லெனினின் அரசும் புரட்சியும் நூலின் அடிப்படையில், 1871-ஆம் ஆண்டு உருவான பாரிஸ் கம்யூன் தொழிலாளர் வர்க்க ஆட்சிக்கான ஒரு முன்னோடி மாதிரியாக இதில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. பழைய முதலாளித்துவ அரசு
பாரிஸ் கம்யூன்: லெனினிய தொழிலாளர் அரசின் வரலாற்று வரைபடம்
.
லெனின் தனது State
and Revolution (அரசும் புரட்சியும்) நூலில் Paris
Commune-ஐ தொழிலாளர் வர்க்க அரசின் முதல் வரலாற்று மாதிரியாகப்
பாராட்டுகிறார். மார்க்ஸ் மற்றும் எங்கெல்ஸ் பாரிஸ் கம்யூனிலிருந்து எடுத்துக்
கொண்ட பாடங்களை மேலும் வளர்த்தே லெனின் தனது அரசியல் கோட்பாட்டை உருவாக்கினார்.
பாரிஸ் கம்யூனின் வரலாற்றுப் பின்னணி
1871 ஆம் ஆண்டு பிரான்சு-பிரஷ்யா போரில் பிரான்ஸ் தோல்வியடைந்தது. ஆளும் வர்க்கம்
நாட்டை காப்பாற்றத் தவறிய நிலையில், பாரிஸ்
தொழிலாளர்கள்,
கைவினைஞர்கள் மற்றும் தேசிய காவல்படை வீரர்கள் ஆட்சியை
தங்கள் கைகளில் எடுத்தனர்.
1871 மார்ச் 18
முதல் மே 28 வரை சுமார் 72 நாட்கள் பாரிஸ் நகரம் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. இதுவே
பாரிஸ் கம்யூன்.
மார்க்ஸ் இதனை "பாட்டாளி வர்க்கத்தின் அரசியல் அதிகாரத்தின் முதல்
வரலாற்று வடிவம்" என்று அழைத்தார்.
லெனின் வலியுறுத்திய பாரிஸ் கம்யூனின் முக்கிய நடவடிக்கைகள்
1. பழைய அரச இயந்திரத்தை உடைத்தல்
லெனின் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தும் முக்கிய பாடம் இதுதான்.
முதலாளித்துவ அரசை வெறுமனே கைப்பற்றிக் கொண்டு பயன்படுத்த முடியாது.
அதன்:
- நிரந்தர இராணுவம்
- அதிகார வர்க்கம்
- காவல்துறை
- ஒடுக்குமுறை
நிர்வாகம்
ஆகியவற்றை உடைத்து புதிய தொழிலாளர் அரசு உருவாக்க வேண்டும்.
லெனின் எழுதுகிறார்:
மார்க்சின் மிக முக்கியமான பாடம், பாட்டாளி
வர்க்கம் தயாராக இருக்கும் அரச இயந்திரத்தை வெறுமனே கைப்பற்றி பயன்படுத்த முடியாது; அதை நொறுக்கி உடைக்க வேண்டும் என்பதே.
பாரிஸ் கம்யூன் இதை நடைமுறையில் செய்தது.
2. நிரந்தர இராணுவத்தை ஒழித்தல்
முதலாளித்துவ அரசின் முக்கிய கருவி நிரந்தர இராணுவம்.
பாரிஸ் கம்யூன்:
- பழைய இராணுவத்தை
கலைத்தது.
- ஆயுதம் தாங்கிய
மக்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட தேசிய காவல்படையை உருவாக்கியது.
அதாவது,
மக்களிடமிருந்து பிரிந்த இராணுவம் இல்லை;
ஆயுதம் தாங்கிய மக்கள் தாமே பாதுகாப்புப் படை.
லெனின் இதை தொழிலாளர் ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை நிபந்தனையாகக் கருதினார்.
3. காவல்துறையை மக்களுக்குப் பொறுப்பாக்குதல்
பழைய காவல்துறை அரசு அதிகாரத்தின் கருவியாக இருந்தது.
கம்யூன்:
- காவல்துறையின்
அரசியல் அதிகாரத்தை நீக்கியது.
- மக்களால்
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைப்புகளுக்குக் கீழ்ப்படுத்தியது.
இதனால் காவல்துறை மக்களை ஆளும் சக்தியாக அல்லாமல், மக்களுக்கு பொறுப்புடைய சேவை அமைப்பாக மாற்றப்பட்டது.
4. அனைத்து அதிகாரிகளும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுதல்
கம்யூனின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக புதுமை இதுவாகும்.
