பண்டிகைகளும் விழாக்களும்: உழைக்கும் மக்களின் மகிழ்ச்சியா? முதலாளித்துவத்தின் நுகர்வுக் கலாச்சாரமா?

ஒரு பண்டிகை நாளின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் வர்க்க உண்மை!

பண்டிகைகளும் விழாக்களும்: உழைக்கும் மக்களின் மகிழ்ச்சியா? முதலாளித்துவத்தின் நுகர்வுக் கலாச்சாரமா?

அறிமுகம்

ஒவ்வொரு ஆண்டும் பொங்கல், தீபாவளி, ரம்ஜான், கிறிஸ்துமஸ் போன்ற பண்டிகைகள் வருகின்றன. அவற்றோடு பெருகும் விளம்பரங்கள், தள்ளுபடி விற்பனைகள், கடன் வாங்கிச் செய்யப்படும் கொண்டாட்டங்கள் ஆகியவையும் வருகின்றன. இதனால் ஒரு கேள்வி எழுகிறது: பண்டிகைகள் உழைக்கும் மக்களின் கூட்டு மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடா, அல்லது முதலாளித்துவம் தன் சரக்குகளை விற்கும் ஒரு வாய்ப்பா?

இக்கேள்விக்கு எளிய "ஆம்" அல்லது "இல்லை" என்ற பதில் போதாது. மார்க்சியம் இதை இரு துருவங்களுக்கிடையிலான தேர்வாகக் காண்பதில்லை. பண்பாட்டை வர்க்க உறவுகளுக்குள் வைத்துப் பார்ப்பதே அதன் அணுகுமுறை.

அடிப்படைக் கட்டமைப்பு

மார்க்சியத்தின் அடிப்படை வாதங்களில் ஒன்று, பொருளாதார அடித்தளமே (base) சமூகத்தின் அரசியல், சட்டம், பண்பாடு, சிந்தனை ஆகிய மேற்கட்டுமானத்தை (superstructure) பெரும்பாலும் வடிவமைக்கிறது என்பது. இதன் பொருள் பண்பாடு தானாக உருவாவதில்லை; அது உற்பத்தி முறையோடும் வர்க்க உறவுகளோடும் பிணைந்துள்ளது.

எனவே பண்டிகைகளையும் இரண்டு கேள்விகளோடு ஆய்வு செய்ய வேண்டும்: இவை எந்த உற்பத்தி முறையிலிருந்து தோன்றின? இன்று யார் இவற்றை வடிவமைக்கிறார்கள், யாருக்குப் பயன்படுகின்றன?

பண்டிகைகளின் வேர்கள்: உழைப்பும் கூட்டுறவும்

பல பண்டிகைகள் வேளாண் சமூகத்தின் பருவகால வாழ்விலிருந்து எழுந்தவை. பொங்கல் அறுவடைக்குப் பின் உழைப்பின் பயனைக் கொண்டாடும் நாள். கால்நடைகளுக்கு நன்றி செலுத்தும் மாட்டுப்பொங்கல் உழவுத் தொழிலின் பங்காளிகளை நினைவுகூர்கிறது. இத்தகைய விழாக்களில் உழைப்பின் விளைவு பகிரப்பட்டது; ஊரே ஒன்றுகூடியது; ஓய்வும் உறவும் கூட்டாக அனுபவிக்கப்பட்டன.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைக் கவனிக்க வேண்டும். உழைக்கும் மக்களின் மகிழ்ச்சி என்பது தனிப்பட்ட நுகர்வில் அல்ல, கூட்டுச் செயல்பாட்டில் இருந்தது. ஆடல், பாடல், விருந்து, கோயில் திருவிழா ஆகியவை சமூக உறவுகளைப் புதுப்பித்தன. ஆனால் அதே விழாக்களுக்குள் சாதி, நிலவுடமை, ஆணாதிக்கம் போன்ற ஏற்றத்தாழ்வுகளும் நிலைபெற்றிருந்தன என்பதையும் மறுக்க முடியாது. விழாவின் விருந்தில் யார் முதலில் அமர்வது, யார் கோயிலுக்குள் நுழையலாம் என்பதெல்லாம் சமூகப் படிநிலையைப் பிரதிபலித்தன. எனவே பண்டிகைகள் ஒரே நேரத்தில் மகிழ்ச்சியின் இடமாகவும், ஆதிக்க உறவுகளின் மறுஉற்பத்தி இடமாகவும் இருந்தன.

முதலாளித்துவமும் பண்டிகைகளின் வணிகமயமாக்கலும்

மார்க்ஸ் "பண்டமாக்கல்" (commodification) என்ற கருத்தை மூலதனத்தில் விரிவாக விளக்கினார். சந்தைப் பொருளாதாரத்தில் பொருட்கள் மட்டுமல்ல, மனித உறவுகள், நேரம், உணர்வுகளும் பண்டங்களாக மாறுகின்றன. இதைக் கொண்டு பண்டிகைகளை ஆய்வு செய்தால் பல மாற்றங்கள் தெரியும்:

• நேரத்தின் பண்டமாக்கல்: விழா என்பது ஓய்வுக்கான, உறவுகளுக்கான நேரம். ஆனால் இன்று அது விற்பனைக்கான "சிறப்புச் சலுகைக் காலமாக" மாறியுள்ளது. விடுமுறைகள் பயணச் சந்தைக்கும் ஓட்டல் சந்தைக்கும் வருவாய் ஈட்டும் நேரங்களாக மாறுகின்றன.
• உணர்வின் பண்டமாக்கல்: "அன்பைக் காட்டுங்கள்" என்ற முழக்கத்துடன் அன்பை ஒரு பொருளின் விலையுடன் இணைக்கும் விளம்பரங்கள் பெருகியுள்ளன.
• கடனின் அழுத்தம்: பண்டிகைச் செலவுகளுக்காகக் கடன் வாங்குவது, சிறு வருமானம் உள்ள குடும்பங்களில் பெரும் சுமையாகிறது. மகிழ்ச்சிக்குரிய நாள், கடன் அழுத்தத்தின் நாளாக மாறுகிறது.
• போட்டிப் பகட்டு: தொரஸ்டீன் வெப்ளன் (மார்க்சியர் அல்ல) "வெளிப்படையான நுகர்வு" (conspicuous consumption) என்று விவரித்த போக்கு இங்கே வருகிறது. அக்கம்பக்கத்தாருக்கு முன்பு தன் அந்தஸ்தைக் காட்டும் போட்டியில் சாதாரண மக்கள் தங்கள் வருமானத்தையும் மீறிச் செலவு செய்கின்றனர்.

மார்க்சிய ஆய்வாளர்கள் இதை "பண்டங்களின் மாய வசீகரம்" (commodity fetishism) என்று அழைக்கின்றனர். பொருட்களின் பின்னால் இருக்கும் உழைப்பும், உறவுகளும் மறைக்கப்பட்டு, பொருட்களே மதிப்புடையவை போலத் தோன்றுகின்றன. தீபாவளிக்கு வாங்கும் ஆடையின் பின்னால் இருக்கும் நெசவாளரின், தையல்காரரின் உழைப்பு கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை; தெரிவது விலையும் விளம்பர முகமும் மட்டுமே.

கலாச்சாரத் தொழில் மற்றும் "கனவு" விற்பனை

"கலாச்சாரத் தொழில்" (culture industry) என்ற கருத்து, திரைப்படம், இசை, விளம்பரம், ஊடகம் ஆகியவை மக்களின் ரசனையை ஒரே மாதிரியாக்கி, தொடர்ந்து நுகர வைக்கின்றன. இதனால் மக்கள் விமர்சன உணர்வை இழந்து, நுகர்வோராக மட்டும் மாறுகின்றனர்.

ஆளும் வர்க்கம் வெறும் பலத்தால் மட்டுமல்ல, பண்பாட்டின் வழியாகவும் தன் கருத்துகளை "இயல்பானவை" என்று மக்கள் ஏற்கச் செய்கிறது. "பண்டிகை என்றால் புதுத் துணி, இனிப்பு, பட்டாசு, வாகனம் வாங்குவதுதான்" என்ற எண்ணம் அப்படித்தான் சாதாரணமாகிறது.

இரண்டு தவறான முடிவுகள்

இந்த ஆய்வில் இரண்டு எதிர்த் தவறுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

முதல் தவறு: பண்டிகைகளையே எதிர்ப்பது. உழைக்கும் மக்களுக்கு ஓய்வும் மகிழ்ச்சியும் தேவை. அவர்களின் விழாக்களை "முதலாளித்துவத்தின் சதி" என்று நிராகரிப்பது, அவர்களின் வாழ்வின் கூட்டு உணர்வைப் புறக்கணிப்பதாகும். மார்க்சே மனித வாழ்வின் படைப்பாற்றலையும் ஓய்வையும் போற்றினார். அவரது "சுதந்திர நேரம்" (free time) பற்றிய கருத்து இதற்கு அடிப்படை.

இரண்டாம் தவறு: எல்லாவற்றையும் பொருளாதாரத்தால் மட்டுமே விளக்குவது. மக்கள் வெறும் சந்தையின் பொம்மைகள் அல்ல. அவர்கள் தங்கள் நிகழ்வுகளுக்கு தங்கள் அர்த்தங்களையும் கொடுக்கின்றனர். பண்டிகையின் போது ஏழை வீட்டில் ஒரு குழந்தைக்குக் கிடைக்கும் புத்தாடையின் மகிழ்ச்சி போலியானது அல்ல. அதுவே உண்மையான மகிழ்ச்சி; அதைக் கேலி செய்வது மக்கள் விரோதம்.

முடிவு: மகிழ்ச்சியைப் போராட்டத்தின் களமாக்குதல்

எனவே சரியான மார்க்சிய நிலைப்பாடு, பண்டிகைகள் இரண்டிற்கும் இடையே நடக்கும் போராட்டத்தின் களம் என்பதே. ஒரு பக்கம் உழைக்கும் மக்களின் கூட்டு மகிழ்ச்சி, உறவுகள், படைப்பாற்றல், பகிர்தல்; மறுபக்கம் சந்தையின் பண்டமாக்கல், கடன், போட்டிப் பகட்டு, தனிநபர் நுகர்வு.

கீழ்க்கண்ட கேள்விகள் இந்தப் போராட்டத்தை மதிப்பிட உதவும்:

1. இந்த விழாவில் மக்கள் பங்கேற்பவர்களா, அல்லது நுகர்வோர்களா?
2. கொண்டாட்டம் கூட்டு உறவுகளை வலுப்படுத்துகிறதா, தனிநபர் வாங்கும் திறனை மட்டும் அளவிடுகிறதா?
3. செலவு குடும்பத்தின் வருமானத்துக்கு உட்பட்டதா, கடனில் தள்ளுகிறதா?
4. விழாவின் பலன் உழைப்பவர்களுக்கா, அல்லது விற்பவர்களுக்கா?
5. விழாவிற்குள் சாதி, பாலின, வர்க்க ஏற்றத்தாழ்வுகள் மறுஉற்பத்தி செய்யப்படுகின்றனவா?

இந்த அளவுகோல்களின் அடிப்படையில் பார்த்தால், பண்டிகைகள் வெறும் முதலாளித்துவ நுகர்வுக் கலாச்சாரம் அல்ல; அவை உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வின் ஒரு பகுதி. ஆனால் அவற்றை முதலாளித்துவம் ஆக்கிரமித்து வணிகமயமாக்கியுள்ளது. எனவே பணி, பண்டிகையை ஒழிப்பது அல்ல; அதன் கூட்டு மகிழ்ச்சியை மீட்டெடுத்து, சந்தையின் பிடியிலிருந்து விடுவிப்பதே.

பண்டிகையின் மகிழ்ச்சியை உழைக்கும் மக்களின் கைகளுக்குத் திரும்பக் கொண்டுவருவதுதான், பண்பாட்டுத் துறையில் வர்க்கப் போராட்டத்தின் ஒரு முக்கியமான வடிவம்.....

*********************************************************

பண்டிகைகளும் விழாக்களும்: உழைக்கும் மக்களின் மகிழ்ச்சியா? முதலாளித்துவத்தின் நுகர்வுக் கலாச்சாரமா?

குடும்பத்தைச் சந்திக்கக்கூடப் போராட வேண்டிய உழைக்கும் மக்கள் – அவர்களின் உழைப்பையும் வருமானத்தையும் அபகரிக்கும் முதலாளித்துவச் சமூக அமைப்பு!

இந்தியாவில் தீபாவளி, பொங்கல், ரம்ஜான், கிறிஸ்துமஸ் உள்ளிட்ட பல்வேறு பண்டிகைகளும் விழாக்களும் ஆண்டுதோறும் கொண்டாடப்படுகின்றன. இவை மக்களின் குடும்ப உறவுகள், பண்பாடு, மத நம்பிக்கைகள், சமூகப் பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையவையாக இருக்கின்றன.

பண்டிகைகள் வருகின்றன என்றாலே பலருக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படுகிறது. நீண்ட நாட்களாகப் பார்க்க முடியாத குடும்பத்தினரைச் சந்திக்கலாம்; சொந்த ஊருக்குச் செல்லலாம்; உறவினர்களுடன் ஒன்றுகூடலாம்; குழந்தைகளுடன் நேரத்தைச் செலவிடலாம் என்ற எதிர்பார்ப்பு உழைக்கும் மக்களிடம் இயல்பாகவே இருக்கிறது.

ஆனால் இந்த மகிழ்ச்சியின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் ஓர் அடிப்படையான சமூக உண்மையை நாம் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது.

ஒரு தொழிலாளி தனது குடும்பத்தினரைச் சந்திப்பதற்காக ஏன் இவ்வளவு போராட வேண்டியிருக்கிறது? ஆண்டின் பெரும்பாலான நாட்களில் தனது குடும்பத்தினருடன் இருக்க முடியாத நிலை ஏன் உருவாகிறது? விடுமுறை கிடைக்கும் ஒரே சில நாட்களில் சொந்த ஊருக்குச் செல்வதற்காக ஏன் ரயில் நிலையங்களிலும் பேருந்து நிலையங்களிலும் மணிக்கணக்கில் காத்திருக்க வேண்டும்? முன்பதிவு செய்த பயணிகளுக்குக்கூட ஏன் நிம்மதியான பயணம் உறுதியாகக் கிடைப்பதில்லை?

இவை வெறும் போக்குவரத்துப் பிரச்சினைகள் மட்டுமல்ல. இவற்றுக்குப் பின்னால் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை நிலைமை, வேலைவாய்ப்பின் தன்மை, தொழிலாளர் உரிமைகள், நகரமயமாக்கல், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள், அரசின் போக்குவரத்துக் கொள்கைகள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்திருக்கின்றன.

எனவே பண்டிகைகளைப் பற்றிய நமது ஆய்வு, அவற்றின் கொண்டாட்டங்களைப் பற்றிய விவாதத்துடன் முடிந்துவிட முடியாது. அந்தப் பண்டிகைகளைக் கொண்டாடும் மக்களின் வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கும் சமூகப் பொருளாதார அமைப்பையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

1. பண்டிகைக் காலப் பயணங்கள்: உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை நிலைமையை வெளிப்படுத்தும் காட்சி!

இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களிலும் நகரங்களிலும் வேலைக்காகப் புலம்பெயர்ந்து வாழும் கோடிக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் இருக்கின்றனர்.

தமிழகத்தின் தென் மாவட்டங்களிலிருந்து சென்னை, கோவை, திருப்பூர், ஈரோடு போன்ற நகரங்களுக்குச் சென்றவர்கள் மட்டுமல்லாமல், பீகார், உத்தரப் பிரதேசம், ஒடிசா, மேற்கு வங்கம் உள்ளிட்ட மாநிலங்களிலிருந்து பல்வேறு தொழில்களுக்காக இந்தியாவின் நகரங்களுக்கு இடம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களும் இருக்கின்றனர்.

இவர்கள் தங்களுடைய குடும்பங்களிலிருந்து பிரிந்து வாழ வேண்டிய நிலை உருவாகியுள்ளது.

ஒருவர் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்கிறார். இன்னொருவர் கட்டுமானத் தொழிலாளியாக இருக்கிறார். மற்றொருவர் உணவகத்தில் பணிபுரிகிறார். இன்னொருவர் பாதுகாப்புப் பணியாளராகவோ, வணிக நிறுவனத்தின் ஊழியராகவோ, போக்குவரத்துத் தொழிலாளியாகவோ இருக்கிறார்.

இவர்களில் பலருடைய வேலை நேரம் முதலாளியின் தேவைக்கேற்ப நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. விடுமுறை என்பது அவர்களுடைய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் கிடைப்பதில்லை. நிறுவனத்தின் உற்பத்தி அட்டவணை, பணிச்சுமை, ஒப்பந்த நிபந்தனைகள், பணியாளர் பற்றாக்குறை ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

இதனால் பண்டிகைக்கு முந்தைய நாளில் மட்டுமே விடுமுறை கிடைக்கும் நிலையும் உருவாகிறது.

அந்த ஒரு நாளில் எப்படியாவது சொந்த ஊருக்குச் சென்றுவிட வேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

இதன் விளைவாக ரயில் நிலையங்களிலும் பேருந்து நிலையங்களிலும் மக்கள் கூட்டம் அலைமோதுகிறது. பொதுப் பெட்டிகளில் ஏறக்கூட முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. முன்பதிவு செய்த பயணிகள்கூட நடைமுறைச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்கிறார்கள். பேருந்துகளில் அதிகக் கட்டணம், போக்குவரத்து நெரிசல், நீண்ட நேரக் காத்திருப்பு எனப் பல்வேறு பிரச்சினைகள் உருவாகின்றன.

இங்கு நாம் எழுப்ப வேண்டிய கேள்வி:

ஒரு மனிதன் தனது குடும்பத்தினருடன் சில நாட்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்குக்கூட இவ்வளவு போராட வேண்டிய சமூக அமைப்பு எத்தகைய அமைப்பு?

மக்களின் போக்குவரத்துத் தேவையை முன்கூட்டியே அறிந்திருந்தும், அதற்கேற்பப் பொதுப் போக்குவரத்து வசதிகளை விரிவுபடுத்த முடியாத அரசின் திட்டமிடல் என்ன? ஏன் பொதுப் போக்குவரத்து ஒரு சமூகத் தேவையாகப் பார்க்கப்படாமல், பல நேரங்களில் வருவாய் மற்றும் வணிகக் கணக்கீடுகளுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறது?

இவை அனைத்தும் தனித்தனியான பிரச்சினைகள் அல்ல. உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையைவிட உற்பத்தி மற்றும் லாபத்திற்கு முன்னுரிமை வழங்கும் சமூக அமைப்பின் வெளிப்பாடுகளாகவும் இவற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

2. உழைக்கும் மனிதனின் வாழ்க்கையை நிர்ணயிப்பது யார்?

மார்க்சிய ஆய்வில் மனிதனுடைய வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, அவன் எந்தச் சமூக உற்பத்தி உறவுகளுக்குள் வாழ்கிறான் என்பதை முதலில் ஆராய வேண்டும்.

ஒரு முதலாளித்துவ நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் தொழிலாளிக்கு தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லாத நிலை ஏற்படுகிறது.

அவன் வேலைக்குச் செல்கிறான். தனது உழைப்புச் சக்தியை முதலாளிக்கு வழங்குகிறான். அதற்குப் பதிலாக ஊதியம் பெறுகிறான்.

ஆனால் அந்த ஊதியம் அவனுடைய உழைப்பின் மூலம் உருவாக்கப்படும் மொத்த மதிப்புக்கு இணையானதாக இருப்பதில்லை. தொழிலாளியின் உழைப்பால் உருவாகும் புதிய மதிப்பில் ஒரு பகுதியை முதலாளி உபரிமதிப்பாகக் கைப்பற்றுகிறான்.

இதுவே முதலாளித்துவச் சுரண்டலின் அடிப்படையாகும்.

இந்தச் சுரண்டல் தொழிலாளியின் வேலை நேரத்தை மட்டுமல்லாமல், அவனுடைய குடும்ப வாழ்க்கையையும் பாதிக்கிறது.

தொழிலாளி எப்போது வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும், எத்தனை மணி நேரம் வேலை செய்ய வேண்டும், எப்போது விடுமுறை எடுக்க வேண்டும், எவ்வளவு ஊதியம் பெற வேண்டும் என்பவற்றில் அவனுடைய கட்டுப்பாடு மிகவும் குறைவாக இருக்கிறது.

சில நிறுவனங்களில் பண்டிகை நாட்களில்கூட தொழிலாளர்கள் பணிபுரிய வேண்டியிருக்கிறது. சில இடங்களில் விடுமுறை எடுத்தால் ஊதியம் குறைக்கப்படுகிறது. ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களுக்கு வேலை இழக்கும் அச்சமும் இருக்கிறது.

இவ்வாறான சூழலில் பண்டிகை என்பது அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான அனுபவமாக இருப்பதில்லை.

முதலாளிக்கு பண்டிகை என்பது வணிக வாய்ப்பாக இருக்கலாம். ஆனால் தொழிலாளிக்கு அது தனது குடும்பத்தைச் சந்திப்பதற்கான அரிய வாய்ப்பாக இருக்கிறது.

இதில்தான் வர்க்க வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது.

3. பண்டிகைகளும் முதலாளித்துவத்தின் சரக்குமயமாக்கலும்!

பண்டிகைகள் மனிதச் சமூகத்தின் வரலாற்றில் பல்வேறு பண்பாட்டு, மத, விவசாய மற்றும் சமூகக் காரணங்களால் தோன்றியவை.

விவசாயச் சமூகத்தில் அறுவடை, பருவநிலை மாற்றம், இயற்கைச் சுழற்சி ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய கொண்டாட்டங்கள் இருந்தன. மதச் சமூகங்களில் மத நம்பிக்கைகளுடன் தொடர்புடைய விழாக்கள் உருவாகின. பல்வேறு சமூகங்களில் உறவினர்கள் ஒன்றுகூடுதல், உணவு பகிர்தல், சமூக ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்துதல் போன்ற பழக்கங்களும் வளர்ந்தன.

எனவே பண்டிகைகள் அனைத்தும் முதலாளித்துவத்தால் உருவாக்கப்பட்டவை என்று கூறுவது வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத அணுகுமுறையாகாது.

ஆனால் முதலாளித்துவம் இந்தப் பண்டிகைகளை எவ்வாறு தனது சந்தை விரிவாக்கத்திற்கான வாய்ப்புகளாக மாற்றுகிறது என்பதை ஆராய வேண்டியுள்ளது.

முதலாளித்துவத்தின் அடிப்படை நோக்கம் லாபத்தைப் பெருக்குவதாகும்.

அதற்காக ஏற்கெனவே சமூகத்தில் நிலவும் பண்பாட்டு நிகழ்வுகளையும் மத நம்பிக்கைகளையும் குடும்ப உறவுகளையும் வணிகச் சந்தையின் தேவைக்கேற்பப் பயன்படுத்துகிறது.

தீபாவளி வந்தால் புத்தாடைகள் வாங்க வேண்டும். புதிய தொலைக்காட்சி வாங்க வேண்டும். குளிர்சாதனப் பெட்டி வாங்க வேண்டும். தங்கம் வாங்க வேண்டும். பட்டாசுகள் வாங்க வேண்டும். இனிப்புகள் வாங்க வேண்டும்.

பொங்கல் வந்தால் புதிய ஆடைகள், வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள், வாகனங்கள், மின்னணுப் பொருட்கள் வாங்க வேண்டும்.

கிறிஸ்துமஸ், ரம்ஜான் உள்ளிட்ட பண்டிகைகளிலும் இதேபோன்ற வணிகச் சந்தை விரிவாக்கம் நடைபெறுகிறது.

இங்கு ஒரு முக்கியமான மாற்றம் நிகழ்கிறது.

மக்களின் மகிழ்ச்சியும் குடும்ப உறவுகளும் சமூகப் பண்பாடும் நுகர்வுப் பொருட்களை வாங்குவதுடன் இணைக்கப்படுகின்றன.

ஒருவர் எவ்வளவு செலவு செய்கிறார் என்பதைக் கொண்டு அவரது பண்டிகை மகிழ்ச்சி மதிப்பிடப்படும் நிலை உருவாக்கப்படுகிறது.

விளம்பரங்கள் இதனை மேலும் தீவிரப்படுத்துகின்றன. புதிய பொருட்களை வாங்காதவர்கள் தங்களுடைய குடும்பத்தினருக்கு மகிழ்ச்சி வழங்கவில்லை என்ற உணர்வை உருவாக்குகின்றன.

இதுவே முதலாளித்துவ நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் முக்கியமான செயல்பாடாகும்.

மார்க்ஸ் விளக்கிய சரக்கின் மாயத்தோற்றம் (Commodity Fetishism) என்ற கருத்து இங்கு நினைவுகூரத்தக்கது.

சமூகத்தில் மனிதர்களுக்கிடையிலான உற்பத்தி உறவுகளின் விளைவாக உருவாகும் பொருட்கள், மனிதர்களின் வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கும் தனித்த சக்திகளாகத் தோன்றுகின்றன.

ஒரு பொருளை வாங்குவதில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி, அந்தப் பொருளின் பின்னால் உள்ள உழைப்புச் சுரண்டலை மறைத்துவிடுகிறது.

ஒரு தொழிலாளி தனது உழைப்பால் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பொருளையே தனது குறைந்த ஊதியத்தில் மீண்டும் வாங்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான்.

அதாவது, அவனுடைய உழைப்பால் உருவாக்கப்பட்ட செல்வம் முதலில் முதலாளித்துவத்தின் கைகளுக்குச் செல்கிறது; பின்னர் அந்தப் பொருட்களை வாங்குவதற்காக அவன் மீண்டும் தனது ஊதியத்தைச் செலவிடுகிறான்.

இதுதான் முதலாளித்துவச் சந்தையின் முரண்பாடுகளில் ஒன்றாகும்.

