சாதி ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறிக்கொண்டே, சாதி அடையாளத்தை அரசியல் திரட்டலுக்கான கருவியாகப்
பயன்படுத்தும் போக்கு இன்று பல்வேறு வடிவங்களில் காணப்படுகிறது. ஒடுக்கப்பட்ட
மக்களின் உண்மையான பிரச்சினைகளான நிலமின்மை, வேலைவாய்ப்பின்மை, கல்வி மறுப்பு, மருத்துவ வசதியின்மை, குறைந்த கூலி, சமூக அவமதிப்பு, தீண்டாமை ஆகியவற்றுக்குத் தீர்வு காண்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களுடைய சாதி அடையாளத்தைத் தொடர்ந்து அரசியல் மூலதனமாக
மாற்றும் நடைமுறையும் நிலவுகிறது.
இதனால் எழும் அடிப்படையான கேள்வி: சாதி ஒழிப்புக்காகப் போராடுவது என்பது சாதி
அடையாளத்தை அரசியல் அதிகாரமாக மாற்றுவதா? அல்லது சாதியை உருவாக்கி நிலைநிறுத்தும் பொருளாதார, சமூக, அரசியல் அடித்தளங்களை மாற்றுவதா?
மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில் இந்தக் கேள்வியை ஆராய்வது அவசியமாகிறது.
இந்தப்பகுதியை ஒலி வடிவில் கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தவும்
சாதி, அடையாள அரசியல், மார்க்சியத் தத்துவம்: நமது புரிதலும் அரசியல் நடைமுறையும் எங்கே நிற்கின்றன?
அடையாள அரசியல் மேலோங்கி நிற்கும் இன்றைய அரசியல் சூழலில், மார்க்சியம் பேசுகின்றவர்களும் மார்க்சியத் தத்துவத்தை முழுமையாகவும் சரியான முறையிலும் புரிந்துகொண்டுள்ளார்களா என்ற கேள்வியை நாம் எழுப்ப வேண்டியிருக்கிறது. மார்க்சியம் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவதற்கும், மார்க்சியத் தத்துவத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டு அதைச் சமூகத்தின் நடைமுறைப் பிரச்சினைகளுக்குப் பொருத்திப் பகுப்பாய்வு செய்வதற்கும் இடையே மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.
மார்க்சியம் என்பது சில மேற்கோள்களை முன்வைப்பதோ, வர்க்கப் போராட்டம் என்ற சொல்லைத் திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்துவதோ, முதலாளித்துவத்தைப் பொதுவாக விமர்சிப்பதோ மட்டுமல்ல. சமூகத்தின் வரலாற்று வளர்ச்சியை, உற்பத்தி முறைகளை, உற்பத்தி உறவுகளை, வர்க்க முரண்பாடுகளை, அரசின் வர்க்கத் தன்மையை, சமூக நிறுவனங்களின் செயல்பாட்டை இயக்கவியல் மற்றும் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத அடிப்படையில் ஆராய்வதே மார்க்சிய அணுகுமுறையாகும்.
ஆனால் இன்றைய நடைமுறையில், மார்க்சியம் பேசும் சில கட்சிகளும் தலைமைகளும் தங்களது அரசியல் செயல்பாடுகளில் சீர்திருத்தவாதம், திருத்தல்வாதம், நாடாளுமன்றவாதம், நடைமுறைவாதம், சமரசவாதம் போன்ற போக்குகளுக்கு இடமளிப்பதைக் காண முடிகிறது. ஆளும் வர்க்கங்களின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நலன்களுடன் முரண்பட வேண்டிய இடங்களில் சமரசம் செய்துகொள்வதும், உழைக்கும் மக்களின் சுயேச்சையான அரசியல் சக்தியை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகளின் அரசியல் கணக்குகளுக்குள் தங்களைச் சுருக்கிக்கொள்வதும் விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டியவை.
இத்தகைய அரசியல் போக்குகள் நிலவும்போது, அந்தக் கட்சிகளுடன் தொடர்புடைய எழுத்தாளர்கள், அறிவுஜீவிகள், அரசியல் விமர்சகர்கள் ஆகியோர் மார்க்சியத் தத்துவத்தை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறார்கள், எவ்வாறு விளக்குகிறார்கள், தங்களுடைய எழுத்துகளிலும் செயல்பாடுகளிலும் எந்த அரசியல் நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறார்கள் என்பதையும் ஆராய வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு கட்சியின் அரசியல் நடைமுறையை விமர்சனமின்றி நியாயப்படுத்துவது மார்க்சியப் பணியாகாது. அதேபோல், ஒரு தலைமையின் அரசியல் முடிவுகளையே மார்க்சியத்தின் அளவுகோலாகக் கருதுவதும் சரியான அணுகுமுறையல்ல.
மார்க்சியத்தை உயர்த்திப் பிடிப்பது என்பது மார்க்சியப் பெயரைப் பயன்படுத்துவதில் இல்லை; மார்க்சியத் தத்துவத்தின் அடிப்படையில் சமூக யதார்த்தத்தை ஆய்வு செய்து, அதற்கேற்ப அரசியல் நடைமுறையை வகுப்பதில்தான் இருக்கிறது.
சாதிப் பிரச்சினை: மார்க்சியப் புரிதலின் ஒரு முக்கியமான சோதனை
இன்றைய இந்தியச் சமூகத்தில் மிகத் தீவிரமாக நிலவுகின்ற பிரச்சினைகளில் சாதியும் ஒன்று. ஆனால் சாதியைப் பற்றிப் பேசுகின்ற பல்வேறு அரசியல் போக்குகள், அதன் தோற்றம், வரலாற்று வளர்ச்சி, பொருளாதார அடித்தளம், சமூக உறவுகளுடனான தொடர்பு, அரசின் பங்கு ஆகியவற்றை எந்த அளவுக்கு ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டுள்ளன என்பது விவாதத்திற்குரியதாகவே இருக்கிறது.
சாதியை எதிர்ப்பதாகக் கூறுவது மட்டும் சாதி பற்றிய சரியான புரிதலைக் கொண்டிருப்பதற்கான சான்றாகாது. அதேபோல், சாதி ஒழிப்பு என்ற முழக்கத்தை முன்வைப்பது மட்டுமே அதற்கான நடைமுறை அரசியலை உருவாக்கிவிடாது. சாதி ஏன் தோன்றியது? அது எந்த வரலாற்றுச் சூழலில் உருவானது? உற்பத்தி உறவுகளுடன் அது எவ்வாறு இணைந்தது? நிலம், உழைப்பு, சொத்துடைமை, தொழில் பிரிவினை, சமூக அதிகாரம் ஆகியவற்றுடன் அதன் தொடர்பு என்ன? காலப்போக்கில் அது எவ்வாறு மாற்றமடைந்தது? முதலாளித்துவ வளர்ச்சியிலும் நவீன அரசின் அமைப்பிலும் அது எவ்வாறு தன்னைப் புதுப்பித்துக்கொண்டது? இத்தகைய கேள்விகளுக்குப் பதில் தேடாமல் சாதி ஒழிப்பைப் பற்றிய முழுமையான அரசியல் புரிதலை உருவாக்க முடியாது.
இதற்காகத்தான் நான் ஏற்கெனவே “சாதி அன்றும் இன்றும் — மார்க்சியப் பார்வையில்” என்ற நூலை எழுதியிருந்தேன். அந்த நூல் வெளியான பிறகு, எனது நட்பு வட்டத்தினரிடமிருந்தும், மார்க்சிய அரசியல் விவாதங்களில் ஈடுபடுகின்ற தோழர்களிடமிருந்தும் போதுமான அளவிலான விமர்சனங்களோ, கருத்துப் பரிமாற்றங்களோ கிடைக்கவில்லை என்பது எனக்கு ஒரு குறையாகவே இருக்கிறது.
ஒரு நூல் எழுதப்படுவதோடு அதன் ஆய்வு முடிந்துவிடுவதில்லை. அதனை வாசிப்பவர்களின் விமர்சனங்கள், மாற்றுக் கருத்துகள், ஆதாரபூர்வமான மறுப்புகள், புதிய ஆய்வுகள் ஆகியவற்றின் வழியாகவே அதன் கருத்துகள் மேலும் செழுமையடைகின்றன. குறிப்பாக, சாதி போன்ற ஆழமான வரலாற்று மற்றும் சமூகப் பிரச்சினையை ஒரே ஆய்வில் முழுமையாக விளக்கிவிட முடியாது. எனவே, அந்த நூலை மீண்டும் ஆழமாக ஆய்வு செய்து, புதிய வரலாற்று ஆதாரங்கள், பொருளாதாரப் பகுப்பாய்வுகள், அரசியல் மாற்றங்கள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கி மேம்படுத்தப்பட்ட புதிய வடிவில் கொண்டுவருவதற்கான முயற்சியே இந்தத் தொடர் விவாதங்களாகும்.
சாதி என்பது மாறாத ஒன்றல்ல; வரலாற்றில் மாற்றமடைந்து வந்த சமூக அமைப்பு!
சாதியைப் பற்றிய விவாதங்களில் காணப்படும் மற்றொரு முக்கியமான குறைபாடு, அதை வரலாற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட, காலத்தால் மாறாத ஒன்றாகப் பார்ப்பதாகும். சிலர் சாதி என்பது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இருந்தது; இன்றும் இருக்கிறது; எனவே அது எப்போதும் இப்படியேதான் இருக்கும் என்ற கருத்தில் அணுகுகிறார்கள். இது வரலாற்று இயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளாத அணுகுமுறையாகும்.
மார்க்சிய வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் நமக்குக் கற்றுத்தருவது என்ன? எந்தச் சமூக அமைப்பும் நிலையானதல்ல. மனிதர்கள் தங்களுடைய வாழ்வாதாரத்தை உற்பத்தி செய்யும் முறைகளும், அந்த உற்பத்தியைச் சுற்றி உருவாகும் சமூக உறவுகளும், சொத்துடைமை வடிவங்களும், அரசியல் அதிகார அமைப்புகளும் வரலாற்றின் இயக்கத்தில் மாற்றமடைகின்றன.
ஒரு காலத்தில் மன்னராட்சி நிலவியது. நிலப்பிரபுத்துவ அதிகாரம் பல நூற்றாண்டுகளாக நீடித்தது. காலனிய ஆட்சியும் நீண்ட காலம் மக்களை அடிமைப்படுத்தியது. ஆனால் அந்த ஆட்சி வடிவங்கள் வரலாற்றில் மாற்றமடைந்தன. அவற்றின் இடத்தில் புதிய உற்பத்தி உறவுகளும், புதிய அரசியல் நிறுவனங்களும் உருவாயின. இதனால் பழைய சமூக உறவுகள் அனைத்தும் உடனடியாக மறைந்துவிட்டன என்று பொருளல்ல. அவை புதிய சமூக அமைப்புகளுக்குள் மாற்றமடைந்து, சில நேரங்களில் புதிய வடிவங்களில் தொடர்ந்து இயங்குகின்றன.
சாதியையும் இதே வரலாற்று இயக்கத்தின் அடிப்படையில் ஆராய வேண்டும்.
சாதி தோன்றிய காலத்திலிருந்த சமூக, பொருளாதார நிலைமைகளும் இன்றைய நிலைமைகளும் ஒன்றல்ல. நிலவுடைமை உறவுகள், விவசாய உற்பத்தி, தொழில் பிரிவினை, நகரமயமாக்கல், காலனிய ஆட்சி, முதலாளித்துவ வளர்ச்சி, கல்வி விரிவாக்கம், நவீன அரசு, தேர்தல் அரசியல், சந்தைப் பொருளாதாரம் ஆகியவை சாதியின் செயல்பாட்டிலும் அதன் சமூகத் தளத்திலும் பல்வேறு மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன.
எனவே, சாதி தோன்றிய காலத்திலிருந்து இன்றுவரை ஒரே மாதிரியாகவே இருந்து வருகிறது என்று கூறுவது வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாத அணுகுமுறைக்கு முரணானதாகும். அதே நேரத்தில், நவீன உற்பத்தி முறைகள் தோன்றிவிட்டதால் சாதி தானாக மறைந்துவிடும் என்றும் கருத முடியாது. பழைய சமூக அமைப்புகள் புதிய பொருளாதார உறவுகளுடன் இணைந்து தங்களைப் புதுப்பித்துக்கொள்ள முடியும். இந்தியச் சமூகத்தில் சாதி தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பதை ஆராயும்போது இந்த உண்மையை மையமாகக் கொள்ள வேண்டும்.
சாதி ஏன் இன்றும் நீடிக்கிறது?
இதுதான் நமது ஆய்வின் மையக் கேள்வி.
முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகள் வளர்ந்த பிறகும் சாதி ஏன் மறையவில்லை? நவீன கல்வி நிறுவனங்கள், தொழிற்சாலைகள், அலுவலகங்கள், நகரங்கள், போக்குவரத்து, தகவல் தொடர்பு ஆகியவை வளர்ந்த பிறகும் சாதிப் பாகுபாடுகள் ஏன் தொடர்கின்றன? சாதி அடிப்படையிலான திருமண உறவுகள், குடியிருப்புப் பிரிவினைகள், தொழில் சார்ந்த இழிவுபடுத்தல்கள், தீண்டாமை, வன்முறை ஆகியவை ஏன் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுகின்றன?
இதற்கான விடையைச் சாதியை வெறும் மத நம்பிக்கையாகவோ, தனிமனித மனப்பான்மையாகவோ மட்டும் கருதித் தேட முடியாது. சாதி என்பது சமூக அதிகாரம், சொத்துடைமை, உழைப்பின் மீதான கட்டுப்பாடு, சமூக அந்தஸ்து, திருமண உறவுகள், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய அமைப்பாகத் தொடர்ந்து இயங்குகிறது.
உதாரணமாக, கிராமப்புறங்களில் நிலத்தின் மீதான கட்டுப்பாடு, விவசாயத் தொழிலாளர்களின் கூலி, குடியிருப்பு அமைப்பு, நீர்நிலைகளுக்கான அணுகல், பொதுவழிகளைப் பயன்படுத்தும் உரிமை போன்றவற்றில் சாதி அதிகாரம் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பதை ஆராய வேண்டும். நகர்ப்புறங்களில் வீடு வாடகைக்கு விடுதல், வேலைவாய்ப்பு, தொழில் வாய்ப்புகள், திருமணச் சந்தை, கல்வி நிறுவனங்களில் பாகுபாடு போன்றவற்றில் சாதி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
அதேபோல், அரசின் சட்டங்கள் மற்றும் அரசியலமைப்புச் சட்டப் பாதுகாப்புகள் இருந்தபோதும் சாதி ஒடுக்குமுறை ஏன் தொடர்கிறது? சாதி வன்முறைகள் நிகழும்போது காவல்துறை, நிர்வாகம், நீதித்துறை ஆகியவை எவ்வாறு செயல்படுகின்றன? தேர்தல் அரசியல் சாதி அடையாளங்களை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறது? அரசியல் கட்சிகள் சமூகப் பிரிவினைகளை எவ்வாறு தங்களுடைய அதிகாரப் போட்டிகளுக்குப் பயன்படுத்துகின்றன? இவை அனைத்தும் ஆய்வுக்குரியவை.
சாதியும் அரசும்: நமது ஆய்வின் முக்கியமான பேசுபொருள்
சாதி என்பது சமூகத்தில் மட்டும் இயங்கும் அமைப்பு அல்ல. அது அரசியல் அதிகாரத்துடனும் அரசின் நிறுவனங்களுடனும் பல்வேறு வழிகளில் தொடர்புபடுகிறது.
அரசு சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகச் சட்டங்களை இயற்றுகிறது; இடஒதுக்கீடு போன்ற பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்கிறது. ஆனால் சட்டம் இயற்றப்படுவது மட்டுமே சமூகத்தில் சமத்துவத்தை உருவாக்கிவிடாது. சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தும் நிர்வாக அமைப்புகள், காவல்துறை, நீதித்துறை, கல்வி நிறுவனங்கள், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் ஆகியவை உண்மையில் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.
அரசு என்பது சமூகத்திற்கு மேலே நிற்கும், எந்த வர்க்க நலன்களுடனும் தொடர்பில்லாத நடுநிலையான அமைப்பு அல்ல என்பது மார்க்சியத்தின் அடிப்படைப் புரிதல்.
உண்மையான சாதி ஒழிப்பு: அடையாள மாற்றம் மட்டுமல்ல, சமூக உறவுகளின் மாற்றம்
ஒரு மனிதர் தனது சாதிப் பெயரை மாற்றிக்கொண்டாலோ, சாதி அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தாமல் இருந்தாலோ மட்டும் சாதி
ஒழிந்துவிடாது.
அவருடைய திருமண உறவுகளில் சாதித் தடைகள் தொடர்ந்தால், குடியிருப்புகளில் சாதிப் பிரிவினை நீடித்தால், தொழில்களில் சாதி அடிப்படையிலான இழிவுபடுத்தல் தொடர்ந்தால், நிலம் மற்றும் சொத்துடைமையில் வரலாற்று ஏற்றத்தாழ்வுகள்
நீடித்தால், கல்வி
மற்றும் வேலைவாய்ப்பில் பாகுபாடு தொடர்ந்தால் சாதி அமைப்பின் சமூக அடித்தளம்
நீடித்துக்கொண்டே இருக்கும்.
எனவே சாதி ஒழிப்பு என்பது மனப்பான்மை மாற்றம் மட்டுமல்ல. அது சமூக உறவுகளிலும்
பொருளாதார அமைப்பிலும் அரசியல் அதிகாரத்திலும் நிகழ வேண்டிய ஆழமான மாற்றமாகும்.
சாதி அடிப்படையில்
மனிதர்களை உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர் என்று பிரிக்கும் சமூக உறவுகள் ஒழிக்கப்பட வேண்டும். உழைப்பின்
அடிப்படையில் மனிதர்கள் சுரண்டப்படும் பொருளாதார உறவுகளும் மாற்றப்பட வேண்டும்.
அதற்கான ஜனநாயக, சமூக, பொருளாதாரப் போராட்டங்கள்
ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட வேண்டும்.
***************************************
சாதியால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளுக்காக அவர்கள் அமைப்புகளாகத்
திரள்வது அவசியமான ஜனநாயக உரிமையாகும். ஆனால் அந்த உரிமைப் போராட்டம் சாதி
அடையாளத்தை நிரந்தர அரசியல் அதிகாரமாக மாற்றும் செயல்பாட்டில் சுருங்கிவிடக்
கூடாது.
ஒரு சாதியின் பெயரால் வாக்குகளைத் திரட்டும் கட்சிகள், தங்களுடைய சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஏழை மக்களின் நிலமின்மை, வேலைவாய்ப்பின்மை, கல்வி மறுப்பு, மருத்துவ வசதியின்மை, குறைந்த கூலி, சாதி வன்முறை போன்ற பிரச்சினைகளில் என்ன செய்கின்றன என்பதே
அவற்றின் அரசியல் நடைமுறையை மதிப்பிடுவதற்கான அடிப்படையாக இருக்க வேண்டும்.
அதேபோல், இடஒதுக்கீட்டின்
மூலம் உரிமைகளைப் பெற முயலும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைக் குற்றம் சாட்டுவது சாதி
ஒழிப்புப் போராட்டமல்ல. அவர்களுக்கு அந்த உரிமைகள் ஏன் தேவைப்படுகின்றன என்பதை
உருவாக்கிய சமூக வரலாற்றையும், அந்த உரிமைகளைப் பலவீனப்படுத்தும் பொருளாதார மாற்றங்களையும்
எதிர்கொள்வதே அவசியம்.
சாதி ஒழிப்பு என்பது சாதி அடையாளத்தை மறைப்பதல்ல; சாதி அடிப்படையில் மனிதர்களை ஒடுக்குகின்ற சமூக அமைப்பை
ஒழிப்பதாகும். இடஒதுக்கீட்டை நிராகரிப்பதல்ல; அனைவருக்கும் சமமான சமூக வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் வரை
அதற்கான உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதாகும். சாதிக் கட்சிகளின் தேர்தல் பேரங்களை மட்டும்
விமர்சிப்பதல்ல; சாதி
ஒடுக்குமுறையையும் வர்க்கச் சுரண்டலையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொள்ளும் மக்கள்
இயக்கத்தை உருவாக்குவதாகும்.
சாதி அடையாளத்தின் பெயரால் மக்களை நிரந்தரமாகப் பிரித்து
வைப்பதற்குப் பதிலாக, சாதி ஒடுக்குமுறைக்கும் பொருளாதாரச் சுரண்டலுக்கும் எதிராக
உழைக்கும் மக்களை ஒன்றிணைப்பதே சமூக விடுதலைக்கான அடிப்படைத் தேவை.
இதற்கான அரசியல் விவாதம் வெறும் தேர்தல் கணக்குகளுக்குள் சுருங்கிவிடக்
கூடாது. சமூகத்தின் உற்பத்தி உறவுகள், சொத்துடைமை, அரசியல் அதிகாரம், உழைக்கும் மக்களின் ஒற்றுமை, ஜனநாயக உரிமைகள் ஆகிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய ஆழமான சமூக
மாற்றப் புரிதலின் அடிப்படையில் தொடர வேண்டும்....
********************************
சாதியால் வரலாற்று ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு வழங்கப்படும் இடஒதுக்கீடு
என்பது சாதி அமைப்பை நிலைநிறுத்துவதற்கான சலுகை அல்ல; மாறாக, அந்த அமைப்பினால் உருவாக்கப்பட்ட வரலாற்று அநீதிகளின்
விளைவுகளை ஓரளவாவது குறைப்பதற்கான ஒரு அரசியலமைப்புச் சட்ட நடவடிக்கையாகும்.
இங்கு இரண்டு நிலைகளைத் தெளிவாகப் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும்.
முதலாவது: சாதி அடிப்படையில் நிகழ்த்தப்பட்ட வரலாற்று
ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராக, கல்வி,
வேலைவாய்ப்பு, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் உள்ளிட்ட துறைகளில் உரிய
பாதுகாப்புகளைக் கோருவது.
இரண்டாவது: குறிப்பிட்ட சாதியின் பெயரால் மக்களை நிரந்தரமாக அணிதிரட்டி, அவர்களுடைய சமூக அடையாளத்தைத் தேர்தல் வாக்குகளாகவும், தலைமைப் பதவிகளாகவும், அதிகாரப் பேரங்களாகவும் மாற்றுவது.
முதலாவது ஜனநாயக உரிமைக்கான போராட்டமாக இருக்க முடியும். இரண்டாவது, அதன் நடைமுறையைப் பொறுத்து, சாதி அடையாளத்தை அரசியல் அதிகாரத்திற்கான கருவியாக மாற்றும்
போக்காக அமையலாம்.
ஆகவே,
சாதி ஒழிப்புக்கான போராட்டத்தில் இடஒதுக்கீட்டைக்
கோருவதையும், சாதி
அடையாளத்தை நிரந்தர அரசியல் அடித்தளமாக்குவதையும் ஒன்றாகக் கருதுவது தவறாகும்.
இடஒதுக்கீடு: உரிமைக்கான கருவி; சமூக மாற்றத்திற்கான முழுமையான தீர்வு அல்ல!
இந்தியச் சமூகத்தில் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, நிர்வாகம், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவற்றில் நிலவிய வரலாற்று
ஏற்றத்தாழ்வுகளைச் சரிசெய்வதற்கான ஒரு முக்கியமான நடவடிக்கையாக இடஒதுக்கீடு
உருவாக்கப்பட்டது.
ஆனால் இடஒதுக்கீட்டின் வரம்புகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
சாதித் தலைமைகளின் வர்க்க வேறுபாடு: தலைவர்களின்
வாழ்க்கையும் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கையும்
மார்க்சியப் பார்வையில் எந்தவொரு அரசியல் அமைப்பையும் அதன் பெயரால் மட்டும்
மதிப்பிட முடியாது. அதன் தலைமை யாருடைய நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது, அதன் பொருளாதார அடித்தளம் என்ன, அதன் அரசியல் செயல்பாடு எந்த வர்க்கத்தின் நலன்களுக்கு
உதவுகிறது என்பவற்றை ஆராய வேண்டும்.
ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியின் பெயரால் அரசியல் நடத்தும் கட்சியின் தலைமையில்
இருப்பவர்கள், அந்தச்
சமூகத்தின் அனைத்து மக்களையும் ஒரே மாதிரியான பொருளாதார நலன்களைக் கொண்டவர்களாகக்
கருத முடியாது.
ஒரே சாதிக்குள் நிலவுடைமையாளர்கள், தொழில் முதலாளிகள், வணிகர்கள், நடுத்தர வர்க்கத்தினர், சிறு விவசாயிகள், நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளர்கள், நகர்ப்புறத் தொழிலாளர்கள், வேலையற்ற இளைஞர்கள் எனப் பல்வேறு வர்க்கப் பிரிவுகள்
இருக்கின்றன.
இவர்களுடைய பொருளாதார நலன்கள் ஒன்றல்ல.
உதாரணமாக, ஒரு
நிலவுடைமையாளரின் நலன் குறைந்த கூலியில் விவசாயத் தொழிலாளர்களைப் பணியமர்த்துவதில்
இருக்கலாம். அதே சாதியைச் சேர்ந்த நிலமற்ற தொழிலாளியின் நலன் அதிகக் கூலி, நில உரிமை, வேலைப் பாதுகாப்பு, சமூக மரியாதை ஆகியவற்றில் இருக்கலாம்.
இருவரும் ஒரே சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதற்காக அவர்களின் வர்க்க நலன்கள்
ஒன்றாகிவிடுவதில்லை.
இதுதான் சாதி அரசியலின் உட்புற வர்க்க முரண்பாடு.
ஒரு சாதிக் கட்சியின் தலைமை, தனது சாதியைச் சேர்ந்த அனைத்து மக்களுக்கும் பிரதிநிதியாகத்
தன்னை முன்னிறுத்தலாம். ஆனால் நடைமுறையில் அது அந்தச் சமூகத்தின் பொருளாதார
ரீதியாக வலிமையான பிரிவுகளின் நலன்களை முன்னிறுத்துகிறதா என்பதை ஆராய வேண்டும்.
அதேபோல், கட்சித்
தலைவர்கள் மற்றும் மேல்மட்ட நிர்வாகிகளின் சொத்துகள், தொழில் தொடர்புகள், அரசியல் அதிகாரத்துடனான உறவுகள், தேர்தல் செலவுகள், கட்சியின் நிதி ஆதாரங்கள் ஆகியவை ஆவணங்களின் அடிப்படையில்
ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும்.
அவர்களுடைய சொத்து அதிகரித்தது என்ற ஒரு தகவல் மட்டுமே சுரண்டலை நிரூபிக்காது.
ஆனால் கட்சித் தலைமைக்கும் அடித்தட்டு மக்களுக்கும் இடையே பொருளாதார இடைவெளி
உருவாகியுள்ளதா, அரசியல்
அதிகாரம் தனிப்பட்ட செல்வச் சேர்க்கைக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டதா, மக்களின் பிரச்சினைகள் தேர்தல் கால வாக்குறுதிகளாக மட்டுமே
மாற்றப்பட்டனவா என்பவை விசாரிக்கப்பட வேண்டிய கேள்விகள்.
ஒரு சாதியின் பெயரால் வாக்குகளைத் திரட்டும் தலைமை, அதே சாதியைச் சேர்ந்த ஏழை மக்களின் நிலம், கூலி, வேலைவாய்ப்பு, கல்வி,
மருத்துவம் போன்ற பிரச்சினைகளில் எவ்வாறு செயல்படுகிறது
என்பதே அதன் வர்க்கத் தன்மையை வெளிப்படுத்தும்.
புரட்சிகரக் கட்சியின் பங்கு என்ன?
மார்க்சிய–லெனினியக் கண்ணோட்டத்தில், சமூக மாற்றம் தானாக நிகழ்வதில்லை. சமூகத்தின் புறநிலை
முரண்பாடுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றை மாற்றுவதற்கான அரசியல் உணர்வையும் அமைப்பையும்
வளர்க்க வேண்டியது அவசியமாகிறது.
அதற்காக ஒரு புரட்சிகர அரசியல் அமைப்பு, சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தை வர்க்கப்
போராட்டத்திலிருந்து பிரிக்கக் கூடாது. அதேபோல், வர்க்கப் போராட்டத்தின் பெயரில் சாதி ஒடுக்குமுறையைப்
புறக்கணிக்கவும் கூடாது.
அதன் பணிகள்:
1. சாதி அமைப்பின் வரலாற்று உருவாக்கத்தையும் அதன் பொருளாதார
அடித்தளத்தையும் மக்களிடையே விளக்குதல்.
2. சாதி அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்ட உழைக்கும் மக்களிடையே
வர்க்க ஒற்றுமையை உருவாக்குதல்.
3. தீண்டாமை, சாதி வன்முறை, சமூக விலக்கம் ஆகியவற்றுக்கு எதிராக நேரடியாகப் போராடுதல்.
4. இடஒதுக்கீடு உள்ளிட்ட ஜனநாயக உரிமைகளைப் பாதுகாத்து
விரிவாக்குதல்.
5. நிலம், கூலி, வேலைவாய்ப்பு, கல்வி,
மருத்துவம் ஆகிய அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைச் சாதி ஒழிப்புப்
போராட்டத்துடன் இணைத்தல்.
6. சாதி அடையாளத்தைப் பயன்படுத்தி மக்களை அரசியல் ஆதிக்கத்தின்
கீழ் வைத்திருக்கும் போக்குகளை விமர்சன ரீதியாக அம்பலப்படுத்துதல்.
7. மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு, அவர்களின் அன்றாடப் போராட்ட அனுபவங்களை விரிவான சமூக மாற்ற
அரசியலுடன் இணைத்தல்.
இங்கு புரட்சிகரக் கட்சி என்பது மக்களுக்குப் பதிலாக முடிவெடுக்கும் ஒரு
அமைப்பு அல்ல. மக்களுடைய அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, அவர்களுடைய போராட்டங்களை ஒருங்கிணைத்து, சமூகத்தின் அடிப்படை முரண்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவும்
அரசியல் அமைப்பாக இருக்க வேண்டும்..
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக