பிரேசிலில் நடைபெற்ற அதிபர் தேர்தலில், முதல் சுற்றில் இரண்டாவது இடத்தைப் பிடித்திருந்த இடதுசாரித் தலைவர் லூலா டா சில்வா, இறுதியில் வெற்றி பெற்று அதிபரானார். இந்த வெற்றி, தொழிலாளர் கட்சியின் (Workers’ Party) ஆழமான வேர்களையும், 1980-களின் தொடக்கத்தில் ராணுவ சர்வாதிகாரத்திற்கு எதிராகப் போராடியதன் மூலம் அக்கட்சி கட்டமைத்த வலுவான அடித்தளத்தையும் பறைசாற்றுகிறது. அதே சமயம், போல்சோனாரோவை ஆதரிக்கும் கொள்கையான 'போல்சோனாரிஸ்மோ' (Bolsonarismo) மீதான ஈர்ப்பு குறைந்து வருவதையும் இது காட்டுகிறது.
- சோபன் சக்சேனா
தேர்தலின் இரண்டாம் கட்ட வாக்குப்பதிவுக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு நடைபெற்ற தொலைக்காட்சி விவாதத்தின் போது, ஃபிளாவியோ போல்சோனாரோ கேலியான புன்னகையுடன் கேமராவைப் பார்த்து, அதிபர் லூலா டா சில்வாவை "ஒன்பது விரல்கள் கொண்டவர்" என்று அழைத்தார். தொழிலாளர் கட்சியின் தலைவருக்கு எதிரான ஒரு பழைய வடுவையும், அது குறித்த வதந்தியையும் அரசியல் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்த அவர் மேற்கொண்ட தந்திரமான முயற்சி இது. இதற்கு லூலா மிகக் காட்டமாகப் பதிலளித்தார். தொழிற்சாலையில் வேலை செய்தபோது தனது இடது கையில் ஒரு விரலை இழந்த சம்பவத்தை அவர் நினைவுபடுத்தினார். "17 வயதில், பிழைப்புக்காக இரவு நேரத்தில் வேலை செய்தபோது விரலை இழந்தவன் நான்," என்று கேமராவைப் பார்த்து உறுதியாகக் கூறினார் லூலா. இதைக் கேட்டு முகம் சிவந்து போன ஃபிளாவியோ, என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றார். அக்டோபர் 4-ம் தேதி நடைபெற்ற தேர்தலில் முதல் சுற்றில் இரண்டாவது இடத்தைப் பிடித்து, பின்னர் இரண்டாம் கட்ட வாக்கெடுப்பில் வெற்றி பெற்று அதிபரான முதல் பிரேசிலியர் என்ற வரலாற்றுச் சாதனையை லூலா படைத்தார்.
மூன்று தசாப்தங்களுக்கு முன்பு லூலா அரசியலுக்கு வந்த காலத்திலிருந்தே, அனுதாபத்தைப் பெறவும் இழப்பீடு கோரவும் அவரே வேண்டுமென்றே தனது விரலை வெட்டிக்கொண்டார் என்ற வதந்தியை அவரது எதிர்ப்பாளர்கள் பரப்பி வந்தனர். ஆனால், அவரது வாழ்க்கையை அறிந்தவர்களுக்கு, அவரை வடிவமைத்த அந்தப் போராட்டங்கள் நன்கு தெரியும். 1945-ம் ஆண்டு அக்டோபர் 27-ம் தேதி, பிரேசிலின் ஒரு பின்தங்கிய பகுதியில் பிறந்த லூலா, பெர்னம்புகோ (Pernambuco) மாநிலத்தில் வறுமையிலும் பசியிலும் வளர்ந்தார்.
வறுமையும் நம்பிக்கையற்ற சூழலும் சூழ்ந்த அந்தப் பகுதியிலிருந்து வெளியேறிய ஆயிரக்கணக்கான மக்களுடன் சேர்ந்து, லூலாவின் குடும்பமும் ஒரு சிறந்த வாழ்க்கையைத் தேடி சாவோ பாலோவிற்கு (São Paulo) குடிபெயர்ந்தது. தனது தாயார் டோனா லிண்டுவின் (Dona Lindu) அரவணைப்பில் வளர்ந்த லூலா, அவரது மன உறுதியால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டார். முறையான பள்ளிக் கல்வியாகத் தொடக்கக் கல்வியை மட்டுமே பெற்ற அவர், பதின்ம வயதிலேயே வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கினார். 1980-ல், தொழிலாளர் போராட்டத்தின் போது லூலா சிறையில் இருந்தபோது, அவரது தாயார் தனது 64-வது வயதில் காலமானார். “நான் இன்னும் நீதியான ஒரு நாட்டை நம்புகிறேன்; ஏனென்றால், ஒரு சாதாரண இல்லத்தில் வளர்ந்தாலும், எக்காரணம் கொண்டும் எவரும் நம்பிக்கையை விட்டுவிடக் கூடாது என்று என் தாயார் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார்,” என்று இந்த ஆண்டு அன்னையர் தினத்தன்று லூலா கூறினார். டோனா லிண்டுவை (அவரது தாயார்) நினைவுகூர்ந்தபோது, அவர் கண்ணீரை அடக்கிக்கொள்ளப் போராடினார்.
பிரேசிலின் வறண்ட ஒரு பகுதியிலிருந்து சாவோ பாலோவின் தொழில் மண்டலம் வரையிலான லூலாவின் பயணம், ஃபாபியோ பாரெட்டோ இயக்கிய ‘லூலா, தி சன் ஆஃப் பிரேசில்’ (Lula, the Son of Brazil - 2010) என்ற திரைப்படத்தில் உயிர்பெற்றுள்ளது. அவரது வாழ்க்கையைப் படம்பிடித்துக் காட்டிய அந்தத் திரைப்படம், பிரம்மாண்டமான தொழிற்சாலைகள் நிறைந்த சாவோ பாலோவின் தொழில் மண்டலத்தில், தொழிற்சாலைத் தளங்களிலிருந்தே லூலாவின் அரசியல் பயிற்சி எவ்வாறு தொடங்கியது என்பதை விவரித்தது.
இயந்திரங்களின் இரைச்சலுக்கு மத்தியிலும், வறுமையுடனான அன்றாடப் போராட்டங்களுக்கு இடையிலும், லூலா ஒரு பயிற்சித் தொழிலாளராகத் தனது பயணத்தைத் தொடங்கி, உலோகத் தொழிலாளராகவும், தொழிற்சங்கத் தலைவராகவும் உயர்ந்தார். குறைந்த ஊதியத்தையும், அரசியல் ரீதியான புறக்கணிப்பையும் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்த தொழிலாளர்களின் குரலாக அவர் மாறினார். “1970-களின் பிற்பகுதியில், பிரேசிலின் ராணுவ சர்வாதிகார ஆட்சி எதிர்ப்புக் குரல்களை ஒடுக்க முயன்றபோது, தொழிலாளர் இயக்கத்தின் மிக முக்கியமான நபர்களில் ஒருவராக லூலா உருவெடுத்தார். அவரது தலைமைத்துவம் அவரை அந்த ஆட்சியுடன் நேரடியாக மோதச் செய்தது; அதன் விளைவாக, 1980-ல் நடைபெற்ற வேலைநிறுத்தங்களில் பங்கேற்றதற்காக அவர் கைது செய்யப்பட்டார்,” என்று திரு. பாரெட்டோ தெரிவித்தார்.
அடித்தளம்
தொழிலாளர்களின் இந்தப் போராட்டம், பிரேசிலின் தலைவிதியையே மாற்றியமைக்கும் ஒரு நிகழ்வுக்கு வழிவகுத்தது. 1980 பிப்ரவரி 10 அன்று, தொழிற்சங்கவாதிகள், அறிவுஜீவிகள், திருச்சபை தலைவர்கள் மற்றும் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் உட்பட 600-க்கும் மேற்பட்டோர் சாவோ பாலோவில் உள்ள ஒரு கத்தோலிக்கப் பள்ளி வளாகத்தில் கூடி, ‘தொழிலாளர் கட்சி’ (Workers’ Party - PT) தொடங்கப்படுவதாக அறிவித்தனர்.
புதிய கட்சியின் கொள்கை ஆவணம் குறித்து விவாதிக்கப்பட்டபோது, அந்தக் கட்சியின் உருவாக்கத்தில் முக்கியப் பங்காற்றிய லூலா, முதன்மை மேடையில் அமராமல், பார்வையாளர்களிடையே அமர்ந்திருந்தார். இது, இக்கட்சி கூட்டுப் பங்கேற்பின் மூலம் வளர வேண்டும் என்ற கருத்தை வலுப்படுத்தியது. தொழிலாளர்களின் விடுதலை மற்றும் மக்கள் பங்கேற்புடன் கூடிய ஜனநாயகத்திற்கான ஒரு மக்கள் இயக்கத்தை முன்னிறுத்திய ‘தொழிலாளர் கட்சி’ (PT), லூலாவின் அரசியல் பயணத்திற்கு ஒரு தளமாக அமைந்தது; அதன் மூலமே அவர் பிற்காலத்தில் அதிபர் பதவியை அடைந்தார்.
