ளப்பட்டது — ஏனெனில் வெகுஜன ஆதரவு அமைப்புகளே இல்லாமல் போயின.
2.3 தலைமைப் பிளவுகள்
2.4 சாரு மசூம்தாரின் மரணம்
1972
ஜூலையில் காவல்துறை காவலில் சாரு மசூம்தார் இறந்தார். இது
இயக்கத்தின் ஒருங்கிணைந்த மைய தலைமையின் இறுதி வீழ்ச்சியைக் குறித்தது. அதன்
பின்னர் CPI(ML) டஜன் கணக்கான பிரிவுகளாக உடைந்தது.
பகுதி மூன்று: மார்க்ஸ், லெனின், மாவோவிடமிருந்து
விலகியவை
3.1 வர்க்கப் போராட்டத்திற்குப் பதிலாக தனிநபர் பயங்கரவாதம்
மார்க்ஸும் ஏங்கெல்சும், பின்னர்
லெனினும், தனிநபர் பயங்கரவாதத்தை (individual
terrorism) ஒரு அராஜகவாத விலகலாகவே எப்போதும் விமர்சித்தனர். லெனின்
தமது "இடதுசாரித்தனம்: கம்யூனிசத்தின் குழந்தைதன
நோய்" (1920) எனும் நூலில், புரட்சிகர
உணர்ச்சியை நடைமுறைப் படுத்த முற்படும்போது வெகுஜன அமைப்புகளையும் சட்டபூர்வ
செயல்பாட்டையும் புறக்கணிப்பதை "குழந்தைமையான இடதுசாரி நோய்" என
அழைத்தார். வர்க்கப் போராட்டம் என்பது வர்க்கங்களுக்கு இடையேயான ஒரு பரந்த,
வெகுஜன இயக்கம் என்பதே மார்க்சிய அடிப்படைக் கொள்கை; அது தனிநபர்களைக் குறிவைத்துக் கொல்லும் சிறு குழுக்களின் இரகசிய
நடவடிக்கையால் மாற்றப்பட முடியாது. நக்சல்பாரியின் "அழித்தொழிப்புக்
கொள்கை", வர்க்கப் போராட்டத்தை தனிநபர் வீரச்செயலுக்கு
(individual heroism) சுருக்கியது — இது மார்க்சிய
பொருள்முதல்வாதத்தின் அடிப்படையான "வரலாற்றை மக்கள் திரள் படைக்கிறது,
தனிநபர் அல்ல" என்ற கொள்கைக்கு நேர்மாறானது.
3.2 வெகுஜனத் தொடர்பு (Mass Line) கைவிடப்பட்டது
மாவோவின் மிக அடிப்படையான பங்களிப்பே "வெகுஜனத் தொடர்பு" (mass line) கோட்பாடாகும் —
"மக்களிடமிருந்து, மக்களிடமே" (from the
masses, to the masses). கட்சி எப்போதும் மக்கள் திரளின்
கருத்துகளையும் அனுபவங்களையும் திரட்டி, சீரமைத்து, மீண்டும் அவர்களிடமே எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதே இக்கோட்பாட்டின்
சாராம்சம். ஆனால் நக்சல்பாரியில், கட்சித் தலைமை மக்கள்
திரளிடமிருந்து பின்னூட்டம் பெறாமல், மேலிருந்து கீழாகத்
திணிக்கப்பட்ட "வரி" (line) ஒன்றை
இயந்திரத்தனமாகச் செயல்படுத்தியது. வெளிப்படையான வெகுஜன அமைப்புகள்
கலைக்கப்பட்டதன் மூலம், கட்சிக்கும் மக்கள் திரளுக்கும்
இடையேயான உயிர்நாடியே துண்டிக்கப்பட்டது. இது மாவோவின் மிக அடிப்படையான போதனைக்கு
நேரடி முரணானது.
