மூலதனமும் பணமும் ஒன்றல்ல!
மார்க்ஸின் அரசியல் பொருளாதாரப் பார்வையில் ஒரு விளக்கம்
பணம் என்பது ஒரு பொருளாதாரப் பரிமாற்றத்திற்கான பொதுவான சமமான வடிவம். ஆனால் மூலதனம் என்பது உபரி மதிப்பை உருவாக்கி, பெருக்கிக் கொள்வதற்காகச் செயல்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக உறவு.
இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வதுதான் மார்க்ஸின் மூலதன ஆய்வுக்குள் நுழைவதற்கான முதல் படியாகும்.
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும் தோழர்களே
1. பணம் எப்போது மூலதனமாகிறது?
ஒரு தொழிலாளி தனது உழைப்புக்காகப் பணம் பெறுகிறான். அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு உணவு, உடை, வீடு போன்ற தனது தேவைகளை நிறைவேற்றுகிறான். இங்கே பணம் வாழ்க்கைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கான பரிமாற்றச் சாதனமாகச் செயல்படுகிறது.
அதேபோல், ஒருவர் ஒரு பொருளை விற்று அதற்குப் பதிலாகப் பணத்தைப் பெறுகிறார். அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு வேறொரு பொருளை வாங்குகிறார்.
இதனை மார்க்ஸ் பின்வரும் சூத்திரத்தில் விளக்குகிறார்:
இங்கு C என்பது பண்டம் (Commodity), M என்பது பணம் (Money).
அதாவது, ஒரு பொருளை விற்றுப் பணம் பெற்று, அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு மற்றொரு பொருளை வாங்குவது. இங்கே பணத்தின் நோக்கம் மற்றொரு பயன்பாட்டு மதிப்பைப் பெறுவதாகும்.
ஆனால் முதலாளித்துவப் பொருளாதாரத்தில் பணம் வேறொரு நோக்கத்திற்காகச் செயல்படுகிறது.
2. பணம் மூலதனமாக மாறும் இயக்கம்
ஒரு முதலாளி சந்தையில் 10 லட்சம் ரூபாய் முதலீடு செய்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர் பொருட்களை வாங்குவதற்காக மட்டும் பணத்தைச் செலவிடுவதில்லை. மேலும் பணத்தைப் பெருக்குவதற்காகச் செலவிடுகிறார்.
மார்க்ஸ் இதனைப் பின்வரும் சூத்திரத்தில் விளக்குகிறார்:
இங்கு:
M – ஆரம்பத்தில் முதலீடு செய்யப்படும் பணம்.
C – உற்பத்திச் சாதனங்களும் உழைப்புச் சக்தியும்.
M′ – ஆரம்பப் பணத்தைவிட அதிகமான பணம்.
உதாரணமாக, 10 லட்சம் ரூபாய் முதலீடு செய்யப்பட்டு, உற்பத்தி மற்றும் விற்பனைக்குப் பிறகு 12 லட்சம் ரூபாய் திரும்பக் கிடைத்தால், அந்தக் கூடுதல் 2 லட்சம் ரூபாய் எங்கிருந்து வந்தது என்பதுதான் மார்க்ஸின் ஆய்வின் மையக் கேள்வி.
பணம் அதிகரித்துவிட்டது என்பதாலேயே அந்த அதிகரிப்பின் உண்மையான தோற்றுவாய் விளக்கப்பட்டுவிடுவதில்லை.
3. உபரி மதிப்பின் தோற்றம் எங்கே?
முதலாளி சந்தையில் இயந்திரங்கள், மூலப்பொருட்கள் போன்றவற்றுடன் தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்தியையும் வாங்குகிறார்.
இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது.
தொழிலாளி தனது உழைப்பை அல்ல, தனது உழைப்புச் சக்தியை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு விற்கிறான். அந்த உழைப்புச் சக்தியின் மதிப்பு, அதை மீண்டும் உற்பத்தி செய்வதற்குத் தேவையான வாழ்க்கைச் சாதனங்களின் மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.
ஆனால் தொழிலாளி தனது வேலை நேரத்தில், தனது உழைப்புச் சக்தியின் மதிப்புக்குச் சமமான மதிப்பை மட்டுமல்லாமல், அதைவிட அதிகமான புதிய மதிப்பையும் உருவாக்குகிறான்.
உதாரணமாக, ஒரு தொழிலாளியின் ஒரு நாள் உழைப்புச் சக்தியின் மதிப்பு 500 ரூபாய் என்று வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால் அவர் ஒரு நாளில் உருவாக்கும் புதிய மதிப்பு 1,000 ரூபாய் என்றால், அந்த 500 ரூபாய் கூடுதல் மதிப்பே உபரி மதிப்பாகும்.
இங்கு:
\(v\) – மாறும் மூலதனம் (தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்திக்காகச் செலவிடப்படுவது).
\(s\) – உபரி மதிப்பு (Surplus Value).
இவ்வாறு தொழிலாளியின் ஊதியமாக வழங்கப்படும் மதிப்பைவிட அதிகமான மதிப்பை அவரது உழைப்பு உருவாக்குகிறது. அந்த உபரி மதிப்பை முதலாளி தனது உடைமையாக்கிக் கொள்கிறார்.
எனவே, மூலதனத்தின் பெருக்கத்திற்கான அடிப்படை உற்பத்திச் செயல்முறையில் மறைந்திருக்கிறது.
4. மூலதனம் என்பது வெறும் பொருள் அல்ல; அது ஒரு சமூக உறவு!
மார்க்ஸின் ஆய்வில் மிகவும் முக்கியமான அம்சம் இதுதான்.
ஒரு இயந்திரம் தனியாக மூலதனம் அல்ல. ஒரு தொழிற்சாலை தனியாக மூலதனம் அல்ல. பணமும் தனியாக மூலதனம் அல்ல.
அவை எத்தகைய சமூக உறவுகளுக்குள் செயல்படுகின்றன என்பதுதான் அவற்றின் பொருளாதாரத் தன்மையைத் தீர்மானிக்கிறது.
ஒரு தொழிலாளி தனது உற்பத்திச் சாதனங்களை இழந்து, தனது வாழ்க்கையை நடத்துவதற்காகத் தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார். மறுபுறம், உற்பத்திச் சாதனங்களையும் பணத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் முதலாளி அந்த உழைப்புச் சக்தியை வாங்கி உற்பத்தியை நடத்துகிறார்.
இந்த இரு வர்க்கங்களுக்கிடையிலான சமூக உறவில்தான் முதலாளித்துவ மூலதனத்தின் அடிப்படை அமைந்திருக்கிறது.
எனவே, மூலதனம் என்பது பணம் அல்லது இயந்திரங்களின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல; அது உழைப்பைச் சுரண்டுவதன் மூலம் உபரி மதிப்பைப் பெற்று, தன்னைத் தானே பெருக்கிக்கொள்ளும் வரலாற்று ரீதியான உற்பத்தி உறவாகும்.
5. இதைப் புரிந்துகொள்வதில் உள்ள அரசியல் முக்கியத்துவம்
பணம் வைத்திருப்பவர்கள் அனைவரும் முதலாளிகள் அல்ல. ஒருவர் தனது சேமிப்புப் பணத்தைக் கொண்டு குடும்பத்தை நடத்தலாம். மற்றொருவர் தனது சிறிய வருமானத்தைக் கொண்டு வாழலாம். ஆனால் உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை, உழைப்புச் சக்தியை வாங்கிப் பயன்படுத்துதல், உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுதல் ஆகியவை ஒன்றிணையும் இடத்தில்தான் முதலாளித்துவ மூலதன உறவு உருவாகிறது.
அதனால், பணக்காரர்களின் பணத்தை மட்டும் குறைப்பதோ, பணப் புழக்கத்தை மட்டும் கட்டுப்படுத்துவதோ மூலதனச் சுரண்டலை ஒழித்துவிடாது.
உற்பத்திச் சாதனங்களின் தனியுடைமை, கூலி உழைப்பு, உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுதல் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூக உறவுகளே மாற்றப்பட வேண்டும்.
இதனால்தான் மார்க்சியம் தனிநபர்களின் செல்வத்தை மட்டும் விமர்சிப்பதில்லை; அந்தச் செல்வத்தை உருவாக்கி, ஒரு வர்க்கத்திடம் குவிக்கச் செய்யும் உற்பத்தி உறவுகளையே விமர்சிக்கிறது.
முடிவுரை
மார்க்ஸ் நமக்குக் கற்பிக்கும் அடிப்படைப் பாடம் இதுதான்:
பணம் என்பது மூலதனமாக மாறக்கூடிய ஒரு வடிவம். ஆனால் பணம் இருப்பதாலேயே அது மூலதனமாகிவிடாது. உழைப்புச் சக்தியைப் பயன்படுத்தி உபரி மதிப்பை உருவாக்கி, அதனைத் தனதாக்கிக் கொண்டு மேலும் மதிப்பைப் பெருக்கிக்கொள்ளும் சமூக உறவில்தான் மூலதனத்தின் உண்மையான சாரம் அடங்கியிருக்கிறது.
எனவே, மூலதனத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால் பணத்தின் அளவை மட்டும் பார்க்கக் கூடாது. யார் உற்பத்திச் சாதனங்களைச் சொந்தமாகக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? யார் உழைக்கிறார்கள்? யார் உழைப்பால் உருவாக்கப்படும் உபரி மதிப்பைக் கைப்பற்றுகிறார்கள்? என்ற வர்க்க உறவுகளை ஆராய வேண்டும்.
மூலதனத்தின் ரகசியம் பணத்தில் இல்லை; மனித உழைப்பைச் சுரண்டி உபரி மதிப்பைப் பெறும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவில்தான் இருக்கிறது.
ஆதார நூல்: கார்ல் மார்க்ஸ் எழுதிய மூலதனம் (Das Kapital), முதல் தொகுதி — முதல் அத்தியாயம் (பண்டம்), இரண்டாவது அத்தியாயம் (பரிமாற்றம்), நான்காவது அத்தியாயம் (பணம் மூலதனமாக மாறுதல்), ஐந்தாவது அத்தியாயம் (உபரி மதிப்பின் பொதுவான சூத்திரத்தின் முரண்பாடுகள்), ஆறாவது அத்தியாயம் (உழைப்புச் சக்தியை வாங்கி விற்றல்), ஏழாவது அத்தியாயம் (உழைப்பு நிகழ்முறையும் மதிப்பு பெருக்கும் நிகழ்முறையும்).
.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக