உலக வரலாற்றின் காலவரிசைப் பட்டியலை வரிசைக்கிரமமாக கீழே தொகுத்துள்ளேன்:
தொடக்க காலக் கட்டங்கள் (பழைய கற்காலம்)
4 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு: குரங்குகள் முதன்முதலாக
இரண்டு கால்களில் நடக்கின்றன (ஆஸ்ட்ரலோபிதிகஸ்).
1.5 மில்லியன் முதல் 0.5 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு: முழுமையான மனித இனம் -
ஹோமோ எரெக்டஸ். கல், மரம்,
எலும்பு ஆயுதங்கள். ஆரம்ப 'பழைய கற்காலம்'.
400,000 முதல் 300,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு: ஐரோப்பாவிலும் மத்திய கிழக்கிலும்
நியாண்டர்தால் மனிதர்கள் - கலாசாரத்தின் அறிகுறி. மொழி பயன்பட்டிருக்கலாம்.
150,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு: முதல் 'நவீன மனிதர்கள்' (ஹோமோசெப்பியன்) ஆப்பிரிக்காவில் தோன்றி இருக்கலாம். இரை
தேடி வாழ்தல். மத்திய 'பழைய கற்காலம்'.
80,000 முதல் 14,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு: நவீன மனிதர்கள் மத்திய கிழக்கிற்கு
வருகை (80,000).
ஆஸ்திரேலியாவைத் தாண்டுதல் (40,000). ஐரோப்பா வருகை (30,000). அமெரிக்கா உருவாதல் (14,000). பிற்கால 'பழைய கற்காலம்'.
கற்கால மாற்றம் மற்றும் விவசாயப் புரட்சி
இந்த கட்டுரை முழுமையாக ஒலி (AI உதவியுடன்) கேட்க இந்த இணைப்பை அழுத்தி கேட்கவும் தோழர்களே
மனித வரலாற்றின் பரிணாமமும் வர்க்கப் போராட்டமும்
இந்த ஆதாரங்கள் மனித குல வரலாற்றின் தொடக்கம் முதல் நவீன நாகரிகங்களின் எழுச்சி வரை நிகழ்ந்த மாற்றங்களை ஒரு காலவரிசையாகத் தொகுக்கின்றன. தொடக்ககால மனிதர்கள் சமத்துவம், பகிர்வு மற்றும் கூட்டுறவு அடிப்படையில் வாழ்ந்த 'புராதன கம்யூனிச' முறையை இந்தப் பாடங்கள் விரிவாக விளக்குகின்றன. சுமார் 10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஏற்பட்ட விவசாயப் புரட்சியே மனிதர்களை ஓரிடத்தில் குடியேறச் செய்து, உபரி உற்பத்தியின் மூலம் வர்க்கப் பிரிவினைகளுக்கும் அடக்குமுறை அரசுகளுக்கும் வித்திட்டது. மக்கள் தொகை பெருக்கம் மற்றும் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியால் உருவான நகரப் புரட்சி, எழுத்து முறை மற்றும் மத அதிகாரங்களை உருவாக்கியதுடன் பெண்களின் சமூக அந்தஸ்து வீழ்ச்சியடையவும் காரணமாக அமைந்தது. மெசபடோமியா, எகிப்து மற்றும் சிந்து சமவெளி போன்ற பேரரசுகளின் பிரம்மாண்டமான வளர்ச்சியும் அவற்றின் திடீர் வீழ்ச்சியும் பொருளாதாரச் சுரண்டல் மற்றும் வர்க்கப் போராட்டங்களின் விளைவாகவே நிகழ்ந்தன என்று இந்தத் தொகுப்பு நிறுவுகிறது. இறுதியில், மனித இயல்பு என்பது பிறவிலேயே வன்முறை மிக்கது அல்ல, மாறாக சமூகச் சூழல்களே இன்றைய ஏற்றத்தாழ்வுகளை உருவாக்கியுள்ளன என்ற வரலாற்று உண்மையை இது தெளிவுபடுத்துகிறது.மனித வரலாற்றில் 'புராதன கம்யூனிசம்' என்றால் என்ன?விவசாயப் புரட்சி சமூக சமத்துவத்தை எவ்வாறு மாற்றியது? பண்டைய நாகரிகங்களின் வீழ்ச்சிக்கு முக்கிய காரணங்கள் யாவை?
10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு: முதல் விவசாயப் புரட்சி. தாவரங்கள்,
விலங்குகளைப் பழக்கி வசப்படுத்துதல். புதிய கற்காலம் (நியோ
லித்திக்). மட்பாண்டங்கள் பயன்படுத்துதல், கிராம வாழ்க்கை பரவுதல்.
7,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு: யுரேசியாவிலும்,
ஆப்பிரிக்காவிலும் கலப்பை பயன்படுத்தப்படுகிறது. விவசாயம்
வடமேற்கு ஐரோப்பாவை அடைகிறது. சில குழுக்களில் 'தலைவர்' உருவாகிறார்.
நகரப் புரட்சி மற்றும் ஆரம்பகால நாகரிகங்கள்
6,000 முதல் 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு: மத்திய கிழக்கு,
நைல் நதிக்கரை சமவெளிகளில் 'நகரப் புரட்சி'. செம்பைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.
5,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (கி.மு. 3000):
மெசபடோமியாவிலும், பழைய எகிப்திலும் அரசுகள் உருவாக்கம். முதல் எழுத்துகள்,
வெண்கலம் கண்டுபிடிப்பு. சமூக வர்க்கங்கள்,
மதப் படிநிலைகள், கோயில்கள் உருவாக்கம். கி.மு. 2800-ல் முதல் பிரமிடுகள்.
4,500 முதல் 4,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (கி.மு. 2500
- 2000): சிந்து சமவெளியில் நகர
அரசுகள் வளர்தல். மத்திய கிழக்கில் சார்கோன் முதல் பேரரசை உருவாக்குதல். நுபிய
நாகரிகம் தோன்றுதல்.
4,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (கி.மு. 2000):
'இருண்டகாலம்'
- மெசபடோமிய அரசும்,
எகிப்திய பழைய அரசும் சிதைதல். ஆசியா மைனரில்
தாதுவிலிருந்து இரும்பு எடுக்கப்படுதல்.
மத்திய கால அரசுகளின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும்
4,000 முதல் 3,600 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (கி.மு. 2000
- 1600): கிரீட்டில் மினோவா
நாகரிகத் தோற்றம். எகிப்தில் ஹமுராபியின் கீழ் மெசபடோமிய அரசு புத்துயிர் பெறுதல்.
வடக்கு சீனாவில் நகர நாகரிகம் வேகம் பெறுதல்.
3,600 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (கி.மு. 1600):
எகிப்தில் பிரச்சனை. கிரீட்டன்,
சிந்து சமவெளி, மைசீன நாகரிகங்கள் வீழ்ச்சியால் 'இருண்டகாலம்'. வடக்கு சீனாவில் ஷாங் பேரரசில் 'வெண்கலக்காலம்'.
3,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (கி.மு. 1000):
எத்தியோப்பியாவில் உட்சம் நாகரிகம். மத்திய தரைக்கடல்
பகுதியில் ஃபொனீசிய அரசு நகரங்களின் வளர்ச்சி. மீசோ-அமெரிக்காவில் 'நகரப் புரட்சி'.
புதிய நாகரிகங்கள் மற்றும் முன்னேற்றங்கள்
2,800 முதல் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (கி.மு. 800
- 500): இந்தியா,
கிரேக்கம், இத்தாலியில் புதிய நாகரிகங்கள். நுபியாவில் மேரோ.
2,500 முதல் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (கி.மு. 400
- கி.பி. 1):
மீசோ அமெரிக்காவின் ஓல்மெக் நாகரிகம் எழுத்து வடிவத்தை
உருவாக்குகிறது.
2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (கி.பி. 1-ம் நூற்றாண்டு): மெக்சிகோ பள்ளத்தாக்கில் டியோடிஹ்வாகன் எழுச்சி - உலகின் மிகப் பெரிய நகரமாகத் திகழ்ந்தது. பின்னர் மெக்சிகோவிலும், குவாத்தமாலாவிலும் மோண்டி ஆல்பன், மாயன் நாகரிகங்கள் உருவாயின.
வர்க்கங்களுக்கு முன்பாக
21ம் நூற்றாண்டில் நாம் அடியெடுத்து வைக்கும் உலகம் பேராசை பிடித்ததாக - ஏழை,
பணக்காரரிடையே கடும் ஏற்றத்தாழ்வு உள்ளதாக, தேசிய,
இனவெறி நிறைந்ததாக, கொடூரமான செயல்பாடுகளும்,
பெரும் போர்களும் நிறைந்ததாக உள்ளது. காலங்காலமாக இவையெல்லாம்
இப்படியேதான் இருக்கின்றன. எனவே இவை மாறுபட்டு இருக்க முடியாது என்று நம்புவது மிக
எளிது. பல்வேறு எழுத்தாளர்கள், தத்துவஞானிகள், அரசியல்வாதிகள், சமூகவியலாளர்கள், பத்திரிகையாளர்கள், உளவியலாளர்களின்
எழுத்துக்களிலும் இந்தச் செய்திதான் சொல்லப்படுகிறது. அவர்கள் சமூகப் படிநிலை,
மரியாதை, பேராசை, கொடூரம்
ஆகியவற்றை மனித நடத்தையின் ‘இயல்பான’ அம்சங்களாகச் சித்தரிக்கிறார்கள். உண்மையில்,
‘மரபியல் விதிகளால்’ திணிக்கப்பட்ட ஒரு சமூக உயிரியலின் தவிர்க்க
இயலாத விதியாக இவை உயிரினங்கள் அனைத்திலுமே இருப்பதாகச் சிலர் பார்ப்பதுண்டு.
இப்படிப்பட்ட கருத்தைப் பரப்பும் ‘விஞ்ஞானபூர்வமான படைப்பு’ என்று சொல்லப்படும் பல
பிரபலமான நூல்கள் ஏராளமாக உள்ளன. (டெஸ்மாண்ட் மோரிஸ்) மனிதனை நிர்வாணக்குரங்கு
என்று சொல்வது, (ராபர்ட் அட் டெரி) கொல்லும் உணர்வு, இன்னும் சற்று மேம்பட்டு, மனிதன் ஒரு ‘சுயநல
மரபணுவால்’ வடிவமைக்கப்பட்டவன் (ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸ்) என்றெல்லாம் சொல்லும் நிறைய
படைப்புகள் உண்டு.
எனினும் இப்படிப்பட்ட மனித நடத்தையச் சித்தரிப்புகள், எழுதப்பட்ட வரலாற்றிற்கு முன் எத்தனையோ
தலைமுறைகளாக வாழ்ந்த நம் மூதாதையர் வாழ்க்கை பற்றி இப்போது நாம்
அறிந்துள்ளவைகளிலிருந்து தோன்றியவையல்ல. பல்வேறு விஞ்ஞானபூர்வ ஆதாரங்களும்
அவர்களது சமூகங்களில் போட்டி, அசமத்துவம், ஒடுக்குமுறை போன்றவை இல்லை என்றே காட்டுகின்றன. இவை எல்லாம் வரலாற்றின்
விளைவுகள், அதுவும் சமீபத்திய வரலாற்றின் விளைவுகள். உலகம்
முழுவதும் நடந்த அகழ்வாய்வுகளின் வழியாக மனித வாழ்க்கை முறை பற்றி இதுவரை கிடைத்த
ஆதாரங்கள் கூட 5000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவைதான். அதுபோலவே 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதி வரையிலும், 20ம் நூற்றாண்டின்
துவக்கத்திலும் உலகின் பல பாகங்களில் உள்ள சமூகங்கள் பற்றி மனித இனவரையியலாளர்கள்
செய்த ஆய்வுகளில் ஆதாரங்கள் கிடைத்துள்ளன. மனித இன வரையியலாளர் ரிச்சர்ட் லீ இந்த
கண்டுபிடிப்புகள் பற்றி கீழ்க்கண்டவாறு சுருக்கமாகக் கூறுகிறார்:
அரசு உருவாக்கம், சமூக ஏற்றத்தாழ்வுப் பிரிவினைகள் தோன்றுவதற்கு முன்பு
மனிதர்கள் பல லட்சம் ஆண்டுகளாக சிறிய அளவிலான உறவுகள் அடிப்படையிலான சமூகக்
குழுக்களாக வாழ்ந்தார்கள். நிலம் மற்றும் வளங்கள் பொதுவாக இருந்தன. உணவுகளைப்
பரஸ்பரம் பகிர்ந்து கொள்வது, ஒப்பீட்டளவில் சமத்துவமான
அரசியல் உறவுகள் இருந்தது ஆகியவையே பொருளாதார வாழ்வின் அடித்தளமாக இருந்தன.
வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால் மக்கள் பகிர்ந்து கொண்டு, ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து கொண்டு
வாழ்ந்தார்கள். ஆள்பவர், ஆளப்படுபவர் இல்லை. ஏழை, பணக்காரன் இல்லை. இம்மாதிரியான அமைப்பை வர்ணிக்க, லீ
1880களில் பிரடெரிக் எங்கெல்ஸ் கூறிய ‘புராதன கம்யூனிசம்’
என்ற சொல்லாடலைப் பயன்படுத்துகிறார். இது அளவற்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு
அம்சம். நமது இனம் (நவீன மனிதன் அல்லது ஹோமோ செபியன்) 1,00,000 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக உள்ளது. இதில் 95 சதவிகித
காலத்திற்கு இன்று நாம் ‘மனித இயல்பு’ என்று சொல்லக்கூடிய பலவிதமான நடத்தை முறைகள்
கிடையவே கிடையாது. நமது இன்றைய சமூகம் இருக்கும் விதத்திற்கு நமது உயிரியல்
ரீதியாக நமக்குள்ளே ஒன்றும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. இந்தப் புதிய
ஆயிரமாண்டில் நாம் சந்திக்கும் இக்கட்டு நிலைகளுக்கு நம் சமூகங்கள் முன்பு
இருந்ததைக் குறைகூறவே முடியாது.
இந்த 1,00,000 ஆண்டுகளுக்கும் பன்னெடுங்காலம் முன்பாகவே நமது இனம் தோன்றிவிட்டது.
ஆப்பிரிக்காவின் சில பகுதிகளில் நான்கு அல்லது ஐந்து மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு
முன்பு வாழ்ந்த குரங்குகளிடமிருந்து நமது தூரத்து மூதாதையர்கள் பரிணமித்தார்கள்.
நமது நெருங்கிய விலங்கு உறவினர்களான சிம்பன்சி, பொனோபோ
(பிக்மி சிம்பன்சி) போலவே, நாம் அறியாத சில காரணங்களுக்காக,
இந்த இனத்தினர், மரங்களில் வாழ்வதை
விட்டுவிட்டு, நேராக நடக்க ஆரம்பித்தார்கள். மற்ற
பாலூட்டிகளைவிட அதிகமாகத் தமக்குள் ஒத்துழைத்ததால்தான் இவர்களால் புதிய பகுதியில்
உயிர் பிழைக்க முடிந்தது. (சிம்பன்சிகளைப் போலவே) கிழங்குகளைத் தோண்டியெடுக்க,
உயரத்தில் உள்ள பழங்களைப் பறிக்க, தோண்டிப்
பூச்சிகளைப் பிடிக்க, சிறு விலங்குகளைக் கொல்ல, தம்மை உண்ணவரும் பெரிய விலங்குகளை விரட்ட, எளிய
கருவிகளை உருவாக்க சேர்ந்து உழைத்தார்கள். ஒருவருக்கொருவர் போட்டி போடுவதற்கு
அன்றி, ஒத்துழைப்பிற்குத்தான் ஊக்கமளிக்கப்பட்டது.
ஒத்துழைப்பது, புதிய விதமான மனநிலைக்குப் பழகிக்கொள்வது ஆகிய
வடிவங்களைக் கற்றுக் கொள்ளாதவர்கள், மடிந்து போனார்கள்.
தப்பியவர்கள் இனப்பெருக்கம் செய்தார்கள்.
தம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகத்தை, தாம் அதில்தான் வசிப்பதாகப் புரிந்து
கொண்டார்கள். இந்தச் செயல்முறையின் உச்சகட்டமாக சுமார் 1,50,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் ஆப்பிரிக்காவில் நவீன மனித இனம் உருவாகி இருக்கலாம்.
அடுத்த 90000 ஆண்டுகளில் நமது மூதாதையர்களின் குழுக்கள் ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து
மெல்லமெல்ல உலகின் வேறு பல பாகங்களுக்கும் பரவினார்கள். இப்படிப் பரவும்போது,
நியாண்டர்தால் போன்ற பிற மனித இனங்களை இடம்பெயர வைத்தார்கள்.
இவர்கள் குறைந்தபட்சம் 60,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மத்திய
கிழக்கை அடைந்திருக்க வேண்டும். 40,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்
அவர்கள் மேற்கு ஐரோப்பாவிற்கு வந்து விட்டார்கள். அதேபோல தென்கிழக்கு ஆசியாவின்
தீவுகளை ஆஸ்திரேலியாவிடமிருந்து பிரிக்கும் கடலையும் எவ்வாறோ கடந்து விட்டார்கள்.
சுமார் 12,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் அவர்கள் உறைந்து கிடந்த
பெரிங் வளைகுடாவைத் தாண்டி அமெரிக்காக்களை அடைந்தார்கள். அண்டார்டிகாவைத் தவிர
மற்ற எல்லா கண்டங்களிலும் பரவி விட்டார்கள். ஒவ்வொரு பகுதியிலும் இருந்த சிறு
குழுக்கள் பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு மற்ற இடங்களில் குழுக்களிடமிருந்து பிரிந்தே இருந்தார்கள்.
(பனி உருகியதால் பெரிங் வளைகுடாவைக் கடக்க முடியவில்லை. கடல் மட்டம் உயர்ந்து
விட்டதால் தென்கிழக்கு ஆசியாவிலிருந்து ஆஸ்திரேலியா செல்வது கடினமாகிவிட்டது).
அவர்களது மொழிகளும் மிகவும் வேறுபட்டவைகளாக மாறிவிட்டன. ஒவ்வொரு குழுவும் தனக்கென
அறிவு வளத்தைப் பெருக்கிக் கொண்டது. ஒவ்வொன்றிற்கும் தனித்துவமான சமூக
அமைப்புகளும், கலாச்சாரங்களும் உருவாயின. சில சிறிய பரம்பரை
குணாதிசயங்கள் மற்றவர்களை விட சிலரிடம் குறிப்பிட்ட வகையில் தென்பட்டன (கண்களின்
நிறம், உடல் ரோமம், தோல் நிறம்
போன்றவை) ஆனால் மரபியலாகப் பெறும் அம்சங்கள் பல்வேறு குழுக்களிடமும் குறிப்பிடத்
தகுந்த வகையில் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன. ஒவ்வொரு குழுவிற்கு உள்ளேயும் இருந்த
மாறுபாடுகள் வெவ்வேறு குழுக்களிடையே இருந்த மாறுபாடுகளைவிட அதிகமாக இருந்தன.
எல்லோருமே மற்றவரது மொழியைக் கற்றுக்கொள்வதில் சமமான திறன் பெற்றிருந்தார்கள்.
அறிவு நாட்டத்தின் பரவல் எல்லோரிடமும் ஒரே மாதிரியாக இருந்தது. மனித இனம் பரந்து
விரிந்த குழுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் அது ஒரே இனமாக இருந்தது.
ஒவ்வொரு குழுவும் எப்படி முன்னேறியது என்பது அதன் மரபியல் அமைப்பின் ஒரு
குறிப்பிட்ட அம்சத்தைச் சார்ந்து இருக்கவில்லை. மாறாக, தனது
குறிப்பிட்ட சூழலில் அது தனது திறமைகளை, பிழைப்பதற்கான
தேவைகளுக்கு ஏற்ப தனது கூட்டுறவு வடிவங்களை எப்படித் தகவமைத்துக் கொண்டது என்பதைப்
பொறுத்து இருந்தது. இந்த தகவமைப்பின் வடிவம்தான் தனக்கேயுரித்தான பழக்கவழக்கங்கள்,
கண்ணோட்டங்கள், நம்பிக்கைகள், சடங்குகள் கொண்ட பலவித சமூகங்கள் உருவானதற்கு அடித்தளமாக இருந்தது.
சுமார் 10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த பல்வேறு சமூகங்கள் சில பொதுவான, அடிப்படையான அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தன. ஏனெனில் அவர்கள் தமது உணவு,
உறைவிடம், உடை அனைத்தையும் கிட்டத்தட்ட ஒரே
விதத்தில்தான் தேடிக் கொண்டார்கள். அதாவது (பழங்கள், விதைகள்,
வேர்கள், கொடிய விலங்குகள், மீன்கள் என) இயற்கையாய் கிடைத்தவற்றை, தேடி
எடுத்துப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். இச் சமூகங்கள் பொதுவாக வேட்டையாடிச்
சேகரிக்கும் சமூகம் அல்லது ‘இரை தேடும் சமூகங்கள்’ என்று அழைக்கப்பட்டன.
உலகின் பல பகுதிகளிலும் சில நூறு ஆண்டுகள் முன்பு
வரையிலும் கூட இப்படிப்பட்ட சமூகங்கள் இருந்தன. இச் சமூகங்களின் சில மிச்ச
சொச்சங்கள் இதை எழுதும்போதுகூட இருக்கின்றன. இவற்றை ஆராய்ந்துதான் ரிச்சர்ட் லீ
போன்ற மானுடவியலாளர்கள் நமது இனத்தின் வாழ்க்கை முறை அதன் வரலாற்றில்
குறைந்தபட்சம் 90 சத
கால அளவிற்கு எப்படி இருந்தது என்பது பற்றிய முடிவுகளுக்கு வந்தார்கள்.
இம்மக்கள் கலாச்சாரமற்ற காட்டுமிராண்டிகள், இயற்கையோடு இணைந்து கடுமையான, துயரமான வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்கள். ‘எல்லோரும் எல்லோருடனும் போர் புரிந்து
கொண்டு’ வாழ்வதற்காக ரத்தக்களறியாக சண்டை போட்டார்கள். அதனால் வாழ்க்கை
ரத்தக்களறியாக, கொடூரமானதாக, குறுகியதாக
இருந்தது என்ற வழமையான மேற்கத்திய பிம்பத்திலிருந்து யதார்த்தம் முற்றிலும்
மாறுபட்டிருந்தது.
மக்கள் இறுக்கமாகப் பிணைக்கப்படாத 30-40 பேர் கொண்ட குழுக்களாக வாழ்ந்தார்கள்.
அவ்வப்போது 200 பேர் கொண்ட பெரிய குழுக்களாக பிற
குழுக்களுடன் இணைந்து கொண்டும் இருந்திருக்கக்கூடும். ஆனால், இந்த ‘குழு சமூகத்தின்’ வாழ்க்கை அதிக ‘நாகரிகமடைந்த’ பல லட்சம் மக்கள்
வாழ்ந்த விவசாய அல்லது தொழில் சமூகங்களின் வாழ்க்கையைவிட நிச்சயமாகக் கடுமையாக
இல்லை. ஒரு தலைசிறந்த மானுடவியலாளர் இவற்றை ‘அசலான செழுமையான சமூகங்கள்’ என்று கூட
குறிப்பிட்டார்.
இந்தச் சமூகங்களில் ஆட்சியாளர்களோ, தலைவர்களோ அல்லது வர்க்கப் பிரிவினைகளோ இல்லை. காங்கோவின் மப்யூடி பிக்மி இன மக்கள் பற்றி டர்ன்புல் எழுதியதைப் போல, ‘இங்கு தலைவர்களோ முறையான கவுன்சில்களோ கிடையாது. வாழ்வின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் மற்றவர்களை விட சிறந்தவர்களாக ஒரு ஆண்களோ அல்லது பெண்களோ இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவை பொதுவாக நல்ல நடைமுறைக் காரணங்களுக்காகத்தான். சட்டத்தின் பராமரிப்பு கூட்டுறவு நடவடிக்கையாக இருந்தது’. மக்கள் ஒரு பெரிய தலைவர் முன் மண்டியிடாமல் பிறரோடு முடிவின்றிப் போராடிக் கொண்டிருக்காமல், வாழ்வதற்கான வழிமுறைகளை பிறரோடு ஒத்துழைத்துத் தேடினார்கள். எர்னஸ்டைன் ஃபிரைடல் தனது ஆய்வில், ‘ஒவ்வொரு நாளையும் எப்படிக் கழிப்பது என்பதை முடிவு செய்வதில் ஆண்களுக்கும், பெண்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான சுதந்திரம் இருந்தது. வேட்டைக்குச் செல்வதா, இரைதேடுவதா, யாருடன் செல்வது என்பவற்றை சுதந்திரமாக முடிவு செய்தார்கள்’ என்றார்
போர் என்பதே கிடையாது. ஃபிரைடல் கீழ்க்கண்டவாறு கூறுகிறார்:
‘பக்கம் பக்கமாக இரைதேடும் குழுக்களிடையே ஒரு பகுதிக்கான போட்டி என்பது இல்லவே
இல்லை. மொத்தத்தில் சண்டைக்காகத் தம் குழுவினரைப் பயிற்றுவிப்பதற்கான நேரம் அல்லது
சண்டைகளில் கழித்த நேரம் என்பது பெரிதாக இல்லை. குழுக்களிடையே முரண்பாடுகள்
வந்தால், ஒரு தரப்பினர்
அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று, பிரச்சினையை
முடித்துவிடுவார்கள்.
‘மனித இயல்பு’ பற்றிய எந்த விவாதங்களுக்கும் இது மிகமிக முக்கியமானதாகும்.
ஏனெனில், இப்படிப்பட்ட ஒரு இயல்பு இருக்குமானால், அது வேட்டையாடுதல், இரை தேடுதல் என்ற மிக நீண்ட
காலகட்டத்தின் போது இயற்கைத் தேர்வால் வடிவமைக்கப்பட்டதுதான். ரிச்சர்ட் லீ
கீழ்க்கண்டவாறு குறிப்பிடுவது சரிதான்:
‘நீண்டகாலமாக சமத்துவமான பகிர்வுதான் நமது கடந்த காலத்தை
வடிவமைத்திருக்கிறது. படிநிலையான சமூகங்களுக்கு நமது வாழ்க்கை பழகிவிட்டதுபோல
தெரிந்தாலும், உலகின் பல பாகங்களில் மனித உரிமைகள் மோசமாக
நடத்தப்படுவதாகத் தெரிந்தாலும்கூட, மனித இனம் ஆழமாய்
வேரூன்றிய சமத்துவத்தை, பரஸ்பர உதவிக்கான ஆழமான கடப்பாட்டை,
ஒரு ஆழமான சமூக உணர்வை இன்னும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது என்பதற்கான
அறிகுறிகள் உள்ளன.’
வேட்டைச் சமூகத்தினர், இரை தேடுபவர்கள், ஒருவரையொருவர் மிகவும்
சார்ந்து இருப்பது மிகவும் அவசியமாக இருந்தது. பொதுவாக இரை தேடுவோர் மிகவும்
நம்பகமான உணவு ஆதாரங்களை அளித்தார்கள். வேட்டையாடுவோர் கிடைத்தற்கு அரியவற்றைக்
கொண்டு வந்தார்கள்.
எனவே வேட்டையாடுவதில் திறன் பெற்றோர் தமது அன்றாடப்
பிழைப்பிற்கு இரை தேடுவோரை நம்பி இருந்தார்கள். இரை தேடுவதில் திறன் பெற்றோர்
மற்றும் வேட்டையில் தற்காலிகமாக வெற்றியடைந்தோர், விலங்குகளைக் கொன்று, கூடுதல் உணவு கொண்டு வந்தோரை நம்பி இருந்தார்கள். வேட்டையும் ஏதோ ஒரு
தனியான ஹீரோ போய் கொன்று எடுத்து வருவதல்ல. இதற்கும் இரையை விரட்டி, பொறியில் சிக்க வைக்க ஆண்களின் குழு ஒன்று இயங்க வேண்டும். (சமயங்களில்
பெண்கள், குழந்தைகள் உள்ள துணைக் குழுவின் உதவியோடு) ஒவ்வொரு
கட்டத்திலும், ஒத்துழைப்பிற்கும், கூட்டுச்
செயல்பாட்டு மதிப்பீடுகளுக்கும்தான் முக்கியத்துவம் இருந்தது. இவை இல்லாவிட்டால்,
இரை தேடுவோர் கூட்டம் சில நாட்களுக்கு மேல் உயிர்வாழ முடியாது.
பெண்களின் மீது ஆண்களின் ஆதிக்கம் இல்லாததும் இதோடு
சேர்ந்து இருந்தது. கிட்டத்தட்ட எப்போதுமே ஆண் பெண்களுக்கிடையே வேலைப் பிரிவினை
இருந்தது. ஆண்கள் பெரும்பாலும் வேட்டையாட, பெண்கள் பெரும்பாலும் இரை தேடினார்கள். ஏனெனில் கருவுற்ற
அல்லது பாலூட்டும் பெண் வேட்டைக்குச் சென்றால் ஆபத்துகள் அதிகம். குழுவின்
இனப்பெருக்கம் பாதிக்கப்படலாம். ஆனால் இந்தப் பிரிவினை இன்று நாம் பார்க்கும்
ஆணாதிக்கம் போன்றதல்ல. முக்கியமான முடிவுகள் எடுப்பதில் ஆண், பெண் இருவருமே பங்கேற்றார்கள். முகாமை மாற்றுவது, ஒரு
குழுவை விட்டு மற்றொரு குழுவில் சேர்வது போன்றவற்றை கூட்டாக முடிவு செய்தார்கள்.
மண உறவும் இறுக்கமானதாக இல்லை. தம்பதிகள் தமது வாழ்வை அல்லது குழந்தைகளின் வாழ்வை
திடீரென குலைத்துவிடாதபடி பிரிய முடிந்தது. ‘மனித இயல்பின்’ ஒரு பகுதி என்று
பெரும்பாலும் கருதப்படும் ‘ஆண்தான் உயர்ந்தவன்’ என்பது அங்கு இல்லை.
இரைதேடும் குழுவின் வழக்கமான அளவு, வசிக்கும் பகுதியில் ஒரு நாளைக்குத்
தேவையான உணவைத் தேடும் அளவிற்குத்தான் இருந்தது. அந்தப் பகுதிக்குள் தனி
உறுப்பினர்கள் தொடர்ச்சியாக ஓர் உணவு ஆதாரத்திலிருந்து மற்றொன்றிற்கு நகர்ந்தவாறு
இருப்பார்கள். அப்பகுதியின் உணவு ஆதாரம் தீர்ந்துபோகும் நிலையில் குழு மொத்தமாக
வேறு இடத்திற்கு நகரும். இப்படித் தொடர்ந்து இடம் மாறும்போது, பொருட்களை எளிதாகத் தூக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்பதால், எந்தக் குழு உறுப்பினராலும் தனியாக எந்தச் சொத்தையும் சேர்க்க முடியாது.
அதிகபட்சமாக ஒவ்வொருவரும் ஒரு ஈட்டி அல்லது ஒரு வில், அம்பு,
ஒரு பை அல்லது சில சிறு பொருட்கள் வைத்திருப்பார். தனிச் சொத்து
சேர்ப்பது என்ற விஷயமே கிடையாது. மனிதர்களின் பொருளாதாரச் சூழல்கள் இன்று நாம் இவை
இப்படித்தான் என்று ஏற்றுக் கொண்டுவிட்ட மிகவும் மாறுபட்ட சமூகங்களையும் மிக
மாறுபட்ட ஆதிக்கக் கருத்துக்களையும் உருவாக்க சதி செய்து விட்டன.
அனைத்திற்கும் மேலாக மனித இனத்தின் கடந்த சில ஆயிரமாண்டுகளின் வரலாறு என்பது எப்படி இந்த மாறுபட்ட சமூகங்களும், கருத்துக்களும் தோன்றின என்பது பற்றிய வரலாறுதான்.
1. மனித இயல்பு பற்றிய தவறான பிம்பம்
இன்றைய உலகில் நிலவும் வர்க்கப் பிரிவினை, போட்டி மற்றும் வன்முறை ஆகியவை மனிதனின்
பிறவிக்குணம் என்று பல எழுத்தாளர்கள் (உதாரணமாக: ரிச்சர்்ட் டாக்கின்ஸ்)
கூறுகின்றனர். ஆனால், இது தவறு. மனித வரலாற்றில் கடந்த 5,000 ஆண்டுகளில் உருவான மாற்றங்களே இவை; மனிதனின் 1,00,000 ஆண்டுக்கால வரலாற்றில் இவை கிடையாது.
2. புராதன கம்யூனிசம் (Primitive Communism)
மனித இனத்தின் 95 சதவீத காலத்தில் 'ஆள்பவர் - ஆளப்படுபவர்' என்ற பிரிவினையே கிடையாது.
சமத்துவம்: உணவு மற்றும் வளங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவாக இருந்தன.
கூட்டுறவு: தனிமனிதப் போட்டியை விட, ஒருவருக்கொருவர்
உதவி செய்துகொள்வதே உயிர்வாழத் தேவையாய் இருந்தது.
சொத்துரிமை இல்லை: மக்கள் நாடோடிகளாக இடம் பெயர்ந்து கொண்டே இருந்ததால்,
அவர்களிடம் 'தனியார் சொத்து' சேர்க்கும் பழக்கம் இல்லை.
3. இரைதேடும் சமூகம் (Hunter-Gatherer Society)
சுமார் 10,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை மனிதர்கள் வேட்டையாடியும், இயற்கையில் கிடைப்பவற்றைச் சேகரித்தும் வாழ்ந்தனர்.
பெண்களின் நிலை: இன்று நாம் பார்க்கும் 'ஆணாதிக்கம்'
அன்று இல்லை. முக்கிய முடிவுகளை எடுப்பதில் ஆண்களும் பெண்களும்
சமமாகப் பங்கேற்றனர்.
போர் கிடையாது: ஒரு குழுவிற்கும் மற்றொரு குழுவிற்கும் இடையே மோதல்
இதன் தொகுப்பை முக்கியமான ஐந்து தலைப்புகளில் விரிவாகக் கீழேக்
கொடுத்துள்ளேன்:
1. மாற்றத்திற்கான காரணம்: சூழலியல் அழுத்தம்
சுமார் 10,000
ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, உலகின் தட்பவெட்ப நிலையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் மனிதனை விவசாயத்தை நோக்கித்
தள்ளின.
மத்திய கிழக்கு (Fertile Crescent): ஆரம்பத்தில் மக்கள் காடுகளில் இயற்கையாகக் கிடைத்த
தானியங்களைச் சேகரித்து வாழ்ந்தனர்.
பற்றாக்குறை: ஆனால், காலநிலை வறண்டதாக மாறியபோது, தானியங்களின் அளவு குறைந்தது. இப்போது மனிதனுக்கு இரண்டு
வழிகளே இருந்தன: ஒன்று, மீண்டும் பழையபடி நாடோடியாக அலைய வேண்டும்; அல்லது, தனக்குத் தெரிந்த அறிவைக் கொண்டு விதைகளை நட்டு உணவை
உருவாக்க வேண்டும். மனிதன் இரண்டாவது வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.
2. விவசாயத்தின் தொடக்கமும் 'புரட்சி'யும்
விவசாயம் என்பது வெறும் தொழில் மாற்றம் மட்டுமல்ல,
அது ஒரு சமூகப் புரட்சி.
தோட்டக்கலை (Horticulture): ஆரம்பகால விவசாயம் என்பது காடுகளை அழித்து,
எளிய கருவிகளைக் கொண்டு பயிரிடுவதாக இருந்தது.
விலங்குகள் பழக்கப்படுத்தப்படல்: வேட்டையாடுவதை விட்டுவிட்டு ஆடு,
மாடு மற்றும் கழுதைகளை வளர்க்கத் தொடங்கினர். இது
உணவிற்காகவும் உழைப்பிற்காகவும் அவர்களுக்கு உதவியது.
நிரந்தரக் குடியிருப்புகள்: பயிர்கள் வளர்ந்து அறுவடை ஆகும் வரை காத்திருக்க
வேண்டியிருந்ததால், மனிதன் ஓரிடத்தில் நிலையாகத் தங்கினான். இது சிறிய கிராமங்கள் உருவாகக்
காரணமானது.
3. சமூக அமைப்பில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள்
விவசாயம் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை முழுமையாக மாற்றியது:
மக்கள்தொகை பெருக்கம்: ஓரிடத்தில் தங்கி விவசாயம் செய்ததால்,
குழந்தைகளுக்குப் பாதுகாப்பு கிடைத்தது. இதனால் பிறப்பு
விகிதம் அதிகரித்து, மக்கள்தொகை வேகமாக வளர்ந்தது.
கூட்டு உழைப்பு: நிலத்தைத் திருத்துவது, நீர் பாய்ச்சுவது, அறுவடை செய்வது போன்ற வேலைகளுக்குப் பலரது ஒத்துழைப்பு
தேவையாய் இருந்தது. இது சமூக உறவுகளை வலுப்படுத்தியது.
சேமிப்பு: உணவைப் பண்டகசாலைகளில் சேமித்து வைக்கும் பழக்கம் உருவானது.
இது பிற்காலத்தில் போர்கள் மற்றும் தாக்குதல்கள் ஏற்படவும் ஒரு மறைமுகக் காரணமாக
அமைந்தது.
4. வர்க்கப் பிரிவினை இல்லாத தலைமை
புதிய கற்காலத்திலும் இன்று நாம் பார்க்கும் 'அடக்குமுறை வர்க்கம்' உருவாகவில்லை என்பதை ஆசிரியர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்:
ஈகை குணம் (Generosity): அக்காலத் தலைவர்கள் மக்களிடமிருந்து எதையும் பிடுங்கவில்லை.
மாறாக,
தன்னிடம் உள்ளதை மற்றவர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுப்பவரே
தலைவராக மதிக்கப்பட்டார்.
உழைக்கும் தலைவர்கள்: நியூ கினியா போன்ற பகுதிகளில் இருந்த பழங்குடித் தலைவர்கள்,
மற்றவர்களை விடக் கடுமையாக உழைப்பவர்களாகவும்,
கடைசியாக உண்பவர்களாகவுமே இருந்தனர். 'அதிகாரம்' என்பது சேவையாகவே இருந்தது.
5. வர்க்கச் சமூகத்தின் கருவுற்ற காலம்
விவசாயம் பரவத் தொடங்கியதும் சமூக அந்தஸ்தில் சிறு மாறுபாடுகள் தோன்றின:
பரம்பரைத் தலைவர்கள்: சில குடும்பங்கள் மற்றவர்களை விடச் சற்று அதிக அந்தஸ்து
பெற்றவர்களாக மாறினர். இதுவே பிற்காலத்தில் 'பரம்பரை ஆட்சி' முறையாக உருமாற அடித்தளமிட்டது.
பெண்களின் நிலை: விவசாயத்தின் ஆரம்பக் கட்டத்தில் பெண்களின் பங்களிப்பு மிக
அதிகமாக இருந்தது. ஆனால், மக்கள்தொகை பெருகப் பெருக, குடும்பப் பராமரிப்புப் பணிகள் அதிகரித்ததால் அவர்களின்
பொதுவாழ்வுப் பங்களிப்பு மெல்ல மாறத் தொடங்கியது.
தொகுப்புரை:
புதிய கற்காலப் புரட்சி என்பது மனிதனை இயற்கையின் பிடியிலிருந்து விடுவித்து,
தனது உணவைத் தானே உற்பத்தி செய்யும் ஆற்றலைக் கொடுத்தது.
இருப்பினும், இந்தப்
புரட்சி தனியார் சொத்துரிமை, வர்க்கப் பிரிவினை, பெண் அடிமைத்தனம் போன்ற தீமைகளை உடனடியாக உருவாக்கவில்லை. அவை தோன்றுவதற்கு
இன்னும் பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் (நகரப் புரட்சி வரை) காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.
இந்தக் காலக்கட்டத்தில் மனிதன் உழைப்பையும், உணவையும், அன்பையும் ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்து கொண்டே வாழ்ந்தான் என்பதே இந்த மனித குலத்தின் மிக முக்கியமான செய்தி.
மனித நாகரிகத்தின் அடுத்த கட்டமான "நகரப்புரட்சி" (Urban Revolution) மற்றும் "அரசு,
எழுத்து, மதம்"
ஆகியவை எப்படித் தோன்றின என்பதை விளக்குகின்றன.
இதன் சாராம்சத்தை எளிமையான குறிப்புகளாகக் கீழே விளக்குகிறேன்:
1. பஞ்சமும் புதிய கண்டுபிடிப்புகளும்
மக்கள் தொகை அதிகரித்தபோது, இயற்கைச்
சீற்றங்களாலும் (வெள்ளம், வறட்சி) பஞ்சங்கள் ஏற்பட்டன.
இதிலிருந்து தப்பிக்க மனிதன் இரண்டு வழிகளைக் கையாண்டான்:
போர்: உணவிற்காக மற்ற குழுக்கள் மீது
படையெடுத்தல். இதற்காகப் புதிய ஆயுதங்கள் (வெண்கலக் கோடாரிகள், வாள்கள்) உருவாயின.
தொழில்நுட்பம்: விவசாய உற்பத்தியைப் பெருக்கப்
புதிய முறைகளைக் கண்டறிதல். இதில் மிக முக்கியமானது "கலப்பை" (Plough). இது வெறும் கையால்
கொத்துவதற்குப் பதிலாக, விலங்குகளைக் கொண்டு நிலத்தை ஆழமாக
உழ உதவியது.
2. உபரி உற்பத்தியும் (Surplus) சமூகப் பிரிவினையும்
விவசாயத் தொழில்நுட்பம் வளர்ந்ததால், ஒரு குடும்பத்திற்குத் தேவையானதை விட அதிக உணவு உற்பத்தி செய்யப்பட்டது.
இது சமூகத்தில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது:
நிர்வாகிகள்: உணவைச் சேமிக்கவும், கால்வாய்களைப் பராமரிக்கவும் ஒரு குழு தேவைப்பட்டது.
பூசாரிகள் மற்றும் அரசர்கள்: சேமிப்புக்
கிடங்குகள் (களஞ்சியங்கள்) நாளடைவில் கோவில்களாக மாறின. தானியங்களைக்
கண்காணிப்பவர்கள் முதல் பூசாரிகளாகவும், பின்
ஆட்சியாளர்களாகவும் (அரசர்களாக) மாறினர்.
இதன் மூலம், உழைக்கும்
மக்கள் ஒருபுறம், அந்த உழைப்பின் பலனை நிர்வகிக்கும் 'ஆளும் வர்க்கம்' ஒருபுறம் எனச் சமூகம் பிரியத்
தொடங்கியது.
3. எழுத்து முறையின் தோற்றம் (Invention of Writing)
எழுத்து என்பது ஏதோ கவிதை எழுதத் தோன்றியதல்ல; அது கணக்கு வழக்குகளுக்காகத் தோன்றியது:
கணக்கு பதிவு: எவ்வளவு தானியம் வந்தது, எவ்வளவு வழங்கப்பட்டது என்பதைப் பதிவு செய்யக் களிமண்ணில் குறியீடுகளைப்
பயன்படுத்தினர்.
பரிணாமம்: இந்தக் குறியீடுகள் மெல்ல மெல்ல
ஒலிகளாகவும், வார்த்தைகளாகவும் மாறி எழுத்து வடிவம் பெற்றது.
இது மனித வரலாற்றின் மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்பு.
4. அறிவியலும் மதமும் (Science and Religion)
தானியங்களை நிர்வகித்த பூசாரிகளுக்கு நிறைய ஓய்வு நேரம் கிடைத்தது. அவர்கள்
வானத்தை உற்றுநோக்கினர்:
நாட்காட்டி: சூரியன், சந்திரன்
மற்றும் நட்சத்திரங்களின் இயக்கத்தைக் கொண்டு மழையையும், விதைப்பு
காலத்தையும் கணித்தனர்.
அதிகாரம்: காலத்தைக் கணிக்கும் இவர்களின் இந்தத்
திறன், சாதாரண மக்களிடையே அவர்களுக்கு ஒரு
"மந்திரவாதி" அல்லது "தெய்வீக சக்தி" கொண்டவர் என்ற
பிம்பத்தைக் கொடுத்தது. இது அரசர்கள் தங்கள் அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்க உதவியது.
5. நகரங்களின் வளர்ச்சி
இறுதியாக, விவசாயக்
கிராமங்கள் பெரிய நகரங்களாக மாறின.
மெசபடோமியாவில் (இன்றைய ஈராக்) உருக் (Uruk), லகாஷ், நிப்பூர்,சிந்து சமவெளி போன்ற நகரங்கள் தோன்றின.
"நாகரிகம் என்பது ஏதோ சில மேதைகளால் மட்டும் உருவாக்கப்படவில்லை. மாறாக,
உற்பத்தி அதிகரித்தபோது ஏற்பட்ட உபரி உணவும் (Surplus), அதை நிர்வகிக்க உருவான அமைப்புகளுமே (அரசு, கோவில்,
எழுத்து) நம்மை நவீன உலகிற்கு இட்டுச் சென்றன."
மனித வரலாற்றின் மிகவும் இருண்ட மற்றும் முக்கியமான திருப்புமுனையான
"முதல் வர்க்கப் பிரிவுகள்" (The
First Class Divisions) மற்றும் "அரசு இயந்திரத்தின் தோற்றம்" பற்றி விவரிக்கின்றன.
நாகரிகத்தின் வளர்ச்சிக்கு மனித இனம் கொடுத்த விலை என்ன என்பதை இந்தப் பகுதி
மிக ஆழமாகப் பேசுகிறது. இதன் சாராம்சத்தை ஐந்து முக்கிய தலைப்புகளில் கீழே
விரிவாகக் காணலாம்:
1. சமத்துவமின்மையின் தொடக்கம் (Social
Inequality)
விவசாய சமூகங்கள் நகரங்களாக மாறியபோது, மக்கள் வசிக்கும் இடங்களிலேயே பெரிய மாற்றங்கள் தெரிந்தன.
வீட்டு அமைப்புகள்: பண்டைய எஷ்னுன்னாவில் (Eshnunna) செல்வந்தர்கள் 200 சதுர மீட்டருக்கு மேல் பரப்பளவு கொண்ட பெரிய வீடுகளில்
வாழ்ந்தனர். ஆனால் சாதாரண மக்கள், நெருக்கடியான குறுகிய சந்துகளில் அமைந்த 50
சதுர மீட்டருக்கும் குறைவான சிறிய வீடுகளில் வாழ
நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டனர்.
அடிமை முறை: முதன்முறையாக 'அடிமை' என்ற சொல் பயன்பாட்டிற்கு வந்தது. குறிப்பாக நெசவுத் தொழில்,
மாவு அரைத்தல் மற்றும் மது வடித்தல் போன்ற கடினமான
வேலைகளில் அடிமைப் பெண்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர்.
2. சுரண்டலும் வரி வசூலும்
உற்பத்தி அதிகரித்தபோது ஏற்பட்ட 'உபரி உணவு' (Surplus) எப்படி ஒரு சிலரின் கைக்குச் சென்றது என்பதை ஆசிரியர்
விளக்குகிறார்:
கோவில் நிர்வாகம்: லாகாஷ் (Lagash) போன்ற நகரங்களில் விளைச்சலில் பெரும் பகுதி கோவில்களுக்கும்,
அரசனுக்கும் வரியாகச் சென்றது. விளைச்சலில் பாதி கூலிக்கும்,
கால் பங்கு அரசனுக்கும், மீதி பூசாரிகளுக்கும் எனப் பிரிக்கப்பட்டது.
அதிகார துஷ்பிரயோகம்: செல்வாக்கு மிக்க பூசாரிகள் ஏழைகளின் தோட்டங்களிலிருந்து
விறகுகளை எடுத்துச் செல்வது, சாதாரண மக்களின் வீடுகளை எவ்வித இழப்பீடும் இன்றித் தங்கள்
வீடுகளோடு இணைத்துக் கொள்வது போன்ற சுரண்டல்கள் அரங்கேறின.
3. அரசு இயந்திரத்தின் தோற்றம் (Rise
of the State)
சிறுபான்மையினராக இருந்த ஆளும் வர்க்கம், பெரும்பான்மை மக்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க 'அரசு' என்ற அமைப்பை உருவாக்கியது.
ஆயுதம் தாங்கிய படை: ஆளும் வர்க்கத்தின் ஆட்சியை மக்கள் மீது திணிக்கப் போர்
வீரர்கள்,
ரகசியக் காவலர்கள் மற்றும் சிறைச்சாலைகள் போன்ற அமைப்புகள்
உருவாயின.
மதமும் அதிகாரமும்: ஆட்சியாளர்கள் தங்களைக் கடவுளின் பிரதிநிதிகளாகவோ அல்லது
கடவுளாகவோ சித்தரித்துக் கொண்டனர் (எ.கா: எகிப்திய பார்வோன்கள்). இது மக்கள்
தங்களை எதிர்ப்பதைத் தடுக்க அவர்களுக்கு உதவியது.
4. ஏன் மக்கள் இதை ஏற்றுக் கொண்டார்கள்?
சுதந்திரமாக வாழ்ந்த மக்கள் ஏன் திடீரென ஒடுக்குமுறைக்கு அடிபணிந்தார்கள்?
உயிர்வாழத் தேவை: கடுமையான வறட்சி அல்லது பஞ்சம் ஏற்படும் காலங்களில்,
சேமித்து வைக்கப்பட்ட உபரி உணவு ஆளும் வர்க்கத்திடம்
மட்டுமே இருந்தது. பசியிலிருந்து தப்பிக்க மக்கள் அவர்களின் நிபந்தனைகளுக்குக்
கட்டுப்பட வேண்டியிருந்தது.
பாதுகாப்பு: அண்டை நாட்டுத் தாக்குதல்களிலிருந்து தங்களைக் காத்துக்
கொள்ள ஒரு வலிமையான தலைமை தேவை என்று மக்கள் நம்ப வைக்கப்பட்டனர்.
5. வர்க்கச் சமூகத்தின் குணாதிசயங்கள்
ஆரம்பகால வர்க்கச் சமூகங்கள் நாம் நினைப்பது போல எப்போதும் 'தனியார் சொத்து' (Private Property) அடிப்படையில் மட்டும் அமையவில்லை:
கூட்டுச் சொத்து: பல இடங்களில் நிலங்கள் தனிநபருக்குச் சொந்தமாக இல்லாமல்,
'கோவில்'
அல்லது 'அரசு'க்குச் சொந்தமான கூட்டுச் சொத்தாகவே இருந்தது. ஆனால்,
அதன் பலன்களை ஒரு சிறிய ஆளும் குழு மட்டுமே அனுபவித்தது.
வர்க்க முரண்பாடு: உழைப்பவர் ஒருவராகவும், அதன் பலனை அனுபவிப்பவர் வேறொருவராகவும் மாறியதுதான்
வர்க்கச் சமூகத்தின் அடிப்படை.
தெளிவான சுருக்கம்:
"நாகரிகம்" என்ற பெயரில் மனித இனம் முன்னேறியபோது,
சமத்துவம் மறைந்து அடிமைத்தனம், வரி, போர் மற்றும் வர்க்கப் பிரிவினைகள்
தோன்றின. ஆளும் வர்க்கம் தனது அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்க மதம்,
சட்டம் மற்றும் இராணுவம் ஆகிய மூன்றையும் பயன்படுத்தத்
தொடங்கியது. உபரி உணவைச் சேமித்து வைக்கும் 'களஞ்சியங்கள்' நாளடைவில் 'கோவில்களாகவும்', அதை நிர்வகித்தவர்கள் 'அரசர்களாகவும்' மாறினர் என்பதே இந்தப் பகுதியின் மையக்கருத்து.
1. சமூகம் பிளவுபட்ட தருணம்
ஆரம்பகால மனித சமூகத்தில் வர்க்கப் பிரிவினையோ அல்லது அரசு என்ற அமைப்போ
கிடையாது. அப்போது ஆண்களும் பெண்களும் சமமாகவே முடிவெடுக்கும் அதிகாரம்
கொண்டிருந்தனர். ஆனால்:
சமூகம் வர்க்கங்களாகப் (Classes) பிரியத் தொடங்கியபோது, அரசு என்ற அமைப்பு உருவானது.
இந்த மாற்றத்தின்போது பெண்களின் அந்தஸ்து மிகப்பெரிய சரிவைச் சந்தித்தது.
இதையே ஏங்கெல்ஸ் 'பெண்ணினத்தின் உலகளாவிய வரலாற்றுத் தோல்வி' என்று குறிப்பிடுகிறார்.
தன்னந்தனியாக முடிவெடுத்த பெண்கள், ஆண்களைச் சார்ந்து வாழும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.
2. உற்பத்தி முறையும் உழைப்புப் பிரிவினையும்
வேட்டையாடுதல் மற்றும் உணவு சேகரித்தல் காலங்களில் பெண்களின் பங்கு மிக
முக்கியமாக இருந்தது. ஆனால் விவசாயத் தொழில்நுட்பம் வளர்ந்தபோது மாற்றங்கள்
ஏற்பட்டன:
மண்வெட்டி விவசாயம்: ஆரம்பகாலத்தில் மண்வெட்டி மூலம் செய்யப்பட்ட விவசாயம்
பெண்களுக்கு எளிதாக இருந்தது. இது அவர்களின் பேறுகாலம் மற்றும் குழந்தைப்
பராமரிப்புக்குத் தடையாக இருக்கவில்லை.
கலப்பை விவசாயம்: கனமான கலப்பையைப் பயன்படுத்தி மாடுகளைக் கொண்டு உழுவது
கடினமான வேலையாக மாறியது. இந்த வேலையில் ஆண்கள் முன்னிலை பெற்றனர். இதனால் உணவை
உற்பத்தி செய்பவர்கள் என்ற நிலையில் இருந்து பெண்கள் பின்வாங்க நேரிட்டது.
போர் மற்றும் வணிகம்: தொலைதூர வணிகம் மற்றும் போர்களில் ஈடுபடுவது ஆண்களின் ஏகபோக
உரிமையானது. இது அவர்களுக்கு மேலதிக அதிகாரத்தைத் தந்தது.
3. குடும்ப அமைப்பின் மாற்றம்
பொருளாதார அதிகாரம் ஆண்களிடம் சென்றதால், குடும்ப அமைப்பிலும் மாற்றங்கள் வந்தன:
குடும்பத்தின் வாரிசுகள் மற்றும் சொத்துக்கள் தொடர்பான முடிவுகளை ஆண்களே
எடுத்தனர்.
பெண்கள் வீட்டின் நான்கு சுவர்களுக்குள் முடக்கப்பட்டனர். அவர்கள் வெறும் 'மனைவியாக' அல்லது வாரிசுகளை உருவாக்கும் ஒரு கருவியாக மட்டுமே
பார்க்கப்பட்டனர்.
ஆளும் வர்க்கப் பெண்கள் ஒரு 'அணிகலன்' போலவோ அல்லது சொத்து போலவோ நடத்தப்பட்டனர்.
4. மதமும் கலாச்சாரமும்
இந்த ஒடுக்குமுறை வெறும் பொருளாதாரத்தோடு நிற்கவில்லை,
கலாச்சார ரீதியாகவும் நிலைநாட்டப்பட்டது:
தொடக்கத்தில் பெண் தெய்வங்களுக்கு இருந்த முக்கியத்துவம் குறைந்தது.
பெண் கடவுள்களும், பெண் பூசாரிகளும் இரண்டாம் இடத்திற்குத் தள்ளப்பட்டனர்.
பெண்கள் 'தூய்மையின்
அடையாளமாக' மட்டும்
சித்தரிக்கப்பட்டு, சமூகச் செயல்பாடுகளில் இருந்து ஒதுக்கப்பட்டனர்.
5. சுரண்டலின் பின்னணி
சமூகத்தில் ஒரு சிறு குழு (ஆளும் வர்க்கம்) அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியபோது,
அவர்கள் தங்களுக்குப் பாதுகாப்பு தேடிக்கொள்ள ராணுவம்
மற்றும் கோவில்களைக் கட்டினார்கள்.
இதற்கான செலவுகளைச் சமாளிக்க உழைக்கும் மக்களை மேலும் சுரண்டினார்கள்.
இந்தச் சுரண்டல் முறையே 'இயற்கையானது' என்று மக்களை நம்ப வைத்தார்கள். இதன் ஒரு பகுதியாகவே
பெண்களின் அடிமைத்தனமும் ஒரு 'இயற்கையான விஷயம்' போலக் காட்டப்பட்டது.
ஆரம்பகால நாகரிகங்கள் (மெசொப்பொத்தேமியா, எகிப்து, சிந்து சமவெளி போன்றவை) எப்படி பிரம்மாண்டமாக வளர்ந்து, பிறகு திடீரென வீழ்ச்சியைச் சந்தித்தன என்பதற்கான வரலாற்று மற்றும் பொருளாதாரக் காரணங்களை இந்தப் பகுதி விரிவாக விளக்குகிறது. அதன் சாராம்சத்தை எளிமையாகப் பிரித்துக் கீழே காணலாம்:
1. பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்கள்: அதிகாரத்தின் குறியீடுகள்
ஆரம்பகால நாகரிகங்களின் பிரமிடுகள், அரண்மனைகள் மற்றும் கோவில்கள் நம்மை
ஆச்சரியப்படுத்துகின்றன. ஆனால் ஆசிரியர் இதற்குப் பின்னால் உள்ள அரசியலைச்
சுட்டிக்காட்டுகிறார்:
இந்தக் கட்டிடங்கள் வெறும் கலைப்படைப்புகள் அல்ல;
அவை ஆளும் வர்க்கத்தின் அதிகாரத்தை மக்களுக்குப் பறைசாற்றக் கட்டப்பட்டவை.
"நாங்கள் சூரிய, சந்திரர்களைப் போல நிரந்தரமானவர்கள்,
எங்களை எதிர்க்க முடியாது" என்ற பயத்தையும்
பிரமிப்பையும் சாதாரண மக்களிடையே உருவாக்க இவை பயன்படுத்தப்பட்டன.
கல் மற்றும் செப்பு கருவிகளைக் கொண்டு லட்சக்கணக்கான உழைப்பாளர்களின்
உழைப்பைச் சுரண்டி இவை உருவாக்கப்பட்டன.
2. நாகரிகங்களின் திடீர் வீழ்ச்சி: ஏன்?
சிந்து சமவெளி (மொகஞ்சதாரோ, ஹரப்பா), மெசொப்பொத்தேமியா, எகிப்தின் பழைய அரசு (Old Kingdom) மற்றும் மாயன் நாகரிகங்கள் போன்றவை ஒரு காலகட்டத்தில்
திடீரெனக் கைவிடப்பட்டன. இதற்கான காரணங்களாக ஆசிரியர் முன்வைப்பவை:
அதிகப்படியான சுரண்டல்: ஆளும் வர்க்கம் தங்களின் ஆடம்பர வாழ்க்கைக்காகவும்,
பிரம்மாண்ட கல்லறைகளுக்காகவும் விவசாயிகளிடம் இருந்து
அதிகப்படியான விளைச்சலைப் பறித்தனர். இதனால் விவசாயிகளுக்குத் தங்களின் அடிப்படைத்
தேவைகளுக்கே உணவில்லாத நிலை ஏற்பட்டது.
தொழில்நுட்பத் தேக்கம்: ஆளும் வர்க்கத்திடம் புதிய கருவிகளைக் கண்டறியும் ஆர்வம்
இல்லை. ஏனென்றால், உழைப்பாளர்கள் ஏராளமாக இருந்ததால், வேலையை எளிதாக்க அவர்கள் விரும்பவில்லை. மாறாக,
பழைய முறையிலேயே அதிக உழைப்பை உறிஞ்சினார்கள்.
உள்நாட்டுப் போர்கள்: அதிகாரம் மற்றும் சொத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் ஆளும்
வர்க்கத்திற்குள்ளேயே மோதல்கள் வெடித்தன. இது அரசைப் பலவீனப்படுத்தியது.
3. வர்க்கப் போராட்டமும் சமூக மாற்றமும்
இந்தப் பக்கங்களில் மார்க்ஸியக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு முக்கியமான உண்மை
விளக்கப்படுகிறது:
உற்பத்தி உறவுகள் முரண்படுதல்: சமூகம் வளர உதவும் ஒரு அமைப்பு (எ.கா: நிலப்பிரபுத்துவம்
அல்லது மன்னராட்சி), ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு வளர்ச்சியின் தடையாக மாறுகிறது.
எகிப்தில் பழைய அரசு வீழ்ந்தபோது ஒரு 'சமூகப் புரட்சி' நடந்ததற்கான சான்றுகள் (இபுவேரின் கடிந்துரைத்தல் - Admonitions
of Ipuwer) உள்ளதை ஆசிரியர்
குறிப்பிடுகிறார். ஏழைகள் செல்வந்தர்களின் வீடுகளைக் கைப்பற்றியதும்,
அரச அதிகாரம் சீர்குலைந்ததும் அங்கு நிகழ்ந்தன.
4. புதிய எழுச்சியும் தொழில்நுட்பமும்
பழைய நாகரிகங்கள் வீழ்ந்தாலும், அதிலிருந்து புதிய மாற்றங்கள் உருவாயின:
எகிப்தில் 'ஹைக்சோஸ்' (Hyksos) போன்ற
வெளிநாட்டினரின் படையெடுப்பால் சக்கரம் பொருத்தப்பட்ட தேர்கள்,
மேம்படுத்தப்பட்ட வெண்கலக் கருவிகள் அறிமுகமாகின.
மெசொப்பொத்தேமியாவில் வணிகர்களும், கைவினைஞர்களும் மன்னர்களைச் சார்ந்து இருக்காமல்,
சுதந்திரமாகச் செயல்படத் தொடங்கினார்கள். இது 'புதிய ராஜ்யங்கள்' உருவாகக் காரணமாக அமைந்தது.
தேக்கம் அடைந்த சமூகத்தை மாற்றியமைக்க வெளிநாட்டுப் படையெடுப்புகளும்,
உள்நாட்டுப் புரட்சிகளும் ஒரு வினையூக்கியாகச் செயல்பட்டன.