3.3 ஐக்கிய முன்னணி (United Front) புறக்கணிப்பு
3.4 சட்டபூர்வ-சட்டவிரோத வேலையின் இணைப்பு கைவிடப்பட்டது
3.5 நீடித்த மக்கள் போர்க் கோட்பாட்டின் இயந்திரத்தனமான பிரதி
3.6
"உறுதியான நிலைமையின் உறுதியான ஆய்வு" கைவிடப்பட்டது
மாவோ தொடர்ந்து வலியுறுத்திய கோட்பாடு: "உறுதியான நிலைமையின் உறுதியான
ஆய்வே மார்க்சிய-லெனினியத்தின் உயிர் நாடி" (Concrete analysis of concrete conditions is the living soul of
Marxism-Leninism). சீனப் புரட்சியின் வழிமுறையை இந்திய நிலைமைக்கு
ஏற்ப மாற்றி பொருத்தாமல், இயந்திரத்தனமாக பிரதி எடுத்தது (dogmatism/copyism)
நக்சல்பாரியின் மிகப் பெரிய கோட்பாட்டுப் பிழையாகும். சீனாவில்
ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பு, உள்நாட்டுப் போர், தேசிய முதலாளித்துவத்தின் தனித்துவமான நிலை போன்றவற்றின் அடிப்படையில்
உருவான உத்திகளை, முற்றிலும் வேறுபட்ட வரலாற்று-அரசியல்
சூழலிலிருந்த இந்தியாவில் அப்படியே பயன்படுத்த முயன்றது.
3.7 கூட்டுத் தலைமைக்குப் பதிலாக தனிநபர் வழிபாடு
மார்க்சிய-லெனினியக் கட்சி அமைப்பின் அடிப்படைக் கொள்கை ஜனநாயக மத்தியதுவமும் கூட்டுத் தலைமையும் ஆகும்.
ஆனால் நக்சல்பாரி இயக்கத்தில் சாரு மசூம்தாரின் தனிநபர் அதிகாரம் விமர்சனத்திற்கு
அப்பாற்பட்டதாக மாறியது; உள்கட்சி ஜனநாயகமும் விவாதமும்
நசுக்கப்பட்டன. இது தவறான கொள்கைகளைச் சரிசெய்வதற்கான உள் திருத்த வழிமுறையையே (rectification
mechanism) செயலிழக்கச் செய்தது — லெனின் வலியுறுத்திய "சுய
விமர்சனம்" கட்சி நடைமுறையாக இருக்கவில்லை.
பகுதி நான்கு: ஒரு மார்க்சிய-லெனினியவாதிக்கான படிப்பினைகள்
நக்சல்பாரியின் அனுபவத்திலிருந்து பெறப்பட வேண்டிய படிப்பினைகளை பின்வருமாறு
தொகுக்கலாம்:
4.1 வெகுஜன அணிதிரட்டலே புரட்சியின் அடிப்படை
புரட்சி என்பது சிறு குழுவின் வீரச்செயலால் நிகழ்த்தப்படுவதன்று; அது பரந்த மக்கள் திரளின் நனவான, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட செயல்பாட்டால் மட்டுமே சாத்தியமாகும். எந்தவொரு
புரட்சிகர உத்தியும் வெகுஜனத் தொடர்பு (mass line) கோட்பாட்டிலிருந்து
விலகக்கூடாது. வெளிப்படை மக்கள் அமைப்புகள் — தொழிற்சங்கங்கள், விவசாயி சங்கங்கள், மாணவர் இயக்கங்கள் — கட்சிக்கும்
மக்களுக்கும் இடையேயான இணைப்பு நாடியாக எப்போதும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
4.2 சட்டபூர்வ-சட்டவிரோத போராட்ட வடிவங்களின் நெகிழ்வான இணைப்பு
புரட்சிகர கட்சி எந்தவொரு போராட்ட வடிவத்தையும் — சட்டபூர்வமோ சட்டவிரோதமோ, அமைதியானதோ ஆயுதமோ — கோட்பாட்டு ரீதியாக
ஒட்டுமொத்தமாக நிராகரிக்கக் கூடாது. நிலைமையின் உறுதியான ஆய்வின் அடிப்படையிலேயே
எந்தெந்த வடிவங்கள் எப்போது பொருத்தமானவை என்பது தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.
தேர்தல்களைக் கூட புரட்சிகர பிரச்சாரத்திற்கான களமாகப் பயன்படுத்தலாம் என்பதை
லெனின் கற்பித்தார்.
4.3 உறுதியான நிலைமையின் உறுதியான ஆய்வு — இயந்திரத்தனமான பிரதி எடுத்தல் அல்ல
வேறு நாட்டின் புரட்சி அனுபவத்தை — அது சீனாவோ, ரஷ்யாவோ, வேறெதுவோ — இயந்திரத்தனமாக
பிரதி எடுப்பது கோட்பாட்டுவாதமாகும் (dogmatism). ஒவ்வொரு
நாட்டின் வர்க்க அமைப்பு, வரலாற்று வளர்ச்சி, அரசியல் சூழல் ஆகியவற்றின் உறுதியான ஆய்வின் அடிப்படையிலேயே உத்தி
வகுக்கப்பட வேண்டும். "மார்க்சியம் ஒரு கோட்பாடு அல்ல, செயல்பாட்டிற்கான
வழிகாட்டி" என்ற லெனினின் வாக்கியம் இங்கே முக்கியமானது.
4.4
"இடது" தீவிரவாதமும் வலதுசாரி திருத்தல்வாதமும் —
இரண்டும் விலகல்களே
4.5 கூட்டுத் தலைமையும் உள்கட்சி ஜனநாயகமும்
தனிநபர் வழிபாட்டையும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்ட தலைமையையும் கட்சி
எப்போதும் எதிர்க்க வேண்டும். ஜனநாயக மத்தியதுவம், தொடர்ச்சியான சுய விமர்சனம், தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ளும் உள் அமைப்பு வழிமுறை ஆகியவை கட்சியின்
உயிர்நாடியாக இருக்க வேண்டும். தவறு நேரும்போது அதை மறைப்பதற்குப் பதிலாக
வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டு திருத்திக்கொள்வதே — CPI(ML)-ன்
பிற்கால திருத்தல் இயக்கங்கள் காட்டியது போல — புரட்சிகர கட்சியின் அறிகுறியாகும்.
4.6 ஐக்கிய முன்னணி மூலோபாயமே தனிமைப்படுத்தலுக்கு எதிரான கவசம்
4.7 அகநிலை உணர்ச்சிவேகத்தை புறநிலை நிலைமையாகக் கருதாமை
புரட்சிகர உணர்ச்சியும் தியாக மனப்பான்மையும் அவசியமானவைதான் — ஆனால் அவை
மட்டும் புறநிலை நிலைமையை மாற்றி விடாது. புரட்சிகர நிலைமை பழுத்திருக்கிறதா
என்பதை ஆசைப் பிரமையால் அல்ல, வர்க்க
சக்திகளின் உறுதியான சமநிலையின் அடிப்படையில் மட்டுமே மதிப்பிட வேண்டும். இதுவே
"இடது-தீவிரவாதத் தாவல்" எனும் பிழையிலிருந்து தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும்
வழி.
முடிவுரை
மார்க்சியம்-லெனினியம்-மாவோ சேதுங் சிந்தனை என்பது வழிகாட்டும் தத்துவம் மட்டுமில்லை அவை ஒவ்வொரு சூழலின் குறிப்பான
தன்மைகேற்ப பொதுத்தன்மையிலிருந்து பெறப்பட வேண்டும், மாறாக உறுதியான
நிலைமையை உறுதியாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்பதே. ஆனால் அதனை புரிந்துக் கொள்ளா
ஒரு உயிரோட்டமான முறையியல் (living methodology) என்பதே நக்சல்பாரியின் அனுபவம் நமக்குத் தரும் மிக முக்கியமான படிப்பினை.
இக்கோட்பாட்டு அணுகுமுறையை மறந்து, எந்தவொரு உத்தியையும் —
அது ஆயுதப் போராட்டமோ, பாராளுமன்றவாதமோ — ஒரு மாறாத
கோட்பாடாக மதம் போல் பின்பற்றும் எந்தவொரு போக்கும், நக்சல்பாரி
கடந்து சென்ற அதே சோகமான பாதையை மீண்டும் கடக்க நேரிடும்.
குறிப்பு: இக்கட்டுரை பொது வரலாற்று ஆவணங்கள், CPI(ML) தரப்பினரின் சுய-விமர்சன ஆவணங்கள் (1974, 1977, 1978, 1982), மற்றும் மார்க்சிய-லெனினிய கோட்பாட்டு நூல்களின் அடிப்படையில் ஆசிரியரால் தொகுக்கப்பட்ட ஆய்வு. இது சுனிதிகுமார் கோஷின் "Naxalbari Before and After" நூலின் நேரடி மொழிபெயர்ப்போ மேற்கோளோ அல்ல..
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக