மார்க்சியத்தின் பெயரில் திருத்தல்வாதமும் சந்தர்ப்பவாதமும்

மார்க்சியத்தின் பெயரில் திருத்தல்வாதமும் சந்தர்ப்பவாதமும்: தத்துவம், வர்க்கப் போராட்டம், புரட்சிகர நடைமுறை

லெனின் மற்றும் மாவோவின் தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதல்களின் அடிப்படையில் ஓர் ஆய்வு

இலக்கு – மார்க்சிய லெனினிய தத்துவ விவாத இதழுக்கான ஆய்வுக் கட்டுரை

முன்னுரை

மார்க்சிய அரசியலில் இன்று நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டிய முக்கியமான பிரச்சினைகளில் ஒன்று, மார்க்சியத்தின் பெயரால் மார்க்சியத்தின் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யும் திருத்தல்வாத மற்றும் சந்தர்ப்பவாத அரசியல் போக்குகளாகும்.

முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் அரசியல் ஆதிக்கத்தை வெளிப்படையாகப் பாதுகாக்கும் வலதுசாரி அரசியலை அடையாளம் காண்பது ஒப்பீட்டளவில் எளிதானது. ஆனால் மார்க்சியம், கம்யூனிசம், சோசலிசம் போன்ற பெயர்களைத் தாங்கிக்கொண்டு செயல்படும் சில அரசியல் போக்குகள், நடைமுறையில் முதலாளித்துவ அமைப்பின் அடிப்படைகளைப் பாதுகாக்கும் விதத்தில் செயல்படும்போது, அவற்றை அடையாளம் காண்பது தத்துவார்த்தத் தெளிவையும் வர்க்கப் பகுப்பாய்வையும் கோருகிறது.

இங்கு நாம் எழுப்ப வேண்டிய கேள்வி மிகவும் அடிப்படையானது:

ஒரு கட்சி தன்னை மார்க்சியக்/கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்று அழைத்துக்கொள்வதால் மட்டும் அது மார்க்சியக்/ கம்யூனிஸ்ட் கட்சியாகிவிடுமா? ஒரு அமைப்பு கம்யூனிசத்தைப் பேசுவதால் மட்டும் அதன் அரசியல் நடைமுறை உழைக்கும் மக்களின் விடுதலைக்கானதாகிவிடுமா?

இல்லை. ஒரு அரசியல் அமைப்பின் வர்க்கத் தன்மையை அதன் பெயரைக் கொண்டு தீர்மானிக்க முடியாது. அதன் தத்துவார்த்த நிலைப்பாடு, அரசியல் திட்டம், அமைப்புச் செயல்பாடு, வர்க்கப் போராட்டத்தில் அது வகிக்கும் பாத்திரம், நடைமுறை முடிவுகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில்தான் மதிப்பிட வேண்டும்.

இந்தப் பிரச்சினையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின் மற்றும் மாவோ ஆகியோரின் தத்துவார்த்தப் பங்களிப்புகளை ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்தி ஆராய வேண்டியுள்ளது.

1. மார்க்சியம்: உலகத்தை விளக்குவதோடு நின்றுவிடாமல் மாற்றுவதற்கான தத்துவம்

மார்க்ஸ் தனது ஃபாயர்பாக் பற்றிய ஆய்வுரைகள் (1845) என்ற படைப்பின் பதினொன்றாவது ஆய்வுரையில் முன்வைத்த புகழ்பெற்ற கருத்து:

"தத்துவஞானிகள் உலகத்தைப் பல்வேறு வழிகளில் விளக்கியிருக்கிறார்கள்; ஆனால் பிரச்சினை அதை மாற்றுவதில்தான் இருக்கிறது."

இந்தக் கருத்து மார்க்சியத்தின் நடைமுறைப் பொருள்முதல்வாத அடித்தளத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒரு சமூகத்தில் வறுமை நிலவுகிறது என்று கூறுவது ஒரு விளக்கம். வறுமைக்கான காரணங்களை ஆராய்வது அறிவியல் அணுகுமுறை. ஆனால் வறுமையை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் உற்பத்தி உறவுகளையும் சுரண்டல் அமைப்பையும் மாற்றுவதற்கான சமூகப் போராட்டத்தை முன்னெடுப்பதுதான் புரட்சிகர நடைமுறை.

முதலாளித்துவச் சமூகத்தில் தொழிலாளி தனது உழைப்புச் சக்தியை விற்று வாழ்கிறான். உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் கைகளில் குவிந்திருக்கிறது. தொழிலாளியின் உழைப்பால் உருவாகும் மதிப்பில் ஒரு பகுதியை முதலாளி உபரி மதிப்பாகக் கைப்பற்றுகிறான். இந்த உற்பத்தி உறவே முதலாளித்துவச் சுரண்டலின் அடிப்படையாக இருக்கிறது.

எனவே, குறைந்த கூலி, வேலையின்மை, வறுமை, பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு போன்ற பிரச்சினைகளைத் தனித்தனியான நிர்வாகக் குறைபாடுகளாக மட்டும் அணுக முடியாது. அவற்றின் பின்னால் இயங்கும் உற்பத்தி உறவுகளையும் வர்க்க அதிகாரத்தையும் ஆராய வேண்டும்.

இதுவே சீர்திருத்தவாத அணுகுமுறைக்கும் புரட்சிகர மார்க்சிய அணுகுமுறைக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடாகும்.

சீர்திருத்தங்கள் மக்களின் வாழ்க்கையில் உடனடி நிவாரணங்களை ஏற்படுத்தலாம். அவற்றுக்கான போராட்டங்கள் அவசியமானவை. ஆனால் சீர்திருத்தங்களைப் பெறுவதையே சமூக விடுதலையின் இறுதி இலக்காக மாற்றிவிடும்போது, முதலாளித்துவ அமைப்பை மாற்றுவதற்கான அரசியல் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகிறது.

மார்க்சியம் சீர்திருத்தங்களுக்கான போராட்டத்தை நிராகரிப்பதில்லை; அந்தப் போராட்டங்களைச் சமூக மாற்றத்திற்கான வர்க்கப் போராட்டத்துடன் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்கிறது.

2. லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்?: தன்னெழுச்சியிலிருந்து அரசியல் உணர்வுள்ள வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு

நூல்: What Is To Be Done? – 1902

Shto Delatch? Nabolevchye Voprosy Nashevo Dvishenija What is to be Done? Burning Questions of Our Movement | Vladimir Ilyich LENIN, Ulianov | 1st Edition

மார்க்சிய அரசியலில் திருத்தல்வாதம், பொருளாதாரவாதம், சந்தர்ப்பவாதம் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கு லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்ற நூல் மிக முக்கியமான தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதலாகும்.

இந்த நூலில் லெனின் எழுப்பும் அடிப்படையான பிரச்சினை, தொழிலாளர்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களுக்கும் அறிவியல் சோசலிச அரசியல் உணர்வுக்கும் இடையிலான உறவாகும்.

தொழிலாளர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கை நிலைமைகளின் அடிப்படையில் முதலாளிகளுக்கு எதிராகப் போராடுகிறார்கள். கூலி உயர்வு, வேலை நேரக் குறைப்பு, பணிப் பாதுகாப்பு, தொழிற்சங்க உரிமைகள் போன்ற கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடுகிறார்கள். இத்தகைய போராட்டங்கள் வர்க்கப் போராட்டத்தின் அவசியமான ஆரம்ப நிலைகளாகும்.

ஆனால் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்கான போராட்டம் மட்டுமே முதலாளித்துவ அமைப்பை மாற்றுவதற்கான முழுமையான அரசியல் உணர்வை உருவாக்கிவிடாது என்பதை லெனின் வலியுறுத்துகிறார்.

தொழிலாளர்கள் தங்களுடைய முதலாளிக்கு எதிராகப் போராடுவதோடு மட்டுமல்லாமல், அரசு, சட்டம், அரசியல் அதிகாரம், சமூக உறவுகள், பல்வேறு ஒடுக்குமுறைகள் ஆகியவற்றின் வர்க்கத் தன்மையையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதற்குத் தேவையானது அறிவியல் சோசலிசத் தத்துவத்தால் வழிநடத்தப்படும் அரசியல் கல்வியும் அமைப்புப் பணியுமாகும்.

இங்கு லெனின் பொருளாதாரவாதத்தை விமர்சிக்கிறார். தொழிலாளர்களின் உடனடிப் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்குள் மட்டுமே அரசியல் பணியைக் குறுக்கிவிடுவது, தொழிலாளர் இயக்கத்தை முதலாளித்துவச் சிந்தனையின் செல்வாக்கிற்குள் விட்டுவிடும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது.

அதாவது, தொழிலாளர்கள் முதலாளிகளுடன் நல்ல கூலிக்காகப் பேரம் பேசும் நிலையைத் தாண்டி, முதலாளித்துவச் சுரண்டலை உருவாக்கும் சமூக உறவுகளையே கேள்விக்குட்படுத்தும் நிலைக்கு வளர வேண்டும்.

இதற்குப் புரட்சிகரக் கட்சியின் பங்கு அவசியமாகிறது.

லெனின் முன்வைக்கும் கட்சி என்பது தேர்தல் காலங்களில் மட்டும் செயல்படும் அமைப்பல்ல. அது அறிவியல் சோசலிசத் தத்துவத்தில் தேர்ச்சி பெற்ற, தொழிலாளர் இயக்கத்துடன் உயிரோட்டமான தொடர்பு கொண்ட, மக்களின் அரசியல் அனுபவங்களைப் பொதுமைப்படுத்தி அவர்களுடைய போராட்டங்களுக்கு வழிகாட்டும் அமைப்பாக இருக்க வேண்டும்.

இதிலிருந்து இரண்டு முக்கியமான முடிவுகளைப் பெறலாம்.

முதலாவது, மக்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களை ஒருபோதும் குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது.

இரண்டாவது, அந்தப் போராட்டங்களை அறிவியல் தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதலின்றி விட்டுவிடவும் கூடாது.

இன்றைய சூழலில் சில அமைப்புகள் தொழிலாளர்களின் அன்றாடப் பிரச்சினைகளைப் பேசுவதோடு தங்களுடைய அரசியல் பணியை நிறுத்திக்கொள்கின்றன. சில அமைப்புகள் மறுபுறம் புரட்சிகர முழக்கங்களை எழுப்புகின்றன; ஆனால் மக்களின் உண்மையான வாழ்க்கைப் போராட்டங்களோடு தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொள்வதில்லை.

இரண்டு அணுகுமுறைகளுமே தத்துவத்திற்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான உறவை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாததன் வெளிப்பாடாகவே இருக்கிறது.

லெனினின் வழிகாட்டல் இவ்விரண்டையும் இணைப்பதாகும்.

மக்களின் அன்றாடப் போராட்டங்களை உயர்ந்த அரசியல் உணர்வுக்கு எடுத்துச் செல்வதும், அரசியல் உணர்வை மக்களின் நடைமுறைப் போராட்டங்களோடு இணைப்பதும் புரட்சிகரக் கட்சியின் முக்கியமான பணியாகும்.

Marxists.org+2

3. அரசும் புரட்சியும்: அரசின் வர்க்கத் தன்மையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் சமூக மாற்றம் சாத்தியமா?

நூல்: State and Revolution – 1917

The State and Revolution by Vladimir Ilich Lenin: 9780140184358 | PenguinRandomHouse.com: Books

திருத்தல்வாத அரசியலின் முக்கியமான வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று, ஏற்கெனவே உள்ள அரசின் கட்டமைப்பை அடிப்படையாக மாற்றாமல் அதற்குள் அதிகாரப் பங்கேற்பைப் பெறுவதன் மூலமாகவே சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையாகும்.

இந்தப் பிரச்சினையை லெனின் தனது அரசும் புரட்சியும் என்ற நூலில் ஆழமாக ஆராய்கிறார்.

அரசு என்பது சமூகத்தின் அனைத்து வர்க்கங்களுக்கும் சமமான நடுநிலையான அமைப்பு அல்ல. வர்க்க முரண்பாடுகள் சமரசமின்றி தீவிரமடையும் வரலாற்றுச் சூழலில் உருவாகும் அரசியல் அதிகார அமைப்பாகும்.

முதலாளித்துவ அரசில் சட்டமன்றம், நிர்வாகம், நீதித்துறை, காவல்துறை, இராணுவம் உள்ளிட்ட அமைப்புகள் குறிப்பிட்ட வரலாற்று மற்றும் சமூக உறவுகளுக்குள் இயங்குகின்றன. அவற்றின் செயல்பாடுகளைத் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்வதோடு, அவை பாதுகாக்கும் சொத்துடைமை உறவுகளையும் வர்க்க அதிகாரத்தையும் ஆராய வேண்டும்.

இதனால்தான் லெனின், முதலாளித்துவ அரசின் இயந்திரத்தை அப்படியே கைப்பற்றிப் பயன்படுத்துவது மட்டும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் விடுதலைக்குப் போதுமானதல்ல என்று மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸின் பாரிஸ் கம்யூன் அனுபவப் பகுப்பாய்வை அடிப்படையாகக் கொண்டு விளக்குகிறார்.

இங்கு ஒரு முக்கியமான தத்துவார்த்த வேறுபாட்டை உணர வேண்டும்.

நாடாளுமன்றத்தில் தொழிலாளர் பிரதிநிதிகள் நுழைவது, தொழிலாளர் உரிமைகளுக்கான சட்டங்களை வலியுறுத்துவது, அரசின் கொள்கைகளை எதிர்ப்பது ஆகியவை தாமாகவே திருத்தல்வாதச் செயல்பாடுகள் அல்ல.

ஆனால் நாடாளுமன்றப் பங்கேற்பையே சமூக மாற்றத்தின் முழுமையான வழியாகக் கருதி, அரசின் வர்க்கத் தன்மையை மாற்றுவதற்கான அரசியலைக் கைவிடும்போது அது சீர்திருத்தவாத எல்லைக்குள் முடங்கிவிடுகிறது.

அரசின் அதிகாரம் யாருடைய நலன்களைப் பாதுகாக்கிறது? அதன் சட்டங்களும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளும் எந்த வர்க்க உறவுகளைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்கின்றன? உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமையில் மாற்றம் ஏற்படாமல் அரசியல் அதிகாரத்தின் உள்ளடக்கத்தில் அடிப்படை மாற்றம் சாத்தியமா? என்ற கேள்விகள் இங்கு எழுகின்றன.

இந்தக் கேள்விகளைத் தவிர்த்துவிட்டு, தேர்தல் வெற்றி அல்லது அரசாங்கத்தில் பங்கேற்பு ஆகியவற்றையே சோசலிச மாற்றத்தின் அளவுகோலாகக் கருதுவது மார்க்சிய அரசியல் அல்ல அவை மார்க்சியத்தை மறுக்கும் திருத்தல்வாத பார்வையாச் சுருக்கிவிடுகிறது.

எனவே, அரசியல் அதிகாரம் குறித்த மார்க்சியப் புரிதல் என்பது தேர்தல் அரசியலை ஆதரிப்பதா எதிர்ப்பதா என்ற குறுகிய விவாதமல்ல. அரசின் வர்க்கத் தன்மையையும் அதிகாரத்தின் சமூக அடித்தளத்தையும் மாற்றுவது பற்றிய அடிப்படையான விவாதமாகும்.

en.marxists.info+1

4. இடதுசாரிக் கம்யூனிசம்: ஓர் இளம்பருவக் கோளாறு: சந்தர்ப்பவாதத்தையும் இடதுசாரி அதிதீவிரவாதத்தையும் எதிர்கொள்வது

நூல்: Left-Wing Communism: An Infantile Disorder – 1920

Ленин Н. Детская болезнь «левизны» в коммунизме. Пб., 1920. Первое издание, прижизненное. В издательской обложке и в современном художественном футляре. Хорошая сохранность.

லெனினின் இந்த நூல் புரட்சிகர அரசியலில் மிகவும் முக்கியமான ஒரு பிரச்சினையைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

அதாவது, வலதுசாரி சந்தர்ப்பவாதத்தை எதிர்ப்பது மட்டும் போதாது; இடதுசாரி அதிதீவிரவாதத்தையும் எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

சிலர் நாடாளுமன்றம் முதலாளித்துவ அமைப்பின் ஒரு கருவி என்பதால் அதில் பங்கேற்கவே கூடாது என்று வாதிடுகின்றனர். சிலர் பிற்போக்கான தொழிற்சங்கங்களில் பணியாற்றுவது புரட்சிகரமற்றது என்று கருதுகின்றனர். மக்களின் பெரும்பான்மையினரின் அரசியல் அனுபவத்தையும் உணர்வு நிலையையும் கணக்கில் கொள்ளாமல், தங்களுடைய விருப்பப்படி போராட்ட வடிவங்களைத் தீர்மானிக்கின்றனர்.

இத்தகைய அணுகுமுறைகளை லெனின் விமர்சிக்கிறார்.

புரட்சிகர அரசியல் என்பது சரியான முழக்கங்களை எழுப்புவதில் மட்டும் அடங்கியதல்ல. மக்களின் உண்மையான அனுபவங்கள், அரசியல் உணர்வு நிலை, வர்க்க உறவுகள், போராட்டச் சூழல் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொண்டு செயல்படுவதிலும் அடங்கியுள்ளது.

இதில் ஒரு முக்கியமான கருத்து வெளிப்படுகிறது: புரட்சிகர மார்க்சியம் என்பது சந்தர்ப்பவாதத்திற்கும் அதிதீவிரவாதத்திற்கும் இடையில் வெறுமனே ஒரு நடுநிலைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதல்ல. மாறாக, குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலை அறிவியல் ரீதியாக ஆராய்ந்து சரியான போராட்ட உத்திகளையும் தந்திரோபாயங்களையும் வகுப்பதாகும்.

அரசு அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் நேரம் வரும் வரை, புரட்சிகர சக்தியை ஒன்று திரட்டும் கடினமான பணியில் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்துவதுதான் ஒரு பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியின் முக்கியமான அடிப்படை பணியாகும். அன்றாடப் போராட்டத்தில் ஒன்று குவிப்பதையும், சூழ்நிலைகள் கனிந்து வரும்போது புரட்சியில் வெற்றியை ஈட்டுவதற்கான தயாரிப்புகளைச் செய்வதை தனது தலைமைச் கடமையாக கொள்ள வேண்டும். பாட்டாளிவர்க்கக் கட்சி மற்றும் மக்களின் அரசியல் விழிப்புணர்வை அதிகரிக்கவும், தனது சொந்த வர்க்கச் சக்திகளைப் பயிற்றுவிக்கவும், அதன் போரிடும் தகுதியைப் பக்குவப்படுத்தவும், மேலும் புரட்சிக்குத் சித்தாந்த ரீதியாகவும், அரசியல் ரீதியாகவும், ஸ்தாபன ரீதியாகவும், இராணுவ ரீதியாகவும் தயாரிப்பதற்காகவும் அன்றாடப் போராட்டங்களின் பல்வேறு வடிவங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறு செயல் படுவதன் மூலம் மட்டுமே, புரட்சிகர சூழ்நிலைகள் கனிந்திருக்கும்போது வெற்றி வாய்ப்புகளைத் தவறவிடாமல் இருக்க முடியும். இல்லையெனில் புரட்சிகரமான யதார்த்த நிலைமைகள் நிலவும்போது பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சி புரட்சியை நடத்தும் வாய்ப்பை வெறுமனே நழுவிச் செல்ல விட்டுவிடும்.

இன்றைய நமது இடதுசாரிகள் புரட்சிகரச் சூழ்நிலை நிலவாதபோது எந்தப் புரட்சிகான பணியையும் நடத்தக் கூடாது என்பதை ஒவ்வு ஒழிச்சலின்றி வலியுறுத்தி வரும் குருசேவ் கும்பல் (ரசியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தலைவர்கள்) வழியினை பின்பற்றி, லெனின் வழிகாட்டிய புரட்சிகரச் சூழ்நிலை உருவாவதற்கு முன் அன்றாடப் புரட்சிகரப் போராட்டங்களையும், புரட்சிகர சக்திகளை ஒன்று திரட்டுவதும் ஒரு பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சி எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பது குறித்து எதுவும் சொல்வதில்லை. உண்மையில் புரட்சிகரச் சூழ்நிலை இல்லாமல்போவதே புரட்சிக்கான தயாரிப்பு செய்வது, புரட்சிகரச் சக்தியை ஒன்று குவிப்பது ஆகிய கடமைகளை, புரட்சிகரச் சூழ்நிலைகள் இல்லை என்ற சாக்கில் குருசேவ் கும்பல் (ரசியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தலைவர்கள்) கைவிடுகிறார்கள் என்கிறார் மாவோ.
லெனின் ஒருமுறை புரட்சிகரச் சூழ்நிலை பற்றிய ஒடுகாலி காவுட்ஸ்கியின் மனப்பான்மையை மிக அழகாக விளக்கினார். அவர் சொல்கிறார்: புரட்சிகர நெருக்கடி தோன்றும்போது "...புரட்சிகரமாக மாறுவதற்குக் காவுட்ஸ்கியும் கூடத் தயாராக இருக்கிறார்! ஆனால், அப்போது ஒவ்வொரு அயோக்கியனும் கூட புரட்சிவாதியாகத்தான் தன்னை அறிவித்துக் கொள்வான்” என்கிறார. "அவ்வாறு இல்லையெனில் காவுட்ஸ்கியின் புரட்சியைப் பற்றி அசட்டையாக இருப்பார்". லெனின் கட்டிக் காட்டுவது போல காவுட்ஸ்கி ஒரு எடுத்துக்காட்டான பிலிஸ்டைன் (அற்பவாதி), ஒரு புரட்சிகர மார்க்சியவாதிக்கும் அற்பவாதிக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடு என்னவென்றால், மார்க்சியவாதி "பாட்டாளி வர்க்கத்தையும் அனைத்து உழைக்கும் மக்கள் மற்றும் சுரண்டப்படும் மக்களையும் அதற்காக (புரட்சிக்குத்) தயார்செய்யக் கூடிய தைரியத்தைப் பெற்றிருப்பார்." இதிலிருந்து லெனின் கூறிய காவுட்ஸ்கியில் மாதிரியான அற்பவாதிகளாக குருச்சேவ் கும்பலும் ஏன் குருசேவையும் அவரைப் பின் பற்றுவர்களும் இருக்கிறார்களா இல்லையா? என்பதை உழைக்கும் மக்கள் தாங்களாகவே முடிவு செய்து கொள்ள முடியும்.

சமரசம் பற்றிய லெனினின் விளக்கம்

இந்த நூலில் லெனின் சமரசம் குறித்தும் விரிவாக விவாதிக்கிறார்.

எந்தச் சமரசமும் தவறு என்று கூறுவது மார்க்சிய நிலைப்பாடல்ல. அதேபோல் எந்தச் சமரசத்தையும் ஏற்றுக்கொள்வதும் மார்க்சிய நிலைப்பாடல்ல.

சமரசத்தின் தன்மை, அதன் வரலாற்றுச் சூழல், அதில் பங்கேற்கும் வர்க்க சக்திகள், அதனால் கிடைக்கும் அரசியல் விளைவுகள் ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும்.

ஒரு தற்காலிக உடன்பாடு புரட்சிகர இயக்கத்தின் போராட்டத் திறனைப் பாதுகாக்கவும் வளர்க்கவும் உதவலாம். ஆனால் மற்றொரு உடன்பாடு தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயேச்சைத்தன்மையை அழித்து, அதன் போராட்டத்தை முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் நலன்களுக்குக் கீழ்ப்படுத்தலாம்.

இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

எனவே, ஆளும் வர்க்கத்துடன் ஏற்படுத்தப்படும் ஒவ்வொரு உடன்பாட்டையும் அதன் அரசியல் உள்ளடக்கத்தின் அடிப்படையில் ஆராய வேண்டும்.

இங்கு லெனின் வழங்கும் முக்கியமான பாடம்: புரட்சிகரக் கொள்கைகளில் உறுதியாக இருப்பது என்பது அரசியல் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப எந்த உத்தியையும் மாற்றாமல் இருப்பது அல்ல. கொள்கைகளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப தந்திரோபாயங்களை மாற்றிக் கொள்வதாகும்.

இது இன்றைய இடதுசாரி அரசியலுக்கும் பொருந்தக்கூடிய முக்கியமான தத்துவார்த்தப் பாடமாகும்.

Marxists.org+3

5. மாவோவின் நடைமுறை பற்றி: அறிவு எங்கிருந்து வருகிறது, எவ்வாறு வளர்கிறது?

நூல்: On Practice – 1937

文化出版物类 - 韶山毛泽东同志纪念馆

மார்க்சியத் தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் அதை நடைமுறையில் பயன்படுத்துவதற்கும் மாவோவின் நடைமுறை பற்றி என்ற கட்டுரை முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்குகிறது.

மாவோ அறிவு உருவாகும் செயல்முறையை மனிதர்களின் நடைமுறைச் செயல்பாடுகளோடு தொடர்புபடுத்தி விளக்குகிறார்.

மனிதர்கள் இயற்கையோடும் சமூகத்தோடும் உற்பத்தியிலும் வர்க்கப் போராட்டத்திலும் ஈடுபடும்போதுதான் அவர்களுக்கான அறிவு உருவாகிறது. இந்த நடைமுறை அனுபவங்களிலிருந்து பெறப்படும் அறிவு, சிந்தனை மற்றும் தத்துவார்த்தப் பொதுமைப்படுத்தலின் வழியாக வளர்ச்சியடைகிறது. பின்னர் அந்த அறிவு மீண்டும் நடைமுறையில் சோதிக்கப்படுகிறது.

இதுவே அறிவின் இயங்கியல் வளர்ச்சியாகும்.

மாவோ இதன் மூலம் இரண்டு தவறான போக்குகளை விமர்சிக்கிறார்.

முதலாவது – புத்தக அறிவை இயந்திரத்தனமாகப் பயன்படுத்தும் பிடிவாதவாதம்.

மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின் ஆகியோரின் நூல்களில் உள்ள கருத்துகளை வரலாற்றுச் சூழலிலிருந்து பிரித்து, எல்லா நாடுகளுக்கும் எல்லாக் காலங்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான தீர்வாகப் பயன்படுத்துவது தவறான அணுகுமுறை.

இரண்டாவது – தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதலைப் புறக்கணிக்கும் அனுபவவாதம்.

தனிப்பட்ட அனுபவங்களையும் உடனடி நடைமுறைச் செயல்பாடுகளையும் மட்டுமே நம்பி, அவற்றை அறிவியல் ரீதியாகப் பொதுமைப்படுத்தும் தத்துவார்த்தப் பணியைப் புறக்கணிப்பதும் தவறானதாகும்.

இந்த இரண்டு போக்குகளும் புரட்சிகர இயக்கத்தின் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக அமையலாம்.

இங்கு நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது, மார்க்சிய நூல்களை மேற்கோள் காட்டுவது மட்டும் தத்துவார்த்தத் தெளிவாகாது என்பதாகும்.

இந்தியச் சமூகத்தை ஆராயும்போது அதன் தனித்துவமான வரலாறு, காலனிய ஆதிக்கத்தின் தாக்கம், நிலப்பிரபுத்துவ எச்சங்கள், முதலாளித்துவ வளர்ச்சி, சாதிய உற்பத்தி மற்றும் சமூக உறவுகள், விவசாயப் பிரச்சினைகள், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அமைப்பு ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும்.

மற்றொரு நாட்டில் உருவான புரட்சிகர அனுபவத்தை அப்படியே நகலெடுப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த அனுபவத்தின் பொதுவான தத்துவப் பாடங்களைப் புரிந்துகொண்டு இந்தியச் சமூகத்தின் குறிப்பான நிலைமைகளுக்குப் பொருத்த வேண்டும்.

அதாவது, தத்துவத்தை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்; நடைமுறையின் அனுபவங்களிலிருந்து தத்துவார்த்தப் புரிதலை மேலும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நடைமுறையிலிருந்து அறிவு உருவாகிறது; அறிவு நடைமுறையை வழிநடத்துகிறது; நடைமுறை மீண்டும் அறிவைச் சோதித்து வளர்க்கிறது.

இதுவே மார்க்சிய அறிவுக் கோட்பாட்டின் முக்கியமான அம்சமாகும்.

Marxists.org

6. மாவோவின் முரண்பாடு பற்றி: சமூகத்தை இயக்கும் முரண்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்வது

நூல்: On Contradiction – 1937

实践论矛盾论品牌及商品 - 京东

மார்க்சிய இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதத்தின் மையமான விதிகளில் ஒன்று முரண்பாட்டின் விதியாகும்.

மாவோ தனது முரண்பாடு பற்றி என்ற படைப்பில், ஒவ்வொரு பொருளிலும் ஒவ்வொரு சமூகச் செயல்முறையிலும் உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகள் எவ்வாறு இயக்கத்தையும் மாற்றத்தையும் உருவாக்குகின்றன என்பதை விரிவாக ஆராய்கிறார்.

சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும்போது அதில் உள்ள அனைத்து முரண்பாடுகளையும் ஒரே அளவில் கருத முடியாது.

முதன்மை முரண்பாடுகள், இரண்டாம் நிலை முரண்பாடுகள், ஒரு முரண்பாட்டின் முதன்மையான அம்சம், குறிப்பிட்ட முரண்பாடுகளின் தனித்துவம் ஆகியவற்றை ஆராய வேண்டும்.

உதாரணமாக, முதலாளித்துவச் சமூகத்தில் முதலாளி வர்க்கத்திற்கும் தொழிலாளி வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாடு அடிப்படையான வர்க்க முரண்பாடாகும்.

ஆனால் இந்தியச் சமூகத்தை ஆராயும்போது வர்க்க முரண்பாட்டுடன் சாதிய ஒடுக்குமுறை, நில உடைமை உறவுகள், பாலின ஒடுக்குமுறை, தேசிய இனப் பிரச்சினைகள் போன்ற பல்வேறு முரண்பாடுகளும் உள்ளன.

இவற்றை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாத தனித்தனிப் பிரச்சினைகளாக அணுகுவது மார்க்சிய அணுகுமுறையாகாது.

அதேநேரத்தில், அனைத்தையும் ஒரே முரண்பாடாகச் சுருக்கிவிடுவதும் தவறாகும்.

முரண்பாடுகளின் வரலாற்றுத் தன்மையையும் குறிப்பான நிலைமைகளையும் ஆராய்ந்து, எந்த முரண்பாடு குறிப்பிட்ட கட்டத்தில் முதன்மையான பாத்திரத்தை வகிக்கிறது என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும்.

இதன் அடிப்படையில் திருத்தல்வாத அரசியலின் ஒரு முக்கியமான பிரச்சினையை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு அரசியல் அமைப்பு சமூகத்தில் வெளிப்படும் உடனடி முரண்பாடுகளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை உருவாக்கும் அடிப்படையான சமூக உறவுகளைப் புறக்கணிக்குமானால், அது முழுமையான சமூகப் பகுப்பாய்வை வழங்க முடியாது.

உதாரணமாக, சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தை வெறும் சட்டத் திருத்தத்திற்குள் மட்டும் சுருக்க முடியாது. அதற்குப் பின்னால் இயங்கும் சமூக அதிகாரம், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு, நிலம் மற்றும் உற்பத்திச் சாதனங்களின் உடைமை, தொழில் பிரிவினை, சமூகப் பாகுபாடு ஆகியவற்றையும் ஆராய வேண்டும்.

முரண்பாடுகளின் குறிப்பான தன்மையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் சரியான அரசியல் நடைமுறையை உருவாக்க முடியாது.

இதுதான் மாவோவின் இயங்கியல் அணுகுமுறை நமக்கு வழங்கும் முக்கியமான பாடமாகும்.

Marxists.org+1

7. மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி அணுகுமுறை: ஒற்றுமையும் போராட்டமும் இணைந்திருக்க வேண்டும்

மார்க்சிய அரசியலில் கூட்டணி மற்றும் ஐக்கிய முன்னணி தொடர்பான பிரச்சினை மிகவும் முக்கியமானது.

தொழிலாளர் வர்க்கம் தனியாக மட்டுமே சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட முடியும் என்று கருதுவது சமூகத்தின் உண்மையான வர்க்க அமைப்பைப் புறக்கணிப்பதாகும். விவசாயிகள், ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள், சிறு உற்பத்தியாளர்கள், பிற உழைக்கும் பிரிவுகள் எனப் பல்வேறு சமூக சக்திகளுடன் உறவுகளை உருவாக்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஆனால் கூட்டணி உருவாக்குவது என்பதற்காகத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயேச்சைத்தன்மையை இழந்துவிட முடியாது.

மாவோவின் ஐக்கிய முன்னணி அணுகுமுறை இந்தப் பிரச்சினையைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலில் பொதுவான எதிரியை எதிர்கொள்வதற்காக வெவ்வேறு வர்க்க சக்திகளுடன் தற்காலிகக் கூட்டணிகளை உருவாக்கலாம். ஆனால் அத்தகைய கூட்டணிக்குள் தொழிலாளர் வர்க்கம் தனது அரசியல் நிலைப்பாட்டையும் அமைப்புரீதியான சுயேச்சைத்தன்மையையும் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இங்கு இரண்டு அம்சங்கள் முக்கியமானவை:

ஒற்றுமை: பொதுவான எதிரி அல்லது பொதுவான பிரச்சினைக்கு எதிராக வெவ்வேறு சக்திகளை ஒருங்கிணைப்பது.
போராட்டம்: கூட்டணிக்குள் நிலவும் வர்க்க முரண்பாடுகளையும் அரசியல் வேறுபாடுகளையும் மறைக்காமல் தொடர்ந்து விவாதிப்பது.

ஒற்றுமையை மட்டுமே வலியுறுத்தி வர்க்க வேறுபாடுகளை மறைத்துவிட்டால், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அரசியல் சுயேச்சைத்தன்மை பாதிக்கப்படும்.

போராட்டத்தை மட்டுமே வலியுறுத்தி மற்ற சமூக சக்திகளுடன் எந்தவிதமான ஒத்துழைப்பையும் மறுத்துவிட்டால், உழைக்கும் மக்களின் பரந்த ஒற்றுமையை உருவாக்க முடியாது.

எனவே, கூட்டணி என்பது கொள்கையைக் கைவிடுவதற்கான வழிமுறையல்ல. மாறாக, குறிப்பிட்ட வரலாற்றுச் சூழலில் வர்க்கப் போராட்டத்தை முன்னெடுப்பதற்கான அரசியல் உத்தியாக இருக்க வேண்டும்.

இன்றைய இந்திய அரசியல் சூழலில் மதவாதம், சாதிய ஒடுக்குமுறை, ஏகாதிபத்திய ஆதிக்கம், தொழிலாளர் உரிமைகள் மீதான தாக்குதல்கள் போன்ற பிரச்சினைகளுக்கு எதிராகப் பரந்த ஒற்றுமை தேவைப்படலாம்.

ஆனால் அந்த ஒற்றுமையின் பெயரால் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் நீண்டகால அரசியல் இலக்குகளையும் சமூக மாற்றத்திற்கான திட்டத்தையும் கைவிட முடியாது.

இதுவே ஐக்கிய முன்னணியின் தத்துவார்த்தப் பொருளாகும்.

Marxists.org+1

8. இந்த ஆறு நூல்களும் வெளிப்படுத்தும் பொதுவான தத்துவார்த்தப் பாடம்

மேற்கண்ட லெனின் மற்றும் மாவோவின் படைப்புகளை ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்திப் படிக்கும்போது, புரட்சிகர மார்க்சிய அரசியலின் சில அடிப்படையான அம்சங்கள் தெளிவாகின்றன.

நூல்	முக்கியமான தத்துவார்த்தப் பாடம்
லெனின் – என்ன செய்ய வேண்டும்?	தன்னெழுச்சியான போராட்டத்தை அறிவியல் அரசியல் உணர்வாக வளர்த்தல்
லெனின் – அரசும் புரட்சியும்	அரசின் வர்க்கத் தன்மையையும் அதிகாரத்தின் சமூக அடித்தளத்தையும் புரிந்துகொள்ளுதல்
லெனின் – இடதுசாரிக் கம்யூனிசம்	சந்தர்ப்பவாதத்தையும் அதிதீவிரவாதத்தையும் எதிர்த்து சரியான தந்திரோபாயத்தை வகுத்தல்
மாவோ – நடைமுறை பற்றி	அறிவுக்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான இயங்கியல் உறவைப் புரிந்துகொள்ளுதல்
மாவோ – முரண்பாடு பற்றி	முதன்மை மற்றும் இரண்டாம் நிலை முரண்பாடுகளை அறிவியல் ரீதியாகப் பகுப்பாய்வு செய்தல்
மாவோ – ஐக்கிய முன்னணி தொடர்பான எழுத்துகள்	வர்க்கச் சுயேச்சைத்தன்மையைப் பாதுகாத்து ஒற்றுமையையும் போராட்டத்தையும் இணைத்தல்

இந்த ஆறு தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதல்களையும் ஒருங்கிணைத்துப் பார்க்கும்போது, மார்க்சியம் என்பது வெறுமனே முதலாளித்துவத்திற்கு எதிராக முழக்கமிடும் அரசியல் அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.

அது சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளத்தையும் அரசியல் அதிகாரத்தையும் வர்க்க முரண்பாடுகளையும் ஆராய்ந்து, அவற்றை மாற்றுவதற்கான புரட்சிகர வழிமுறையை உருவாக்கும் அறிவியல் தத்துவமாகும்.

9. இந்தியச் சமூகத்தில் புரட்சிகர மார்க்சிய நடைமுறைக்கான அடிப்படைத் தேவைகள்

மேற்கண்ட தத்துவார்த்தப் புரிதல்களை இந்தியச் சமூகத்திற்குப் பொருத்திப் பார்க்கும்போது சில முக்கியமான பணிகள் முன்னுக்கு வருகின்றன.

முதலாவது: இந்தியச் சமூகத்தின் வர்க்கக் கட்டமைப்பை அறிவியல் ரீதியாக ஆராய்தல்.

இந்தியச் சமூகம் முதலாளித்துவ உற்பத்தி உறவுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அதன் வளர்ச்சி வரலாற்றில் நிலப்பிரபுத்துவ எச்சங்கள், காலனிய மரபுகள், சாதிய சமூக உறவுகள் போன்றவை தொடர்ந்து செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றன. எனவே இந்தியச் சமூகத்தின் தனித்துவமான வரலாற்று வளர்ச்சியை ஆராயாமல், வேறு நாடுகளின் புரட்சிகர அனுபவங்களை அப்படியே பொருத்துவது தவறானது.

இரண்டாவது: வர்க்கப் போராட்டத்தையும் சாதி ஒழிப்புப் போராட்டத்தையும் இணைத்தல்.

சாதி என்பது வெறும் மனப்பான்மை அல்லது மத நம்பிக்கை சார்ந்த பிரச்சினை மட்டுமல்ல. அது வரலாற்றில் உருவான சமூக உறவுகள், தொழில் பிரிவினை, சமூக அதிகாரம், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு ஆகியவற்றோடு தொடர்புடையது.

எனவே சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தை வெறும் சட்டச் சீர்திருத்தங்களுக்குள் சுருக்கிவிட முடியாது. அதேநேரத்தில், வர்க்கப் போராட்டம் என்ற பெயரில் சாதிய ஒடுக்குமுறையைப் புறக்கணிக்கவும் முடியாது.

மூன்றாவது: தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சையான அரசியல் அமைப்பை வளர்த்தல்.

தொழிலாளர் வர்க்கம் வெவ்வேறு அரசியல் கட்சிகளின் தேர்தல் ஆதரவாளர்களாக மட்டுமே நீடித்துவிடக்கூடாது. தனது வர்க்க நலன்களையும் வரலாற்றுப் பாத்திரத்தையும் உணர்ந்து, அரசியல் ரீதியாகச் செயல்படும் சக்தியாக வளர வேண்டும்.

நான்காவது: தத்துவார்த்தக் கல்வியைத் தொடர்ச்சியான அமைப்புப் பணியாக மாற்றுதல்.

மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின், மாவோ ஆகியோரின் நூல்களைப் படிப்பது அவசியம். ஆனால் அவற்றைப் படிப்பதோடு நின்றுவிடாமல், இந்தியச் சமூகத்தின் உண்மையான நிலைமைகளோடு தொடர்புபடுத்தி ஆராய வேண்டும்.

ஐந்தாவது: விமர்சனத்தையும் சுயவிமர்சனத்தையும் வளர்த்தல்.

அரசியல் அமைப்புகளில் தலைமையின் தவறுகளை மறைப்பது, தத்துவார்த்த விவாதங்களைத் தவிர்ப்பது, தனிநபர் விசுவாசத்தை அரசியல் கொள்கைக்கு மேலாக வைப்பது ஆகியவை அமைப்பின் வளர்ச்சிக்குத் தடையாகின்றன.

சரியான விமர்சனமும் சுயவிமர்சனமும் இல்லாமல் புரட்சிகர அமைப்புகளின் தத்துவார்த்த மற்றும் நடைமுறைத் திறனை வளர்க்க முடியாது.

10. மார்க்சியத்தின் பெயரில் இயங்கும் அரசியலை எவ்வாறு மதிப்பிடுவது?

இன்றைய இடதுசாரி அரசியலில் நாம் முன்வைக்க வேண்டிய கேள்வி, யார் அதிகமாக மார்க்சியத்தைப் பேசுகிறார்கள் என்பதல்ல. யாருடைய அரசியல் நடைமுறை எந்த வர்க்க நலன்களை முன்னிறுத்துகிறது என்பதாகும்.

ஒரு அமைப்பின் அரசியல் தன்மையை மதிப்பிடுவதற்கு பின்வரும் அடிப்படைகள் அவசியம்:

அதன் தத்துவார்த்த அடித்தளம் மார்க்சிய இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளதா?
இந்தியச் சமூகத்தின் குறிப்பான பொருளாதார மற்றும் வரலாற்று நிலைமைகளை அறிவியல் ரீதியாக ஆராய்கிறதா?
தொழிலாளர்கள் மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் உடனடிப் பிரச்சினைகளை அவர்களின் நீண்டகால விடுதலை இலக்குடன் இணைக்கிறதா?
நாடாளுமன்ற நடவடிக்கைகளையும் மக்கள் போராட்டங்களையும் எந்த வர்க்க அரசியல் நோக்கத்துடன் பயன்படுத்துகிறது?
கூட்டணிகளை உருவாக்கும்போது தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயேச்சைத்தன்மையைப் பாதுகாக்கிறதா?
சாதி, வர்க்கம், பாலினம், தேசிய இன ஒடுக்குமுறைகள் ஆகியவற்றின் குறிப்பான முரண்பாடுகளை ஆராய்கிறதா?
தன்னுடைய அரசியல் தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு திருத்திக்கொள்ளும் விமர்சன மற்றும் சுயவிமர்சனப் பண்பைக் கொண்டுள்ளதா?
அதன் அரசியல் நடவடிக்கைகள் மக்களின் அரசியல் உணர்வையும் சுயேச்சையான அமைப்பாற்றலையும் வளர்க்கின்றனவா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடையளிப்பதன் மூலமாகத்தான் ஒரு அரசியல் அமைப்பின் உண்மையான வர்க்க உள்ளடக்கத்தையும் நடைமுறையையும் மதிப்பிட முடியும்.

ஒரு கட்சியின் பெயரை வைத்து அதைத் திருத்தல்வாதம் என்று முத்திரை குத்துவதும் மார்க்சிய அணுகுமுறையல்ல. அதன் குறிப்பான கொள்கைகளையும் செயல்பாடுகளையும் வரலாற்றுச் சூழலில் ஆராய்ந்துதான் முடிவுக்கு வர வேண்டும்.

முடிவுரை: மார்க்சியத்தைப் பேசுவது வேறு; மார்க்சியத்தை நடைமுறைப்படுத்துவது வேறு!

மார்க்சிய அரசியலில் நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டிய அடிப்படையான பிரச்சினை, வலதுசாரியத்தை எதிர்ப்பதோடு நின்றுவிடுவதல்ல. மார்க்சியத்தின் பெயரால் அதன் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்யும் திருத்தல்வாதம், சீர்திருத்தவாதம், சந்தர்ப்பவாதம் ஆகிய அரசியல் போக்குகளையும் தத்துவார்த்த ரீதியாக ஆராய்ந்து விமர்சிப்பதாகும்.

வலதுசாரியம் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் நலன்களை வெளிப்படையாகப் பாதுகாக்கிறது. ஆனால் திருத்தல்வாதம் மார்க்சியத்தின் சொற்களையும் அடையாளங்களையும் பயன்படுத்திக்கொண்டே முதலாளித்துவ அமைப்பின் அடிப்படைகளை மாற்றுவதற்கான போராட்டத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளக்கூடும்.

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளாமல், எல்லா இடதுசாரி அமைப்புகளையும் ஒரே அளவில் மதிப்பிடுவதோ அல்லது இடதுசாரி என்ற பெயரைத் தாங்கிக்கொள்பவர்கள் அனைவரையும் புரட்சிகர மார்க்சியவாதிகளாகக் கருதுவதோ சரியான அணுகுமுறையாகாது.

லெனினின் என்ன செய்ய வேண்டும்? நமக்குத் தத்துவார்த்த அரசியல் உணர்வின் அவசியத்தை எடுத்துரைக்கிறது. அரசும் புரட்சியும் அரசின் வர்க்கத் தன்மையைப் புரியவைக்கிறது. இடதுசாரிக் கம்யூனிசம் சந்தர்ப்பவாதத்தையும் அதிதீவிரவாதத்தையும் கடந்து சரியான தந்திரோபாயத்தை வகுக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

மாவோவின் நடைமுறை பற்றி அறிவுக்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான இயங்கியல் உறவை விளக்குகிறது. முரண்பாடு பற்றி சமூகத்தின் பல்வேறு முரண்பாடுகளை அறிவியல் ரீதியாகப் பகுப்பாய்வு செய்ய வழிகாட்டுகிறது. ஐக்கிய முன்னணி தொடர்பான அவரது எழுத்துகள், ஒற்றுமையையும் போராட்டத்தையும் வர்க்கச் சுயேச்சைத்தன்மையுடன் இணைப்பதன் அவசியத்தை உணர்த்துகின்றன.

இந்த நூல்கள் அனைத்தும் நமக்கு உணர்த்தும் அடிப்படைப் பாடம் ஒன்றுதான்: மார்க்சியத்தை வெறும் கோட்பாடாகவும் மேற்கோள்களாகவும் மாற்றிவிடக்கூடாது. அதைச் சமூகத்தை ஆராய்வதற்கும், மக்களின் வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளின் வேர்களைக் கண்டறிவதற்கும், அவற்றை மாற்றுவதற்கான அரசியல் நடைமுறையை உருவாக்குவதற்கும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

சமூகத்தில் நிலவும் ஒடுக்குமுறைகளையும் சுரண்டல்களையும் கண்டித்து எழுதுவது அவசியம். ஆனால் அவற்றைத் தொடர்ந்து உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் பொருளாதார மற்றும் சமூக உறவுகளை மாற்றுவதற்கான போராட்டத்தை முன்னெடுக்காமல் வெறுமனே விமர்சிப்பதோடு நின்றுவிட்டால், அந்த விமர்சனம் சமூக மாற்றத்திற்கான முழுமையான அரசியல் பணியாக மாறாது.

மார்க்சியத்தின் பெயரில் தேர்தல் வெற்றிகளை மட்டுமே இலக்காகக் கொள்வதும், ஆளும் வர்க்கத்துடன் நிரந்தர அரசியல் சமரசம் செய்துகொள்வதும், மக்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களை அறிவியல் தத்துவார்த்த வழிகாட்டுதலின்றி விட்டுவிடுவதும், மறுபுறம் மக்களின் நடைமுறைப் போராட்டங்களிலிருந்து விலகி புரட்சிகர முழக்கங்களை மட்டும் எழுப்புவதும் மார்க்சியத்தின் முழுமையான நடைமுறையாகாது.

உழைக்கும் மக்களின் விடுதலை என்பது ஒரு சில சலுகைகளைப் பெறுவதோ, ஆட்சியாளர்களிடம் சில உரிமைகளைக் கோருவதோ மட்டுமல்ல. அவர்களைச் சுரண்டுகின்ற சமூக உறவுகளையும் வர்க்க ஆதிக்கத்தையும் மாற்றுவதற்கான வரலாற்றுப் போராட்டமாகும்.

எனவே, மார்க்சியத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது அதன் பெயரைப் பாதுகாப்பதல்ல; அதன் அறிவியல் தத்துவத்தையும் புரட்சிகர உள்ளடக்கத்தையும் நடைமுறையில் பாதுகாப்பதாகும்.

வலதுசாரியத்தை எதிர்ப்போம்; திருத்தல்வாதத்தையும் சந்தர்ப்பவாதத்தையும் தத்துவார்த்த ரீதியாக விமர்சிப்போம்; அதேநேரத்தில் இடதுசாரி அதிதீவிரவாதத்தையும் தவிர்ப்போம். மக்களின் நடைமுறைப் போராட்டங்களை அறிவியல் மார்க்சியத் தத்துவத்துடன் இணைப்போம்.

சித்தாந்தத் தெளிவு இல்லாத நடைமுறை திசைதவறிவிடும்; நடைமுறை இல்லாத சித்தாந்தம் உயிரற்றதாகிவிடும். இவ்விரண்டின் இயங்கியல் இணைப்பில்தான் புரட்சிகர மார்க்சிய அரசியல் வளர்ச்சியடைகிறது.

மார்க்சியத்தின் பெயரைச் சுமப்பது புரட்சிகர அரசியலல்ல; மார்க்சியத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதே சமூக மாற்றத்திற்கான அரசியல் பணியாகும்!

உசாத்துணை நூல்கள் – மேலதிக ஆய்வுக்காக

ஆசிரியர்	நூல்	ஆண்டு
கார்ல் மார்க்ஸ்	ஃபாயர்பாக் பற்றிய ஆய்வுரைகள்	1845
லெனின்	என்ன செய்ய வேண்டும்?	1902
லெனின்	அரசும் புரட்சியும்	1917
லெனின்	இடதுசாரிக் கம்யூனிசம்: ஓர் இளம்பருவக் கோளாறு	1920
மாவோ	நடைமுறை பற்றி	1937
மாவோ	முரண்பாடு பற்றி	1937
மாவோ	ஐக்கிய முன்னணி தொடர்பான எழுத்துகள்	1937–38

முதன்மை மூல நூல்களைப் படிப்பதற்கான இணைய ஆதாரங்கள்:

இலக்கு இணைய இதழுக்கான ஆசிரியர் குறிப்பு

இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையின் மைய நோக்கம், மார்க்சியத்தின் பெயருக்கும் அதன் உண்மையான தத்துவார்த்த மற்றும் நடைமுறை உள்ளடக்கத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை விளக்குவதாகும். லெனின் மற்றும் மாவோவின் முக்கியப் படைப்புகளின் வழியாகத் திருத்தல்வாதம், சந்தர்ப்பவாதம், சீர்திருத்தவாதம், அதிதீவிரவாதம் ஆகியவற்றின் அரசியல் பிரச்சினைகளை ஆராய்வதோடு, தத்துவத்தையும் நடைமுறையையும் இணைக்கும் புரட்சிகர அணுகுமுறையின் அவசியத்தையும் இந்தக் கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது.

***************************************************.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

***

எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.

கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக

இணையத்தில்