1980-ல் அந்த நாள் தொடங்கியதிலிருந்து, லூலாவின் அரசியல் பயணம் ‘தொழிலாளர் கட்சி’யின் பயணத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாத ஒன்றாகவே இருந்து வருகிறது. 1980-களின் பிற்பகுதியிலும் 1990-களிலும், இராணுவ சர்வாதிகாரம் முடிவுக்கு வந்தபோது அவர் நடத்திய தொடர்ச்சியான ஜனாதிபதித் தேர்தல் பிரச்சாரங்கள், அவரை ஒரு தொழிற்சங்கத் தலைவர் என்பதிலிருந்து ஒரு தேசிய அரசியல் பிரமுகராக மாற்றின. மேலும், PT கட்சியை பிரேசில் முழுவதும் ஒரு முக்கிய அரசியல் சக்தியாக மாற்றின. 2020-ல் வெளியான தனது 'லூலாவும் அவரது தந்திரமான அரசியலும்: உலோகத் தொழிலாளியிலிருந்து பிரேசில் ஜனாதிபதி வரை' என்ற புத்தகத்தில், அமெரிக்க கல்வியாளர் ஜான் டி. பிரெஞ்ச், தொழில்மயமாக்கலும், வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்ற தொழிலாளர்களின் அபிலாஷைகளும் லூலாவின் அரசியல் உள்ளுணர்வை எவ்வாறு வடிவமைத்தன என்பதை ஆராய்ந்தார். பிரேசிலின் தொழிலாளர் இயக்கத்தைப் பற்றி பல ஆண்டுகளாக ஆய்வு செய்த திரு. பிரெஞ்ச், அடக்குமுறை தொழிலாளர் தலைவர்களுக்கு பேச்சுவார்த்தை, தகவமைத்துக் கொள்ளும் திறன் மற்றும் தந்திரம் ஆகியவற்றைக் கற்றுக் கொடுத்தது என்று வாதிடுகிறார். திரு. பிரெஞ்ச், லூலாவை பிரேசிலின் புகழ்பெற்ற கால்பந்து வீரரான பெலேவுடன் ஒப்பிட்டு, அவரை "அரசியலின் பெலே" என்று அழைக்கிறார் — அதாவது, தனது கலையில் கைதேர்ந்தவர், சூழ்நிலைகளைப் புரிந்துகொள்ளவும், மற்றவர்களின் நகர்வுகளை முன்கூட்டியே கணிக்கவும், கடினமான சூழல்களைச் சமாளிக்கவும் திறமையானவர்.
இந்த குணங்களுடன்
பிரேசிலின் தொழிலாள வர்க்கம் மற்றும் ஏழை மக்களின் ஆதரவுடன், 2003-ல் லுலா அதிபர் பதவியை ஏற்றார். இது பிரேசிலுக்கும், தொழிலாளர் கட்சிக்கும் (PT) ஒரு முக்கியமான காலகட்டத்தைத் தொடங்கி வைத்தது. அவரது இரண்டு பதவிக்காலங்களும் (2003–2010) மற்றும் அதைத் தொடர்ந்து தில்மா ரூசெஃப் அதிபராக இருந்த காலமும் (2011–2016), தேசிய அரசியலின் மையத்தில் தொழிலாளர் கட்சியின் இடத்தைப் பலப்படுத்தின. ஆனால், 2018-ல் தொழிலாளர் கட்சிக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டுடன் ஜெய்ர் போல்சோனாரோ வெற்றி பெற்றது, அக்கட்சியின் அரசியல் ஆதிக்கத்திற்கு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தலாக அமைந்ததுடன், பிரேசில் அரசியலில் தீவிர வலதுசாரி மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தியது. ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்காகச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு, பின்னர் விடுவிக்கப்பட்ட லுலா, 2023-ல் மீண்டும் அதிபரானார். இது, கடும் பிளவுபட்ட ஒரு நாட்டிலும் தொழிலாளர் கட்சி ஒரு வலிமையான சக்தியாகத் தொடர்ந்து நீடிக்கிறது என்பதை நிரூபித்தது.