4. பண்டிகை மகிழ்ச்சியும் கடன் பொருளாதாரமும்!

இன்றைய முதலாளித்துவ நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் மற்றொரு முக்கியமான அம்சம் கடன் சார்ந்த நுகர்வாகும்.

பண்டிகை காலங்களில் பல்வேறு நிறுவனங்கள் சிறப்புத் தள்ளுபடிகளை அறிவிக்கின்றன. வங்கிகளும் நிதி நிறுவனங்களும் தவணைக் கடன்களை வழங்குகின்றன. கடன் அட்டைகள், உடனடிக் கடன் செயலிகள், வாங்கிய பொருளுக்கான மாதத் தவணைத் திட்டங்கள் எனப் பல்வேறு வழிகளில் நுகர்வு ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.

மக்களிடம் போதுமான வருமானம் இல்லாத நிலையிலும் அதிகமான பொருட்களை வாங்குவதற்கான வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்படுகின்றன.

ஒரு தொழிலாளி தனது குடும்பத்தினருக்காக ஒரு தொலைக்காட்சியை வாங்குகிறார். மற்றொருவர் இருசக்கர வாகனத்தை வாங்குகிறார். இன்னொருவர் தனது குழந்தைகளுக்காகக் கைப்பேசியை வாங்குகிறார்.

இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் தனிப்பட்ட தேவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்தத் தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்காகப் பெறப்படும் கடன்கள் எதிர்கால உழைப்பின் மீதான சுமையாக மாறுகின்றன.

ஊதியம் கிடைத்தவுடன் வாடகை, உணவு, கல்வி, மருத்துவம், கடன் தவணை என வருமானம் பிரிக்கப்படுகிறது.

இதனால் தொழிலாளியின் எதிர்கால உழைப்பும் ஏற்கெனவே கடன் நிறுவனங்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் சென்றுவிடுகிறது.

பண்டிகையின் பெயரில் மகிழ்ச்சியை விற்பனை செய்யும் சந்தை, அந்த மகிழ்ச்சிக்காகச் செலவிடப்பட்ட பணத்தை மீட்டெடுப்பதற்காகத் தொழிலாளியின் எதிர்கால வருமானத்தையும் கட்டுப்படுத்துகிறது.

இங்கு நாம் கவனிக்க வேண்டியது, நுகர்வுப் பொருட்களை வாங்குவது தவறு என்பதல்ல. மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளைக்கூட நிறைவேற்ற முடியாத பொருளாதார நிலைமையில், கடன் மூலம் நுகர்வை விரிவுபடுத்தும் முதலாளித்துவப் பொருளாதாரத்தின் முரண்பாடுதான் பிரச்சினையாகும்.

5. உழைக்கும் மக்கள் ஏன் இந்த நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள்?

இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும்போது உழைக்கும் மக்களை நாம் குறை கூற முடியாது.

மக்கள் ஏன் அதிகமாகப் பொருட்களை வாங்குகிறார்கள்? ஏன் மத நம்பிக்கைகளில் ஈடுபடுகிறார்கள்? ஏன் பண்டிகைகளை ஆடம்பரமாகக் கொண்டாடுகிறார்கள்? என்று அவர்களை மட்டும் விமர்சிப்பது மார்க்சிய அணுகுமுறையாகாது.

மக்களின் வாழ்க்கை நிலைமைகளையும் அவர்களுடைய சமூக உணர்வுகளையும் உருவாக்கும் பொருளாதார, அரசியல், பண்பாட்டு சூழலைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு தொழிலாளி தனது வாழ்க்கையில் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளைப் பாருங்கள்.

குறைந்த ஊதியம், வேலைப் பாதுகாப்பின்மை, வேலையின்மை, கடன் சுமை, குடும்பப் பிரச்சினைகள், குழந்தைகளின் கல்விச் செலவு, மருத்துவச் செலவு, எதிர்காலம் பற்றிய அச்சம் எனப் பல்வேறு நெருக்கடிகள் அவனைச் சூழ்ந்திருக்கின்றன.

இந்த நிலைமைகளில் இருந்து விடுபடுவதற்கான சமூக மாற்று வழி அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை என்றால், தனது துயரங்களுக்கு ஆறுதல் தேடி மதம், நம்பிக்கை, வழிபாடு போன்றவற்றில் ஈடுபடலாம்.

மதம் என்பது தனிநபரின் நம்பிக்கையாக மட்டுமல்லாமல், வரலாற்று ரீதியாக உருவான சமூக உணர்வின் ஒரு வடிவமாகவும் இருக்கிறது.

மார்க்ஸ் தனது ஹெகலின் உரிமைத் தத்துவத்தின் விமர்சனத்திற்கான முன்னுரையில் மதம் பற்றிக் கூறும்போது, அது ஒடுக்கப்பட்ட உயிரினத்தின் பெருமூச்சு, இதயமற்ற உலகின் இதயம், ஆன்மாவற்ற சூழலின் ஆன்மா என்றும், மக்களின் அபின் என்றும் விளக்குகிறார்.

இந்தக் கருத்தை மத நம்பிக்கை கொண்ட மக்களை இழிவுபடுத்துவதற்கான சொல்லாக மட்டும் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.

மாறாக, மனிதர்கள் அனுபவிக்கும் உண்மையான துயரங்களின் சமூக அடிப்படையை மாற்றாமல், அந்தத் துயரங்களிலிருந்து தற்காலிக ஆறுதலைத் தேடும் நிலைமையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மார்க்ஸ் சுட்டிக்காட்டிய முக்கியமான உண்மை என்னவென்றால், மதத் துயரத்தை உருவாக்கும் உலகத்தை மாற்றாமல், மத நம்பிக்கையை மட்டும் விமர்சிப்பது முழுமையான விடுதலைக்கான வழியாகாது.

எனவே உழைக்கும் மக்களின் மத நம்பிக்கைகளை அவமதிப்பதோ, அவர்களைப் பழிப்பதோ, அவர்களுக்கு எதிராகப் பகைமையை உருவாக்குவதோ நமது பணியாக இருக்க முடியாது.

அவர்கள் ஏன் அந்த நம்பிக்கைகளில் ஆறுதல் தேடுகிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கான நடைமுறை அரசியலை உருவாக்க வேண்டும்.

6. மதம், கருத்தியல் ஆதிக்கம், முதலாளித்துவச் சுரண்டல்!

மதம் முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமூகங்களிலேயே இருந்தது. எனவே மதத்தின் தோற்றத்தையும் முதலாளித்துவத்தின் தோற்றத்தையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

ஆனால் முதலாளித்துவச் சமூகம் ஏற்கெனவே நிலவுகின்ற மத நம்பிக்கைகளையும் பண்பாட்டு நடைமுறைகளையும் தனது அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நலன்களுக்கேற்பப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும்.

மக்களின் கவனத்தை அவர்களுடைய உண்மையான வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளிலிருந்து திசைதிருப்புவது, மத அடையாளங்களை அரசியல் அதிகாரத்திற்காகப் பயன்படுத்துவது, மத அடிப்படையில் மக்களைப் பிரிப்பது போன்ற செயல்பாடுகள் இதன் வெளிப்பாடுகளாக இருக்கலாம்.

இந்தியச் சூழலில் மத அடையாள அரசியல் சாதி, மொழி, தேசிய இனம், வர்க்கம் போன்ற சமூக முரண்பாடுகளுடன் சிக்கலான முறையில் இணைந்துள்ளது.

ஒரு பக்கம் உழைக்கும் மக்கள் குறைந்த ஊதியத்திற்காகப் போராடுகிறார்கள். மறுபக்கம் அவர்களை மத அடிப்படையில் பிரிக்கும் அரசியல் சக்திகள் செயல்படுகின்றன.

ஒரே தொழிற்சாலையில் வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்கள் ஒரே முதலாளியால் சுரண்டப்படுகிறார்கள். ஆனால் மத அடையாளங்கள் அவர்களுக்கிடையே பகைமையை உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்படலாம்.

இத்தகைய சூழலில் மார்க்சிய லெனினிய நடைமுறை மத நம்பிக்கை கொண்ட தொழிலாளர்களையும் உள்ளடக்கி, அவர்களுடைய பொதுவான வர்க்க நலன்களை முன்னிறுத்த வேண்டும்.

மதவெறியையும் மத அடிப்படையிலான ஒடுக்குமுறையையும் எதிர்க்க வேண்டும். அதேநேரத்தில் உழைக்கும் மக்களிடையே மதத்தின் பெயரால் பகைமையை உருவாக்காமல், வர்க்க ஒற்றுமையை வளர்க்க வேண்டும்.

7. குடும்பத்துடன் வாழ்வதற்குக்கூட உரிமை வேண்டிய சமூக அமைப்பு!

பண்டிகைக் காலங்களில் சொந்த ஊருக்குச் செல்வதற்காக மக்கள் படும் துயரத்தை இன்னொரு கோணத்திலும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

மனித வாழ்க்கை என்பது வேலை செய்வதற்காக மட்டுமே உருவாக்கப்பட்டதல்ல.

மனிதனுக்கு ஓய்வு தேவை. குடும்பத்தினருடன் நேரத்தைச் செலவிட வேண்டும். குழந்தைகளுடன் இருக்க வேண்டும். சமூக உறவுகளை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். பண்பாட்டு நிகழ்வுகளில் பங்கேற்க வேண்டும்.

ஆனால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையில் தொழிலாளியின் உழைப்புச் சக்தி ஒரு சரக்காக மாற்றப்படுகிறது.

அவனுடைய வாழ்க்கை நேரத்தின் பெரும்பகுதி ஊதிய உழைப்புக்காக ஒதுக்கப்படுகிறது. வேலைக்கு வெளியே கிடைக்கும் நேரமும் பல நேரங்களில் பயணம், வீட்டு வேலை, கடன் சுமை, வாழ்க்கைச் செலவுகளைச் சமாளித்தல் ஆகியவற்றில் கழிகிறது.

இதனால் அவனுடைய ஓய்வு நேரம்கூட முழுமையான சுதந்திரமான நேரமாக இருப்பதில்லை.

மார்க்ஸ் தனது மூலதனம் நூலின் முதல் தொகுதியில் வேலைநாள் பற்றிய ஆய்வில், தொழிலாளியின் வேலை நேரத்தை அதிகரிப்பதற்கான முதலாளித்துவத்தின் முயற்சிகளையும், அதற்கு எதிரான தொழிலாளர் போராட்டங்களையும் விளக்குகிறார்.

வேலை நேரத்தைக் குறைப்பதற்கான போராட்டம் என்பது வெறும் ஊதியப் பிரச்சினையல்ல; மனித வாழ்க்கைக்கான நேரத்தை மீட்டெடுக்கும் போராட்டமுமாகும்.

எனவே பண்டிகை விடுமுறை, வாராந்திர ஓய்வு, ஊதியத்துடன் கூடிய விடுப்பு, வேலை நேரக் கட்டுப்பாடு, குடும்பத்துடன் வாழ்வதற்கான வாய்ப்பு ஆகியவை தொழிலாளர் உரிமைகளின் ஒரு பகுதியாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.

ஒரு தொழிலாளி தனது குடும்பத்தினரைச் சந்திப்பதற்காக வேலை இழக்கும் அச்சத்துடன் போராட வேண்டிய நிலை நீடிக்கக்கூடாது.

8. முதலாளித்துவச் சந்தையும் பொதுப் போக்குவரத்தின் வர்க்கத் தன்மையும்!

பண்டிகைக் காலப் பயண நெரிசலைப் பார்க்கும்போது பொதுப் போக்குவரத்தின் சமூகப் பங்கையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

ரயில் மற்றும் பேருந்துப் போக்குவரத்து என்பது வெறும் வணிகச் சேவை மட்டுமல்ல. அது மக்களின் அத்தியாவசிய சமூகத் தேவையாகும்.

மக்கள் தங்களுடைய வேலை, கல்வி, மருத்துவம், குடும்பம், சமூக உறவுகள் ஆகியவற்றுக்காகப் பயணம் செய்கிறார்கள்.

ஆனால் பொதுப் போக்குவரத்துக்கான முதலீடு, போதுமான ரயில்கள், கூடுதல் பெட்டிகள், பேருந்துகளின் எண்ணிக்கை, பயணிகளுக்கான வசதிகள், கட்டணக் கொள்கை ஆகியவை மக்களின் தேவைகளுக்கு ஏற்பத் திட்டமிடப்படாவிட்டால், குறிப்பாக ஏழை மற்றும் நடுத்தர வர்க்க மக்களே அதிகமாகப் பாதிக்கப்படுவார்கள்.

பண்டிகைக் காலங்களில் திடீரென உருவாகும் பயணத் தேவையைச் சமாளிக்கக் கூடுதல் ரயில்களும் பேருந்துகளும் இயக்கப்பட வேண்டும். நீண்ட தூரத் தொழிலாளர்களின் பயணத் தேவைகளை முன்கூட்டியே கணக்கிட வேண்டும். முன்பதிவு முறைகளில் வெளிப்படைத்தன்மை வேண்டும். பயணிகளின் பாதுகாப்பும் அடிப்படை வசதிகளும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இவை அனைத்தும் மக்களின் ஜனநாயக உரிமைகளுக்கான கோரிக்கைகளாக முன்வைக்கப்பட வேண்டும்.

மார்க்சிய லெனினிய அணுகுமுறை என்பது உடனடிப் பிரச்சினைகளுக்கு எதிராகப் போராடுவதைத் தவிர்ப்பதல்ல. மாறாக, அன்றாடப் பிரச்சினைகளிலிருந்து சமூக அமைப்பின் அடிப்படை முரண்பாடுகளை மக்களுக்குப் புரியவைக்கும் அரசியலை உருவாக்குவதாகும்.

9. பண்டிகைகளை எதிர்ப்பதா? அல்லது முதலாளித்துவச் சுரண்டலை எதிர்ப்பதா?

இங்கு நாம் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மக்களின் பண்டிகைகளையும் பண்பாட்டு நிகழ்வுகளையும் ஒட்டுமொத்தமாக நிராகரிப்பது மார்க்சிய லெனினிய நடைமுறை அல்ல.

மக்கள் தங்களுடைய பண்பாட்டையும் குடும்ப உறவுகளையும் சமூகக் கொண்டாட்டங்களையும் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் உரிமை உடையவர்கள்.

ஒரு விவசாயி அறுவடை முடிந்ததும் மகிழ்ச்சியடைகிறார். தொழிலாளி தனது குடும்பத்தினருடன் விடுமுறையைக் கொண்டாட விரும்புகிறார். மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் உணவு பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். உறவினர்களைச் சந்திக்கிறார்கள். சமூக ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

இவை மனித வாழ்க்கையின் இயல்பான சமூகத் தேவைகளாகும்.

ஆனால் இந்த மகிழ்ச்சியை வணிகச் சந்தையின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதையும், கடன் நுகர்வாக மாற்றுவதையும், மத அடையாள அரசியலுக்கான கருவியாக்குவதையும் விமர்சிக்க வேண்டும்.

பண்டிகை கொண்டாடுவதற்காகக் கடன் வாங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏன் உருவாகிறது? குடும்பத்தினரைச் சந்திப்பதற்குக்கூட போதுமான விடுமுறை ஏன் கிடைப்பதில்லை? மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகளான கல்வி, மருத்துவம், வீடு, போக்குவரத்து ஆகியவை ஏன் வணிகச் சந்தையின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கின்றன?

இத்தகைய கேள்விகளை எழுப்புவதே நமது நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

நாம் மக்களின் மகிழ்ச்சியை எதிர்க்கவில்லை; அந்த மகிழ்ச்சியைக்கூட லாபமாக மாற்றும் சுரண்டல் அமைப்பையே எதிர்க்கிறோம்.

10. உழைக்கும் மக்களை விடுவிப்பதற்கான நடைமுறை என்ன?

இங்கு நாம் மிக முக்கியமான அரசியல் கேள்விக்கு வருகிறோம்.

உழைக்கும் மக்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கை நெருக்கடிகளிலிருந்து எவ்வாறு விடுபட முடியும்?

அவர்களை மத நம்பிக்கைகளிலிருந்து வெளியேற்றினால் மட்டும் விடுதலை கிடைத்துவிடுமா? பண்டிகைகளில் பொருட்கள் வாங்க வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்தினால் சுரண்டல் ஒழிந்துவிடுமா? முதலாளித்துவத்தின் விளம்பரங்களை விமர்சித்தால் மட்டும் நுகர்வுக் கலாச்சாரம் மறைந்துவிடுமா?

இல்லை.

இத்தகைய பிரச்சினைகளின் அடிப்படையில் உள்ள சமூகப் பொருளாதார உறவுகளை மாற்றுவதற்கான போராட்டத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

அதற்கான நடைமுறைப் பணிகள்:

முதலாவது: தொழிலாளர் உரிமைகளுக்கான போராட்டம்.

நியாயமான ஊதியம், வேலைப் பாதுகாப்பு, வேலை நேரக் கட்டுப்பாடு, ஊதியத்துடன் கூடிய விடுமுறை, தொழிற்சங்க உரிமை, சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்காகத் தொழிலாளர்களை அணிதிரட்ட வேண்டும்.

இரண்டாவது: பொதுச் சேவைகளுக்கான போராட்டம்.

பொதுப் போக்குவரத்து, அரசு மருத்துவமனைகள், பொதுக் கல்வி, மலிவு விலை வீடுகள், குடிநீர், உணவுப் பாதுகாப்பு போன்றவை மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளாக உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

மூன்றாவது: நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் மீதான அரசியல் விமர்சனம்.

மக்களின் வருமானத்தையும் எதிர்கால உழைப்பையும் கடன் பொருளாதாரத்தின் மூலம் கட்டுப்படுத்தும் நிதி மூலதனத்தின் செயல்பாடுகளை அம்பலப்படுத்த வேண்டும்.

நான்காவது: மதவெறி மற்றும் சமூகப் பிளவுகளுக்கு எதிரான போராட்டம்.

மதம், சாதி, மொழி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் உழைக்கும் மக்களைப் பிரிக்கும் அரசியலை எதிர்த்து, அவர்களின் பொதுவான வர்க்க நலன்களை முன்னிறுத்த வேண்டும்.

ஐந்தாவது: வர்க்க அரசியல் உணர்வை வளர்த்தல்.

தனிப்பட்ட வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளுக்குப் பின்னால் உள்ள சமூகப் பொருளாதாரக் காரணங்களை மக்களுக்குப் புரியவைக்க வேண்டும். அவர்களுடைய தனித்தனி போராட்டங்களை ஒருங்கிணைந்த அரசியல் போராட்டங்களாக வளர்க்க வேண்டும்.

ஆறாவது: புரட்சிகரக் கட்சியையும் மாற்று சமூகத் திட்டத்தையும் உருவாக்குதல்.

மக்களிடையே வேரூன்றிய தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் புரட்சிகரக் கட்சி, தற்போதைய சமூக அமைப்பின் முரண்பாடுகளை ஆய்வு செய்து, உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் அதிகாரத்திற்கான வேலைத்திட்டத்தை முன்வைக்க வேண்டும்.

11. புதிய சமூக அமைப்பு மட்டுமே மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான தேவைகளை நிறைவேற்ற முடியும்!

மார்க்சியத்தின் இறுதி நோக்கம் அனைவரையும் ஒரே மாதிரியாக வாழச் செய்வதல்ல. மனிதனின் உழைப்பையும் படைப்பாற்றலையும் சுரண்டலிலிருந்து விடுவித்து, சமூகத்தின் வளங்களை மனிதத் தேவைகளின் அடிப்படையில் பயன்படுத்துவதற்கான சமூக அமைப்பை உருவாக்குவதாகும்.

முதலாளித்துவத்தில் உற்பத்தி லாபத்திற்காக நடைபெறுகிறது. புதிய சமூக அமைப்பில் உற்பத்தி சமூகத் தேவைகளின் அடிப்படையில் திட்டமிடப்பட வேண்டும்.

இன்று மக்கள் குடும்பத்தினரைச் சந்திப்பதற்காகப் பயணிக்க முடியாமல் தவிக்கிறார்கள். நாளை அவர்களுக்கு உரிய போக்குவரத்து வசதிகளை வழங்குவது சமூகத்தின் திட்டமிட்ட பொறுப்பாக இருக்க வேண்டும்.

இன்று தொழிலாளி தனது விடுமுறைக்காக முதலாளியிடம் கெஞ்ச வேண்டியிருக்கிறது. நாளை மனிதனின் ஓய்வு நேரமும் குடும்ப வாழ்க்கையும் சமூகத்தின் அத்தியாவசியத் தேவைகளாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

இன்று மருத்துவம், கல்வி, போக்குவரத்து, வீடு ஆகியவை வணிகச் சந்தையின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கின்றன. நாளை அவை மனிதர்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றும் சமூகப் பொறுப்புகளாக அமைய வேண்டும்.

இதற்கான மாற்றம் வெறும் நல்லெண்ணத்தால் நிகழ்ந்துவிடாது. உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை உறவுகளையும் அரசியல் அதிகாரத்தையும் மாற்றும் வரலாற்று ரீதியான வர்க்கப் போராட்டம் அவசியம்.

லெனின் வலியுறுத்திய தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரமும், மார்க்ஸ் முன்வைத்த வர்க்கச் சுரண்டலற்ற சமூகத்தின் வரலாற்று இலக்கும் இந்த மாற்றத்தின் அடிப்படைகளாகும்.

முடிவுரை: பண்டிகை மகிழ்ச்சியை விற்பனை செய்யும் சமூகமா? மனித வாழ்க்கையை மேம்படுத்தும் சமூகமா?

பண்டிகைகள் வருகின்றன. மக்கள் சொந்த ஊர்களுக்குச் செல்ல விரும்புகிறார்கள். குடும்பத்தினரைச் சந்திக்க விரும்புகிறார்கள். புத்தாடைகள் வாங்குகிறார்கள். இனிப்புகள் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். மகிழ்ச்சியாக இருக்க விரும்புகிறார்கள்.

ஆனால் இந்த மகிழ்ச்சிக்குப் பின்னால் எத்தனை தொழிலாளர்களின் உழைப்பு இருக்கிறது? எத்தனை குடும்பங்கள் பிரிந்து வாழ்கின்றன? எத்தனை பேர் கடன் வாங்கி பண்டிகை கொண்டாடுகிறார்கள்? எத்தனை பேர் விடுமுறை கிடைக்காமல் வேலை செய்கிறார்கள்? எத்தனை பேர் ரயில் நிலையங்களிலும் பேருந்து நிலையங்களிலும் நெரிசலில் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடையைத் தேடும்போதுதான் பண்டிகைகளின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் வர்க்க உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

உழைக்கும் மக்கள் ஏன் இந்த நிலைமையில் வாழ்கிறார்கள் என்று அவர்களைக் குற்றம் சாட்டுவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. அவர்களைச் சுரண்டுகின்ற சமூக உறவுகளையும், அவர்களின் உழைப்பை அபகரிக்கின்ற பொருளாதார அமைப்பையும் ஆய்வு செய்து மாற்றுவதற்கான அரசியலை உருவாக்க வேண்டும்.

மக்களின் மத நம்பிக்கைகளை இழிவுபடுத்துவது புரட்சிகர அரசியல் அல்ல. அவர்களின் வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கும் சுரண்டல் உறவுகளை மாற்றுவதற்கான போராட்டத்தில் அவர்களை இணைப்பதே புரட்சிகர அரசியலாகும்.

அதேபோல் முதலாளித்துவத்தின் நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தை விமர்சிப்பதோடு நின்றுவிட முடியாது. அதை உருவாக்கி வளர்க்கும் தனியார் மூலதன ஆதிக்கத்தையும் உற்பத்தி உறவுகளையும் மாற்றுவதற்கான அரசியல் நடைமுறை அவசியம்.

மார்க்சியம் என்பது மக்களுடைய துயரங்களைப் பற்றிப் பேசுவதற்கான தத்துவம் மட்டுமல்ல; அந்தத் துயரங்களை உருவாக்கும் சமூக அமைப்பை மாற்றுவதற்கான அறிவியல் வழிகாட்டுதலாகும்.

எனவே நமது கேள்வி பண்டிகைகளைக் கொண்டாட வேண்டுமா, வேண்டாமா என்பதல்ல.

உழைக்கும் மனிதன் தனது குடும்பத்துடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதற்குக்கூட ஏன் முதலாளித்துவத்தின் அனுமதியை எதிர்பார்க்க வேண்டும்?

மனிதனின் உழைப்பால் உருவாக்கப்படும் செல்வம் மனிதனின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதற்குப் பதிலாக ஏன் ஒரு சிறுபான்மை முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் லாபத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது?

மக்களின் வாழ்க்கைத் தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்குப் பதிலாக லாபத்தை முதன்மைப்படுத்தும் இந்தச் சமூக அமைப்பை மாற்றுவதற்கான அரசியல் நடைமுறை எங்கே?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடையைத் தேடுவதும், அதற்கான வர்க்கப் போராட்டத்தை உருவாக்குவதும், உழைக்கும் மக்களை அரசியல் ரீதியாக அணிதிரட்டுவதும் நமது வரலாற்றுப் பணியாகும்.

மனிதன் வாழ்வதற்காக உழைக்க வேண்டுமே தவிர, முதலாளித்துவத்தின் லாபத்திற்காகத் தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் இழக்க வேண்டியதில்லை!

பண்டிகை நாட்களில் மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு நாளும் உழைக்கும் மக்கள் மகிழ்ச்சியாகவும் சுதந்திரமாகவும் கண்ணியமாகவும் வாழக்கூடிய சமூக அமைப்பை உருவாக்குவதே நமது இலக்கு!

அதற்கான தத்துவம் மார்க்சிய லெனினியம்; அதற்கான நடைமுறை வர்க்கப் போராட்டம்; அதற்கான அரசியல் சக்தி உழைக்கும் மக்களின் புரட்சிகர அமைப்பு!.

---

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.