- அதிகாரிகள்
மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.
- எந்த
நேரத்திலும் திரும்பப் பெறப்பட முடிந்தது.
- நிரந்தர
பதவிகள் இல்லை.
லெனின் இதனை உண்மையான தொழிலாளர் ஜனநாயகத்தின் அடிப்படையாகக் கருதினார்.
முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தில் மக்கள் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை
வாக்களிக்கிறார்கள்.
ஆனால் கம்யூனில் மக்கள் தொடர்ச்சியான கட்டுப்பாட்டை வைத்திருந்தனர்.
5. அதிகாரிகளின் சம்பளத்தை தொழிலாளர் சம்பளத்துடன் சமப்படுத்துதல்
கம்யூன் ஒரு முக்கியமான நடவடிக்கையை மேற்கொண்டது.
அனைத்து அதிகாரிகளின் ஊதியமும்:
சாதாரண திறமையான தொழிலாளியின் ஊதியத்தைத் தாண்டக் கூடாது
என்று தீர்மானித்தது.
இதன் நோக்கம்:
- அதிகார
வர்க்கம் உருவாகாமல் தடுப்பது.
- அரசுப்
பதவிகளை சலுகைக்கான இடமாக மாற்றாமல் இருப்பது.
லெனின் இதை மிகவும் பாராட்டுகிறார்.
6. சட்டமன்றம் மற்றும் நிர்வாகம் ஒன்றிணைத்தல்
முதலாளித்துவ அரசில்:
- சட்டம்
இயற்றுபவர்கள் வேறு.
- அதை
செயல்படுத்துபவர்கள் வேறு.
இதனால் அதிகாரம் மக்களிடமிருந்து விலகுகிறது.
கம்யூனில்:
- தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட
பிரதிநிதிகளே
- சட்டம்
இயற்றியும்
- அதை
செயல்படுத்தியும் வந்தனர்.
இதனை லெனின் தொழிலாளர் அரசின் புதிய வடிவமாகக் கருதினார்.
7. தேவாலயத்தையும் அரசையும் பிரித்தல்
கம்யூன்:
- மதத்தை
அரசிலிருந்து பிரித்தது.
- தேவாலயத்தின்
சிறப்பு சலுகைகளை ரத்து செய்தது.
- கல்வியை மத
கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுவித்தது.
இதன் மூலம் மதத்தின் அரசியல் ஆதிக்கம் குறைக்கப்பட்டது.
8. மக்கள் கல்வி
கல்வி:
- இலவசமாக
இருக்க வேண்டும்.
- மத
ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும்.
என்று கம்யூன் வலியுறுத்தியது.
இது தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் கலாச்சார முன்னேற்றத்திற்கான நடவடிக்கையாக
இருந்தது.
9. தொழிற்சாலைகளில் தொழிலாளர் கட்டுப்பாடு
முதலாளிகள் கைவிட்டுச் சென்ற தொழிற்சாலைகள்:
- தொழிலாளர்
கூட்டுறவுகளின் கட்டுப்பாட்டிற்குக் கொண்டு வரப்பட்டன.
இது முழுமையான சமூகமயமாக்கல் அல்ல என்றாலும், தொழிலாளர் கட்டுப்பாட்டின் ஆரம்ப வடிவமாக இருந்தது.
லெனின் எடுத்த முக்கிய அரசியல் பாடம்
லெனினின் கருத்துப்படி பாரிஸ் கம்யூன் உலக வரலாற்றிற்கு கற்றுக் கொடுத்த
மிகப்பெரிய பாடம்:
தொழிலாளர் வர்க்கம் பழைய முதலாளித்துவ அரசை கைப்பற்றி பயன்படுத்த முடியாது; அதை உடைத்து புதிய வகை அரசை உருவாக்க வேண்டும்.
இதுவே பின்னர்:
- 1905 ரஷ்ய சோவியத்துகள்
- 1917 அக்டோபர் புரட்சி
- சோவியத்
அரசின் உருவாக்கம்
ஆகியவற்றின் கோட்பாட்டு அடித்தளமாக மாறியது.
கம்யூனின் வரம்புகள் பற்றிய லெனினின் மதிப்பீடு
லெனின் பாரிஸ் கம்யூனை பாராட்டுவதோடு அதன் பலவீனங்களையும்
சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
1. வங்கிகளை கைப்பற்றவில்லை
பிரான்சின் மத்திய வங்கியை கம்யூன் கைப்பற்றவில்லை.
இதனால் முதலாளி வர்க்கத்தின் பொருளாதார சக்தி தொடர்ந்தது.
2. எதிர்ப்புரட்சியை முழுமையாக ஒடுக்கவில்லை
வெர்செய்ல்ஸ் அரசுக்கு எதிராக உடனடி தீர்மானகரமான தாக்குதல் நடத்தப்படவில்லை.
3. நாடு முழுவதும் அதிகாரத்தை விரிவுபடுத்த முடியவில்லை
பாரிஸ் நகர எல்லைக்குள் மட்டுமே கம்யூன் பெரும்பாலும் இருந்தது.
இதனால் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு தோற்கடிக்கப்பட்டது.
முடிவுரை
லெனினின்
அரசும் புரட்சியும் நூலின் மையக் கருத்து,
பாரிஸ் கம்யூனின் அனுபவத்திலிருந்து பெறப்பட்ட பாடங்களிலேயே
அமைந்துள்ளது.
பாரிஸ் கம்யூன் காட்டியது:
- பழைய அரச
இயந்திரத்தை உடைக்க வேண்டும்.
- நிரந்தர
இராணுவத்தை ஒழிக்க வேண்டும்.
- அதிகாரிகள்
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு திரும்ப அழைக்கப்படக் கூடியவர்களாக இருக்க வேண்டும்.
- அதிகாரிகளின்
சலுகைகள் ஒழிக்கப்பட வேண்டும்.
- ஆயுதம்
தாங்கிய மக்களே புதிய அரசின் அடிப்படையாக இருக்க வேண்டும்.
- தொழிலாளர்
ஜனநாயகம் முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தை விட உயர்ந்த வடிவமாக இருக்க
வேண்டும்.
எனவே லெனினின் பார்வையில், பாரிஸ் கம்யூன் வெறும்
72 நாள் ஆட்சி அல்ல;
அது எதிர்கால சோசலிச அரசின் முதல் வரலாற்று வரைபடமாகும்.
மார்க்ஸ் அதை "இறுதியாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பாட்டாளி வர்க்க அரசின்
வடிவம்" என்று கூறியதையும் லெனின் தனது அரசும் புரட்சியும் நூலில்
கோட்பாட்டு உயரத்திற்கு கொண்டு சென்றார்.
"பாரிஸ் கம்யூன் மற்றும் ரஷ்யப் புரட்சியின் படிப்பினைகளை இந்திய கம்யூனிஸ்ட்
கட்சிகள் உண்மையில் உள்வாங்கினரா? அவற்றின் அடிப்படையில் புரட்சிக்கான பணிகளை மேற்கொண்டனரா?"
இந்தக் கேள்விக்கு ஒரே பதில் இல்லை. ஏனெனில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம்
பல்வேறு கட்டங்களையும்,
கோட்பாட்டு திருப்பங்களையும், உடைவுகளையும் சந்தித்துள்ளது.
பாரிஸ் கம்யூனும் ரஷ்யப் புரட்சியும்: இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் கற்றுக்
கொண்டதா?
– ஒரு வரலாற்று ஆய்வு
இந்த ஆதாரமானது இந்தியக் கம்யூனிச இயக்கத்தின் வரலாற்றுப் பரிணாமத்தையும், பாரிஸ் கம்யூன் மற்றும் ரஷ்யப் புரட்சி போன்ற உலகளாவிய நிகழ்வுகள் இந்தியச் சூழலில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தையும் விரிவாக ஆய்வு செய்கிறது. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் எழுச்சி மற்றும் அதிகாரக் கைப்பற்றல் குறித்த மார்க்சிய-லெனினியக் கோட்பாடுகளை இந்தியக் கட்சிகள் எவ்வாறு உள்வாங்கின அல்லது தவறவிட்டன என்பதை இது விமர்சன ரீதியாக விளக்குகிறது. குறிப்பாக, தேர்தல் அரசியல் மற்றும் சீர்திருத்தவாதம் ஒருபுறமும், ஆயுதப் போராட்டப் பாதை மறுபுறமும் என இந்தியக் கம்யூனிச இயக்கம் சந்தித்துள்ள உள்முரண்பாடுகளை இக்கட்டுரை சுட்டிக்காட்டுகிறது. தெலங்கானா விவசாயிகளின் போராட்டம் முதல் நக்சல்பாரி எழுச்சி வரையிலான முக்கியத் திருப்பங்கள், அதிகார அமைப்பை உடைப்பதில் ஏற்பட்ட சவால்களாக இங்கே விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. இறுதியில், தியாகங்கள் நிறைந்த வரலாற்றைக் கொண்டிருந்தாலும், தற்போதைய கட்சிகள் புரட்சிகரப் பாதையிலிருந்து விலகி முதலாளித்துவத் தேர்தல் அரசியலில் சிக்கியுள்ளதாக இந்த ஆதாரம் ஒரு கடுமையான முடிவை முன்வைக்கிறது. இக்கட்டுரை இந்தியக் கம்யூனிசத்தின் நூற்றாண்டு காலப் பயணத்தை புரட்சி மற்றும் சீர்திருத்தம் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான ஒரு தொடர் போராட்டமாகச் சித்தரிக்கிறது.
அறிமுகம்
1871-ஆம் ஆண்டின் பாரிஸ் கம்யூன் மற்றும் 1917-ஆம் ஆண்டின் ரஷ்ய அக்டோபர் புரட்சி உலக கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் இரண்டு
மகத்தான வரலாற்று மைல்கற்கள். பாரிஸ் கம்யூன் தொழிலாளர் வர்க்க அரசின் முதல்
வரலாற்று வடிவத்தை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தியது. ரஷ்யப் புரட்சி அந்த அனுபவத்தை
மேலும் உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு சென்று சோசலிச அரசை உருவாக்கியது.
இந்த இரண்டு அனுபவங்களும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திற்கும் ஆழமான தாக்கத்தை
ஏற்படுத்தின. ஆனால் அந்தப் படிப்பினைகள் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்பட்டன, நடைமுறையில் எவ்வாறு செயல்படுத்தப்பட்டன என்பது ஒரு சிக்கலான வரலாற்றுக்
கேள்வியாகும்.
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் தோற்றம்
1920-களில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் உருவானபோது அதன் மிகப்பெரிய உந்துசக்தி
ரஷ்யப் புரட்சியே ஆகும்.
தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகள் ஆட்சியைக் கைப்பற்ற முடியும் என்ற
நம்பிக்கையை இந்தியப் புரட்சியாளர்களுக்கு அளித்தது அக்டோபர் புரட்சி.
இதன் தாக்கத்தில் தொழிற்சங்கங்கள், விவசாயிகள்
அமைப்புகள்,
மாணவர் இயக்கங்கள் உருவாகத் தொடங்கின.
பாரிஸ் கம்யூனின் பாடம்: அரசை உடைத்தல்
பாரிஸ் கம்யூனிலிருந்து மார்க்ஸ் மற்றும் லெனின் எடுத்த மிகப்பெரிய பாடம்:
“முதலாளித்துவ அரசை கைப்பற்றி பயன்படுத்த முடியாது; அதை உடைத்து புதிய தொழிலாளர் அரசை உருவாக்க வேண்டும்.”
ஆனால் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் பெரும்பகுதி, குறிப்பாக 1947 ஆட்சி மாற்றதிற்குப் பிறகு, இந்தப் பாடத்தை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தவில்லை என்பதே முக்கியமான விமர்சனம் இருந்தும் இந்த மாயை உடைத்த
1967 நக்சல்பாரி எழுச்சி என்றாலும் அவை முழுமையடையவில்லை.
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் (இயக்கங்கள்) நாடாளுமன்றம், தேர்தல்,
சட்டமன்றம் ஆகியவற்றின் வழியாக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்
பாதைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தனர்.
தெலங்கானா ஆயுதப் போராட்டம்
1946–1951 காலகட்டத்தில் நடைபெற்ற தெலங்கானா விவசாயிகளின் ஆயுதப் போராட்டம் இந்திய
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் மிக முக்கியமான புரட்சிகர அனுபவமாகும்.
நிலப்பிரபுக்களின் நிலங்கள் கைப்பற்றப்பட்டன.
கிராம மக்கள் கமிட்டிகள் உருவாக்கப்பட்டன.
சில பகுதிகளில் மாற்று அதிகார அமைப்புகள் உருவாகின.
இது ஒரு அளவிற்கு பாரிஸ் கம்யூனின் உள்ளூர் வடிவத்தை ஒத்திருந்தது.
ஆனால் பின்னர் இந்தப் போராட்டம் வாபஸ் பெறப்பட்டது.
1951 திருப்பம்
1951-க்கு பின் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தேர்தல் அரசியலுக்கு அதிக முக்கியத்துவம்
கொடுக்கத் தொடங்கியது.
இதுவே பின்னர் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் முக்கிய பாதையாக மாறியது.
இதனை சிலர் தந்திரோபாய மாற்றம் எனக் கருதினர்.
மற்றவர்கள் இதை புரட்சிகர அரசியலிலிருந்து விலகல் என விமர்சித்தனர்.
கேரளா அனுபவம்
1957-ல் உலக வரலாற்றில் முதன்முறையாக ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தேர்தல் மூலம்
ஆட்சிக்கு வந்தது.
கல்வி,
நிலச் சீர்திருத்தம், சுகாதாரம்
போன்ற துறைகளில் முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டன.
ஆனால்:
- அரசியல்
அதிகாரம் முழுமையாக தொழிலாளர் வர்க்கத்திடம் செல்லவில்லை.
- அரச
இயந்திரம் உடைக்கப்படவில்லை.
- முதலாளித்துவ
சொத்துடைமை நீடித்தது.
இதனால் இது சோசலிச மாற்றமாக அல்லாமல் சீர்திருத்த அரசியலாகவே இருந்தது.
நக்சல்பாரி மற்றும் புதிய விவாதம்
1967-ல் நக்சல்பாரி எழுச்சி இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் ஒரு பெரிய திருப்பத்தை
ஏற்படுத்தியது.
இந்த இயக்கம் கூறியது:
- இந்தியா
அரை நிலப்பிரபுத்துவ,
அரை காலனித்துவ நாடு.
- பாராளுமன்றப்
பாதை புரட்சிக்கு வழியல்ல.
- கிராமப்புற
ஆயுதப் போராட்டமே வழி.
இந்தக் கருத்துகள் சீனப் புரட்சியாலும் ரஷ்யப் புரட்சியின் ஆரம்பகால
அனுபவங்களாலும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தன.
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் மைய முரண்பாடு
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் நூற்றாண்டு வரலாற்றை ஒரு கேள்வியில்
சுருக்கலாம்:
“புரட்சியா?
சீர்திருத்தமா?”
ஒரு பிரிவு:
- தேர்தல்,
- சட்டமன்றம்,
- ஜனநாயக
சீர்திருத்தங்கள்
மூலம் முன்னேற முயன்றது.
மற்றொரு பிரிவு:
- வர்க்கப்
போராட்டம்,
- மாற்று
மக்கள் அதிகார அமைப்புகள்,
- புரட்சிகர
மாற்றம்
ஆகியவற்றை வலியுறுத்தியது.
இன்றைய சூழல்
உலகமயமாக்கல்,
தனியார்மயமாக்கல், நிதி
மூலதனத்தின் ஆதிக்கம் ஆகியவற்றின் காலகட்டத்தில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் புதிய
சவால்களை எதிர்கொள்கிறது.
தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அமைப்பு மாறியுள்ளது.
ஒழுங்கற்ற தொழிலாளர்கள் அதிகரித்துள்ளனர்.
விவசாய நெருக்கடி தொடர்கிறது.
சாதி,
மத,
இன அரசியல் புதிய வடிவங்களில் வளர்கிறது ஏகாதிபத்திய நலனில்.
இந்த நிலையில் பாரிஸ் கம்யூனும் ரஷ்யப் புரட்சியும் வெறும் வரலாற்றுப்
பாடங்களாக அல்லாமல்,
அரசின் தன்மை, வர்க்க
அதிகாரம்,
மக்கள் பங்கேற்பு, ஜனநாயகம், புரட்சி ஆகிய கேள்விகளை மீண்டும் எழுப்புகின்றன.
முடிவுரை
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் பாரிஸ் கம்யூன் மற்றும் ரஷ்யப் புரட்சியிலிருந்து
பல்வேறு அளவுகளில் படிப்பினைகளைப் பெற்றுள்ளன. தொழிற்சங்கங்கள், விவசாயிகள் இயக்கங்கள்,
நிலச் சீர்திருத்தங்கள், மக்கள்
இயக்கங்கள் ஆகியவை அந்த தாக்கத்தின் வெளிப்பாடுகளாக இருந்தன.
ஆனால் பாரிஸ் கம்யூன் மற்றும் லெனின் வலியுறுத்திய “பழைய அரச இயந்திரத்தை
உடைத்து புதிய தொழிலாளர் அரசை உருவாக்குதல்” என்ற மையப் பாடம் இந்திய கம்யூனிஸ்ட்
இயக்கத்தில் தொடர்ந்து புறகணித்து தேர்தல் அரசியலில் சிக்கி சின்னாபின்னமாகி யுள்ளனர்
இன்னொரு பிரிவினர் குறுங்குழுவாத புதைசேற்றில் சிக்கி தவிக்கின்றனர் இன்றும் நீண்ட
விவாதத்திற்குரியதாகவே இந்த பிரச்சினை இருந்து
வந்துள்ளது.
எனவே இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாறு என்பது மார்க்சிய லெனினியத்தை புறக்கணித்து; அது புரட்சி, சீர்திருத்தம்,
தேர்தல், வர்க்கப் போராட்டம், மக்கள் அதிகாரம் ஆகியவற்றைச் சுற்றிய பேசினாலும் இந்த அமைப்பை
மாற்றுவதற்கான எந்த ஒரு பணியையும் செய்யவில்லை என்பதே வரலாற்று உண்மை. இந்திய கம்யூனிஸ்ட்
இயக்க வரலாற்றில் நெடிய போராட்டங்களில் பெரும் தியாகமும் உயர்வான இலட்சியதிற்கு அர்பணிப்பும்
ஆரம்பகாலங்களிலும் ஏன் தெலுங்கான மற்றும் நக்சல்பாரி எழுச்சியிலும் காணப்பட்டது அவை
புரட்சியாக மாறவில்லை அதற்கான பணியை இன்றுள்ள திருத்தல்வாத கட்சிகள் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை
ஆகையால் அந்த உயர்வான தியாகங்கள் வீண்போயின இன்று ஓட்டுசீட்டு என்ற நிலையில் கூட்டணியும்
இன்றைய ஒருங்கிணைப்பும் முதலாளித்துவ தேர்தலை கட்டிக்காக்கவே பயன்படும் வேறொன்றுமில்லை.
இந்தக் கட்டுரை இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் நூறு ஆண்டு கால வரலாற்றை புரட்சிகர தியாகங்கள் மற்றும் தேர்தல் சீர்திருத்தங்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான முரண்பாடாக அணுகுகிறது. தெலங்கானா ஆயுதப் போராட்டம் மற்றும் நக்சல்பாரி எழுச்சி போன்ற வரலாற்று நிகழ்வுகள் அடிப்படை சமூக மாற்றத்திற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்கினாலும், அவை ஏன் முழுமையான புரட்சியாக மலரவில்லை என்பதை இப்பாடம் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. இயக்கத்தின் அடிமட்டத் தொண்டர்கள் அளப்பரிய தியாகங்களைச் செய்த போதிலும், தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தவர்கள் படிப்படியாக நாடாளுமன்ற அரசியல் மற்றும் வாக்கு வங்கி கணக்குகளுக்குள் முடங்கிவிட்டதை இது விமர்சிக்கிறது. பழைய அரசு இயந்திரத்தை உடைத்து உழைக்கும் மக்களின் அதிகாரத்தை நிறுவுவதற்குப் பதிலாக, நிலவும் முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள்ளேயே சீர்திருத்தங்களைத் தேடியதே இந்த தேக்கநிலைக்குக் காரணம் என்று விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில், உண்மையான மார்க்சிய-லெனினிய பாதையில் வர்க்க அதிகாரத்தை மீட்டெடுப்பதே எதிர்காலத்திற்கான தீர்வாக இக்கட்டுரை முன்வைக்கிறது. இந்திய கம்யூனிசத்தின் வீரம் செறிந்த போராட்டங்கள் வெறும் தேர்தல் வெற்றிகளுக்காகச் செய்யப்பட்டவை அல்ல என்பதை இது நினைவுறுத்துகிறது.
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம்: தியாகங்களின் வரலாறா, தவறவிட்ட புரட்சிகளின் வரலாறா?
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் நூற்றாண்டு வரலாறு வீரத் தியாகங்கள், மகத்தான போராட்டங்கள் மற்றும் உயர்ந்த சோசலிச
இலட்சியங்களால் நிரம்பியிருக்கிறது. தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள்,
மாணவர்கள், இளைஞர்கள் மற்றும்
ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளுக்காக ஆயிரக்கணக்கான போராளிகள் சிறை சென்றுள்ளனர்; பலர் உயிர் தியாகம் செய்துள்ளனர். ஆனால் ஒரு அடிப்படை கேள்வி இன்னும்
பதிலின்றி நிற்கிறது:
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் இத்தனை தியாகங்களையும் போராட்டங்களையும் நடத்திய
போதிலும்,
ஏன் ஒரு சமூகப் புரட்சியை உருவாக்க முடியவில்லை?
மார்க்சிய-லெனினியத்தின் மையப் பாடம்
மார்க்ஸ்,
எங்கெல்ஸ் மற்றும் லெனின் ஆகியோர் வலியுறுத்திய அடிப்படை
உண்மை என்னவென்றால்,
முதலாளித்துவ அரசை வெறுமனே தேர்தல்களின் மூலம்
நிர்வகிப்பதன் மூலம் சோசலிசத்தை உருவாக்க முடியாது. பாரிஸ் கம்யூனின்
அனுபவத்திலிருந்தும்,
ரஷ்ய அக்டோபர் புரட்சியிலிருந்தும் அவர்கள் எடுத்த
முக்கியப் பாடம்:
“பழைய அரச இயந்திரத்தை உடைத்து, தொழிலாளர்
மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் புதிய அதிகார அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும்.”
ஆனால் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் பெரும்பகுதி இந்த மையப் பாடத்தை நடைமுறை
அரசியலில் படிப்படியாக புறக்கணித்தது என்பதே நேரடியான அனுபவம் அல்லவா?
தெலங்கானா: தவறவிடப்பட்ட வாய்ப்பு
1946–1951 காலகட்டத்தில் நடைபெற்ற தெலங்கானா ஆயுதப் போராட்டம் இந்திய வரலாற்றில் மிக
முக்கியமான விவசாயிகள் எழுச்சியாகும்.
அங்கு:
- நிலப்பிரபுக்களின்
ஆதிக்கம் கேள்விக்கு உட்படுத்தப்பட்டது.
- கிராமக்
கமிட்டிகள் உருவாக்கப்பட்டன.
- நிலம்
பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது.
- மக்கள்
நீதிமன்றங்கள் தோன்றின.
இவை அனைத்தும் மாற்று மக்கள் அதிகாரத்தின் ஆரம்ப வடிவங்களாகக் கருதப்படலாம்.
ஆனால் அந்தப் போராட்டம் ஒரு நாடு தழுவிய புரட்சிகர திட்டமாக
வளர்க்கப்படவில்லை. மாறாக,
அது பின்னர் வாபஸ் பெறப்பட்டது. இதனை பலர் இந்திய
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் முதல் பெரிய வரலாற்று பிழையாகக் கருதுகின்றனர்.
நக்சல்பாரி: மீண்டும் எழுந்த புரட்சிக் கேள்வி
1967-ல் நக்சல்பாரி எழுச்சி மீண்டும் ஒரு முறை புரட்சியின் அவசியத்தை இந்திய
அரசியலின் மையத்திற்கு கொண்டு வந்தது.
இந்த எழுச்சி கூறியது:
- தேர்தல்
மட்டும் போதாது.
- நிலப்பிரபுத்துவ
மற்றும் முதலாளித்துவ ஆதிக்கத்தை ஒழிக்க வேண்டும்.
- கிராமப்புற
மக்களை ஒழுங்கமைக்க வேண்டும்.
- மக்கள்
அதிகார அமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும்.
இந்த எழுச்சி ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களை ஈர்த்தது. பலர் தியாகிகளானர் இந்தியா முழுக்க ஒரு புரட்சி அலையை உருவாக்கியது தங்கள்
வாழ்க்கையையே அர்ப்பணித்து பல்லாயிரகணக்கானோர் இயக்கத்தில் இணைந்தனர்.
ஆனால் கடுமையான அரச ஒடுக்குமுறையும், அரசியல்
மற்றும் அமைப்புரீதியான பலவீனங்களும் காரணமாக அது புரட்சியாக வளரவில்லை குறுங்குழுவாத பாதையில் வீழ்ந்துவிட்டது.
தியாகங்களுக்கும் தலைமையின் பாதைக்கும் இடையிலான முரண்பாடு
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான முரண்பாடு
காணப்படுகிறது.
அடித்தளத் தொண்டர்கள்:
- தியாகம்
செய்தனர்.
- சிறை
சென்றனர்.
- உயிரிழந்தனர்.
- வர்க்கப்
போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர்.
ஆனால் இயக்கத்தின் முக்கிய பிரிவுகள் படிப்படியாக தேர்தல் அரசியலுக்குள்
தங்களை வரையறுத்துக் கொண்டன.
இதன் விளைவாக,
மக்கள் இயக்கங்கள் பெரும்பாலும் தேர்தல் ஆதரவுத் தளங்களாக
மாற்றப்பட்டன, முதலாளித்துவ தொங்குசதையாக கட்சிகள் மாற்றப்பட்டுவிட்டன
புரட்சியிலிருந்து சீர்திருத்தத்திற்கு
மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சனத்தின் படி, இந்திய
கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் ஒரு பெரிய பகுதி புரட்சிகர மாற்ற இலக்கிலிருந்து
சீர்திருத்த அரசியலுக்கு நகர்ந்தது.
வர்க்க அதிகாரத்தைப் பற்றிய கேள்வி பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டது.
அதற்குப் பதிலாக:
- தேர்தல்
கூட்டணிகள்,
- தொகுதி
கணக்கீடுகள்,
- சட்டமன்ற
பிரதிநிதித்துவம்,
- நிர்வாகச்
சீர்திருத்தங்கள்
ஆகியவை மைய இடத்தைப் பெற்றன.
ஓட்டுச்சீட்டு அரசியலின் எல்லைகள்
மார்க்சிய-லெனினிய விமர்சகர்கள் கூறுவது:
முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தில் தேர்தல்கள் நடைபெறலாம்; சில சீர்திருத்தங்களும் கிடைக்கலாம். ஆனால் தேர்தல்கள் மட்டுமே சமூகத்தின்
வர்க்க அடித்தளத்தை மாற்றாது.
உற்பத்திச் சாதனங்களின் சொத்துடைமை யாரிடம் உள்ளது?
அரசியல் அதிகாரம் எந்த வர்க்கத்தின் கையில் உள்ளது?
அரசு எவரின் நலனுக்காக செயல்படுகிறது?
என்ற அடிப்படை கேள்விகள் தீர்க்கப்படாதவரை, சமூக அமைப்பு
மாறாது.
இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, தேர்தல்
கூட்டணிகள் மற்றும் வாக்கு அரசியல் பெரும்பாலும் முதலாளித்துவ அரசியல் அமைப்பின்
எல்லைகளுக்குள் இயங்குகின்றன என்பது கண்கூடான உண்மைதானே?
தியாகங்கள் வீணானவையா?
இந்தக் கேள்விக்கு எளிய பதில் இல்லை.
ஒருபுறம்,
தெலங்கானா, புன்னப்பறா-வயலார், தேபாகா,
நக்சல்பாரி மற்றும் பல மக்கள் போராட்டங்கள் இந்திய மக்களின்
போராட்ட வரலாற்றில் அழியாத இடத்தைப் பெற்றுள்ளன.
மறுபுறம்,
அவை உருவாக்கிய புரட்சிகர வாய்ப்புகள் சமூக மாற்றமாக
முழுமையடையவில்லை என்பதும் வரலாற்று உண்மையாகும்.
எனவே பிரச்சினை தியாகங்களின் பற்றாக்குறை அல்ல; அந்தத் தியாகங்களை சமூகப் புரட்சியாக மாற்றும் அரசியல் மற்றும் அமைப்புரீதியான
திசை இருந்ததா என்பதே முக்கியமான கேள்வியாகும்.
முடிவுரை
இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் வரலாறு வெறும் தேர்தல் வெற்றிகளின் வரலாறல்ல; அது நிறைவேறாத புரட்சிகளின் வரலாறும் ஆகும். தெலங்கானா மற்றும் நக்சல்பாரி
போன்ற எழுச்சிகள் இந்திய சமூகத்தில் புரட்சிகர மாற்றத்தின் சாத்தியத்தை
வெளிப்படுத்தின. ஆனால் அவை நிலையான மக்கள் அதிகாரமாக வளரவில்லை.
இந்த வரலாற்றை மார்க்சிய-லெனினிய கண்ணோட்டத்தில் ஆய்வு செய்பவர்கள், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் மையப் பிரச்சினை தியாகங்களின் பற்றாக்குறை
அல்ல;
புரட்சிகர இலக்கிலிருந்து தேர்தல் மற்றும் சீர்திருத்த
அரசியலுக்கான நகர்வே என்று வாதிடுகின்றனர்.
அதனால் இன்று எழும் கேள்வி கடந்த காலத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல: உழைக்கும்
மக்களின் அதிகாரத்தை உருவாக்கும் பாதை என்ன, அதை
உருவாக்கும் அரசியல் அமைப்பு எது, அதற்கான பணியை யார்
மேற்கொள்கிறார்கள் என்பதையும் பற்றியது. அதனை உண்மையான மார்க்சிய
லெனினிய தத்துவத்தை ஏற்பவர்களும் அதற்கான நடைமுறையில் இயங்குபவர்கள் முன் உள்ள பணியாகும்.
தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:
***
எமது இலக்கு இணைய இதழ்-ன் மார்க்சிய லெனினிய சிந்தனைகளைத் தொடர்ந்து வாசிக்க எம்மைப் பின்தொடரவும்.