புதிய மக்கள் ஆணை
2022-ல் லுலாவின் தேர்தல் வெற்றி தொழிலாளர் கட்சிக்கு ஒரு புத்துணர்ச்சியை அளித்தது. கடந்த வாரம் நடைபெற்ற தேர்தலில் அக்கட்சி மிகப்பெரிய மக்கள் ஆணையைப் பெற்றுள்ளது, இது அதன் அரசியல் பயணத்தில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் திறந்து வைத்துள்ளது. 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்ததை விட, தற்போது மிகவும் விரிவான மற்றும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட அடித்தளத்தைக் கொண்டுள்ள தொழிலாளர் கட்சிக்கு, லுலாவின் நான்காவது பதவிக்காலத்திற்குப் பிந்தைய காலத்திற்குத் தயாராவதற்கான வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது. இளம் வாக்காளர்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் தளங்களில் அதிகரித்த ஈடுபாடு ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, தொழிலாளர் கட்சி ஒரு மாற்றத்தின் விளிம்பில் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. பிளாவியோவை (Flavio) தோற்கடித்த பிறகு பேசிய லுலா, “இந்தத் தேர்தலில் நான் இளைஞர்களிடமிருந்து நிறையக் கற்றுக்கொண்டேன். எனது நான்காவது பதவிக்காலத்தில், எனது அரசாங்கம் மக்களின் தேவைகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கும்; மேலும், பல இளம் தலைவர்களை நாம் காணப்போகிறோம்” என்று கூறினார்.
அவரது போட்டியாளர் மியாமிக்குத் தப்பிச் சென்றிருக்க, சாவோ பாலோவின் தொழிற்சாலை வாயில்களிலிருந்து அதிபர் மாளிகை வரை லுலாவின் பயணம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அவரது வெற்றியின் முக்கியத்துவம் பிரேசிலின் எல்லைகளைத் தாண்டி நீள்கிறது. உலகம் முழுவதும் உள்ள லட்சக்கணக்கான மக்களுக்கு, லுலாவின் வெற்றி என்பது தீவிர வலதுசாரி சக்திகளுக்கு எதிரான ஜனநாயகத்தின் வெற்றியாகும். அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்பின் அழுத்தம் மற்றும் பெரும் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களின் (Big Tech) தலையீடு இருந்தபோதிலும், இந்த வெற்றி சாத்தியமானது. பிரேசிலின் முன்னாள் அமைச்சர் ஜோஸ் டிர்சியு, லுலாவை ஒரு உண்மையான உலகளாவிய தலைவர் என்று வர்ணிக்கிறார். "லூலாவின் அரசியல் பயணமும் தேர்தல் வெற்றிகளும், ஜனநாயகத்திற்கான போராட்டத்திலும், பசி மற்றும் சமத்துவமின்மைக்கு எதிரான போராட்டத்திலும் ஒரு மைல்கல்லாக விளங்குகின்றன; மேலும், பல நாடுகளில் தீவிர வலதுசாரிகளின் எழுச்சிக்கு எதிரான போராட்டத்தில் ஒரு வழிகாட்டியாகவும் திகழ்கின்றன," என்கிறார் அவர்.
பிரேசிலியத் தேர்தல் தீர்ப்பு தெளிவாக உள்ளது: சாவோ பாலோவைச் சேர்ந்த தொழிற்சாலைத் தொழிலாளியும் தொழிலாளர் கட்சியும் பிரேசிலின் அரசியலின் மையத்தில் நீடிக்கின்றனர், அதே நேரத்தில் போல்சனாரிஸ்மோ ஒரு நிச்சயமற்ற எதிர்காலத்தை எதிர்கொள்கிறது.
சுருக்கம்
1980, பிப்ரவரி 10 அன்று, தொழிற்சங்கவாதிகள், அறிஞர்கள், திருச்சபை தலைவர்கள் மற்றும் உரிமை ஆர்வலர்கள் உட்பட 600-க்கும் மேற்பட்டோர், சாவோ பாலோவில் உள்ள ஒரு கத்தோலிக்கப் பள்ளியின் வளாகத்தில் தொழிலாளர் கட்சியை நிறுவியதை அறிவிப்பதற்காகக் கூடினர்.
தொழிலாளர்களின் விடுதலை மற்றும் ஜனநாயகத்திற்கான ஒரு வெகுஜன இயக்கத்திற்கு அழைப்பு விடுத்த அதன் கொள்கை அறிக்கையுடன், தொழிலாளர் கட்சியே லூலா தனது அரசியல் வாழ்க்கையைத் தொடங்கி, இறுதியில் ஜனாதிபதி பதவியை அடைவதற்கான தளமாக மாறியது.
இராணுவ சர்வாதிகாரம் முடிவுக்கு வந்த 1980-கள் மற்றும் 1990-களில் நடந்த தொடர்ச்சியான ஜனாதிபதித் தேர்தல் பிரச்சாரங்கள், அவரை ஒரு தொழிற்சங்கத் தலைவரிலிருந்து ஒரு தேசியத் தலைவராக மாற்றியதுடன், தொழிலாளர் கட்சியை பிரேசில் முழுவதும் ஒரு முக்கிய அரசியல் சக்தியாகவும் மாற்றின.
முக்கியத் தலைப்பு 2
விவரங்களை இங்கே இடவும்.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக